68. ตอนที่ 64 บ้านใหม่ของครอบครัวเฉียว
ตอนที่ 64 บ้านใหม่ของครอบครัวเฉียว
“ตรงชายคาด้านตะวันตกยังมีรอยต่ออยู่เล็กน้อย”เฉียวจิงจิงเงยหน้ามองหลังคา ก่อนชี้ให้ช่างใหญ่ดูตำแหน่งที่ตนสังเกตเห็น
ชายวัยกลางคนหรี่ตามองตามนิ้วของนางอยู่ครู่หนึ่ง
“เป็นเพียงรอยต่อระหว่างกระเบื้องสองแผ่น ไม่ได้รั่วหรอก”
“ตอนนี้อาจไม่รั่ว แต่พอเข้าฤดูฝน น้ำอาจซึมลงมาได้ ห้องเก็บเสบียงอยู่ด้านนั้นพอดี ข้าไม่อยากให้ต้องมารื้อซ่อมภายหลังเจ้าค่ะ”
ช่างใหญ่พยักหน้า
“ได้ ข้าจะให้คนจัดการให้”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงก้มลงทำเครื่องหมายบนกระดาษในมือ
หลังจากใช้เวลาก่อสร้างมาหลายเดือน ในที่สุดบ้านหลังใหม่ของครอบครัวเฉียวก็เสร็จสมบูรณ์แล้ว
ตัวเรือนสร้างจากไม้เนื้อแข็งและอิฐ หลังคามุงกระเบื้องอย่างดี มีลานกว้างด้านหน้า ห้องครัวแยกเป็นสัดส่วน ห้องเก็บเสบียง และพื้นที่ด้านหลังสำหรับตากผลผลิตกับเก็บอุปกรณ์ทำสวน
แม้ตัวบ้านจะไม่ได้หรูหราเท่าจวนของตระกูลใหญ่ในเมือง แต่เมื่อเทียบกับเรือนไม้หลังเล็กที่สองพ่อลูกเคยอาศัยอยู่ นับว่ากว้างขวางและสะดวกสบายกว่ามาก
นางเดินตรวจต่อไปจนถึงห้องเก็บเมล็ดพันธุ์ เปิดหน้าต่างทั้งสองบาน ทดลองให้อากาศถ่ายเท ก่อนตรวจดูชั้นไม้ที่สั่งทำขึ้นเป็นพิเศษ
“ชั้นด้านล่างยกสูงจากพื้นอีกหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เจ้ากลัวความชื้นหรือ”
“เจ้าค่ะ เมล็ดพันธุ์บางชนิดเก็บไว้ได้นาน แต่หากถูกความชื้นก็เสียเปล่า”
ช่างใหญ่จึงเรียกคนงานมาจัดการตามที่นางต้องการ
เมื่อเดินตรวจจนครบทุกห้อง เฉียวจิงจิงก็กลับมายังห้องหนังสือ
ห้องนี้อยู่ทางด้านในของตัวเรือน มีหน้าต่างรับแสงสองบาน โต๊ะไม้ตัวใหญ่ และชั้นหนังสือสูงเกือบจรดผนัง นางตั้งใจใช้สำหรับทำบัญชีสวนและเก็บเอกสารการค้า
นางเหลือบมองชั้นหนังสือที่ตั้งชิดผนัง ด้านหลังนั้นเป็นทางเข้าห้องลับซึ่งสร้างเสร็จไปก่อนหน้านี้แล้ว และมีเพียงนางกับเฉียวต้าซานเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้
เมื่อตรวจดูความเรียบร้อยแล้ว นางจึงเดินออกมา
หลังจากช่างใหญ่แก้ไขจุดเล็กน้อยที่นางแจ้งไว้ครบถ้วน เฉียวจิงจิงก็จ่ายค่าจ้างส่วนที่เหลือ
“ครบตามที่ตกลงกันไว้เจ้าค่ะ”
ช่างใหญ่รับเงินไปนับ ก่อนยิ้มอย่างพอใจ
“ทำงานกับเจ้าสบายใจดี ตกลงกันอย่างไรก็เป็นอย่างนั้น”
“ท่านเองก็ทำงานได้ดีเจ้าค่ะ”
“ถ้ามีงานอะไรอีกก็เรียกข้าได้”
นางหัวเราะเบา ๆ
“ตอนนี้ข้าขอพักเรื่องสร้างบ้านไปอีกหลายปีก่อนก็แล้วกันเจ้าค่ะ”
ช่างใหญ่หัวเราะตาม ก่อนพาคนงานเก็บเครื่องมือกลับไป
เมื่อเสียงเกวียนค่อย ๆ ห่างออกไป ลานบ้านก็กลับมาเงียบสงบ
นางยืนมองเรือนหลังใหม่อยู่ครู่หนึ่งนึกถึงวันแรกที่นางฟื้นขึ้นมาในบ้านไม้หลังเก่า ลมหนาวลอดผ่านฝาเรือน ส่วนเครื่องเรือนก็มีเพียงของจำเป็นไม่กี่ชิ้น
ตอนนั้นนางตั้งใจเพียงว่าจะปลูกผัก หาเงิน และทำให้ท่านพ่อไม่ต้องลำบากอีก วันนี้ความตั้งใจข้อหนึ่งของนางสำเร็จแล้ว
“ตรวจเสร็จแล้วหรือ”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง
เฉียวต้าซานเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าไม้ไผ่ในมือ
“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อไปดูคอกสัตว์มาหรือ”
“อืม ข้าเอาฟางไปเติมให้พวกมัน”
“แล้วถังถังเล่าเจ้าคะ”
“กินหญ้าอยู่ดี ๆ แต่พอเห็นข้าถือฟางก็เดินตามไม่ยอมหยุด”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“เจ้าตัวนั้นเห็นอะไรก็คิดว่าเป็นของกินไปหมด”
เฉียวต้าซานวางตะกร้าลง ก่อนเงยหน้ามองบ้านหลังใหม่
“เข้าไปดูห้องของท่านพ่อกันเถิดเจ้าค่ะ”
นางเดินนำเขาเข้าไปในตัวเรือน ห้องนอนของเฉียวต้าซานอยู่ด้านที่รับแสงแดดยามเช้า ภายในมีเตียงไม้หลังใหญ่ ตู้เก็บเสื้อผ้า และโต๊ะเล็กข้างหน้าต่าง
“ห้องนี้รับแดดตอนเช้า พอถึงฤดูหนาวจะได้ไม่เย็นชื้นเหมือนบ้านเก่า ส่วนเตียงข้าให้ช่างทำสูงจากพื้นขึ้นมาอีกหน่อย”
เฉียวต้าซานเดินเข้าไปลูบขอบเตียงไม้
“เจ้าคิดไว้ละเอียดจริง ๆ”
“เรื่องที่อยู่อาศัยจะทำส่ง ๆ ได้อย่างไรเจ้าคะ”
เขามองไปรอบห้อง ก่อนกล่าวเสียงเบา
“เมื่อก่อนข้าเคยคิดเพียงว่าขอให้เราสองคนมีข้าวกินครบสามมื้อก็พอแล้ว ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้”
นางเดินเข้าไปยืนข้างบิดา
“ต่อไปยังมีวันดี ๆ อีกมากเจ้าค่ะ”
นางไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะบางครั้งความสุขก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายออกมาเป็นคำพูด
วันต่อมา การย้ายข้าวของก็เริ่มขึ้นตั้งแต่เช้า
แม้สองพ่อลูกจะไม่ได้มีสมบัติมากมาย แต่เมื่อรวมเครื่องนอน เสื้อผ้า เครื่องครัว และข้าวของที่ทยอยซื้อไว้สำหรับบ้านใหม่แล้ว ก็ต้องขนกันหลายเที่ยว
มู่ฉางอันเดินทางมาถึงในช่วงสายทันทีที่ลงจากม้า เขาก็เห็นน้องสาวกำลังตรวจรายการข้าวของอยู่หน้าบ้าน
“จิงจิง”
“พี่สาม ท่านมาเร็วกว่าที่ข้าคิดเสียอีก”
“ข้าบอกแล้วว่าจะมาช่วย”
เขามองเกวียนที่จอดอยู่ข้างลาน
“มีอะไรให้ข้าทำบ้าง”
“ยังมีโต๊ะกับหีบไม้สองใบที่ต้องยกเข้าห้องหนังสือเจ้าค่ะ”
“ได้”
มู่ฉางอันพับแขนเสื้อขึ้นทันที ก่อนเดินไปช่วยคนงานยกของ
เฉียวจิงจิงตรวจรายการต่อจนแน่ใจว่าข้าวของที่สั่งซื้อมาครบถ้วน จากนั้นจึงเดินเข้าไปดูความเรียบร้อยภายในบ้าน
หยูเสี่ยวเถากำลังจัดเครื่องนอนอยู่ในห้องของนาง
“จิงจิง ข้าวางผ้าห่มสำรองไว้ในตู้นี้นะ ส่วนเสื้อผ้าที่เจ้าใส่ประจำ ข้าแยกไว้ให้อีกด้านแล้ว”
เฉียวจิงจิงเปิดตู้ดู ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“เจ้าจัดได้ดีกว่าข้าเสียอีก”
“แน่นอนอยู่แล้ว”
หยูเสี่ยวเถายิ้มอย่างภูมิใจ
“ข้าอยู่บ้านก็ช่วยท่านแม่จัดของพวกนี้บ่อย ๆ”
“เช่นนั้นวันหน้าข้าคงต้องจ้างเจ้ามาจัดห้องให้”
“ไม่ต้องจ้างหรอก แค่เลี้ยงของอร่อยข้าสักมื้อก็พอ”
“เจ้าพูดเองนะ”
สองสาวพากันหัวเราะ ก่อนช่วยกันเก็บของที่เหลือ
ไม่นานหวงหลงก็เดินเข้ามาหยุดตรงประตู
“จิงจิง ของจากสวนขนมาไว้ในห้องเก็บเสบียงเรียบร้อยแล้ว”
“ขอบใจมาก”
“ส่วนผักสำหรับงานเลี้ยง ข้าจะให้คนงานเก็บพรุ่งนี้เช้า จะได้สดใหม่”
“ดีแล้ว ช่วงสองสามวันนี้ฝากเจ้าดูแลสวนตามปกติด้วย หากไม่มีเรื่องสำคัญก็จัดการได้เลย ไม่ต้องรอถามข้าทุกอย่าง”
“ได้ ข้าจัดการเอง”
หยูเสี่ยวเถาหันไปถามเขา
“แล้วพรุ่งนี้เจ้าจะมาช่วยงานแต่เช้าหรือไม่”
“มาแน่นอน ข้าจะมาช่วยท่านลุงหยูจัดโต๊ะตั้งแต่เช้า”
“ดีเลย ท่านพ่อข้าบ่นอยู่เมื่อเช้าว่าคนช่วยยกโต๊ะไม่พอ”
หวงหลงยิ้ม
“เช่นนั้นข้าจะมาให้เร็วหน่อย”
นับตั้งแต่สิ้นสุดฤดูหนาว กิจการสวนผักของนางก็เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น หวงหลงเองก็ทำงานได้คล่องแคล่วจนแทบไม่ต้องให้นางคอยกำกับ นางจึงเลื่อนให้เขาเป็นผู้จัดการสวนเต็มตัว พร้อมเพิ่มค่าจ้างให้
หลังจากคืนเงินที่เคยติดค้างจนครบ หวงหลงก็รวบรวมเงินเก็บที่สะสมไว้ ซื้อที่ดินพร้อมบ้านเก่าหลังหนึ่งในหมู่บ้านมาซ่อมแซม ก่อนพาผิงอันผู้เป็นมารดาย้ายเข้าไปอยู่ด้วยกัน
แม้บ้านจะไม่ได้ใหญ่โต แต่ก็เป็นทรัพย์สินที่เขาหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตนเอง นางจึงยินดีกับเขาไม่น้อย
คืนนั้นเป็นคืนแรกที่สองพ่อลูกย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านใหม่
เฉียวต้าซานทำอาหารเย็นด้วยตนเอง มีไก่ต้มหนึ่งหม้อ ผัดผัก และน้ำแกงร้อน ๆ
ระหว่างมื้ออาหาร มู่ฉางอันถามถึงงานขึ้นบ้านใหม่
“เจ้าจะจัดงานวันไหน”
“อีกสองวันเจ้าค่ะ”
“เชิญคนไว้ครบแล้วหรือ”
“คนในหมู่บ้านข้าฝากท่านพ่อกับท่านลุงหยูช่วยบอกแล้ว ส่วนแขกในเมืองก็ส่งคนไปเชิญเรียบร้อย”
“มีอะไรให้ข้าช่วยอีกหรือไม่”
นางหยิบกระดาษรายการที่เตรียมไว้ออกมาส่งให้
“พรุ่งนี้หากท่านว่าง ช่วยไปรับของที่ข้าสั่งไว้จากร้านในเมืองให้หน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”
มู่ฉางอันรับไปอ่าน ก่อนหัวเราะ
“เจ้าเตรียมไว้แล้วหรือ”
“งานเลี้ยงคนมาก หากไม่วางแผนให้ดี คนที่เหนื่อยที่สุดก็คือท่านพ่อเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานที่นั่งฟังอยู่รีบกล่าว
“ข้าไม่กลัวเหนื่อย”
“ข้ารู้เจ้าค่ะ แต่มีคนช่วยตั้งมากมาย เหตุใดเราต้องทำทุกอย่างเองด้วย”
มู่ฉางอันพยักหน้าเห็นด้วย
“น้องเล็กพูดถูก”
เฉียวต้าซานจึงไม่เถียงอีก
หลังอาหารเย็น มู่ฉางอันก็ขี่ม้ากลับเข้าเมือง
ส่วนเฉียวจิงจิงเดินตรวจประตูหน้าต่างและคอกสัตว์ก่อนเข้านอนตามนิสัย คืนแรกในบ้านใหม่ผ่านไปอย่างสงบ
เช้าวันงานขึ้นบ้านใหม่ หมู่บ้านหลงซานคึกคักกว่าทุกวัน
ตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี ผิงอันกับสตรีในหมู่บ้านหลายคนก็มาช่วยกันเตรียมอาหาร หยูซื่อมาช่วยจัดผักและเครื่องปรุงในครัว ส่วนหลิวซื่อรับหน้าที่ดูแลหม้อน้ำแกงใบใหญ่
เฉียวต้าซานกับหยูไห่จัดโต๊ะและม้านั่งในลานบ้าน ขณะที่หวงหลงนำคนงานมาช่วยขนฟืน ยกหม้อน้ำ และจัดเตรียมพื้นที่ด้านหลัง
เฉียวจิงจิงตรวจดูจำนวนโต๊ะ อาหาร และของใช้ที่เตรียมไว้ ก่อนแบ่งหน้าที่ให้เรียบร้อย
เมื่อเห็นว่าทุกคนรู้ว่าต้องทำอะไร นางก็ปล่อยให้จัดการกันตามสะดวก
ส่วนเฉียวจิงจิงเดินไปช่วยบิดาตรวจความเรียบร้อยของโต๊ะที่จัดไว้
ไม่นานป้าหวังก็เดินเข้ามาพร้อมตะกร้าผักที่นำมาจากบ้าน
“จิงจิง ข้าเอาผักมาเพิ่มให้”
“ท่านป้าไม่ต้องลำบากก็ได้ ข้าเตรียมไว้แล้ว”
“ผักแค่นี้จะเรียกลำบากได้อย่างไร วันดี ๆ ของครอบครัวเจ้า ข้าก็อยากช่วยบ้าง”
เฉียวจิงจิงจึงรับตะกร้ามา
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”
ป้าหวังมองบ้านหลังใหม่ ก่อนหันไปหาเฉียวต้าซาน
“ต้าซาน! เจ้านี่มีวาสนาจริง ๆ!”
“วาสนาอะไรหรือ”
“ก็มีบุตรสาวเก่งถึงเพียงนี้อย่างไรเล่า!”
เฉียวต้าซานหัวเราะอย่างเขิน ๆ
“นางขยันของนางเอง”
“ยังจะถ่อมตัวแทนบุตรสาวอีก!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบลานบ้าน
เฉียวจิงจิงยืนฟังอยู่ไม่ไกล ก่อนยิ้มออกมา วันนี้ท่านพ่อคงถูกชมอีกหลายรอบเป็นแน่
ใกล้เที่ยงวัน รถม้าจากเมืองหย่งอันก็ทยอยมาถึงคนแรกที่เฉียวจิงจิงเห็นคือลู่ฉี เถ้าแก่หอสุราหยกลงจากรถม้าพร้อมรอยยิ้มกว้าง
“จิงจิง!”
“เถ้าแก่ลู่!”
นางเดินออกไปต้อนรับ
“ขอบคุณที่มานะเจ้าคะ”
“เจ้าจัดงานขึ้นบ้านใหม่ทั้งที ข้าจะพลาดได้อย่างไร”
ลู่ฉีมองเรือนหลังใหญ่เบื้องหน้า ก่อนพยักหน้าอย่างพอใจ
“ไม่เลวเลย เห็นแล้วรู้เลยว่าเจ้าไม่ยอมให้ใครทำงานลวก ๆ”
เฉียวจิงจิงยิ้มรับ
ลู่ฉีให้คนติดตามนำของขวัญลงจากรถ ก่อนเดินเข้าไปในลานบ้านพร้อมนาง ระหว่างทางเขาก็ถามถึงผลผลิตในสวน
“ช่วงนี้ผักกาดขาวของเจ้าขายดีมาก พ่อครัวข้าบอกว่าเนื้อผักแน่น รสชาติดีกว่าที่ซื้อจากตลาดเสียอีก”
“เช่นนั้นเดือนหน้าข้าจะให้หวงหลงดูว่าเพิ่มจำนวนส่งได้อีกเท่าไร”
“ดี แต่อย่าเร่งจนคุณภาพเสียล่ะ”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วงเจ้าค่ะ”
ทั้งสองสนทนากันอีกครู่หนึ่ง ก่อนนสงจะเชิญเขาไปนั่งพัก
ไม่นานรถม้าอีกคันก็หยุดลงหน้าบ้านยังไม่ทันที่เฉียวจิงจิงจะเดินออกไป เด็กชายตัวน้อยก็โผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างรถม้าเสียก่อน
“พี่จิงจิง!”
นางหันขวับ
“อวี้เซวียน!”
หลี่อวี้เซวียนยิ้มกว้าง ก่อนรีบหันไปบอกพี่ชาย
“พี่ใหญ่! พี่จิงจิงอยู่นั่น!”
หลี่หยวนที่กำลังก้าวลงจากรถม้าหัวเราะ
“ข้าเห็นแล้ว เจ้าค่อย ๆ ลง”
“ข้าลงเองได้!”
เด็กชายวัยห้าขวบตอบอย่างมั่นใจ แต่พอจะก้าวลงจริง ๆ ก็ต้องให้พี่ชายช่วยประคอง
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปหา
“เดินทางเหนื่อยหรือไม่”
หลี่อวี้เซวียนส่ายหน้าทันที
“ไม่เหนื่อย!”
แล้วเขาก็ยื่นกล่องไม้เล็ก ๆ ที่กอดไว้แนบอกมาตรงหน้านาง
“นี่ของขวัญ!”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ของขวัญจากเจ้าหรือ”
เด็กชายพยักหน้า
“ข้าเปิดดูได้หรือไม่”
“ได้เลย!”
นางเปิดฝากล่องออก ด้านในเป็นถุงหอมเล็ก ๆ ปักลวดลายดอกไม้
“สวยมาก ขอบใจนะ”
“ข้าเป็นคนช่วยเลือกผ้าเองเลยนะพี่จิงจิง!”
หลี่หยวนยืนอยู่ข้าง ๆ อธิบายด้วยรอยยิ้ม
“เขารู้ว่าเจ้าจะขึ้นบ้านใหม่ ก็รบเร้าให้คนที่บ้านช่วยคิดว่าจะหาของขวัญอะไรดี สุดท้ายท่านแม่จึงเสนอให้ทำถุงหอม แล้วให้อวี้เซวียนเลือกผ้ากับลวดลายเอง”
“พี่ใหญ่!”
เด็กชายหันไปประท้วง
“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเล่า!”
หลี่หยวนหัวเราะ
เฉียวจิงจิงย่อตัวลงให้สายตาอยู่ระดับเดียวกับเด็กชายตัวน้อย
“ข้าชอบมาก”
ดวงตาของหลี่อวี้เซวียนเป็นประกาย
“จริงหรือขอรับ”
“จริงสิ ข้าจะเก็บไว้ในห้องนอนอย่างดีเลย”
เด็กชายยิ้มจนแก้มป่อง
“เช่นนั้นวันหลังข้าจะเลือกให้อีก!”
“ได้ แต่คราวหน้าต้องให้ข้าเตรียมของขวัญตอบแทนเจ้าบ้าง”
“ข้าอยากกินแตงกวาจากสวนพี่จิงจิง!”
นางหลุดหัวเราะ
“ของขวัญที่เจ้าต้องการมีเพียงแตงกวาหรือ”
“แน่นอน! ไม่มีอะไรอร่อยเท่าแตงกว่าอีกแล้ว”
หลี่หยวนส่ายหน้าอย่างจนใจ
“ที่บ้านมีอาหารตั้งมากมาย แต่เขากลับบ่นถึงแตงกวาของบ้านเจ้าอยู่ทุกวัน”
“เช่นนั้นวันนี้ข้าจะให้คนเก็บใส่ตะกร้าไว้ให้”
หลี่อวี้เซวียนดีใจจนแทบกระโดด
“คุณชายหลี่ ขอบคุณที่พาอวี้เซวียนมานะเจ้าคะ”
“เขาตั้งตารองานนี้มาหลายวันแล้ว”
หลี่หยวนยิ้ม
“ส่วนของขวัญจากข้า คนติดตามกำลังยกลงมา”
เฉียวจิงจิงหันไปเห็นกล่องไม้สองใบ
“มากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
“ชุดถ้วยชากับเครื่องเขียนเท่านั้น”
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าต้องการเครื่องเขียน”
“ข้าได้ยินว่าเจ้าจัดห้องหนังสือไว้สำหรับทำบัญชี จึงคิดว่าน่าจะใช้ประโยชน์ได้”
“ได้ใช่แน่นอนเจ้าค่ะ ขอบคุณมาก”
หลี่หยวนมองรอยยิ้มของนาง ก่อนยิ้มตอบ
งานเลี้ยงเริ่มขึ้นในช่วงเที่ยง ลานกว้างเต็มไปด้วยโต๊ะอาหารและผู้คน กลิ่นอาหารร้อน ๆ ลอยออกมาจากห้องครัว เสียงพูดคุยดังสลับกับเสียงหัวเราะเป็นระยะ
เฉียวต้าซานเดินต้อนรับแขกด้วยสีหน้าที่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด
ส่วนเฉียวจิงจิงคอยดูความเรียบร้อยเสร็จแล้วก็เดินไปนั่งร่วมโต๊ะกับลู่ฉี หลี่หยวน และมู่ฉางอันที่เพิ่งเดินทางมาถึง
“พี่สาม ของที่ข้าฝากซื้อครบหรือไม่เจ้าคะ”
“ครบทุกอย่าง ข้าให้คนยกไปเก็บด้านหลังแล้ว”
“ขอบคุณเจ้าค่ะ”
“เจ้าจะขอบใจข้ากี่ครั้งกัน”
“จนกว่าท่านจะเบื่อฟัง”
มู่ฉางอันหัวเราะ
ลู่ฉีมองทั้งสองคนอย่างสนใจ
“คุณชายมู่ดูสนิทกับจิงจิงมากทีเดียว”
มู่ฉางอันยิ้ม
“นางเป็นน้องสาวข้า จะไม่สนิทได้อย่างไร”
ลู่ฉีพยักหน้า เขารู้เรื่องความสัมพันธ์ของจิงจิงกับตระกูลมู่มาบ้างแล้ว แต่ไม่ได้ซักถามให้มากความ
หลี่หยวนเองก็เพียงยิ้มรับ ก่อนเปลี่ยนไปพูดเรื่องการค้าผักแทน
“จิงจิง ช่วงนี้ร้านข้าได้รับคำสั่งซื้อผักเพิ่มขึ้น หากสวนเจ้ามีผลผลิตมากกว่านี้ ข้าก็รับได้”
“ข้ากำลังดูอยู่เจ้าค่ะ แต่คงไม่เพิ่มพื้นที่ปลูกทันที”
“ข้าเพิ่งให้หวงหลงรับหน้าที่ดูแลสวนเต็มตัว ยังต้องดูว่าการจัดการลงตัวเพียงใด หากขยายเร็วเกินไปแล้วดูแลไม่ทั่วถึง ผักเสียหายขึ้นมาจะไม่คุ้ม”
ลู่ฉีพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
“ถูกต้อง”
มู่ฉางอันนั่งฟังน้องสาวพูดคุยเรื่องการค้ากับพ่อค้าทั้งสองอย่างคล่องแคล่ว แม้เขาจะรู้มานานแล้วว่านางหาเงินเก่ง แต่ก็ยังอดรู้สึกชื่นชมไม่ได้
เด็กสาวที่เขาเคยคิดว่าต้องคอยปกป้อง กลับสร้างกิจการของตนเองจนเป็นที่ยอมรับได้ถึงเพียงนี้
หลังรับประทานอาหารเสร็จ หลี่อวี้เซวียนก็เดินมาหาเฉียวจิงจิงที่กำลังสนทนากับแขก
เด็กชายยืนรออย่างเรียบร้อยจนกระทั่งนางหันมาเห็น
“มีอะไรหรือ”
“พี่จิงจิง ข้าไปดูเป็ดกับไก่ได้หรือไม่”
นางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ก่อนยิ้ม
“ได้สิ แต่ต้องเดินตามข้านะ”
“ขอรับ!”
นางขอตัวจากแขก แล้วพาเด็กชายเดินอ้อมไปทางด้านหลังบ้าน
คอกสัตว์อยู่ห่างจากตัวเรือนพอสมควร ภายในมีเป็ดกับไก่ที่เลี้ยงไว้หลายตัว ส่วนถังถังยืนกินหญ้าอยู่ในคอกข้างกัน
ทันทีที่เห็นเด็กชายเดินเข้ามา เป็ดสองตัวก็ส่งเสียงร้อง ก่อนเดินหนีไปอีกด้านหนึ่ง
หลี่อวี้เซวียนหยุดเท้าทันที
“พวกมันกลัวข้าหรือขอรับ”
“คงยังไม่คุ้นกับเจ้า”
เฉียวจิงจิงหยิบผักที่เตรียมไว้เป็นอาหารสัตว์มาส่งให้
“ลองวางไว้ตรงนี้ แล้วถอยออกมาหน่อย”
เด็กชายทำตามอย่างระมัดระวัง ไม่นานเป็ดตัวหนึ่งก็เดินเข้ามาจิกผัก ตามด้วยอีกสองตัว
หลี่อวี้เซวียนเบิกตากว้าง
“มันมากินแล้ว!”
“เห็นหรือไม่ หากเจ้าไม่วิ่งไล่ พวกมันก็ไม่ตกใจ”
เด็กชายพยักหน้าอย่างตั้งใจ
“ข้าจะไม่ไล่พวกมัน”
เฉียวจิงจิงยิ้ม ก่อนพาเขาไปดูไก่ที่อยู่ในคอกอีกด้านหนึ่ง
หลี่อวี้เซวียนถามโน่นถามนี่อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งหลี่หยวนเดินตามมาหา
“อยู่นี่เอง”
เด็กชายรีบหันไปเรียก
“พี่ใหญ่! ที่นี่มีเป็ดด้วย!”
“ข้าเห็นแล้ว”
หลี่หยวนมองรองเท้าของน้องชายที่เปื้อนดินเล็กน้อย ก่อนถอนหายใจ
“เจ้ามาเที่ยวบ้านผู้อื่นหรือมาช่วยทำสวนกันแน่”
“ข้ามาดูเป็ดขอรับ!”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เด็ก ๆ ก็ต้องได้เล่นบ้าง”
หลี่หยวนส่ายหน้าอย่างจนใจ แต่ไม่ได้ตำหนิน้องชายอีก
เมื่อเห็นว่าหลี่อวี้เซวียนยังสนใจสัตว์ในคอก นางจึงให้เขาดูต่ออีกครู่หนึ่ง ก่อนพากลับไปยังลานบ้าน
งานเลี้ยงดำเนินไปจนถึงช่วงบ่ายแก่ ๆ แขกบางส่วนเริ่มทยอยกลับ แต่หลายคนยังนั่งพูดคุยกันอย่างออกรส
เฉียวจิงจิงเดินผ่านลานบ้าน เห็นเฉียวต้าซานกำลังสนทนากับหยูไห่และชาวบ้านอีกสองสามคน บนใบหน้าบิดามีรอยยิ้มกว้าง
ลู่ฉีขึ้นรถม้าเตรียมเดินทางกลับ หลังจากกำชับจิงจิงเรื่องผักที่จะส่งในวันถัดไปอีกเล็กน้อย
ส่วนหลี่หยวนกำลังตามหาหลี่อวี้เซวียนที่หายไปจากข้างกาย
“อวี้เซวียน!”
“ขอรับ!”
เสียงเล็ก ๆ ดังมาจากด้านหลัง เด็กชายวิ่งออกมาพร้อมตะกร้าแตงกวาที่หวงหลงช่วยถือให้
หลี่หยวนมองตะกร้า ก่อนถอนหายใจอย่างขบขัน
“เจ้าจะเอากลับไปทั้งหมดหรือ”
“พี่จิงจิงให้ข้าขอรับ!”
เฉียวจิงจิงที่เดินตามมาหัวเราะ
“ข้าให้เองเจ้าค่ะ”
“เจ้าตามใจเขาเกินไปแล้ว”
“แตงกวาไม่กี่ลูกเองเจ้าค่ะ”
หลี่อวี้เซวียนรีบพยักหน้า
หลี่หยวนมองน้องชาย ก่อนหัวเราะออกมาอย่างจนใจ
นางย่อตัวลงเล็กน้อย
“อวี้เซวียน คราวหน้ามาเที่ยวอีกนะ”
“แน่นอน! ข้าต้องมาอีกแน่! พี่จิงจิงก็ต้องไปหาข้าที่ร้านด้วย!”
“ได้สิ”
“สัญญานะ”
“สัญญา”
เด็กชายจึงยอมขึ้นรถม้าแต่โดยดี
หลี่หยวนหันมาหาเฉียวจิงจิง
“วันนี้ขอบคุณมาก”
“ข้าต่างหากที่ต้องขอบคุณท่าน เดินทางปลอดภัยนะเจ้าคะ”
“เจ้าเองก็พักผ่อนให้มาก”
หลี่หยวนยิ้ม ก่อนขึ้นรถม้าตามน้องชายไป
เฉียวจิงจิงยืนส่งจนรถม้าเคลื่อนออกไปตามถนนสายหลัก
เมื่อแขกกลับไปเกือบหมดแล้ว คนในหมู่บ้านที่สนิทสนมกันก็ช่วยเก็บโต๊ะและทำความสะอาดลานบ้าน
หลิวซื่อกับผิงอันช่วยกันจัดอาหารที่เหลือ ส่วนหยูเสี่ยวเถาแยกจานชามสำหรับล้าง
เฉียวจิงจิงแบ่งอาหารบางส่วนใส่ภาชนะให้ทุกคนนำกลับไปด้วย
“ทำไมให้มากเช่นนี้”
ป้าหวังถาม
“อาหารเหลือเยอะเจ้าค่ะ เก็บไว้นานก็ไม่ดี”
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ”
“ไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ”
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หยูไห่จึงพาครอบครัวกลับบ้าน
หวงหลงเองก็พาผิงอันกลับไปพักที่บ้านของตน หลังจากทั้งสองช่วยงานมาตลอดทั้งวัน
มู่ฉางอันเป็นคนสุดท้ายที่เตรียมออกเดินทางกลับเข้าเมืองหย่งอัน
เขายืนอยู่ข้างม้าคู่ใจ มองน้องสาวที่เดินมาส่ง
“วันนี้เหนื่อยหรือไม่”
“เหนื่อยอยู่บ้างเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นพรุ่งนี้ไม่ต้องฝึก”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ท่านพูดเองนะ ห้ามเปลี่ยนใจ”
มู่ฉางอันหัวเราะ
“ข้าไม่เปลี่ยนใจหรอก”
เขาขึ้นม้า ก่อนหันมองบ้านหลังใหม่อีกครั้ง
“หากมีอะไรก็ส่งคนเข้าเมืองไปบอกข้า”
“ข้ารู้แล้ว ท่านเองก็เดินทางดี ๆ”
มู่ฉางอันพยักหน้า ก่อนควบม้าออกไปตามถนนสายหลัก
ค่ำวันนั้น บ้านเฉียวกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
เฉียวต้าซานนั่งพักอยู่หน้าบ้าน ขณะที่เฉียวจิงจิงเดินถือกาน้ำชาออกมา
“ท่านพ่อ ดื่มชาสักหน่อยเจ้าค่ะ”
“วางไว้เถิด เจ้าเองก็ไปพักได้แล้ว”
“ข้ายังไม่ง่วงเจ้าค่ะ”
เขารับถ้วยชามายากลูกสาว ก่อนมองลานบ้านที่เพิ่งเก็บกวาดเรียบร้อย
“พรุ่งนี้คงต้องล้างถ้วยชามอีกมาก”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ข้าจ้างคนมาช่วยล้างแล้วเจ้าค่ะ ท่านพ่อไม่ต้องกังวล”
“เจ้านี่นะ”
เขาส่ายหน้าอย่างขบขัน สองพ่อลูกนั่งรับลมเย็นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนแยกย้ายกันไปพักผ่อน
เฉียวจิงจิงเดินตรวจประตูรั้วและคอกสัตว์ตามปกติ
ถังถังยืนเคี้ยวหญ้าอยู่ในคอก ส่วนเป็ดกับไก่ต่างพากันซุกตัวนอนแล้ว นางตรวจกลอนประตูคอกให้แน่น ก่อนเดินกลับเข้าบ้าน
เมื่อดับตะเกียงในห้องนอนแล้ว นางงก็ล้มตัวลงบนเตียง วันนี้เหนื่อยไม่น้อย แต่เป็นความเหนื่อยที่นางเต็มใจ
ไม่นานนัก ลมหายใจก็ค่อย ๆ สม่ำเสมอ
ในเวลาเดียวกัน ภายในที่พักแห่งหนึ่งในเมืองหย่งอัน โจวจิ่งเหยียนกำลังตรวจดูแผนที่บนโต๊ะ
เซี่ยเหิงยืนอยู่ด้านข้างพร้อมรายงานฉบับใหม่
“คนของเราพบร่องรอยเกวียนบรรทุกสินค้าบนเส้นทางภูเขาทางตะวันตกพ่ะย่ะค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนเงยหน้า
“เป็นเส้นทางเดียวกับที่พบก่อนหน้านี้หรือ”
“ไม่ใช่ทั้งหมดพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงชี้ตำแหน่งหนึ่งบนแผนที่
“ขบวนสินค้าเปลี่ยนเส้นทางตรงเชิงเขา แล้วแยกออกเป็นสองสาย สายหนึ่งมุ่งไปทางเหนือ อีกสายหนึ่งอ้อมลงมาทางป่าด้านตะวันตก”
โจวจิ่งเหยียนพิจารณาแผนที่
“มีเหตุผลอะไรที่ต้องแยกขบวน”
“คนของเรายังตรวจสอบอยู่พ่ะย่ะค่ะ แต่พบร่องรอยล้อเกวียนหนักกว่าขบวนสินค้าทั่วไป”
“แล้วจุดพักสินค้าเล่า”
“ยังไม่พบพ่ะย่ะค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนนิ่งคิด
หากเป็นเพียงขบวนค้าขายธรรมดา ย่อมไม่มีเหตุผลต้องหลบเลี่ยงเส้นทางหลักหลายครั้ง
ยิ่งเมื่อพิจารณาร่วมกับรายงานเรื่องเหล็กที่หายไปจากบัญชีสินค้า ความผิดปกตินี้ยิ่งไม่น่าไว้วางใจ
“ให้คนเฝ้าดูเส้นทางทั้งสองสาย”
“พ่ะย่ะค่ะ”
“อย่าเพิ่งเข้าจับกุมผู้ใดจนกว่าจะรู้ว่าของถูกส่งไปที่ไหน”
“พ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงรับคำ ก่อนกล่าวต่อ
“วันนี้ครอบครัวเฉียวจัดงานขึ้นบ้านใหม่ที่หมู่บ้านหลงซานพ่ะย่ะค่ะ”
มือของโจวจิ่งเหยียนหยุดลงเล็กน้อย
“บ้านสร้างเสร็จแล้วหรือ”
“พ่ะย่ะค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
ภาพเด็กสาวผุดขึ้นมาในความคิด นางคงดีใจไม่น้อย
“มีอะไรอีกหรือไม่”
“ไม่มีแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
เซี่ยเหิงประสานมือ ก่อนถอยออกไป
โจวจิ่งเหยียนกลับมามองแผนที่อีกครั้ง สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงเส้นทางป่าที่ทอดผ่านพื้นที่ใกล้หมู่บ้านหลงซาน
ครู่หนึ่งจึงใช้ปลายนิ้วแตะตำแหน่งนั้นเบา ๆ
ยามดึกสงัด หมู่บ้านหลงซานเงียบสงบ
หลังจากงานเลี้ยงที่บ้านเฉียวสิ้นสุดลง ชาวบ้านต่างพากันกลับไปพักผ่อน หลายครอบครัวเข้านอนเร็วกว่าปกติเพราะเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน
แสงตะเกียงตามบ้านเรือนค่อย ๆ ดับลงทีละดวง
ถนนดินที่ทอดผ่านกลางหมู่บ้านว่างเปล่า มีเพียงเสียงลมพัดผ่านต้นไม้และเสียงแมลงดังแว่วเป็นระยะ
แต่บริเวณชายป่าทางตะวันตกกลับมีเงาคนกลุ่มหนึ่งกำลังเคลื่อนไหว ชายฉกรรจ์เกือบยี่สิบคนหยุดอยู่ใต้ร่มไม้พวกเขาถืออาวุธไว้ในมือ
ชายร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านหน้ากวาดตามองหมู่บ้านซึ่งอยู่ห่างออกไป
“แน่ใจหรือว่าคนในหมู่บ้านเข้านอนหมดแล้ว”
ชายร่างผอมข้างกายพยักหน้า
“ขอรับ วันนี้มีงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ที่บ้านหลังสุดท้ายของหมู่บ้าน คนในหมู่บ้านไปร่วมงานกันมาก คงเหนื่อยจนหลับสนิท”
“ดี”
ชายร่างใหญ่แค่นหัวเราะ
“แบ่งเป็นสามกลุ่ม”
เขาชี้ไปยังถนนที่ทอดเข้าสู่หมู่บ้าน
“กลุ่มแรกเข้าทางด้านเหนือ กลุ่มที่สองไปทางด้านใต้ ส่วนที่เหลือตามข้ามาทางถนนกลางหมู่บ้าน”
“แล้วจะเริ่มจากบ้านไหนขอรับ”
“บ้านที่อยู่ริมทางก่อน เอาเงินกับของมีค่ามาให้หมด หากใครขัดขืนก็จัดการเสีย”
ลูกน้องหลายคนพยักหน้า
“ขอรับ!”
ชายร่างใหญ่ชักดาบออกจากฝัก
“ไป!”
เงาดำหลายร่างแยกย้ายกันไปตามคำสั่ง ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นบนถนนดินที่ทอดเข้าสู่หมู่บ้านหลงซาน
บ้านหลังแรกที่อยู่ใกล้ทางเข้าหมู่บ้านยังคงมืดสนิท ชายสองคนเดินเข้าไปใกล้ประตูบ้าน คนหนึ่งยกขวานขึ้น ก่อนฟันใส่บานประตูอย่างแรง
โครม!
เสียงไม้แตกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ตามด้วยเสียงตะโกนตกใจของเจ้าของบ้าน
“ใครน่ะ!”
เมื่อประตูพังลง ชายทั้งสองก็กรูกันเข้าไปด้านใน
“เอาเงินออกมา!” เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที
อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้าน กลุ่มโจรที่เข้าทางทิศเหนือก็เริ่มลงมือเช่นกัน เสียงประตูถูกพังดังสลับกับเสียงคนตะโกนขอความช่วยเหลือ
“โจร!”
“มีโจรบุก!”
“ช่วยด้วย!”
เสียงร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากบ้านหลังหนึ่งไปยังอีกหลังหนึ่ง
คืนที่ควรจะจบลงด้วยความสุขของครอบครัวเฉียว กลับกลายเป็นคืนที่โจรบุกปล้นหมู่บ้านหลงซาน!
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน