6. ตอนที่ 5 เริ่มทำสวน
ตอนที่ 5 เริ่มทำสวน
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างยอดไม้ลงมายังหมู่บ้านเล็ก ๆ ตรงเชิงเขา
เสียงไก่ขันดังขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ตามด้วยเสียงคนเปิดประตูบ้าน
บ้านเรือนแต่ละหลังต่างมีควันลอยออกมาจากปล่องไฟ เริ่มต้นเช้าวันใหม่ด้วยการหุงหาอาหาร
ส่วนเด็ก ๆ ก็วิ่งเล่นไปทั่วหมู่บ้าน ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวเล่นกันอย่างสนุกสนาน
เฉียวจิงจิงลืมตาขึ้นช้า ๆ ความรู้สึกแรกที่เกิดขึ้นคือ…ปวดหลัง
เตียงนี้แข็งกว่าที่คิดจริง ๆ นางนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
“ชีวิตชาวสวนเริ่มต้นด้วยการปวดหลังเลยสินะ”
นางพึมพำเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง
เมื่อมองเห็นคานไม้เก่า ๆ เหนือศีรษะ นางก็จำได้ทันทีว่าตอนนี้ตนเองอยู่ที่ไหน
ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิม นางไม่ใช่เฉียวจิงจิงคนเดิมอีกแล้ว
ตอนนี้นางคือ เฉียวจิงจิง เด็กสาววัยสิบสี่ปีที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านหลงซาน หมู่บ้านเล็ก ๆ ใกล้ภูเขา
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“จิงจิง ตื่นหรือยัง?”
เสียงของเฉียวต้าซานดังมาจากด้านนอก
“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ”
ประตูห้องถูกเปิดออก ชายร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาพร้อมถังน้ำในมือ เขาวางถังน้ำลงข้างประตูแล้วมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“วันนี้ยังเวียนหัวอยู่หรือไม่?”
“ไม่แล้วเจ้าค่ะ ข้าหายดีแล้วจริง ๆ”
เฉียวต้าซานมองนางอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี”
เขาหยิบถังน้ำขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะกำชับ
“ถ้ารู้สึกไม่สบายตรงไหนให้บอกพ่อ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานไม่พูดอะไรอีกแล้วเดินออกจากห้องไปพร้อมกับถังน้ำในมือ
วันนี้เฉียวจิงจิงจะเริ่มทำแปลงผัก นางลงจากเตียง ก่อนจะเดินไปหลังบ้านเพื่อล้างหน้าล้างตา
ตอนกำลังจะก้มลงตักน้ำในโอ่งมาล้างหน้า สายตากลับหยุดอยู่ที่เงาสะท้อนในน้ำ
ใบหน้าของเด็กสาววัยสิบสี่ปียังคงดูอ่อนเยาว์
นางมีใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมเรียวสวย หางตายกขึ้นเล็กน้อย
คิ้วเรียวเข้มได้รูปตามธรรมชาติ มีสันจมูกโด่งรับกับใบหน้าและริมฝีปากบางสีแดงระเรื่อ เวลายิ้มทำให้ใบหน้าที่ดูสุขุมอ่อนโยนลง
เฉียวต้าซานที่กำลังเติมน้ำในโอ่งข้าง ๆ หันมามอง
“ตกตะลึงในความงามของตัวเองหรือ”
เฉียวจิงจิงได้สติทันที เพราะนางตกตะลึงจริง ๆ
“ที่แท้ข้าก็งามถึงเพียงนี้”
เฉียวต้าซานหัวเราะออกมา ลูกสาวเขาหลงตัวเองจริง ๆ
มื้อเช้าของสองพ่อลูกเรียบง่ายอย่างมาก มีข้าวต้มเปล่า ๆ หนึ่งหม้อ ผักป่าผัดเกลือหนึ่งจาน และไข่ต้มเพียงหนึ่งฟอง
เฉียวจิงจิงมองไข่ต้มในถ้วยแล้วเงยหน้าขึ้น
“มีไข่แค่ฟองเดียวหรือเจ้าคะ”
“อืม”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“เจ้ากินเถอะ”
“แล้วท่านล่ะ”
“พ่อไม่หิว”
นางมองเขานิ่ง ๆ คำว่าไม่หิวของคนยากจน นางรู้จักดี ไม่ใช่ว่าไม่หิว แค่ต้องการเก็บอาหารไว้ให้คนอื่นกินก็เท่านั่น
นางตัดสินใจหยิบไข่ต้มขึ้นมาแบ่งเป็นสองส่วน ครึ่งหนึ่งวางลงในถ้วยของบิดา อีกครึ่งใส่ถ้วยตัวเอง
“กินด้วยกัน”
เฉียวต้าซานมองไข่ต้มครึ่งฟองในถ้วยของตัวเอง
“พ่อบอกว่าไม่หิว”
“ข้าก็ไม่หิว”
“…”
“ถ้าท่านไม่กิน ข้าก็ไม่กิน”
ชายวัยกลางคนจ้องลูกสาวอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจ
“เจ้านี่จริง ๆ เลย”
เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบไข่ต้มกินในทันที
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ
สองพ่อลูกนั่งกินข้าวต้มด้วยกันอย่างเงียบ ๆ ไม่มีใครพูดอะไรอีก
แต่กลับมีความรู้สึกบางอย่างที่เฉียวจิงจิงไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิตเดิม
นางก้มหน้ากินข้าวริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย บางทีชีวิตใหม่อาจไม่ได้แย่อย่างที่คิด
หลังอาหารเช้าผ่านไป เฉียวจิงจิงเริ่มทำแปลงผักทันที วัชพืชถูกถอนจนหมด หลังจากนั้นก็เก็บก้อนหินออก
เฉียวต้าซานมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเข้ามาช่วย
“เจ้าทำเป็นหรือ”
“ไม่เป็น”
“แล้วจะทำอย่างไร”
“เดาเอา”
ชายวัยกลางคนหัวเราะ
“เจ้านี่นะ”
ดินถูกพรวนขึ้นทีละน้อย ทั้งสองช่วยกันทำงานจนเกือบถึงเที่ยง
เฉียวจิงจิงเริ่มสังเกตว่าร่างกายนี้ไม่แข็งแรงนัก แค่พรวนดินไม่นานแขนก็เริ่มเมื่อย นางรู้สึกเหนื่อยมากในตอนนี้
เมื่อก่อนนางสามารถวิ่งหลายกิโลเมตรพร้อมอุปกรณ์เต็มตัวได้ แต่ตอนนี้ไม่สามารถทำได้แล้ว นางต้องเริ่มฝึกใหม่อีกครั้ง เพื่อร่างกายที่แข็งแรง
เมื่อพรวนดินเสร็จเฉียวจิงจิงนั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มวางแผนในหัว
สิ่งแรกคือดิน ตอนนี้เตรียมดินเสร็จแล้ว
สิ่งที่สองคือเมล็ดพันธุ์
สิ่งที่สามคือปุ๋ย
สิ่งที่สี่คือน้ำ
และทั้งหมดนี้ต้องใช้เงิน
นางเดินไปยังตู้ไม้ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมมีกล่องไม้ที่ใช้ใส่เงินเก็บไว้กล่องหนึ่ง
นางหยิบกล่องใส่เงินออกมาเปิดฝา มีเหรียญทองแดงจำนวนหนึ่งวางอยู่ด้านใน
หนึ่ง
สอง
สาม…
นางเงียบไปพักใหญ่ จากนั้นจึงตะโกนเรียกเฉียวต้าซาน
“ท่านพ่อ ท่านมีเงินเหลืออยู่เท่าไหร่”
มือที่กำลังจะยกถังไม้หยุดลง เฉียวต้าซานกำลังเติมน้ำใส่โอ่งหลังบ้านเพื่อให้ลูกสาวล้างเนื้อล้างตัวหลังจากพรวนดินเสร็จ
เมื่อได้ยินเสียงเรียก เขาก็เงยหน้าขึ้นมองไปทางเฉียวจิงจิง
“ถามไปทำไม”
“ข้าอยากรู้”
เฉียวต้าซานลังเลเล็กน้อย เขาหยิบถุงเงินเก่า ๆ ที่แขวนอยู่ข้างเอวออกมาเทเหรียญลงบนโต๊ะ
กริ๊ง…
เสียงเหรียญกระทบโต๊ะดังขึ้นเบา ๆ
เฉียวจิงจิงมองกองเหรียญตรงหน้า เมื่อนับรวมกับเงินในกล่องแล้วทั้งหมดมีเพียงยี่สิบเจ็ดอีแปะเท่านั้น นางมองเงินบนโต๊ะแล้วเงียบไปพักใหญ่
เฉียวต้าซานมองสีหน้าของนางแล้วหัวเราะออกมา
“จิงจิงเป็นอะไรไป พ่อยังเคยเหลือเงินน้อยกว่านี้อีก”
นางเงยหน้าขึ้น
“แล้วตอนนั้นท่านพ่อกินอะไรเจ้าคะ”
“มันเผา”
“…”
นางมองบิดาด้วยสายตาว่างเปล่า
“ท่านพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติมาก”
“ก็ปกติไม่ใช่หรือ”
เฉียวต้าซานตอบอย่างจริงจัง
“ชาวบ้านหลายคนก็เคยกิน”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ ไม่ไหว ถ้าปล่อยให้พ่อคนนี้ดูแลเรื่องเงินต่อไปบ้านนี้คงไม่มีวันรวย นางเก็บเหรียญทั้งหมดกลับเข้ากล่องตามเดิม
“ข้าจะต้องหาเงินให้ได้”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
เฉียวจิงจิงหรี่ตา
“ท่านเชื่อข้าจริงหรือ”
“ไม่เชื่อ”
“…”
คำตอบมาเร็วเกินไปจนแม้แต่นางเองยังตั้งตัวไม่ทัน
เฉียวต้าซานหัวเราะ
“แต่ถ้าเจ้าทำแล้วมีเงินกินข้าว พ่อก็ไม่ห้าม”
นางมองเขาก่อนหลุดหัวเราะออกมา
“ตกลงเจ้าค่ะ”
อย่างน้อยก็ยังมีคนคนหนึ่งที่ไม่หัวเราะเยาะความฝันของนาง
เฉียวจิงจิงเดินออกไปหลังบ้านอีกครั้ง นางย่อตัวลงหยิบกิ่งไม้แห้งขึ้นมาแล้วเริ่มขีดเส้นบนพื้น
หนึ่งแปลง
สองแปลง
สามแปลง
นางวางแผนพื้นที่อย่างจริงจัง
เฉียวต้าซานยืนมองอยู่ห่าง ๆ
“จิงจิง”
“เจ้าคะ?”
“เจ้าจะปลูกอะไร?”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น
“ผักที่ขายได้ราคาดี”
“ผักอะไรล่ะ”
นางนิ่งคิด ในโลกนี้นางยังไม่มีข้อมูลมากพอจึงตอบตามสิ่งที่เคยเห็นจากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม
“ผักกาด หัวไชเท้า แตงกวาแล้วก็ถั่ว”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ถ้าจะปลูกก็ปลูกได้”
“งั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปตลาด”
“พ่อไปกับเจ้า”
“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ”
“ไม่ได้”
“เพราะเหตุใดเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานตอบหน้าตาย
“พ่อกลัวเจ้าซื้อเมล็ดพันธุ์จนเงินหมด”
นางเงียบไปก่อนจะหัวเราะออกมา
“ข้าจะซื้อแค่ที่จำเป็นเท่านั้น”
“จริงหรือ”
“แน่นอน”
แต่ในใจของนางกลับเริ่มคิดแล้วว่า ถ้าเมล็ดพันธุ์มีหลายชนิด นางอาจซื้อเพิ่มอีกสักหน่อยก็ได้ อย่างละนิดเดียวน่าจะไม่เป็นไร
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน