64. ตอนที่ 61 คนเดิมในฐานะที่เปลี่ยนไป
ตอนที่ 61 คนเดิมในฐานะที่เปลี่ยนไป
ในที่สุดสิ่งที่ถูกเลื่อนออกไปเพราะหิมะในฤดูหนาว ตอนนี้ก็ถึงเวลาทำเสียทีคอกสัตว์ที่เฉียวจิงจิงสร้างเตรียมเอาไว้ตั้งแต่ก่อนฤดูหนาวถูกทำความสะอาดและซ่อมแซมเรียบร้อยแล้ว ทั้งรางอาหาร รางน้ำ ล้วนพร้อมใช้งานเหลือเพียงอย่างเดียวคือสัตว์ที่จะนำมาเลี้ยง
เช้าวันนี้ เฉียวจิงจิงจึงจูงเจ้าถังถังออกมาจากคอกแล้วเทียมเกวียนให้มันเพื่อเตรียมเข้าเมืองหย่งอันตั้งแต่เช้า
“เจ้าจะซื้อกี่ตัว?”
หยูเสี่ยวเถาถามพลางปีนขึ้นไปนั่งบนเกวียน
“ยังไม่รู้”
“ไม่รู้?”
“ต้องดูก่อนว่าตัวไหนแข็งแรง”
“แล้วถ้าแข็งแรงทั้งหมดเล่า?”
เฉียวจิงจิงหันมามอง
“ข้าไม่ได้มีเงินมากมายจนซื้อไก่กับเป็ดทั้งตลาดกลับบ้านได้หรอกนะ”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
“ข้านึกว่าเดี๋ยวนี้เจ้ารวยแล้วเสียอีก”
“รวยแล้วก็ต้องรู้จักใช้เงิน”
เฉียวจิงจิงขึ้นไปนั่งด้านหน้าแล้วจับสายบังเหียน
“ไปกันเถอะ ถังถัง”
เจ้าลาตัวอ้วนสะบัดหู ก่อนเริ่มลากเกวียนออกจากบ้านอย่างคุ้นเคย
หยูเสี่ยวเถามองแผ่นหลังของมันแล้วอดพูดไม่ได้
“ช่วงนี้เจ้าเอาแต่ฝึกกับพี่สาม ถังถังคงคิดว่าเจ้าลืมมันแล้ว”
ถังถังส่งเสียงร้องขึ้นมาพอดีราวกับมันเข้าใจที่หยูเสี่ยวเถาพูด
เฉียวจิงจิงหันขวับ
“เจ้าฟ้องนางหรือ?”
“ฮ่า ๆๆ ดูสิ! มันเข้าใจเจ้าด้วย!”
เฉียวจิงจิงมองท้ายทอยของเจ้าลาตรงหน้าอย่างระแวง
ช่วงนี้นางใช้เวลาฝึกกับมู่ฉางอันทุกเช้าจริง ๆ ส่วนงานในสวนก็เริ่มมีหวงหลงช่วยรับผิดชอบมากขึ้น ถังถังจึงไม่ได้ถูกใช้งานหนักเหมือนเมื่อก่อน
นางเอื้อมมือไปลูบหลังมันเบา ๆ
“วันนี้พาเจ้าเข้าเมืองแล้ว พอใจหรือยัง?”
ถังถังเดินต่อโดยไม่สนใจ ส่วนหยูเสี่ยวเถาหัวเราะไปตลอดทาง
เมืองหย่งอันหลังผ่านฤดูหนาวกลับมาคึกคักดังเดิม
ร้านค้าสองข้างทางเปิดกันตั้งแต่เช้า ผู้คนเดินขวักไขว่ เสียงพ่อค้าแม่ค้าเรียกลูกค้าดังสลับกับเสียงล้อเกวียนบดไปตามพื้นถนน
เฉียวจิงจิงกับหยูเสี่ยวเถาไม่ได้ตรงไปซื้อไก่และเป็ดทันที
ทั้งสองเดินดูอยู่หลายร้าน เปรียบเทียบทั้งราคาและสภาพสัตว์ เฉียวจิงจิงถึงกับย่อตัวลงจับปีกไก่ตัวหนึ่ง ตรวจขา ตรวจตา แล้วปล่อยกลับลงไป
เจ้าของร้านมองนางอย่างประหลาดใจ
“แม่นางดูเป็นด้วยหรือ?”
“พอรู้บ้างเจ้าค่ะ”
ความจริงนางไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องเลี้ยงสัตว์นัก แต่เฉียวต้าซานเป็นนายพราน และตลอดหลายเดือนที่อยู่ในหมู่บ้านหลงซาน นางก็เห็นสัตว์ของชาวบ้านมาไม่น้อย อย่างน้อยก็รู้ว่าควรเลือกตัวที่แข็งแรง ไม่ซึม และไม่มีอาการป่วยให้เห็น
ส่วนหยูเสี่ยวเถานั้นมีประสบการณ์มากกว่านางเสียอีก
“ตัวนี้ไม่เอา”
นางชี้ไปที่เป็ดตัวหนึ่ง
“ขามันไม่ดี”
เฉียวจิงจิงมองตาม
“เช่นนั้นเอาตัวข้าง ๆ”
สองคนเลือกกันอยู่นานกว่าจะได้ไก่และเป็ดตามจำนวนที่ต้องการ
นอกจากตัวที่โตพอเลี้ยงต่อแล้ว เฉียวจิงจิงยังซื้อลูกไก่กลับไปอีกจำนวนหนึ่ง เพราะอยากลองเลี้ยงตั้งแต่มันยังเล็ก
เมื่อจ่ายเงินเรียบร้อย บนเกวียนก็มีกรงไม้เพิ่มขึ้นมาหลายกรง เสียงไก่กับเป็ดดังสลับกันจนเจ้าลาหันกลับมามองหลายครั้ง
“อย่ามอง”
เฉียวจิงจิงเตือน
“ต่อไปต้องอยู่บ้านเดียวกัน”
ถังถังสะบัดหู
หยูเสี่ยวเถาหลุดหัวเราะออกมา
“เจ้าพูดเหมือนกำลังพาลูกสะใภ้เข้าบ้าน”
“หากพวกมันออกไข่ให้ข้าทุกวัน ข้าจะดูแลอย่างดี”
“แล้วถ้าพวกมันไม่ออกล่ะ?”
นางนิ่งคิด
“ก็เลี้ยงให้อ้วน”
หยูเสี่ยวเถาหยุดหัวเราะทันที
“แล้ว?”
“เจ้าคิดเอง”
“จิงจิง! เจ้านี่นะ”
หลังจากซื้อของที่ต้องการเกือบครบ แล้วเฉียวจิงจิงจึงตัดสินใจแวะถงซินจี้ก่อนกลับหมู่บ้าน
นางไม่ได้มาที่ร้านด้วยตนเองมาระยะหนึ่งแล้ว
ช่วงหลังหวงหลงเป็นคนจัดการเรื่องส่งผักมากขึ้น ส่วนถงซินจี้เองก็มีเกวียนไปรับของที่สวนตามวันที่ตกลงกัน นางจึงไม่จำเป็นต้องเข้าเมืองบ่อยเหมือนเมื่อก่อน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปในร้าน เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
“พี่จิงจิง!”
เฉียวจิงจิงยังไม่ทันหันไปเต็มตัว เด็กชายคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากด้านในแล้ว
“พี่จิงจิงจริง ๆ ด้วย!”
“อวี้เซวียน”
หลี่อวี้เซวียนยิ้มกว้าง
“ท่านหายไปไหนมาตั้งนาน! ไม่เห็นท่านมาที่ร้านเลย”
“ข้าต้องสร้างบ้าน ทำสวน แล้วก็มีงานอีกหลายอย่าง”
“แล้วเหตุใดไม่พาข้าไปดูบ้าง?”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“บ้านยังสร้างไม่เสร็จ จะให้เจ้าไปดูอิฐหรือไร?”
“ข้าดูได้!”
“หลี่อวี้เซวียน”
เสียงเรียบ ๆ ดังมาจากด้านใน
“อย่าวิ่งในร้าน”
อวี้เซวียนหยุดทันที
หลี่หยวนเดินออกมาจากในร้าน เขามองน้องชายก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเด็กสาวที่ยืนอยู่หน้าร้าน
สีหน้าที่ค่อนข้างเรียบเฉยเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
“คุณชายหลี่”
หลี่หยวนมองออกไปด้านนอก
“วันนี้เข้าเมืองเองหรือ?”
“เจ้าค่ะ มาซื้อของ”
หลี่อวี้เซวียนรีบถาม
“ซื้ออะไร?”
“ไก่กับเป็ด”
“…”
หลี่อวี้เซวียนนิ่งไป
หลี่หยวนเองก็ดูเหมือนจะคาดไม่ถึงกับคำตอบนี้
เฉียวจิงจิงมองสองพี่น้อง
“เหตุใดต้องทำหน้าเช่นนั้น?”
หลี่อวี้เซวียนเป็นคนแรกที่หัวเราะออกมา
“ไม่มีอะไร ข้าเพียงนึกว่าพี่จิงจิงจะมาซื้อของอย่างอื่น”
“ข้ามีคอกว่างอยู่ จะซื้ออย่างอื่นไปทำไม?”
“ข้าไปดูได้หรือไม่?”
“ดูอะไร?”
“ไก่กับเป็ด!”
“อยู่บนเกวียน”
หลี่อวี้เซวียนทำท่าจะวิ่งออกไปทันทีจนหลี่หยวนต้องเรียกไว้อีกครั้ง
“อวี้เซวียน”
เด็กหนุ่มชะงัก
“อย่ารบกวนคนเดินผ่านหน้าร้าน”
“ข้ารู้แล้วน่า”
ถึงปากจะตอบเช่นนั้น แต่สุดท้ายก็ยังเดินออกไปดูกรงสัตว์บนเกวียนที่หยูเสี่ยวเถาเฝ้าอยู่ดี
เฉียวจิงจิงมองตามแล้วส่ายหน้า
“ไม่ได้เจอกันหลายวัน ยังเหมือนเดิมเลยนะเจ้าคะ”
“เขาบ่นถึงเจ้าหลายครั้งแล้ว”
“บ่นถึงข้าหรือ?”
“บ่นว่าไม่มีใครพาไปบ้านเจ้า”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“รอให้บ้านเสร็จก่อน ข้าค่อยให้เขาไป”
หลี่หยวนพยักหน้า
“ได้ยินว่าบ้านใหม่สร้างใกล้เสร็จแล้ว”
“เหลืออีกไม่มากแล้วเจ้าค่ะ ถ้าบ้านเสร็จแล้วต้องเชิญพวกท่านสองพี่น้องไปฉลองงานขึ้นบ้านใหม่แน่นอน”
“ได้ พวกเราต้องไปแน่ แล้วเรื่องสวนผักเล่าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ก็ดีขึ้นมาก”
นางคิดถึงความวุ่นวายเมื่อหลายวันก่อนแล้วกล่าวต่อ
“ช่วงนี้หวงหลงช่วยข้าดูหลายอย่าง ต่อไปเรื่องเก็บผัก จัดคน และส่งของ ข้าคงให้เขารับผิดชอบมากขึ้น”
หลี่หยวนไม่ได้แปลกใจนัก
“เขาทำงานรอบคอบ”
“คุณชายหลี่ก็คิดเช่นนั้นหรือ?”
“คนของร้านเคยรายงานเรื่องเขาให้ข้าฟัง”
หลี่หยวนตอบ
“ครั้งก่อนของขาด เขาเป็นคนรับผิดชอบและจัดส่งตามมาเอง ไม่ผลักความผิดให้คนงาน”
เฉียวจิงจิงพยักหน้าอย่างพอใจ อย่างน้อยนางก็ไม่ได้เลือกคนผิด
“ต่อไปหากเป็นเรื่องจำนวนผักหรือวันรับของ คุณชายหลี่ให้คนคุยกับเขาได้โดยตรงเลยเจ้าค่ะ”
“ได้”
หลี่หยวนรับคำง่าย ๆ ก่อนถามต่อ
“แล้วเจ้าไม่ดูสวนเองแล้วหรือ?”
“ดูสิเจ้าคะ”
นางตอบทันที
“แต่ข้าอยากปลูกผัก ไม่ได้อยากใช้เวลาทั้งวันนั่งจัดว่าใครต้องขนตะกร้าไหนขึ้นเกวียน”
หลี่หยวนหลุดยิ้ม
“ฟังดูสมเป็นเจ้า”
“ทุกคนพูดเช่นนี้กับข้าหมด”
“เพราะเป็นความจริง”
เฉียวจิงจิงกำลังจะตอบ ก็มีเสียงหญิงสาวดังขึ้นจากหน้าร้านเสียก่อน
“คุณชายหลี่”
รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้าหลี่หยวนจางลงเล็กน้อย
เฉียวจิงจิงหันไปมอง นางจำอีกฝ่ายได้ทันที
ไป๋หว่านชิง
คราวนี้อีกฝ่ายก็เห็นนางเช่นกัน ฝีเท้าของไป๋หว่านชิงหยุดลงเล็กน้อย เพียงชั่วขณะเท่านั้น ก่อนสีหน้าจะกลับมาเรียบสงบดังเดิม
“คุณหนูไป๋”
หลี่หยวนเอ่ยทักตามมารยาท
“คุณชายหลี่”
ไป๋หว่านชิงตอบ ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังเฉียวจิงจิง
ครั้งก่อนที่พบกัน เด็กสาวตรงหน้าสวมเสื้อผ้าธรรมดา มือยังเปื้อนดินจากการขนผัก วันนี้ก็แทบไม่ต่างกัน
เสื้อผ้าของเฉียวจิงจิงยังเป็นชุดเรียบง่ายเหมาะกับการเดินตลาด ไม่มีปิ่นราคาแพง ไม่มีเครื่องประดับของคุณหนูตระกูลใหญ่ติดกาย
หากไม่รู้มาก่อน…
คงไม่มีผู้ใดมองออกว่าเด็กสาวผู้นี้คือบุตรสาวแท้ ๆ ที่หายตัวไปนานถึงสิบปีของท่านแม่ทัพใหญ่
ข่าวเรื่องนี้แพร่ไปถึงตระกูลใหญ่และเหล่าพ่อค้าในเมืองหย่งอันมาระยะหนึ่งแล้ว ตระกูลไป๋ย่อมได้ยินเช่นกัน
ในตอนแรกไป๋หว่านชิงยังคิดว่าเป็นเพียงข่าวลือ
แต่ภายหลังเมื่อมีคนยืนยันว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพใหญ่กับบุตรชายเดินทางมาถึงหมู่บ้านหลงซานด้วยตนเอง นางก็ไม่อาจคิดเช่นนั้นได้อีก
ไป๋หว่านชิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน
“ไม่ได้พบกันนานนะเจ้าคะ…คุณหนูมู่”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ก่อนตอบ
“เรียกข้าว่าจิงจิงเหมือนเดิมก็ได้เจ้าค่ะ”
ไป๋หว่านชิงชะงัก
“แต่ท่านเป็นบุตรสาวของตระกูลมู่”
“ข้าก็ยังคงเป็นลูกสาวตระกูลเฉียวเช่นกัน”
น้ำเสียงเฉียวจิงจิงเป็นปกติ ไม่ได้ท้าทายหรือเยาะเย้ย ราวกับกำลังบอกข้อเท็จจริงเรื่องหนึ่งเท่านั้น
ไป๋หว่านชิงจึงได้แต่พยักหน้า
“เช่นนั้น…คุณหนูเฉียว”
“คุณหนูไป๋”
ทั้งสองทักทายกันตามมารยาท มีความเงียบเกิดขึ้นช่วงสั้น ๆ ก่อนเสียงเป็ดจากหน้าร้านจะดังขึ้น
ก๊าบ!
ไป๋หว่านชิงหันไปตามเสียงโดยไม่รู้ตัว
หลี่อวี้เซวียนกำลังยืนอยู่ข้างเกวียนกับหยูเสี่ยวเถา มือเกาะกรงไม้พลางพูดอะไรบางอย่างกับเป็ดด้านใน
สีหน้าของไป๋หว่านชิงปรากฏความงุนงง
“นั่น…”
เฉียวจิงจิงมองตาม
“ของข้าเองเจ้าค่ะ”
“ของท่าน?”
“เจ้าค่ะ”
“คุณหนูเฉียวมาซื้อ…เป็ดหรือ?”
“มีไก่ด้วย”
“…”
นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดอีกฝ่ายต้องประหลาดใจ
ไป๋หว่านชิงจึงถามต่อ
“ท่านมาซื้อสัตว์พวกนั้นด้วยตนเองหรือ?”
“ใช่”
“เหตุใดไม่ให้คนรับใช้มาจัดการล่ะ?”
“ข้าเป็นคนเลี้ยง หากข้าไม่เลือกแล้วจะให้ผู้ใดเลือก?”
ไป๋หว่านชิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เมื่อครั้งพบกันก่อนหน้านี้ นางเคยมองเฉียวจิงจิงเป็นเพียงเด็กสาวจากหมู่บ้านที่ปลูกผักมาขาย เวลานั้นนางเคยพูดว่า ต่อให้ขยันเพียงใด บางสิ่งก็ไม่อาจเปลี่ยนได้ อย่างเช่นฐานะและครอบครัว
แต่ตอนนี้ความจริงกลับอยู่ตรงหน้า เด็กสาวจากหมู่บ้านที่นางเคยมองว่าต่ำต้อย กลับเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นโจว
แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หว่านชิงรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือเฉียวจิงจิงกลับไม่ได้เปลี่ยนไปเลย
ยังแต่งตัวธรรมดา พูดคุยเรื่องสวนผักของนางและยังเข้าเมืองมาซื้อไก่ซื้อเป็ดด้วยตัวเอง
ตั้งแต่พบกันจนถึงตอนนี้ อีกฝ่ายไม่เคยเอ่ยถึงคำพูดของนางในวันนั้นแม้แต่คำเดียว ราวกับเรื่องที่นางเคยใช้กดอีกฝ่ายไม่ได้สำคัญพอให้เฉียวจิงจิงเก็บมาใส่ใจด้วยซ้ำ
ความรู้สึกนั้นกลับทำให้ไป๋หว่านชิงอึดอัดยิ่งกว่าถูกเยาะเย้ยเสียอีก
“พี่จิงจิง!”
หลี่อวี้เซวียนวิ่งกลับเข้ามา
“ข้าขอเป็ดตัวหนึ่งได้หรือไม่?”
“ไม่ได้”
เฉียวจิงจิงปฏิเสธทันที
“เจ้าจะเอาไปเลี้ยงที่ใด?”
“บ้านข้ามีที่ตั้งมากมาย”
“แล้วใครให้อาหาร?”
“ข้า”
หลี่หยวนเอ่ยเรียบ ๆ
“เจ้าตื่นให้ทันมื้อเช้าของตัวเองก่อนเถอะ”
“พี่ใหญ่!”
เฉียวจิงจิงกับหยูเสี่ยวเถาหัวเราะออกมาพร้อมกัน แม้แต่หลี่หยวนก็มีรอยยิ้มบาง ๆ ที่มุมปาก
ไป๋หว่านชิงยืนมองอยู่ข้าง ๆ และนั่นเองที่ทำให้ความรู้สึกบางอย่างในใจนางชัดเจนขึ้นกว่าเดิม
หลี่หยวนไม่ได้ปฏิบัติต่อเฉียวจิงจิงดีขึ้นเพราะเพิ่งรู้ฐานะที่แท้จริงของนางเขาเป็นเช่นนี้มาตั้งแต่ก่อนรู้เสียอีก
ครั้งแรกที่พบกัน เขาก็ปกป้องเด็กสาวคนนี้ต่อหน้านาง วันนี้ก็ยังพูดคุยกับเฉียวจิงจิงอย่างเป็นธรรมชาติ
สายตาที่เขามองอีกฝ่าย…
ไป๋หว่านชิงเม้มริมฝีปากเล็กน้อย
“พวกข้าต้องกลับแล้ว”
เฉียวจิงจิงกล่าวขึ้น
“ยังต้องซื้อของอีกหรือ?”
หลี่หยวนถาม
“ซื้อครบแล้วเจ้าค่ะ หากกลับช้ากว่านี้ พวกสัตว์คงต้องอยู่บนเกวียนจนเย็น”
“เดินทางระวังด้วย”
“เจ้าค่ะ”
หลี่อวี้เซวียนรีบพูด
“พี่จิงจิง อย่าลืมที่บอกว่าจะให้ข้าไปดูบ้านนะ!”
“รอให้สร้างเสร็จก่อน”
“ห้ามลืม!”
“รู้แล้ว”
เฉียวจิงจิงโบกมือให้เขา ก่อนเดินออกจากร้านไปพร้อมหยูเสี่ยวเถา
ไม่นานเกวียนลาก็ค่อย ๆ เคลื่อนออกจากหน้าร้าน เสียงไก่กับเป็ดยังคงดังมาจากกรงเป็นระยะ
หลี่อวี้เซวียนยืนมองจนเกวียนลับสายตาไป
“พี่ใหญ่”
“อะไร?”
“ถ้าข้าไปหมู่บ้านหลงซาน ท่านจะไปด้วยหรือไม่?”
“เหตุใดข้าต้องไปด้วย?”
“ก็ท่าน…”
“อวี้เซวียน”
เพียงถูกเรียกชื่อ เด็กหนุ่มก็รู้ทันทีว่าควรหยุด
“ไม่พูดก็ได้”
เขาบ่นเบา ๆ ก่อนเดินกลับเข้าไปด้านใน
หลี่หยวนส่ายหน้า แต่เมื่อหันกลับมา เขากลับพบว่าไป๋หว่านชิงยังยืนอยู่ที่เดิม
“คุณหนูไป๋มาที่ร้านมีธุระอะไรหรือ?”
น้ำเสียงของเขากลับมาสุภาพห่างเหินเช่นเดิม
ไป๋หว่านชิงมองเขา
“ข้ามีเรื่องอยากคุยกับท่าน”
“เชิญ”
“ไม่ใช่เรื่องการค้า”
หลี่หยวนเงียบไป
ไป๋หว่านชิงสูดหายใจเบา ๆ
ก่อนถามตรง ๆ
“ท่านชอบนางหรือ?”
ความเงียบเกิดขึ้นระหว่างคนทั้งสองหลี่หยวนไม่ได้ถามว่านางหมายถึงผู้ใด
ไป๋หว่านชิงเองก็รู้แล้วว่าเขารู้ว่านางหมายถึงใคร นางจึงถามเขาซ้ำอีกครั้ง
“ท่านมีใจให้คุณหนูเฉียว ใช่หรือไม่?”
หลี่หยวนมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“เรื่องนั้นไม่เกี่ยวกับคุณหนูไป๋”
เขาไม่ได้ปฏิเสธ…
ไป๋หว่านชิงนิ่งไป
“เพราะเหตุนี้หรือ ท่านถึงปฏิเสธเรื่องที่ทั้งสองตระกูลเคยพูดคุยกัน?”
“ข้าเคยบอกแล้ว เรื่องคู่ครองของข้า ข้าจะเป็นผู้เลือกเอง”
“เพราะนาง?”
“คุณหนูไป๋” น้ำเสียงหลี่หยวนหนักขึ้นเล็กน้อย
“ข้าคิดว่าข้าไม่จำเป็นต้องอธิบายเรื่องนี้”
ไป๋หว่านชิงเม้มริมฝีปากแน่น
“แต่ก่อนหน้านี้นางเป็นเพียง…”
นางหยุดพูดกลางคัน
เพียงหญิงสาวชาวบ้าน? คำพูดนั้นใช้ไม่ได้อีกแล้ว
หลี่หยวนมองนาง
“เพียงอะไร?”
ไป๋หว่านชิงไม่ตอบ หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง นางจึงเอ่ยขึ้น
“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ”
หลี่หยวนไม่ได้ซักไซ้ต่อ เขาเพียงพยักหน้าตามมารยาท แล้วหันกลับไปจัดการงานในร้านต่อ
ไป๋หว่านชิงยังคงยืนอยู่ตรงนั้น
ครั้งก่อนนางเคยคิดว่าเฉียวจิงจิงไม่เหมาะกับหลี่หยวนเพราะฐานะต่างกัน
ต่อให้หลี่หยวนให้ความสนใจอยู่บ้าง วันหนึ่งเมื่อถึงเวลาต้องแต่งงาน เขาก็ย่อมเข้าใจว่าควรเลือกสตรีเช่นใด
แต่ตอนนี้ข้ออ้างนั้นไม่มีอีกแล้ว เฉียวจิงจิงไม่ใช่หญิงสาวไร้ฐานะ ตรงกันข้าม หากนับเพียงชาติกำเนิด ตระกูลพ่อค้าของนางต่างหากที่ไม่อาจนำไปเทียบกับจวนแม่ทัพใหญ่ได้
แต่สิ่งที่ทำให้ไป๋หว่านชิงไม่สบายใจที่สุดไม่ใช่เรื่องที่ฐานะของเฉียวจิงจิงเปลี่ยนไป หากแต่เป็นสายตาของหลี่หยวนต่างหาก
เพราะสายตาคู่นั้นไม่ได้เพิ่งเปลี่ยนในวันนี้ เขามองเฉียวจิงจิงเช่นนั้นมาตั้งแต่ตอนที่ทุกคนยังคิดว่านางเป็นเพียงเด็กสาวชาวบ้านแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน