61. ตอนที่ 58 ลงเสาบ้านใหม่และการฝึกของพี่สาม
ตอนที่ 58 ลงเสาบ้านใหม่และการฝึกของพี่สาม
หลายวันต่อมาตั้งแต่เช้าตรู่ บ้านเฉียวก็เต็มไปด้วยผู้คน เพราะวันนี้เป็นฤกษ์งามยามดีที่จะลงเสาบ้านใหม่
เฉียวต้าซานไม่ได้จัดพิธีใหญ่โต เพียงเตรียมของเซ่นไหว้ตามธรรมเนียม จุดธูปบอกกล่าวสิ่งศักดิ์สิทธิ์และขอให้การก่อสร้างราบรื่น คนในบ้านอยู่เย็นเป็นสุข
เฉียวต้าซานเป็นเจ้าบ้าน จึงเป็นผู้จุดธูปก่อนโดยมีเฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้าง ๆ
หลุมเสาถูกขุดเรียบร้อยแล้ว เสาหลักหลายต้นวางเตรียมอยู่ด้านข้าง
มีชาวบ้านที่สนิทกันมาช่วยไม่น้อย หยูไห่กับครอบครัวก็มาถึงตั้งแต่เช้า ป้าหวังเองก็ไม่พลาด ส่วนหลิวซื่อหอบอาหารมาเสียหลายอย่างจนเฉียวต้าซานเห็นแล้วต้องเดินเข้าไปช่วยถือ
“เหตุใดถึงเอาอาหารมามากเช่นนี้?”
“วันนี้ลงเสาบ้านใหม่ คนมาช่วยตั้งมาก จะให้กินแต่หมั่นโถวหรืออย่างไร?”
“ที่บ้านก็มีอาหารเยอะแล้ว”
“ของที่บ้านก็ส่วนของที่บ้าน ของข้าก็ส่วนของข้า”
เฉียวต้าซานเถียงไม่ออก
เฉียวจิงจิงที่ยืนอยู่ไม่ไกลเห็นทุกอย่าง นางเพียงยิ้มโดยไม่พูดอะไร
หลังพิธีจบลง ช่างใหญ่ก็ร้องเรียกคนงาน
“เตรียมยกเสา!”
ชายหลายคนรีบเข้าไปประจำตำแหน่งหวงหลงเองก็อยู่ตรงนั้น
ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่เพียงทำงานในสวน แต่ยังช่วยประสานงานเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ระหว่างบ้านตระกูลเฉียวกับคนงานก่อสร้างด้วย
“เชือกฝั่งนี้ตึงเกินไป!”
เสียงคนงานคนหนึ่งดังขึ้น อีกคนก็ตะโกนกลับมา
“ทางนี้ยังไม่ได้ผูก!”
หวงหลงรีบเดินเข้าไปดู
“อย่าเพิ่งยก รอฝั่งนั้นผูกให้เรียบร้อยก่อน”
เขาหันไปอีกด้าน
“ท่านลุงหยู ช่วยดูเชือกด้านซ้ายให้หน่อยขอรับ”
“อีกสองคนไปช่วยประคองปลายเสา อย่ายืนตรงแนวยก”
หวงหลงจัดการสิ่งต่าง ๆ อย่างคล่องแคล่วโดยมีเฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ด้านข้าง
หากเป็นเมื่อก่อน เมื่อเกิดความวุ่นวายเช่นนี้ ทุกคนมักหันมาถามนางเสมอและนางเองก็มักเข้าไปจัดการโดยอัตโนมัติ
แต่วันนี้…นางไม่ได้พูดอะไร
แม้จะเห็นว่าคนงานบางคนหันมามอง นางก็เพียงยืนกอดอกอยู่ที่เดิม
หวงหลงจัดการทุกอย่างได้ เช่นนั้นก็ปล่อยให้เขาจัดการไป ไม่นานทุกอย่างก็พร้อม
“ยก!”
เสียงช่างใหญ่ดังขึ้น ชายหลายคนออกแรงพร้อมกัน
เสาไม้ต้นใหญ่ค่อย ๆ ถูกยกขึ้นจากพื้น เชือกทั้งสองด้านถูกดึงจนตึง มีเสียงตะโกนให้จังหวะดังขึ้นเป็นระยะ
จนในที่สุดเสาหลักต้นแรกของบ้านตระกูลเฉียวก็ตั้งตรง
“ได้แล้ว!”
มีเสียงคนรอบข้างดังขึ้นด้วยความยินดี
เฉียวต้าซานเงยหน้ามองเสาต้นนั้นแววตาของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย
บ้านไม้หลังเก่าที่อยู่กันมาหลายปีไม่ได้เลวร้าย แต่มันเก่าและเล็กมาก
เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดว่าตนจะมีเงินสร้างบ้านอิฐหลังใหญ่
“ท่านพ่อ”
เสียงเฉียวจิงจิงดังข้างตัว เฉียวต้าซานหันไปมอง
“อีกไม่นานเราก็มีบ้านใหม่แล้ว”
เฉียวต้าซานมองนาง ก่อนพยักหน้า
“อืม”
“คราวนี้ห้องของท่านใหญ่กว่าเดิมมาก”
“ข้าจะเอาห้องใหญ่ไปทำอะไร?”
“นอน”
“ห้องเล็กก็นอนได้”
“เช่นนั้นข้าจะเอาห้องท่านไปเก็บผัก”
“ไม่ได้”
เฉียวจิงจิงหัวเราะทันที
เฉียวต้าซานมองบุตรสาวอย่างระอา แต่สุดท้ายก็หลุดยิ้มตาม
เสาต้นที่สองเริ่มถูกยกขึ้น จากนั้นก็ตามด้วยต้นที่สาม…
หลังจากช่วยงานกันเกือบครึ่งวัน พอทานอาหารแล้ว ชาวบ้านบางส่วนก็แยกย้ายกันกลับ ส่วนคนงานยังคงทำงานต่อ
เฉียวจิงจิงเดินตรวจบริเวณก่อสร้างอีกครั้ง ตรงนั้นมีหวงหลงกำลังคุยกับช่างใหญ่อยู่
“ไม้ที่เหลือควรย้ายไปอีกด้านหรือไม่? หากคืนนี้ฝนตก ตรงนี้ต่ำกว่าฝั่งโน้นเล็กน้อย”
ช่างใหญ่มองพื้นที่ ก่อนพยักหน้า
“ย้ายก็ดี”
หวงหลงจึงเรียกคนสองคนมาช่วย
เฉียวจิงจิงยืนฟังอยู่ครู่หนึ่งก่อนหมุนตัวเดินกลับไป
หยูเสี่ยวเถาซึ่งเดินสวนมาพอดีจึงเอ่ยถามขึ้น
“ไม่ไปดูหรือ?”
“ดูอะไร?”
“หวงหลงกำลังย้ายไม้”
“เขาจัดการได้”
หยูเสี่ยวเถากะพริบตา
“เจ้าไว้ใจเขาถึงเพียงนั้นแล้วหรือ?”
นางหันกลับไปมองชายหนุ่มที่กำลังช่วยคนงานยกไม้
“หากทุกเรื่องต้องรอข้าตัดสินใจ แล้วข้าจะเลี้ยงคนไว้ทำไม?”
หยูเสี่ยวเถาฟังแล้วพยักหน้าเหมือนเข้าใจ จากนั้นก็ถามต่อ
“แล้วข้าเล่า?”
“อะไร?”
“ข้าทำงานให้เจ้ามาตั้งนาน เจ้าไว้ใจข้าหรือไม่?”
เฉียวจิงจิงทำท่าครุ่นคิดเล็กน้อย
“เรื่องงานไว้ใจ”
หยูเสี่ยวเถายิ้มทันที
“แต่เรื่องอื่นต้องคิดอีกที”
รอยยิ้มของหยูเสี่ยวเถาหายไปทันที
“จิงจิง!”
เด็กสาวหัวเราะแล้วเดินหนีทันที
หลังจากวันลงเสา การฝึกของเฉียวจิงจิงก็เริ่มจริงจังขึ้น
ทุกเช้าก่อนจะเริ่มงานในสวน นางต้องใช้เวลาฝึกกับมู่ฉางอันเสียก่อน
บางวันมู่ฉางอันให้แบกถุงทรายเดินรอบลานหรือไม่ก็ให้วิ่งขึ้นทางลาดหลังบ้าน
เมื่อเห็นว่านางเริ่มจับจังหวะได้ เขาจึงยอมให้นางจับธนูอีกครั้ง แต่ก็ไม่ให้ยืนยิงอยู่กับที่อย่างเมื่อก่อน
“วิ่งไปตรงต้นไม้ต้นนั้นแล้วกลับมา”
นางมองระยะทาง
“กี่รอบ?”
“ห้า”
นางวิ่งจนครบห้ารอบ
“ยกธนู”
เฉียวจิงจิงทำตาม
“ยิง”
ลูกธนูพุ่งออกไปปักลงบนเป้า แต่ต่ำกว่าจุดที่ต้องการเล็กน้อย
“อีกดอก”
เฉียวจิงจิงสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วยกธนูขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ลูกธนูเข้าใกล้จุดสีแดงกลางเป้ามากขึ้น
“อีกดอก”
ดอกที่สามเข้าใกล้มากกว่าเดิม
มู่ฉางอันเริ่มขมวดคิ้ว
“เจ้าปรับตัวได้เร็วเกินไปหรือไม่?”
“ไม่ดีหรือ?”
“ดี”
เขามองเป้ายิง ก่อนหันมามองน้องสาว
“แต่แปลก”
เฉียวจิงจิงทำเป็นไม่ได้ยิน
มู่ฉางอันเดินไปดึงลูกธนูออกจากเป้า คราวนี้เขาให้นางเปลี่ยนวิธียิง
“วิ่งไป!”
เฉียวจิงจิงออกตัววิ่งทันทีโดยในมือก็ถือธนูไปด้วย
“ยิงตอนข้าให้สัญญาณ”
เมื่อนางวิ่งผ่านจุดแรก เสียงของมู่ฉางอันก็ดังขึ้น
“ตอนนี้!”
เฉียวจิงจิงหมุนตัวแล้วยกธนูขึ้นยิง
ลูดดอกปักที่ขอบเป้า
นางกัดฟัน
“อีกครั้ง”
มู่ฉางอันเลิกคิ้ว
“ข้ายังไม่ได้บอกให้ทำต่อ”
“อีกครั้ง”
คราวนี้เขายิ้ม
“ได้”
รอบที่สองรอบที่สามก็ยังไม่ดีเท่าไหร่จนรอบที่สี่ลูกดอกถึงปักเข้าใกล้จุดสีแดงกลางเป้า
แต่พอถึงรอบที่ห้า แขนของนางเริ่มสั่นสายธนูเฉียดนิ้วถลอก
ลูกธนูพุ่งออกไปอย่างเสียจังหวะ
ฉึก!
คราวนี้ลูกดอกปักลงบนดินแทน
มู่ฉางอันยกมือขึ้น
“พอ”
“อีกครั้ง”
“พอ”
“ข้ายังยิงได้”
“แต่แขนเจ้าไม่ไหวแล้ว”
“ไหว”
“จิงจิง”
น้ำเสียงของเขาจริงจังขึ้น มู่ฉางอันเดินเข้ามาแล้วคว้ามือของน้องสาวขึ้นมาดู
นิ้วที่จับสายธนูแดงจัด บางจุดเริ่มถลอกแล้ว
“การฝึกไม่ใช่การทำให้ตัวเองใช้มือไม่ได้ในวันพรุ่งนี้”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าคนที่รีบเกินไปมักมีจุดจบอย่างไร?”
มู่ฉางอันมองนางนิ่ง
“พิการ”
“…”
“วันนี้พอแค่นี้”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“เจ้าค่ะ”
มู่ฉางอันปล่อยมือ ก่อนมองน้องสาวอีกครั้ง
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาเริ่มเห็นว่านางประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ
นางไม่มีพื้นฐานกำลังภายใน ร่างกายก็ไม่ได้ผ่านการฝึกตั้งแต่เด็ก
แต่…นางเรียนรู้เร็วผิดปกติ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าร่างกายควรทำอย่างไร เพียงแค่กำลังบังคับให้มันตามความคิดในหัวให้ทัน
สิ่งที่แปลกยิ่งกว่านั้นคือ บางครั้งนางจะดัดแปลงสิ่งที่เขาสอนเอง การหลบหลีก การเข้าประชิดตัว บางจังหวะสั้นและตรงเกินไป
ไม่เน้นท่าทาง ทุกอย่างมุ่งเป้าไปยังจุดอ่อนของคู่ต่อสู้แทบทั้งสิ้น
เมื่อวานเขาสอนวิธีหลบคมกระบี่ วันนี้นางกลับนำการก้าวเท้าแบบเดียวกันไปใช้เข้าด้านหลังคู่ต่อสู้
มู่ฉางอันอดถามไม่ได้
“เจ้าบอกข้ามาตามตรง”
“บอกอะไรเจ้าคะ”
“ท่าพวกนั้นใครสอนเจ้า?”
เฉียวจิงจิงก้มมองนิ้วมือที่ถลอกของตน
“ข้าคิดเอง”
“จริงหรือ
“เจ้าค่ะ”
“เจ้าคิดเองทุกอย่างเลยหรือ?”
“พี่สาม”
เฉียวจิงจิงเงยหน้ามองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง
“บางทีข้าอาจเป็นอัจฉริยะ”
“…”
มู่ฉางอันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกมือขึ้นดีดหน้าผากนางทันที
“โอ๊ย!”
“อัจฉริยะกลับบ้านไปทายาได้แล้ว”
“ท่านทำร้ายลูกศิษย์นะ”
“ข้ายังไม่ได้รับเจ้าเป็นศิษย์”
“เช่นนั้นท่านเป็นอะไร?”
มู่ฉางอันยืดอกขึ้นเล็กน้อย
“พี่ชาย”
เฉียวจิงจิงชะงักไปเล็กน้อย คำตอบนั้นธรรมดามาก แต่กลับทำให้นางเงียบไปชั่วขณะ
มู่ฉางอันไม่ได้สังเกต เขาเก็บธนูแล้วหันหลังเดินกลับบ้าน
“พรุ่งนี้เริ่มเร็วกว่าวันนี้หนึ่งเค่อ!”
เฉียวจิงจิงเงยหน้ามองแผ่นหลังของพี่ชาย
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะวันนี้เจ้าเถียงข้ามาก!”
“เกี่ยวกันตรงไหน?”
“ข้าเป็นคนสอน ข้าบอกว่าเกี่ยวก็เกี่ยว!”
“…”
บางทีการรอพี่ใหญ่กลับมาอาจไม่ใช่ความคิดที่เลวร้ายนัก
เย็นวันนั้น เฉียวต้าซานกำลังนั่งซ่อมตะกร้าใส่ผักอยู่ใต้ชายคาบ้านหลังเก่า เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นเห็นบุตรสาวของเขากำลังเดินกลับมา
เฉียวจิงจิงก้าวขาซ้ายแล้วหยุด จากนั้นก้าวขาขวาแล้วก็หยุดอีกครั้ง
สีหน้ายังคงสงบนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ท่าทางแข็งทื่อผิดปกติอย่างเห็นได้ชัด
เฉียวต้าซานวางตะกร้าในมือลง
“เจ้าเป็นอะไร?”
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
“แล้วเหตุใดถึงเดินเช่นนั้น?”
“ข้าเดินปกติ”
เฉียวต้าซานมองขาของนาง
“นี่เรียกปกติหรือ?”
เฉียวจิงจิงไม่ตอบ นางพยายามก้าวขึ้นบันไดเตี้ย ๆ หน้าบ้าน ขาข้างหนึ่งยกขึ้นแล้วค้าง
“…”
เฉียวต้าซานลุกขึ้นทันที
“เจ็บตรงไหน?”
“ไม่เจ็บ”
“จิงจิง”
“แค่…เมื่อยนิดหน่อยเจ้าค่ะ”
มีเสียงหัวเราะดังมาจากด้านหลัง มู่ฉางอันเดินตามมาอย่างอารมณ์ดี ในมือยังถือธนูของนางอยู่
“นิดหน่อยอะไร นางยืนท่านั่งม้าจนขาสั่น วิ่งอีกหลายรอบ แล้วยังฝึกยิงธนูต่อ ไม่เมื่อยสิแปลก”
เฉียวต้าซานหันขวับ
“เจ้าฝึกนางหนักถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ท่านอาเฉียว นี่เพิ่งเริ่มต้นเอง”
มู่ฉางอันตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ
“พื้นฐานของจิงจิงยังอ่อนเกินไป ต้องฝึกขาก่อน อีกหน่อยจะเพิ่มการทรงตัว การเคลื่อนเท้า แล้วค่อยเพิ่มเวลา”
เฉียวจิงจิงหันไปมองเขาช้า ๆ
“เพิ่มเวลา?”
“แน่นอน”
มู่ฉางอันพยักหน้าอย่างจริงจัง
“พรุ่งนี้ข้าจะเพิ่มให้อีกครึ่งชั่วยาม”
“…”
เฉียวต้าซานมองมู่ฉางอัน จากนั้นหันมองบุตรสาว
“เจ้าเป็นคนขอให้เขาสอนหรือ?”
นางเงียบไปเล็กน้อย
“เจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็รับผลเอง”
พูดจบเฉียวต้าซานก็นั่งลงสานตะกร้าต่อ
นางมองบิดาอย่างไม่อยากเชื่อ
“ท่านพ่อ?”
“เจ้าเป็นคนเลือกอาจารย์เองมิใช่หรือ?”
“…”
มู่ฉางอันหัวเราะอย่างสะใจ
“ได้ยินหรือไม่? ท่านอาเฉียวยังเห็นด้วยกับข้า!”
เฉียวจิงจิงหันกลับไปมองเขา
ชายหนุ่มยังคงยืนยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ราวกับกำลังจินตนาการถึงแผนฝึกของวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว
นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองขาทั้งสองข้างของตนที่เวลานี้แม้แต่ขึ้นบันไดสามขั้นยังดูเป็นเรื่องยาก
บางทีการเอ่ยถามมู่ฉางอันเมื่อหลายวันก่อนอาจเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ผิดพลาดที่สุดของนางก็เป็นได้
เพราะดูเหมือนว่า…
อาจารย์ที่นางหลอกให้ติดกับจะตั้งใจสอนนางจริงจังจนเกินไปแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน