ตอนที่ 66 คืนโจรบุกหมู่บ้านหลงซาน 2

บริเวณบ้านหัวหน้าหมู่บ้าน จางต้าหลงกำลังรวบรวมชายหนุ่มที่พอจะต่อสู้ได้

“ใครมีอาวุธก็เอาออกมา! ใครมีจอบก็เอาจอบ! ใครมีเสียมก็เอาเสียม!”

ชาวบ้านสิบกว่าคนทยอยมารวมตัวกัน แต่ละคนต่างถืออาวุธเอาไว้ในมือมีทั้งจอบ เสียบ ท่อนไม้ บางคนก็คว้าก้อนหินมาถือเอาไว้ สิ่งไหนที่พอจะเอามาเป็นอาวุธได้ พวกเขาก็หยิบสิ่งนั้น

แม้จะมีอาวุธอยู่ในมือ แต่สีหน้าของแต่ละคนกลับเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

“หัวหน้าหมู่บ้าน พวกมันมีดาบนะ!”

“ข้ารู้!”

จางต้าหลงตอบ ก่อนกวาดตามองทุกคนที่อยู่ตรงหน้า

“แต่หากเราไม่ช่วยกัน พวกมันก็จะปล้นหมู่บ้านเราจนไม่เหลืออะไร!”

ทันใดนั้น เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นจากอีกด้านของถนน

“ช่วยด้วย!”

ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“หัวหน้าหมู่บ้าน! บ้านลุงเฉินถูกโจรบุก!”

“มีกี่คน”

“สามคนขอรับ!”

“พวกเจ้าตามข้ามา!” จางต้าหลงคว้าท่อนไม้มาถือไว้แล้วออกวิ่ง โดยมีชายหนุ่มอีกห้าคนรีบตามไป

เมื่อมาถึงบ้านลุงเฉิน พวกเขาพบโจรสามคนกำลังลากกระสอบข้าวสารออกมาจากบ้าน ขณะที่เจ้าของบ้านถูกผลักล้มอยู่ข้างประตู

“หยุดเดี๋ยวนี้!”

พวกโจรหันมามองตามเสียง เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่เป็นเพียงชาวบ้านที่ถือเครื่องมือทำไร่ทำสวน พวกมันก็ยิ้มหยันออกมา

“คิดจะสู้กับพวกข้าหรือ!”

“วางของลงแล้วออกไปจากหมู่บ้านเสีย!” จางต้าหลงตะโกน

“อยากตายนักใช่หรือไม่!”

โจรคนหนึ่งชักดาบออกมา ก่อนพุ่งเข้าหาชายหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุด

ชายผู้นั้นยกท่อนไม้ขึ้นรับ แต่แรงที่ฟันลงมาทำให้ท่อนไม้ในมือเขาแตกออกเป็นสองท่อน คมดาบเฉือนเข้าที่แขนจนเลือดสาด

“อ๊าก!” เขาทรุดลงกับพื้น

จางต้าหลงจึงรุดเข้าไปช่วย ใช้ท่อนไม้ฟาดเข้าที่หลังของชายที่ถือดาบจนเสียหลัก

ชาวบ้านอีกสองคนจึงฉวยโอกาสนี้เข้าประชิดตัวชายคนนั้นเอาไว้ แต่โจรอีกสองคนกลับยกดาบขึ้นขัดขวาง การต่อสู้จึงเกิดขึ้นอย่างชุลมุน

แม้ชาวบ้านจะมีจำนวนมากกว่า แต่พวกเขาไม่เคยเผชิญหน้ากับคนถือดาบจริง ๆ มาก่อน ชายคนหนึ่งถูกฟันเข้าที่ต้นขา อีกคนถูกถีบจนล้มกระแทกพื้น

“ระวัง!”

อาเซิง ชายหนุ่มที่กำลังช่วยพยุงคนบาดเจ็บ หันกลับไปตามเสียง ทว่าไม่ทันเสียแล้ว เขาถูกชายคนหนึ่งฉวยโอกาสแทงดาบเข้าที่หน้าอก

ฉึก! อาเซิงชะงักงัน ก่อนทรุดฮวบลงกับพื้น

“อาเซิง!”

จางต้าหลงร้องลั่น ชายหนุ่มนอนแน่นิ่งไป เลือดไหลออกมาจากบาดแผลอย่างรวดเร็ว

“ฆ่ามัน!”

ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนด้วยความโกรธ คนที่เหลือต่างกรูกันเข้าไปอย่างไม่คิดชีวิต โจรคนหนึ่งถูกไม้พลองฟาดจนล้มลง ส่วนอีกคนถูกชายหนุ่มสามคนช่วยกันจับกดลงกับพื้น

“มัดพวกมันไว้!”

จางต้าหลงออกคำสั่ง ก่อนทิ้งไม้พลองแล้วรีบเข้าไปประคองอาเซิง

“อาเซิง! ได้ยินข้าหรือไม่!”

ไม่มีเสียงตอบ เขายื่นนิ้วไปอังใต้จมูกของชายหนุ่ม ก่อนใบหน้าจะซีดเผือด

อาเซิงสิ้นใจแล้ว

จางต้าหลงมองใบหน้าไร้สีเลือดของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาเซิงเพิ่งแต่งภรรยาได้ไม่ถึงปี เมื่อกลางวันยังช่วยขนโต๊ะเก้าอี้ไปงานขึ้นบ้านใหม่ของครอบครัวเฉียวอยู่เลย

ใครจะคิดว่าเพียงข้ามคืน เขาจะต้องมาจบชีวิตลงเช่นนี้

“หัวหน้าหมู่บ้าน…”

ชายคนหนึ่งเรียกเสียงสั่น จางต้าหลงหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ วางร่างอาเซิงลงกับพื้น

“พาเขากลับไปให้ครอบครัว”

น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“ส่วนคนบาดเจ็บ รีบพาไปหาหมอ”

ชาวบ้านสองคนเข้ามาช่วยกันยกร่างอาเซิง ขณะที่อีกกลุ่มนำเชือกมามัดโจรทั้งสามไว้แน่นหนา

จางต้าหลงมองพวกมันด้วยแววตาแข็งกร้าว

“พวกเจ้าจะต้องชดใช้!”







อีกด้านหนึ่งของหมู่บ้าน เฉียวต้าซานกำลังช่วยชาวบ้านรับมือกับโจรอีกกลุ่มหนึ่ง

ชายฉกรรจ์สี่คนถือดาบยืนขวางถนน เอาไว้ หนึ่งในนั้นกำลังลากกระสอบข้าวสารออกมาจากบ้านหลังหนึ่ง

“วางของลง!”

เฉียวต้าซานตะโกน

พวกโจรหันมาเห็นเขาสะพายธนูก็แค่นหัวเราะ

“เป็นนายพรานหรือ!”

ชายคนหนึ่งชักดาบแล้วพุ่งเข้ามา

เฉียวต้าซานจึงยกธนูขึ้นเล็งแล้วปล่อยสาย

ฟิ้ว!

ลูกธนูปักเข้าที่หน้าอกของชายคนนั้น จนล้มคว่ำลงกับพื้นโดยไม่ทันได้เข้าใกล้เขาด้วยซ้ำ

อีกสามคนเห็นสหายถูกยิงก็เริ่มระมัดระวังตัวมากขึ้น พวกเขาค่อย ๆ ล้อมเข้ามา ไม่กล้าประมาทชายตรงหน้าอีก

ชายหนุ่มห้าคนที่ติดตามเฉียวต้าซานมาต่างยกหอกกับไม้พลองขึ้นเตรียมรับมือ

เฉียวต้าซานถอยหลบคมดาบของชายตรงหน้า ก่อนชักมีดล่าสัตว์ออกมาสวนกลับ แต่ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กัน หนึ่งในโจรที่เหลือกลับฉวยโอกาสวิ่งอ้อมไปยังบ้านด้านหลัง ซึ่งมีสตรีและเด็กหลบซ่อนอยู่

“ช่วยด้วย!”

เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากในบ้านหลังนั้น พอเหลียวมองตามเสียงเฉียวต้าซานก็เห็นชายคนหนึ่งพยายามเข้าไปขวาง แต่ก็ถูกผลักจนล้มลง เขาจึงรีบผละจากคู่ต่อสู้แล้ววิ่งเข้าไปช่วย

คันธนูในมือถูกเหวี่ยงกระแทกหลังของชายที่ถือดาบจนเสียหลัก ก่อนที่เขาจะชักมีดล่าสัตว์ขึ้นมาอีกครั้ง

ชายคนนั้นหันกลับมาฟันดาบใส่

เฉียวต้าซานเบี่ยงตัวหลบ แต่ด้านหลังมีสตรีกับเด็กยืนอยู่ เขาจึงไม่อาจถอยได้เต็มที่จนถูกปลายดาบเฉือนผ่านหัวไหล่ซ้าย

ฉึก! มีเลือดสีแดงเข้มซึมผ่านเนื้อผ้า เฉียวต้าซานกัดฟันแน่น

เมื่อเห็นว่าเขาบาดเจ็บ ชายคนนั้นก็ยกดาบขึ้นมาหมายจะฟันซ้ำ ทว่าเฉียวต้าซานยังคงตั้งหลักได้ เขาใช้มีดล่าสัตว์ปัดคมดาบออก ก่อนกระแทกไหล่ขวาเข้าที่อกของอีกฝ่ายจนเซถลา แล้วใช้ด้ามมีดฟาดเข้าที่ขมับอย่างแรง ชายตรงหน้าทรุดลงกับพื้นทันที

ชาวบ้านสองคนเห็นดังนั้นก็เข้ามาช่วยกันจับมัดไว้ ด้วยจำนวนคนที่มากกว่าโจรอีกสองคนที่เหลือก็ถูกชาวบ้านช่วยกันจับมัดไว้เช่นกัน แม้จะทุลักทุเลไปบ้างแต่พวกเขาก็จับโจรได้สำเร็จ

“ท่านลุงเฉียว!”

“ท่านบาดเจ็บ!”

เฉียวต้าซานก้มมองหัวไหล่ซ้ายของตน เลือดซึมออกมาจากเสื้อจนเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง

“ไม่เป็นไร” เขาตอบเสียงต่ำ “ข้ายังขยับแขนได้”

แต่เมื่อทดลองยกแขนซ้ายขึ้น ความเจ็บก็แล่นขึ้นมาจนเขาต้องนิ่วหน้า

“ท่านกลับไปทำแผลก่อนเถิด!” ชายหนุ่มคนหนึ่งกล่าว

เขามองตรงไปข้างหน้า ยังมีเสียงร้องดังเป็นระยะ

“แต่ว่า…”

“พวกข้าจะไปสมทบกับหัวหน้าหมู่บ้านเองขอรับ!” ชายอีกคนรีบกล่าว

“ท่านรีบกลับบ้านไปทำแผลเถิด หากเสียเลือดไปมากกว่านี้จะยิ่งอันตราย”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายจึงพยักหน้า

เฉียวต้าซานใช้มือขวากดบาดแผลไว้ ก่อนเดินกลับไปทางบ้านตนเอง แต่ยังไม่ทันพ้นถนนสายหลัก เสียงตะโกนก็ดังขึ้นจากบริเวณยุ้งฉางส่วนกลางของหมู่บ้าน

“ไฟไหม้!”

“ยุ้งฉางไฟไหม้!”

เฉียวต้าซานหันขวับไปตามเสียง เปลวไฟสีส้มกำลังลุกโชน เขากัดฟันแน่น ก่อนเร่งฝีเท้าไปทางนั้น




โจรสองคนยืนอยู่ไม่ไกลจากยุ้งฉาง ของบ้านหลังหนึ่ง ในนั้นถือคบไฟที่เพิ่งใช้จุดกองฟาง

“เผามันให้หมด!” เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างสะใจ

ชาวบ้านที่อยู่ใกล้ต่างวิ่งออกมาพร้อมถังน้ำ

“ช่วยกันดับไฟเร็ว!”

“ข้าวอยู่ข้างใน!”

“เร็วเข้า!”

แต่เมื่อมีคนพยายามเข้าไปใกล้ยุ้งฉาง โจรทั้งสองก็ยกดาบขึ้นข่มขู่

“ถอยไป!”

ชายหนุ่มที่ถือถังน้ำจำต้องหยุดเท้า




ในขณะเดียวกัน เฉียวจิงจิงซึ่งยังเฝ้าระวังอยู่บนกำแพงบ้านตนเองก็หันไปมองตามเสียง พอเห็นเปลวไฟพุ่งขึ้นเหนือหลังคาบ้านเรือน นางก็ขมวดคิ้ว

พวกมันถึงกับคิดเผาเสบียงของชาวบ้านเชียวหรือ เด็กสาวลงจากกำแพง ก่อนวิ่งไปตามทางเล็กด้านข้างบ้าน

นางไม่ได้เลือกใช้ถนนสายหลัก แต่ลัดเลาะไปตามแนวรั้วและต้นไม้ เพื่อหลีกเลี่ยงการปะทะกับพวกโจรโดยไม่จำเป็น

เมื่อมาถึงบ้านหลังหนึ่งเฉียวจิงจิงก็ปีนขึ้นไปบนกำแพงดินด้านข้าง จากตำแหน่งนี้ นางมองเห็นโจรสองคนที่กำลังขวางทางชาวบ้านได้ชัดเจน คนหนึ่งยกดาบขู่ชายหนุ่มที่ถือถังน้ำ

“ถอยไป! ไม่เช่นนั้นข้าจะฟันเจ้า!”

เฉียวจิงจิงยกธนูขึ้น

ฟิ้ว!

หนึ่งในนั้นถูกลูกธนูพุ่งเข้าปักกลางอกจนทรุดฮวบลงทันที

พวกโจรที่เหลือต่างหันขวับมองซ้ายมองขวา

“ใคร!”

ฟิ้ว!

ลูกธนูดอกที่สองพุ่งตามมาติด ๆ หนึ่งในนั้นล้มลงข้างกองฟาง

ชาวบ้านต่างตกตะลึง ก่อนพากันหันมองไปรอบตัว แต่ก็ไม่มีใครเห็นผู้ยิง

“อย่ามัวแต่ยืน!”

เสียงเด็กสาวดังมาจากด้านข้าง

“รีบดับไฟก่อน!”

ทุกคนได้สติ ต่างช่วยกันตักน้ำสาดใส่กองฟางที่กำลังลุกไหม้

เฉียวจิงจิงไม่ได้ลงไปสมทบ นางยังคงเฝ้าระวังอยู่บนกำแพง เผื่อมีโจรคนอื่นเข้ามาขัดขวาง

ผ่านไปพักใหญ่ เปลวไฟจึงค่อย ๆ อ่อนกำลังลง แม้จะควบคุมเพลิงไว้ได้ แต่หลังคายุ้งฉางบางส่วนก็ถูกเผาจนเสียหาย ข้าวสารที่เก็บไว้ด้านในคงสูญเสียไปไม่น้อย

เฉียวจิงจิงกำลังจะเปลี่ยนตำแหน่ง แต่ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากถนนด้านล่างเสียก่อน

“พี่ใหญ่!”

นางชะงัก ก่อนก้มมองผ่านช่องกำแพ

ชายฉกรรจ์คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาชายร่างใหญ่ที่ยืนถือดาบยาว

“พี่ใหญ่! คนของเราตายไปหลายคนแล้วขอรับ!”

ชายร่างใหญ่หันขวับ

“ใครทำ!”

“ไม่รู้ขอรับ! หลายคนถูกธนูยิง!”

“ธนู?”

หัวหน้าโจรขมวดคิ้ว

“มีนายพรานกี่คนกันแน่!”

“ข้าไม่รู้! คนที่ไปทางท้ายหมู่บ้านก็ยังไม่กลับมา!”

เฉียวจิงจิงหรี่ตาลง ชายร่างใหญ่ผู้นี้น่าจะเป็นหัวหน้าโจร

นางสังเกตเห็นว่าแม้เขาจะโกรธจัด แต่ดวงตายังคงกวาดมองรอบด้าน ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์

“เรียกคนที่เหลือกลับมา!” เขาสั่ง

“ขอรับ!”

“คืนนี้พอแค่นี้ก่อน!”

ลูกน้องชะงัก

“แต่พี่ใหญ่ ของที่ปล้นมา…”

“อยากตายอยู่ที่นี่หรือ!” หัวหน้าโจรตวาดลั่น

“รีบไป!”

เฉียวจิงจิงยกธนูขึ้น นางรอจนชายร่างใหญ่ขยับออกจากเงาต้นไม้ถึงค่อยยิงออกไป

ฟิ้ว!

ลูกธนูพุ่งฝ่าความมืดตรงไปยังเป้าหมาย แต่หัวหน้าโจรกลับเหลือบเห็นบางสิ่งพุ่งเข้ามา

“ระวัง!”

เขากระชากลูกน้องที่ยืนอยู่ข้างตัวเข้ามาขวางอย่างรวดเร็ว

ฉึก!

ลูกธนูปักเข้ากลางอกของชายเคราะห์ร้าย

ลูกน้องคนนั้นเบิกตากว้าง ก่อนทรุดลงทั้งที่ยังไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

หัวหน้าโจรผลักร่างเขาออก แล้ววิ่งหลบเข้าไปหลังรั้วบ้าน

เฉียวจิงจิงกัดฟันกรอด

เจ้าเล่ห์นัก! นางหยิบลูกธนูดอกใหม่ขึ้นมาพาดสายอีกครั้ง

ครู่ต่อมา หัวหน้าโจรโผล่ออกมาจากหลังรั้วอีกครั้ง แต่คราวนี้เขากลับลากลูกน้องอีกคนติดมือมาด้วย

“พี่ใหญ่! ท่านจะทำอะไร!” ชายคนนั้นร้องอย่างตกใจ

หัวหน้าโจรไม่ตอบ เขาผลักอีกฝ่ายออกมาข้างหน้า แล้วอาศัยร่างนั้นกำบังตัวขณะถอยไปยังตรอกแคบระหว่างบ้าน

เฉียวจิงจิงพยายามหามุมยิง แต่ทั้งสองคนเคลื่อนไหวซ้อนกันอยู่ตลอด

หากปล่อยลูกธนูตอนนี้ คนที่ถูกผลักออกมาคงรับเคราะห์แทนอีกครั้ง

เพียงชั่วอึดใจ หัวหน้าโจรก็ถอยพ้นแนวกำแพง ก่อนหันหลังวิ่งหายเข้าไปในตรอก

“พี่ใหญ่!”

ลูกน้องที่ถูกทิ้งไว้ร้องเรียก

“รอข้าด้วย!”

ไม่มีเสียงตอบ

เฉียวจิงจิงลดธนูลงช้า ๆ นางจดจำรูปร่างและท่าทางของชายผู้นั้นเอาไว้แล้ว

คนที่ยอมใช้ชีวิตลูกน้องเป็นเครื่องมือรักษาชีวิตตนเอง ย่อมไม่ใช่คนดีมีคุณธรรมอะไร

แต่ตอนนี้ยังมีชาวบ้านที่ต้องการความช่วยเหลืออีกมาก นางจึงไม่ได้ตามไป







เมื่อหัวหน้าโจรหลบหนี ลูกน้องที่เหลือก็เริ่มเสียขวัญ

บางคนทิ้งถุงเงินกับข้าวของที่ปล้นมาแล้ววิ่งหนีเข้าป่า ขณะที่บางส่วนถูกชาวบ้านซึ่งเริ่มรวมกำลังกันได้จับตัวไว้

จางต้าหลงพาคนออกตรวจตามถนน

“จับพวกมันให้ได้!”

“อย่าให้มันหนีไปได้!”

เสียงตะโกนดังสลับกับเสียงร้องไห้ของผู้ที่ได้รับบาดเจ็บ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มสงบลง เฉียวจิงจิงจึงลงจากกำแพง นางตั้งใจจะกลับบ้านเพื่อตรวจดูความปลอดภัยของบิดาและหลิวซื่อ

แต่ระหว่างทางกลับได้ยินเสียงคนเรียก

“จิงจิง!”

นางหันไปตามเสียง

ชายหนุ่มสองคนกำลังช่วยกันประคองเฉียวต้าซานเดินมาตามถนน

“ท่านพ่อ!”

นางรีบตรงเข้าไปหา ทันทีที่เห็นคราบเลือดบนเสื้อของบิดา สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไป

“เกิดอะไรขึ้นเจ้าคะ!”

“ถูกดาบเฉือนนิดหน่อย”

เฉียวต้าซานตอบราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

นางมองเลือดที่ซึมผ่านเสื้อ ก่อนเงยหน้าขึ้น

“นี่เรียกว่านิดหน่อยหรือเจ้าคะ”

เฉียวต้าซานกระแอมเบา ๆ

นางรีบเข้าไปช่วยประคองบิดาในทันที

“กลับบ้านก่อนเจ้าค่ะ”

“ท่านลุงเฉียวช่วยพวกข้าไว้ หากไม่ได้ท่าน ป่านนี้คงมีคนตายมากกว่านี้แล้ว”

เฉียวจิงจิงชะงักเล็กน้อย

“มีคนเสียชีวิตหรือ”

ชายหนุ่มทั้งสองมองหน้ากัน ก่อนคนหนึ่งจะตอบเสียงแผ่ว

“อาเซิงถูกโจรแทงเสียชีวิตที่บ้านลุงเฉิน”

นางนิ่งไปครู่หนึ่ง เมื่อวานอาเซิงยังมาช่วยงานขึ้นบ้านใหม่ของครอบครัวเฉียวอยู่เลย

“แล้วคนอื่นเล่า”

“บาดเจ็บอีกหลายคน บางคนถูกฟัน บางคนถูกตีจนหมดสติ”

เฉียวจิงจิงเม้มริมฝีปากแน่นแล้วช่วยประคองบิดาเดินต่อ โดยไม่ได้กล่าวอะไรอีก




ภายในบ้านตระกูลเฉียว หลิวซื่อกำลังเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวายตั้งแต่เฉียวต้าซานออกไปช่วยชาวบ้าน นางก็ไม่อาจนั่งอยู่เฉย ๆ ได้ เสียงจากด้านนอกทำให้นางเป็นห่วงทั้งเขาและเฉียวจิงจิง

เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูรั้ว นางจึงรีบเดินออกมาดู

“ต้าซาน!”

แต่พอเห็นเลือดบนเสื้อผ้าของเขา สีหน้าของนางก็ซีดเผือด

“ท่านบาดเจ็บหรือ!”

“ไม่เป็นไร แค่ถูกดาบเฉือน”

“แค่ถูกดาบเฉือนหรือ!”

หลิวซื่อรีบเข้ามาช่วยประคองอีกด้าน

“เลือดออกมากถึงเพียงนี้ บอกว่าไม่เป็นไรได้อย่างไร!”

เฉียวต้าซานอ้าปากเหมือนจะอธิบาย แต่เมื่อเห็นสีหน้าของนางก็เปลี่ยนใจ

“ข้าผิดเอง”

เฉียวจิงจิงเกือบหลุดยิ้ม ทว่ายังเป็นห่วงบาดแผลของบิดามากกว่า

“พาท่านพ่อเข้าไปนั่งก่อนเถิดเจ้าค่ะ”

พวกเขาช่วยกันพาเฉียวต้าซานเข้าไปในบ้าน

หลังจากขอบคุณชายหนุ่มทั้งสองคนที่มาส่งเฉียวต้าซานแล้ว เฉียวจิงจิงก็ปิดประตูรั้ว ก่อนกลับเข้ามาตรวจบาดแผลของบิดา

รอยฟันอยู่บริเวณหัวไหล่ซ้าย ยังคงมีเลือดซึมออกมา แต่จากที่เห็นเบื้องต้น คมดาบไม่น่าจะลงลึกถึงกระดูก แต่ถึงอย่างนั้นก็ต้องให้หมอตรวจดูอย่างละเอียด

“ท่านป้าหลิว ช่วยเตรียมน้ำสะอาดกับผ้าสำหรับห้ามเลือดให้ข้าหน่อยเจ้าค่ะ”

“ได้!”

หลิวซื่อรีบไปจัดเตรียมของ

เฉียวจิงจิงช่วยเปิดเสื้อบริเวณบาดแผลอย่างระมัดระวัง ก่อนใช้ผ้าสะอาดกดห้ามเลือดเอาไว้

เฉียวต้าซานนิ่วหน้าเล็กน้อย

“เจ็บหรือเจ้าคะ”

“นิดหน่อย”

นางเงยหน้ามองเขา

“เจ็บอยู่บ้าง”

“เช่นนั้นก็อย่าฝืนสิเจ้าคะ” นางกล่าว ก่อนหันไปหาหลิวซื่อที่เพิ่งกลับเข้ามา

“ท่านป้าหลิว ช่วยกดผ้าตรงนี้ไว้ก่อนนะเจ้าคะ ข้าจะไปตามหมอ”

“ได้ เจ้าระวังตัวด้วย”

“เจ้าค่ะ” นางออกจากเรือนไป

หลิวซื่อขยับเข้ามานั่งข้างเฉียวต้าซาน ก่อนใช้ผ้าสะอาดกดบาดแผลไว้ นางมองใบหน้าของเขาด้วยความเป็นห่วง

“ท่านทนหน่อยนะ”

เฉียวต้าซานพยักหน้า

“อืม”

หลิวซื่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวเสียงเบา

“ตอนท่านออกไป ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะไม่ได้เห็นท่านกลับมาอีก”

เฉียวต้าซานหันมามองนาง

“ข้าก็กลับมาแล้วมิใช่หรือ”

“แต่ท่านกลับมาพร้อมบาดแผล”

น้ำเสียงของนางสั่นเล็กน้อย

เฉียวต้าซานนิ่งไป ก่อนกล่าวอย่างจริงจัง

“ข้าขอโทษที่ทำให้เจ้าเป็นห่วง”

หลิวซื่อก้มหน้าลง

“ข้าไม่ได้ต้องการให้ท่านขอโทษ”

นางเงยหน้ามองเขาอีกครั้ง

“ข้าเพียงอยากให้ท่านระวังตัวให้มากกว่านี้”

เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า

“ต่อไปข้าจะระวังมากกว่านี้”







เมื่อหมอมาถึง เขาตรวจบาดแผลของเฉียวต้าซานอย่างละเอียด

โชคดีที่คมดาบไม่ได้ฟันลึกถึงกระดูกหรือเส้นเอ็นสำคัญ แต่บาดแผลค่อนข้างยาว จำเป็นต้องทำความสะอาดและพันแผลให้เรียบร้อย หลังจัดการบาดแผลแล้ว ท่านหมอจึงกำชับอีกครั้ง

“ช่วงนี้อย่าใช้แขนซ้ายยกของหนัก และอย่าให้แผลถูกน้ำ หากมีไข้หรือแผลบวมแดงมากขึ้น ต้องรีบให้คนไปตามข้า”

“ข้ารู้แล้ว” เฉียวต้าซานรับคำ

“แล้วก็ต้องพักผ่อนให้มาก”

ท่านหมอกล่าวเสริม

หลิวซื่อพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

“ข้าจะดูแลเขาเองเจ้าค่ะ”

เฉียวจิงจิงยืนอยู่ข้าง ๆ ก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มบาง

“เช่นนั้นข้าก็วางใจแล้ว”

เฉียวต้าซานมองบุตรสาว ก่อนหันไปมองหลิวซื่อ สุดท้ายจึงถอนหายใจ

“ได้ ข้าจะพักผ่อนให้มาก”

เมื่อหมอประจำหมู่บ้านกลับไป หลิวซื่อก็ช่วยจัดหมอนให้เฉียวต้าซานเอนตัวได้สะดวกขึ้น ก่อนนำยากับน้ำอุ่นมาวางไว้ใกล้มือ

“ช่วงนี้อย่าเพิ่งไปทำงานที่สวน”

“อืม”

“แล้วก็ห้ามขึ้นเขาด้วย”

เขาชะงักไป

เฉียวจิงจิงที่ยืนอยู่ข้างเตียงหัวเราะออกมาเบา ๆ

“ท่านป้าหลิวพูดถูกเจ้าค่ะ”

เขามองสตรีทั้งสอง ก่อนยกมือขวาขึ้นอย่างยอมแพ้

“ข้าไม่ไปไหนทั้งนั้น”

หลิวซื่อจึงยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เห็นเขาบาดเจ็บ







ฟ้าเริ่มสางแล้ว หมู่บ้านหลงซานที่เคยสงบสุขกลับเต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย

ประตูบ้านหลายหลังถูกพัง ข้าวของกระจัดกระจาย บางครอบครัวสูญเสียเงินเก็บ ส่วนยุ้งฉางที่ถูกจุดไฟเผาก็เสียหายไปไม่น้อย

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนเศร้าโศกที่สุดไม่ใช่ทรัพย์สินที่สูญเสีย หากเป็นชีวิตของอาเซิงที่ไม่มีวันหวนกลับมา

เสียงร่ำไห้ของครอบครัวเขาดังขึ้นตั้งแต่เช้ามืด

จางต้าหลงสั่งให้ชาวบ้านช่วยกันตรวจสอบความเสียหาย ดูแลผู้บาดเจ็บ และเฝ้าโจรที่จับตัวไว้ได้

เขายังเตรียมส่งคนไปแจ้งทางการที่เมืองหย่งอันโดยเร็วที่สุด เหตุการณ์ครั้งนี้ร้ายแรงเกินกว่าหมู่บ้านเล็ก ๆ จะจัดการกันเองได้







ภายในบ้านตระกูลเฉียว ต้าซานหลับพักผ่อนไปแล้ว หลิวซื่อยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียง คอยดูว่าบาดแผลมีเลือดซึมออกมาอีกหรือไม่

เฉียวจิงจิงเดินเข้ามาในห้อง

“ท่านป้าหลิว”

หลิวซื่อเงยหน้าขึ้นมองนาง

“ว่าอย่างไร”

“ข้าฝากท่านดูแลท่านพ่อสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ”

“ได้สิ เจ้าจะไปไหน”

“ข้าจะออกไปดูความเสียหายในหมู่บ้านหน่อยเจ้าค่ะ”

หลิวซื่อพยักหน้า

“ระวังตัวด้วย”

“เจ้าค่ะ”

นางเดินออกจากเรือนไป เมื่อมาถึงลานบ้าน นางหยุดมองแนวภูเขาที่อยู่ด้านหลัง

เมื่อคืนหัวหน้าโจรหนีรอดไปได้ นางยังจำได้ชัดว่ามันกระชากลูกน้องเข้ามารับลูกธนูแทนตนเองอย่างไร

คนเช่นนั้นหากยังมีชีวิตอยู่ ย่อมไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ให้จบง่าย ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น พวกโจรยังแบ่งกำลังเข้าปล้นหลายจุดพร้อมกัน และเลือกลงมือในคืนที่ชาวบ้านเพิ่งเสร็จจากงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่

นั่นหมายความว่าพวกมันอาจเฝ้าดูหมู่บ้านหลงซานมาก่อนแล้ว

เฉียวจิงจิงเดินไปยังประตูรั้ว บนถนนด้านนอกยังมีร่องรอยการต่อสู้เมื่อคืน

นางมองไปยังทิศทางที่หัวหน้าโจรหลบหนี ก่อนค่อย ๆ กำมือแน่น

ตั้งแต่มาอยู่ในโลกนี้ นางพยายามใช้ชีวิตอย่างสงบ ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ หาเงิน และดูแลครอบครัว นางไม่ได้ต้องการกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิม

แต่ความสงบที่พยายามรักษาไว้กลับถูกคนกลุ่มหนึ่งเหยียบย่ำอย่างไม่เห็นค่า

อาเซิงต้องเสียชีวิต ชาวบ้านอีกหลายคนได้รับบาดเจ็บ แม้แต่ท่านพ่อของนางก็ยังไม่อาจหลีกเลี่ยงคมดาบ

เฉียวจิงจิงหลุบตามองมีดสั้นที่คาดอยู่ตรงเอว ก่อนเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

นางไม่คิดจะปล่อยให้เรื่องนี้จบลงเพียงเพราะพวกโจรหนีไปแล้ว

หัวหน้าโจรผู้นั้นหนีรอดไปได้เมื่อคืน แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะหนีรอดไปได้ตลอด



…



#นักฆ่าสาวชาวสวน



———————————————————————

สวัสดีค่ะทุกคน ก่อนอื่นเลยต้องขอโทษผู้อ่านทักท่านด้วยนะคะที่หายไปนานเลย ช่วงนี้มีธุระมากมายจริง ๆ ค่ะ แล้วก็ต้องใช้เวลาในการแต่งแต่ละตอนด้วย บางทีก็คิดไม่ออกเลยว่าจะเขียนยังไงดี

ยังไงก็ขอบคุณทุกคนที่ยังคงรอคอยและให้กำลังใจนะคะ จะพยายามต่อไป แต่อาจมาช้าหน่อยในแต่ละตอนนะ

อ่านแล้วเป็นยังไงบ้างก็คอมเม้นพูดคุยกันได้นะคะ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ





ขอบคุณค่ะ