ตอนที่ 49 ลูกธนูดอกแรก

เช้าวันต่อมา เฉียวต้าซานพาทุกคนขึ้นไปยังพื้นที่โล่งบนภูเขา

นอกจากเฉียวจิงจิงกับมู่เฉิงหยวนแล้ว ยังมีหยูไห่ หวงหลง และหยูเสี่ยวเถาซึ่งแอบตามมาเพราะอยากดู

เฉียวต้าซานนำฟางมามัดเป็นเป้าแขวนไว้กับต้นไม้ ก่อนส่งธนูให้ลูกสาว

“ตอนหมาป่าบุก เจ้ารู้วิธีจับธนูกับพาดลูกธนูแล้ว พ่อจะช่วยแก้ท่าทางให้”

เฉียวจิงจิงพยักหน้า

นางเคยใช้ปืนมาหลายชนิดในชาติก่อน แต่ธนูแตกต่างออกไป แรงตึงของสายธนูและแรงสะท้อนต้องอาศัยกำลังจากทั้งแขน แผ่นหลัง และหัวไหล่

เฉียวต้าซานจัดตำแหน่งเท้ากับข้อศอกให้นาง

“อย่าใช้แรงจากแขนอย่างเดียว หายใจเข้าให้เต็มปอด แล้วปล่อยลูกธนูตอนลมหายใจนิ่งที่สุด”

เฉียวจิงจิงยกธนูขึ้นเล็งก่อนจะยิงออกไป ลูกธนูดอกแรกพุ่งไปปักตรงขอบเป้า

หยูเสี่ยวเถาปรบมือทันที

“โดนแล้ว!”

“แค่ขอบเท่านั้น”

นางหยิบลูกธนูดอกที่สองขึ้นมา

คราวนี้นางปรับท่ายืนตามที่บิดาสอน ลูกธนูจึงขยับเข้าใกล้กลางเป้ามากขึ้น

เมื่อนางยิงลูกธนูดอกที่สามออกไป คราวนี้มันปักลงตรงกลางเป้าพอดี

แม้ลูกธนูจะปักกลางเป้า แต่แรงสะท้อนจากสายธนูก็ทำให้นิ้วของนางชาไปชั่วขณะ

เฉียวต้าซานมองมือของลูกสาว

“เจ็บหรือไม่?”

“ไม่มากเจ้าค่ะ”

นางตอบเช่นนั้น แต่เมื่อยกธนูขึ้นอีกครั้ง กล้ามเนื้อบริเวณหัวไหล่กลับเริ่มตึงอย่างเห็นได้ชัด

การเล็งเป้าไม่ใช่เรื่องยากสำหรับนาง ทว่าร่างกายของเด็กสาววัยสิบสี่ปีไม่เคยผ่านการฝึกใช้อาวุธอย่างจริงจัง ต่อให้รู้ว่าควรยืนอย่างไรหรือควบคุมลมหายใจแบบไหน กำลังแขนก็ยังไม่อาจตามความคิดได้ทัน

เฉียวต้าซานจึงกดคันธนูของนางลง

“อย่ารีบร้อน หากฝืนยิงทั้งที่แขนหมดแรง ท่าทางจะเสียและอาจทำให้ตัวเองบาดเจ็บได้”

“ข้ายังยิงต่อไหวเจ้าค่ะ”

มู่เฉิงหยวนที่ยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ กล่าวเสริมว่า

“เรื่องนี้พี่เห็นด้วยกับท่านลุงเฉียว หากเจ้าทำให้หัวไหล่บาดเจ็บ วันนี้คงต้องหยุดฝึกทันที”

เฉียวจิงจิงมองคนทั้งสองซึ่งร่วมมือกันห้ามนางอย่างพร้อมเพรียง ก่อนยอมลดธนูลง

“พักเพียงครู่เดียวเท่านั้นนะเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานส่ายหน้าอย่างจนใจ

“นิสัยดื้อรั้นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเหมือนผู้ใดกันแน่”

ทุกคนเงียบไปเล็กน้อย ก่อนหยูไห่จะหันไปหาเฉียวต้าซาน

“ลูกสาวเจ้าไม่เคยฝึกยิงธนูมาก่อนจริงหรือ?”

“ไม่เคย”

มู่เฉิงหยวนมองน้องสาวอย่างพิจารณา

เมื่อพักจนเริ่มรู้สึกดีขึ้นแล้ว คราวนี้เฉียวต้าซานขยับเป้าออกไปไกลกว่าเดิม แล้วให้เฉียวจิงจิงลองยิงอีกครั้ง

นางยิงพลาดในครั้งแรก เพราะไม่ได้คำนวณแรงลมบนภูเขา

นางหลับตาลงแล้วฟังเสียงใบไม้ไหว ก่อนจะยกธนูขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลูกธนูปักเข้าเป้าอย่างแม่นยำ

หลังจากนั้น หยูไห่ลองโยนผลสนขึ้นไปกลางอากาศให้เฉียวจิงจิงลองยิง

นางยิงพลาดสองครั้งแรก ลูกธนูดอกที่สามเฉียดผลสนไปเพียงเล็กน้อย กระทั่งครั้งที่สี่ นางถึงจับจังหวะได้และยิงถูกผลสนจนกระเด็นออกไป

หยูเสี่ยวเถามองจนตาค้าง

“จิงจิง ต่อไปเจ้าคงยิงนกบนฟ้าได้แล้ว”

“ข้ายังไม่คิดยิงอะไรที่ไม่จำเป็น”

ราวกับจะพิสูจน์คำพูด ก็มีกระต่ายตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากพุ่มไม้

เฉียวจิงจิงยกธนูขึ้นเล็งตามสัญชาตญาณ แต่เมื่อเห็นว่ามันเพียงวิ่งผ่านมาก็ลดมือลง

มู่เฉิงหยวนถามว่า

“เหตุใดไม่ยิงเล่า”

“ที่บ้านมีเสบียงเพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องฆ่ามันหรอกเจ้าค่ะ”

นางมองกระต่ายซึ่งหายเข้าไปในแนวไม้

ชีวิตก่อนนางพรากลมหายใจของผู้อื่นมามากพอแล้ว ชีวิตนี้หากไม่จำเป็น นางไม่ต้องการทำเช่นนั้นอีก

มู่เฉิงหยวนไม่ได้ถามต่อ เขาหยิบธนูของเฉียวต้าซานขึ้นมายิงบ้าง ด้วยฝีมือของรองแม่ทัพ ลูกธนูของเขาย่อมปักลงกลางเป้าอย่างแม่นยำ

เฉียวจิงจิงมองท่าทางของเขา ก่อนยกธนูขึ้นยิงตาม ลูกธนูของนางปักอยู่ข้างลูกธนูของมู่เฉิงหยวนจนแทบไม่เหลือช่องว่าง

ขณะที่สองพี่น้องกำลังผลัดกันยิงธนู เสียงไม้แตกร้าวก็ดังขึ้นจากเหนือศีรษะ

เฉียวจิงจิงเงยหน้ามองทันที

กิ่งไม้ซึ่งรับน้ำหนักหิมะมาหลายวันกำลังหักลงมา และด้านล่างก็คือหยูเสี่ยวเถาซึ่งยังยืนมองเป้าธนูโดยไม่รู้ตัว

ระยะห่างมากเกินกว่าที่นางจะวิ่งเข้าไปช่วยได้ทัน

เฉียวจิงจิงจึงหันปลายธนูไปทางต้นไม้ แล้วยิงลูกธนูให้ปักลงบนลำต้นด้านข้างของหวงหลง

ฉึก!

หวงหลงสะดุ้งและหันไปมองตามทิศทางที่ลูกธนูพุ่งมา

“พาเสี่ยวเถาหลบ!”

เสียงตะโกนของเฉียวจิงจิงดังขึ้นในเวลาเดียวกัน

หวงหลงเงยหน้าเห็นกิ่งไม้กำลังตกลงมา เขาจึงคว้าแขนหยูเสี่ยวเถาแล้วดึงนางเข้ามาหาตัว ก่อนพากันถอยออกจากบริเวณนั้น

กิ่งไม้ตกกระแทกพื้นเสียงดัง หิมะสีขาวแตกกระจายไปทั่วบริเวณ

หยูเสี่ยวเถาตกใจจนกอดแขนหวงหลงเอาไว้แน่น

“เกือบไปแล้ว…”

หวงหลงก้มมองมือของนาง ก่อนถามอย่างระมัดระวัง

“เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

“ไม่…ไม่เป็นอะไร”

“เช่นนั้นเจ้าปล่อยแขนข้าก่อนได้หรือไม่?”

หยูเสี่ยวเถาก้มมองมือตัวเองแล้วรีบปล่อยออกทันที ใบหน้าของนางแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“ใครใช้ให้เจ้ายืนใกล้ข้าเล่า!”

หวงหลงมองนางอย่างไม่เข้าใจ

“แต่ข้าเป็นคนช่วยเจ้านะ”

“ข้ารู้แล้ว ไม่ต้องย้ำ!”

นางรีบหันหลังให้เขา ขณะที่คนอื่นพากันกลั้นหัวเราะ

เฉียวจิงจิงลดธนูลง ก่อนมองสหายกับหวงหลงสลับกันไปมา แววตาของนางมีรอยยิ้มซ่อนอยู่เล็กน้อย

ดูเหมือนนอกจากต้นกล้าในสวนแล้ว ยังมีบางสิ่งกำลังเริ่มผลิบานขึ้นมาเช่นกัน




หลังจากวันนั้น เฉียวจิงจิงก็ขึ้นเขาไปฝึกธนูเกือบทุกเช้า โดยมีเฉียวต้าซาน มู่เฉิงหยวน หรือหวงหลงผลัดกันติดตามไปด้วย ไม่มีผู้ใดยอมให้นางขึ้นเขาเพียงลำพัง แม้ฝูงหมาป่าจะถูกกำจัดไปหมดแล้วก็ตาม

สามวันแรก นางยังมีอาการปวดแขนและหัวไหล่ นิ้วมือข้างที่ใช้ดึงสายธนูเกิดรอยแดงจนผิงอันต้องนำยามาทาให้ทุกคืน

เฉียวจิงจิงไม่ได้ฝืนฝึกจนร่างกายบาดเจ็บ นางแบ่งเวลาออกเป็นช่วงสั้น ๆ เริ่มจากเป้านิ่งระยะใกล้ ก่อนค่อยเพิ่มระยะและฝึกยิงตามทิศทางลม

เมื่อร่างกายเริ่มคุ้นเคย ความแม่นยำของนางก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

จากเดิมที่ยิงลูกธนูสิบดอกเข้าเป้าเพียงหกหรือเจ็ดดอก ไม่นานนางก็สามารถยิงเข้าเป้าได้ถึงเก้าดอก

มู่เฉิงหยวนเฝ้ามองน้องสาวด้วยความประหลาดใจ

เขาเคยฝึกทหารหน้าใหม่มามากมาย จึงรู้ดีว่าคนทั่วไปต้องใช้เวลานานเพียงใดกว่าจะเรียนรู้การควบคุมลมหายใจและรักษาสมาธิขณะยิงธนู

แต่น้องสาวของเขากลับเหมือนคนที่รู้ทุกอย่างอยู่แล้ว เพียงแต่ร่างกายยังไม่คุ้นเคยเท่านั้น ถึงจะสงสัย เขาก็ไม่คิดบังคับให้นางตอบ

หลังจากฝึกยิงธนูในตอนเช้า เฉียวจิงจิงจะกลับไปดูแลสวนต่อ

ต้นกล้าที่เพาะไว้ในถาดไม้ใต้ชายคาเริ่มผลิยอดสีเขียวอ่อน ส่วนพื้นดินในสวนก็แห้งพอให้ทุกคนเริ่มพรวนดินและใส่ปุ๋ยได้แล้ว

นางจ้างชาวบ้านเพิ่มอีกสี่คนให้มาช่วยเตรียมแปลงผัก โดยจ่ายค่าแรงตามจำนวนวันที่ทำงานและเลี้ยงอาหารกลางวันหนึ่งมื้อ ทำให้คนในหมู่บ้านต่างอยากมาช่วยงาน

ข่าวเรื่องนางกำลังจะขยายสวนจึงแพร่ไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากสวนผักแล้ว เรื่องสร้างบ้านก็เริ่มดำเนินการเช่นกัน

ช่างก่อสร้างที่หลี่หยวนแนะนำเดินทางมาจากเมืองหย่งอันเพื่อวัดพื้นที่ เขานำแบบบ้านหลายแบบมาให้เลือก แต่เฉียวจิงจิงขอปรับแก้เกือบทั้งหมด

“เรือนหลักต้องมีห้องนอนเพิ่มอีกหลายห้อง ห้องเก็บเสบียงต้องอยู่ในที่แห้ง ส่วนโรงเก็บอุปกรณ์ต้องสร้างใกล้สวนเจ้าค่ะ”

ช่างก่อสร้างจดตามที่นางต้องการจนเต็มหน้ากระดาษ ก่อนถามว่า

“คุณหนูเฉียวต้องการสร้างกำแพงรอบบ้านด้วยหรือไม่?”

เฉียวจิงจิงนึกถึงคืนที่หมาป่าบุก แล้วตอบโดยไม่ลังเล

“สร้างเจ้าค่ะ ไม่ต้องสูงมาก ขอเพียงแข็งแรงและป้องกันสัตว์ป่าได้ก็พอ”

“หากสร้างตามแบบทั้งหมด ค่าใช้จ่ายอาจสูงไม่น้อยนะขอรับ”

เมื่อได้ยินเรื่องเงิน นางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนหลับตาตัดใจ

“สร้างตามนี้เถอะเจ้าค่ะ เงินหมดแล้วยังหาใหม่ได้ แต่บ้านต้องสร้างให้ดี จะได้ไม่ต้องรื้อแก้ในภายหลัง”

มู่เฉิงหยวนซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลเอ่ยขึ้นว่า

“หากเงินไม่พอ พี่ออกให้ได้”

เฉียวจิงจิงหันไปมองเขาทันที

“ข้าสร้างบ้านของข้าเองได้เจ้าค่ะ”

“พี่เพียงเสนอเท่านั้น”

“เช่นนั้นข้าก็ขอปฏิเสธ”

มู่เฉิงหยวนได้แต่เงียบไป

เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าน้องสาวของตนยอมรับขนมเพียงไม่กี่กล่องได้ แต่หากเป็นเงินหรือของมีค่ามากเกินไป นางจะไม่ยอมรับอย่างเด็ดขาด

เวลาผ่านไปเช่นนี้ถึงแปดวัน

เช้าวันนั้น เฉียวจิงจิงขึ้นเขามาฝึกธนูเช่นเคย โดยมีมู่เฉิงหยวนติดตามมาด้วย

ลูกธนูดอกสุดท้ายของนางปักลงกลางเป้าพอดี

มู่เฉิงหยวนซึ่งยืนอยู่ข้างกันกำลังจะเอ่ยชม แต่เสียงกีบเท้าม้าก็ดังขึ้นจากเส้นทางด้านล่างเสียก่อน

ทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน

ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังควบม้าขึ้นมาตามทาง เสื้อคลุมของเขาเปื้อนฝุ่น ใบหน้ามีร่องรอยอ่อนล้าจากการเดินทาง เห็นได้ชัดว่าเร่งเดินทางมาโดยแทบไม่ได้หยุดพัก

เมื่อมองเห็นมู่เฉิงหยวน เขาก็ชักบังเหียนหยุดม้า ก่อนกระโดดลงมาอย่างรวดเร็ว

“พี่ใหญ่!”

มู่เฉิงหยวนมองน้องชายซึ่งควรอยู่ที่เมืองหลวง แล้วขมวดคิ้วทันที

“เจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”

“คนในบ้านบอกว่าพวกท่านขึ้นเขามาฝึกยิงธนู ข้าจึงตามมา”

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เด็กสาวซึ่งถือธนูยืนอยู่ข้างเป้าฟาง

หัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นทันที

แม้เวลาจะผ่านไปถึงสิบปี และเด็กหญิงตัวเล็กในความทรงจำจะเติบโตขึ้นมากแล้ว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับไม่เปลี่ยนไปเลย

เขาก้าวเข้าไปหานางทันที

“น้องสาวของข้าอยู่ที่นี่จริง ๆ ด้วย!”

เฉียวจิงจิงมองชายแปลกหน้าซึ่งกำลังวิ่งเข้ามาหาตน ก่อนขยับเท้าถอยหลังตามสัญชาตญาณ

มู่เฉิงหยวนหลับตาลงอย่างเหนื่อยใจ

“ตัวปัญหามาถึงแล้ว”

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน