58. ตอนที่ 55 คนสองคนในหัวใจมารดา
ตอนที่ 55 คนสองคนในหัวใจมารดา
หลังจากเดินทางติดต่อกันหลายวัน ในที่สุดขบวนรถม้าของจวนแม่ทัพก็กลับมาถึงเมืองหลวงคนในจวนแม่ทัพได้รับข่าวล่วงหน้าแล้วว่าฮูหยินกับคุณชายทั้งสองจะกลับมาถึงวันนี้ สะใภ้ทั้งสามรวมถึงพ่อบ้านใหญ่และพวกบ่าวรับใช้จึงออกมายืนรอรับที่หน้าประตู
ทันทีที่รถม้าหยุดลงที่หน้าประตูจวนแม่ทัพ ไป๋หลานสาวใช้คนสนิทก็ประคองหลินซูเหยาลงมาจากรถม้า ส่วนมู่เฉิงหยวนกับมู่จิ่งเหอก็กระโดดลงจากหลังม้า
“ท่านแม่”
สะใภ้ทั้งสามเข้ามาคารวะพร้อมกัน
หลินซูเหยาพยักหน้า มองพวกนางด้วยรอยยิ้ม
“หลายวันที่ข้าไม่อยู่ ลำบากพวกเจ้าแล้ว”
“เป็นหน้าที่ของพวกข้าอยู่แล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่เดินทางมาหลายวัน คงเหนื่อยมาก”
เซี่ยอวี้หลานผู้เป็นสะใภ้ใหญ่เอ่ยตอบมารดาสามี
ทางด้านเหวินซูอิงสะใภ้รองนั้นไม่ได้เอ่ยตอบในทันที นางกวาดตามองมู่จิ่งเหอตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
มู่จิ่งเหอยิ้มตอบภรรยา
“ข้ายังอยู่ดี”
“ข้ายังไม่ได้ถามเสียหน่อยเจ้าค่ะ”
“สีหน้าเจ้าถามไปแล้ว”
เหวินซูอิงเหลือบมองเขา แต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมา
ด้านเย่หลิงซีสะใภ้สามกลับมองออกไปนอกประตู ก่อนเอ่ยถามขึ้น
“ท่านแม่ แล้วฉางอันเล่าเจ้าคะ?”
หลินซูเหยายิ้ม
“ยังอยู่ที่หมู่บ้านหลงซาน”
“ยังไม่กลับหรือเจ้าคะ?”
“ดูท่าจะอยู่สบายเสียจนไม่คิดถึงภรรยาที่รออยู่เมืองหลวงแล้วกระมัง”
มู่จิ่งเหอหลุดหัวเราะ แต่เย่หลิงซีกลับยิ้มหวาน
“เช่นนั้นหรือเจ้าคะ? กลับมาเมื่อใด ข้าค่อยถามเขาเองว่าอยู่ที่นู่นสุขสบายเพียงใด”
เสียงหัวเราะของมู่จิ่งเหอหยุดลงทันที ก่อนหันไปกระซิบมู่เฉิงหยวน
“ข้าว่าพี่สามควรอยู่ที่หมู่บ้านหลงซานต่ออีกสักพัก”
“ข้าก็คิดเช่นนั้น” มู่เฉิงหยวนตอบเรียบ ๆ
หลินซูเหยาส่ายหน้าอย่างระอา ก่อนนึกถึงอีกคนขึ้นมาได้
“จริงสิ ชิงหรานเป็นอย่างไรบ้าง?”
เฉินฝูพ่อบ้านใหญ่รีบก้าวออกมารายงาน
“เรียนฮูหยิน เมื่อคืนไข้ของคุณหนูชิงหรานลดลงแล้วขอรับ ท่านหมอตรวจเมื่อเช้า บอกว่าไม่มีอันตราย เพียงยังอ่อนแรง ต้องพักอีกหลายวัน”
สีหน้าหลินซูเหยาเปลี่ยนไปทันที
“กินอะไรได้หรือยัง?”
“ได้บ้างแล้วขอรับ แต่ยังไม่มาก”
“ข้าจะไปหานาง”
นางกำลังจะเดินเข้าจวน มู่เฉิงหยวนก็รีบเรียกไว้
“ท่านแม่ ท่านเดินทางมาหลายวัน อย่างน้อยกลับเรือนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเถิด”
มู่จิ่งเหอมองตามมารดา ก่อนหันไปพูดกับพี่ชาย
“พี่ใหญ่ ท่านห้ามไปก็ไม่มีประโยชน์”
“ข้ารู้”
หลินซูเหยาไม่สนใจบุตรชายทั้งสอง นางหันไปถามเฉินฝูระหว่างเดินไปที่เรือนของมู่ชิงหราน
“แล้วท่านแม่ทัพเล่า?”
“นายท่านเดิมตั้งใจกลับมารอรับฮูหยินด้วยตนเอง แต่เช้านี้มีคำสั่งด่วนจากค่ายทหาร จึงต้องไปจัดการก่อนขอรับ หากเสร็จธุระแล้วจะรีบกลับจวนก่อนค่ำ”
หลินซูเหยาพยักหน้าก่อนหันไปบอกสะใภ้ทั้งสาม
“พวกเจ้ากลับไปพักเถิด ข้าจะไปดูชิงหรานก่อน”
“เจ้าค่ะ”
เซี่ยอวี้หลานหันไปหาสามี ส่วนเหวินซูอิงก็เดินไปยืนข้างมู่จิ่งเหอ ขณะที่เย่หลิงซียังคงมองออกไปนอกประตู คล้ายหวังว่ามู่ฉางอันจะปรากฏตัวขึ้นในภายหลัง
เฉินฝูประสานมือ
“ข้าน้อยจะให้คนขนสัมภาระกลับเรือนนะขอรับ”
“ลำบากพ่อบ้านเฉินแล้ว”
“เป็นหน้าที่ของข้าน้อยขอรับ”
หลินซูเหยาไม่รอช้า นางพาไป๋หลานกับชุนเถามุ่งตรงไปยังเรือนของมู่ชิงหราน
เมื่อไปถึงเรือนด้านใน ภายในห้องมีกลิ่นยาสมุนไพรจาง ๆ
ชุ่ยเอ๋อร์ สาวใช้ประจำตัวของมู่ชิงหราน กำลังเปลี่ยนผ้าชุบน้ำอยู่ข้างเตียง เมื่อเห็นคนเข้ามาก็รีบลุกขึ้น
“ฮูหยิน!”
เสียงนั้นทำให้คนบนเตียงขยับตัว
มู่ชิงหรานลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อเห็นผู้ที่ยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาที่อ่อนล้าก็เบิกกว้างขึ้น
“ท่านแม่…”
หลินซูเหยาเดินเข้าไปนั่งข้างเตียงทันที
“อย่าเพิ่งลุก”
แต่มู่ชิงหรานยังพยายามยันตัวขึ้น นางจึงต้องยื่นมือไปประคองด้วยตนเอง
“ยังมีไข้หรือไม่?”
ฝ่ามือแตะลงบนหน้าผากของเด็กสาว
ชุ่ยเอ๋อร์รีบรายงาน
“คุณหนูเพิ่งตื่นได้ไม่นานเจ้าค่ะ เมื่อเช้าดื่มยาแล้ว ตอนเที่ยงดื่มโจ๊กได้เพียงครึ่งถ้วย”
“ครึ่งถ้วยเองหรือ?”
หลินซูเหยาขมวดคิ้ว
มู่ชิงหรานฝืนยิ้ม
“ข้าไม่ค่อยหิวเจ้าค่ะ”
“ไม่หิวก็ต้องกินบ้าง ร่างกายจะได้มีแรง”
น้ำเสียงนั้นเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา มือที่ช่วยจัดผ้าห่มให้นางก็ยังอ่อนโยนเช่นเดิม
ทว่ามู่ชิงหรานกลับก้มหน้าลง
“เป็นอะไรไป”
เด็กสาวส่ายหน้า
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
“หรานหราน”
เพียงถูกเรียกชื่อ นัยน์ตาของเด็กสาวก็เริ่มแดงขึ้น
นางเม้มริมฝีปากอยู่ครู่หนึ่ง ราวกับลังเลว่าควรจะพูดดีหรือไม่ แต่สุดท้ายนางก็เอ่ยถามออกไปเสียงเบา
“ท่านแม่…พบน้องสาวแล้วจริง ๆ หรือเจ้าคะ?”
หลินซูเหยานิ่งไปเล็กน้อย นางรู้ว่ามู่ชิงหรานหมายถึงใคร
“พบแล้ว”
“แล้วน้องสาว…เป็นอย่างไรบ้าง?”
เมื่อนึกถึงเด็กสาวในหมู่บ้านหลงซาน สีหน้าของหลินซูเหยาก็แสดงความอ่อนโยนออกมา
“สบายดี”
มูชิงหรานเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ นั้นชัดเจน หัวใจพลันหนักอึ้ง แต่นางก็พยายามยิ้ม
“เช่นนั้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ ท่านแม่ตามหาน้องสาวมาตั้งนาน ในที่สุดก็พบเสียที”
คำพูดนั้นเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มู่ชิงหรานรู้ดีว่าภายในจวนแห่งนี้มีชื่อหนึ่งที่ไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องง่าย ๆ
มู่จิ่นเยว่
บุตรสาวที่หายไป
ในทุก ๆ ปี เมื่อถึงวันเกิดของเด็กคนนั้น ท่านแม่จะเงียบกว่าปกติ
บางครั้งเดินผ่านเรือนเก่าก็หยุดมองอยู่เนิ่นนาน
มู่ชิงหรานรู้มาตลอดว่าตนไม่เคยแทนที่เด็กคนนั้นได้
เพียงแต่เมื่อก่อนเด็กคนนั้นยังเป็นเพียงคนในความทรงจำ นางจึงไม่เคยรู้สึกหวาดกลัว
แต่ตอนนี้ตามหามู่จิ่นเยว่พบแล้ว
มู่ชิงหรานกำผ้าห่มแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
“ท่านแม่…”
“หืม?”
“เมื่อน้องสาวกลับมาแล้ว…”
เสียงของนางค่อย ๆ เบาลง
“ข้าจะต้องกลับไปอยู่กับตระกูลสายรองหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินซูเหยาชะงัก
ชุ่ยเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ด้านข้างก็ก้มหน้าลงทันที
ในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านกิ่งไม้ด้านนอก
มู่ชิงหรานพยายามพูดต่อ
“ข้ารู้ว่าที่นี่ไม่ใช่บ้านของข้าจริง ๆ ท่านแม่เมตตารับข้ามาเลี้ยงดูตั้งหลายปี ข้าก็ได้รับมากเกินพอแล้ว หากตอนนี้น้องสาวกลับมา…”
“ชิงหราน”
หลินซูเหยาขัดขึ้น
เด็กสาวเงยหน้ามองคนตรงหน้า
หลินซูเหยาจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมือที่เย็นเฉียบของเด็กสาวเอาไว้
“ฟังแม่ให้ดี”
มู่ชิงหรานนิ่ง
“จิงจิงเป็นลูกสาวของแม่”
เพียงประโยคแรก ดวงตาของมู่ชิงหรานก็ไหววูบ
หลินซูเหยาไม่ได้พูดปลอบด้วยคำโกหกว่าทั้งสองคนเหมือนกันทุกอย่างนางไม่คิดทำเช่นนั้น
“แม่ตามหานางมาสิบปี สิบปีมานี้ไม่มีวันใดที่แม่ลืมนางได้เลย”
น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย
“เพราะฉะนั้น ไม่มีผู้ใดแทนที่จิงจิงได้”
มู่ชิงหรานก้มหน้าลง หยดน้ำตาหยดหนึ่งตกลงบนหลังมือของหลินซูเหยา
แต่ก่อนที่นางจะชักมือกลับ หลินซูเหยากลับจับมือนางเอาไว้แน่นกว่าเดิม
“แต่เจ้าก็คือเจ้า”
มู่ชิงหรานเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง
“แม่รับเจ้ามาเลี้ยงเพราะสงสารเจ้าในตอนแรก นั่นเป็นความจริง แต่หลายปีที่ผ่านมานี้ เจ้าก็เรียกแม่ว่าท่านแม่มาตลอดไม่ใช่หรือ”
หลินซูเหยายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้นาง
“สิ่งเหล่านั้นไม่ได้หายไปเพียงเพราะจิงจิงกลับมา”
“ท่านแม่…”
“การที่ลูกสาวของแม่กลับมา ไม่ได้หมายความว่าแม่ต้องผลักเด็กอีกคนออกไป”
ริมฝีปากของมู่ชิงหรานสั่นระริก
“จริงหรือเจ้าคะ? ท่านจะไม่ส่งข้ากลับไปจริงหรือ?”
“หากเจ้าไม่ได้อยากไปเอง ผู้ใดจะส่งเจ้าไปได้”
ในที่สุดน้ำตาที่มู่ชิงหรานพยายามกลั้นเอาไว้ก็ไหลออกมา
นางโน้มตัวเข้าไปกอดหลินซูเหยา
“ท่านแม่…”
หลินซูเหยาลูบหลังเด็กสาวช้า ๆ
นางรู้ว่าความกลัวของมู่ชิงหรานไม่ได้เกิดขึ้นโดยไร้เหตุผล
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา ทุกคนรู้ว่ามีคุณหนูอีกคนหนึ่งที่เจ้าของจวนไม่เคยเลิกรอ และตอนนี้ก็ตามหาเด็กคนนั้นเจอแล้ว
จะไม่ให้มู่ชิงหรานไม่หวาดกลัวเลย ย่อมเป็นไปไม่ได้
หลินซูเหยาจึงไม่ได้ตำหนินางในเรื่องนี้แม้แต่น้อย นางเพียงกอดเด็กสาวเอาไว้
เด็กคนหนึ่งคือลูกที่นางให้กำเนิด
อีกคนคือเด็กที่นางเลี้ยงดูมาตลอดหลายปี
นางไม่ต้องการสูญเสียใครอีกแล้ว
หลังจากมู่ชิงหรานดื่มยาและหลับไปอีกครั้ง หลินซูเหยาจึงออกจากเรือน
จางซิ่วหลาน หรือจางหมัวมัว หมัวมัวคนสนิทที่ติดตามรับใช้หลินซูเหยามาหลายปี เดินตามออกมาด้วยอย่างเงียบ ๆ
เมื่อพ้นลานเรือนมาแล้ว หลินซูเหยาจึงหยุดเดิน
“ข้าทำถูกหรือไม่?”
จางหมัวมัวมองผู้เป็นนาย
หญิงตรงหน้าเป็นถึงฮูหยินแม่ทัพใหญ่ ผ่านเรื่องหนักหนามามากมาย แต่เมื่อเป็นเรื่องลูก ๆ นางกลับไม่ต่างจากมารดาทั่วไป
“ฮูหยินหมายถึงเรื่องใดเจ้าคะ?”
“ข้ากลัวว่าหากข้าใส่ใจหรานหรานมากเกินไป จิงจิงจะคิดว่าข้าไม่เห็นความสำคัญของนาง”
นางเว้นไปครู่หนึ่ง
“แต่หากข้าเอาแต่สนใจจิงจิง หรานหรานก็จะคิดว่าพอนางกลับมา ตนก็ไม่มีที่ยืนอีก”
จางหมัวมัวฟังจนจบก่อนตอบอย่างสงบ
“ฮูหยินไม่จำเป็นต้องเลือกระหว่างเด็กทั้งสองคนเจ้าค่ะ”
หลินซูเหยาหันมามอง
“คุณหนูจิ่นเยว่เป็นบุตรสาวแท้ ๆ ของท่าน นั่นไม่มีผู้ใดสามารถเปลี่ยนได้ ส่วนคุณหนูชิงหราน แม้มิใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของท่าน แต่ท่านก็เลี้ยงดูนางมาหลายปี ความผูกพันก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน”
จางหมัวมัวยิ้มบาง ๆ
“ความรักที่ท่านมีให้คนคนหนึ่ง ไม่ได้หมายความว่าต้องไปแย่งมาจากอีกคนเสียหน่อย”
หลินซูเหยานิ่งไป ก่อนจะถอนหายใจยาว
“เจ้าพูดถูก”
เพียงแต่สิ่งหนึ่งที่นางรู้ดีคือ ความสัมพันธ์ระหว่างเด็กสองคนในวันข้างหน้า ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนางเพียงคนเดียว
นางทำได้เพียงพยายามไม่ทำให้ผู้ใดต้องรู้สึกว่าตนถูกทอดทิ้ง
ส่วนพวกนางจะกลายเป็นพี่น้องกันได้หรือไม่นั้น…
คงต้องปล่อยให้เป็นเรื่องของเวลา
ตกเย็น มู่เซวียนจงก็กลับถึงจวน เขายังคงสวมชุดเดิมหลังกลับจากค่ายทหารมีฝุ่นบาง ๆ เกาะอยู่ตามชายเสื้อ เห็นได้ชัดว่าเมื่อเสร็จธุระก็ตรงกลับจวนทันที
เมื่อเข้ามาในเรือนหลัก หลินซูเหยากำลังนั่งดื่มชาอยู่
“กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ?”
“อืม”
มู่เซวียนจงถอดเสื้อคลุมตัวนอกส่งให้บ่าวรับใช้ ก่อนนั่งลงตรงข้ามภรรยา
“ชิงหรานเป็นอย่างไรบ้าง”
“ไข้ลดแล้วเจ้าค่ะ เพียงยังอ่อนแรงอยู่บ้าง”
“เช่นนั้นก็ดี”
หลินซูเหยารินชาให้สามี เขารับถ้วยมาแต่ไม่ได้ดื่มในทันที
เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามอีกคำถาม
“แล้ว…นางเล่า?”
หลินซูเหยารู้ทันทีว่าสามีหมายถึงผู้ใด
“จิงจิงหรือเจ้าคะ?”
“อืม”
“สบายดีเจ้าค่ะ”
“ผอมเกินไปหรือไม่?”
คำถามนั้นทำให้หลินซูเหยาหลุดยิ้ม
“เหตุใดทุกคนจึงถามเหมือนกันหมด”
“แล้วผอมหรือไม่?”
“ไม่ถึงกับผอมเจ้าค่ะ แข็งแรงกว่าที่ข้าคิดไว้เสียอีก”
มู่เซวียนจงพยักหน้าอีกครั้ง
“นางกำลังจะสร้างบ้านใหม่ ที่ดินก็ซื้อเพิ่มอีกสองหมู่และยังทำสวนเหมือนเดิม”
“ชายผู้นั้นดูแลนางดีหรือไม่?”
คราวนี้หลินซูเหยาตอบโดยไม่ต้องคิด
“ดีมากเจ้าค่ะ”
มู่เซวียนจงเงียบ
หลินซูเหยามองสามีอย่างรู้ทัน
“ท่านอยากถามอะไรก็ถามเถิด”
เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนถามว่า
“นาง…เคยถามถึงข้าบ้างหรือไม่?”
หลินซูเหยาชะงัก สุดท้ายก็ส่ายหน้าแล้วตอบตามความจริง
“ไม่เจ้าค่ะ”
มือของมู่เซวียนจงที่ถือถ้วยชาหยุดนิ่งเล็กน้อย
“อืม”
หลินซูเหยาวางมือลงบนหลังมือของสามี
“นางเพิ่งยอมรับพวกเราได้ไม่นาน จะให้นางยอมรับทุกคนในคราวเดียวได้อย่างไร”
เขาเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงต่ำ
“ข้าเพียงอยากเห็นหน้านางสักครั้ง”
หลินซูเหยามองสามี
สิบปีมานี้ ไม่ใช่เพียงนางที่ตามหาลูก ชายตรงหน้าก็ไม่เคยหยุดตามหาเช่นกัน
“ต้องได้พบแน่เจ้าค่ะ”
หลินซูเหยาบีบมือเขาเบา ๆ
“ลูกของเรากลับมาแล้ว ครั้งนี้นางจะไม่หายไปไหนอีก”
มู่เซวียนจงไม่ได้เอ่ยอะไรอีก แต่แววตาที่เคยเคร่งขรึมอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน