ตอนที่ 54 คนที่รออยู่ในเมืองหลวง

เช้าวันนี้ หลินซูเหยามาถึงบ้านตระกูลเฉียวเร็วกว่าทุกวัน

หลังจากได้ยินเฉียวจิงจิงเรียกตนว่า ท่านแม่เมื่อวานนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็ไม่เคยเลือนหาย แม้ยามนั่งคัดเมล็ดพันธุ์อยู่ใต้ชายคา นางก็ยังแอบมองบุตรสาวเป็นระยะ

“ท่านแม่ เมล็ดที่ลีบต้องแยกออกมาไว้ในถาดด้านซ้ายนะเจ้าคะ”

หลินซูเหยาชะงัก ก่อนก้มมองเมล็ดในมือ

“แม่ใส่ผิดอีกแล้วหรือ?”

“เมล็ดนี้สมบูรณ์ดีเจ้าค่ะ หากท่านยังทิ้งอีก ฤดูนี้พวกเราคงได้ปลูกฟักทองน้อยลงหนึ่งแปลง”

“แม่ยังดูไม่ค่อยออกเท่าไหร่ วันพรุ่งนี้ย่อมทำได้ดีขึ้น”

คำว่า ‘วันพรุ่งนี้’ ทำให้เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ

“เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะให้ท่านช่วยแช่เมล็ดพันธุ์ก่อนนำไปเพาะเจ้าค่ะ”

มู่ฉางอันซึ่งกำลังช่วยหวงหลงยกไม้อยู่ไม่ไกลหันมาร้องถาม

“เหตุใดท่านแม่ได้นั่งเลือกเมล็ดพันธุ์อยู่ใต้ชายคา แต่งานของข้าถึงมีแต่ยกไม้กับขนหินเล่า?”

เฉียวจิงจิงตอบโดยไม่เงยหน้า

“เพราะงานที่ละเอียดกว่านี้ ข้าไม่กล้ามอบให้ท่านเจ้าค่ะ”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วลานบ้าน มู่ฉางอันกำลังจะโต้แย้ง แต่เสียงกีบเท้าม้ากลับดังมาจากถนนด้านนอกเสียก่อน

ชายผู้หนึ่งในชุดผู้ติดตามของจวนแม่ทัพกระโดดลงมาจากหลังม้า เสื้อผ้าของเขาเต็มไปด้วยฝุ่น เห็นได้ชัดว่าเร่งเดินทางมาโดยแทบไม่ได้หยุดพัก

“ฮูหยิน!”

หลินซูเหยาวางเมล็ดพันธุ์ในมือลงทันที

“เกิดเรื่องใดขึ้น?”

ชายผู้นั้นคุกเข่าลง ก่อนนำจดหมายซึ่งประทับตราจวนแม่ทัพออกมามอบให้

“จดหมายด่วนจากเมืองหลวงขอรับ ก่อนข้าออกเดินทาง คุณหนูชิงหรานมีไข้สูงติดต่อกันมาสองวันแล้วขอรับ”

สีหน้าของหลินซูเหยาเปลี่ยนไปทันที

“ตามหมอแล้วหรือยัง?”

“หมอมาตรวจแล้วขอรับ แต่คุณหนูไม่ยอมกินอาหาร ยาก็ดื่มได้เพียงเล็กน้อย กลางคืนยังเพ้อเรียกหาแต่ฮูหยินอยู่ตลอด ฮูหยินใหญ่จึงให้ข้านำจดหมายมาส่งโดยเร็วที่สุด”

หลินซูเหยารีบเปิดจดหมายอ่าน

มู่ชิงหรานเริ่มจับไข้ตั้งแต่วันที่ได้รับข่าวว่าพบคุณหนูตัวจริงของจวนแม่ทัพ ตอนแรกทุกคนคิดว่านางเพียงพักผ่อนน้อย แต่หลังจากหลินซูเหยาออกจากเมืองหลวง อาการกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ

สองวันมานี้นางแทบไม่รู้สึกตัว ยามหลับยังร้องไห้และเรียกหาแต่หลินซูเหยา

มือที่ถือจดหมายของหลินซูเหยาสั่นเล็กน้อย

เฉียวจิงจิงมองสีหน้าของมารดา ก่อนเอ่ยถาม

“มู่ชิงหรานคือผู้ใดหรือเจ้าคะ?”

หลินซูเหยานิ่งไปครู่หนึ่ง ราวกับไม่รู้ว่าควรอธิบายอย่างไร

มู่จิ่งเหอจึงเป็นฝ่ายตอบแทน

“นางเป็นบุตรสาวของญาติสายรอง หลังจากสูญเสียมารดาตั้งแต่ยังเล็ก ท่านแม่จึงรับนางมาเลี้ยงไว้ที่จวน นางเติบโตมากับพวกเรา เป็นเหมือนลูกสาวคนหนึ่งของตระกูลมู่เช่นกัน”

เฉียวจิงจิงนิ่งไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าควรกล่าวสิ่งใดออกมา

นางรู้อยู่ก่อนแล้วว่าจวนแม่ทัพรับเด็กหญิงคนหนึ่งมาเลี้ยงหลังจากนางหายตัวไป แต่เมื่อได้ยินว่ามู่ชิงหรานเรียกหลินซูเหยาว่า ‘ท่านแม่’ ความรู้สึกแปลกประหลาดก็ยังเกิดขึ้นภายในใจ

ตลอดสิบปีที่เจ้าของร่างเดิมหายไป มีเด็กหญิงอีกคนอยู่ข้างกายบิดามารดาแทนนาง

แม้จะรู้ว่ามู่ชิงหรานไม่ได้เป็นผู้ก่อให้เกิดเรื่องทั้งหมด แต่การเข้าใจเหตุผลไม่ได้หมายความว่านางจะไม่รู้สึกอะไรเลย

หลินซูเหยาเห็นบุตรสาวเงียบไปจึงรีบจับมือนาง

“เยว่เอ๋อร์ แม่ไม่ได้ตั้งใจปิดบังเจ้า”

“ข้ารู้เจ้าค่ะ”

“ชิงหรานเติบโตอยู่ในจวนมาตั้งแต่เด็ก แม่เห็นนางเป็นลูกสาวคนหนึ่ง แต่ไม่มีผู้ใดมาแทนที่เจ้าได้ ไม่ว่าแม่จะเลี้ยงดูนางมานานเพียงใด เจ้าก็ยังเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวที่แม่ให้กำเนิด”

เฉียวจิงจิงมองความกังวลในดวงตาของอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า

“นางกำลังป่วยและเรียกหาท่านอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ?”

หลินซูเหยากำมือลูกสาวแน่นขึ้น

“แม่…”

“ท่านกลับไปดูนางเถอะเจ้าค่ะ”

“แต่แม่เพิ่งได้อยู่กับเจ้าเพียงไม่กี่วัน”

“ข้าอยู่ที่นี่มาตั้งสิบปีแล้ว ไม่ได้หายไปเพียงเพราะท่านกลับเมืองหลวงไม่กี่วันเสียหน่อย”

เฉียวจิงจิงพยายามพูดด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ

“อีกอย่าง นางเองก็เป็นเด็กที่ท่านเลี้ยงดูมา หากนางกำลังป่วย ท่านย่อมต้องเป็นห่วง ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ”

หลินซูเหยามองบุตรสาวด้วยดวงตาแดงเรื่อ

“แม่กลับไปเพราะนางกำลังป่วย ไม่ใช่เพราะนางสำคัญกว่าเจ้า เจ้าไม่จำเป็นต้องแย่งชิงสิ่งใดจากผู้อื่น ทุกสิ่งที่เป็นของเจ้า ยังคงเป็นของเจ้าเสมอ”

“ข้ายังไม่ได้ไปเมืองหลวงเลย ท่านก็พูดเรื่องแย่งชิงเสียแล้ว”

เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ

“สิ่งที่เป็นของข้า ข้าจะรักษาเอาไว้เองเจ้าค่ะ ไม่มีผู้ใดแย่งไปได้ง่าย ๆ หรอก”

คำตอบนั้นทำให้มู่จิ่งเหอยิ้มออกมาเล็กน้อย สมกับเป็นน้องสาวของเขา ต่อให้ภายในใจจะรู้สึกไม่สบายใจ แต่นางก็ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอให้ผู้ใดเห็น

หลินซูเหยาตัดสินใจเดินทางกลับเมืองหลวงในเช้าวันรุ่งขึ้น

มู่เฉิงหยวนและมู่จิ่งเหอจะกลับไปพร้อมมารดา ส่วนมู่ฉางอันยังคงอยู่ที่เมืองหย่งอันต่อ

“ข้าจะอยู่ดูแลจิงจิงเองขอรับ” มู่ฉางอันประกาศออกมา

มู่จิ่งเหอเหลือบมองน้องชาย

“ข้ากังวลว่าเจ้าจะสร้างเรื่องให้นางเสียมากกว่า”

“อย่างน้อยข้าก็ขนไม้ได้!”

เมื่อสองพี่น้องเริ่มโต้เถียงกันอีกครั้ง บรรยากาศอึดอัดภายในลานบ้านจึงคลายลงไปไม่น้อย

เย็นวันนั้น หลินซูเหยาอยู่ที่บ้านตระกูลเฉียวนานกว่าทุกวัน

นางเดินดูบ้านหลังใหม่ซึ่งกำลังเตรียมพื้นที่ลงเสา ถามว่าห้องของเฉียวจิงจิงจะอยู่ตรงไหน และยังกำชับให้ช่างทำหน้าต่างกว้างขึ้นเพื่อให้อากาศถ่ายเทสะดวก

ก่อนกลับเข้าเมือง นางจับมือลูกสาวไว้ไม่ยอมปล่อย

“เมื่อจัดการเรื่องทางเมืองหลวงเรียบร้อยแล้ว แม่จะกลับมาหาเจ้า”

“อย่าเดินทางไป ๆ มา ๆ เลยเจ้าค่ะ เดี่ยวจะล้มป่วยเอาได้ ข้าอยู่ที่นี่สบายดีทุกอย่าง ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

“เจ้าจะเขียนจดหมายหาแม่หรือไม่?”

เฉียวจิงจิงนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“หากท่านเขียนมาก่อน ข้าจะตอบกลับเจ้าค่ะ”

แม้จะไม่ใช่คำตอบรับโดยตรง แต่หลินซูเหยาก็ยิ้มออกมา

“ได้ แม่จะเขียนมาหาเจ้าทุกครั้งที่มีโอกาส”




เช้าวันรุ่งขึ้น ขบวนรถม้าจอดรออยู่หน้าหมู่บ้าน

ชาวบ้านหลายคนออกมายืนมองเช่นเคย เมื่อเห็นว่ามารดาแท้ ๆ ของเฉียวจิงจิงกำลังจะกลับไปโดยไม่มีบุตรสาวไปด้วย เสียงซุบซิบก็ดังขึ้นทันที

“เหตุใดจิงจิงไม่กลับเมืองหลวงไปพร้อมมารดาเล่า?”

“หรือครอบครัวเดิมไม่ยอมรับนาง?”

“หากไม่ยอมรับ เหตุใดจึงเดินทางมาหาตั้งไกล?”

ป้าหวังซึ่งยืนอยู่ในกลุ่มคนรีบกล่าวอย่างรู้ดี

“พวกเจ้าไม่รู้อะไร จิงจิงต้องดูแลสวนกับสร้างบ้าน นางจึงยังไม่ไปต่างหาก ครอบครัวเดิมของนางร่ำรวยถึงเพียงนั้น จะไม่ยอมรับนางได้อย่างไร?”

เฉียวจิงจิงได้ยินทุกคำ แต่ไม่ได้สนใจ นางเดินไปหยุดข้างรถม้า ก่อนยื่นห่อผ้าขนาดเล็กให้หลินซูเหยา

“นี่คือสิ่งใดหรือ?”

“ผักดองกับเนื้อแห้งเจ้าค่ะ เอาไว้กินระหว่างทาง”

“เจ้าทำเองหรือ?”

“ท่านป้าผิงอันเป็นคนทำ ข้าเพียงช่วยห่อเท่านั้น”

หลินซูเหยารับห่อผ้ามากอดไว้ราวกับเป็นของล้ำค่า

มู่จิ่งเหอก้าวขึ้นรถม้า ก่อนยื่นหน้าออกมาทางหน้าต่าง

“ก่อนพี่กลับ เจ้าจะไม่เรียกพี่ว่าพี่รองสักครั้งจริงหรือ?”

เฉียวจิงจิงมองเขา

“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ คุณชายมู่”

มู่จิ่งเหอส่ายหน้าพลางหัวเราะ

“ใจแข็งจริง ๆ”

“เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ พี่ใหญ่”

นางหันไปกล่าวกับพี่ชายคนโต

มู่เฉิงหยวนพยักหน้ารับเบา ๆ

“เจ้าก็ดูแลตัวเองด้วย หากมีเรื่องใดให้ส่งคนไปบอกพี่ทันที”

มู่เฉิงหยวนเองก็จำเป็นต้องกลับเช่นกัน เพราะเขาเป็นรองแม่ทัพ ในกองทัพมีงานมากมายให้ต้องจัดการ มีเพียงมู่ฉางอันซึ่งไม่มีหน้าที่เร่งด่วนที่ยังหาเหตุผลอยู่ต่อได้

หลินซูเหยาขึ้นรถม้าเป็นคนสุดท้าย ก่อนม่านจะปิดลง นางยังคงมองบุตรสาวไม่วางตา

“จิงจิง แม่จะกลับมาหาเจ้า”

คราวนี้นางไม่ได้เรียกลูกสาวว่าเยว่เอ๋อร์ แต่เลือกเรียกชื่อที่บุตรสาวคุ้นเคยที่สุดแทน

เฉียวจิงจิงนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบว่า

“ข้าจะรอเจ้าค่ะ ท่านแม่”

รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหมู่บ้านหลงซาน

เฉียวจิงจิงยืนมองจนขบวนรถม้าลับหายไปจากสายตา ภายในใจมีทั้งความอบอุ่นและความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก

นางเพิ่งได้มารดากลับคืนมา แต่ในเมืองหลวงยังมีหญิงสาวอีกคนหนึ่งซึ่งเรียกหลินซูเหยาว่าท่านแม่เช่นเดียวกัน

มู่ฉางอันเดินมาหยุดอยู่ข้างน้องสาว

“หากเจ้าไม่สบายใจเรื่องชิงหราน สามารถถามพี่ได้”

“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรต้องถามเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงหันกลับไปมองบ้านที่กำลังก่อสร้าง

“เมื่อนางไม่ได้เป็นผู้ทำให้ข้าหายตัวไป ข้าย่อมไม่มีเหตุผลต้องเกลียดนาง เพียงแต่นางจะคิดเช่นเดียวกับข้าหรือไม่ เรื่องนั้นคงต้องรอดู”

กล่าวจบ นางก็เดินกลับเข้าไปในสวน




ในเวลาเดียวกัน ภายในห้องแห่งหนึ่งของจวนแม่ทัพที่เมืองหลวง

มู่ชิงหรานนอนขดตัวอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเซียวเพราะพิษไข้ มือข้างหนึ่งกำผ้าเช็ดหน้าที่หลินซูเหยามอบให้เอาไว้แน่น

สาวใช้ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผากให้นาง ก่อนกระซิบปลอบโยน

“คุณหนู คนของจวนออกไปส่งข่าวหลายวันแล้วเจ้าค่ะ เมื่อฮูหยินได้รับจดหมาย นางต้องรีบกลับมาหาคุณหนูแน่นอน”

เปลือกตาของมู่ชิงหรานขยับเล็กน้อย น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมาตามหางตา

“ท่านแม่…ยังจะกลับมาหาข้าหรือ?”

“กลับมาสิเจ้าคะ ฮูหยินรักคุณหนูถึงเพียงนั้น ไม่มีทางทอดทิ้งคุณหนูแน่นอน”

มู่ชิงหรานหลับตาลงอีกครั้ง

นางไม่ได้เกลียดชังเฉียวจิงจิง ทั้งยังไม่เคยพบอีกฝ่ายด้วยซ้ำ นางเพียงหวาดกลัวว่าเมื่อคุณหนูตัวจริงกลับคืนมา เด็กหญิงซึ่งเคยถูกนำมาเติมเต็มความว่างเปล่าจะไม่เป็นที่ต้องการอีกต่อไป

และความหวาดกลัวนั้นก็กำลังหยั่งรากลึกลงในหัวใจของนางทีละน้อย

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน