72. ตอนที่ 68 ราตรีทวงแค้น 2
ตอนที่ 68 ราตรีทวงแค้น 2
ภายในค่าย หลายคนยังไม่เข้านอนบางส่วนกำลังดื่มสุราเพื่อคลายความหวาดกลัวจากเหตุการณ์เมื่อคืน ขณะที่บางคนช่วยกันเก็บข้าวของเตรียมย้ายค่าย“พี่ใหญ่บอกว่าพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางแต่เช้า”
“เหตุใดต้องรีบถึงเพียงนั้น”
“คนของเราตายไปตั้งมาก หากทางการตามมาจะทำอย่างไร!”
เสียงสนทนาดังขึ้นเป็นระยะ แต่ไม่มีใครสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่เคลื่อนผ่านด้านหลังเรือน
เฉียวจิงจิงหยุดอยู่ข้างหน้าต่างแล้วมองเข้าไปในเรือน ด้านในมีชายฉกรรจ์สามคนกำลังนั่งล้อมโต๊ะ หนึ่งในนั้นคือหัวหน้าโจรที่นางพบเมื่อคืน
ส่วนอีกสองคนดูจากท่าทางและการสนทนาแล้วน่าจะเป็นลูกน้องคนสนิท
“พรุ่งนี้ข้าจะพาคนออกไปก่อน” ชายร่างใหญ่กล่าว
“แล้วของที่ปล้นมาเล่าพี่ใหญ่”
“ขนไปให้หมด!”
“แต่เรามีเกวียนไม่พอ”
“เช่นนั้นก็ทิ้งของที่ไม่จำเป็นไว้!”
ชายอีกคนหนึ่งขมวดคิ้ว
“แล้วพวกที่ถูกจับเล่า”
หัวหน้าโจรแค่นหัวเราะ
“จะไปสนใจพวกมันทำไม”
เฉียวจิงจิงฟังอยู่เงียบ ๆ นางจำเสียงนั้นได้ดี
เมื่อคืนชายผู้นี้กระชากลูกน้องมารับลูกธนูแทนตนเอง ก่อนหนีไปโดยไม่เหลียวกลับมามอง และเพราะคำสั่งของมัน ชาวบ้านในหมู่บ้านหลงซานจึงต้องเดือดร้อน
อาเซิงเสียชีวิต ท่านพ่อได้รับบาดเจ็บ
แววตาของจิงจิงเย็นลง นางไม่ได้คิดจะเข้าไปต่อปากต่อคำกับคนเหล่านี้เพราะคืนนี้นางไม่ได้มาเจรจา
ภายในเรือน หัวหน้าโจรกำลังยกถ้วยสุราขึ้นดื่ม ทันใดนั้น เปลวไฟตะเกียงข้างผนังก็ไหววูบ
“ลมเข้ามาจากไหนกัน” ชายคนหนึ่งหันไปมองหน้าต่าง แต่ยังไม่ทันได้ลุกขึ้น เงาร่างเล็กก็ปรากฏขึ้นด้านหลังเขา ประกายคมมีดวาบผ่านความมืด ชายคนนั้นทรุดลงโดยไม่ทันส่งเสียงร้องใด ๆ
ชายอีกคนหันขวับ
“ใคร!”
เฉียวจิงจิงเคลื่อนตัวเข้าประชิดอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วอึดใจ ชายคนที่สองก็ล้มลงข้างโต๊ะ
เฉียวจิงจิงคว้าถ้วยสุราที่กำลังจะตกกระแทกพื้นไว้ได้ทัน
หัวหน้าโจรผุดลุกขึ้นทันที
“เจ้าเป็นใคร!”
เฉียวจิงจิงยืนอยู่ตรงหน้าเขา ชุดสีเข้มกลืนไปกับเงามืด มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่มองมาอย่างเย็นชา
“จำข้าไม่ได้หรือ”
หัวหน้าโจรชะงัก
“เจ้า…”
“เมื่อคืนเจ้าหนีเก่งนัก”
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“เจ้า…เป็นคนของหมู่บ้านหลงซาน?”
เฉียวจิงจิงไม่ตอบ
หัวหน้าโจรรีบคว้าดาบที่วางอยู่ข้างโต๊ะขึ้นมา แต่ยังไม่ทันชักออกจากฝัก เด็กสาวก็เข้ามาถึงตัวเขาแล้ว
เขาพยายามถอยหนี ทว่านางไม่เปิดโอกาสให้เขาได้ตั้งหลักแม้แต่น้อยการเคลื่อนไหวของนางรวดเร็วและแม่นยำ หัวหน้าโจรเสียหลักล้มลงกระแทกโต๊ะ ก่อนทรุดลงกับพื้น
เขาเงยหน้ามองคนตรงหน้าด้วยความหวาดกลัว
“เดี๋ยวก่อน! เจ้าต้องการเงินเท่าไร ข้าให้ได้หมด!”
เฉียวจิงจิงมองเขาด้วยแววตาคมกริบ
“ข้าไม่ได้มาเอาเงิน”
“เช่นนั้นเจ้าต้องการอะไร!”
“ชีวิตเจ้า”
หัวหน้าโจรหน้าซีดเผือด
“ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคือใคร! หากข้าเคยล่วงเกิน…”
“เมื่อคืนเจ้าทำร้ายคนในหมู่บ้านหลงซาน” นางกล่าวเสียงเรียบ
“และทำให้ท่านพ่อของข้าบาดเจ็บ”
หัวหน้าโจรเบิกตากว้าง
เฉียวจิงจิงไม่เอ่ยอะไรอีก นางลงมือโดยไม่ลังเล เพียงพริบตาเดียว ทุกอย่างก็สิ้นสุดลง หัวหน้าโจรล้มแน่นิ่งอยู่ข้างโต๊ะ
เฉียวจิงจิงมองร่างไร้ชีวิตตรงหน้าอย่างเย็นชา ความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในอกตั้งแต่เห็นบาดแผลบนไหล่ของบิดาค่อย ๆ สงบลง นางไม่เคยคิดว่าการฆ่าคนเป็นเรื่องน่ายินดี แต่สำหรับผู้ที่กล้าทำร้ายครอบครัวของนาง ก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปรานี
เด็กสาวหันไปตรวจดูสิ่งของภายในห้อง บนโต๊ะมีบัญชีทรัพย์สินกับแผนที่เส้นทางบางส่วนวางอยู่ นางจึงหยิบขึ้นมาดูอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นชื่อสถานที่หลายแห่งที่ไม่คุ้นเคย นางก็เก็บเอกสารเหล่านั้นไว้ก่อนจากนั้นจึงเปิดประตูออกไป
ด้านนอกค่าย โจวจิ่งเหยียนยังคงรออยู่ใต้ต้นไม้ต้นเดิม เมื่อเห็นเฉียวจิงจิงเดินออกมาจากเรือนหลังใหญ่ เขาก็ขยับตัวเล็กน้อย
เฉียวจิงจิงเดินกลับมาทางเดิมโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
“เรียบร้อยแล้ว”
โจวจิ่งเหยียนมองใบหน้าของนาง
“ทั้งสามคน?”
“อืม”
เขานิ่งไปเล็กน้อย จากเวลาที่ผ่านไปไม่นานนัก เขาแทบไม่อยากเชื่อว่าหัวหน้าโจรกับคนสำคัญอีกสองคนจะถูกจัดการหมดแล้ว
“เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่”
“ไม่”
นางตอบ ก่อนเหลือบมองคนของเขา
“ทีนี้ถึงตาท่านแล้ว”
จิ่งเหยียนพยักหน้า เขาหันไปทางเซี่ยเหิง
“ลงมือ”
“ขอรับ!”
เซี่ยเหิงส่งสัญญาณให้คนที่กระจายตัวรออยู่เคลื่อนไหว ไม่นานเสียงตะโกนก็ดังขึ้นภายในค่าย
“พวกเจ้าเป็นใคร!”
“ทิ้งอาวุธ!”
คนของโจวจิ่งเหยียนที่ซุ่มอยู่ตามแนวป่าปิดเส้นทางเข้าออกทั้งหมด ก่อนบุกเข้าควบคุมค่ายพร้อมกัน พวกโจรที่ยังไม่ทันตั้งตัวต่างแตกตื่น บางคนคิดหนีเข้าป่า แต่กลับพบว่าทุกทางถูกปิดไว้แล้ว
บางคนพยายามคว้าดาบขึ้นต่อสู้ แต่เมื่อเห็นว่าผู้บุกรุกมีฝีมือเหนือกว่า อีกทั้งหัวหน้าโจรไม่ออกมาสั่งการ พวกมันก็เริ่มเสียขวัญ
เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ด้านข้าง เมื่อแน่ใจว่าพวกโจรไม่อาจรวมตัวกันได้อีก นางจึงหันไปหาโจวจิ่งเหยียน
“ไปดูสมบัติกันเถิด”
ชายหนุ่มหันมามองนาง
“เจ้ารอเรื่องนี้อยู่สินะ”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
“ไหน ๆ ก็มาถึงแล้ว”
โจวจิ่งเหยียนส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนเดินตามนางไปยังที่เก็บสมบัติของพวกโจร
ภายในเรือนมีหีบไม้วางอยู่เต็มไปหมด ผ้าแพร เครื่องประดับ และเงินทองจำนวนหนึ่ง
เฉียวจิงจิงเปิดหีบใบแรก เมื่อเห็นแท่งเงินที่วางเรียงอยู่ด้านใน ดวงตาของนางก็เป็นประกาย
“โจรพวกนี้ร่ำรวยไม่น้อยเลย”
โจวจิ่งเหยียนมองนางก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา
เฉียวจิงจิงไม่สนใจเขา นางหันไปสำรวจหีบใบอื่นต่อ บางอย่างก็มีสัญลักษณ์เฉพาะ
“ของพวกนี้ต้องส่งคืนเจ้าของ”
“ข้าจะให้คนแยกไว้”
โจวจิ่งเหยียนกล่าว
“ส่วนทรัพย์สินที่เหลือ ต้องตรวจสอบก่อนว่ามีที่มาอย่างไร”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า แม้จะเสียดายอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้โต้แย้ง นางหันไปเห็นหีบใบเล็กอีกใบซึ่งวางอยู่ด้านในสุด
เมื่อเปิดออกก็พบเครื่องประดับกับแท่งเงินจำนวนหนึ่ง
“ของพวกนี้เล่า”
โจวจิ่งเหยียนเดินเข้ามาดูใกล้ ๆ
“ยังไม่รู้ว่าเป็นของผู้ใด”
“เช่นนั้นเก็บแยกไว้ก่อน”
เฉียวจิงจิงกล่าว ก่อนปิดฝาหีบอย่างเสียดาย
โจวจิ่งเหยียนมองนางด้วยความประหลาดใจ
“ข้านึกว่าเจ้าจะยกกลับไปทั้งหีบเสียอีก” โจวจิ่งเหยียนกล่าว
“ข้าไม่ได้โลภถึงเพียงนั้น” นางตอบหน้าตาเฉย
“จริงหรือ”
“ท่านไม่เชื่อข้าหรือ”
“ข้ายังไม่ได้พูดอะไรเลย”
เฉียวจิงจิงส่งเสียงหึเบา ๆ ก่อนเดินไปดูของอย่างอื่นต่อ
ระหว่างนั้นเซี่ยเหิงก็เข้ามารายงาน
“นายท่าน จับคนที่เหลือได้แล้วขอรับ เกวียนก็ยังใช้การได้”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“ให้คนขนทรัพย์สินออกมา แยกของที่ปล้นจากหมู่บ้านหลงซานไว้ต่างหาก ส่วนเอกสารกับสิ่งของที่น่าสงสัยให้เก็บรักษาไว้”
“ขอรับ!”
เฉียยจิงจิงเดินกลับมาหาเขา
“ท่านจะพาพวกโจรไปไหน”
“ส่งให้ทางการจัดการ”
“แล้วหากพวกมันหนีอีกเล่า”
เขามองนาง
“ครั้งนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องเช่นนั้นอีก” น้ำเสียงของเขาหนักแน่น
นางหยิบเอกสารที่พบในห้องของหัวหน้าโจรออกมาส่งให้เขา
“ข้าเจอสิ่งนี้ด้วย”
โจวจิ่งเหยียนรับไปเปิดดู เมื่อเห็นรายการสินค้าและเส้นทางที่ระบุอยู่ภายใน สีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมลงเล็กน้อย
“เจ้าพบจากที่ใด”
“ในห้องหัวหน้าโจร”
เขาพับเอกสารเก็บอย่างระมัดระวัง
“ข้าจะตรวจสอบเอง”
นางพยักหน้า สำหรับนาง เรื่องสำคัญที่สุดในคืนนี้เสร็จสิ้นแล้ว ส่วนเอกสารเหล่านั้นจะเกี่ยวข้องกับสิ่งใด คงต้องรอให้โจวจิ่งเหยียนตรวจสอบต่อไป
เมื่อจัดการค่ายโจรเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาจาง ๆ
เฉียวจิงจิงมองเกวียนที่กำลังถูกเตรียมไว้สำหรับขนทรัพย์สิน ก่อนหันไปหาโจวจิ่งเหยียน
“ข้าต้องกลับแล้ว”
“พี่ชายเจ้ารู้หรือไม่ว่าเจ้าออกมา”
“ไม่รู้”
เขามองนาง
“แล้วหากเขาตื่นมาไม่พบเจ้าล่ะ”
“เช่นนั้นข้าก็ต้องรีบกลับก่อนเขาตื่น” เฉียวจิงจิงตอบอย่างไม่ทุกข์ร้อน
ชายหนุ่มส่ายหน้า
“ข้าจะไปส่ง”
“ไม่จำเป็น ข้ากลับเองได้”
“ข้ารู้ แต่ข้าจะไปส่ง”
เฉียวจิงจิงมองเขาครู่หนึ่ง ก่อนยอมพยักหน้า
“ตามใจท่าน”
ทั้งสองเดินออกจากค่ายโจรไปตามเส้นทางบนภูเขา ระหว่างทาง โจวจิ่งเหยียนหันมามองเด็กสาวข้างกาย
“เมื่อคืนเจ้าคงโกรธมาก”
นางเงียบไปครู่หนึ่ง
“พวกมันทำร้ายท่านพ่อ” นางตอบเพียงเท่านั้น
โจวจิ่งเหยียนไม่ได้ถามต่อ เขารู้ดีว่าคนเราย่อมมีสิ่งที่ไม่อาจยอมให้ใครแตะต้อง สำหรับเฉียวจิงจิง สิ่งนั้นคือครอบครัวของนาง
เมื่อเดินมาถึงทางแยกใกล้หมู่บ้าน เด็กสาวก็หยุดฝีเท้า
“ส่งถึงตรงนี้ก็พอ”
โจวจิ่งเหยียนพยักหน้า
“กลับไปพักผ่อนเสีย”
“ท่านเองก็เช่นกัน”
เฉียวจิงจิงหันหลังเดินจากไปได้สองสามก้าว ก่อนนึกอะไรขึ้นมาได้นางหันกลับมามองเขา
“โจวจิ่งเหยียน”
“ว่าอย่างไร”
“ขอบคุณ”
ชายหนุ่มยิ้มบาง
“ไม่เป็นไร”
นางพยักหน้า ก่อนหายลับไปตามทางโจวจิ่งเหยียนมองตามอยู่ครู่หนึ่ง จึงหันหลังกลับไปยังค่ายโจร
เมื่อกลับมาถึงบ้าน ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ เฉียวจิงจิงลอบเข้าบ้านทางเดิม ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าและเก็บอาวุธไว้ตามเดิม จากนั้นจึงกลับขึ้นเตียงราวกับไม่เคยออกไปไหน
ไม่นาน เสียงไก่ขันก็ดังขึ้น เฉียวจิงจิงหลับตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง
หัวหน้าโจรที่ทำร้ายท่านพ่อไม่มีโอกาสกลับมาสร้างความเดือดร้อนอีกแล้ว
ส่วนเรื่องทรัพย์สินในค่าย…ค่อยว่ากันอีกทีเมื่อฟ้าสว่าง
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน