62. ตอนที่ 59 ผู้จัดการสวน
ตอนที่ 59 ผู้จัดการสวน
ในที่สุดหมู่บ้านหลงซานก็ค่อย ๆ หลุดพ้นจากบรรยากาศเงียบเหงาของฤดูหนาวอย่างสมบูรณ์บ้านหลังใหม่ของตระกูลเฉียวคืบหน้าเร็วกว่าที่คิด
ตอนนี้คานไม้ถูกวางเรียงอย่างมั่นคง ผนังอิฐหลายด้านก่อสูงเกือบถึงอก บางห้องสามารถมองออกแล้วว่าต่อไปจะใช้ทำอะไร
สวนผักเองก็เปลี่ยนไปไม่น้อย พื้นที่สี่หมู่ถูกจัดสรรอย่างเป็นระบบมากขึ้น
ร่องน้ำที่ขยายไปยังพื้นที่สองหมู่ฝั่งตะวันตกก็เสร็จไปกว่าครึ่งแล้ว ส่วน ทางระบายน้ำก็ถูกขุดเพิ่มตามแผน หากฝนตกหนักในปีนี้ก็น่าจะลดปัญหาน้ำขังไปได้มาก
ช่วงแรกไม่ว่าเกิดเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่คนงานมักเรียกหาเฉียวจิงจิงเสมอ
แต่ระยะหลังมานี้ชื่อที่ได้ยินบ่อยขึ้นกลับกลายเป็น
“หวงหลง!”
“แปลงนี้เก็บได้หรือยัง?”
“คนจากร้านในเมืองมาถึงแล้ว!”
ชายหนุ่มเริ่มกลายเป็นคนที่เดินไปทั่วสวนตั้งแต่เช้า และแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงนี้
จนกระทั่งวันหนึ่ง…
“จิงจิง!”
หยูเสี่ยวเถาวิ่งเข้ามาหาตั้งแต่เช้า
“มีอะไร?”
“คนจากถงซินจี้มารับของแล้ว หอสุราหยกก็ให้คนมาแจ้งว่าอยากได้ผักเพิ่ม ส่วนร้านอาหารที่ถนนตะวันออกก็ขอแตงกวาเพิ่มอีกสองตะกร้า”
“วันนี้คนก็ไม่ครบด้วย มีคนงานลาไปทำธุระในเมืองสามคน”
ทุกคนหันมองเฉียวจิงจิงตามความเคยชิน
หากเป็นเมื่อก่อน นางคงเริ่มสั่งการทันทีว่าใครต้องไปทำอะไรตรงไหน แต่วันนี้นางกลับเอ่ยขึ้นว่า
“ถามหวงหลง”
ทุกคนเงียบไปเล็กน้อย แม้แต่หวงหลงที่เพิ่งเดินมาถึงยังชะงักไป
“ถามข้าหรือ?”
“อืม”
“แต่ของมีสามเจ้า แล้ววันนี้คนก็…”
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าแต่ละแปลงมีผักเหลือเท่าไร?”
“รู้”
“รู้หรือไม่ว่าลูกค้ารายใดสั่งผักไว้ก่อน?”
หวงหลงพยักหน้า
“รู้หรือไม่ว่ามีคนให้ใช้กี่คน?”
หวงหลงเงียบไปครู่หนึ่ง
“รู้”
“แล้วจะถามข้าทำไม?”
“…”
หวงหลงพูดไม่ออก เฉียวจิงจิงเดินไปตบที่ไหล่ของเขาเบา ๆ
“เจ้าจัดการเถอะ” พูดจบก็เดินจากไปจริง ๆ
หวงหลงมองตามอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองรายการผักที่ถืออยู่ในมือ
“เอาอย่างนี้ ของร้านถงซินจี้มีรายการเดิมอยู่แล้ว แยกไว้ก่อน ห้ามเอาไปเพิ่มให้ร้านอื่น”
จากนั้นก็เริ่มแบ่งงานว่าใครต้องทำอะไรบ้าง ส่วนหยูเสี่ยวเถาถูกเขาขอให้ช่วยดูคนงานหญิงและงานคัดผัก
แม้หวงหลงจะคำนวณผักชีผิดไปเล็กน้อยจนผักที่ต้องส่งให้ร้านถงซินจี้ไม่ครบตามจำนวนที่สั่ง
แต่เมื่อรู้ตัวเขาก็ไม่ได้วิ่งไปถามเฉียวจิงจิง เขาเลือกเก็บจากแปลงที่ปลูกก่อนมาชดเชยส่วนหนึ่ง ส่วนที่ยังขาดก็ตกลงว่าจะส่งตามในวันรุ่งขึ้น
ของหอสุราหยกเองก็ต้องลดจำนวนที่ขอเพิ่มลงเล็กน้อย เพื่อไม่ให้กระทบรายการที่ตกลงไว้ก่อนหน้า
ทุกคนยุ่งวุ่นวายกันอยู่เกือบครึ่งค่อนวัน แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เดินต่อได้
ช่วงสาย มีรถม้าคันหนึ่งมาหยุดอยู่บริเวณหน้าสวนผักของบ้านตระกูลเฉียว
“เถ้าแก่ลู่?”
เฉียวจิงจิงเพิ่งเดินกลับมาจากบริเวณบ้านใหม่เอ่ยทักเถ้าแก่ร้านหอสุราหยก
ลู่ฉีมองตะกร้าผักที่คนงานกำลังช่วยกันขนก่อนหัวเราะออก
“วันนี้ข้าผ่านมาแถวนี้พอดี เลยแวะมาดูด้วยตนเองเสียหน่อยจะดีกว่า”
เขามองไปรอบ ๆ สวน พื้นที่กว้างกว่าเมื่อก่อนมาก คนงานก็มากขึ้น แม้แต่การจัดแปลงยังดูเป็นระเบียบกว่าเดิม
ลู่ฉีพยักหน้าไปทางหวงหลงซึ่งกำลังคุยกับคนงานอยู่
“เมื่อครู่ข้าถามเรื่องผักของหอสุราหยก คนของเจ้ากลับบอกให้ไปถามหวงหลง”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
ลู่ฉีจึงถามอย่างขบขัน
“เดี๋ยวนี้ข้าจะสั่งผักจากสวนของเจ้า ต้องถามหวงหลงแล้วหรือ?”
“เรื่องบางอย่าง ไม่จำเป็นต้องผ่านข้าทุกเรื่องนี่เจ้าค่ะ เรื่องไหนที่เขาจัดการไม่ได้ค่อยมาถามข้า”
“อ้อ?”
ลู่ฉีมองนางอย่างสนใจ
“ไม่กลัวเขาทำผิดหรือไร?”
“ผิดก็แก้ไขได้เจ้าค่ะ”
คำตอบเรียบง่ายจนลู่ฉีหัวเราะออกมาอีกครั้ง
“สมกับเป็นเจ้า”
เขาไม่ได้ติดใจเรื่องผักที่ได้เพิ่มไม่ครบตามจำนวน เพียงกำชับว่าขอให้คุณภาพเหมือนเดิมก็พอ
ส่วนของถงซินจี้ก็ถูกส่งออกไปตามรายการ
ช่วงบ่ายความวุ่นวายทั้งหมดถึงสงบลง หวงหลงจึงเดินมาหาเฉียวจิงจิง
“จิงจิง”
“เรียบร้อยแล้วหรือ?”
“เรียบร้อยแล้ว ถงซินจี้ขาดผักชีเล็กน้อย ข้าตกลงว่าจะส่งเพิ่มพรุ่งนี้ ส่วนหอสุราหยกกับร้านถนนตะวันออกได้ของครบแล้ว”
“อืม”
หวงหลงลังเลเล็กน้อยก่อนเอ่ยต่อ
“วันนี้ข้าคำนวณผิดไปเล็กน้อย”
“ไม่เป็นไร ท่านจัดการได้ดีแล้ว”
หวงหลงชะงักไป
เฉียวจิงจิงมองเขา ช่วงเวลาที่ผ่านมา นางตั้งใจสังเกตหวงหลงอยู่แล้ว
สวนผักในตอนนี้ไม่เหมือนสวนผักเล็ก ๆ หลังบ้านตระกูลเฉียวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
มีพื้นที่มากขึ้น คนงานมากขึ้น ลูกค้าก็มากขึ้นตามไปด้วย หากทุกเรื่องตั้งแต่เก็บผัก คัดผัก จัดคน ไปจนถึงส่งของยังต้องผ่านมือนางทั้งหมด ต่อให้มีเวลาทั้งวันก็คงไม่พอ
ที่สำคัญ…
นี่ไม่ใช่ชีวิตชาวสวนที่นางเคยวาดฝันเอาไว้
นางอยากปลูกผัก อยากเลือกเมล็ดพันธุ์ด้วยตนเอง อยากลองปลูกของใหม่ ๆ อยากเดินดูแปลงผักในยามเช้า และอยากกินสิ่งที่ตนปลูกขึ้นมากับมือ
ไม่ได้อยากนั่งนับตะกร้าผักทั้งวันว่าเกวียนคันใดต้องไปส่งร้านใดก่อน
เมื่อตอนสวนผักไม่ใหญ่มาก นางสามารถทำทุกอย่างเองได้
แต่เมื่อสวนผักใหญ่ขึ้น นางก็ต้องหาคนมารับหน้าที่ในส่วนที่นางไม่จำเป็นต้องทำเอง
และหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หวงหลงก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเขาเหมาะกับงานนี้จริง ๆ
“ต่อไปเรื่องสวนผัก ท่านช่วยข้าดูแลให้มากขึ้นก็แล้วกัน เรื่องเก็บผัก จัดคน ส่งของ หรือเรื่องทั่วไปที่ตัดสินใจเองได้ ไม่ต้องมาถามข้าทุกครั้ง”
“ให้ข้าจัดการหรือ?”
“อืม”
นางพยักหน้า
“ลองทำไปก่อน หากไม่มีปัญหา ต่อไปข้าจะให้ท่านเป็นผู้จัดการสวนเต็มตัว แล้วก็จะเพิ่มเงินเดือนให้ด้วย”
หวงหลงนิ่งไป
“ผู้จัดการสวน?”
“ใช่”
“แล้วเจ้าเล่า?”
เฉียวจิงจิงตอบโดยไม่ต้องคิด
“ข้าจะเกษียณ”
“…”
หวงหลงขมวดคิ้ว
“เกษียณคืออะไร?”
นางชะงักไปเล็กน้อย ก่อนนึกขึ้นได้ว่าตนเผลอใช้คำจากชีวิตก่อนออกมาอีกแล้ว
“หมายถึงต่อไปข้าจะไม่วิ่งจัดการเรื่องเล็ก ๆ ทุกอย่างด้วยตัวเองแล้ว”
“แต่นี่เป็นสวนของเจ้านะ”
“เพราะเป็นสวนของข้า ข้าถึงต้องหาคนมาทำงานแทนข้าอย่างไรเล่า”
“…”
ฟังดูเหมือนมีเหตุผล แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด หวงหลงกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เขายังไม่ทันได้ถามต่อ เฉียวจิงจิงก็ยกมือขึ้นตบไหล่เขาเบา ๆ
“ตั้งใจทำงานนะ ผู้จัดการหวง”
พูดจบ นางก็หมุนตัวเดินจากไปทันที
หวงหลงยืนอยู่ที่เดิม
“เดี๋ยวก่อน ข้ายังไม่ได้เป็นผู้จัดการมิใช่หรือ?”
นางโบกมือโดยไม่หันกลับมา
“ฝึกไว้ก่อน!”
“…”
หวงหลงมองตามแผ่นหลังของนาง ก่อนก้มมองรายการผักในมือตัวเอง
เมื่อครู่เขาเพียงมารายงานเรื่องส่งผักเท่านั้น
เหตุใดพูดไปพูดมา…
งานของเขาถึงเพิ่มขึ้นเสียแล้ว?
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน