63. ตอนที่ 60 สิ่งที่ติดตัวมาจากชีวิตก่อน
ตอนที่ 60 สิ่งที่ติดตัวมาจากชีวิตก่อน
บริเวณลานหลังบ้านมีเสียงไม้กระทบกันดังเป็นระยะเพียะ! เฉียวจิงจิงถอยหลังหนึ่งก้าว
กิ่งไม้ในมือมู่ฉางอันกวาดผ่านตรงหน้าของนางไปเพียงเล็กน้อย
“ช้าไป”
“รู้แล้ว”
“รู้แล้วเหตุใดยังหลบไม่ทัน?”
“หากท่านพูดน้อยลง ข้าอาจจะเร็วขึ้นก็ได้”
“เกี่ยวอะไรกับข้า?”
นางไม่ตอบเขา แต่พุ่งเข้าหาเขาอีกครั้งแทน
ตลอดเกือบสามสัปดาห์ที่ผ่านมา ร่างกายของนางแข็งแรงขึ้นมาก
ไม่เหมือนวันแรก ๆ เพียงฝึกพื้นฐานไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ขาก็แทบหมดแรงแล้ว แต่ตอนนี้นางสามารถเคลื่อนไหวต่อเนื่องได้นานกว่าเดิม
ทว่าเมื่ออยู่ต่อหน้ามู่ฉางอัน มันก็ยังไม่พอ เพราะเขาฝึกมาตั้งแต่เด็ก ทั้งกำลัง ความเร็ว และประสบการณ์ของร่างกายเหนือกว่านางในตอนนี้ออยู่มาก
เพียะ!
กิ่งไม้แตะเข้าที่ต้นแขนของเฉียวจิงจิง
“สามครั้งแล้ว”
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลง
“ข้ารู้แล้ว”
“ข้ากลัวเจ้าลืม”
“ข้ายังไม่แก่เหมือนท่านจะลืมได้อย่างไร”
“เฉียวจิงจิง!”
นางฉวยจังหวะเข้าประชิดเขาทันที มู่ฉางอันยกกิ่งไม้ขึ้นตั้งรับ
เฉียวจิงจิงเบี่ยงตัวหลบตามวิธีที่เขาเคยสอน
แต่แทนที่จะถอยออกจากระยะ นางกลับลดตัวลงเล็กน้อย ก้าวเฉียงเข้าไปด้านใน มือข้างหนึ่งปัดกิ่งไม้ของเขาออก ขณะที่อีกข้างพุ่งตรงเข้าหาช่วงใต้ชายโครง
มู่ฉางอันพลิกข้อมืออย่างรวดเร็ว กิ่งไม้ในมือเปลี่ยนทิศ
เพียะ!
ปลายไม้แตะลงบนข้อมือนางก่อนหมัดจะถึงตัวเขาเพียงนิดเดียว
เฉียวจิงจิงหยุด มู่ฉางอันเองก็หยุดเช่นกัน คราวนี้เขาไม่ได้หัวเราะ แต่ขมวดคิ้วมองนาง
“เมื่อครู่คืออะไร?”
“อะไร?”
“อย่าทำหน้าไม่รู้เรื่อง”
มู่ฉางอันใช้กิ่งไม้ชี้บริเวณที่นางเพิ่งก้าวเข้าไป
“ข้าสอนให้เจ้าหลบออกจากแนวโจมตี ไม่ได้สอนให้เจ้าก้าวเข้ามาตรงนี้”
“ตรงนั้นมีช่องว่างข้าก็เลยเข้าไป”
“แล้วเหตุใดต้องโจมตีตรงนั้น?”
สายตาของมู่ฉางอันตกลงบริเวณใต้ชายโครงของตน
ตำแหน่งที่นางเลือกไม่ใช่จุดที่คนเพิ่งเรียนการต่อสู้มักนึกถึงเป็นอย่างแรก
ถ้าหากเมื่อครู่ไม่ใช่กำปั้น แต่เป็นอย่างอื่น…
เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาเฉย
“เพราะตรงนั้นป้องกันยาก”
“ใครสอนเจ้า?”
“ข้าคิดเอง”
มู่ฉางอันเงียบ
นางบอกว่าคิดเองอีกแล้ว ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา เขาได้ยินประโยคนี้ไม่รู้กี่ครั้ง
การก้าวเท้าแปลก ๆ การเปลี่ยนจากหลบเป็นรุก หรือการเข้าประชิดในระยะที่คนใช้กระบี่ยาวเสียเปรียบ
รวมถึงนางมักเลือกโจมตีจุดที่ทำให้คู่ต่อสู้หมดความสามารถตอบโต้ได้เร็วที่สุด
ไม่มีสิ่งใดเหมือนวิชาที่เขาเรียนจากอาจารย์ในจวนและยิ่งไม่เหมือนเด็กสาวที่เพิ่งฝึกต่อสู้ได้ไม่กี่สัปดาห์
มู่ฉางอันหรี่ตาลง
“เหตุใดเจ้าจึงคิดเองเก่งนัก?”
นางตอบโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด
“ข้าฉลาด”
“…”
ความสงสัยที่เพิ่งเกิดขึ้นในใจของมู่ฉางอันแทบกระเด็นหายไปครึ่งหนึ่ง
เขามองนางนิ่ง
“เจ้าช่างไม่ถ่อมตัวเลยจริง ๆ”
“ถ่อมตัวแล้วทำให้ข้าเก่งขึ้นหรือ?”
“ไม่”
“เช่นนั้นจะถ่อมตัวไปทำไม?”
“…”
มู่ฉางอันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เถียงกับนางต่อไปก็ไม่มีประโยชน์
แต่เมื่อเฉียวจิงจิงก้มลงหยิบกิ่งไม้ที่ตกอยู่บนพื้น เขากลับมองนางนานกว่าปกติเล็กน้อย
เด็กคนนี้…แปลกจริง ๆ
มู่ฉางอันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บความสงสัยนั้นเอาไว้ในใจ
อย่างไรเสียเขายังต้องอยู่ที่หลงซานอีกระยะ หากนางยังคิดท่าประหลาดเช่นนี้ออกมาเรื่อย ๆ สักวันเขาคงได้รู้เองว่าน้องสาวของตนมีความคิดพิสดารได้ถึงเพียงใด
“วันนี้พอแค่นี้”
เฉียวจิงจิงเงยหน้ามองเขา
“ไม่!”
“เจ้าถูกข้าตีไปห้าครั้งแล้ว”
“สาม”
“ห้า”
“สองครั้งหลังไม่นับ เพราะข้ายังไม่พร้อม”
“ตอนต่อสู้จริง ๆ ศัตรูจะถามเจ้าก่อนหรือว่าพร้อมหรือยัง?”
“…”
คราวนี้กลายเป็นเฉียวจิงจิงที่พูดไม่ออก
มู่ฉางอันยิ้มอย่างผู้ชนะ
“พรุ่งนี้ค่อยฝึกต่อ”
หลังจากล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อย เฉียวจิงจิงก็ไม่ได้กลับไปพัก แต่นางเดินไปยังบ้านหลังใหม่
ช่วงนี้ผนังหลายด้านก่อขึ้นแล้ว เพียงเดินเข้าไปก็สามารถมองออกว่าตรงไหนคือห้องนอน และตรงไหนคือห้องครัว นางเห็นช่างใหญ่กำลังตรวจแนวผนังอยู่พอดี
“ท่านลุง”
เขาหันมา
“จิงจิงหรือ?”
“ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วย”
“เรื่องใด?”
จิงจิงมองคนงานที่ยังอยู่รอบ ๆ
“คุยตรงอื่นดีกว่าเจ้าค่ะ”
ช่างใหญ่เลิกคิ้วเล็กน้อย แต่ก็เดินตามนางเข้าไปด้านใน
เฉียวจิงจิงหยุดบริเวณห้องหนังสือซึ่งผนังด้านหนึ่งยังสร้างไม่เสร็จ
“ตรงนี้ด้านหลังยังมีพื้นที่ใช่หรือไม่?”
“พอมีอยู่บ้าง”
“ข้าอยากทำห้องเล็กเพิ่มอีกห้อง”
ช่างใหญ่ขมวดคิ้ว
“แต่ในแบบไม่มี”
“ข้าถึงได้มาคุยกับท่านตอนนี้”
นางชี้ไปยังผนังด้านใน
“ไม่ต้องใหญ่มาก แค่พอเก็บของสำคัญ และให้คนสองสามคนเข้าไปอยู่ได้หากจำเป็น”
“ซ่อนคนด้วยหรือ?”
“ข้าบอกว่าหากจำเป็นเจ้าค่ะ”
ช่างใหญ่มองนาง
“เจ้าหมายถึง…ห้องลับ?”
“จะเรียกเช่นนั้นก็ได้”
“เหตุใดจู่ ๆ อยากทำล่ะ?”
นางตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“บ้านข้ามีเงินเก็บ มีของมีค่า หากวันหนึ่งมีโจรเข้าบ้าน อย่างน้อยควรมีที่ซ่อนของ”
ช่างใหญ่คิดตาม
บ้านตระกูลเฉียวในตอนนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว ทั้งสวน ทั้งรายได้ ทั้งลูกค้าที่มาจากในเมือง คนในหมู่บ้านรู้กันหมดว่าฐานะดีขึ้นมาก การเตรียมพื้นที่เก็บของมีค่าไว้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
“ได้ ข้าจะทำให้”
เขาเดินไปเคาะผนังด้านหนึ่ง
“หากลดพื้นที่ห้องหนังสือตรงนี้ลงเล็กน้อย จะทำช่องเข้าไปด้านหลังได้ ข้าจะทำประตูให้กลืนไปกับชั้นหนังสือ”
นางมองตาม
“จากด้านนอกจะดูออกหรือไม่?”
“หากไม่รู้มาก่อนก็ยาก”
“ดีเลยเจ้าค่ะ ทางเข้าออกข้าไม่อยากให้พบเห็นได้ง่ายแล้วก็ไม่อยากให้มีคนรู้เรื่องนี้มากนัก ใช้คนทำให้น้อยที่สุดนะเจ้าคะ”
ช่างใหญ่พยักหน้า
“ข้ากับลูกมือที่ไว้ใจได้สองคนก็พอ”
“ส่วนทางเข้า ให้ท่านทำเองได้หรือไม่เจ้าคะ?”
ช่างใหญ่ชะงัก
“ไม่ไว้ใจลูกมือข้าหรือ?”
“มิใช่ไม่ไว้ใจเจ้าค่ะ เพียงแต่เรื่องเช่นนี้ คนรู้น้อยย่อมดีกว่า”
ช่างใหญ่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้า
“ได้ ให้พวกเขาทำเพียงผนังด้านใน ส่วนกลไกประตูกับหนังสือ ข้าจะจัดการเอง”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
“เช่นนั้นรบกวนท่านแล้ว ข้าจะเพิ่มค่าตอบแทนให้แน่นอนเจ้าค่ะ”
“เรื่องเล็กน้อย”
ช่างใหญ่กำลังจะเดินออกไป แต่เฉียวจิงจิงเรียกไว้
“อีกอย่างหนึ่ง”
“อะไร?”
“เรื่องห้องลับนี้ไม่ต้องบอกคนอื่นนะเจ้าคะ มีแค่ท่านกับข้าเท่านั้นที่รู้”
เขาหัวเราะ
“รู้แล้ว เจ้าจะซ่อนเงินมิใช่หรือ?”
เฉียวจิงจิงยิ้มโดยไม่ตอบอะไร ช่างใหญ่จึงเดินออกไปเรียกลูกมือ
ส่วนเด็กสาวยังยืนอยู่ในห้องหนังสือเพียงลำพัง สายตามองผนังด้านที่กำลังจะถูกเปลี่ยนเป็นทางเข้าห้องลับ
จากชีวิตก่อนทำให้นางไม่ชอบเก็บทุกอย่างไว้ในที่ที่คนอื่นหาเจอง่ายเกินไป
มีทางสำรองไว้…ย่อมดีกว่าไม่มี
ไม่นานเสียงช่างก็ดังขึ้นจากด้านนอก เฉียวจิงจิงจึงเดินออกจากห้องหนังสือ
ด้านหนึ่ง คนงานยังคงก่อผนังบ้านตามแบบเดิม
ส่วนอีกด้าน ช่างใหญ่กำลังวัดพื้นที่ซึ่งไม่เคยปรากฏอยู่ในแบบก่อสร้างตั้งแต่แรก
อีกไม่นาน บ้านหลังใหม่ของตระกูลเฉียวจะมีห้องเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งห้อง
ห้องที่คนส่วนใหญ่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันมีอยู่
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน