55. ตอนที่ 52 พี่รองผู้เจ้าเล่ห์
ตอนที่ 52 พี่รองผู้เจ้าเล่ห์
เช้าวันต่อมา ก็มีรถม้าแล่นมาหยุดที่หน้าบ้านตระกูลเฉียวอีกครั้งวันนี้หลินซูเหยามาถึงก่อนพร้อมมู่จิ่งเหอและสาวใช้คนสนิท
หลังจากนั้นมู่เฉิงหยวนกับมู่ฉางอันก็ควบม้าตามมาสมทบ
เฉียวจิงจิงยังคงทำงานในสวนตามปกติเหมือนทุกวัน ไม่ได้สนใจคนตระกูลมู่มากนัก ใครอยากทำอะไรก็ทำไป
หลินซูเหยาเข้าไปช่วยผิงอันจัดเตรียมเสื้อผ้าให้ลูกสาว ส่วนพี่ชายทั้งสามแยกย้ายกันอยู่ภายในลานบ้าน
เมื่อเดินกลับเข้าบ้าน เฉียวจิงจิงก็พบมู่จิ่งเหอกำลังเปิดดูสมุดบัญชีของนางอยู่
“ผู้ใดอนุญาตให้ท่านดูบัญชีของข้า?”
เขาวางสมุดบัญชีลงอย่างไม่รีบร้อน
“เห็นสมุดวางเปิดอยู่ พี่เพียงช่วยดูให้เท่านั้น”
“ดูแล้วเป็นอย่างไรเจ้าคะ?”
“เจ้าขายผักได้กำไรไม่น้อย แต่ค่าขนส่งสูงเกินไป ส่วนการสร้างบ้านครั้งนี้ เจ้ากันเงินสำรองไว้น้อยเกินควร”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ท่านดูเพียงครู่เดียวก็รู้แล้วหรือ?”
“พี่ทำงานเกี่ยวกับข้อมูลและการวางแผน หากอ่านบัญชีเท่านี้ยังไม่เข้าใจคงถูกพี่ใหญ่ไล่ออกจากจวนไปนานแล้ว”
เขาชี้ไปยังรายการหนึ่ง
“เจ้ากำลังจะซื้อที่ดินเพิ่มสองหมู่ใช่หรือไม่?”
“เจ้าค่ะ”
“ที่ดินด้านตะวันตกติดลำธาร เหมาะแก่การทำสวนมากกว่าแปลงทางด้านเหนือ อีกทั้งเจ้าของกำลังต้องการเงิน หากซื้อในเวลานี้น่าจะต่อรองราคาได้”
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างระแวดระวัง
“ท่านเพิ่งมาถึงหมู่บ้านหลงซานเมื่อวานนี้ เหตุใดถึงรู้เรื่องเจ้าของที่ดินแล้วล่ะเจ้าคะ”
มู่จิ่งเหอยิ้มบาง ๆ
“เมื่อคืนพี่คุยกับคนขับรถม้าเพียงเล็กน้อย ตอนเช้าก็ถามชาวบ้านอีกไม่กี่คน เรื่องที่ดินไม่ใช่ความลับ”
“ท่านชอบสืบเรื่องผู้อื่นเช่นนี้เสมอหรือ?”
“เฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัว”
เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้นาง ภายในเขียนชื่อเจ้าของ ราคาที่ดิน และสภาพพื้นที่ไว้อย่างละเอียด
“ถือเป็นของขวัญจากพี่รอง ไม่ใช่เงินหรือของมีค่า เจ้าคงไม่ปฏิเสธกระมัง”
เฉียวจิงจิงรับกระดาษแผ่นนั้นมาดู
“ข้าจะตรวจสอบด้วยตัวเองอีกครั้ง”
“ระมัดระวังดี ไม่เชื่อทุกสิ่งที่ผู้อื่นพูด สมกับเป็นน้องสาวของข้า”
“เกี่ยวอะไรกับท่านด้วยเจ้าคะ?”
“หากนิสัยดี ย่อมเหมือนพี่รอง หากดื้อรั้นคงเหมือนพี่สาม”
มู่ฉางอันซึ่งกำลังเดินผ่านหันกลับมาทันที
“เหตุใดต้องโยนเรื่องไม่ดีมาให้ข้า?”
มู่จิ่งเหอไม่ตอบ เขาหันไปมองธนูที่แขวนอยู่บนผนัง
“ได้ยินว่าเจ้าฝึกธนูเพียงไม่กี่วันก็ยิงเข้าเป้าเกือบทุกดอกแล้ว”
“เขาเล่าให้ท่านฟังหรือ?”
มู่จิ่งเหอส่ายหน้า
“เป็นพี่สามของเจ้าต่างหาก เขายังบอกด้วยว่าถูกเจ้าทุ่มลงกองหิมะทันทีที่พบกัน”
มู่ฉางอันรีบกล่าวแก้
“ข้าเพียงไม่ทันระวัง!”
เฉียวจิงจิงหลุดหัวเราะ
มู่จิ่งเหอมองรอยยิ้มของน้องสาว ก่อนกล่าวว่า
“หากเจ้ากลับเมืองหลวงก็คงดี”
“ข้ายังกลับตอนนี้ไม่ได้”
“ไม่เป็นไร พี่รอเก่ง อย่างไรเสียพวกเราก็รอเจ้ามาสิบปีแล้ว”
ช่วงบ่าย มู่จิ่งเหอตามเฉียวจิงจิงไปตรวจที่ดินด้านตะวันตก
เจ้าของที่ดินเป็นชายวัยกลางคนแซ่ฟาง เดิมเขาตกลงราคากับผู้ใหญ่บ้านเอาไว้แล้ว แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้ากับม้าของมู่จิ่งเหอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
“ที่ดินแปลงนี้ติดลำธาร ทั้งยังอยู่ใกล้หมู่บ้าน ราคาที่เคยบอกอาจต่ำเกินไปขอรับ”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“เมื่อวานข้ายังไม่ได้ตรวจสอบให้ละเอียด พอกลับไปคิดดูแล้วจึงเห็นว่า หากขายในราคาเดิมคงขาดทุนไม่น้อย”
มู่จิ่งเหอที่ยืนฟังอยู่ด้านข้างน้องสาวมองไปที่ชายเจ้าของที่ดิน
เขาไม่ได้รีบร้อนเอ่ยสิ่งใด เพียงคลี่พัดในมือออกช้า ๆ มองดินฟ้าอากาศไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดเขาเห็นว่าถ่วงเวลาพอสมควรแล้วจึงได้เอ่ยออกมา
“ที่ดินแปลงนี้เคยถูกน้ำจากลำธารท่วมเมื่อสามปีก่อน หลังจากนั้นจึงไม่มีผู้ใดเช่าทำกิน อีกทั้งปีนี้เจ้าของยังค้างภาษีที่ดินอยู่สองเดือน หากไม่ขายภายในเดือนนี้ เกรงว่าคงต้องจ่ายค่าปรับเพิ่ม”
สีหน้าของชายแซ่ฟางเปลี่ยนไปทันที
“คุณชายรู้เรื่องเหล่านี้ได้อย่างไร?”
“เรื่องที่ดินไม่ใช่ความลับ”
มู่จิ่งเหอยิ้มบาง ๆ ก่อนกล่าวต่อ
“หากท่านต้องการขึ้นราคา พวกเราก็ไม่จำเป็นต้องซื้อ ที่ดินด้านใต้ของหมู่บ้านยังมีอีกหลายแปลง เพียงแต่อาจต้องเสียเวลาเดินไปดูเพิ่มเท่านั้น”
เขาหันไปหาเฉียวจิงจิง
“น้องสาวข้าพวกเราไปกันเถอะ”
ทั้งสองเพิ่งหันหลังเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว เจ้าของที่ดินก็รีบตามมา
“รอก่อนขอรับ! ราคาเดิมก็ได้ เราค่อยพูดคุยกันอีกครั้งเถอะ”
เฉียวจิงจิงมองพี่ชายคนรอง แม้เขายังคงมีรอยยิ้มเหมือนไม่ได้ทำสิ่งใด แต่นางรู้แล้วว่าทุกอย่างอยู่ในการคำนวณของเขาตั้งแต่แรก
สุดท้ายมู่จิ่งเหอยังต่อรองราคาให้ชายแซ่ฟางลดราคาที่ดินลงได้อีกสองส่วน โดยให้เหตุผลว่าเฉียวจิงจิงต้องออกเงินขุดร่องป้องกันน้ำท่วมเพิ่ม
เมื่อผู้ใหญ่บ้านตรวจสัญญาและแนวเขตเรียบร้อย เฉียวจิงจิงจึงจ่ายเงินและประทับลายนิ้วมือลงบนเอกสารซื้อขาย
นับจากวันนี้ ที่ดินด้านตะวันตกอีกสองหมู่ก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของสวนตระกูลเฉียวอย่างสมบูรณ์
ระหว่างเดินกลับบ้าน มู่จิ่งเหอถามขึ้นว่า
“เหตุใดเจ้าไม่ให้พี่ออกเงินซื้อที่ดินให้?”
“เพราะสวนเป็นกิจการของข้า หากใช้เงินของพวกท่านทุกอย่าง ต่อไปจะยังเรียกว่าเป็นสิ่งที่ข้าสร้างเองได้อย่างไรเจ้าคะ?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องแบ่งแยกถึงเพียงนั้น เงินของครอบครัวมู่ก็เป็นเงินของเจ้า”
“ข้ารู้ว่าพวกท่านหวังดี แต่การที่ข้ามีครอบครัวร่ำรวย ไม่ได้หมายความว่าข้าต้องเลิกยืนด้วยขาของตนเอง”
มู่จิ่งเหอมองน้องสาวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ได้ พี่จะไม่แย่งจ่ายเงินแทนเจ้า แต่หากต้องการข้อมูลหรือคนช่วยต่อรอง ราคาอีกบอกพี่ได้ทุกเมื่อ”
“ข้าจะจำไว้เจ้าค่ะ”
นางมองชายคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น
ท่านต้องการสิ่งใดตอบแทน?”
“เรียกพี่ว่าพี่รองหนึ่งครั้งก็พอ”
นางมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาแล้วเข้าใจทันทีว่าตกหลุมพรางมาตั้งแต่แรก
“คุณชายมู่ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือเจ้าค่ะ”
กล่าวจบ นางก็เดินจากไปทันที
มู่จิ่งเหอยืนมองตาม ก่อนหัวเราะเบา ๆ
น้องสาวของเขารู้ทันคนมากกว่าที่คิด
แต่ไม่เป็นไร เขายังมีเวลาอีกมากพอจะทำให้นางยอมเรียกตนว่าพี่รอง
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน