69. ตอนที่ 65 คืนโจรบุกหมู่บ้านหลงซาน 1
ตอนที่ 65 คืนโจรบุกหมู่บ้านหลงซาน 1
“โจร! มีโจรบุก!”เสียงตะโกนดังฝ่าความมืด ตามด้วยเสียงกรีดร้องของสตรีที่ดังขึ้นจากบ้านเรือนใกล้ทางเข้าหมู่บ้าน
ภายในบ้านหลังหนึ่ง ชายฉกรรจ์สองคนกำลังรื้อค้นข้าวของอย่างหยาบคาย
“เงินอยู่ที่ไหน!”
โจรคนหนึ่งกระชากคอเสื้อเจ้าของบ้านขึ้นมา
“ข้า…ข้ามีอยู่เท่านี้จริง ๆ!”
ชายวัยกลางคนรีบยื่นถุงเงินเล็ก ๆ ให้ด้วยมือสั่นเทา
โจรรับไปเปิดดู ก่อนถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างไม่พอใจ
“มีแค่นี้เองหรือ!”
“ข้าเป็นเพียงชาวนา จะมีเงินมากมายได้อย่างไร!”
“เช่นนั้นก็เอาข้าวสารออกมา!”
โจรอีกคนเดินตรงไปทางห้องนอน ก่อนยกเท้าถีบประตูจนเปิดออก
เสียงร้องไห้ของเด็กเล็กดังขึ้นจากด้านใน
“ท่านพ่อ!”
“เงียบ!”
โจรตวาดลั่น
แต่ก่อนที่มันจะทำอะไรต่อ เสียงตะโกนจากบ้านข้างเคียงก็ดังขึ้น
“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!”
ไม่นานเสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังระงมไปทั่วหมู่บ้านหลงซาน
เฉียวจิงจิงลืมตาขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงผิดปกติ
นางยังคงนอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ตั้งใจฟังความเคลื่อนไหวจากด้านนอก เสียงกรีดร้อง เสียงฝีเท้า และเสียงประตูถูกกระแทกดังขึ้นจากหลายทิศทาง ดูท่าคงไม่ใช่เรื่องทะเลาะวิวาทธรรมดาเสียแล้ว
นางลุกจากเตียง หยิบมีดสั้นที่วางไว้ข้างหมอนมาคาดเอว ก่อนสวมเสื้อคลุมอย่างรวดเร็ว
เมื่อเปิดประตูห้องออกมา ก็พบบิดาเดินออกจากห้องของตนเช่นกัน ในมือของเขามีธนู ส่วนด้านหลังสะพายกระบอกลูกธนูเอาไว้
“ท่านพ่อ”
“ข้าได้ยินแล้ว”
เฉียวต้าซานเดินไปแง้มหน้าต่างด้านหน้าเล็กน้อย
บ้านเฉียวตั้งอยู่ท้ายหมู่บ้าน เป็นบ้านหลังสุดท้ายก่อนถึงแนวภูเขา จากหน้าต่างสามารถมองเห็นแสงคบไฟที่เคลื่อนไหวอยู่ตามถนนในหมู่บ้านได้
“โจรหรือเจ้าคะ”
“ใช่”
นางมองแสงคบไฟที่กระจายอยู่ตามถนน ก่อนกล่าวเสียงต่ำ
“พวกมันมีหลายคน”
“อืม”
เฉียวต้าซานตรวจดูลูกธนูในกระบอกอีกครั้ง ก่อนหันมาหาบุตรสาว
“เจ้าลงกลอนประตูแล้วอยู่แต่ในบ้าน ห้ามออกไปไหนเด็ดขาด”
“แล้วท่านพ่อจะไปไหนเจ้าคะ”
“ข้าจะไปดูหลิวซื่อสักหน่อย”
บ้านของหลิวซื่ออยู่ติดกับบ้านเฉียว เพียงเดินออกจากประตูรั้วไปไม่กี่ก้าวก็ถึง
“ข้าไปด้วยเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้อง เจ้าอยู่ที่นี่เถิด พ่อจะได้ไม่ต้องห่วง”
“แต่ท่านพ่อ…”
“ข้าไปเพียงครู่เดียว หากนางปลอดภัยก็จะรีบกลับมา”
เมื่อเห็นบิดายืนยันเช่นนั้น เฉียวจิงจิงจึงยอมพยักหน้า
“เช่นนั้นท่านพ่อระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ”
“เจ้าเองก็เช่นกัน”
เฉียวจิงจิงมองตามจนบิดาหายลับไปในความมืด ก่อนเดินไปหยิบธนูของนางขึ้นมา เป็นธนูคันที่บิดาทำให้ นางตรวจสายธนูอย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบกระบอกลูกธนูมาสะพาย
แม้ท่านพ่อจะกำชับให้อยู่แต่ในบ้าน แต่นางไม่ได้คิดจะนั่งรอโดยไม่ทำอะไร
เฉียวจิงจิงเดินออกมายังลานกว้าง ก่อนเงยหน้ามองกำแพงรั้วที่เพิ่งสร้างเสร็จ
จากด้านบนสามารถมองเห็นถนนที่ทอดยาวเข้าสู่ท้ายหมู่บ้านได้ชัดเจน อีกทั้งยังมีแนวต้นไม้ช่วยบดบังสายตาจากผู้ที่อยู่ด้านล่าง
นางจึงปีนขึ้นไปยังจุดที่เหมาะแก่การซุ่มยิง ก่อนย่อตัวลงหลังกำแพง
ทางด้านเฉียวต้าซานใช้เวลาเพียงครู่เดียวก็เดินมาถึงบ้านของหลิวซื่อ เขาเคาะประตูบ้านเบา ๆ
“หลิวซื่อ!”
เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านใน
“ใครหรือ”
“ข้าเอง ต้าซาน”
ประตูเปิดออกเพียงเล็กน้อย เผยให้เห็นหลิวซื่อที่ยืนถือไม้พลองอยู่ เมื่อเห็นว่าเป็นเขา นางก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ต้าซาน!”
“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่”
“ข้าไม่เป็นไร”
นางชะโงกมองออกไปยังถนน ก่อนถามด้วยสีหน้ากังวล
“ข้างนอกเกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงมีเสียงร้องดังไปทั่ว”
“มีโจรบุกหมู่บ้าน”
หลิวซื่อหน้าซีดลงทันที
“โจรหรือ!”
“อืม ดูเหมือนจะมีหลายคนด้วย”
เฉียวต้าซานมองเข้าไปในบ้าน ก่อนกล่าวต่อ
“เจ้าเก็บของจำเป็นแล้วไปอยู่ที่บ้านข้าก่อนเถิด”
หลิวซื่อชะงัก
“แล้วบ้านข้าเล่า”
“ตอนนี้ชีวิตเจ้าสำคัญกว่า หากโจรบุกเข้ามา เจ้าจะรับมือเพียงลำพังได้อย่างไร”
เขามองนางด้วยความเป็นห่วง
“บ้านข้ามีกำแพงรั้วแข็งแรงกว่า อีกทั้งยังมีข้ากับจิงจิงอยู่ด้วย อย่างน้อยก็ช่วยกันป้องกันได้”
หลิวซื่อเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า
“ได้ เจ้ารอข้าสักครู่”
นางรีบกลับเข้าไปหยิบเสื้อคลุมกับของจำเป็นเพียงเล็กน้อย แล้วเดินออกมาหาเขา
“ไปกันเถิด”
เฉียวต้าซานพยักหน้า ก่อนพานางเดินกลับไปยังบ้านตระกูลเฉียว
ระหว่างทาง หลิวซื่อหันมาถามด้วยความเป็นห่วง
“แล้วจิงจิงเล่า นางอยู่คนเดียวหรือ”
“นางอยู่ที่บ้าน ข้ากำชับนางแล้วว่าไม่ให้ออกไปไหน”
“เช่นนั้นเรารีบกลับกันเถิด” ทั้งสองเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น
เมื่อมาถึงประตูรั้วบ้านเฉียว เฉียวต้าซานก็ร้องเรียกบุตรสาวเบา ๆ
“จิงจิง พ่อกลับมาแล้ว”
เฉียวจิงจิงที่ซุ่มอยู่บนกำแพงก้มลงมอง เมื่อเห็นว่าบิดาพาหลิวซื่อกลับมาด้วย นางก็คลายความกังวลลง
“ท่านพ่อ ท่านป้าหลิว รีบเข้ามาก่อนเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานเปิดประตูรั้ว พาหลิวซื่อเข้าไปด้านใน ก่อนลงกลอนอย่างแน่นหนาอีกครั้ง
หลิวซื่อเงยหน้ามองเด็กสาวที่อยู่บนกำแพงด้วยความตกใจ
“จิงจิง! เหตุใดเจ้าจึงขึ้นไปอยู่บนนั้น!”
“ข้ากำลังเฝ้าดูถนนเจ้าค่ะ”
“แต่มันอันตรายนะ รีบลงมาเร็วเข้า!”
เฉียวจิงจิงยิ้มให้นางเล็กน้อย
“ท่านป้าไม่ต้องห่วง”
เฉียวต้าซานมองบุตรสาว ก่อนถอนหายใจ
“พ่อบอกให้เจ้าอยู่แต่ในบ้านไม่ใช่หรือ”
“ข้าก็ยังอยู่ในบ้านนี่เจ้าคะ” เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาเฉยทำเอาเฉียวต้าซานถึงกับพูดไม่ออก
หลิวซื่อเองก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือเป็นห่วงก่อนดี
แต่ก่อนที่ทั้งสองจะทันได้พูดอะไรต่อ เสียงชายฉกรรจ์ก็ดังขึ้นจากถนนด้านนอก
“พี่ใหญ่! ทางนี้มีบ้านหลังใหญ่!”
เฉียวจิงจิงหันขวับไปตามเสียงทันที
“ท่านพ่อ พาท่านป้าหลิวเข้าไปหลบในเรือนก่อนเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานมองไปทางประตูรั้ว ก่อนพยักหน้า
“เจ้าระวังตัวด้วย”
“เจ้าค่ะ”
เขาจึงพาหลิวซื่อเข้าไปหลบในตัวเรือน ส่วนเฉียวจิงจิงหันกลับไปเฝ้าดูถนนอีกครั้ง
…
โจรสามคนเดินมาถึงท้ายหมู่บ้าน เมื่อเห็นบ้านหลังใหม่ของครอบครัวเฉียวตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า พวกมันก็หยุดมองด้วยความสนใจ
“บ้านหลังนี้ใหญ่กว่าหลังอื่นเสียอีก!”
“เจ้าของคงมีเงินไม่น้อย!”
“ไป!”
ชายคนหนึ่งถือคบไฟ ส่วนอีกสองคนถือดาบ พวกมันเดินตรงมายังประตูรั้ว บ้านโดยไม่สนใจบ้านหลังเล็กของหลิวซื่อที่ตั้งอยู่ข้างกันแม้แต่น้อย
บนกำแพงรั้ว เฉียวจิงจิงมองเห็นพวกมันตั้งแต่เดินเข้ามาในถนนช่วงท้ายหมู่บ้านแล้ว นางค่อย ๆ ยกธนูขึ้นอย่างเงียบเชียบ
ชายคนที่ถือคบไฟเดินนำหน้าก่อนจะเตะไปที่ประตูรั้ว
“เปิดประตู!”
ไม่มีเสียงตอบรับ
“ได้ยินหรือไม่! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!”
มันยกเท้าขึ้นเตรียมถีบประตูอีกครั้ง
ฟิ้ว!
ลูกธนูพุ่งฝ่าความมืด
ฉึก!
ชายคนที่ถือคบไฟล้มลงทันที คบไฟหลุดออกจากมือกลิ้งไปบนพื้นดิน
“เฮ้ย!”
โจรอีกสองคนสะดุ้งเฮือก
“ใครยิง!” ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
เฉียวจิงจิงหยิบลูกธนูดอกใหม่ขึ้นมาพาดสาย
โจรคนหนึ่งก้มลงดูสหาย
“ตายแล้ว!”
อีกคนรีบหันมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก
“มีคนซุ่มยิง!”
ฟิ้ว!
ลูกธนูดอกที่สองพุ่งออกไป ชายที่ยืนอยู่ใกล้ประตูรั้วทรุดฮวบลงกับพื้นทันที
โจรคนสุดท้ายหน้าซีดเผือด มันไม่คิดจะสู้ต่อ รีบหันหลังวิ่งหนีสุดชีวิต
เฉียวจิงจิงรอจนอีกฝ่ายวิ่งพ้นแนวต้นไม้เข้าสู่ถนนที่มีแสงคบไฟส่องถึง ก่อนปล่อยลูกธนูดอกที่สาม
ฉึก! ชายคนนั้นล้มคว่ำลงกลางถนน
นางลดธนูลงช้า ๆ โจรทั้งสามถูกสังหารก่อนจะทันเข้าถึงประตูบ้านเสียอีก
นางไม่ได้รู้สึกยินดีกับการฆ่าคน แต่เมื่ออีกฝ่ายถือดาบบุกเข้ามาปล้นชาวบ้านกลางดึก นางก็ไม่มีเหตุผลต้องปล่อยให้พวกมันมีโอกาสทำร้ายคนในครอบครัว
ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากลานด้านล่าง
“จิงจิง!”
นางก้มลงมองเห็นบิดาเดินออกมาจากตัวเรือน โดยมีธนูอยู่ในมือ
“ท่านพ่อ”
เขามองผ่านช่องกำแพงออกไปยังร่างโจรที่นอนอยู่บนถนน ก่อนเงยหน้าถามบุตรสาว
“เจ้าจัดการพวกมันหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าบาดเจ็บหรือไม่”
“ไม่เจ้าค่ะ พวกมันยังไม่ทันเข้ามาใกล้ข้าเลย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“ดีแล้ว”
เฉียวจิงจิงมองไปทางตัวเรือน
“ท่านป้าหลิวอยู่ข้างในแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ”
“อืม พ่อให้นางอยู่ในห้องด้านในแล้ว”
นางพยักหน้า “เช่นนั้นท่านพ่อไม่ต้องห่วงทางนี้เจ้าค่ะ”
เฉียยต้าซานหันไปมองถนนด้านในหมู่บ้าน เสียงร้องขอความช่วยเหลือยังคงดังไม่หยุด
“พ่อจะออกไปช่วยคนอื่น”
“เจ้าค่ะ ข้าจะคอยดูทางนี้เอง”
เขาเงยหน้ามองบุตรสาว
“เจ้าคิดจะเฝ้าอยู่บนกำแพงต่อหรือ”
“เจ้าค่ะ จากตรงนี้ข้ามองเห็นถนนได้ช่วงหนึ่ง หากมีโจรผ่านมาก็สามารถยิงสกัดได้”
เขานิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“เช่นนั้นอย่าลงไปตามลำพังเด็ดขาด”
“ข้ารู้แล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานเดินไปเปิดประตูรั้ว ก่อนหันกลับมามองบุตรสาวอีกครั้ง
“ระวังตัวด้วย”
“ท่านพ่อก็เช่นกัน”
เมื่อบิดาออกไปแล้ว เฉียวจิงจิงจึงเฝ้ามองถนนต่อ
เสียงกรีดร้องยังดังมาจากด้านในหมู่บ้านเป็นระยะ นางกระชับคันธนูในมือแน่นขึ้น ค่ำคืนนี้ยังอีกยาวนานนัก
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน