ตอนที่ 53 ขอบคุณที่เลี้ยงดูลูกข้า

หลายวันที่ผ่านมา หลินซูเหยากับบุตรชายทั้งสามยังคงเดินทางจากเมืองหย่งอันมาหาเฉียวจิงจิงที่หมู่บ้านหลงซานทุกวัน

หลินซูเหยาใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับเฉียวจิงจิง

แม้ไม่เคยทำงานเช่นนี้มาก่อน แต่นางก็อยากช่วยแบ่งเบาภาระของลูกสาว

หลายวันที่ผ่านมา นางจึงช่วยคัดเมล็ดพันธุ์ เรียนรู้ชื่อผักแต่ละชนิด และนั่งมองลูกสาวจดบัญชีอยู่ใต้ชายคาโดยไม่รู้สึกเบื่อเลยสักนิด

หลินซูเหยาไม่ได้พยายามเปลี่ยนแปลงสิ่งใด

นางไม่ได้สั่งให้เฉียวจิงจิงแต่งตัวแบบคุณหนู ไม่ได้ห้ามนางทำสวน และไม่ได้พูดเรื่องกฎระเบียบของคุณหนูตระกูลใหญ่

เมื่อเป็นเช่นนี้ เฉียวจิงจิงก็ยิ่งรู้สึกผ่อนคลายเมื่ออยู่ใกล้นาง




บ่ายวันหนึ่ง หลินซูเหยาเห็นเฉียวจิงจิงออกไปตรวจที่ดินแปลงใหม่และวางแนวขุดร่องน้ำกับพี่ชายทั้งสาม

นางจึงเดินไปหาเฉียวต้าซานซึ่งกำลังเหลาไม้ทำด้ามจอบอยู่หลังบ้าน

“นายพรานเฉียว ข้ามีเรื่องอยากพูดกับท่าน”

เฉียวต้าซานวางงานในมือลง

“เชิญฮูหยินกล่าวมาเถิด”

หลินซูเหยากลับย่อกายคำนับเขาอย่างจริงจัง

เฉียวต้าซานตกใจจนรีบลุกขึ้น

“ท่านทำอะไร?”

“ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตและเลี้ยงดูลูกสาวของข้ามาตลอดสิบปี”

“ท่านไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า นางก็เป็นลูกสาวของข้าเหมือนกัน”

หลินซูเหยาพยักหน้า

“ถูกต้อง นางเป็นลูกสาวของท่าน”

คำตอบนั้นทำให้เฉียวต้าซานนิ่งไป

“ข้าเข้าใจว่าท่านกำลังกังวลเรื่องใด แต่ข้าไม่ได้มาที่นี่เพื่อพานางกลับไปโดยไม่สนใจความรู้สึกของนาง”

หลินซูเหยามองชายตรงหน้าก่อนกล่าวต่อ

“ข้ารอนางมาสิบปีแล้ว ย่อมอยากให้นางกลับไป แต่หากข้าบังคับนางก็ไม่ต่างจากทำให้ลูกต้องสูญเสียบ้านอีกครั้ง”

“ฮูหยินไม่คิดว่าที่นี่ต่ำต้อยเกินไปสำหรับบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่หรือ?”

“บ้านที่มีคนรักนางจะต่ำต้อยได้อย่างไร?”

หลินซูเหยามองไปที่สวนผักตรงหน้า

“หากไม่มีท่าน คงไม่มีเยว่เอ๋อร์ของข้าในวันนี้ ต่อให้ตระกูลมู่มอบทรัพย์สินทั้งหมดให้ท่านก็ไม่อาจตอบแทนบุญคุณนี้ได้”

เฉียวต้าซานเงียบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า

“ข้าไม่ต้องการสิ่งใดตอบแทน ขอเพียงพวกท่านไม่ทำให้นางลำบากใจก็พอ”

“ข้ารับปากท่าน นางเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของข้า ข้าไม่มีทางทำให้นางลำบากใจแน่”




ขณะเดียวกัน เฉียวจิงจิงนึกขึ้นได้ว่าลืมสมุดบันทึกเรื่องร่องระบายน้ำไว้ที่บ้าน นางจึงให้พี่ชายทั้งสามไปตรวจแนวเขตต่อ ส่วนตนเดินกลับมาเอาสมุดเพียงลำพัง

และนางก็ได้ยินเสียงของหลินซูเหยากับเฉียวต้าซานคุยกัน

ทั้งสองไม่รู้ว่าเฉียวจิงจิงได้ยินคำพูดทั้งหมด

นางไม่ได้เดินเข้าไปหา เพียงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน

ความกังวลซึ่งซ่อนอยู่ในใจตลอดหลายวันค่อย ๆ คลายลง

ในที่สุดนางก็มั่นใจว่า ตนไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่างครอบครัวทั้งสองจริง ๆ




วันนั้นผิงอันเตรียมอาหารเย็นเร็วกว่าปกติ เพื่อให้คนตระกูลมู่รับประทานอาหารร่วมกันก่อนเดินทางกลับเข้าเมือง

หลินซูเหยาเข้าไปช่วยเตรียมอาหาร แม้จะหั่นผักไม่สม่ำเสมออยู่บ้าง แต่นางก็ยังพยายามทำต่อไป

เมื่อทุกคนนั่งล้อมโต๊ะ เฉียวจิงจิงคีบเนื้อตุ๋นชิ้นหนึ่งวางลงในถ้วยของนาง

หลินซูเหยามองเนื้อในถ้วยอย่างประหลาดใจ

“ท่านเดินทางมาไกล ควรกินให้มากหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้”

หลินซูเหยายิ้มทั้งที่มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตา

มู่ฉางอันกำลังจะยื่นถ้วยของตนไปขอบ้าง แต่มู่เฉิงหยวนกลับใช้ตะเกียบเคาะมือเขา

หลังมื้ออาหาร สาวใช้คนสนิทของหลินซูเหยานำกล่องไม้ใบใหญ่ซึ่งเก็บไว้บนรถม้าเข้ามาวางในบ้าน

หลินซูเหยาลูบฝากล่องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเปิดมันออกช้า ๆ

ภายในมีเสื้อผ้า เครื่องประดับ และของขวัญวันเกิดรวมสิบชุด ซึ่งหลินซูเหยาเตรียมเอาไว้ปีละหนึ่งชุดตลอดเวลาที่ลูกสาวหายตัวไป

“แม่ไม่รู้ว่าเจ้าจะเติบโตขึ้นเป็นเช่นไร จึงทำได้เพียงเดาขนาดตัวของเจ้า”

เฉียวจิงจิงหยิบถุงผ้าขนาดเล็กขึ้นมา ด้านในมีรองเท้าสำหรับเด็กหญิงอายุหกขวบ

จากนั้นเป็นเสื้อสำหรับเด็กหญิงอายุเจ็ดขวบ แปดขวบ จนถึงปีล่าสุด

สิ่งของเหล่านั้นยืนยันว่า ตลอดสิบปีที่ผ่านมา หลินซูเหยาไม่เคยเชื่อว่าบุตรสาวจากโลกนี้ไปแล้ว

เฉียวจิงจิงรู้ดีว่าเจ้าของร่างเดิมอาจไม่มีวันกลับมาอีก แต่ความผูกพันที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายนี้กลับไม่ใช่สิ่งหลอกลวง

ทุกครั้งที่หลินซูเหยาเข้าใกล้ หัวใจของนางยังคงรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างประหลาด

ในเมื่อโชคชะตามอบชีวิตนี้ให้นางแล้ว นางก็จะดูแลครอบครัวซึ่งรักและเฝ้ารอเด็กหญิงคนนี้มาตลอดสิบปีให้ดีที่สุด

ไม่ใช่เพียงเพื่อเจ้าของร่างเดิม แต่เพราะคนเหล่านี้กำลังกลายเป็นครอบครัวของนางเช่นกัน

เฉียวจิงจิงลูบลายดอกเหมยบนถุงผ้า ก่อนเรียกเสียงเบา

“ท่านแม่…”

หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้นทันที

เฉียวจิงจิงเองก็ชะงัก ไม่คิดว่าคำเรียกนั้นจะหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว

น้ำตาของผู้เป็นมารดาไหลออกมา ก่อนเอ่ยตอบด้วยเสียงสั่นเครือ

“แม่อยู่นี่”

ครั้งนี้เฉียวจิงจิงไม่ได้แก้คำเรียก และไม่ได้หันหน้าหนีอีกต่อไป

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน