9. ตอนที่ 8 ขึ้นเขาหาของป่า
ตอนที่ 8 ขึ้นเขาหาของป่า
รุ่งเช้า
เมื่อได้ยินเสียงไก่ขัน เฉียวจิงจิงก็ลืมตาตื่นทันที
นางลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว ก่อนเปลี่ยนเสื้อผ้าและมัดผมให้เรียบร้อย
วันนี้นางตั้งใจจะขึ้นเขาไปกับเฉียวต้าซานและครอบครัวของหยูเสี่ยวเถา เพื่อเก็บผักป่าและของป่าที่สามารถนำไปขายในตลาดได้
เมื่อเดินออกมานอกห้อง เฉียวต้าซานกำลังตรวจดูอุปกรณ์อยู่หน้าบ้าน
ข้างตัวเขามีตะกร้าไม้ไผ่สองใบ เชือกยาว มีดพร้า และถุงผ้าอีกสองสามใบ
“ตื่นแล้วหรือ”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงเดินเข้าไปหยิบตะกร้าใบที่เล็กกว่าขึ้นมาสะพายบนหลัง
“ข้าพร้อมแล้ว”
เฉียวต้าซานมองนางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“วันนี้เจ้าต้องฟังพ่อ หากเจอทางอันตราย ห้ามเดินไปเองเด็ดขาด”
“เจ้าค่ะ”
เฉียวจิงจิงตอบอย่างว่าง่าย นางเข้าใจดีว่าเฉียวต้าซานเป็นห่วง
ไม่นานนัก ก็มีเสียงเรียกดังมาจากหน้าบ้าน
“พี่ต้าซาน!”
เฉียวต้าซานหันไปมอง
หยูไห่เดินเข้ามาพร้อมกับหยูเสี่ยวเถาที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามมา สองพ่อลูกสะพายตะกร้าไว้บนหลังคนละใบ
“ข้าพร้อมแล้วจิงจิง”
หยูเสี่ยวเถาวิ่งมาหยุดตรงหน้าเฉียวจิงจิง
“วันนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”
“ข้าไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะท่านลุงหยู”
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ”
หยูเสี่ยวเถาคว้าแขนเฉียวจิงจิงมากอดเอาไว้
“ข้าบอกท่านพ่อแล้วว่าวันนี้ต้องดูแลเจ้าให้ดี”
“เจ้าต่างหากที่ต้องระวัง”
“ข้าขึ้นเขาบ่อยกว่าเจ้าเสียอีก”
หยูเสี่ยวเถาพูดอย่างภาคภูมิใจ
เฉียวจิงจิงมองท่าทางภาคภูมิใจของอีกฝ่ายแล้วอดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
“เช่นนั้นวันนี้ข้าขอฝากเนื้อฝากตัวกับเจ้าด้วย”
“ได้เลย!”
หยูเสี่ยวเถาตอบทันที
ทั้งสี่คนจึงออกเดินทางจากหมู่บ้านหลงซานพร้อมกัน
เส้นทางขึ้นเขาค่อนข้างชันกว่าที่เฉียวจิงจิงคิด
ช่วงแรกยังเป็นทางดินที่ชาวบ้านใช้เดินขึ้นลงเป็นประจำ
แต่เมื่อเดินลึกเข้าไป ต้นไม้ก็เริ่มหนาทึบขึ้น ทางเดินแคบลง และพื้นเต็มไปด้วยรากไม้กับก้อนหิน
เฉียวต้าซานเดินนำหน้า
หยูไห่อยู่ด้านหลัง คอยสังเกตรอบตัวเป็นระยะ
ส่วนเฉียวจิงจิงกับหยูเสี่ยวเถาเดินอยู่ตรงกลาง
“จิงจิง”
“ว่าอย่างไร?”
หยูเสี่ยวเถาชี้ไปทางพุ่มไม้ด้านข้าง
“เห็นตรงนั้นไหม?”
เฉียวจิงจิงหันไปมอง
ใต้ร่มไม้มีพืชใบเขียวขึ้นอยู่เป็นกลุ่ม ๆ
“นั่นคืออะไร”
“ผักป่า”
หยูเสี่ยวเถาย่อตัวลง ก่อนใช้มือแหวกใบไม้ออก
“นี่กินได้ เอาไปลวกหรือต้มก็ได้ ชาวบ้านบางบ้านเก็บไปกินเอง ส่วนที่เหลือก็เอาไปขาย”
เฉียวจิงจิงมองอย่างสนใจ
จากนั้นทั้งสองช่วยกันเก็บผักป่าอย่างระมัดระวัง
เฉียวจิงจิงสังเกตว่าหยูเสี่ยวเถารู้จักพืชหลายชนิด แม้จะไม่รู้เรื่องการเพาะปลูกมากนัก แต่กลับแยกผักที่กินได้และกินไม่ได้ได้อย่างคล่องแคล่ว
“เสี่ยวเถา”
“หืม?”
“ทำไมเจ้ารู้จักผักป่าเยอะมากเลยล่ะ”
“ตั้งแต่เด็กข้าก็ขึ้นเขากับท่านพ่อบ่อย ๆ อย่างไรเล่า”
หยูเสี่ยวเถายืดอก
“บางครั้งท่านพ่อยังให้ข้าช่วยดูว่าตรงไหนมีเห็ด ตรงไหนมีสมุนไพรอีกด้วย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
ไม่ใช่ว่าเฉียวต้าซานไม่อยากพานางขึ้นเขาบ่อย ๆ แต่เพราะเจ้าของร่างเดิมไม่ชอบออกจากบ้านเท่าไหร่ และบนเขาก็อันตราย นาน ๆ ทีถึงจะขึ้นเขามาเก็บเห็ดสักที อย่างเช่นครั้งก่อน สุดท้ายก็ลื่นไถลตกเขา
เฉียวจิงจิงจึงไม่มีความรู้เรื่องผักป่าหรือสมุนไพรเท่าไหร่
ไม่นานตะกร้าของทั้งสองก็เริ่มมีผักป่าอยู่หลายกำ
แต่เฉียวจิงจิงไม่ได้คิดเพียงเรื่องเก็บผัก นางกวาดสายตามองไปรอบ ๆ
พื้นดินชื้น
ต้นไม้ขึ้นหนาแน่น
มีพืชหลายชนิดที่นางไม่เคยเห็น
ดูจากสภาพของป่าแล้ว สิ่งที่สามารถนำไปแลกเป็นเงินได้ ย่อมไม่ได้มีเพียงผักป่าเท่านั้น
“ท่านลุงหยู”
เฉียวจิงจิงหันไปถามหยูไห่
“บนเขานี้มีสมุนไพรหรือของป่าอะไรที่ขายได้ราคาดีบ้างหรือไม่เจ้าคะ”
หยูไห่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ถ้าเป็นของที่หาได้ง่ายก็มีเห็ดป่า หน่อไม้ ผักป่า หรือผลไม้ตามฤดูกาล ส่วนสมุนไพรบางชนิดต้องรู้วิธีเก็บไม่ให้เสียหายถึงจะขายได้ราคาดี”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“แล้วสัตว์ป่าล่ะเจ้าคะ”
“สัตว์ป่าราคาดี แต่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรคิดจะจับ”
เฉียวต้าซานพูดแทรกทันที
“วันนี้เรามาเก็บของป่า ไม่ได้มาล่าสัตว์”
เฉียวจิงจิงยิ้ม
“ข้าถามไว้เท่านั้นเองเจ้าค่ะ”
หยูไห่หัวเราะ
“ถ้าอยากหาเงินจากของป่า ผักกับเห็ดเหมาะกับพวกเจ้ามากกว่า อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสี่ยงอันตราย”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
แต่ในใจกลับจดจำคำพูดของเขาเอาไว้ทั้งหมด
เดินต่อไปอีกพักใหญ่ หยูเสี่ยวเถาก็หยุดกะทันหัน
“ตรงนั้น!”
นางชี้ไปยังพุ่มไม้ขนาดใหญ่
“มีหน่อไม้!”
เด็กสาวรีบวิ่งเข้าไป
เฉียวจิงจิงเดินตามไป ก่อนพบว่าบริเวณนั้นมีหน่อไม้เล็ก ๆ ขึ้นอยู่หลายต้น
หยูไห่เห็นดังนั้นก็เดินเข้ามาช่วย
“เอาเฉพาะต้นที่พอดี อย่าขุดจนหมดล่ะ”
เขาใช้มีดพร้าตัดหน่อไม้อย่างคล่องแคล่ว
เฉียวจิงจิงมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลงมือตัดหน่อไม้ตามคนอื่น ๆ
“ช่วงนี้ร้านอาหารในเมืองรับซื้อหน่อไม้อยู่”
ดวงตาของนางเป็นประกายทันที
“ราคาดีหรือไม่เจ้าคะ”
หยูไห่หัวเราะ
“ไม่ถึงกับแพง แต่ถ้าเก็บได้มากก็ได้เงินไม่น้อย”
เฉียวจิงจิงมองตะกร้าของตัวเอง ผักป่าที่เก็บมาอาจขายได้ไม่กี่อีแปะ แต่ถ้าพวกนางเก็บของหลายชนิดรวมกัน เงินที่ได้ก็น่าจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย
นางเริ่มเข้าใจแล้วว่า ภูเขาแห่งนี้อาจเป็นแหล่งรายได้อีกทางหนึ่ง
ใกล้เที่ยง ทั้งสี่คนก็นั่งพักใต้ต้นไม้ใหญ่
เฉียวต้าซานหยิบกระบอกน้ำส่งให้เฉียวจิงจิง
“ดื่มน้ำก่อน”
“เจ้าค่ะ”
นางรับมาแล้วดื่มไปหลายอึก
หยูเสี่ยวเถานั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนเปิดห่ออาหารที่เตรียมมา
“ข้ามีแผ่นแป้งอยู่ เอาไหม?”
“เอา”
หยูเสี่ยวเถาแบ่งให้นางหนึ่งแผ่น
เฉียวจิงจิงรับมากินเงียบ ๆ ระหว่างนั้นนางเหลือบมองตะกร้าของตัวเอง
ตอนนี้มีทั้งผักป่า หน่อไม้ และเห็ดอีกจำนวนหนึ่ง
ของพวกนี้ถ้าเอาไปคงได้เงินประมาณหนึ่ง เงินจำนวนนี้คงช่วยยืดระยะเวลาการใช้จ่ายออกไปได้อีกหลายวัน
นางกำแผ่นแป้งในมือแน่นขึ้นเล็กน้อย
“ถ้าขึ้นเขาบ่อย ๆ ก็น่าจะหาเงินได้เรื่อย ๆ”
เฉียวต้าซานมองนาง
“พ่อไม่อยากให้เจ้าขึ้นเขาบ่อย ๆ นะ”
“ทำไมล่ะเจ้าคะ”
“บนเขาไม่ปลอดภัย”
เขามองไปยังป่าด้านหน้า
“วันนี้เราอยู่กันหลายคน แต่ถ้าเจ้าอยู่คนเดียวแล้วเกิดอะไรขึ้น ใครจะช่วยเจ้า”
เฉียวจิงจิงเงียบไป คำพูดของเขามีเหตุผล
นางไม่สามารถเอาความรู้และทักษะจากชีวิตก่อนมาคิดว่าตัวเองจะรับมือกับทุกอย่างได้
ที่นี่ไม่ใช่โลกที่นางเคยรู้จัก ในภูเขาเองก็ไม่ใช่สถานที่ที่ควรประมาท
“ข้าเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”
เฉียวต้าซานเห็นนางยอมรับง่าย ๆ ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก
“เรื่องหาเงินให้เป็นหน้าที่พ่อก็พอ”
“แต่ข้าก็อยากช่วยท่านพ่อ”
ชายวัยกลางคนมองลูกสาว ก่อนยิ้มบาง ๆ
“พ่อรู้”
หลังจากพักเสร็จ พวกเขาเดินลึกเข้าไปอีกเล็กน้อย
ครั้งนี้เฉียวจิงจิงไม่ได้รีบร้อน นางค่อย ๆ สังเกตพืชตามทางและจดจำสิ่งที่หยูไห่กับหยูเสี่ยวเถาบอก
บางอย่างกินได้
บางอย่างขายได้
บางอย่างเป็นสมุนไพร
และบางอย่างแม้จะดูเหมือนผักธรรมดา แต่กลับมีพิษ
นางตั้งใจจดจำทั้งหมด
ทั้งสี่คนเก็บเห็ดป่าได้อีกนิดหน่อยจึงเดินทางกลับ
เมื่อกลับถึงหมู่บ้าน ดวงอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลงแล้ว
ตะกร้าของเฉียวจิงจิงเต็มไปด้วยผักป่า หน่อไม้ และเห็ด
นางมองของทั้งหมดด้วยความพอใจ
หยูเสี่ยวเถายกตะกร้าขึ้นดู
“พรุ่งนี้เอาไปขายด้วยกันไหม”
“ได้”
เฉียวจิงจิงพยักหน้า
“แล้วถ้าขายหมด เราก็ขึ้นเขาอีก”
หยูเสี่ยวเถาหัวเราะ
“เจ้าติดใจการหาเงินแล้วหรือ”
เฉียวจิงจิงมองภูเขาที่อยู่ไกลออกไป
“ข้าแค่คิดว่า ถ้ามีทางหาเงินเพิ่มได้ ก็ไม่ควรปล่อยโอกาสทิ้งไป”
นางกำมือแน่นเล็กน้อย
เงินที่เหลืออยู่ หากนำออกมาใช้โดยไม่คิดให้รอบคอบ อีกไม่นานก็ย่อมหมดลง
หากต้องการให้ชีวิตของสองพ่อลูกดีขึ้น นางจะต้องคิดให้ไกลกว่านั้น
ผักที่ปลูกไว้ยังต้องรอเวลา
ของป่าก็สามารถหาเงินได้เพียงเล็กน้อย
ส่วนการล่าสัตว์ก็อันตรายเกินไป
นางต้องหาอย่างอื่น
บางสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิต แต่สามารถทำเงินได้มากกว่าการเก็บผักป่า
เฉียวจิงจิงหรี่ตาลงเล็กน้อย
ดูเหมือนนางจะต้องลองสำรวจเมืองหย่งอันให้ละเอียดกว่านี้เสียแล้ว
…
#นักฆ่าสาวชาวสวน