71. ตอนที่ 67 ราตรีทวงแค้น 1
ตอนที่ 67 ราตรีทวงแค้น 1
เช้าวันถัดมาหมู่บ้านหลงซานยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย
ชาวบ้านช่วยกันซ่อมแซมประตูที่ถูกพังเสียหาย เก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจาย และตรวจสอบทรัพย์สินที่สูญหาย ส่วนผู้ที่ได้รับบาดเจ็บก็พักรักษาตัวอยู่ในบ้านของตนเอง
จางต้าหลงส่งคนไปแจ้งทางการที่เมืองหย่งอันตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง
ขณะเดียวกัน เฉียวจิงจิงกลับเดินออกจากหมู่บ้านเพียงลำพัง
นางไม่ได้มุ่งหน้าไปยังสวนผัก แต่เลือกใช้เส้นทางเล็ก ๆ ที่ทอดเข้าสู่แนวป่าด้านตะวันตก เพราะเมื่อคืนนางเห็นหัวหน้าโจรหลบหนีไปทางนี้
แม้จะผ่านมาหลายชั่วยาม แต่ร่องรอยบางอย่างยังคงหลงเหลืออยู่
นางย่อตัวลงสำรวจพื้นดิน มีรอยเท้าหลายคู่เหยียบย่ำผ่านพุ่มหญ้า บางจุดมีหยดเลือดติดอยู่บนใบไม้ ส่วนกิ่งไม้เตี้ย ๆ ถูกหักจนเห็นเนื้อไม้สีอ่อน นางไล่สายตาตามร่องรอย ก่อนเดินลึกเข้าไปในป่า
ยิ่งห่างจากหมู่บ้าน รอยเท้ายิ่งกระจัดกระจาย แต่เมื่อถึงทางแยกแห่งหนึ่ง นางกลับพบว่าร่องรอยส่วนใหญ่มุ่งไปในทิศทางเดียวกัน
เฉียวจิงจิงเดินตามไปอีกระยะ กระทั่งพบรอยล้อเกวียนบนพื้นดิน นางหยุดพิจารณาครู่หนึ่ง
เมื่อคืนพวกโจรปล้นข้าวสารและทรัพย์สินจากชาวบ้านไปไม่น้อย หากคิดจะขนของทั้งหมดด้วยแรงคนคงลำบาก การมีเกวียนรออยู่แถวนี้จึงไม่ใช่เรื่องแปลก
นางติดตามรอยล้อเกวียนต่อไปจนถึงเชิงเขา ก่อนพบทางแคบที่ถูกใช้สัญจรอยู่เป็นประจำ
เฉียวจิงจิงเดินลัดเลาะขึ้นไปตามแนวป่าด้านข้าง ไม่นานนักก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันดังแว่วมา นางหยุดฝีเท้า ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าไปหลบหลังโขดหิน
เบื้องล่างเป็นลานกว้างระหว่างหน้าผากับแนวต้นไม้ มีบ้านเรือนที่สร้างจากไม้ไผ่หลายหลังตั้งอยู่ภายในรั้วหยาบ ๆ ตามจุดต่าง ๆ มีชายฉกรรจ์ถือดาบเฝ้าอยู่
ด้านหนึ่งมีเกวียนจอดเรียงกัน ส่วนอีกด้านใกล้เรือนหลังใหญ่มีคนกำลังขนกระสอบข้าวสารลงจากเกวียน
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลง
พบแล้ว
นางใช้เวลาอีกพักหนึ่งสำรวจบริเวณโดยรอบ จดจำตำแหน่งเรือนหลังใหญ่ จุดที่มีคนเฝ้า และเส้นทางเข้าออก จากจำนวนคนที่มองเห็น ค่ายแห่งนี้ยังมีโจรเหลืออยู่อีกหลายคน
เมื่อได้ข้อมูลเพียงพอแล้วเฉียวจิงจิงจึงถอยกลับออกมาอย่างเงียบเชียบ
คืนนี้นางจะกลับมาอีกครั้ง
ใกล้เที่ยงวัน มู่ฉางอันเดินทางมาถึงบ้านตระกูลเฉียวพร้อมคนสนิทเพียงคนเดียว ทันทีที่ลงจากม้า เขาก็รีบเดินเข้ามาในลานบ้านโดยไม่รอให้คนสนิทนำสัมภาระลงจากหลังม้า
“จิงจิง!”
“พี่สาม?”
มู่ฉางอันเดินตรงเข้ามาหา ก่อนกวาดตามองนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า
“เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่”
“ไม่เจ้าค่ะ”
“แน่ใจนะ”
เฉียวจิงจิงยกแขนทั้งสองข้างให้เขาดู
“ครบทั้งสองข้างเจ้าค่ะ ขาก็ยังอยู่ครบ”
มู่ฉางอันขมวดคิ้ว
“ยังมีอารมณ์มาพูดเล่นอีก!”
นางหัวเราะเบา ๆ
“ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ เจ้าค่ะ”
เมื่อเห็นว่าน้องสาวปลอดภัยดี เขาจึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
“พอข้าได้ข่าวก็รีบมาทันที”
“ข่าวไปถึงในเมืองเร็วถึงเพียงนั้นเชียวหรือ”
“ชาวบ้านที่ไปแจ้งทางการพบคนของข้าระหว่างทาง”
มู่ฉางอันมองไปรอบ ๆ บ้าน
“แล้วท่านลุงเฉียวเล่า”
“ท่านพ่อได้รับบาดเจ็บที่ไหล่ซ้ายเจ้าค่ะ ให้ท่านหมอมาตรวจแล้ว ตอนนี้พักผ่อนอยู่บนห้อง”
“พาข้าไปดูหน่อย”
เฉียวจิงจิงจึงนำเขาเข้าไปในเรือน
ภายในห้อง
เฉียวต้าซานกำลังนั่งพิงหมอน โดยมีหลิวซื่อคอยจัดยาให้
นอกจากนี้ยังมีครอบครัวตระกูลหยู หวงหลง และผิงอันก็อยู่ด้วย พอรู้ข่าวว่าเฉียวต้าซานบาดเจ็บพวกเขาก็มาเยี่ยมตั้งแต่เช้า
เมื่อคืนเหตุการณ์ชุลมุนวุ่นวาย แต่ละครอบครัวต่างก็ช่วยเหลือตนเอง นอกจากเฉียวต้าซานแล้วก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ
เฉียวจิงจิงให้คนงานหยุดงานที่สวนผักสองสามวัน ให้เฉียวต้าซานพักผ่อนให้เต็มที่และให้คนอื่น ๆ จัดการเรื่องบ้านที่พังเสียหายให้เรียบร้อยก่อนค่อยกลับมาทำงานอีกครั้ง
เมื่อเห็นมู่ฉางอันเดินเข้ามา คนอื่น ๆ ก็ขยับออกห่างจากเตียงของเฉียวต้าซาน
“คุณชายมู่” เฉียวต้าซานกำลังจะลุกจากเตียง
“ท่านลุงเฉียวไม่ต้องลุกหรอกขอรับ”
มู่ฉางอันรีบเข้าไปห้าม
“ข้าได้ข่าวว่าท่านบาดเจ็บ จึงรีบมาดู”
“แผลเล็กน้อยเท่านั้น” เฉียวต้าซานตอบ
หลิวซื่อที่ยืนอยู่ข้างเตียงหันมามองทันที
“แผลเล็กน้อยที่ไหนกัน หมอยังกำชับให้พักผ่อนอีกหลายวัน”
เฉียวต้าซานกระแอมเบา ๆ ก่อนยอมเงียบ
มู่ฉางอันมองภาพตรงหน้าแล้วคลายความกังวลลงบ้าง เขาจึงหันมาหาเฉียวจิงจิง
“ช่วงนี้ข้าจะพักอยู่ที่นี่สักระยะ”
นางเลิกคิ้ว
มู่ฉางอันมองน้องสาวด้วยสีหน้าจริงจัง
“ก่อนหน้านี้ข้าไม่อยากมารบกวน เพราะรู้ว่าเจ้าเพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่ คงอยากใช้เวลาอยู่กับท่านลุงเฉียว”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ
“แต่เมื่อคืนเกิดเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้ จะให้ข้ากลับไปนอนสบายอยู่ในเมืองได้อย่างไร”
เฉียวจิงจิงยิ้ม “พี่สามคิดมากเกินไปแล้ว”
“รอให้เจ้าเป็นอะไรขึ้นมาก่อน ข้าค่อยเป็นห่วงอย่างนั้นหรือ”
“ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้นเสียหน่อย”
“เช่นนั้นก็ให้พี่พักอยู่ด้วย”
เฉียวจิงจิงมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“ได้เจ้าค่ะ ที่บ้านมีห้องว่างตั้งหลายห้อง พี่สามอยากอยู่กี่วันก็อยู่ได้”
มู่ฉางอันจึงยิ้มออกมา เขามองน้องสาวด้วยความเอ็นดู ตั้งแต่ได้รู้ว่านางคือมู่จิ่นเยว่ น้องสาวที่ครอบครัวตามหามาหลายปี เขาก็อยากดูแลนางให้มากกว่านี้ เพียงแต่ไม่ต้องการให้นางรู้สึกว่าตนกำลังเข้ามาแทรกแซงชีวิตที่นางคุ้นเคย
หลังอาหารเย็น มู่ฉางอันนั่งสนทนากับเฉียวต้าซานอยู่พักใหญ่ ก่อนแยกย้ายไปพักผ่อน
เฉียวจิงจิงกลับเข้าห้องของตนตามปกติ เมื่อเสียงภายในเรือนเงียบลง นางจึงลุกจากเตียง
ชุดสีเข้มถูกนำออกมาสวม มีดสั้นสองเล่มถูกเก็บไว้ในตำแหน่งที่หยิบใช้ได้สะดวก นางตรวจดูอุปกรณ์อีกครั้ง ก่อนดับตะเกียง
คืนนี้นางไม่ได้คิดจะต่อสู้กับโจรทั้งค่าย เป้าหมายมีเพียงหัวหน้าโจรและคนสำคัญที่ร่วมวางแผนบุกหมู่บ้านเท่านั้น เมื่อจัดการคนเหล่านั้นเสร็จ นางก็จะกลับ
เฉียวจิงจิงเปิดหน้าต่างด้านหลังอย่างแผ่วเบา ก่อนเคลื่อนตัวออกไป
บ้านหลังใหม่มีพื้นที่กว้างขวาง อีกทั้งห้องรับรองที่มู่ฉางอันพักอยู่ก็อยู่คนละด้านกับห้องของนาง การหลบออกไปโดยไม่ให้ใครรู้จึงไม่ใช่เรื่องยาก
ไม่นานเงาร่างเล็กก็หายลับเข้าไปในความมืด
ใช้เวลาไม่นาน เฉียวจิงจิงก็เดินทางมาถึงทางขึ้นเขา แต่ขณะที่กำลังจะเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางสายเล็กที่มุ่งสู่ค่ายโจร ก็มีเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลัง
“จะไปไหนหรือ”
นางหยุดฝีเท้าทันที ก่อนหันขวับไปตามเสียง
ห่างออกไปไม่ไกลที่ใต้ต้นไม้ใหญ่มีชายหนุ่มร่างสูงยืนกอดอกอยู่ โดยมีเซี่ยเหิงกับผู้ติดตามอีกสองคนยืนรอไม่ไกล ส่วนกำลังคนที่เหลือกระจายตัวอยู่ตามแนวป่า
“โจวจิ่งเหยียน?”
ชายหนุ่มก้าวออกมาจากความมืด
“จำข้าได้ด้วยหรือ”
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์
“ท่านมาทำอะไรที่นี่”
“ข้าควรเป็นฝ่ายถามเจ้ามากกว่า”
“ข้าออกมาเดินเล่น”
โจวจิ่งเหยียนเหลือบมองชุดสีเข้มของนาง
“เดินเล่นกลางดึก?”
“อากาศกำลังดี เย็นสบายเลยทีเดียว…”
“พร้อมมีดสองเล่ม?”
เฉียวจิงจิงชะงัก ก่อนยกมือขึ้นกอดอกแล้วจ้องมองชายตรงหน้า
“ท่านจะถามอีกนานหรือไม่”
มุมปากของโจวจิ่งเหยียนยกขึ้นเล็กน้อย
“ข้าได้ข่าวเรื่องหมู่บ้านหลงซานแล้ว”
สีหน้าของเฉียวจิงจิงเปลี่ยนไปเล็กน้อยก่อนจะกลับมาราบเรียบตามเดิม
“แล้วอย่างไร”
“ท่านลุงเฉียวบาดเจ็บและ…” เขาเอ่ยออกมาพร้อมขยับเข้ามาใกล้นางเรื่อย ๆ
“หัวหน้าโจรหนีไปได้”
เฉียวจิงจิงเงียบ
โจวจิ่งเหยียนมองนางอย่างรู้ทัน
“ข้าจึงคิดว่าเจ้าคงไม่ยอมอยู่เฉยแน่”
“ท่านรู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมาทางนี้”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร ก็แค่… บังเอิญออกมาเดินเล่นก็เท่านั้น”
เขาหยุดเล็กน้อย
“ดูเหมือนเราสองคนจะใจตรงกันนะ บังเอิญมาเดินเล่นที่เดียวกันเสียด้วย”
เฉียวจิงจิงมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างหงุดหงิด คนผู้นี้รู้ทันนางไปเสียหมด
“แล้วท่านคิดจะห้ามข้าหรือ”
“หากข้าคิดจะห้าม คงไม่พาคนมาด้วย”
เฉียวจิงจิงเหลือบมองชายฉกรรจ์ที่ยืนรออยู่ห่างออกไปไม่ไกล นางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมา
“ท่านพาคนมาหลายคนเชียว”
โจวจิ่งเหยียนมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของนาง
“เจ้าคิดอะไรอยู่”
“ข้าเพียงคิดว่า…”
นางยิ้มบาง
“ในค่ายโจรน่าจะมีทรัพย์สินอยู่ไม่น้อย”
โจวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“เมื่อครู่เจ้าไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้?”
“เดิมทีข้าตั้งใจแค่จัดการคนเท่านั้น”
“แล้วตอนนี้?”
“มีคนช่วยขนของแล้ว จะกลับไปมือเปล่าได้อย่างไร”
เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ
“เจ้าช่างไม่ยอมเสียเปรียบจริง ๆ”
“ท่านจะช่วยข้าหรือไม่”
“แน่นอน” เขาตอบโดยไม่ลังเล
เฉียวจิงจิงมองเขาอย่างประหลาดใจ
“ท่านรับปากง่ายถึงเพียงนี้?”
เขาหยักหน้าเบา ๆ
“แต่ต้องแยกทรัพย์สินที่ปล้นมาจากชาวบ้านออกไว้ก่อน”
“ข้ารู้อยู่แล้ว” นางตอบ
“ข้าไม่ได้คิดจะเอาข้าวของของชาวบ้านมาเป็นของตัวเองเสียหน่อย”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“เช่นนั้นนำทางเถิด”
เมื่อมาถึงบริเวณใกล้ค่ายโจร เฉียวจิงจิงหยุดอยู่หลังแนวต้นไม้ นางชี้ไปยังเรือนไม้หลังใหญ่ที่ตั้งอยู่ด้านใน
“หัวหน้าโจรน่าจะอยู่ที่นั่น”
โจวจิ่งเหยียนมองตาม
“เจ้ามาสำรวจแล้วหรือ”
“เมื่อเช้า”
เขาหันมามองนาง
“เพิ่งเกิดเรื่องเมื่อคืน เจ้าก็ออกมาตามรอยตั้งแต่เช้า?”
“ไม่เช่นนั้นจะรอให้พวกมันหนีไปก่อนหรือ”
เขาไม่ได้โต้แย้ง
เฉียวจิงจิงกวาดตามองค่ายโจรตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนกล่าวเสียงต่ำ
“ข้าจะเข้าไปจัดการหัวหน้าโจรกับพวกพี่น้องของมัน”
“แล้วคนที่เหลือ?”
“ให้ท่านจัดการ”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ได้”
นางมองเขาอย่างแปลกใจ
“ท่านไม่คิดจะถามหรือว่าข้าจะทำอย่างไร”
“เจ้าย่อมมีวิธีของเจ้า”
เขาตอบเรียบ ๆ
“ข้าเพียงต้องการรู้ว่าเมื่อใดควรลงมือ”
นางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนกล่าว
“รอจนข้าออกมาจากเรือนหลังใหญ่ แล้วค่อยให้คนของท่านเข้าจับพวกที่เหลือ”
“ตกลง”
นางพยักหน้า ก่อนเคลื่อนตัวหายเข้าไปในเงามืด
โจวจิ่งเหยียนมองตาม แม้จะตั้งใจจับตาดู แต่เพียงพริบตาเดียวเขาก็แทบมองไม่เห็นว่านางอยู่ตรงไหน
เซี่ยเหิงที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับเข้ามา
“นายท่าน จะปล่อยให้นางเข้าไปคนเดียวจริงหรือขอรับ”
“อืม”
“แต่ด้านในมีโจรหลายคน…”
จิ่งเหยียนมองไปยังค่ายโจรตรงหน้า
“คอยดูเถิด”
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน