74. ตอนที่ 69 นัดพบกลางดึก
ตอนที่ 69 นัดพบกลางดึก
แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในห้อง เฉียวจิงจิงพลิกตัวบนเตียง ก่อนลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู“จิงจิง ตื่นหรือยัง”
เสียงของมู่ฉางอันดังมาจากด้านนอก
“ตื่นแล้วเจ้าค่ะ”
นางตอบพลางลุกขึ้นนั่งอย่างงัวเงีย เมื่อคืนกว่าจะกลับถึงบ้านก็เกือบฟ้าสาง ทำให้ได้นอนไปเพียงไม่กี่ชั่วยาม
“พี่เห็นเจ้ายังไม่ออกจากห้อง จึงมาดูว่าเป็นอะไรหรือไม่”
“ข้าไม่เป็นอะไรเจ้าค่ะ เพียงแค่นอนเพลินไปหน่อย”
“เช่นนั้นก็รีบล้างหน้าล้างตาเถิด อาหารเช้าเตรียมเสร็จแล้ว”
“เจ้าค่ะ เดี๋ยวข้าตามไป”
เมื่อเสียงฝีเท้าของมู่ฉางอันห่างออกไป นางจึงลุกจากเตียงไปล้างหน้าเปลี่ยนเสื้อผ้า
ระหว่างเดินผ่านห้องโถง กลิ่นอาหารจากห้องครัวก็ลอยมาแตะจมูก
เมื่อเดินเข้าไปดูก็พบหลิวซื่อกำลังตักข้าวต้มใส่ถ้วย ส่วนบนโต๊ะมีผักดองกับอาหารอีกสองสามอย่างจัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
“ท่านป้าหลิว มาแต่เช้าเลยหรือเจ้าคะ”
หลิวซื่อเงยหน้าขึ้นยิ้ม
“ข้ามาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง เห็นว่าช่วงนี้เจ้าสั่งให้คนงานหยุดงานกันหมด จึงคิดว่าจะมาช่วยทำอาหารให้”
หลังเกิดเหตุโจรบุก เฉียวจิงจิงให้คนงานในสวนหยุดงานชั่วคราว เพื่อกลับไปดูแลครอบครัวและจัดการความเสียหายที่บ้านของตนเอง ผิงอันกับหวงหลงจึงหยุดงานเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ
“ลำบากท่านป้าหลิวแล้วเจ้าค่ะ”
“ลำบากอะไรกัน บ้านข้าก็อยู่ข้าง ๆ นี่เอง อีกอย่างท่านพ่อของเจ้าได้รับบาดเจ็บ จะให้ข้าอยู่เฉย ๆ ได้อย่างไร”
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง “เช่นนั้นช่วงนี้คงต้องรบกวนท่านป้าหลิวแล้ว”
“ไม่ต้องเกรงใจหรอก รีบไปดูท่านพ่อของเจ้าเถิด ข้าเพิ่งยกยาไปให้เมื่อครู่นี้”
“เจ้าค่ะ”
นางเดินออกจากห้องครัว ก่อนตรงไปยังห้องนอนของบิดา
เฉียวต้าซานกำลังนั่งพิงหมอนอยู่บนเตียง ไหล่ซ้ายยังมีผ้าพันแผลพันไว้อย่างเรียบร้อย เขามองออกไปนอกหน้าต่างด้วยท่าทางเบื่อหน่าย
“ท่านพ่อ”
“ตื่นแล้วหรือ”
“เจ้าค่ะ วันนี้รู้สึกอย่างไรบ้าง”
“ดีขึ้นมากแล้ว”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปดูผ้าพันแผล ก่อนนั่งลงข้างเตียง
“แผลยังไม่หายดี ช่วงนี้ท่านพ่อห้ามขึ้นเขาหรือยกของหนักเด็ดขาดนะเจ้าคะ”
“รู้แล้ว ๆ”
“แล้วก็ห้ามผ่าฟืน”
เฉียวต้าซานชะงัก “พ่อยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“ข้ารู้ทันหรอกเจ้าค่ะ”
ขณะนั้นหลิวซื่อเดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารเช้า
“เจ้าช่วยข้ากำชับเขาอีกคนก็ดี เมื่อเช้าเขายังถามอยู่ว่าฟืนหลังบ้านเหลือเท่าไร”
เฉียวต้าซานถอนหายใจ
“พวกเจ้าสองคนเข้ากันดีจริง ๆ”
“ก็ดีแล้วนี่เจ้าคะ”
เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาเฉย ก่อนลุกขึ้นช่วยหลิวซื่อจัดสำรับอาหารให้บิดา
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว นางจึงออกไปรับประทานอาหารเช้ากับมู่ฉางอัน
หลังอาหารเช้า มู่ฉางอันชวนเฉียวจิงจิงออกไปเดินดูบริเวณบ้าน
“กำแพงด้านนี้ยังแข็งแรงดี” เขากล่าวพลางตรวจดูร่องรอยลูกธนูบนเนื้อไม้ “แต่ประตูใหญ่ควรเสริมเหล็กอีกชั้น”
“ข้าก็คิดเช่นนั้นเจ้าค่ะ”
“พี่จะให้ช่างจากในเมืองมาดู”
เฉียวจิงจิงหันไปมองเขา “พี่สาม ข้าจัดการเองได้”
“พี่รู้ว่าเจ้าทำได้” มู่ฉางอันตอบ ก่อนยิ้มบาง ๆ “แต่มีพี่ชายไว้ทำอะไร หากเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ยังช่วยเจ้าไม่ได้”
เฉียวจิงจิงส่ายหน้าอย่างจนใจ
“เช่นนั้นก็ตามใจท่านเถิด”
มู่ฉางอันยิ้มอย่างพอใจ
ทั้งสองเดินตรวจรอบบ้านอีกพักหนึ่ง ก่อนกลับเข้าเรือน
หลังอาหารกลางวัน เฉียวจิงจิงตั้งใจจะออกไปดูสวนผัก แต่ยังไม่ทันเดินพ้นประตู ก็เห็นชาวบ้านคนหนึ่งวิ่งตรงเข้ามา
“จิงจิง! คุณชายมู่! ทางการจับโจรได้แล้ว!”
“จริงหรือ” มู่ฉางอันถาม
“จริงขอรับ! ตอนนี้พวกเขาพาคนร้ายกับทรัพย์สินที่ปล้นไปมาที่ลานหน้าบ้านผู้ใหญ่บ้านแล้ว!”
“รวดเร็วถึงเพียงนี้…” มู่ฉางอันพึมพำ ก่อนหันมาหาน้องสาว “ไปดูกันเถิด”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบ ก่อนเดินตามเขาออกจากบ้าน
ลานหน้าบ้านจางต้าหลงเต็มไปด้วยผู้คน
เกวียนหลายคันจอดเรียงอยู่ด้านข้าง บนเกวียนมีทั้งกระสอบข้าวสาร เครื่องมือทำกิน และหีบไม้ที่ถูกปิดผนึก
โจรหลายคนถูกมัดมือไว้ โดยมีเจ้าหน้าที่ถือดาบยืนควบคุม
ชาวบ้านต่างมุงดูด้วยความตื่นเต้น บ้างก็ชี้หน้าด่าทอคนร้ายที่เคยบุกเข้าบ้านของตน
“เจ้าพวกสารเลว! เมื่อคืนยังถือดาบขู่ฆ่าพวกข้าอยู่เลย!”
“สมควรแล้วที่ถูกจับ!”
“แล้วหัวหน้าโจรเล่า เหตุใดไม่เห็นมัน!”
จางต้าหลงยืนอยู่ข้างเจ้าหน้าที่ผู้หนึ่ง เมื่อได้ยินคำถามก็หันไปสอบถามแทนชาวบ้าน
“ใต้เท้า แล้วหัวหน้าโจรอยู่ที่ใดหรือขอรับ”
เจ้าหน้าที่ตอบเสียงดังพอให้คนรอบข้างได้ยิน
“หัวหน้าโจรกับแกนนำอีกสองคนเสียชีวิตแล้ว ส่วนโจรที่ยังหลบซ่อนอยู่ในค่ายก็ถูกจับกุมทั้งหมด”
เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที
“ตายแล้วหรือ!”
“สวรรค์มีตาจริง ๆ!”
“ในที่สุดก็ไม่ต้องกลัวพวกมันกลับมาอีก!”
หญิงชราคนหนึ่งยกมือปาดน้ำตา ขณะที่ชายผู้สูญเสียทรัพย์สินเมื่อคืนถึงกับทรุดนั่งลงด้วยความโล่งอก
เฉียวจิงจิงยืนมองอยู่ท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าของนางสงบนิ่ง
มู่ฉางอันหันมาพูดกับน้องสาว
“นับว่าเป็นข่าวดี”
“เจ้าค่ะ”
“แต่พี่ไม่คิดว่าทางการจะจัดการได้รวดเร็วเช่นนี้”
เฉียวจิงจิงเหลือบมองเขา
“บางทีอาจมีคนช่วยเหลือก็ได้เจ้าค่ะ”
“คงเป็นเช่นนั้น”
มู่ฉางอันไม่ได้ถามต่อ เพราะความสนใจของเขาถูกดึงไปยังเจ้าหน้าที่ที่กำลังประกาศเรื่องทรัพย์สิน
“ผู้ใดถูกปล้นสิ่งของไป ให้มาแจ้งรายการกับผู้ใหญ่บ้านและเจ้าหน้าที่! หากตรวจสอบได้ว่าเป็นของผู้ใด จะส่งคืนให้ตามหลักฐาน!”
ชาวบ้านต่างทยอยเข้าแถว
จางต้าหลงช่วยยืนยันว่าครอบครัวใดถูกปล้นอะไรไปบ้าง บางครอบครัวได้รับข้าวสารคืน บางคนได้เครื่องมือทำกินกลับไป
เฉียวจิงจิงมองภาพตรงหน้าด้วยความพอใจ อย่างน้อยการลงมือเมื่อคืนก็ไม่ได้สูญเปล่า
ระหว่างที่ชาวบ้านกำลังรับทรัพย์สินคืน เฉียวจิงจิงสังเกตเห็นเซี่ยเหิงยืนอยู่ข้างเกวียนคันสุดท้าย
เขาเองก็มองเห็นนางเช่นกัน
ทั้งสองสบตากันเพียงครู่เดียว ก่อนเซี่ยเหิงจะหันกลับไปพูดคุยกับเจ้าหน้าที่ตามปกติ
เฉียวจิงจิงจึงไม่ได้เดินเข้าไปทัก นางหันกลับมาหามู่ฉางอัน
“พี่สาม กลับกันเถิดเจ้าค่ะ”
“เจ้าไม่อยากดูต่อหรือ”
“ไม่มีอะไรแล้วนี่เจ้าคะ”
มู่ฉางอันพยักหน้า “เช่นนั้นกลับกัน”
ทั้งสองกำลังจะเดินออกจากลาน แต่เซี่ยเหิงกลับเดินเข้ามาหาเสียก่อน
“แม่นางเฉียว”
เฉียวจิงจิงหันกลับไป “มีอะไรหรือ”
เซี่ยเหิงประสานมือคำนับ
“มีเรื่องเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนที่ต้องสอบถามเล็กน้อย”
มู่ฉางอันมองชายตรงหน้า
“ท่านคือ?”
“ข้าแซ่เซี่ย เป็นผู้ติดตามของผู้รับผิดชอบการจับกุมโจรครั้งนี้ขอรับ”
“ต้องการสอบถามน้องสาวข้าเรื่องใด”
“เพียงรายละเอียดเกี่ยวกับโจรที่บุกบ้านตระกูลเฉียวขอรับ”
เฉียวจิงจิงจึงรีบกล่าวขึ้น
“พี่สามกลับไปก่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าคุยเสร็จแล้วจะตามไป”
มู่ฉางอันมองนางอย่างลังเล
“ให้พี่อยู่ด้วยหรือไม่”
“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ พวกเขาเพียงต้องการสอบถามเรื่องโจรที่มาถึงบ้านเมื่อคืน ข้าเป็นคนเห็นเหตุการณ์มากที่สุด คงใช้เวลาไม่นาน”
มู่ฉางอันมองเซี่ยเหิงอีกครั้ง
“เช่นนั้นก็อย่าสอบถามนานนัก น้องสาวข้ายังต้องกลับไปดูแลบิดา”
“ขอรับ” เซี่ยเหิงตอบ
เมื่อเห็นว่าชายตรงหน้ามาพร้อมเจ้าหน้าที่จริง ๆ มู่ฉางอันจึงยอมกลับไปก่อน
เฉียวจิงจิงรอจนพี่ชายเดินห่างออกไป จึงหันกลับมาหาเซี่ยเหิง
“มีอะไร”
เซี่ยเหิงลดเสียงลง
“นายท่านให้ข้ามาแจ้งข่าว”
“ว่ามา”
“ทรัพย์สินที่ระบุเจ้าของได้ถูกส่งคืนแล้ว ส่วนที่เหลือทางการกำลังจัดทำบัญชีและตรวจสอบที่มา”
นางพยักหน้า “แล้วอย่างไรต่อ”
“นายท่านต้องการพบแม่นางคืนนี้ ที่ชายป่าบริเวณทางขึ้นเขาด้านหลังหมู่บ้านหลงซาน นายท่านจะไปรอที่นั่น”
“ที่เดิมหรือ”
เซี่ยเหิงพยักหน้า
“มีเรื่องอะไรสำคัญหรือ”
“เกี่ยวกับเอกสารที่พบในค่ายโจร”
เฉียวจิงจิงนิ่งไปเล็กน้อย นางจำบัญชีกับแผนที่ที่พบในห้องหัวหน้าโจรได้ดี
“เข้าใจแล้ว ข้าจะไป”
เซี่ยเหิงประสานมือคำนับ ก่อนเดินกลับไปยังกลุ่มเจ้าหน้าที่
เฉียวจิงจิงจึงเดินกลับบ้าน
เมื่อถึงห้องนอน นางตั้งใจจะพักสายตาสักครู่ก่อนอาหารเย็น แต่เพียงเอนตัวลงบนเตียงก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
คืนนั้น หลังจากทุกคนเข้านอน เฉียวจิงจิงรอจนแน่ใจว่าทุกคนหลับไปแล้วจริง ๆ จึงเปลี่ยนเสื้อผ้า
นางลอบออกจากบ้านทางเดิม ก่อนมุ่งหน้าไปยังชายป่าบริเวณทางขึ้นเขา ซึ่งเป็นจุดที่พบโจวจิ่งเหยียนเมื่อคืนก่อน
เมื่อมาถึงก็พบเซี่ยเหิงยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
“แม่นางเฉียว นายท่านรออยู่ทางนี้”
เฉียวจิงจิงเดินตามเขาไปไม่ไกล ก็พบโจวจิ่งเหยียนยืนรออยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ในมือของเขาถือตะเกียงดวงเล็ก
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็หันกลับมา
“มาแล้วหรือ”
“ท่านมีเรื่องอะไรถึงต้องเรียกข้ามากลางดึก”
โจวจิ่งเหยียนหยิบเอกสารที่เตรียมไว้ออกมาจากอกเสื้อ
“ข้าตรวจสอบบัญชีที่เจ้าพบแล้ว”
เฉียวจิงจิงรับมาเปิดดูใต้แสงตะเกียง
บนกระดาษมีรายการสิ่งของจำนวนมาก บางรายการเป็นข้าวสาร ผ้าแพร และเครื่องประดับ แต่บางรายการกลับระบุเพียงจำนวนกับน้ำหนัก
“มีอะไรผิดปกติหรือ”
“ค่ายโจรแห่งนั้นไม่ได้มีเพียงทรัพย์สินที่ปล้นมาจากชาวบ้าน”
โจวจิ่งเหยียนชี้ไปยังรายการหนึ่ง
“มีการขนส่งเหล็กจำนวนมากผ่านเส้นทางภูเขาด้านตะวันตก”
“เหล็ก?”
“ใช่”
เฉียวจิงจิงขมวดคิ้ว
“โจรพวกนั้นจะเอาเหล็กมากมายไปทำอะไร”
“นั่นคือสิ่งที่ข้ากำลังตรวจสอบ เส้นทางที่ระบุในบัญชีตรงกับเส้นทางที่ข้ากำลังติดตามอยู่ก่อนหน้านี้”
“หมายความว่าค่ายโจรอาจเกี่ยวข้องกับการลักลอบขนส่งสินค้า?”
“เป็นไปได้”
โจวจิ่งเหยียนตอบ
“แต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานเพียงพอจะระบุว่าพวกมันทำงานให้ผู้ใด”
“แล้วโจรที่จับมาได้เล่า พวกมันไม่รู้อะไรเลยหรือ”
“คนส่วนใหญ่เป็นเพียงลูกน้อง รับคำสั่งให้ปล้นและขนของเท่านั้น”
“ส่วนคนที่รู้เรื่องก็ตายหมดแล้ว” เฉียวจิงจิงกล่าวหน้าตาเฉย
โจวจิ่งเหยียนหันมามองนาง
“เจ้าพูดเหมือนไม่เกี่ยวกับตัวเองเลยนะ”
นางยักไหล่
“ข้าไม่รู้ว่าพวกมันเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้นี่นา”
เขาส่ายหน้าเล็กน้อย
“ข้าไม่ได้ตำหนิเจ้า”
“เช่นนั้นก็ดี”
เฉียวจิงจิงตอบ ก่อนคืนบัญชีให้เขา
“แล้วท่านต้องการให้ข้าช่วยอะไร”
“ยังไม่ต้องทำอะไร ข้าเพียงอยากให้เจ้ารู้ว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับคดีที่ข้ากำลังสืบอยู่”
“ท่านคิดว่าข้าจะเข้าไปยุ่งหรือ”
“เมื่อคืนใครเพิ่งบุกค่ายโจรมา”
“นั่นคนละเรื่องกัน พวกมันทำร้ายท่านพ่อของข้า แต่เรื่องเหล็กของท่านไม่ได้เกี่ยวอะไรกับข้านี่”
โจวจิ่งเหยียนยิ้มบาง
“เช่นนั้นก็ดี”
นางมองเขาอย่างสงสัย
“เหตุใดข้ารู้สึกเหมือนท่านไม่เชื่อ”
“ข้าไม่ได้พูดเช่นนั้น”
“สีหน้าท่านบอกอยู่”
ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ ก่อนเก็บเอกสารกลับเข้าอกเสื้อตามเดิม
จากนั้นจึงหยิบห่อผ้าเล็ก ๆ ออกมายื่นให้นาง
“นี่สำหรับเจ้า”
นางมองห่อผ้าอย่างสงสัย
“อะไรหรือ”
“เปิดดูสิ”
นางคลี่ผ้าออก ด้านในเป็นแท่งเงินหลายก้อน
ดวงตาของเฉียวจิงจิงเป็นประกายขึ้นมาทันที
“เงิน?”
“อืม”
“ท่านให้ข้าหรือ”
“ถือเป็นรางวัลที่เจ้าช่วยทำให้จับคนร้ายได้”
เฉียวจิงจิงมองเงินตรงหน้า ก่อนเงยหน้ามองเขา
“เงินพวกนี้มาจากทรัพย์สินในค่ายหรือ”
“ไม่ใช่”
“ทรัพย์สินที่ยึดได้ยังอยู่ระหว่างตรวจสอบ ข้าไม่ได้แตะต้องเงินเหล่านั้น”
“แล้วนี่…”
“เงินของข้าเอง”
เฉียวจิงจิงชะงัก
“เงินของท่าน?”
“ใช่”
เขากล่าวอย่างไม่ทุกข์ร้อน
“เจ้าช่วยให้ข้าจับโจรได้ทั้งค่าย อีกทั้งยังพบเอกสารสำคัญ จะให้เจ้ากลับไปมือเปล่าได้อย่างไร”
เฉียวจิงจิงมองเขาครู่หนึ่ง
“แต่ข้าไม่ได้ทำเพื่อท่านเสียหน่อย ที่ข้าทำไปเพราะต้องการแก้แค้น”
“ข้ารู้”
“เช่นนั้นเหตุใดต้องให้เงินข้า”
โจวจิ่งเหยียนมองนาง ก่อนตอบเรียบ ๆ
“เพราะข้าอยากให้”
เฉียวจิงจิงนิ่งไปเล็กน้อย
คำตอบของเขาตรงไปตรงมาจนนางไม่รู้จะกล่าวอะไรต่อ สุดท้ายจึงก้มมองเงินในห่อผ้าอีกครั้ง
“เช่นนั้น…ข้ารับไว้ก็แล้วกัน”
โจวจิ่งเหยียนหลุดหัวเราะ
“เมื่อครู่ยังถามเสียมากมาย”
“ข้าต้องถามให้แน่ใจก่อนสิ”
นางรวบห่อผ้าเข้ามาใกล้ตัว
“หากเป็นเงินของชาวบ้าน ข้าก็รับไม่ได้ แต่หากเป็นเงินของท่าน…”
“แล้วอย่างไร”
เฉียวจิงจิงยิ้มกว้าง
“ข้าก็รับได้อย่างสบายใจเจ้าค่ะ”
โจวจิ่งเหยียนส่ายหน้าอย่างจนใจ
“เจ้าช่างรู้จักแยกแยะจริง ๆ”
“แน่นอน” นางตอบอย่างภาคภูมิใจ
เมื่อเก็บห่อเงินเรียบร้อย นางจึงเตรียมตัวกลับ
“ข้าต้องกลับแล้ว หากพี่สามตื่นมาไม่พบข้า คงเป็นเรื่องใหญ่”
โจวจิ่งเหยียนเลิกคิ้ว
“เมื่อคืนเขาก็ไม่รู้?”
“ไม่รู้”
“แล้วคืนนี้?”
“ก็ยังไม่รู้”
ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมา
“พี่ชายเจ้าคงคิดว่าเจ้าหลับสนิทอยู่ในห้อง”
“ก็ควรเป็นเช่นนั้น” เฉียวจิงจิงตอบหน้าตาเฉย
โจวจิ่งเหยียนขยับตัว
“ข้าจะให้คนไปส่ง”
“ไม่ต้องหรอก ข้ากลับเองได้”
“คราวนี้ข้าไม่เถียงกับเจ้า”
เขาหันไปทางเซี่ยเหิง
“เซี่ยเหิง”
“ขอรับ!”
“ไปส่งนาง”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“ท่านนี่ชอบสั่งคนอื่นจริง ๆ”
นางมองเขาอย่างหมั่นไส้ ก่อนเดินกลับไปทางเดิม โดยมีเซี่ยเหิงตามไปส่งจนถึงทางแยกใกล้หมู่บ้าน
เมื่อกลับมาถึงบ้าน เฉียวจิงจิงไม่ได้ตรงกลับห้องนอนทันที
เงินจำนวนนี้นางไม่คิดจะนำออกมาใช้ในทันที จึงตั้งใจเก็บไว้เป็นเงินสำรองโดยไม่ให้ผู้ใดรู้
นางเดินไปยังห้องที่มีชั้นหนังสือตั้งอยู่ หลังตรวจดูว่าไม่มีใคร จึงขยับกลไกที่ซ่อนไว้
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น ก่อนชั้นหนังสือจะค่อย ๆ เลื่อนออก เผยให้เห็นทางเข้าสู่ห้องลับ
นางถือห่อผ้าเดินเข้าไปด้านใน
ห้องลับที่สร้างไว้พร้อมบ้านใหม่ยังคงสะอาดเรียบร้อย มีหีบไม้หลายใบวางอยู่ตามมุมห้อง
เฉียวจิงจิงเปิดหีบใบหนึ่ง ก่อนนำเงินที่ได้รับมาวางไว้ด้านใน
เสียงแท่งเงินกระทบกันดังเบา ๆ
นางมองหีบตรงหน้าด้วยความพึงพอใจ
“ในที่สุดห้องนี้ก็ได้ใช้งานเสียที”
เมื่อปิดฝาหีบเรียบร้อย นางจึงออกจากห้องลับและเลื่อนชั้นหนังสือกลับเข้าที่
จากนั้นจึงเดินกลับไปยังห้องนอน
เฉียวจิงจิงทิ้งตัวลงบนเตียงด้วยความเหนื่อยล้า
สองวันที่ผ่านมาเกิดเรื่องมากมายจนแทบไม่มีเวลาไปดูสวนผัก ไม่รู้ว่าตอนนี้ผักที่เตรียมเก็บขายเป็นอย่างไรบ้าง
“พรุ่งนี้ต้องไปดูสวนเสียหน่อยแล้ว”
นางพึมพำ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมตัว
ส่วนเรื่องเหล็กกับค่ายโจร…ปล่อยให้โจวจิ่งเหยียนปวดหัวไปก่อนก็แล้วกัน
เด็กสาวหลับตาลงอย่างสบายใจ โดยไม่รู้เลยว่าเอกสารที่นางพบในห้องหัวหน้าโจร กำลังจะกลายเป็นเบาะแสสำคัญของคดีค้าอาวุธที่โจวจิ่งเหยียนติดตามอยู่
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน
มาแล้วทุกคน นอนกันรึยัง ไรท์ง่วงนอนมากจริง ๆ มาดึกหน่อยแต่ก็มานะ
ยังไงก็ฝากกดติดตามนิยายเรื่องใหม่ด้วยน้า ชื่อเรื่องว่า ท่านอ๋องโปรดกลับเข้าร่างเสียที (อ่านฟรีจนกว่าจะลงจบ) เหมือนเดิมน้า
คืนนี้ก็ขอให้ทุกท่านนอนหลับฝันดีนะคะ Good night ค่าาา