ตอนที่ 50 พี่ชายคนที่สาม

“เยว่เอ๋อร์!”

มู่ฉางอันวิ่งเข้าไปหาโดยไม่บอกกล่าว

เฉียวจิงจิงเห็นชายแปลกหน้าพุ่งเข้ามาหมายจะกอด นางจึงคว้าแขนเขาแล้วอาศัยแรงที่อีกฝ่ายพุ่งเข้ามา พลิกตัวทุ่มร่างของชายหนุ่มข้ามไหล่จนตกลงบนพื้นเสียงดัง

มู่ฉางอันนอนมองท้องฟ้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา

“สมแล้วที่เป็นน้องสาวของข้า!”

มู่เฉิงหยวนตอบอย่างเย็นชา

“สมควรแล้วที่เจ้าถูกทุ่ม”

เฉียวจิงจิงมองคนบนพื้น

“เขาคือผู้ใด?”

“มู่ฉางอัน พี่ชายคนที่สามของเจ้า”

มู่ฉางอันลุกขึ้นยืนก่อนหันมาหาเฉียวจิงจิง

“พี่เดินทางมาตั้งไกล เจอกันครั้งแรกเจ้าก็ให้ของขวัญชิ้นใหญ่เสียแล้ว”

“ผู้ใดใช้ให้ท่านพุ่งเข้ามาโดยไม่พูดไม่จากันเล่า?”

“พี่ดีใจเกินไป”

เขามองนางด้วยดวงตาแดงเรื่อ ก่อนยิ้มกว้าง

“เจ้าจำพี่ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร พี่จำเจ้าได้ก็พอ”

คำพูดนั้นทำให้นางนิ่งไป

มู่ฉางอันไม่ได้ถามหาจี้หยกหรือเรียกร้องให้นางยอมรับตัวตน เขาเพียงเริ่มเล่าเรื่องในวัยเด็ก ตั้งแต่พานางปีนต้นไม้ไปจนถึงแอบเข้าไปขโมยขนมในครัว

มู่เฉิงหยวนฟังอยู่ครู่หนึ่งจึงพูดแทรก

“คนที่อยากปีนต้นไม้คือเจ้า ส่วนจิ่นเยว่ยืนร้องไห้อยู่ข้างล่าง”

“ข้าแค่จำสลับเล็กน้อย”

“เรื่องขโมยขนมก็เป็นเจ้าคนเดียว แล้วโยนความผิดให้น้อง”

เฉียวจิงจิงหันไปมองมู่ฉางอัน

“ดูเหมือนเรื่องดี ๆ ที่ท่านเล่าจะไม่มีเรื่องใดเป็นความจริงเลยนะเจ้าคะ”

“อย่างน้อยเรื่องที่พี่รักเจ้าก็เป็นความจริง”

มู่ฉางอันตอบทันที

“…”




ระหว่างเดินลงจากเขา มู่ฉางอันทิ้งให้พี่ชายคอยจูงม้าให้ ส่วนเขาพยายามเดินอยู่ข้างเฉียวจิงจิงตลอดทาง

แต่ทุกครั้งที่เขาขยับเข้าใกล้ นางก็เหลือบมองอย่างระแวดระวัง

“พี่ไม่กอดเจ้าแล้วก็ได้”

“ท่านพูดเหมือนข้าเป็นฝ่ายผิดอย่างนั้นแหละเจ้าค่ะ”

“พี่ไม่ได้หมายความเช่นนั้น เพียงคิดไม่ถึงว่าเด็กหญิงตัวเล็กซึ่งเคยวิ่งตามหลังพี่ จะเติบโตขึ้นจนสามารถทุ่มพี่ลงพื้นได้แล้ว”

“หากท่านยังพุ่งเข้ามาโดยไม่บอกไม่กล่าวอีก คราวหน้าจะไม่ใช่แค่ทุ่มท่านลงพื้นแน่”

มู่ฉางอันหัวเราะออกมาแทนที่จะหวาดกลัว

“ได้ ต่อไปก่อนจะเข้าใกล้เจ้า พี่จะส่งเสียงบอกก่อน”

“ต่อให้เจ้าบอกก่อน นางก็ไม่ได้อนุญาตให้เจ้ากอด”

“พี่ใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งขัดข้าได้หรือไม่”

“ข้าเพียงบอกความจริง”

สองพี่น้องมองหน้ากันราวกับพร้อมจะโต้เถียงกันอีกรอบ เฉียวจิงจิงจึงเร่งฝีเท้าเดินผ่านทั้งคู่ไป

“หากพวกท่านยังชักช้า ข้าจะกลับบ้านก่อนแล้วนะเจ้าคะ”

มู่ฉางอันรีบเดินตามนางทันที

“จิงจิง พี่เรียกเจ้าเช่นนี้ได้หรือไม่?”

นางชะงักเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า

“ตอนนี้ข้าคุ้นเคยกับชื่อนี้มากกว่าเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงหันมองเขาอย่างประหลาดใจ

นางคิดว่าคนจากตระกูลมู่จะพยายามเรียกชื่อเดิมขิงนางเพื่อให้นางกลับไปเป็นเด็กหญิงที่พวกเขาเคยรู้จัก

แต่พี่ชายคนที่สามกลับยอมรับตัวตนในปัจจุบันของนางโดยไม่ลังเล

“ท่านไม่ผิดหวังหรือที่ข้าจำอะไรไม่ได้เลย?”

“เหตุใดพี่ต้องผิดหวังด้วย”

มู่ฉางอันตอบอย่างเป็นธรรมชาติ

“ความทรงจำของเจ้าหายไป แต่เจ้ายังเป็นน้องสาวของพี่ หากจำไม่ได้ พี่ก็จะเล่าให้ฟังใหม่ หากไม่อยากฟัง พี่ก็จะสร้างความทรงจำใหม่กับเจ้าเท่านั้นเอง”

เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบ แต่ท่าทีระมัดระวังในค่อย ๆ ลดลง

มู่เฉิงหยวนได้ยินแล้วเหลือบมองน้องชาย ไม่คิดว่าคนใจร้อนอย่างมู่ฉางอันจะพูดจามีเหตุผล

แต่เขายังไม่ทันได้ชื่นชม มู่ฉางอันก็ถามขึ้นอีก

“ว่าแต่เจ้าชอบปีนต้นไม้อยู่หรือไม่ พี่จะพาไปเลือกต้นที่สูงกว่าเดิม”

“มู่ฉางอัน”

เสียงเย็นชาของมู่เฉิงหยวนดังขึ้นทันที

“ข้าเพียงถามเท่านั้นเอง!”

เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ

เสียงหัวเราะนั้นทำให้พี่ชายทั้งสองหยุดโต้เถียงกันทันที

มู่ฉางอันมองนางด้วยรอยยิ้ม เขาไม่ได้เห็นน้องสาวยิ้มเช่นนี้มานานถึงสิบปีแล้ว




เมื่อกลับถึงบ้าน มู่ฉางอันก็ต้องประหลาดใจกับความคึกคักภายในลานบ้าน

หน้าบ้านมีกองไม้ หิน และกระเบื้องวางเรียงอยู่ ขณะที่คนงานหลายคนกำลังวัดพื้นที่และเตรียมปักเสา

“เจ้ากำลังจะสร้างบ้านหรือ?”

“เจ้าค่ะ บ้านหลังเดิมคับแคบเกินไป”

มู่ฉางอันพยักหน้าอย่างจริงจัง

“ต้องใช้เงินเท่าไร พี่จะจ่ายให้ทั้งหมด”

“ไม่ต้องเจ้าค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นพี่ซื้อที่ดินรอบ ๆ เพิ่มให้ เจ้าอยากทำสวนใหญ่เพียงใดก็ได้ทั้งนั้น”

“ก็ไม่ต้องเช่นกันเจ้าค่ะ”

“หรือจะให้พี่หาช่างจากเมืองหลวงมา?”

เฉียวจิงจิงหันมองเขา

“ข้าอยากหาเงินด้วยตัวเอง ไม่ได้อยากให้พวกท่านเอาเงินมาถมสวนให้ข้านะเจ้าคะ”

มู่ฉางอันชะงัก

“แต่พี่อยากช่วยเจ้า”

“ถ้าอยากช่วยก็ไปขนไม้กองนั้น”

นางชี้ไปด้านข้าง

“หากทำไม้เสียหาย ต้องจ่ายเงินชดใช้ด้วย”

“ได้!”

มู่ฉางอันถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกแล้วเดินไปยกไม้ทันที

มู่เฉิงหยวนส่ายหน้า

มู่ฉางอันยกไม้ขึ้นบ่าหลายท่อนในคราวเดียวแล้วเดินตามหวงหลงไปยังกองวัสดุ

แม้เสื้อผ้าที่สวมอยู่จะมีราคาแพง แต่เขากลับไม่รังเกียจฝุ่นหรือโคลนแม้แต่น้อย

เฉียวต้าซานยืนมองอยู่ใต้ชายคาครู่หนึ่ง ก่อนหันมาถามมู่เฉิงหยวน

“น้องชายของท่านทำงานก่อสร้างเป็นด้วยหรือ?”

“ไม่เป็นขอรับ”

“แล้วเหตุใดท่านให้เขาไปขนไม้?”

“อย่างน้อยการขนไม้ก็สร้างความเสียหายน้อยกว่างานอย่างอื่น”

คำตอบของมู่เฉิงหยวนทำให้เฉียวต้าซานหันกลับไปมองมู่ฉางอันอีกครั้ง

พอดีกับที่ชายหนุ่มเดินสะดุดก้อนหิน ไม้บนบ่าเกือบหล่นลงมา โชคดีที่หวงหลงช่วยประคองไว้ได้ทัน

“ข้าว่าแม้แต่ขนไม้ก็อาจไม่ปลอดภัยนะขอรับ”

หวงหลงกล่าวด้วยสีหน้าลำบากใจ

มู่ฉางอันยืดตัวขึ้น ก่อนทำเหมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

“เมื่อครู่ข้าเพียงทดสอบว่าไม้แข็งแรงหรือไม่ก็เท่านั้น”

“แบบนี้เรียกว่าทดสอบหรือ?”

มู่เฉิงหยวนถาม

“อย่างน้อยข้าก็แยกเมล็ดผักได้ดีกว่าท่าน!”

มู่ฉางอันตอบกลับพี่ชาย

เห็นได้ชัดว่าระหว่างทางมีคนเล่าเรื่องของมู่เฉิงหยวนให้เขาให้ฟังแล้ว

สองพี่น้องเริ่มโต้เถียงกันว่าผู้ใดช่วยงานน้องสาวได้มากกว่ากัน จนเฉียวจิงจิงต้องหันไปเตือน

“หากพวกท่านยังทะเลาะกันอีก ข้าจะให้กลับเมืองหลวงทั้งคู่”

ทั้งสองเงียบลงทันที

ผิงอันกับหยูเสี่ยวเถาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ




ในเวลาต่อมารถม้าของมู่ฉางอันก็ตามมาถึง ในรถม้าอัดแน่นไปด้วยของฝากจากเมืองหลวง

มีทั้งผ้าไหม เครื่องประดับ ขนม ยาลูกกลอน และของใช้ราคาแพง

เฉียวจิงจิงมองแล้วขมวดคิ้ว

“นี่ท่านขนร้านค้ามาทั้งร้านเลยหรือเจ้าคะ”

“ทุกคนในบ้านฝากมาให้เจ้าต่างหาก”

มู่ฉางอันหยิบกล่องสามใบออกมาวางแยกกัน

“กล่องนี้เป็นของพี่สะใภ้ใหญ่เซี่ยอวี้หลาน นางเลือกผ้ากับเครื่องประดับให้เจ้าด้วยตัวเอง ส่วนกล่องนี้เป็นของพี่สะใภ้รองเหวินซูอิง ภายในมีหนังสือกับเครื่องเขียน”

เขาหยิบกล่องใบสุดท้ายขึ้นมา

“กล่องนี้เป็นของเย่หลิงซี ภรรยาของพี่เอง นางเตรียมยาและของใช้สำหรับสตรีเอาไว้ให้”

เฉียวจิงจิงเพิ่งรู้ว่าพี่ชายทั้งสามแต่งงานแล้ว นางมองของทั้งสามกล่อง

“พวกนางไม่เคยพบข้ามาก่อน เหตุใดจึงเตรียมของให้มากถึงเพียงนี้?”

“เพราะทุกคนในบ้านรู้ว่าพวกเราตามหาเจ้ามานานเพียงใด”

มู่ฉางอันยิ้มให้แก่นาง

“พี่สะใภ้ทั้งสามต่างรอวันที่จะได้พบเจ้าอยู่เหมือนกัน พวกนางกำชับพี่ตลอดทางว่าห้ามทำให้เจ้าตกใจ”

มู่เฉิงหยวนเหลือบมองน้องชาย

“เห็นได้ชัดว่าเจ้าไม่ได้ทำตามคำกำชับเลย”

“เรื่องนั้นเป็นเหตุไม่คาดฝันต่างหาก”

“ของจากพี่สะใภ้ทั้งสาม ข้าจะรับเอาไว้เจ้าค่ะ แต่ของราคาแพงอย่างอื่นท่านนำกลับไปเถอะ”

“แต่…”

“ไม่มีแต่เจ้าค่ะ หากท่านไม่ยอมข้าจะไม่รับอะไรเลย”

มู่ฉางอันจึงต้องยอมให้นาง

มีผู้ติดตามคนหนึ่งเดินเข้ามามอบจดหมายให้มู่ฉางอัน

“จดหมายจากฮูหยินน้อยสามขอรับ”

เขามีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนเปิดจดหมายอ่าน ภายในมีข้อความเพียงไม่กี่บรรทัด

หากพบน้องสาวแล้ว จงขอโทษนางแทนข้าด้วยที่ไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วย ส่วนเจ้ากลับมาเมื่อไร เราค่อยคิดบัญชีกัน

มู่ฉางอันรีบพับจดหมายเก็บใส่ในอกเสื้อ

“พี่สะใภ้สามของเจ้าเป็นคนอ่อนโยนมาก”

มู่เฉิงหยวนเหลือบมองเขา

“อ่อนโยนจนเจ้าต้องแอบหนีออกจากจวน?”

“ข้าไม่ได้หนี เพียงออกเดินทางก่อนบอกนางเท่านั้น”

“แล้วต่างกันตรงไหน”

จากนั้นมู่ฉางอันจึงหยิบจดหมายอีกฉบับออกมา

“ท่านแม่ฝากมาให้เจ้า”

มือของเฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย ก่อนรับจดหมายมาเปิดอ่าน

ลายมือภายในจดหมายเรียบร้อยงดงาม แต่บางส่วนมีรอยหมึกเลือนคล้ายถูกน้ำหยดใส่

เยว่เอ๋อร์ แม่อยากพบหน้าเจ้าเหลือเกิน แต่ไม่อยากให้การมาของแม่ทำให้เจ้าหวาดกลัว ไม่ว่าเจ้าจะใช้ชื่อใดหรืออาศัยอยู่ที่ไหน เจ้าก็ยังเป็นลูกของแม่เสมอ

รักษาตัวให้ดี เมื่อหิมะละลายแล้ว แม่จะไปหาเจ้าเอง

เฉียวจิงจิงอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง

แม้นางยังจำหลินซูเหยาไม่ได้ แต่ความรักและความคิดถึงในจดหมายกลับชัดเจนจนไม่อาจมองข้าม

เฉียวต้าซานมองลูกสาวอย่างเงียบงัน

นับตั้งแต่ครอบครัวเดิมของนางปรากฏตัว เขารู้ดีว่าสักวันหนึ่งคนเหล่านั้นย่อมเดินทางมารับนางกลับไป สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือรอให้ลูกสาวเป็นผู้ตัดสินใจด้วยตนเอง

เฉียวจิงจิงมองเห็นความกังวลในแววตาของบิดา นางจึงเดินเข้าไปหาเขา

“ท่านพ่อ”

“อืม”

“ถึงท่านแม่แท้ ๆ จะเดินทางมา ก็ไม่ได้หมายความว่าข้าจะออกจากบ้านนี้ทันทีนะเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานนิ่งไป

“พ่อไม่ได้คิดเช่นนั้น”

“สีหน้าของท่านบอกหมดแล้วเจ้าค่ะ”

นางยื่นมือไปจับแขนเขา

“ข้าอยากพบนางและอยากรู้เรื่องในอดีต แต่ชีวิตสิบปีที่อยู่กับท่านก็ไม่ได้หายไปไหน ท่านยังเป็นพ่อของข้า และที่นี่ก็ยังเป็นบ้านของข้าเสมอ”

เฉียวต้าซานพยักหน้าช้า ๆ

“ขอเพียงเจ้ามีความสุข ไม่ว่าจะเลือกอยู่ที่ใด พ่อก็ยินดีทั้งนั้น”

“แต่บ้านใหม่ของเรายังสร้างไม่เสร็จ สวนก็เพิ่งเริ่มลงต้นกล้า ข้าจะไปที่ใดได้เล่าเจ้าคะ”

คำตอบของนางทำให้สีหน้าเคร่งเครียดของเขาผ่อนคลายลง

มู่ฉางอันยืนฟังอยู่ไม่ไกล เขามองออกว่าเฉียวต้าซานรักและเลี้ยงดูน้องสาวของตนอย่างดีเพียงใด

เขาจึงเดินเข้ามาประสานมือให้ชายวัยกลางคนอย่างจริงจัง

“ท่านลุงเฉียว ขอบคุณที่ดูแลจิงจิงมาตลอดสิบปีนะขอรับ นางเป็นลูกสาวของท่าน และเป็นน้องสาวของพวกเราด้วย ต่อจากนี้นางไม่จำเป็นต้องเลือกครอบครัวใดครอบครัวหนึ่ง”

คำพูดนั้นทำให้เฉียวจิงจิงมองเขาดีขึ้นอีกเล็กน้อย




ตลอดหลายวันที่ผ่านมา มู่เฉิงหยวนส่งจดหมายกลับเมืองหลวงอย่างสม่ำเสมอ ทั้งเรื่องสุขภาพของเฉียวจิงจิง การสร้างบ้าน และวันที่นางยอมเรียกเขาว่าพี่ใหญ่เป็นครั้งแรก

ขณะนั้น มีผู้ส่งสารอีกคนควบม้าเข้ามาหยุดที่หน้าบ้าน

“คุณชายใหญ่ คุณชายสาม!”

“มีอะไร?”

“หลังคุณชายสามออกจากเมืองหลวง ฮูหยินได้รับจดหมายฉบับล่าสุดจากคุณชายใหญ่แล้วขอรับ ฮูหยินไม่อาจรออยู่ที่จวนต่อไปได้ จึงออกเดินทางจากเมืองหลวงเมื่อสามวันก่อนแล้วขอรับ”

ทุกคนหันมามองเฉียวจิงจิง

นางพับเก็บจดหมายใส่อกเสื้อ ก่อนมองออกไปนอกบ้าน

ต้นกล้าชุดแรกกำลังแตกใบอ่อน หิมะในสวนละลายไปเกือบหมด ส่วนช่างกำลังเตรียมปักเสาต้นแรกของบ้านหลังใหม่

ชีวิตของนางกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งพร้อมกับฤดูใบไม้ผลิ

และคนที่กำลังเดินทางมาหานางในครั้งต่อไปไม่ใช่พี่ชายอีกคน หากเป็นมารดาผู้เฝ้ารอนางกลับบ้านมาตลอดสิบปี

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน