60. ตอนที่ 57 อาจารย์ที่ติดกับเสียเอง
ตอนที่ 57 อาจารย์ที่ติดกับเสียเอง
หลังผ่านพ้นฤดูหนาวอากาศยังคงเย็นอยู่บ้าง โดยเฉพาะในช่วงเช้าที่แสงแดดยังส่องมาไม่ถึงเฉียวจิงจิงยืนอยู่หลังบ้านเพียงลำพังนางขยับหัวไหล่สองสามครั้ง ก่อนก้มลงมองฝ่ามือของตนเอง
เกือบหนึ่งปีแล้วนับตั้งแต่นางลืมตาขึ้นมาในร่างนี้
จากเด็กสาวผอมบางที่เดินขึ้นเขาเพียงไม่นานก็หอบเหนื่อย บัดนี้ร่างกายแข็งแรงขึ้นมาก
ทุกวันต้องเดินดูสวนผัก แบกตะกร้าถอนหญ้า และพรวนดิน บางครั้งยังขึ้นเขาไปกับบิดา
งานเหล่านี้ทำให้แขนขาที่เคยไร้เรี่ยวแรงเริ่มมีกำลังขึ้นมาทีละน้อย
หากเป็นเด็กสาวธรรมดาในวัยเดียวกัน ร่างกายเช่นนี้นับว่าแข็งแรง
แต่สำหรับเฉียวจิงจิงแล้วมันยังห่างไกลเกินไป
นางถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนออกตัววิ่ง
สามก้าว…
ห้าก้าว…
เมื่อเข้าใกล้ต้นไม้ นางเหยียบก้อนหินที่วางอยู่ด้านข้าง ใช้แรงส่งตัวเองลอยขึ้นไปก่อนหมุนตัวกลางอากาศ พอเท้าแตะพื้นก็ยืนได้อย่างมั่นคง
แต่เพียงชั่วขณะเข่าก็อ่อนยวบลงเล็กน้อย
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว
“ยังช้าเกินไป”
คราวนี้นางเร่งความเร็วมากกว่าเดิม ทว่าในจังหวะที่ต้องหมุนตัว ร่างกายกลับตามความคิดไม่ทัน ปลายเท้าพลิกไปเล็กน้อยจนต้องใช้มือแตะพื้นเพื่อประคองตัว
นางนั่งยอง ๆ อยู่เช่นนั้นครู่หนึ่ง
หากเป็นร่างเดิม…
เมื่อความคิดสั่งให้หลบ ร่างกายจะตอบสนองทันที หากสายตามองเห็นช่องว่าง กล้ามเนื้อจะรู้เองว่าต้องขยับอย่างไร
นางเคยวิ่งบนขอบตึก กระโดดข้ามกำแพง ต่อสู้ในพื้นที่แคบ และเปลี่ยนทิศทางการเคลื่อนไหวโดยแทบไม่ต้องคิด
แต่ร่างกายนี้ต่างออกไป ถึงประสบการณ์จะยังอยู่ครบ แต่ร่างกายที่ไม่เคยผ่านการฝึกเหล่านั้นทำให้ความเร็วและกำลังขาไม่พอ แม้แต่การออกแรงในบางจังหวะก็ยังสูญเปล่า
หากต้องเจอกับคนธรรมดา นางอาศัยประสบการณ์เอาตัวรอดได้ แต่หากต้องเจอกับยอดฝีมือจริง ๆ แค่ประสบการณ์อย่างเดียวคงไม่พอ
นางยืนขึ้นแล้วปัดเศษดินออกจากฝ่ามือ
นางไม่ชอบมีจุดอ่อน โดยเฉพาะจุดอ่อนที่รู้ชัดว่ามีอยู่ แต่กลับปล่อยทิ้งไว้โดยไม่แก้ไข
เพียงแต่การฝึกคนเดียวมีข้อจำกัด ถ้ามีใครสักคนที่ผ่านการฝึกมาตั้งแต่เด็กและคนผู้นั้นยอมสอนนางโดยไม่ถามมากจนเกินไป
เฉียวจิงจิงนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมา ก่อนมุมปากจะค่อย ๆ ยกขึ้น
ดูเหมือนว่า…บ้านตระกูลเฉียวจะมีคนเช่นนั้นอยู่พอดี
มู่ฉางอันไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังถูกหมายหัว
ในเวลานั้นเขากำลังนั่งกินหมั่นโถวอยู่หน้าบ้านอย่างสบายใจ
หลังอยู่หมู่บ้านหลงซานมาระยะหนึ่ง คุณชายสามแห่งจวนแม่ทัพก็ปรับตัวกับชีวิตในบ้านตระกูลเฉียวได้ดีจนน่าประหลาด
ตอนแรกเขายังมีท่าทางเหมือนแขกแต่ตอนนี้กลับสามารถเดินเข้าครัวไปหยิบอาหารกินเองได้แล้ว
เฉียวจิงจิงเดินเข้ามานั่งตรงข้ามเขา
“พี่สาม”
“หืม?”
มู่ฉางอันกัดหมั่นโถวไปคำหนึ่ง
“มีอะไร?”
“ข้ามีเรื่องอยากถาม”
“ว่ามา”
“ท่านเก่งกว่าพี่ใหญ่หรือไม่?”
มู่ฉางอันหยุดเคี้ยวหมั่นโถวทันที
คำถามนี้…
เขากลืนหมั่นโถวลงคอ ก่อนวางสิ่งที่เหลือในมือลงบนจาน
“เหตุใดจู่ ๆ ถึงถามเรื่องนี้ล่ะ”
“ไม่มีอะไร”
เฉียวจิงจิงทำสีหน้าเหมือนอยากรู้อยากเห็น
“ข้าแค่คิดว่า พี่ใหญ่เป็นรองแม่ทัพ ส่วนท่านก็เป็นบุตรชายท่านแม่ทัพเหมือนกัน”
มู่ฉางอันนั่งตัวตรงขึ้นเล็กน้อย
“แล้วอย่างไร?”
“ข้าจึงสงสัยว่า หากต่อสู้กันจริง ๆ ผู้ใดจะเก่งกว่ากัน”
มู่ฉางอันเงียบไป
“พี่ใหญ่ผ่านสนามรบมามากกว่าข้า”
“อ้อ”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นก็ลุกขึ้น
“เช่นนั้นข้ารอให้พี่ใหญ่กลับมาสอนก็ได้”
“เดี๋ยว! เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”
เฉียวจิงจิงหันหน้ากลับมา
“ข้าอยากฝึกวรยุทธ์เพิ่มเจ้าค่ะ แต่เมื่อพี่ใหญ่เก่งกว่า…”
“ผู้ใดบอกว่าข้าสอนเจ้าไม่ได้?”
“เมื่อครู่ท่านบอกเองว่าพี่ใหญ่ผ่านสนามรบมามากกว่า”
“ผ่านสนามรบมามากกว่าไม่ได้หมายความว่าจะเก่งกว่าข้าไปเสียทุกอย่าง!”
“จริงหรือ?”
“แน่นอน!”
มู่ฉางอันตบโต๊ะเบา ๆ
“ตอนเด็กพวกเราฝึกกับอาจารย์คนเดียวกัน วิชาพื้นฐานข้าก็เรียนมาครบ การขี่ม้า ยิงธนู กระบี่ หมัดเท้า ข้าสอนได้ทั้งนั้น!”
“แต่พี่ใหญ่…”
“ไม่ต้องรอพี่ใหญ่!”
มู่ฉางอันลุกขึ้น
“ข้าสอนเจ้าเอง!”
เฉียวจิงจิงมองเขาแล้วกระพริบตาปริบ ๆ
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“ข้าเคยพูดเล่นหรือ?”
นางทำท่าคิดเล็กน้อย
“เคย”
“…”
“หลายครั้งด้วย”
“เฉียวจิงจิง!”
เด็กสาวหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะพยักหน้าอย่างว่าง่าย
“เช่นนั้นรบกวนพี่สามแล้ว”
มู่ฉางอันยังคงไม่รู้ตัว ว่าตัวเองได้เดินเข้าไปในกับดักของน้องสาวเสียแล้ว ตั้งแต่คำถามแรกจนถึงคำถามสุดท้าย น้องสาวของเขาล้วนวางแผนมาแล้ว
เขายังคิดด้วยซ้ำว่า ในที่สุดก็มีโอกาสแสดงให้น้องสาวเห็นเสียทีว่าพี่ชายคนนี้ก็มีดี
“ไป!”
“ไปไหน?”
“ลานหลังบ้าน”
มู่ฉางอันเชิดหน้าขึ้น
“ข้าจะดูก่อนว่าพื้นฐานของเจ้ามีมากเพียงใด”
เฉียวจิงจิงจึงตามพี่ชายไปอย่างว่าง่าย
ครึ่งชั่วยามต่อมา
เฉียวจิงจิงเริ่มสงสัยว่า นางอาจประเมินความจริงจังของมู่ฉางอันต่ำเกินไป
“ต่ำอีก”
“…”
“ย่อเข่าลงอีก”
“พี่สาม”
“อะไร?”
“นี่ก็ต่ำมากแล้ว”
“ยัง”
มู่ฉางอันใช้ไม้แตะเข่าของนางเบา ๆ
“แยกออกอีกเล็กน้อย หลังตรง อย่าโน้มตัว”
ตอนนี้นางกำลังทำท่านั่งม้าอยู่กลางลาน
ตอนแรกนางคิดว่าพี่ชายจะทดสอบด้วยกระบี่หรือไม่ก็ให้ประลองกันสักสองสามกระบวนท่า
แต่ทันทีที่เขารู้ว่านางไม่เคยผ่านการฝึกพื้นฐาน เขากลับไม่ยอมให้นางจับอาวุธเลยด้วยซ้ำ
สิ่งแรกที่ให้ทำคือ…ยืน ให้ยืนเฉย ๆ แล้วก็ยืนต่อไป
ตอนแรกเฉียวจิงจิงไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องยาก เพราะนางรู้หลักการอยู่แล้วแต่เมื่อผ่านไปหนึ่งเค่อ ต้นขาก็เริ่มตึงและเริ่มสั่น
นางก้มมองขาของตัวเอง มันน่าหงุดหงิดจริง ๆ
“อย่ามองขา”
เสียงของมู่ฉางอันดังขึ้น
“มองตรงไปข้างหน้า”
นางเงยหน้าแล้วมองตรง
“ข้ารู้”
“รู้แล้วก็ทำ”
“…”
หากเป็นคนอื่นพูดเช่นนี้กับนางในอดีต…
เฉียวจิงจิงหยุดความคิดนั้นทันที ชีวิตนี้นางเป็นชาวสวนแล้ว ต้องใจเย็นเข้าไว้
มู่ฉางอันเดินวนรอบตัวของน้องสาว
“พื้นฐานสำคัญที่สุด หากขาไม่มีแรง ต่อให้จำกระบวนท่าได้มากเพียงใดก็ไร้ประโยชน์”
ประโยคนี้ทำให้เฉียวจิงจิงเงียบลงเพราะเขาพูดถูก
มู่ฉางอันไม่รู้ว่านางมีกระบวนท่าอยู่ในหัวมากมายเพียงใด
“อีกนานหรือไม่?”
“หนึ่งก้านธูป”
“เมื่อครู่ท่านก็บอกหนึ่งก้านธูป”
“อันนั้นหมดไปแล้ว”
“…”
“อันนี้ก้านใหม่”
นางเงียบไปอีกครั้งก่อนจะมองมู่ฉางอันที่กำลังยิ้มอย่างผู้ชนะ
“อะไรกันแค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรือ?”
“ใครบอกว่าไม่ไหว?”
“ดี”
มู่ฉางอันพยักหน้า
“เช่นนั้นเพิ่มอีกครึ่งก้านธูป”
“…”
คราวนี้นางแน่ใจแล้วว่าเขาจงใจ
การฝึกวันแรกไม่ได้จบเพียงการทำท่านั่งม้า
หลังจากขาทั้งสองข้างของเฉียวจิงจิงสั่นจนรู้สึกว่านี่ไม่ใช่ขาของตัวเองอีกต่อไป มู่ฉางอันจึงยอมให้นางพัก
จากนั้นเจาก็เริ่มสอนการเคลื่อนเท้าก้าวหน้าและถอยหลังจากนั้นก็เปลี่ยนทิศ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นพื้นฐานที่เฉียวจิงจิงคุ้นเคยดี
ทว่าโลกเดิมกับโลกนี้มีความแตกต่างกันอยู่บ้าง
มู่ฉางอันได้รับการฝึกในแบบทหาร วิธีใช้แรงจึงเน้นความมั่นคงและการเคลื่อนไหวขณะมีอาวุธอยู่ในมือ
เฉียวจิงจิงตั้งใจฟังพี่ชายโดยไม่ขัดเพราะบางอย่างสามารถนำไปใช้ร่วมกับวิธีเดิมของตนได้
“เวลาหลบ อย่าคิดแต่ถอย”
มู่ฉางอันใช้กิ่งไม้แทนกระบี่ แทงตรงเข้ามาอย่างช้า ๆ
เฉียวจิงจิงเบี่ยงตัวหลบ
“หากด้านข้างมีช่องว่าง ใช้เพียงครึ่งก้าวก็พอ การเคลื่อนไหวมากเกินจำเป็นจะทำให้เสียแรง”
นางมองปลายกิ่งไม้ที่พี่ชายแทงมาอีกครั้ง
คราวนี้เร็วขึ้นแต่นางหลบทันและครั้งที่สามก็เร็วขึ้นอีก
นางขยับเท้าครึ่งก้าว บิดเอว ปล่อยให้ปลายกิ่งไม้ผ่านข้างลำตัวไป
แต่ในจังหวะที่มู่ฉางอันกำลังจะดึงมือกลับ เฉียวจิงจิงกลับหมุนข้อมือคว้ากิ่งไม้ ก้าวเฉียงเข้าไปในระยะประชิด พร้อมใช้ไหล่กระแทกเข้าหาจุดที่เสียสมดุล
มู่ฉางอันชะงัก แต่ปฏิกิริยาของเขาเร็วกว่ามาก เพียงขยับเท้าก็ถอยออกจากระยะได้ทัน
เฉียวจิงจิงจึงต้องหยุด ทั้งสองคนมองหน้ากัน
มู่ฉางอันขมวดคิ้ว
“เมื่อครู่เจ้าทำอะไร?”
“หลบ”
“ข้ารู้ว่าเจ้าหลบ”
เขาเดินกลับเข้ามา
“แต่หลังจากนั้น”
นางทำหน้าไม่รู้เรื่อง
“หลังจากนั้นหรือ?”
“ท่าที่เจ้าใช้เข้าประชิดตัวเมื่อครู่นี้”
“ข้าคิดว่าตรงนั้นเปิดอยู่ จึงลองเข้าไป”
เขามองน้องสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“ใครสอนเจ้า?”
นางตอบโดยไม่กะพริบตา
“ข้าคิดเอง”
“…”
“มีอะไรหรือ?”
“เจ้าคิดเอง?”
“เจ้าค่ะ”
มู่ฉางอันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนใช้กิ่งไม้ชี้หน้านาง
“อย่าเพิ่งคิดเองมาก”
นางเลิกคิ้ว
“เพราะเหตุใด?”
“ขาเจ้ายังสั่นอยู่เลย”
“…”
เด็กสาวก้มมองขาของตัวเองแล้วหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม
มู่ฉางอันหัวเราะทันที
“เอาพื้นฐานให้รอดก่อน”
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลง นางจะจำคำนี้ไว้
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน