50. ตอนที่ 48 พี่ชายที่ไม่ยอมกลับ
ตอนที่ 48 พี่ชายที่ไม่ยอมกลับ
หลายวันต่อมา หิมะที่ปกคลุมสวนละลายไปมากจนเริ่มมองเห็นพื้นดิน บ้านตระกูลเฉียวจึงกลับมาคึกคักอีกครั้ง
แม้พื้นดินจะยังชื้นและไม่เหมาะแก่การเพาะปลูก แต่ทุกคนก็เริ่มคัดเมล็ดพันธุ์ ขุดร่องระบายน้ำ และเตรียมแปลงสำหรับฤดูใหม่กันแล้ว
เฉียวจิงจิงเดินตรวจแปลงผักทีละแปลง ในมือถือกระดาษซึ่งจดรายการสิ่งที่ต้องทำเอาไว้
“แปลงด้านตะวันออกปลูกผักกาดขาว ส่วนด้านหลังปลูกแตงกวากับถั่ว ที่ดินว่างด้านหลังยังเหลืออยู่ ข้าจะขยายสวนออกไปอีกสองหมู่ด้วย”
เฉียวต้าซานหยุดจอบแล้วมองลูกสาว
“เพิ่งผ่านฤดูหนาวมา เจ้าก็คิดจะขยายสวนอีกแล้วหรือ”
“ลูกค้าของเรามีมากขึ้น หากยังปลูกเท่าเดิม ผักอาจไม่พอส่งเจ้าค่ะ”
“แล้วคนทำงานเล่า?”
“ค่อยจ้างเพิ่มเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างไม่ลังเล ก่อนก้มมองตัวเลขในกระดาษอีกครั้ง
นอกจากขยายสวนแล้ว นางยังวางแผนสร้างบ้านหลังใหม่ด้วย บ้านไม้หลังเดิมผ่านลมฝนมานาน หลังคาหลายจุดเริ่มชำรุด หากไม่ซ่อมตอนนี้ พอถึงฤดูฝนคงลำบากไม่น้อย
นางตั้งใจสร้างเรือนหลักขึ้นมาใหม่ เพิ่มห้องนอน ห้องเก็บเสบียง และโรงเก็บอุปกรณ์สำหรับทำสวน ส่วนบ้านหลังเดิมจะซ่อมแซมเผื่อไว้ให้คนงานใช้พักอาศัย
เมื่อนึกถึงเงินที่ต้องจ่าย สีหน้าของเฉียวจิงจิงก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย
เงินที่อุตส่าห์เก็บมาตลอดหลายเดือนกำลังจะร่อยหรอลงอีกแล้ว
นางถอนหายใจออกมาเบา ๆ หาเงินมาแล้วก็ต้องใช้เพื่อให้ชีวิตสุขสบายขึ้น มิฉะนั้นจะเหนื่อยหาเงินไปทำไม
หยูเสี่ยวเถาถือเมล็ดผักสองชนิดขึ้นมา
“จิงจิง อันไหนคือผักกาดขาว?”
“เมล็ดที่อยู่ทางซ้าย”
นางก้มมองเมล็ดในมือ ก่อนสลับไปมาอีกครั้ง
“มือซ้ายของข้าหรือของเจ้า?”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
“เจ้าแยกซ้ายขวาไม่ออกหรือ?”
“ข้าเพียงถามให้แน่ใจ”
หยูซื่อตีแขนลูกสาวเบา ๆ
“ถ้ายังเล่นอีก แม่จะให้เจ้าไปขุดร่องกับพ่อของเจ้า”
หยูเสี่ยวเถารีบวางเมล็ดลงตามเดิมทันที
ไม่นานก็มีเสียงกีบเท้าม้าดังมาจากหน้าบ้าน หลายวันที่ผ่านมานี้มีคนมาที่บ้านตระกูลเฉียวในเวลาเดิมทุกวัน
เฉียวจิงจิงไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใครมา
มู่เฉิงหยวนเดินเข้ามาพร้อมกล่องขนมในมือ
“วันนี้ท่านนำสิ่งใดมาอีกเจ้าคะ”
“ขนมจากเมืองหย่งอัน”
“เมื่อวานเป็นเสื้อผ้า วันก่อนเป็นยาสมุนไพร วันนี้เป็นขนม พรุ่งนี้ท่านไม่ยกมาทั้งตลาดเลยหรือไร”
“หากเจ้าต้องการ พี่ก็สามารถยกมาได้”
นางยกมือขึ้นกุมหน้าผาก
“บ้านข้าไม่ได้ขาดแคลนถึงเพียงนั้น”
“เช่นนั้นมีอะไรให้พี่ช่วยหรือไม่”
นางมองไปรอบลาน ก่อนชี้ไปยังกองเมล็ดผักที่อยู่ไม่ไกล
“ช่วยแยกเมล็ดผักก็แล้วกันเจ้าค่ะ”
มู่เฉิงหยวนพยักหน้า เขารับงานนี้อย่างมั่นใจ
แต่เพียงไม่นานก็ต้องหยุดมองเมล็ดผักเล็ก ๆ เหล่านั้นตรงหน้า
“นี่คือเมล็ดผักอะไร?”
หยูเสี่ยวเถารีบเข้ามาดู
“ท่านดูเก่งกาจถึงเพียงนี้ แต่แยกเมล็ดแตงกวากับผักกาดไม่ออกหรือเจ้าคะ ข้าก็นึกว่าท่านจะรู้ทุกอย่างเสียอีก”
มู่เฉิงหยวนพูดไม่ออก
เฉียวจิงจิงหัวเราะออกมา ก่อนช่วยบอกวิธีสังเกตเมล็ดผักกาดกับแตงกวา
แต่สุดท้ายเขายังแยกผิดอยู่ดี จึงเปลี่ยนไปช่วยหวงหลงขนไม้แทน งานใช้แรงเหมาะกับเขามากกว่า เพียงไม่นานไม้กองใหญ่ก็ถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ
การที่มู่เฉิงหยวนเดินทางมาบ้านตระกูลเฉียวทุกวัน ย่อมไม่อาจหลบพ้นสายตาของชาวบ้านได้
ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าเนื้อดี ขี่ม้าราคาแพง อีกทั้งยังมีผู้ติดตามมาด้วยเป็นครั้งคราว เพียงมองก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดา
วันแรกทุกคนเพียงสงสัย วันที่สองเริ่มถามไถ่ พอถึงวันที่สาม ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้านหลงซานแล้ว
บริเวณบ่อน้ำกลางหมู่บ้าน หญิงชาวบ้านหลายคนกำลังยืนซักผ้าและพูดคุยกัน
“ชายหนุ่มที่มาบ้านเฉียวทุกวันเป็นใครกัน?”
“ได้ยินว่าเดินทางมาจากเมืองหลวง”
“เมืองหลวงเชียวหรือ?”
“ทั้งเสื้อผ้าและม้าที่เขาขี่มีราคาไม่น้อย ดูท่าจะเป็นคุณชายจากตระกูลใหญ่”
หญิงอีกคนลดเสียงลงอย่างมีลับลมคมใน
“หรือว่าเขาจะมาสู่ขอจิงจิง?”
“เป็นไปไม่ได้กระมัง จิงจิงยังไม่ถึงวัยปักปิ่นเลย”
“อีกไม่นานก็อายุสิบห้าแล้ว หมั้นหมายเอาไว้ก่อนก็ไม่เห็นแปลก อีกอย่างเขามาหาทุกวัน ทั้งนำเสื้อผ้า ยา และขนมมาให้ หากไม่ได้คิดอะไร เหตุใดต้องเอาใจนางถึงเพียงนั้น?”
“แต่ข้าเห็นเขาช่วยขนไม้กับซ่อมรั้วด้วยนะ คุณชายบ้านใดจะยอมทำงานเช่นนั้น หากไม่ได้คิดแต่งหญิงสาวเข้าบ้าน?”
ยิ่งพูด เรื่องราวก็ยิ่งถูกเติมแต่งไปไกล จากชายหนุ่มที่มาหาน้องสาว กลายเป็นคุณชายผู้มั่งคั่งซึ่งเดินทางมาจากเมืองหลวงเพื่อตามเกี้ยวพาหญิงสาวชาวสวน
กว่าข่าวจะไปถึงบ้านตระกูลเฉียว มู่เฉิงหยวนก็ถูกเล่าขานว่าเตรียมนำสินสอดหลายหีบมาสู่ขอเฉียวจิงจิงแล้ว
ป้าหวัง หญิงวัยกลางคนผู้ขึ้นชื่อว่ารู้ข่าวทุกเรื่องในหมู่บ้านเร็วกว่าผู้ใด เป็นคนแรกที่อดรนทนไม่ไหว
นางถือถุงถั่วเดินเข้ามาในลานบ้านตระกูลเฉียว ก่อนกวาดตามองมู่เฉิงหยวนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“จิงจิง บ้านเจ้ามีแขกหรือ?”
เฉียวจิงจิงกำลังตรวจเมล็ดพันธุ์อยู่จึงตอบโดยไม่เงยหน้า
“เจ้าค่ะ”
ป้าหวังรออยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่เห็นนางอธิบายต่อ จึงต้องถามออกไปตรง ๆ
“แล้วคุณชายท่านนี้เป็นใครหรือ เหตุใดข้าจึงเห็นเขามาที่นี่ทุกวันเลยล่ะ”
มู่เฉิงหยวนวางท่อนไม้ในมือลง ก่อนประสานมือให้นางตามมารยาท
“ข้าแซ่มู่ เป็นพี่ชายของจิงจิงขอรับ”
“พี่ชาย?”
ป้าหวังเบิกตากว้าง
“แต่จิงจิงเป็นลูกสาวคนเดียวของต้าซานไม่ใช่หรือ แล้วจะมีพี่ชายโผล่มาจากไหนกัน?”
ภายในลานบ้านเงียบลงทันที
เรื่องครอบครัวเดิมของเฉียวจิงจิงยังไม่ได้ประกาศให้ชาวบ้านรู้ เฉียวต้าซานเองก็ไม่อยากเปิดเผยฐานะของตระกูลมู่มากเกินไป เพราะเกรงว่าจะนำความวุ่นวายมาสู่ลูกสาว
เฉียวจิงจิงจึงเป็นฝ่ายตอบ
“เขาเป็นพี่ชายจากครอบครัวเดิมของข้าเจ้าค่ะ”
ป้าหวังอ้าปากค้าง ก่อนนึกขึ้นได้ว่าเฉียวจิงจิงเป็นเด็กที่เฉียวต้าซานเก็บมาเลี้ยงเมื่อสิบปีก่อน
“แสดงว่าครอบครัวเดิมตามหาเจ้าพบแล้วหรือ?”
“เพิ่งพบกันไม่นานเจ้าค่ะ แต่เรื่องทั้งหมดยังต้องตรวจสอบให้แน่ชัดอีกครั้ง”
“แล้วเจ้าจะกลับไปกับพวกเขาหรือเปล่า”
คำถามนั้นทำให้เฉียวต้าซานซึ่งกำลังขุดร่องอยู่ไม่ไกลหยุดมือโดยไม่รู้ตัว
มู่เฉิงหยวนเองก็มองน้องสาวเช่นกัน
เฉียวจิงจิงวางเมล็ดพันธุ์ลง ก่อนตอบอย่างชัดเจน
“ตอนนี้ข้ายังไม่คิดไปไหน ที่นี่เป็นบ้านของข้า สวนก็เพิ่งเตรียมได้เพียงครึ่งเดียว ข้าจะทิ้งไปได้อย่างไรเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานได้ยินแล้วจึงกลับไปทำงานต่อ สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
ป้าหวังพยักหน้า ก่อนหันไปมองมู่เฉิงหยวนอีกครั้ง
“ที่แท้ก็เป็นพี่ชาย มิน่าเล่าถึงได้มาหาทุกวัน”
นางพูดเช่นนั้น แต่แววตากลับบอกชัดว่ากำลังจดจำเรื่องทั้งหมดเพื่อนำไปเล่าต่อ
ก่อนจากไป ป้าหวังยังหันกลับมาถามอีกว่า
“เช่นนั้นเรื่องที่เขาจะนำสินสอดมาสู่ขอเจ้าก็ไม่ใช่เรื่องจริงสินะ”
เฉียวจิงจิงสะดุ้งจนเมล็ดผักในมือหล่นกระจายเต็มพื้น
“สินสอดอะไรกันเจ้าคะ”
“ไม่มีอะไร ๆ ข้าคงได้ยินมาผิด”
ป้าหวังรีบเดินออกไป แต่ยังไม่ทันพ้นประตูบ้านตระกูลเฉียว เสียงของนางก็ดังขึ้นทันทีเมื่อพบหญิงชาวบ้านที่ยืนรออยู่ด้านนอก
“ข้าบอกแล้วว่าไม่ใช่คนมาสู่ขอ เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของจิงจิง!”
เพียงไม่นาน ข่าวใหม่ก็แพร่ไปทั่วหมู่บ้าน
จากนั้นชาวบ้านก็เริ่มสงสัยต่อว่าครอบครัวเดิมของเฉียวจิงจิงเป็นผู้ใด เหตุใดพี่ชายของนางจึงดูสูงศักดิ์และมั่งคั่งเช่นนั้น
มู่เฉิงหยวนมองกลุ่มคนที่ทยอยเดินผ่านหน้าบ้าน ก่อนหันมาถามน้องสาว
“คนในหมู่บ้านของเจ้าสนใจเรื่องผู้อื่นเช่นนี้ทุกคนเลยหรือ”
“ที่นี่ไม่ค่อยมีเรื่องน่าตื่นเต้นนี่เจ้าค่ะ การที่ท่านขี่ม้ามาบ้านข้าทุกวันจึงนับเป็นเรื่องใหญ่”
“เช่นนั้นวันพรุ่งนี้พี่จะเดินมา”
“ไม่ว่าท่านจะขี่ม้าหรือเดินมา พวกเขาก็ยังคงพูดอยู่ดี”
“ถ้าเช่นนั้นพี่ควรทำอย่างไรดีล่ะ”
เฉียวจิงจิงมองเขาแล้วตอบอย่างจริงจัง
“กลับเมืองหลวงเจ้าค่ะ”
“เรื่องนั้นทำไม่ได้”
มู่เฉิงหยวนตอบทันที ก่อนยกท่อนไม้ขึ้นบ่าราวกับไม่ได้ยินคำไล่ของนาง
เฉียวจิงจิงได้แต่ส่ายหน้า
เมื่อหิมะเริ่มละลาย ถนนระหว่างหมู่บ้านหลงซานกับเมืองหย่งอันจึงกลับมาใช้สัญจรได้อีกครั้ง
ช่วงสาย รถม้าของตระกูลหลี่ก็มาหยุดหน้าบ้าน
หลี่อวี้เซวียนกระโดดลงมาแล้ววิ่งเข้ามาหาเฉียวจิงจิงทันที
“พี่จิงจิง!”
“ระวังโคลน!”
เด็กชายเหยียบแอ่งโคลนจนชายเสื้อเปื้อนจนได้
หลี่หยวนเดินตามเข้ามา ก่อนจะส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ข้าบอกให้เดินช้า ๆ แล้ว”
“ก็ข้าอยากพบพี่จิงจิงเร็ว ๆ นี่นา”
หลี่อวี้เซวียนตอบอย่างไม่รู้สึกผิด
หลี่หยวนหันมามองเฉียวจิงจิง
“ข้าได้ยินเรื่องหมาป่าบุกหมู่บ้านแล้ว เจ้าไม่ได้รับบาดเจ็บใช่หรือไม่”
“ไม่เจ้าค่ะ”
“ข้านำยาสมุนไพรกับของบำรุงมาให้ท่านลุงเฉียวด้วย ส่วนเรื่องรับซื้อผักหลังฤดูหนาว ร้านถงซินจี้ยังต้องการปริมาณเท่าเดิม หากผลผลิตเพิ่มเราก็รับเพิ่มได้”
“ดีเลยเจ้าค่ะ ข้ากำลังจะขยายแปลงผักอยู่พอดี”
“ต่อไปข้าจะส่งรถม้ามารับผักที่หมู่บ้านเอง เจ้าจะได้ไม่ต้องขนผักเข้าเมืองเองทุกวัน”
มู่เฉิงหยวนซึ่งได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอยู่ไม่ไกลหยุดงานในมือลงแล้วเดินเข้ามา
“คุณชายผู้นี้คือใครหรือจิงจิง”
เฉียวจิงจิงจึงแนะนำทั้งสองฝ่ายให้รู้จักกัน
ทันทีที่รู้ว่าหลี่หยวนเป็นคู่ค้าซึ่งเดินทางมาบ้านตระกูลเฉียวเป็นประจำ มู่เฉิงหยวนก็เริ่มถามตั้งแต่ชื่อ อายุ กิจการ ไปจนถึงจำนวนสมาชิกในครอบครัว
หลี่หยวนตอบอย่างสุภาพทุกคำ แต่ย่อมมองออกว่ากำลังถูกสอบสวน
เฉียวจิงจิงทนฟังอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยแทรกขึ้น
“พี่ใหญ่ นี่ท่านกำลังคุยกับคู่ค้าของข้า หรือกำลังสอบสวนนักโทษเจ้าคะ”
มู่เฉิงหยวนชะงัก
เมื่อเห็นเขาชะงัก นางถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตนเผลอเรียกเขาว่าพี่ใหญ่ออกไปแล้ว แต่นางก็ยังคงวางสีหน้าเป็นปกติ
“เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าว่าอะไรนะ”
“หรือท่านไม่ชอบ…”
“ชอบ”
มู่เฉิงหยวนลืมเรื่องสอบสวนหลี่หยวนไปชั่วขณะ
เฉียวจิงจิงจึงกลับมาคุยเรื่องการค้ากับหลี่หยวนต่อ
หลี่หยวนยังช่วยแนะนำช่างที่ไว้ใจได้ในเมืองหย่งอันให้ เมื่อรู้ว่านางกำลังจะสร้างบ้านใหม่
หลังจากสองพี่น้องตระกูลหลี่กลับไป มู่เฉิงหยวนก็เอ่ยถามน้องสาวอีกครั้ง
“เขามาบ้านเจ้าบ่อยหรือ”
“เราทำการค้าร่วมกัน ย่อมต้องพบกันบ้าง”
“สายตาของเขาที่มองเจ้าไม่เหมือนมองคู่ค้าทั่วไป”
“สายตาของเขาเกี่ยวอะไรกับท่านด้วย”
“ข้าเป็นพี่ใหญ่ของเจ้านะ”
“ท่านเพิ่งได้ยินข้าเรียกเพียงครั้งเดียวก็เริ่มใช้อำนาจแล้วหรือเจ้าคะ”
มู่เฉิงหยวนจึงยอมเงียบไปในที่สุด
เย็นวันนั้นก่อนกลับเข้าเมืองหย่งอัน มู่เฉิงหยวนเห็นธนูแขวนอยู่บนผนังบ้าน เขาจึงเอ่ยถามขึ้น
“ธนูคันเล็กนี้เป็นของผู้ใดกัน”
เฉียวต้าซานมองตาม
“ของจิงจิงนั่นแหละ ข้าทำให้นางเอง แต่ยังไม่เคยพานางไปฝึกจริงจัง”
เฉียวจิงจิงเดินไปหยิบธนูลงมาด้วยดวงตาเป็นประกาย นางมัวแต่ยุ่งเรื่องสวนผัก จนลืมเรื่องธนูไปเลย
วันที่หมาป่าบุกมานางก็ได้แต่ยกธนูเล็งมัน แต่ไม่ได้ยิงออกไป เพราะนางถนัดใช้มีดสั้นมากกว่า
“พรุ่งนี้ข้าจะขึ้นเขาไปฝึกยิงธนูเจ้าค่ะ”
“พ่อจะไปด้วย”
“ข้าจะไปด้วย”
เฉียวต้าซานกับมู่เฉิงหยวนพูดขึ้นพร้อมกัน
ทั้งสองหันมองหน้ากัน ก่อนต่างฝ่ายต่างไม่ยอมถอย
เฉียวจิงจิงมองคนหนึ่งซึ่งเป็นบิดาบุญธรรม ก่อนหันไปมองอีกคนซึ่งเพิ่งได้กลับมาเป็นพี่ใหญ่อีกครั้ง แล้วถอนหายใจออกมาเบา ๆ
ดูเหมือนวันพรุ่งนี้นางคงไม่ได้ขึ้นเขาอย่างสงบแน่
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน