59. ตอนที่ 56 จดหมายจากมารดา
ตอนที่ 56 จดหมายจากมารดา
ณ หมู่บ้านหลงซานทุกคนยังคงวุ่นวายตั้งแต่ฟ้าสางเช่นเคย
“วางตรงนั้น!”
“ไม้พวกนี้อย่ากองรวมกับอิฐ!”
“เชือกอยู่ไหน?”
“ตรงนี้! ตรงนี้!”
เสียงคนงานดังอยู่รอบบ้านตระกูลเฉียว
วัสดุก่อสร้างที่ทยอยส่งมาถึงก่อนหน้านี้ถูกแยกเป็นกองอย่างเป็นระเบียบ ไม้เนื้อแข็งถูกวางไว้ด้านหนึ่ง อิฐอีกด้านหนึ่ง ส่วนหินและเครื่องมือก่อสร้างถูกนำไปกองใกล้พื้นที่ที่จะสร้างบ้าน
ช่างใหญ่ถือเชือกวัดพื้นที่ เดินไปเดินมาพร้อมกับคนงานอีกหลายคน
วันนี้ยังไม่ได้ตั้งเสา พวกเขาเพียงวัดแนว กำหนดตำแหน่งห้อง และเริ่มขุดหลุมสำหรับเสาหลัก
เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่พักหนึ่ง บ้านหลังใหม่ใหญ่กว่าบ้านไม้เดิมมาก แต่ก็ไม่ได้ใหญ่จนเกินความจำเป็น
นางต้องการเพียงให้ทุกคนอยู่สบาย มีที่เก็บของเพียงพอ และรองรับกิจการที่กำลังโตขึ้นเรื่อย ๆ
“วันนี้ขุดหลุมให้เสร็จก่อน” ช่างใหญ่กล่าว
“อีกสองวันเลือกฤกษ์ดีลงเสาได้”
“ได้”
เฉียวจิงจิงไม่ได้ยืนเฝ้าต่อ เพราะอีกด้านหนึ่งยังมีงานรอนางอยู่
พื้นที่สองหมู่ที่เพิ่งซื้อเพิ่มทางตะวันตกติดลำธารกำลังถูกปรับใหม่
เมื่อนางเดินไปถึง หวงหลงก็กำลังใช้ไม้ยาววัดระดับพื้นดินอยู่
“ตรงนี้ต่ำกว่าฝั่งนั้น”
เฉียวจิงจิงเดินไปยืนข้างเขา
“ข้าก็เห็นเช่นนั้น”
พื้นที่ผืนนี้ราคาถูกกว่าที่ควรจะเป็นเพราะเคยถูกน้ำท่วมมาก่อน
แม้จะผ่านมาหลายปีแล้ว แต่หากจัดการทางน้ำไม่ดี ปัญหาเดิมก็อาจกลับมาได้
นางใช้ปลายไม้ขีดลงบนพื้น
“ร่องน้ำเดิมจากฝั่งนั้นขยายมาถึงตรงนี้ได้ แต่ด้านล่างต้องมีทางระบายเพิ่ม”
หวงหลงพยักหน้า
“หากฝนตกหนัก น้ำจะได้ไม่ขังอยู่ในแปลง”
“ใช่”
“เช่นนั้นข้าจะให้คนขุดร่องหลักตรงนี้ แล้วแยกเป็นร่องเล็กสองด้าน”
นางเงยหน้ามองเขาเล็กน้อย
เมื่อก่อนหวงหลงมักรอให้นางสั่งทุกอย่าง แต่ช่วงหลังเขาเริ่มทำงานได้เองมากขึ้น
“ทำตามนั้น”
“ได้”
หวงหลงกำลังจะเดินไปเรียกคนงาน ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังเสียก่อน
“หวงหลง!”
เขาหันกลับไปมองเห็นหยูเสี่ยวเถาเดินถือกระบอกน้ำเดินมาทางนี้
เมื่อมาถึงก็ยื่นให้เขา
“เอ้า”
หวงหลงมองกระบอกน้ำ แล้วมองนาง
“ของข้าหรือ?”
“ไม่ใช่ของเจ้าแล้วจะเป็นของผู้ใด?”
“ข้ามีกระบอกน้ำอยู่ที่บ้าน”
หยูเสี่ยวเถามองเขานิ่ง
“เมื่อเช้าเจ้าก็ลืมเอากระบอกน้ำมาอีกแล้ว”
หวงหลงชะงัก
“เจ้าจำได้ด้วยหรือ?”
หยูเสี่ยวเถาเองก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหลบสายตาแล้วตอบ
“เห็นอยู่ทุกวัน…จะไม่รู้ได้อย่างไร”
นางยัดกระบอกน้ำใส่มือเขา
“ดื่มเสีย ข้าไม่อยากเห็นคนเป็นลมกลางแปลงผัก เดี๋ยวต้องเสียเวลาหามกลับบ้านอีก”
พูดจบก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
หวงหลงยืนถือกระบอกน้ำอยู่ที่เดิม
เฉียวจิงจิงมองเขา
หวงหลงก็มองเฉียวจิงจิงกลับ
“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”
“แต่ท่านกำลังยิ้ม”
“ข้ายิ้มไม่ได้หรือ?”
“…ได้”
นางหัวเราะเบา ๆ แล้วเดินไปดูร่องน้ำอีกด้าน ปล่อยให้หวงหลงยืนอยู่กับกระบอกน้ำในมือเพียงลำพัง
ทว่าหากสังเกตให้ดี ใบหูของชายหนุ่มแดงขึ้นเล็กน้อย
ช่วงบ่าย หลังกลับจากสวน เฉียวจิงจิงเห็นเฉียวต้าซานนั่งอยู่ใต้ชายคาบ้านเก่า
ในมือเขาถือไม้อยู่ชิ้นหนึ่ง เขาใช้มีดสั้นค่อย ๆ เหลาเนื้อไม้ออกทีละนิด
“ท่านพ่อ”
มือของเฉียวต้าซานหยุดทันที ก่อนจะหันมามองลูกสาว
“กลับมาแล้วหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปใกล้ เฉียวต้าซานกลับขยับมืออย่างรวดเร็ว วางไม้ชิ้นนั้นลงในกล่องเล็กข้างตัวแล้วปิดฝาลงทันที
การกระทำนั้นเร็วมากจนผิดสังเกต
นางเลิกคิ้ว
“ท่านกำลังทำอะไรอยู่?”
“ไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไรแล้วเหตุใดต้องรีบเก็บด้วยเจ้าคะ”
“ข้าแค่เหลาไม้เล่น”
“เหลาไม้เล่น?”
“อืม”
นางมองไปที่กล่องไม้ใบนั้น เฉียวต้าซานขยับตัวบังอย่างแนบเนียน
นางหรี่ตาลง
“ท่านพ่อ”
“อะไร?”
“ท่านมีความลับกับข้าหรือ?”
เฉียวต้าซานกระแอม
“เด็กอย่างเจ้านี่อยากรู้ไปเสียทุกเรื่องจริง ๆ”
“ข้าใกล้จะสิบห้าแล้วนะ”
“ยังไม่ถึง”
“อีกไม่นานก็ถึง”
“ถึงแล้วค่อยว่ากัน”
เฉียวจิงจิงจ้องเขาอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ยอมถอย
“ก็ได้”
เฉียวต้าซานถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่พอเฉียวจิงจิงเดินไปได้สองสามก้าว นางก็หันกลับมากะทันหัน
เฉียวต้าซานรีบเอามือทับกล่องไว้ทันที
สองพ่อลูกจ้องหน้ากันคู่หนึ่ง ก่อนที่เฉียวจิงจิงจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ
“ข้าไม่แย่งของท่านหรอกเจ้าค่ะ”
“ไปล้างมือกินข้าวได้แล้ว”
“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ”
เมื่อเห็นลูกสาวเดินเข้าเรือนไปแล้วเฉียวต้าซานจึงเปิดกล่องไม้อีกครั้ง
ภายในนั้นมีไม้เนื้อดีชิ้นเล็กวางอยู่ ตรงปลายเริ่มปรากฏเค้าร่างของกลีบดอกไม้บางอย่างจาง ๆ
เขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิดกล่องลงอีกครั้ง
เช้าวันต่อมาเสียงของมู่ฉางอันก็ดังมาจากหน้าบ้าน
“จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงซึ่งกำลังนั่งคัดเมล็ดพันธุ์อยู่เงยหน้าขึ้น
“จิงจิง! มีจดหมาย!”
ไม่นานร่างสูงของมู่ฉางอันก็เดินเข้ามาในลาน พร้อมจดหมายในมือ
“จดหมายจากเมืองหลวง!”
เขายื่นให้นางด้วยท่าทางราวกับนำของล้ำค่ามาให้
นางรับมาดู
“ท่านแม่หรือ?”
“ใช่”
มู่ฉางอันลากเก้าอี้มานั่งตรงข้ามอย่างไม่เกรงใจ
“อ่านสิ”
เฉียวจิงจิงเหลือบมองพี่ชาย
“นี่มันจดหมายของข้า”
“ท่านแม่ก็เป็นแม่ข้าด้วย”
“แล้ว?”
“ข้าฟังไม่ได้หรือ?”
“หากอยากรู้ เหตุใดท่านไม่อ่านของตัวเองเล่า
“…”
มู่ฉางอันพูดไม่ออก เพราะมารดาไม่ได้เขียนจดหมายหาเขาเลยสักฉบับนะสิ
นางจึงเปิดจดหมายออก ตัวอักษรของหลินซูเหยายังคงเรียบร้อยงดงามเหมือนครั้งก่อน
ช่วงแรกถามเรื่องบ้าน ว่าวัสดุพอหรือไม่ ช่างทำงานดีหรือไม่ แล้วต่อมาก็ถามเรื่องสวน เรื่องอาหารการกิน แล้วจู่ ๆ ก็มีประโยคหนึ่งถามว่า
นิ้วที่ใช้ยิงธนูยังเจ็บอยู่หรือไม่
เฉียวจิงจิงหยุดอ่านเล็กน้อย เรื่องเล็กเพียงนั้น แต่หลินซูเหยาก็ยังจำได้
มู่ฉางอันชะโงกหน้ามาดู
“ท่านแม่ถามถึงข้าบ้างหรือไม่?”
นางเลื่อนสายตาลง
“ถาม”
“ว่าอย่างไร?”
“ถามว่าท่านสร้างความวุ่นวายให้ข้าหรือไม่”
“เป็นไปไม่ได้!”
เฉียวจิงจิงยกจดหมายหนีเมื่อเขาพยายามยื่นมือมาคว้าจดหมายในมือนาง
“ข้ายังอ่านไม่จบ”
“เมื่อครู่เจ้าต้องแต่งขึ้นเองแน่! เอามา!”
“ไม่ให้”
“จิงจิง!”
มีเสียงหัวเราะดังขึ้นในลานบ้าน
ในตอนท้ายของจดหมาย หลินซูเหยายังเขียนถึงมู่ชิงหราน บอกว่านางไข้ลดแล้วและกินอาหารได้มากขึ้น ท่านหมอบอกว่าอีกไม่กี่วันก็สามารถออกมาเดินเล่นในสวนได้แล้ว
มู่ฉางอันถาม
“เจ้าจะตอบกลับท่านแม่หรือไม่?”
“ตอบสิ”
“งั้นเขียนตอนนี้เลยสิ”
“เหตุใดท่านต้องรีบด้วยเล่า”
“ข้าจะได้ให้คนส่งกลับเมืองหลวงเร็ว ๆ ไง”
นางมองเขาอย่างรู้ทัน
“หรือท่านอยากให้ข้าเขียนแก้ต่างเรื่องที่ท่านสร้างความวุ่นวาย?”
“ข้าไม่ได้สร้างความวุ่นวาย!”
“อ้อ”
“เฉียวจิงจิง!”
สุดท้ายนางก็หัวเราะออกมา
หลังอาหารเย็น นางนำกระดาษ หมึกและพู่กันออกมาวางบนโต๊ะ มีแสงตะเกียงส่องลงบนกระดาษสีอ่อน
เฉียวจิงจิงจับพู่กันขึ้น แต่เมื่อกำลังจะเขียนคำแรก นางก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มอย่างไรดี
นางนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายปลายพู่กันจึงแตะลงบนกระดาษ ตัวอักษรสองคำค่อย ๆ ปรากฏขึ้น
ท่านแม่
นางมองอยู่นาน จากนั้นจึงเขียนต่อ
เฉียวจิงจิงเล่าเรื่องบ้านใหม่ ตอนนี้ช่างวัดพื้นที่เสร็จแล้ว กำลังขุดหลุมเสา ยังไม่ได้ตั้งเสา หากอากาศดี อีกไม่นานคงเริ่มลงเสาได้
เล่าเรื่องที่ดินสองหมู่ทางตะวันตกกำลังขยายร่องน้ำเดิมและทำทางระบายน้ำเพิ่ม เพราะไม่ต้องการให้เกิดปัญหาน้ำท่วมซ้ำ
แล้วก็บอกว่าทุกคนสบายดี เมื่อเขียนมาถึงมู่ฉางอัน นางหยุดคิดเล็กน้อยแล้วมุมปากก็ยกขึ้น
พี่สามก็สบายดีเจ้าค่ะ ช่วงนี้ช่วยงานอย่างขยันขันแข็ง โดยเฉพาะงานแบกไม้ หากท่านแม่ไม่รีบเรียกกลับเมืองหลวง ข้าคิดว่าอีกไม่นานเขาคงแบกได้ครั้งละสองสามท่อน
นางเขียนต่ออย่างอารมณ์ดี ก่อนจบจดหมายก็กล่าวถึงมู่ชิงหรานเล็กน้อย
ได้ยินว่านางอาการดีขึ้นแล้ว ข้าก็ดีใจด้วย ฝากท่านแม่บอกให้นางพักผ่อนให้มาก อย่าเพิ่งรีบออกไปตากลม
สุดท้ายจึงเขียนว่า
ท่านแม่เองก็เช่นกัน อย่ามัวแต่ดูแลผู้อื่นจนลืมพักผ่อน
นางวางพู่กัน มองจดหมายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพับเก็บอย่างเรียบร้อย
นางไม่รู้ว่าจดหมายระหว่างแม่ลูกควรเขียนอย่างไร ไม่เคยมีใครสอนนางในเรื่องนี้
แต่บางที…เรื่องเช่นนี้อาจไม่จำเป็นต้องมีผู้ใดสอนก็ได้
หลายวันต่อมา จดหมายก็เดินทางมาถึงเมืองหลวง
หลินซูเหยารับมันมาจากมือของไป๋หลานด้วยตัวเองแล้วเปิดอ่านทันที
เพียงเห็นคำแรก ดวงตาก็หยุดนิ่ง
ท่านแม่
ปลายนิ้วลูบผ่านตัวอักษรนั้นเบา ๆ ครั้งหนึ่งนางเคยคิดว่า ชั่วชีวิตนี้อาจไม่มีวันได้ยินคำนี้จากลูกสาวอีกแล้ว
ตอนอยู่หมู่บ้านหลงซาน ลูกสาวเคยเรียกนางว่าท่านแม่ แต่น่าแปลก เพียงเห็นคำสองคำถูกเขียนด้วยลายมือของลูกสาวเอง หัวใจกลับยังสั่นเหมือนครั้งแรกที่ได้ยิน
หลินซูเหยาอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ แล้วกลับขึ้นไปอ่านใหม่อีกครั้ง
เมื่ออ่านถึงประโยคที่กล่าวว่าฉางอันนางก็หลุดหัวเราะออกมา
“เด็กคนนี้…”
“ฮูหยินเจ้าคะ”
เสียงชุนเถาดังมาจากหน้าประตู
“คุณหนูชิงหรานมาเจ้าค่ะ”
หลินซูเหยาเงยหน้าขึ้น ไม่นานมู่ชิงหรานก็เดินเข้ามา
สีหน้าของนางยังซีดอยู่บ้าง แต่ดีกว่าวันที่หลินซูเหยากลับมามากแล้ว ในมือของนางถือถ้วยยาบำรุงเอาไว้
“ท่านแม่ ข้าได้ยินว่าตั้งแต่ท่านกลับมายังไม่ได้ดื่มยาบำรุงเลย ข้าจึงนำมาให้เจ้าค่ะ”
หลินซูเหยามองถ้วยยา ก่อนมองเด็กสาวตรงหน้า
“เจ้าป่วยอยู่ยังจะมาดูแลแม่อีก”
มู่ชิงหรานยิ้ม
“ข้าดีขึ้นมากแล้วเจ้าค่ะ”
สายตาของนางเหลือบไปเห็นกระดาษในมือหลินซูเหยา
หลินซูเหยามองจดหมายในมือ ก่อนพูดด้วยรอยยิ้ม
“จิงจิงเขียนจดหมายมา”
มู่ชิงหรานชะงักไปไปเพียงชั่วขณะ จากนั้นนางก็ยิ้มออกมาอีกครั้ง
“น้องสาวสบายดีหรือไม่เจ้าคะ?”
“สบายดี”
“มานั่งสิ จิงจิงเขียนถึงเจ้าด้วย”
ดวงตาของเด็กสาวเบิกขึ้นเล็กน้อย
“เขียนถึงข้าหรือ?”
“อืม นางได้ยินว่าเจ้าดีขึ้นแล้วจึงฝากบอกให้เจ้าพักผ่อนมาก ๆ”
มู่ชิงหรานนิ่งไป นางไม่เคยพบเฉียวจิงจิงและไม่เคยพูดคุยกับนางแม้แต่คำเดียว
ในความคิดของนางตลอดหลายวันที่ผ่านมา เด็กสาวคนนั้นเป็นเหมือนเงา
เมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาทีละก้าว ตนเองอาจต้องถอยออกไปทีละก้าว
แต่คนที่นางหวาดกลัว กลับฝากมาบอกให้นางดูแลสุขภาพ
มู่ชิงหรานเดินไปนั่งข้างหลินซูเหยา
“ท่านแม่อ่านให้ข้าฟังได้หรือไม่เจ้าคะ?”
“ได้สิ”
หลินซูเหยาคลี่จดหมายออกอีกครั้งนางเริ่มอ่านตั้งแต่เรื่องบ้าน เรื่องสวน เรื่องร่องน้ำ จนถึงมู่ฉางอันที่ถูกน้องสาวใช้งาน
มู่ชิงหรานหลุดหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินเรื่องของพี่สาม เสียงหัวเราะนั้นเป็นของจริง หลินซูเหยาเองก็ยิ้มตาม
แสงยามเย็นลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง
ผู้หญิงสองคนนั่งอยู่ข้างกัน คนหนึ่งถือจดหมายของลูกสาวที่ตามหามาสิบปี
อีกคนตั้งใจฟังเรื่องราวของน้องสาวที่ยังไม่เคยพบหน้า
ในเวลานี้ ความยินดีที่มู่ชิงหรานมีต่อหลินซูเหยานั้นเป็นความจริง
เพียงแต่ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจยังคงมีคำถามเล็ก ๆ ที่ไม่อาจกำจัดออกไปได้ทั้งหมด
วันนี้ท่านแม่ยังเรียกให้นางมานั่งข้าง ๆ และวันนี้ที่ตรงนี้ยังคงเป็นของนาง
แต่เมื่อมู่จิ่นเยว่กลับมาจริง ๆ …
ที่นั่งข้างท่านแม่จะยังเหลือที่ให้นางอยู่หรือไม่
มู่ชิงหรานไม่ได้พูดคำถามนั้นออกมานางเพียงนั่งฟังต่อไปเงียบ ๆ
โดยไม่รู้เลยว่า บางครั้งความหวาดกลัวเล็ก ๆ หากถูกเก็บเอาไว้นานเกินไป…
วันหนึ่งมันอาจเติบโตขึ้นเป็นสิ่งที่แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่ทันรู้ตัว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน
_________________________________________
สวัสดีค่าาาทุกคน เป็นยังไงกันบ้างคะ มาคอมเม้นพูดคุยกันได้น้าาา ฝากกดติดตามและกดหัวใจให้ด้วยนะคะ
ถ้าใครอยากให้กำลังใจก็โดเนทมาได้นะคะ จะได้เอาไปซื้อกาแฟมากินแก้ง่วงสักหน่อย ช่วงนี้ฝนตกทุกวันเลย บรรยากาศน่านอนจริง ๆ เขียนไปก็ง่วงไป
แล้วก็อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ขอบคุณทุกคนมาก ๆ เลยน้าที่เข้ามาอ่านกัน ดีใจทุกครั้งที่มีคนกดเข้ามาอ่านนิยายของเรา ยังไงคืนนี้ก็นอนหลับฝันดีนะคะทุกคน