ตอนที่ 62 ก่อนความสงบจะเปลี่ยนไป

“เสี่ยวเถา! ทางนั้น!”

“รู้แล้ว!”

“อย่าให้มันเข้าบ้าน!”

“ข้าก็พยายามอยู่นี่ไง!”

วันนี้มีเสียงโวยวายดังขึ้นในบ้านตระกูลเฉียวตั้งแต่เช้าตรู่

เฉียวจิงจิงยืนอยู่กลางลานบ้าน มองไก่ตัวหนึ่งวิ่งผ่านหน้าตนไปอย่างรวดเร็ว ก่อนมันจะเลี้ยวอ้อมกองฟืนแล้วมุดลอดเข้าไปใต้เกวียน โดยมีหยูเสี่ยวเถาวิ่งตามหลังมาติด ๆ

“หยุดนะ!”

แน่นอนว่าเจ้าไก่ตัวนั้นไม่หยุด มันกระพือปีกแล้ววิ่งเร็วกว่าเดิม

ถังถังซึ่งยืนกินหญ้าอยู่ไม่ไกลตกใจเสียงกระพือปีกของไก่ตัวนั้นจนสะบัดหัวแรง ๆ แล้วถอยหลังไปสองก้าว

ส่วนเป็ดในคอกที่เพิ่งถูกปล่อยออกมาเมื่อครู่ พอได้ยินเสียงวุ่นวายก็ร้องประสานเสียงกันทันที

ก๊าบ! ก๊าบ! ก๊าบ!

เฉียวจิงจิงยกมือขึ้นกุมหน้าผาก นางกำลังคิดว่าเหตุใดตอนอยู่ในตลาด พวกมันถึงดูเรียบร้อยนัก

เมื่อวานหลังกลับมาจากในเมือง ทุกคนช่วยกันขนกรงสัตว์ลงจากเกวียน เพราะฟ้าเริ่มมืดแล้ว จึงเพียงจัดพวกมันเข้าคอกชั่วคราวและเตรียมอาหารไว้

เช้าวันนี้จึงเป็นครั้งแรกที่ปล่อยเป็ดและไก่ออกมาให้ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่

ผลที่ได้ก็คือ…มีไก่หลุดออกมาจากคอกหนึ่งตัว เป็ดเดินผิดทางอีกสามตัว แถมยังทำเจ้าถังถังตกใจอีก

ส่วนหยูเสี่ยวเถากำลังวิ่งไล่จับไก่รอบลานบ้าน

“จิงจิง! อย่ายืนดูสิ ช่วยข้าจับมันด้วย!”

“เจ้าอยู่ใกล้กว่า”

“แต่มันวิ่งหนีข้า!”

“เช่นนั้นก็วิ่งให้เร็วขึ้น”

“เฉียวจิงจิง!”

นางหลุดหัวเราะออกมา แต่สุดท้ายก็ยอมไปช่วยเพื่อนสาวจับไก่ตัวนั้น

เฉียวจิงจิงเดินอ้อมไปอีกด้าน ก่อนใช้ไม้ยาวขวางทางเอาไว้ ไก่ที่กำลังวิ่งหนีหยูเสี่ยวเถาจึงชะงักและเปลี่ยนทิศทาง

“ตอนนี้!”

หยูเสี่ยวเถาพุ่งเข้าไปคว้าตัวมันไว้ทันที

“จับได้แล้ว!”

เด็กสาวกอดไก่เอาไว้แน่น สีหน้าราวกับเพิ่งชนะศึกใหญ่

“ดูสิ ข้าบอกแล้วว่าข้าจับได้!”

เฉียวจิงจิงมองนาง

“เมื่อครู่ใครเรียกให้ข้าช่วย?”

“ข้าไม่ได้เรียก”

“อ้อ”

“เจ้าได้ยินผิด”

“เช่นนั้นปล่อยอีกครั้งดีไหม?”

“ไม่!”

หยูเสี่ยวเถารีบกอดไก่แน่นกว่าเดิม ก่อนเดินกลับไปยังคอกสัตว์

เฉียวจิงจิงได้แต่ส่ายหน้าให้กับความวุ่นวายในเช้านี้ นางเป็นคนซื้อพวกมันกลับมาเอง เพราะฉะนั้นเรื่องนี้จะโทษผู้อื่นก็ไม่ได้จริง ๆ

ต่อจากนี้งานในสวนก็มีเพิ่มขึ้นอีกเล็กน้อย นอกจากดูแลแปลงผักแล้ว ยังต้องแบ่งคนคอยให้อาหาร เติมน้ำ และทำความสะอาดคอกสัตว์ด้วย ส่วนเรื่องเก็บไข่นั้นคงต้องรออีกสักระยะ

นางไม่ได้คิดจะให้คนใดคนหนึ่งรับผิดชอบงานทั้งหมด เพียงแบ่งเวรกันตามงานในแต่ละวัน ถึงอย่างไรจำนวนสัตว์ที่ซื้อมาก็ยังไม่มากนัก หากภายหลังเลี้ยงได้ดี ค่อยเพิ่มจำนวนก็ยังไม่สาย

หลังจากจัดการเรื่องสัตว์เรียบร้อย ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับไปทำงานของตนเองต่อ เสียงหัวเราะและความวุ่นวายเมื่อครู่จึงค่อย ๆ สงบลง

ทว่าไม่ถึงครึ่งชั่วยาม เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“หวงหลง!”

ชายหนุ่มที่กำลังซ่อมไม้กั้นบริเวณคอกสัตว์เงยหน้าขึ้น

“มีอะไร?”

หยูเสี่ยวเถาเดินตรงเข้ามา ก่อนคว้าข้อมือเขา

“มือท่านเป็นอะไร?”

หวงหลงก้มมองตาม ตรงหลังมือมีรอยไม้บาดยาวไม่มากนัก เลือดซึมออกมาเป็นทาง

“ไม่มีอะไร”

“เลือดออกขนาดนี้ยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีกหรือ?”

“แผลแค่นี้เอง”

“แผลแค่นี้แล้วปล่อยให้เลือดไหลทำไม?”

หวงหลงยังไม่ทันตอบ หยูเสี่ยวเถาก็ดึงแขนเขา

“ไป”

“ไปไหน?”

“ทำแผล”

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวก็หยุดเอง”

“ท่านจะไปเองหรือให้ข้าลากไป?”

“…”

หวงหลงมองเด็กสาวตรงหน้า หยูเสี่ยวเถามองกลับอย่างไม่ยอมแพ้ สุดท้ายคนตัวโตกว่ากลับเป็นฝ่ายถอนหายใจ

“ไปก็ได้”

นางจึงปล่อยมือ แต่ยังเดินนำเขาไปทางบ้านเก่า

“คราวหน้าถ้าเป็นแผลก็ต้องล้างก่อน หากปล่อยไว้แล้วสกปรกขึ้นมาจะทำอย่างไร?”

“ข้ารู้แล้ว”

“รู้แล้วเหตุใดไม่ทำทันทีล่ะ?”

“เมื่อครู่ข้ายังซ่อมไม่เสร็จ”

“ทำแผลเสร็จค่อยมาซ่อมต่อก็ได้นี่”

“…”

หวงหลงเถียงไม่ออก




อีกด้านหนึ่งของสวน หยูไห่ซึ่งกำลังยกตะกร้าผักขึ้นเกวียนเงยหน้าขึ้นมาพอดี

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่แผ่นหลังของบุตรสาว จากนั้นจึงเลื่อนไปยังหวงหลงที่เดินตามนางไปอย่างว่าง่าย

“มองอะไรอยู่หรือ?”

เสียงภรรยาดังขึ้นข้างกาย

หยูไห่หันไปมอง หยูซื่อกำลังยกตะกร้าผักอีกใบเข้ามาวางใกล้ ๆ

“ไม่มีอะไร”

“ไม่มีอะไรแล้วมองลูกสาวอยู่นานสองนานน่ะหรือ”

หยูไห่ไม่ตอบ เพียงพยักหน้าไปทางที่หยูเสี่ยวเถาเพิ่งพาหวงหลงเดินจากไป

หยูซื่อมองตาม นางเห็นบุตรสาวกำลังบ่นอะไรบางอย่างไม่หยุด ส่วนหวงหลงที่ตัวสูงกว่ากลับเดินตามไปเงียบ ๆ โดยไม่คิดขัดขืน

หยูซื่อมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมาหาสามี สองสามีภรรยาสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไร แต่ดูเหมือนทั้งคู่จะเข้าใจเรื่องเดียวกันโดยไม่ต้องเอ่ยออกมา

หยูไห่กระแอมเบา ๆ ก่อนก้มลงยกตะกร้าผักต่อ

ส่วนหยูซื่อเพียงยิ้มบาง ๆ แล้วหันกลับไปทำงานของตนเอง

อย่างไรเสีย… เรื่องของเด็ก ๆ ยังไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

…

ช่วงสาย หลิวซื่อมาถึงบ้านเฉียวพร้อมตะกร้าอาหารเช่นเคย

ความจริงนางมาทำงานในสวนตามปกติ เพียงแต่ช่วงนี้บ้านใหม่มีคนงานก่อสร้างอยู่แทบทุกวัน คนที่ต้องกินอาหารกลางวันจึงเพิ่มขึ้นไม่น้อย

ผิงอันคนเดียวดูแลไม่ไหว เฉียวจิงจิงจึงให้หลิวซื่อแบ่งเวลาจากงานในสวนมาช่วยผิงอันเตรียมอาหารสำหรับคนงานแทน งานในแปลงที่เหลือก็ให้คนอื่นช่วยกันรับช่วงไปก่อน

“วันนี้ข้าทำแป้งทอดมาเพิ่ม”

หลิวซื่อเปิดผ้าคลุมตะกร้าออก กลิ่นหอมลอยออกมาทันที

เฉียวจิงจิงซึ่งเดินผ่านมาเห็นเข้าก็หยิบไปหนึ่งชิ้นโดยไม่เกรงใจ

“ยังร้อนอยู่เลย”

“เพิ่งทำเสร็จ”

“อร่อย”

“เจ้ากินช้า ๆ หน่อย ระวังติดคอ”

เฉียวจิงจิงพยักหน้าทั้ง ๆ ที่ในปากยังเคี้ยวอยู่

เฉียวต้าซานเดินเข้ามาจากด้านนอกพอดี เมื่อเห็นบุตรสาวกินเสียเต็มปากก็ส่ายหน้า

“กินช้า ๆ หน่อย ระวังติดคอ”

มือที่ถือแป้งทอดของเฉียวจิงจิงชะงักนางหันมองหลิวซื่อทีหนึ่ง ก่อนหันกลับมามองบิดา

“ท่านพ่อ เหตุใดท่านพูดเหมือนท่านป้าหลิวไม่มีผิดเลยล่ะ?”

เฉียวต้าซานชะงัก ก่อนหันไปมองหลิวซื่อ อีกฝ่ายก็มองเขาอยู่พอดี ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียวก็รีบละสายตา

เฉียวจิงจิงเห็นทุกอย่างชัดเจน แต่ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร บิดาก็ถลึงตาใส่นางเสียก่อน

“เวลากินห้ามพูด”

“อื้ม ๆ ข้าเข้าใจแล้ว”

พูดจบนางก็เดินหนีทันทีจนหลิวซื่อหลุดหัวเราะออกมา

“โตขนาดนี้แล้วนางยังกลัวท่านดุอีกหรือ?”

เฉียวต้าซานมองตามหลังบุตรสาว

“นางไม่เคยกลัวข้าหรอก”

“จริงด้วย”

ทั้งสองหัวเราะออกมาเบา ๆ

เฉียวจิงจิงที่ยังเดินไปไม่ไกลได้ยินทุกคำ แต่แสร้งทำเป็นไม่ได้ยิน

ช่วงหลังมานี้ความสัมพันธ์ระหว่างหลิวซื่อกับบิดาของนางเปลี่ยนไปไม่น้อย

เมื่อก่อนหากไม่มีนางคอยหาเหตุผลให้ทั้งสองได้พูดคุยกัน คนหนึ่งก็ไม่พูด อีกคนก็ไม่กล้าเป็นฝ่ายเข้าใกล้

แต่ระยะหลัง… ดูเหมือนนางไม่จำเป็นต้องทำอะไรแล้ว

หลิวซื่ออยู่ช่วยจนเกือบเย็นจึงเก็บตะกร้าเตรียมกลับบ้าน

“ข้ากลับก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาใหม่”

“เจ้าค่ะ”

บ้านของหลิวซื่ออยู่ติดกับบ้านตระกูลเฉียว เพียงออกจากลานบ้านแล้วเดินเลียบรั้วไปไม่กี่ก้าวก็ถึง

นางกำลังจะยกตะกร้าขึ้น เฉียวต้าซานก็ยื่นมือมารับไปเสียก่อน

“ข้าถือให้”

หลิวซื่อชะงัก

“ไม่เป็นไร ข้าถือเองได้”

“ข้ารู้”

เขาตอบสั้น ๆ แต่ไม่ได้คืนตะกร้าให้

“ข้าจะเอาไปให้”

“แต่บ้านข้าอยู่ใกล้แค่นี้เอง”

“อืม”

“…”

หลิวซื่อมองชายตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดยิ้มออกมา

“เช่นนั้นก็แล้วแต่ท่านเถอะ”

เฉียวต้าซานถือตะกร้าเดินออกไปก่อน หลิวซื่อจึงเดินตามไป

เฉียวจิงจิงยืนพิงกรอบประตูมองทั้งสองเดินเลียบรั้วไปยังบ้านข้าง ๆ

ระยะทางแค่นั้น ต่อให้ถือของหนักเพียงใด หลิวซื่อก็ย่อมถือกลับเองได้

บิดาของนางเองก็น่าจะรู้ดี แต่เขาห็ยังอยากถือให้…

เฉียวจิงจิงเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ดูเหมือนเรื่องบางเรื่อง…

ปล่อยให้เจ้าตัวจัดการเองก็ดีเหมือนกัน

…

บ้านหลังใหม่ใกล้เสร็จเต็มทีแล้ว ผนังอิฐที่เคยเห็นเพียงครึ่งตัว บัดนี้ก่อขึ้นจนสมบูรณ์ หลายส่วนฉาบจนเรียบ และด้านนอกเริ่มลงปูนขาวตามที่เฉียวจิงจิงต้องการ

เมื่อมองจากไกล ๆ บ้านหลังใหม่จึงดูสว่างสะอาดตากว่าบ้านไม้หลังเดิมมาก

ประตูและหน้าต่างถูกติดตั้งเกือบครบ ห้องเก็บอาหารมีชั้นไม้เรียงตามผนัง ห้องเก็บเมล็ดพันธุ์ถูกแยกออกจากห้องเก็บเครื่องมือเพื่อป้องกันความชื้นและความสกปรก ส่วนห้องนอนแต่ละห้องก็เริ่มเห็นเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

ยังเหลืองานเก็บรายละเอียดอีกไม่น้อย ทั้งพื้นบางส่วน ประตูบางบาน และเครื่องเรือนที่ต้องทยอยทำเพิ่ม หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานก็น่าจะย้ายเข้าอยู่ได้แล้ว

เฉียวจิงจิงเดินตรวจไปทีละห้อง ก่อนหยุดที่ห้องหนังสือ

ช่างใหญ่ซึ่งเดินตามมาด้วยมองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีคนอื่นอยู่ใกล้ ๆ จึงเดินไปยังชั้นหนังสือ

เขาจับตรงขอบชั้นไม้แล้วออกแรงเล็กน้อย มีเสียงเบา ๆ ดังขึ้น ส่วนหนึ่งของชั้นไม้ขยับออก เผยช่องทางแคบด้านหลัง

“เสร็จแล้ว”

เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดู พื้นที่ด้านในไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่กว้างพอสำหรับเก็บหีบหลายใบ และยังเหลือพื้นที่ให้คนเข้าไปหลบอยู่ได้สองสามคนหากจำเป็น

มีช่องระบายอากาศเล็ก ๆ ซ่อนอยู่สูงขึ้นไป โดยด้านนอกถูกทำให้กลืนไปกับแนวผนัง

นางตรวจดูรอบหนึ่งอย่างพอใจ

“จากข้างนอกมองไม่เห็นจริง ๆ”

“หากไม่รู้ว่ามีอยู่ ต่อให้เข้ามาค้นห้องหนังสือก็คงไม่สังเกตเห็น”

ช่างใหญ่ตอบ

“ส่วนลูกมือของข้ารู้เพียงว่าด้านหลังมีช่องเก็บของ แต่กลไกเปิดชั้นนี้ข้าเป็นคนทำเองตามที่เจ้าขอ”

“ดีเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงลองปิดทางเข้าอีกครั้ง เมื่อชั้นไม้กลับเข้าที่ จากภายนอกแทบไม่มีสิ่งใดผิดปกติ

“อย่าลืมเรื่องที่ข้าฝากไว้นะเจ้าคะ”

ช่างใหญ่หัวเราะ

“รู้แล้ว ข้ารับเงินเพิ่มจากเจ้าไปแล้ว จะเอาเรื่องห้องซ่อนเงินของลูกค้ามาพูดเล่นได้อย่างไร?”

เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา

“เช่นนั้นข้าก็วางใจ”

เมื่อเดินออกมาด้านนอก นางเงยหน้ามองบ้านหลังใหม่อีกครั้ง

อีกไม่นานพวกนางก็คงย้ายออกจากบ้านไม้หลังเดิมมาอยู่ที่นี่ได้เสียที จากนั้นค่อยเลือกวันจัดงานขึ้นบ้านใหม่ เชิญเพื่อนบ้านที่สนิทกันมากินอาหารสักมื้อ

เพียงคิดถึงเรื่องนี้ เฉียวจิงจิงก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมา

…

เช้าวันถัดมา

เพียะ!

เฉียวจิงจิงก้มหลบกิ่งไม้ของมู่ฉางอัน ก่อนหมุนตัวหลบออกด้านข้าง ปลายไม้เฉียดไหล่ไปเพียงเล็กน้อย

ครั้งนี้นางไม่รีบสวนกลับเหมือนครั้งก่อน แต่ถอยออกมาครึ่งก้าว รอจนมู่ฉางอันขยับตามจึงเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง

มู่ฉางอันมองการเคลื่อนไหวของนาง ก่อนกิ่งไม้ในมือจะตวัดลงมา

เฉียวจิงจิงยกกิ่งไม้ของตนตั้งรับ

เพียะ!

แรงกระแทกทำให้แขนนางชาไปทั้งข้าง นางกัดฟันแล้วถอย

“แรงเกินไป!”

“ตอนศัตรูตีเจ้า เขาจะกลัวเจ้าเจ็บหรือ?”

“แต่ข้าเป็นน้องสาวท่านนะ”

มู่ฉางอันหัวเราะ

“มาอีก”

เฉียวจิงจิงพุ่งเข้าไป ทั้งสองผลัดกันรุกผลัดกันรับอีกหลายกระบวนท่า

ช่วงนี้นางเคลื่อนไหวดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด การทรงตัวมั่นคงกว่าเดิมมาก จังหวะเท้าที่เคยช้ากว่าความคิดก็เริ่มตามทันทีละน้อย แต่ความแตกต่างด้านพละกำลังยังคงอยู่

เมื่อมู่ฉางอันเอาจริงขึ้นอีกเล็กน้อย เฉียวจิงจิงก็ถูกบังคับให้ถอยติดกันหลายก้าว

สุดท้ายกิ่งไม้ในมือเขาก็หยุดอยู่ตรงลำคอของนาง

“แพ้แล้ว”

เฉียวจิงจิงก้มมองปลายไม้ที่อยู่ตรงลำคอ

“ข้ารู้”

“วันนี้ไม่เถียงแล้วหรือ?”

“ถ้าข้าเถียงแล้วชนะหรือ?”

“ไม่”

“เช่นนั้นเก็บแรงไว้รอบหน้าดีกว่า”

มู่ฉางอันลดกิ่งไม้ลง พลางมองน้องสาวตรงหน้า

ถึงตอนนี้นางยังแพ้เขาอยู่ แต่ต้องยอมรับว่านางเรียนรู้เร็วจริง ๆ หลายอย่างเพียงสอนครั้งเดียวก็จำได้

บางอย่างไม่เพียงจำ แต่ยังนำไปเปลี่ยนให้เหมาะกับวิธีของตนเองอีกด้วย โดยเฉพาะท่าประหลาดเหล่านั้น…

มู่ฉางอันส่ายหน้า

“อีกหน่อยข้าคงสอนเจ้าไม่ได้แล้ว”

เฉียวจิงจิงที่กำลังนวดข้อมือของตนเองเงยหน้าขึ้นทันที

“เช่นนั้นข้าค่อยไปให้พี่ใหญ่สอนต่อ”

“…”

มู่ฉางอันหันขวับ

“ใครบอกว่าข้าสอนไม่ได้!”

“เมื่อครู่ท่านพูดเอง”

“ข้าหมายถึง…”

เขาชะงัก ก่อนเชิดหน้าขึ้น

“พรุ่งนี้เพิ่มอีกหนึ่งชั่วยาม!”

“…”

คราวนี้เป็นเฉียวจิงจิงที่นิ่งไป

มู่ฉางอันยิ้มอย่างพอใจ

“ในเมื่อเจ้ายังมีแรงคิดจะไปหาพี่ใหญ่ แสดงว่าข้าฝึกเจ้าน้อยเกินไป”

“พี่สาม”

“อะไร?”

“ข้าว่าท่านเข้าใจผิดแล้ว”

“ข้าเข้าใจไม่ผิดหรอก”

“แต่…”

“พรุ่งนี้ตื่นให้เช้ากว่าเดิม”

พูดจบมู่ฉางอันก็โยนกิ่งไม้ไว้ข้างกำแพงแล้วเดินจากไป

เฉียวจิงจิงยืนมองแผ่นหลังเขาอย่างพูดไม่ออก

นางเพียงตอบไปประโยคเดียว เหตุใดเวลาฝึกของนางถึงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งชั่วยามได้?

…

หลายวันต่อมา ชีวิตในบ้านเฉียวยังคงดำเนินไปตามปกติ

สวนผักตระกูลเฉียวมีผักส่งเข้าเมืองทุกวัน บ้านใหม่ก็เหลืองานอีกไม่มากแล้ว

ไก่กับเป็ดเริ่มคุ้นเคยกับคอกของมันจนไม่มีตัวใดวิ่งหนีให้หยูเสี่ยวเถาต้องไล่จับอีก แม้แต่ถังถังก็เลิกหันไปมองทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเป็ดร้อง

ทุกอย่างดูเหมือนกำลังค่อย ๆ เข้าที่

จนกระทั่งช่วงบ่ายวันหนึ่ง คนของร้านอาหารในเมืองที่มารับผักเอ่ยขึ้นระหว่างรอขนตะกร้าขึ้นเกวียน

“ช่วงนี้เข้าเมืองลำบากจริง ๆ”

หวงหลงที่กำลังตรวจจำนวนผักเงยหน้าขึ้น

“ทำไมล่ะ?”

“ด่านตรงประตูเมืองตรวจเกวียนละเอียดกว่าแต่ก่อนน่ะสิ”

ชายคนนั้นถอนหายใจ

“เมื่อเช้าข้าต้องรออยู่เกือบครึ่งชั่วยาม ของทุกอย่างถูกเปิดดูหมด”

คนงานอีกคนได้ยินจึงถาม

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ?”

“ไม่รู้เหมือนกัน”

“มีโจรหรือ?”

“หากเป็นโจรจะมาตรวจสินค้าของพ่อค้าทำไม?”

ชายคนนั้นส่ายหน้า

“ได้ยินว่าช่วงนี้ทางการตรวจโกดังในเมืองด้วย เมื่อวานร้านของญาติข้าก็มีเจ้าหน้าที่เข้าไปดูสินค้า”

“ตรวจหาอะไร?”

“ถ้าข้ารู้ ข้าคงเป็นเจ้าหน้าที่แล้ว”

คนรอบข้างพากันหัวเราะออกมา

ชายคนนั้นจึงพูดต่อ

“พวกพ่อค้าบ่นกันทั้งตลาด โดยเฉพาะพวกที่ขนของมาจากต่างเมือง ตรวจตั้งแต่เอกสารยันหีบสินค้า”

เฉียวจิงจิงซึ่งเดินผ่านมาพอดีได้ยินเข้าจึงหยุดเล็กน้อย

“ตรวจทุกเกวียนเลยหรือ?”

“ไม่ทุกคันหรอก แต่ช่วงนี้มากกว่าเมื่อก่อนเยอะ”

“อ้อ”

นางพยักหน้า แต่ไม่ได้ถามต่อ

เรื่องของทางการ หากไม่เกี่ยวกับนาง นางก็ไม่คิดจะเข้าไปยุ่ง

ชีวิตตอนนี้มีเรื่องให้จัดการมากพออยู่แล้ว

นางจึงเดินต่อไปยังแปลงผัก ราวกับเรื่องที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงข่าวจากตลาดธรรมดา

ทว่าหลังจากวันนั้น ข่าวเรื่องการตรวจสินค้าก็ยังได้ยินมาเป็นระยะ

ไม่มีผู้ใดรู้แน่ชัดว่าทางการกำลังตามหาอะไร

รู้เพียงว่าเมืองหย่งอันที่เพิ่งกลับมาคึกคักหลังฤดูหนาว…

กำลังมีบางอย่างเกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน