ตอนที่ 63 องค์ชายสามกลับหย่งอัน

ภายในห้องหนังสือของตำหนักองค์ชายสาม เงียบจนได้ยินเสียงพลิกหน้ากระดาษเป็นระยะ

โจวจิ่งเหยียนนั่งอยู่หลังโต๊ะยาว ด้านหน้ามีเอกสารหลายฉบับวางเรียงอยู่

ประตูห้องถูกเคาะสองครั้ง

“เข้ามา”

เซี่ยเหิงผลักประตูเข้ามา ก่อนประสานมือคำนับ

“องค์ชาย”

โจวจิ่งเหยียนเงยหน้าขึ้น

“ได้เรื่องแล้วหรือ?”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหิงนำเอกสารชุดหนึ่งวางลงตรงหน้า

“เรื่องเด็กหญิงอายุประมาณห้าขวบที่หายไปเมื่อสิบปีก่อน กระหม่อมตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว”

มือที่กำลังจะหยิบเอกสารอีกฉบับของโจวจิ่งเหยียนหยุดลง

คำสั่งนี้ถูกส่งออกไปตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเดินทางกลับเมืองหลวง

เวลานั้นเขารู้เพียงว่าเฉียวจิงจิงถูกเฉียวต้าซานพบอยู่บนภูเขาเมื่อประมาณสิบปีก่อน นางจำเรื่องราวก่อนหน้านั้นไม่ได้ และไม่มีผู้ใดรู้ว่านางมาจากที่ใด

เขาจึงสั่งให้คนตรวจสอบครอบครัวที่เคยมีบุตรสาวอายุใกล้เคียงกันหายตัวไปในช่วงเวลานั้น

แต่แคว้นโจวกว้างใหญ่ การค้นหาจึงกินเวลานานกว่าที่คิด

ระหว่างนั้นกลับเป็นคนของตระกูลมู่ที่เดินทางไปถึงหมู่บ้านหลงซานเสียก่อน

โจวจิ่งเหยียนเปิดเอกสาร

“ว่ามา”

“เมื่อสิบปีก่อน ในคืนเทศกาลโคมไฟ บุตรสาวของแม่ทัพใหญ่มู่พลัดหลงกับพี่ชายท่ามกลางฝูงชน หลังจากนั้นจึงหายตัวไป เวลานั้นนางมีอายุประมาณห้าขวบ ตรงกับช่วงเวลาที่เฉียวต้าซานพบนางบนภูเขาพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหิงกล่าวต่อ

“สิ่งของที่ติดตัวเด็กหญิงก็ตรงกัน ทางตระกูลมู่เองก็ตรวจสอบและยืนยันเรียบร้อยแล้ว”

เขาหยุดเล็กน้อย

“เฉียวจิงจิงก็คือมู่จิ่นเยว่ บุตรสาวที่หายตัวไปของแม่ทัพใหญ่มู่พ่ะย่ะค่ะ”

ภายในห้องเงียบลง

โจวจิ่งเหยียนก้มอ่านรายงานตรงหน้า

ตั้งแต่รู้ว่าฮูหยินมู่และบุตรชายเดินทางไปหมู่บ้านหลงซาน เขาก็คาดเดาผลลัพธ์ไว้ส่วนหนึ่งแล้ว

แต่การคาดเดากับการได้รับคำยืนยันอย่างชัดเจนย่อมไม่เหมือนกัน

เด็กสาวที่เขาพบครั้งแรกขณะกำลังลอบเข้าไปในบ้านผู้อื่นกลางดึก

เด็กสาวที่ใช้ชีวิตอยู่กับนายพรานในหมู่บ้านเล็ก ๆ ปลูกผัก ขายผัก และดูเหมือนจะพอใจกับชีวิตเช่นนั้นเสียเหลือเกิน แท้จริงกลับเป็นบุตรสาวของแม่ทัพใหญ่มู่

โจวจิ่งเหยียนอ่านจนจบ ก่อนปิดเอกสารลง

“เก็บรายงานไว้”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหิงรับคำ ก่อนนำเอกสารอีกชุดออกมา

“ยังมีอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”

สีหน้าของโจวจิ่งเหยียนกลับมาเคร่งขรึม

รายงานฉบับใหม่กล่าวถึงเหล็กและอาวุธที่ถูกลักลอบซื้อขายโดยไม่ผ่านบัญชีของทางการ

จำนวนที่พบในแต่ละครั้งไม่ได้มากนัก แต่เมื่อนำเบาะแสจากหลายพื้นที่มารวมกันกลับเห็นได้ชัดว่ามีผู้ลักลอบขนย้ายอย่างเป็นระบบ และร่องรอยส่วนหนึ่งชี้มายังเมืองหย่งอัน

“ผู้ที่อยู่เบื้องหลัง?”

“ยังไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ รู้เพียงว่าใช้เส้นทางค้าขายกับโกดังสินค้าปกติบังหน้า”

โจวจิ่งเหยียนมองรายงานอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวเพียงสั้น ๆ

“เตรียมตัว”

เซี่ยเหิงเงยหน้า

“องค์ชายจะเสด็จไปเมืองหย่งอันหรือพ่ะย่ะค่ะ?”

“อืม”

โจวจิ่งเหยียนปิดเอกสาร

“ไปดูด้วยตาตนเองเสียหน่อย”

“พ่ะย่ะค่ะ”







หลายวันต่อมา โจวจิ่งเหยียนกับเซี่ยเหิงก็เดินทางมาถึงเมืองหย่งอัน การกลับมาครั้งนี้เป็นไปอย่างเงียบ ๆ

ตลอดหลายวันหลังจากนั้น เขาพบเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้อง ตรวจดูรายงานและเส้นทางสินค้าหลายแห่ง จนแน่ใจอย่างหนึ่งว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดจากพ่อค้ารายเล็กที่แอบขายอาวุธเพียงไม่กี่ชิ้น แต่มีคนจัดการอยู่เบื้องหลังและคนผู้นั้นระมัดระวังตัวมาก

เพียงเท่านี้ก็เพียงพอให้การตรวจสอบต้องดำเนินต่อไป โจวจิ่งเหยียนจึงต้องอยู่ในเมืองหย่งอัน




ส่วนคนที่อยู่หมู่บ้านหลงซานไม่ได้รู้เรื่องนั้นเลย

“ตรงนั้นอีกนิด!”

เฉียวจิงจิงยืนอยู่หน้าบ้านใหม่ มือหนึ่งเท้าเอว อีกมือชี้ขึ้นไปยังกรอบหน้าต่าง

“เอียงไปทางซ้ายเจ้าค่ะ”

ช่างที่อยู่ด้านบนขยับตาม

“เท่านี้หรือ?”

นางหรี่ตามอง

“อีกนิด”

“นี่หรือ?”

“เลยไปแล้ว”

ช่างถอนหายใจ

“เมื่อครู่เจ้าบอกให้ขยับ!”

“ข้าบอกอีกนิดเดียว ท่านขยับไปตั้งเท่านั้น”

คนงานที่อยู่ข้างล่างพากันหัวเรา แต่เฉียวจิงจิงไม่สนใจ บ้านหลังใหม่เหลืองานอีกเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

ผนังด้านนอกฉาบขาวเกือบทั้งหมดแล้ว ประตูหน้าต่างติดตั้งเรียบร้อย ห้องเก็บอาหารกับห้องเก็บเมล็ดพันธุ์พร้อมใช้งาน ส่วนเครื่องเรือนก็กำลังทยอยยกเข้ามา

หากไม่มีอะไรผิดพลาด อีกไม่นานพวกนางก็ย้ายเข้ามาอยู่ได้แล้ว

“จิงจิง!”

เสียงหนึ่งดังมาจากทางสวน นางหันไปมองเห็นหวงหลงกำลังเดินตรงมา

“มีอะไร?”

“พรุ่งนี้ร้านถงซินจี้จะส่งเกวียนมารับของเร็วกว่าปกติครึ่งชั่วยาม ข้ามาบอกเจ้าไว้ก่อน”

เฉียวจิงจิงพยักหน้า

“ท่านจัดคนทันหรือไม่?”

“ทัน”

“เช่นนั้นก็จัดการตามที่ท่านเห็นสมควรเถอะ”

หวงหลงรับคำอย่างเป็นธรรมชาติก่อนหันกลับไปทางสวน

เฉียวจิงจิงเองก็หันกลับไปหาช่างทันที

“ตรงหน้าต่างเมื่อครู่…”

ช่างใหญ่หัวเราะ

“ยังไม่ลืมอีกหรือ?”

“บ้านข้าทั้งหลัง ข้าจะลืมได้อย่างไรเจ้าคะ?”

ช่วงหลังเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้นเรื่อย ๆ

หวงหลงยังมารายงานเรื่องสำคัญให้นางรู้ แต่ไม่จำเป็นต้องรอให้นางเป็นคนตัดสินใจทุกอย่างเหมือนแต่ก่อ

ขณะที่เฉียวจิงจิงมีเวลาไปทำสิ่งอื่นของตนเองทั้งตรวจบ้าน ดูแปลงผักดูเป็ดไก่ที่เพิ่งซื้อมา และแน่นอนนางถูกมู่ฉางอันลากไปฝึกทุกเช้า

ชีวิตของนางไม่ได้ว่างขึ้นเท่าใดนักเพียงแต่เป็นความยุ่งที่นางเลือกเอง




โจวจิ่งเหยียนกลับมาเมืองหย่งอันแล้วแต่เฉียวจิงจิงไม่รู้ และในเวลานี้โจวจิ่งเหยียนเองก็ยังไม่มีเหตุผลที่จะเดินทางมาหานาง

คนหนึ่งกำลังรอให้บ้านหลังใหม่สร้างเสร็จ

อีกคนกำลังจัดการเรื่องที่พาเขากลับมายังเมืองหย่งอัน

เส้นทางของทั้งสองยังไม่ได้มาบรรจบกัน

จนกระทั่งหลายวันต่อมา







คืนนั้น เซี่ยเหิงกลับเข้ามาพร้อมข่าวใหม่

“องค์ชาย”

โจวจิ่งเหยียนเงยหน้าจากแผนที่

“ว่าอย่างไร?”

“พบร่องรอยของสินค้าชุดหนึ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหิงเดินเข้ามาชี้ตำแหน่งบนแผนที่

“หลังออกจากเมือง ร่องรอยหายไปบริเวณเส้นทางภูเขาทางด้านนี้”

โจวจิ่งเหยียนมองตาม

พื้นที่ดังกล่าวมีถนนสายเล็กหลายสายแยกออกจากทางหลัก ภูเขาสลับซับซ้อน และมีหมู่บ้านกระจายตัวอยู่หลายแห่ง

“แน่ใจหรือ?”

“ยังไม่อาจยืนยันจุดหมายได้พ่ะย่ะค่ะ รู้เพียงว่าร่องรอยสุดท้ายอยู่ในบริเวณนี้”

นิ้วของโจวจิ่งเหยียนไล่ไปตามเส้นทางบนแผนที่ก่อนหยุดลงชั่วขณะ ใกล้เส้นทางนั้นมีชื่อหมู่บ้านหนึ่งที่เขาคุ้นเคยดี

หลงซาน

“ส่งคนไปดูเส้นทาง”

“จะให้เข้าไปในหมู่บ้านหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”

“ยังไม่ต้อง”

โจวจิ่งเหยียนละสายตาจากแผนที่

“ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานว่าเกี่ยวข้องกับหมู่บ้านใด อย่าเพิ่งทำให้ชาวบ้านแตกตื่น”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยเหิงรับคำแล้วถอยออกไป

โจวจิ่งเหยียนพับแผนที่เก็บ ก่อนหันกลับไปตรวจรายงานฉบับอื่นต่อ

…



#นักฆ่าสาวชาวสวน


_________________________________________

สวัสดีค่าทุกคน ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษท่านผู้อ่านทุกท่านด้วยนะคะที่หายหน้าหายตาไปหลายวันเลย

ช่วงนี้ง่วงนอนทุกวันเลยค่ะ แต่ง ๆ อยู่ก็ง่วง เบลอไปหมด พิมพ์ไปพิมพ์มาหลับไปเลยตอนไหนไม่รู้ ทุกคนใจเย็น ๆ นะคะ มาช้าหน่อยแต่ก็มานะ

อย่าเพิ่งหายไปไหนน้า จะลงให้อ่านฟรีจนจบแน่นอน แต่อาจใช้เวลานานหน่อย 555

แล้วก็สุดท้ายนี้ขอชี้แจ้งสักหน่อย เป็นนัก(หัด)เขียนหน้าใหม่จริง ๆ ค่ะ ไม่ได้มีประสบการณ์อะไร ชอบอ่านนิยายเลยอย่างมาลองแต่งเองดูบ้าง เขียนไปเรื่อย คิดอะไรออกก็เขียน ๆ ไป ยังไม่เคยแต่งจบสักเรื่องเลยค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่แต่ง

ยอมรับว่าให้ chatgpt ช่วยเรียบเรียงคำให้ด้วย ก็คือคิดไม่ออกถาม chatgpt เลยว่าประโยคนี้จะเขียนยังไงให้เข้าใจง่าย เนื้อหาประมาณนี้อ่านแล้วงงไหม พวกคำผิดอะไรก็ให้ช่วยหมด (อันนี้บอกไปตั้งแต่แรกแล้วนะคะว่าใช้ chatgpt ช่วย ดังนั้น อย่าดราม่าน้า)

หากไม่ชอบหรือไม่ถูกใจก็สามารถเลื่อนผ่านได้นะคะ อยากให้อ่านแบบสนุก ๆ ไม่ต้องคิดอะไรมาก เพราะเราก็เพิ่งหัดเนอะ ให้อ่านฟรีด้วย ยังไงก็ด่าได้แต่อย่างแรงมากนะคะใจบาง

ขอบคุณทุกคนมาก ๆ นะคะ ที่กดติดตาม กดหัวใจ ให้ดีใจมากเลยค่ะ