ตอนที่ 51 มารดาผู้รอมาสิบปี

สามวันหลังจากนั้นก็มีรถม้าหลายคันแล่นเข้าสู่หมู่บ้าน

ขบวนรถม้ามีผู้คุ้มกันติดตามมาทั้งด้านหน้าและด้านหลัง แค่มองก็รู้ว่าผู้ที่อยู่ด้านในต้องมาจากตระกูลใหญ่อย่างแน่นอน

ชาวบ้านทยอยออกมายืนดูอยู่ริมทาง

“ไปบ้านตระกูลเฉียวอีกแล้วหรือ?”

“ตั้งแต่จิงจิงร่ำรวย บ้านนางก็มีแต่คนใหญ่คนโตเดินทางมา”

“ได้ยินว่าคราวนี้เป็นครอบครัวเดิมของนางจากเมืองหลวง”

“หรือพวกเขาจะมารับนางกลับไป?”

ช่วงนี้ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนในหมู่บ้านหลงซาน ก็มักได้ยินผู้คนพูดถึงเรื่องของเฉียวจิงจิง




หน้าบ้านตระกูลเฉียว มู่เฉิงหยวนกับมู่ฉางอันยืนรออยู่ก่อนแล้ว ส่วนเฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้างเฉียวต้าซาน

เมื่อนางเห็นรถม้าหยุดลง หัวใจที่สงบนิ่งมาตลอดกลับเต้นแรงขึ้นมา

มู่จิ่งเหอก้าวลงจากรถม้า เขาสวมชุดสีเทาอ่อน ใบหน้าของเขามีส่วนคล้ายพี่น้องอีกสองคนอยู่หลายส่วน แต่แววตากลับเจ้าเล่ห์และยากจะคาดเดา

“พี่ใหญ่ น้องสาม”

มู่ฉางอันถามทันที

“เหตุใดพี่รองถึงมาด้วย?”

มู่จิ่งเหอไม่สนใจน้องชาย เขาหันกลับไปยื่นมือให้คนในรถม้า

หลินซูเหยาค่อย ๆ ก้าวลงมา แม้ใบหน้าจะอ่อนล้าจากการเดินทาง แต่สายตากลับกวาดมองไปยังลานบ้านอย่างร้อนรน

เมื่อนางเห็นเฉียวจิงจิง ทุกสิ่งรอบตัวคล้ายหยุดนิ่งลงทันที

“เยว่เอ๋อร์…”

เสียงเรียกสั่นเครือจนแทบฟังไม่ชัด

หลินซูเหยาเดินเข้ามาทีละก้าว ก่อนจะหยุดอยู่ห่างจากเฉียวจิงจิงเล็กน้อย

“แม่เข้าไปใกล้เจ้าได้หรือไม่?”

เฉียวจิงจิงชะงัก ก่อนพยักหน้าช้า ๆ

หลินซูเหยาถึงได้เดินเข้ามา นางยกมือที่สั่นเทาขึ้น หมายจะแตะใบหน้าของลูกสาว

เมื่อเห็นมือที่สั่นเทาของนาง เฉียวจิงจิงจึงเป็นฝ่ายก้าวเข้าไปหา

ปลายนิ้วของหลินซูเหยาแตะลงบนแก้มของนางอย่างแผ่วเบา

“โตถึงเพียงนี้แล้ว…”

น้ำตาไหลลงจากดวงตาของผู้เป็นมารดา

“แม่ขอโทษ แม่มาหาเจ้าช้าเกินไป”

“ไม่ใช่ความผิดของท่านเจ้าค่ะ”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้หลินซูเหยาดึงนางเข้าไปกอด

ความอบอุ่นกับกลิ่นหอมจาง ๆ ทำให้ภาพบางอย่างผุดขึ้นมาในความคิด

หญิงนางหนึ่งกำลังนั่งปักดอกเหมยลงบนชายเสื้อ โดยมีเด็กหญิงตัวเล็กเกาะอยู่บนตัก

เฉียวจิงจิงเผลอกำชายเสื้อของหลินซูเหยาไว้แน่น

นางยังไม่อาจเรียกหญิงตรงหน้าว่ามารดาได้อย่างเต็มปาก แต่ร่างกายนี้กลับจดจำอ้อมกอดของมารดาได้

หลินซูเหยายังคงกอดลูกสาวอยู่นาน กระทั่งมู่จิ่งเหอต้องเดินเข้ามาเตือน

“ท่านแม่ เดินทางมาหลายวันแล้ว เข้าไปพักด้านในก่อนเถอะขอรับ”

นางถึงได้ยอมปล่อยเฉียวจิงจิง แต่ยังคงจับมือลูกสาวเอาไว้ไม่ยอมคลาย

บ้านหลังเดิมของตระกูลเฉียวมีพื้นที่ไม่มาก เมื่อคนจากจวนแม่ทัพเข้ามาพร้อมกันจึงดูคับแคบขึ้นทันที

หลินซูเหยากลับไม่แสดงท่าทีรังเกียจ นางนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าและมองสำรวจบ้านซึ่งลูกสาวใช้ชีวิตมาตลอดสิบปี

สายตาของนางหยุดอยู่ที่เสื้อคลุมซึ่งแขวนอยู่บนผนัง ธนูคันเล็ก และตะกร้าใส่เมล็ดผักตรงมุมห้อง

ทุกสิ่งล้วนแตกต่างจากห้องของคุณหนูในจวนแม่ทัพ แต่กลับเต็มไปด้วยร่องรอยการใช้ชีวิตของบุตรสาว

“เจ้าชอบทำสวนจริงหรือ?”

“เจ้าค่ะ”

“ตอนเด็กเจ้าก็ชอบเก็บดอกไม้”

เฉียวจิงจิงหันไปมองชายหนุ่ม

“ท่านคือ…”

“มู่จิ่งเหอ พี่ชายคนรองของเจ้า”

เขายิ้มให้นาง

“พี่ไม่พุ่งเข้าไปกอดเจ้าเหมือนฉางอันหรอก วางใจได้”

มู่ฉางอันถลึงตาใส่เขาทันที

ผิงอันยกน้ำชากับขนมเข้ามา หลินซูเหยารับถ้วยชา แต่สายตายังคงอยู่ที่ลูกสาวตลอดเวลา ราวกับต้องการชดเชยช่วงเวลาสิบปีที่ขาดหายไป

เมื่อถึงเวลาอาหาร เฉียวต้าซานจึงชวนทุกคนรับประทานอาหารด้วยกัน มื้ออาหารไม่ได้หรูหรา มีเพียงข้าวสวย ผัดผัก ไข่ตุ๋น และเนื้อแห้งต้มกับถั่ว

หลินซูเหยานั่งข้างเฉียวจิงจิงคอยคีบอาหารให้ลูกสาวอยู่หลายครั้ง

“ท่านไม่ต้องคีบให้ข้าแล้วเจ้าค่ะ ข้ากินไม่หมดจริง ๆ”

“แม่ไม่รู้ว่าเจ้าชอบกินอะไร ต่อไปเจ้าชอบอะไร อยากได้สิ่งไหนก็บอกแม่”

เฉียวจิงจิงไม่ได้ตอบปฏิเสธ เพียงคีบผัดผักวางกลับลงไปในถ้วยของนาง

“ท่านเองก็กินเถอะเจ้าค่ะ เดินทางมาหลายวันคงเหนื่อยไม่น้อย”

การกระทำเล็กน้อยนั้นทำให้หลินซูเหยายิ้มออกมา

ขณะที่ทุกคนทานอาหารกัน หลินซูเหยากลับหยุดมองมือของลูกสาวอย่างเงียบงัน

เฉียวจิงจิงจับตะเกียบสูงกว่าคนทั่วไปเล็กน้อย ทุกครั้งก่อนคีบอาหาร นางจะใช้ปลายตะเกียบแตะขอบถ้วยเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว

“เหตุใดท่านถึงมองข้าเช่นนั้นเจ้าคะ?”

“ตอนเด็กเจ้าจับตะเกียบเช่นนี้เสมอ แม่พยายามแก้ให้หลายครั้ง แต่เจ้าก็กลับมาจับแบบเดิมทุกที”

เฉียวจิงจิงก้มมองมือตัวเอง นางไม่เคยสังเกตนิสัยนี้มาก่อน




หลังทานเสร็จ หลินซูเหยาขอเดินดูสวนกับบ้านที่กำลังก่อสร้าง เฉียวจิงจิงจึงพานางออกไปด้านนอก

ขณะก้าวข้ามธรณีประตู เฉียวจิงจิงมักใช้เท้าขวาก้าวก่อน แล้วปลายเท้าซ้ายจะหยุดแตะพื้นชั่วขณะ

หลินซูเหยามองแล้วน้ำตาคลอ

“เจ้าเดินเหมือนตอนเด็กไม่มีผิด”

“ท่านยังจำได้หรือเจ้าคะ?”

“เรื่องของเจ้า แม่ไม่เคยลืม”

เมื่อเดินมาถึงแปลงผัก มีลมเย็นพัดผ่าน เฉียวจิงจิงจึงยกมือรวบเส้นผมขึ้น เผยให้เห็นไฝสีน้ำตาลเม็ดเล็กบริเวณหลังใบหูด้านซ้าย

หลินซูเหยาหยุดเดินทันที

“ไฝตรงนั้น…”

นางจำได้ว่าบุตรสาวมีไฝเล็ก ๆ ซ่อนอยู่หลังใบหู ตั้งแต่วันที่เด็กหญิงถือกำเนิด

“แม่ขอดูได้หรือไม่?”

เฉียวจิงจิงพยักหน้า

เมื่อเห็นไฝชัดเจน หลินซูเหยาก็ไม่อาจกลั้นน้ำตาได้อีก

จี้หยก เสื้อผ้าลายดอกเหมย และช่วงเวลาที่หายตัวไปอาจเรียกได้ว่าเป็นหลักฐาน

แต่ท่าทางกับตำหนิบนร่างกายเหล่านี้ มีเพียงมารดาผู้เลี้ยงดูนางมาตั้งแต่เกิดเท่านั้นที่จดจำได้

“เจ้าเป็นเยว่เอ๋อร์ของแม่จริง ๆ”

เฉียวจิงจิงมองคนตรงหน้า

“ข้ายังจำเรื่องในอดีตไม่ได้ทั้งหมดนะเจ้าคะ”

“ไม่เป็นไร”

หลินซูเหยาจับมือนางเอาไว้

“เจ้าไม่ต้องฝืนตัวเอง จำไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ขอเพียงให้แม่ได้เห็นว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ก็เพียงพอแล้ว”

คำพูดนั้นทำให้กำแพงภายในใจของเฉียวจิงจิงสั่นคลอน

นางยังคงเรียกอีกฝ่ายว่า “ท่าน” ไม่ใช่ “ท่านแม่”




ท้องฟ้าด้านนอกเริ่มมืดลงแล้ว หลินซูเหยามองบ้านไม้หลังเล็กอย่างอาลัย

นางอยากพักอยู่กับลูกสาว แต่บ้านตระกูลเฉียวมีเพียงสองห้อง อีกทั้งผิงอันกับหวงหลงก็อาศัยอยู่ด้วย จึงไม่มีพื้นที่เหลือสำหรับแขกหลายคน

“ให้แม่พักตรงไหนก็ได้นะ แม่อยู่ได้จริง ๆ”

เฉียวจิงจิงส่ายหน้า

“ท่านเพิ่งเดินทางมาถึง ควรพักผ่อนให้เต็มที่ โรงเตี๊ยมในเมืองหย่งอันอยู่ไม่ไกล พรุ่งนี้ค่อยกลับมาใหม่ก็ได้เจ้าค่ะ”

“แต่แม่ยังอยากอยู่กับเจ้าอีกหน่อย”

“ข้าไม่หนีไปไหนหรอกเจ้าค่ะ”

หลินซูเหยานิ่งไป ก่อนยอมพยักหน้าอย่างเสียดาย

มู่จิ่งเหอจึงให้คนไปจัดเตรียมห้องพักในโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของเมืองหย่งอัน มู่เฉิงหยวนกับมู่ฉางอันเองก็เดินทางกลับไปพักที่นั่นด้วย เพราะบ้านเฉียวไม่มีพื้นที่รองรับคนเพิ่ม

ก่อนขึ้นรถม้า หลินซูเหยาจับมือลูกสาวเอาไว้แน่น

“พรุ่งนี้แม่จะมาแต่เช้า”

“เจ้าค่ะ”




หลังขบวนรถออกจากหมู่บ้าน ข่าวลือก็แพร่สะพัดอีกครั้ง

“เห็นหรือไม่ มารดาแท้ ๆ ของจิงจิงแต่งตัวดียิ่งกว่าฮูหยินในเมืองหย่งอันเสียอีก”

“พี่ชายของนางก็ขี่ม้าราคาแพง ครอบครัวเดิมคงร่ำรวยมาก”

“จิงจิงกลายเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่แล้ว”

“ถ้านางไปแล้ว นายพรานเฉียวจะทำอย่างไร?”

ป้าหวังซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ รีบกล่าวว่า

“ถึงอย่างไรต้าซานก็เลี้ยงนางมาตั้งสิบปี นางคงไม่ลืมบุญคุณหรอก”

“เมื่อได้อยู่จวนใหญ่ มีบ่าวรับใช้ล้อมหน้าล้อมหลัง ผู้ใดจะอยากกลับมาขุดดินปลูกผักอีกเล่า?




เช้าวันต่อมา ข่าวเหล่านั้นก็ไปถึงหูเฉียวจิงจิง

นางไม่ได้โกรธ เพียงตอบต่อหน้าคนงานกับชาวบ้านที่มามุงดูว่า

“ไม่ว่าครอบครัวเดิมของข้าจะเป็นผู้ใด ท่านพ่อก็ยังเป็นบิดาของข้า และที่นี่ก็ยังเป็นบ้านของข้า หากผู้ใดคิดว่าข้าจะทิ้งสวนกับเงินที่หาได้ทั้งหมดไว้ข้างหลัง คนคนนั้นคงไม่รู้จักข้าดีพอ”

คำตอบช่วงท้ายทำให้คนรอบข้างหลุดหัวเราะ ข่าวลือว่านางจะทิ้งบ้านจึงเบาลงไปไม่น้อย

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน