8. ตอนที่ 7 เอาเมล็ดพันธุ์ลงดิน
ตอนที่ 7 เอาเมล็ดพันธุ์ลงดิน
ก่อนเที่ยง สองพ่อลูกก็กลับมาถึงบ้าน
เฉียวจิงจิงไม่ได้หยุดพัก นางนำเมล็ดพันธุ์ที่ซื้อมาวางไว้บนโต๊ะ ก่อนจะหยิบจอบเดินไปยังแปลงดินหลังบ้านทันที
เฉียวต้าซานมองลูกสาวแล้วส่ายหน้า
ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา นางก็ดูราวกับเปลี่ยนเป็นคนละคน
เมื่อก่อนนางไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้ แม้แต่ช่วยเขาถอนหญ้าหลังบ้านยังบ่นว่าเหนื่อย แต่ตอนนี้กลับเป็นฝ่ายลากเขามาทำสวนด้วยตัวเอง
เฉียวจิงจิงไม่ได้สนใจสายตาของบิดา
ดินที่พวกเขาช่วยกันพรวนไว้เมื่อวานยังคงร่วนซุยอยู่พอสมควร
นางก้มลงใช้มือเกลี่ยหน้าดิน ก่อนแบ่งพื้นที่ออกเป็นส่วน ๆ
“ตรงนี้ปลูกผักกาด”
นางขีดเส้นลงบนดิน
“ตรงนี้ต้นหอม”
ขีดอีกเส้นหนึ่ง
“ส่วนแตงกวาปลูกริมรั้ว”
เฉียวต้าซานยืนกอดอกมองอยู่ด้านหลัง
“เหตุใดต้องแบ่งเป็นแถวด้วย?”
“จะได้ดูแลง่ายเจ้าค่ะ”
“ถ้าปลูกปนกันไม่ได้หรือ?”
“ได้ แต่ถ้าแยกเป็นแถว เวลารดน้ำหรือถอนหญ้าจะง่ายกว่า”
เฉียวต้าซานพยักหน้าอย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง
“เช่นนั้นเจ้าก็ทำเถอะ”
เฉียวจิงจิงยิ้ม ก่อนเริ่มลงมือทันที
เมล็ดผักกาดถูกแบ่งออกเป็นส่วน ๆ ก่อนหว่านลงในร่องดินอย่างระมัดระวัง ส่วนต้นหอมถูกปลูกเรียงเป็นแถว และพื้นที่ริมรั้วถูกเว้นไว้สำหรับปลูกแตงกวา
เฉียวต้าซานยืนมองอยู่ข้าง ๆ
“จิงจิง เจ้ารู้หรือว่าต้องปลูกอย่างไร”
“ไม่รู้เจ้าค่ะ”
“แล้วทำไมถึงทำเหมือนรู้ล่ะ”
เฉียวจิงจิงชะงัก ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ข้าก็กำลังเดาอยู่”
เฉียวต้าซานถึงกับพูดไม่ออก
“ถ้าปลูกแล้วไม่ขึ้นล่ะ”
“ก็ปลูกใหม่เจ้าค่ะ”
“ถ้าคราวนี้ปลูกแล้วตายอีกล่ะ”
“ก็ปลูกใหม่อีกครั้ง”
เฉียวต้าซานหัวเราะออกมา
“เจ้ามันดื้อจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงใช้มือเกลี่ยหน้าดินให้เรียบ
“ชีวิตก็เหมือนกันไม่ใช่หรือเจ้าคะ”
“หากครั้งหนึ่งมันพัง ก็เริ่มใหม่ได้”
ชายวัยกลางคนมองลูกสาวเงียบ ๆ เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับนางในวันที่ตกเขา
แต่เขาไม่คิดจะถาม ไม่ว่านางจะเปลี่ยนไปอย่างไร สำหรับเขานางก็ยังเป็นลูกสาวคนเดิม
“เอาล่ะ พ่อช่วยเจ้าเอง”
เขาใช้จอบขุดร่องดินจากทางลำธารเข้ามายังแปลงผักอย่างคล่องแคล่ว
เฉียวจิงจิงมองตามอย่างสนใจ
“มีลำธารเล็ก ๆ อยู่ไม่ไกลจากบ้าน ทำร่องน้ำเตรียมรับน้ำจากลำธารจะได้สะดวก”
“เช่นนั้นก็ดีเลย”
นางเริ่มคิดต่อทันที
ถ้ามีน้ำอยู่ใกล้บ้าน การทำสวนก็ง่ายขึ้นมาก
สองพ่อลูกช่วยกันทำงานอยู่พักใหญ่ จนในที่สุดพื้นที่ด้านหลังบ้านก็ถูกแบ่งออกเป็นแปลงเล็ก ๆ อย่างเป็นระเบียบ
เฉียวจิงจิงยืนมองผลงานของตัวเองด้วยความพอใจ
“ต่อไปก็รดน้ำทุกวัน แล้วรอให้มันโต”
“ต้องรอกี่วัน”
“ข้าก็ไม่รู้เจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานมองนาง
“แล้วเจ้ารู้อะไรบ้าง”
เฉียวจิงจิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบหน้าตาย
“รู้ว่าต้องรดน้ำทุกวัน”
“…”
เฉียวต้าซานส่ายหน้าอย่างจนใจ
ขณะที่ทั้งสองกำลังเก็บอุปกรณ์ เสียงเรียกจากหน้าบ้านก็ดังขึ้น
“จิงจิง! จิงจิง! เจ้าอยู่บ้านหรือเปล่า”
เสียงนั้นคุ้นหูอย่างประหลาด
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
ไม่นาน เด็กสาวคนหนึ่งก็เดินเข้ามาตามทางเดิน นางอายุไล่เลี่ยกันกับเฉียวจิงจิง รูปร่างไม่สูงมากนัก ใบหน้ากลมเล็กดูสดใส ผมยาวถูกมัดรวบง่าย ๆ ไว้ด้านหลัง
“เสี่ยวเถา?”
เฉียวจิงจิงเอ่ยเรียก
เด็กสาวตรงหน้าหยุดทันที ก่อนจะเดินเข้ามาหานาง
“ในที่สุดเจ้าก็หายดีแล้ว!”
หยูเสี่ยวเถาจับแขนของเฉียวจิงจิงพลิกซ้ายพลิกขวา สำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า
“ข้าได้ยินว่าเจ้าตกเขา!”
“ข้าไม่ได้ตกเขา แค่ลื่นล้ม”
“ลื่นล้มจนหมดสติไปเลยเนี่ยนะ”
เฉียวจิงจิงเงียบ
หยูเสี่ยวเถามองนางอย่างไม่ไว้ใจ ก่อนถอนหายใจ
“ข้าเพิ่งกลับมาจากบ้านท่านยายเมื่อเช้านี้ เอง พอได้ยินจากท่านพ่อว่าเจ้าตกเขา ข้าก็ตกใจแทบแย่”
“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”
“เจ้าแน่ใจนะ”
“อืม ข้าหายดีแล้วจริง ๆ”
หยูเสี่ยวเถายังคงมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า
“เช่นนั้นก็ดี ข้านึกว่าจะต้องเห็นเจ้านอนอยู่บนเตียงอีกหลายวันเสียแล้ว”
เฉียวจิงจิงยิ้มบาง ๆ
จากความทรงจำที่หลงเหลืออยู่ในร่างนี้ นางพอรู้ว่าเด็กสาวตรงหน้าคือ หยูเสี่ยวเถา เพื่อนสนิทของเจ้าของร่างเดิม
หยูเสี่ยวเถาเป็นลูกสาวของหยูไห่
หยูไห่และเฉียวต้าซานเป็นนายพรานเหมือนกัน บางครั้งพวกเขาก็ขึ้นเขาล่าสัตว์ด้วยกัน ทำให้พวกเด็ก ๆ พลอยสนิทสนมกันไปด้วย
บ้านของทั้งสองครอบครัวก็ไม่ได้อยู่ห่างกันมากนัก จึงไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ
“แล้วนี่เจ้ากำลังทำอะไร”
หยูเสี่ยวเถาเพิ่งสังเกตเห็นแปลงดินด้านหลังของเฉียวจิงจิง
“ปลูกผัก”
“เจ้าปลูกผัก?”
“อืม”
หยูเสี่ยวเถาย่อตัวลงมองดินตรงหน้า ก่อนหันกลับมามองเฉียวจิงจิง
“เจ้าปลูกเป็นด้วยหรือ?”
“ไม่เป็น”
“แล้วปลูกทำไม?”
“อยากปลูก”
หยูเสี่ยวเถานิ่งไป
“เจ้าเปลี่ยนไปจริง ๆ”
เฉียวจิงจิงเลิกคิ้ว
“ข้าเปลี่ยนไปอย่างไร”
“เมื่อก่อนข้าเคยชวนเจ้าไปเก็บผักป่า เจ้าบอกว่าเหนื่อย”
“ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
หยูเสี่ยวเถานั่งยอง ๆ ลงข้างแปลงผัก
“ต้องทำอะไรบ้าง?”
เฉียวจิงจิงมองนาง
“เจ้าจะช่วยหรือ”
“แน่นอน”
หยูเสี่ยวเถาหยิบจอบเล็กบนพื้นขึ้นมา
“ข้าไม่เก่งเรื่องปลูกผัก แต่ถอนหญ้าเก่งมาก”
“ข้ากับท่านพ่อทำเสร็จหมดแล้ว หญ้าก็ถอนหมดแล้วด้วย ตอนนี้ในดินมีแต่เมล็ดพันธุ์ที่ข้าเพิ่งปลูก”
“อ้าว แล้วข้าจะทำอะไรดีล่ะ”
เฉียวจิงจิงมองท่าทางกระตือรือร้นของนางแล้วอดยิ้มไม่ได้ ก่อนจะชี้ไปยังกองไม้ที่วางอยู่ข้างแปลงผัก
“ถ้าอย่างนั้นช่วยเอาไม้พวกนั้นมาปักตรงริมแปลงให้ข้าหน่อย”
“ได้เลย!”
หยูเสี่ยวเถารีบลุกขึ้นทันที
นางลากไม้มากองไว้ข้างแปลงผัก ก่อนช่วยเฉียวจิงจิงปักเป็นแนวอย่างขะมักเขม้น แม้จะปักเอียงไปบ้างจนเฉียวจิงจิงต้องคอยแก้ให้หลายครั้ง
“เสี่ยวเถา ตรงนั้นเอียงแล้ว”
“เอียงนิดเดียวเอง”
“ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ แปลงผักข้าจะกลายเป็นเขาวงกต”
“ก็ถือว่าเป็นวิธีไล่ไก่ไม่ให้เข้ามากินผักก็แล้วกัน!”
ไม่นานนัก ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากหน้าบ้านอีกครั้ง
“พี่ต้าซานอยู่หรือไม่?”
เสียงของหญิงสาววัยกลางคนดังขึ้น
เฉียวต้าซานหันกลับไปมอง
“หลิวซื่อ?”
หลิวซื่อเดินเข้ามาพร้อมตะกร้าในมือ
“ข้าเห็นว่าจิงจิงเพิ่งหาย เลยเอาผักกับไข่มาให้กินบำรุงร่างกาย”
นางเดินเข้ามา ก่อนจะเห็นว่าด้านหลังบ้านกำลังวุ่นวาย
“อ้าว เสี่ยวเถาก็อยู่ด้วยหรือ?”
“เจ้าค่ะ ท่านป้าหลิว”
หยูเสี่ยวเถาหันมายิ้มให้หลิวซื่อ
หลิวซื่อยื่นตะกร้าให้เฉียวจิงจิงแล้วมองแปลงผักตรงหน้า
“จิงจิง นี่เจ้าจะปลูกผักหรือ?”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วปลูกอะไรบ้างล่ะ”
“มีผักกาด ต้นหอม แล้วก็แตงกวาเจ้าค่ะ”
หลิวซื่อพยักหน้า
“ดีเหมือนกัน มีผักกินเองก็ประหยัดเงินได้ไม่น้อย”
เฉียวจิงจิงได้ยินคำว่าประหยัดเงินก็หันมามองทันที
“ท่านป้าหลิวรู้เรื่องปลูกผักหรือเจ้าคะ”
“พอรู้บ้าง”
“เช่นนั้นช่วยดูให้ข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะว่าที่ข้าลงเมล็ดพันธุ์ไปพอใช้ได้หรือไม่”
หลิวซื่อยิ้ม
“ได้สิ”
นางเดินเข้าไปดูแปลงผักอย่างตั้งใจ ก่อนชี้ไปยังบริเวณหนึ่ง
“ตรงนี้อย่ากลบดินหนาเกินไป เมล็ดเล็ก ๆ ถ้าฝังลึกเกินก็อาจงอกยาก”
เฉียวจิงจิงรีบจดจำเอาไว้
“เจ้าค่ะ”
หยูเสี่ยวเถาหันมามอง
“จิงจิง ข้าไม่เคยเห็นเจ้าจริงจังขนาดนี้มาก่อนเลย”
“ข้าอยากให้มันโตนี่นา”
“ถ้าผักของเจ้าโตขึ้นจริง ๆ ต่อไปเจ้าก็กลายเป็นเจ้าของสวนผัก”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ถ้าขายได้เงินก็คงดี”
หลิวซื่อที่ได้ยินก็พูดขึ้น
“ถ้าปลูกได้ดี ผักสดจากหมู่บ้านเราขายได้เรื่อย ๆ ตลาดในเมืองต้องการของสดทุกวัน”
เฉียวจิงจิงเงยหน้าขึ้น
“จริงหรือเจ้าคะ?”
“จริงสิ”
คำตอบนั้นทำให้นางยิ่งมีกำลังใจ
แต่ขณะเดียวกันนางก็รู้ดีว่า กว่าจะถึงวันที่ผักเก็บขายได้ยังต้องใช้เวลาอีกหลายวัน และครอบครัวของนางไม่ได้มีเงินเหลือมากนัก
เฉียวจิงจิงเหลือบมองมือที่เปื้อนดินของตัวเอง
เงินเจ็ดสิบเจ็ดอีแปะที่มีอยู่ ดูเหมือนมากกว่าเดิม แต่เมื่อหักค่าอาหารและของจำเป็นออกแล้ว มันอาจอยู่ได้ไม่นานนัก
นางไม่ต้องการให้เฉียวต้าซานต้องขึ้นเขาเสี่ยงอันตรายทุกวันเพื่อหาเงินเลี้ยงนาง
ถ้าอยากมีชีวิตที่ดีขึ้น นางต้องช่วยหาเงินด้วยตัวเอง
เฉียวจิงจิงหันไปมองภูเขาที่ทอดยาวอยู่หลังหมู่บ้าน
สายตาของนางหยุดอยู่ตรงนั้นนานกว่าปกติ
บนภูเขานอกจากสัตว์ป่าแล้ว ย่อมต้องมีผักป่า สมุนไพร หรือของบางอย่างที่สามารถเก็บไปขายได้
หากนางหาอะไรไปขายระหว่างรอผักโตได้ ก็น่าจะช่วยแบ่งเบาภาระของท่านพ่อได้
“จิงจิง?”
เสียงของหยูเสี่ยวเถาดังขึ้น
“เจ้ามองอะไรอยู่?”
เฉียวจิงจิงละสายตาจากภูเขา ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ไม่มีอะไร”
“จะไม่มีได้อย่างไร ข้าเห็นเจ้ามองไปทางภูเขาอยู่นะ”
“ข้าอยากหาเงิน”
คำตอบนั้นทำให้หยูเสี่ยวเถาชะงัก
“หาเงิน?”
“อืม”
“ที่บ้านไม่มีเงินแล้วหรือ”
เฉียวจิงจิงถอนหายใจ
“มีอยู่บ้าง แต่ไม่มาก”
หยูเสี่ยวเถาพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ครอบครัวของนางเองก็ไม่ได้ร่ำรวย บิดาเป็นนายพราน รายได้แต่ละวันไม่แน่นอน บางวันล่าสัตว์ได้มาก บางวันกลับบ้านมือเปล่า
“ถ้าอยากหาเงิน ข้ารู้วิธีหนึ่ง”
เฉียวจิงจิงหันมามองทันที
“วิธีอะไร?”
หยูเสี่ยวเถายิ้ม
“เก็บผักป่า”
ดวงตาของเฉียวจิงจิงเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย
“ผักป่าขายได้เงินดีหรือ ข้าเห็นแต่คนเก็บสมุนไพรไปขาย”
“แน่นอน”
หยูเสี่ยวเถาพยักหน้าอย่างมั่นใจ
“พ่อข้าบอกว่าช่วงนี้มีผักป่าหลายชนิดขึ้นเยอะ บางชนิดเอาไปขายที่ตลาดได้ราคาดีด้วย”
เฉียวจิงจิงเริ่มคำนวณในใจทันที
ตอนนี้เงินที่บ้านมีเพียงเจ็ดสิบเจ็ดอีแปะ เมล็ดพันธุ์ก็ซื้อไปแล้ว
ส่วนผักที่เพิ่งปลูก ยังต้องรออีกหลายวันกว่าจะเก็บขายได้
หากสามารถหาเงินจากทางอื่นมาหมุนก่อน ก็จะช่วยให้พวกนางไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายมากนัก
“พรุ่งนี้ไปกัน”
หยูเสี่ยวเถาเบิกตากว้าง
“พรุ่งนี้เลยหรือ”
“อืม”
“แต่เจ้าพึ่งหายป่วยนะ!”
“ครั้งก่อนข้าประมาทเอง ครั้งนี้ข้าจะระวัง ไม่เป็นอะไรแน่นอน”
“ข้าว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกันเลย”
เฉียวจิงจิงหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็ไม่ต้องไปก็ได้”
“ใครบอกว่าข้าจะไม่ไป”
หยูเสี่ยวเถารีบตอบทันที
“ข้าแค่เป็นห่วงเจ้าเท่านั้นเอง”
“เช่นนั้นก็ตกลง”
“ไม่ได้! พวกเจ้าสองคนจะขึ้นเขาไปกันเองได้อย่างไร”
เสียงของเฉียวต้าซานดังขึ้นจากด้านหลัง
เด็กสาวทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน พวกนางคุยกันจนลืมไปว่าเฉียวต้าซานกับหลิวซื่อก็อยู่ด้วย
“ถ้าจะขึ้นเขากัน พ่อจะพาไปเอง”
“เจ้าพึ่งฟื้นจากอาการบาดเจ็บ จะขึ้นเขาก็ต้องมีคนดูแล”
เฉียวจิงจิงรู้ดีว่าเถียงไปก็ไม่มีประโยชน์ จึงพยักหน้า
“เจ้าค่ะ”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
“ถ้าอย่างนั้นข้าจะกลับไปบอกพ่อข้าให้ไปด้วยกัน”
เฉียวต้าซานพยักหน้า
“ให้หยูไห่ไปด้วยกันก็ได้ พอดีช่วงนี้พ่อเองก็คิดจะขึ้นเขาอยู่แล้ว”
“จริงหรือเจ้าคะ”
“จริง”
เฉียวจิงจิงยิ้มออกมา
หยูเสี่ยวเถาที่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับมา
“จิงจิง!”
“ว่าอย่างไร?”
“พรุ่งนี้อย่าตื่นสายล่ะ!”
“ข้าตื่นก่อนเสียงไก่ขันเสียอีก”
“เช่นนั้นก็ดี!”
หยูเสี่ยวเถายิ้มกว้าง ก่อนวิ่งกลับไปตามทางเดิม นางจะรีบกลับไปบอกหยูไห่ผู้เป็นบิดา
เฉียวจิงจิงมองตามจนอีกฝ่ายลับสายตาไป จากนั้นจึงหันกลับมามองแปลงผักของตัวเอง
เมล็ดพันธุ์เล็ก ๆ ถูกฝังอยู่ใต้ผืนดิน ยังมองไม่เห็นต้นอ่อนแม้แต่ต้นเดียว
แต่ไม่เป็นไร ทุกอย่างต้องใช้เวลา และในระหว่างที่รอให้ผักเติบโต นางก็จะหาทางหาเงินเพิ่มด้วยตัวเอง
เฉียวจิงจิงกำมือแน่น
“พรุ่งนี้ขึ้นเขา”
นางพึมพำเบา ๆ
“มาดูกันว่าในภูเขาจะมีอะไรให้ข้าหาเงินได้บ้าง”
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน