7. ตอนที่ 6 ไปตลาดครั้งแรก
ตอนที่ 6 ไปตลาดครั้งแรก
วันนี้เฉียวจิงจิงตื่นก่อนเสียงไก่ขัน นางนั่งอยู่บนเตียงไม้เก่า ๆ มองแสงสีทองที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างเข้ามาอย่างเงียบ ๆ
“จิงจิง”
เสียงของเฉียวต้าซานดังมาจากนอกห้อง
“ตื่นหรือยัง”
“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ”
นางลุกจากเตียงแล้วไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนเดินออกจากห้อง
วันนี้นางจะไปซื้อเมล็ดพันธุ์ในเมืองหย่งอัน
เฉียวต้าซานเตรียมของเสร็จแล้ว บนหลังของเขามีตะกร้าไม้ไผ่ใบใหญ่ ภายในใส่กระต่ายป่าสองตัว ไก่ป่าหนึ่งตัวและสมุนไพรอีกจำนวนหนึ่ง
เฉียวจิงจิงหยิบตะกร้าใบเล็กของตัวเองขึ้นมาถือไว้ในมือ
“ถ้ารู้สึกเหนื่อยก็บอกพ่อ”
“เจ้าค่ะ”
จากหมู่บ้านหลงซานไปยังเมืองหย่งอันต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสองชั่วยาม ถนนส่วนใหญ่เป็นทางดินเลียบแนวภูเขา
ระหว่างทางเฉียวจิงจิงไม่ได้พูดมาก นางใช้เวลาส่วนใหญ่สังเกตสิ่งต่าง ๆ รอบตัว
ผู้คนเดินทางด้วยเกวียน ชาวบ้านแบกตะกร้า บางคนขี่ลา บางคนถือของป่าไปขาย เด็ก ๆ วิ่งเล่นอยู่ริมทาง ทุกอย่างเรียบง่ายกว่าชีวิตในโลกเดิมอย่างมาก
แต่มีสิ่งหนึ่งที่นางสังเกตได้ชัดเจน คนส่วนใหญ่ที่นี่มีฐานะยากจน
เสื้อผ้าของชาวบ้านเต็มไปด้วยรอยปะชุน บางคนสวมรองเท้าฟาง
เด็กหลายคนเดินเท้าเปล่า แม้แต่ตลาดเองก็ไม่ได้มีสินค้าหรูหรามากนัก
เมื่อเข้าใกล้เมือง เสียงผู้คนเริ่มดังขึ้น
“ผักสด! ผักสดจากสวน!”
“ปลาแม่น้ำ! เพิ่งจับได้เมื่อเช้า!”
“หมูสามชั้น! วันนี้ลดราคา!”
“สมุนไพรชั้นดี!”
เฉียวจิงจิงมองซ้ายมองขวาอย่างสนใจ นางเห็นชาวบ้านกำลังต่อรองราคาสินค้า คนงานในชุดผ้าป่านแบกกระสอบเดินไปมา รวมถึงร้านอาหาร โรงน้ำชา ร้านขายข้าวสาร และร้านขายของใช้เรียงรายอยู่ตลอดสองข้างทาง
นี่คือตลาดในยุคโบราณที่นางเคยเห็นแต่ในทีวี
เฉียวต้าซานพานางไปยังร้านรับซื้อของป่า เถ้าแก่ร้านเห็นเขาก็ยิ้ม
“ต้าซาน วันนี้ได้ของดีมาหรือ”
“พอใช้ได้ขอรับ”
เขาวางตะกร้าไม้ไผ่ที่ใส่กระต่ายป่าและไก่ป่าลงบนโต๊ะ
เถ้าแก่ตรวจดูทีละตัว
“กระต่ายสองตัวรวมกันสามสิบห้าอีแปะ ไก่สิบห้าอีแปะ ส่วนสมุนไพรสิบอีแปะ”
“รวมเป็นหกสิบอีแปะ”
เงินหกสิบอีแปะถือว่าไม่น้อยเลย แต่ถ้าต้องเลี้ยงคนสองคนทั้งเดือนก็ไม่ได้มากนัก
เฉียวต้าซานรับเงินแล้วเก็บใส่ถุง
เฉียวจิงจิงหันไปมองเขา
“ท่านพ่อ ข้าอยากเดินดูตลาดเพื่อหาซื้อเมล็ดพันธุ์”
“ได้ พ่อจะพาไป”
พอออกจากร้านขายของป่า เฉียวจิงจิงเริ่มสังเกตว่าของอะไรขายดี มีผักชนิดไหนราคาแพงบ้าง
เนื้อสัตว์ราคาเท่าไร
ข้าวสารราคาเท่าไร
เกลือราคาเท่าไร
และที่สำคัญคนในตลาดใช้เงินกันอย่างไร
นางไม่ได้ถามตรง ๆ เพียงเดินดู ฟัง และจดจำเอาไว้
ทักษะที่เคยใช้ในการสังเกตเป้าหมาย กลับกลายเป็นประโยชน์อย่างมากในชีวิตใหม่นี้
เพียงแต่คราวนี้นางไม่ได้มองหาจุดอ่อนของใคร แต่มองหาโอกาสในการหาเงิน
“ผักกาดหนึ่งชั่งห้าอีแปะ”
นางพึมพำ
“แตงกวาหนึ่งชั่งเจ็ดอีแปะ…”
เฉียวจิงจิงมองแผงผักตรงหน้าก่อนจะยิ้มบาง ๆ ดูเหมือนการทำสวนอาจเป็นหนทางที่ทำเงินได้จริง
หลังจากเดินสำรวจตลาดอยู่พักใหญ่ เฉียวจิงจิงก็เริ่มเข้าใจค่าของเงินในโลกนี้มากขึ้น
เงินในบ้านมีน้อยกว่าที่นางคิดจริง ๆ ต่อให้ได้เงินจากการขายของป่าทุกครั้ง แต่หากต้องซื้อข้าว เกลือ เสื้อผ้า และของจำเป็นอื่น ๆ เงินก็หมดลงอย่างรวดเร็ว
ผักราคาถูกกว่า ไข่มีราคาไม่แพง
ส่วนเครื่องปรุงอย่างเกลือกลับมีราคาสูงกว่าที่นางคาดไว้
เสื้อผ้าก็ราคาแพง รองเท้าคู่หนึ่งต้องใช้เงินหลายสิบอีแปะ
หากต้องซื้อผ้าใหม่มาตัดเสื้อยิ่งแพง
นางเริ่มเข้าใจแล้วว่าเหตุใดชาวบ้านถึงต้องซ่อมเสื้อผ้าเก่าแทนการซื้อใหม่
“จิงจิง”
เสียงของเฉียวต้าซานดังมาจากด้านหลัง
“เจ้าดูอะไรอยู่”
“ราคา”
“ราคาอะไร”
“ทุกอย่าง”
เฉียวต้าซานหัวเราะ
นางเดินดูต่อไปเรื่อย ๆ ไม่นานก็เห็นร้านขายเมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ ตั้งอยู่ริมตลาด
หญิงชราคนหนึ่งกำลังจัดวางถุงเมล็ดพันธุ์อยู่
เฉียวจิงจิงหยุดถามทันที
“ท่านยายเจ้าคะ”
หญิงชราเงยหน้าขึ้น
“มีอะไรหรือ”
“เมล็ดผักกาดถุงหนึ่งราคาเท่าไหร่”
“สามอีแปะ”
“ต้นหอมล่ะ”
“สองอีแปะ”
“แล้วแตงกวา”
“ห้าอีแปะ”
เฉียวจิงจิงคำนวณในใจ
เงินเดิมยี่สิบเจ็ดอีแปะ บวกกับเงินที่ได้จากการขายของป่าหกสิบอีแปะ
ตอนนี้พวกนางมีเงินทั้งหมดแปดสิบเจ็ดอีแปะ
และเมล็ดพันธุ์ที่นางต้องการซื้อมีราคาเพียงสิบอีแปะ
หลังจากซื้อแล้วจะเหลือเจ็ดสิบเจ็ดอีแปะ
นางต้องวางแผนให้ดี เพราะเงินจำนวนนี้ไม่ได้มากพอให้ใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย
นางหันไปมองเฉียวต้าซาน เขาเข้าใจทันที
“เลือกเอาสิ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม นางเลือกเมล็ดผักกาด ต้นหอม และแตงกวามาอย่างละหนึ่งถุง ราคารวมสิบอีแปะ
หลังจากจ่ายเงินแล้ว นางถือถุงเมล็ดพันธุ์ไว้ในมืออย่างระมัดระวัง
มันเป็นเพียงของเล็ก ๆ แต่สำหรับเฉียวจิงจิงมันเหมือนเป็นก้าวแรกของชีวิตใหม่
ระหว่างทางกลับบ้าน เฉียวจิงจิงถามเรื่องภายในหมู่บ้านหลงซานมากขึ้น
“ท่านพ่อ”
“ว่าอย่างไร”
“หมู่บ้านของเรามีใครเป็นผู้ใหญ่บ้าน”
“จางต้าหลง”
“ในเมืองมีใครดูแล”
“ทางการสิ”
“มีตลาดที่อื่นอีกไหม”
“มีอีกสองแห่ง”
“แล้วที่ดินใครเป็นคนถือ”
เฉียวต้าซานมองนาง
“เจ้าถามไปทำไมกัน”
“ถ้าข้าจะทำสวน ข้าก็ต้องรู้สิเจ้าคะ”
เขาหัวเราะ
“ยังไม่ได้เริ่มปลูกเลย เจ้าก็คิดไปไกลถึงเพียงนั้นแล้วหรือ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“คิดเผื่อไว้ก่อนไงเจ้าคะ”
เฉียวต้าซานส่ายหน้า แต่ในใจกลับรู้สึกดีอย่างประหลาด
ตั้งแต่จิงจิงฟื้นขึ้นมา เด็กคนนี้ก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมมาก
ก่อนหน้านี้นางเงียบและไม่ค่อยสนใจสิ่งใด แต่ตอนนี้กลับถามทุกอย่าง
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน