แหวนวงนี้ให้เธอฮุ่ยฮุ่ย
แหวนวงนี้ให้เธอฮุ่ยฮุ่ย
หญิงสาวมองพี่ชายด้วยความอยากรู้ แต่เขาก็ทำเป็นมองไม่เห็นเสียนี่ ทั้งยังไม่ยอมรับสมุดบัญชีเงินฝากและเงินสดของเธอไปเก็บเอาไว้ในแหวนมิติอีกต่างหาก
“ฉันจะไปดูฟืนในเตาด้านนอกให้พี่ใหญ่เองค่ะ ห้องพี่จะได้อุ่นๆ” ในเมื่อทำอันใดไม่ได้ก็ปล่อยไปก่อนแล้วกัน
หลินอวี่เฉินชะงักเท้าที่กำลังจะเดินไปที่ห้องของตัวเอง “ครั้งนี้ลาได้ไม่กี่วัน แต่พี่จะฝากให้เหล่าหยางมาจัดการเรื่องเครื่องทำความร้อนให้นะฮุ่ยฮุ่ย”
หญิงสาวหันไปยิ้มให้พี่ชายแล้วส่ายหน้า “ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกค่ะพี่ใหญ่ ใช้ฟืนใช้ถ่านแบบนี้ก็ดีมากแล้วค่ะ”
“ไม่ได้หรอก เธอเป็นผู้หญิงได้รับความเย็นมากๆ จะส่งผลไม่ดีต่อร่างกายในอนาคตได้”
“ได้ๆๆ ฉันแล้วแต่พี่ใหญ่จะจัดการเลยค่ะ”
ตอนบ่ายหลินฮุ่ยไปเตรียมน้ำซุปและวัตถุดิบที่ห้องครัว ส่วนหลินอวี่เฉินที่ได้นอนพักจนเต็มอิ่มก็ตามเข้ามาช่วยน้องสาด้วย
“พี่ใหญ่ นั่งรอก่อนนะคะ ฉันเตรียมน้ำซุปใกล้เสร็จแล้ว”
ชายหนุ่มเดินไปดูหม้อต้มน้ำซุปของน้องสาว จากนั้นก็มองไปยังจานน้อยใหญ่ที่หลินฮุ่ยเตรียมเนื้อสัตว์ ผักและเห็ดเอาไว้มากมาย
“เธอชอบอาหารทะเลไหมฮุ่ยฮุ่ย”
“ชอบสิคะพี่ใหญ่ ตอนเด็กจำได้ว่าเคยกินอยู่ครั้งนึงอร่อยมากๆ เลยค่ะ” พูดพลางเธอก็ยิ้มไปพลาง กระทั่งตอนนี้ยังจำรสชาติของกุ้งและปูได้อยู่เลย
“แล้วตอนโตล่ะไม่ได้กินเหรอ” ถามพลางก็พิจารณาใบหน้าด้านข้างของน้องสาวไปด้วย ยิ่งมองฮุ่ยฮุ่ยก็ยิ่งมีส่วนคล้ายกับคนในตระกูลหลินทุกคน ภาพจำมากมายในวันคืนอันแสนสุขตอนที่เขาเป็นเด็กทำให้เขายิ่งมองน้องสาวอย่างหวงแหนเพราะกว่าจะหาเธอเจอมันไม่ง่ายเลย
“ได้กินแต่อาหารทะเลที่แปรรูปมาแล้วค่ะ ความจริงก่อนจะสอบเข้าเป่ยต้าได้ ฉันก็พอจะหาเงินได้บ้างแล้วล่ะค่ะ แต่จะให้ไปซื้ออาหารทะเลราคาแพงพวกนั้นก็เสียดายเงินค่ะพี่ใหญ่”
ชายหนุ่มลูบหัวน้องสาวอย่างไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกอย่างไรดี “ถ้าอย่างนั้น วันนี้ให้เธอกินเยอะๆ เลยดีไหม”
หลินฮุ่ยตาโตทันที “อย่าบอกนะว่าในปานจื่อของพี่ก็มีอาหารทะเลน่ะพี่ใหญ่”
“แน่นอนสิ ตอนที่พายเรือหาเกาะที่นัดกันเอาไว้กับเหล่าหาน พี่ก็ไม่ได้ปล่อยเวลาให้เสียเปล่าหรอกนะ นอกจากจะตกปลาไปด้วยแล้ว ก็ยังลากอวนขนาดเล็กไปด้วย นอกจากนี้ก็ยังมีอาหารทะเลตากแห้งและแปรรูปแบบอื่นๆ เก็บเอาไว้ให้เธอเยอะแยะเลยล่ะ”
หญิงสาวมองพี่ชายอย่างไม่เคยมองใครมาก่อน “พี่ใหญ่ พี่เก่งที่สุดเลยค่ะ ฉันดีใจที่ได้เจอกับพี่จริงๆ นะคะ”
หลินอวี่เฉินที่ถูกน้องสาวมองอย่างเทิดทูน แล้วก็ได้แต่หัวเราะอย่างพออกพอใจ ก่อนจะนำเอาอาหารทะเลสดๆ ออกมาจากแหวนมิติ “คอยดูให้ดีนะฮุ่ยฮุ่ย”
เขาโบกมือเพียงครั้ง จานอาหารทะเลมากมายก็โผล่ขึ้นมาบนโต๊ะเตรียมวัตถุดิบ ซึ่งมีแต่วัตถุดิบชั้นดีราคาแพงทั้งนั้น
“ว้าว! น่ากินทั้งนั้นเลยค่ะพี่ใหญ่”
“นอกจากอาหารทะเล พี่ใหญ่ของเธอก็ยังมีผลไม้ด้วยนะฮุ่ยฮุ่ย”
“ผลไม้หรือคะพี่ใหญ่ เป็นอะไรคะอากาศหนาวๆ แบบนี้ ลูกพลับหรือเปล่าคะ แต่ถ้าเป็นสตรอว์เบอร์รีพี่ไม่ต้องเอาออกมานะ เมื่อเช้าฉันไปเก็บที่สวนหลังบ้านมาแล้วมีเยอะเลยค่ะ”
“แน่นอนว่าลูกพลับย่อมมีอยู่แล้ว แต่ที่จะเอาออกมาเป็นผลไม้เมืองร้อนจากทางใต้ต่างหากเล่า” เขาโบกมืออีกครั้งก็มีจานผลไม้อีกห้าจานปรากฏขึ้นมา
“ว้าว! ทุเรียน สับปะรด กล้วย เงาะ แล้วจานนี้คืออะไรคะพี่ใหญ่” ผลไม้ที่เธอรู้จักเป็นเพราะสหายรักอย่างอู๋เสี่ยวเยี่ยนกับหม่าจิ้งนำมาฝากอยู่บ่อยๆ นั่นเอง แต่อีกจานเธอไม่เคยกินก็เลยไม่รู้จัก
“จานนี้เหรอ อืม มันคือชมพู่ ตอนไปทำภารกิจที่ต่างประเทศ เห็นว่ารสชาติดีพี่ก็เลยซื้อเก็บเอาไว้ในปานจื่อ” นอกจากชมพู่แล้วเขาก็ยังซื้อผลไม้อีกมากมายเก็บเอาไว้กองเป็นภูเขาเลย
หญิงสาวยิ้มอย่างมีความสุข ก่อนจะหันไปที่เตาอีกครั้ง “น้ำซุปน่าจะได้ที่แล้วค่ะ พี่ช่วยฉันยกไปวางที่โต๊ะหน่อยนะคะ”
“ได้สิ” ว่าแล้วเขายกหม้อน้ำซุปไปที่โต๊ะทานข้าวซึ่งมีเตาเล็กตั้งรออยู่ก่อนแล้ว จากนั้นสองพี่น้องก็เริ่มการกินหม้อไฟกันอย่างเอร็ดอร่อย
พออิ่มหนำจากหม้อไฟแสนอร่อย สองพี่น้องก็ช่วยกันล้างจานชามและทำความสะอาดห้องครัว จากนั้นก็เดินเคียงกันไปที่ห้องสมุดของผู้เป็นแม่ ซึ่งมีหนังสือและผลงานมากมายถูกเก็บเอาไว้ภายในห้องแห่งนี้
หลินฮุ่ยชงชาช่วยย่อยให้พี่ชายและตัวเองคนละหนึ่งแก้ว “ดื่มชาก่อนค่ะพี่ใหญ่ แล้วค่อยอ่านบันทึกของคุณปู่ต่อ”
“อืม” เขารับถ้วยชาไปจากมือน้องสาว “เรื่องราวภายในนี้สำคัญทุกฉากทุกตอนเลยฮุ่ยฮุ่ย และก็มีการชิงไหวชิงพริบจนน่าหวาดหวั่น ช่วงต้นของบันทึกตอนนั้นพ่อของพวกเราน่าจะยังเป็นแค่เด็กอายุไม่กี่ปี”
หญิงสาวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ พี่ชาย เธอเอียงคอมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะยิ้มมุมปากน้อยๆ อย่างเข้าใจเขา
“เธอยิ้มอะไรเหรอฮุ่ยฮุ่ย หรือว่ากำลังแอบคิดบางอย่างที่บอกพี่ไม่ได้ อย่าลืมนะว่าถ้าพี่อยากรู้ความคิดของเธอ พี่เปิดการเชื่อมต่อได้ตลอดเวลา”
หญิงสาวไม่โกรธกับคำพูดของพี่ชาย เธอโคลงศีรษะไปมา ก่อนจะยอมเปิดปาก “ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่ใหญ่ถึงเป็นหุ้นส่วนในการค้าอยู่ทุกที่ ก็เพื่อชดเชยให้คนตระกูลหลินในยุคก่อนๆ ใช่ไหมคะ”
“ฮึ!” เขาดื่มชาไปหลายอึกคิดอยู่ว่าจะยอมรับหรือไม่ยอมรับดี ก็เห็นน้องสาวยังคงมองเขาด้วยสายตาที่เชื่อมั่นและศรัทธา จึงได้ยอมพูด “เมื่อก่อนพี่ก็คิดเหมือนปู่กับพ่อนั่นแหละฮุ่ยฮุ่ยเกิดเป็นคนต้องซื่อตรง ทำงานที่ได้รับมอบหมายให้เต็มที่และทำเพื่อประเทศชาติให้ดีที่สุด แต่พอได้ปานจื่อวงนี้กับได้รับพลังวิเศษมา พี่ก็คิดเผื่อในอนาคตและก็มีความเชื่อมั่นมาตลอดว่าในชีวิตนี้จะต้องตามหาเธอให้เจอ และถ้าหาเจอแล้วจะไม่ยอมให้เธอต้องทนลำบากเหมือนในช่วงเวลานั้นที่ครอบครัวของเราต้องเผชิญ”
“ฉันเข้าใจค่ะ อีกอย่างเรื่องนี้มันก็ไม่ได้เข้มงวดถึงขนาดนั้นค่ะ คนตระกูลใหญ่ในปักกิ่งมีมากมายที่ทำจนร่ำรวยอู้ฟู่ ทั้งยังเอื้อผลประโยชน์ให้ญาติพี่น้องเต็มไปหมด เทียบกับที่พี่ทำก็แค่เรื่องการค้าเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้นเองค่ะ”
“พี่จะไม่ให้เธอต้องน้อยหน้าคนตระกูลหลิวกับตระกูลโจวแน่นอน” เลือดของตระกูลหลินย่อมเข้มข้นอยู่แล้ว แต่บทเรียนอันแสนเจ็บปวดที่ผ่านมา คนที่ได้รับรู้ทุกฉากทุกตอนของชีวิตคนในตระกูลอย่างเขา ย่อมมีซอกมุมหนึ่งที่คิดเห็นแก่ตัวบ้าง และเขาก็ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด
พอพี่ชายพูดถึงคนพวกนี้แล้ว ก็ทำให้เธอคิดถึงเรื่องที่เคยค้างคาใจมาตลอดหลายเดือน “พี่เคยสืบเรื่องการสลับตัวฉันกับหลิวอวี่ถิงคนนั้นหรือเปล่าคะ ใครเป็นคนทำเรื่องนี้หรือมีคนคอยบงการอยู่เบื้องหลัง อ้อ ยังมีอีกเรื่อง ฉันรู้สึกมาตลอดว่าหลิวอวี่ถิงน่าจะมีความพิเศษบางอย่าง บางทีเธออาจจะได้รับโชคดีแบบพี่ก็ได้นะคะ”
“เรื่องนี้สืบพอรู้มาระดับหนึ่งแล้วล่ะ คนบงการก็คือศัตรูของตระกูลหลิน ก็คนที่ใส่ร้ายตระกูลเรานั่นแหละฮุ่ยฮุ่ย ทั้งพวกเขายังมีความแค้นเก่าที่ต้องสะสางกับตระกูลหลิวด้วย ส่วนเรื่องของหลิวอวี่ถิง เธอเป็นผู้ครอบครองแหวนมิติขนาดเล็ก”
“จริงเหรอคะพี่ใหญ่ แล้วทำไมเธอถึงเพิ่งมาแสดงตัวที่ตระกูลหลิวล่ะคะ”
“อืม เรื่องนี้ค่อนข้างแปลกและอัศจรรย์อยู่นิดหน่อย จะว่ายังไงดี เท่าที่ซื้อข่าวมาได้ น่าจะเป็นการเปลี่ยนถ่ายดวงจิตอะไรประมาณนี้นะ”
“พี่กำลังจะบอกฉันว่าหลิวอวี่ถิงที่พวกเราเห็นอยู่ตอนนี้ ไม่ใช่หลิวอวี่ถิงคนเดิมที่เกิดจากตระกูลหลิวหรือคะ”
“ประมาณนั้น แต่ดูจากนิสัยแล้วก็เหมาะสมกับตระกูลหลิวดีนะ เหตุแก่ตัวและละโมบไม่ต่างกัน”
“มิน่าล่ะคนตระกูลหลิวถึงยอมรับเธอได้ในทันที” แต่จะว่าไปแล้ว คนที่รู้เรื่องหรือคนที่ให้ความร่วมมือกับศัตรูก็อาจจะเป็นพ่อหลิวที่หวาดผวากับคำขู่ของเธอในวันนั้นก็เป็นได้
“มีอีกเรื่อง แหวนมิติวงนี้มันเลือกนายเอง จะว่ายังไงดี เอาเป็นว่ามันเกี่ยวข้องกับตระกูลโจวและตระกูลหลิวมายาวนานหลายร้อยปีแล้วล่ะ สลับไปอยู่ตระกูลละรุ่นสองรุ่นเป็นแบบนี้มาโดยตลอด”
คราวนี้หลินฮุ่ยเข้าใจในทันที “มิน่าล่ะ ตอนนั้นแม้พวกเขาจะไม่รู้เรื่องการสลับตัว แต่พวกเขาน่าจะตรวจสอบเด็กที่เกิดมาพร้อมกับฉันแล้ว จึงได้ส่งฉันไปอยู่ที่บ้านของท่านผู้เฒ่าตระกูลหลิว”
“เป็นแบบนั้น หวังแต่ว่าถ้าสองผู้เฒ่ารู้ว่าเธอไปได้ดี สถานะสูงกว่าพวกเขา คงจะไม่มาลำเลิกบุญคุณถึงที่นี่ ไม่อย่างนั้นพี่ก็จะไม่ไว้หน้าแก่ๆ ของพวกเขาเหมือนกัน”
“เมื่อก่อนฉันคิดว่าแม้สองคนนั้นจะไม่รักฉัน ก็ยังมีสองผู้เฒ่าที่คอยเป็นห่วงแต่หลังจากเรื่องลูกสลับตัวถูกเปิดโปงออกมา จึงได้เห็นความจริงและหน้ากากที่พวกเขาสวมเอาไว้มาตลอดค่ะพี่ใหญ่”
“พวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าเธอไม่ใช่หลานที่แท้จริง ที่ผ่านมาคงจะคิดว่าแม้จะตามหาหลานสาวที่แท้จริงไม่เจอ แต่ด้วยหน้าตาและการศึกษาของเธอ ก็ยังมีประโยชน์ส่งไปแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลดีๆ ได้”
หลินฮุ่ยยิ้มบาง ตอนนี้เธอไม่เศร้าโศกเสียใจให้คนพวกนั้นอีกแล้ว “อยากจะเห็นตอนที่พวกเขารู้ความจริงจังค่ะพี่ใหญ่”
“สักวันพวกเขาจะได้รู้” เขาวางถ้วยชาลงบนถาด แล้วก็ล้วงหยิบเอาของบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ทสีดำตัวยาว “แหวนวงนี้ให้เธอฮุ่ยฮุ่ย”
หญิงสาวยื่นมือไปรับแหวนหยกจักรพรรดิมาจากมือพี่ชาย “ได้มาจากร้านขายอัญมณีหรือคะพี่ใหญ่”
“ไม่ใช่หรอก งูตัวนั้นให้มาก่อนที่มันจะหายไป มันบอกว่าเอาไว้มอบให้น้องสาวที่แท้จริง พี่ก็เลยมั่นใจว่ายังไงก็ต้องหาเธอเจอ จึงได้เก็บเอาไว้มาโดยตลอด”
มือของหลินฮุ่ยสั่นระริกขึ้นมาทันที “พี่อย่าบอกนะว่ามันมีคุณสมบัติเหมือนปานจื่อวงนั้นของพี่น่ะพี่ใหญ่”
“ไม่รู้สิ ลองหยดเลือดทำพันธสัญญาดูก็รู้เองแหละฮุ่ยฮุ่ย”
สีหน้าของหญิงสาวเริ่มจริงจังขึ้นมา ก่อนจะถามเกี่ยวกับปานจื่อวงนั้นของพี่ชาย “ข้างในแหวนหยกของพี่เป็นยังไงบ้างคะพี่ใหญ่”
“อืม เป็นพื้นที่โล่งๆ กว้างใหญ่ไพศาลมาก อีกอย่างยังสามารถเข้าไปอยู่ข้างในได้ด้วยนะ”
หลินฮุ่ยตาโตขึ้นมาทันที ในหัวสมองของนักเขียนอย่างเธอแล่นฉิวอย่างไม่มีอะไรมาฉุดรั้งได้ “แบบนี้ก็สามารถเพาะปลูกได้ใช่ไหมพี่ใหญ่”
“ไม่รู้สิ พี่ยังไม่เคยลองปลูกอะไรสักอย่างเลย แค่นำเอาบ้านหลังใหญ่เข้าไปเก็บเพราะจะได้มีที่ซุกหัวนอน แล้วก็เอาโกดังใหญ่ๆ เข้าไปเก็บข้างในจะได้เก็บของสะดวกก็เท่านั้น อ้อ ในนั้นมีน้ำตกแล้วก็บ่อน้ำมากมายด้วยนะฮุ่ยฮุ่ย ที่เธอดื่มอยู่ทุกวันนี้พี่ก็เอาออกมาจากบ่อน้ำข้างในเติมใส่บ่อของบ้านเรานั่นแหละ”
“พี่ทำไมไม่บอกฉันล่ะคะ ฉันใช้อาบใช้ทำอาหารไปตั้งมากมายแล้ว” เธอบ่นออกมาอย่างเสียดาย
“ไม่ต้องเสียดายไปหรอก ในแหวนหยกของพี่มีเยอะมาก ใช้ไปอีกพันปีก็ไม่แน่ใจว่าจะหมดหรือเปล่า เธอรีบหยดเลือดทำพันธสัญญาเร็ว”
หลินฮุ่ยเดินไปหยิบเข็มมาจากตะกร้า เธอจุ่มเข็มลงไปในแอลกอฮอล์ก่อน จากนั้นก็จิ้มที่ปลายนิ้วอย่างรวดเร็ว “ทำยังไงต่อคะพี่ใหญ่”
หลินอวี่เฉินมองน้องสาวอย่างชื่นชม เธอเด็ดขาดไม่แพ้เขาเลย “บีบปลายนิ้วให้เลือดออกมาเยอะกว่านี้อีกหน่อย แล้วก็ป้ายลงไปที่แหวนหยกได้เลยฮุ่ยฮุ่ย”
“เข้าใจแล้วค่ะ” เธอพยายามรีดเค้นจนเลือดไหลออกมามากขึ้น แล้วก็นำไปป้ายแหวนหยกจักรพรรดิที่พี่ชายมอบให้
วิ้ง!
แสงสีรุ้งเจิดจ้าเปล่งประกายออกมาชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไป “ทำยังไงต่อคะพี่ใหญ่ อืม รู้สึกร่างกายเบาขึ้นอย่างเห็นได้ชัดเลยค่ะ”
“ลองจ้องที่แหวนแล้วก็คิดในใจว่าอยากเข้าไป หรือตามแต่เธอจะปรารถนาเลยฮุ่ยฮุ่ย”
หญิงสาวพยักหน้า ก่อนจะจ้องแหวนวงเล็กแล้วเธอก็คิดว่าตัวเองเข้าไปสำรวจดูด้านในแหวน เพียงชั่วอึดใจเธอก็มองเห็นภายในแหวนวงเล็ก
“กว้างขวางมากเลยค่ะพี่ใหญ่ มีภูเขามากมาย มีป่าไม้ มีบ้านสี่ประสานหลังใหญ่อยู่ตรงกลาง มีสวนดอกไม้ สวนผลไม้หลายร้อยสายพันธุ์ แล้วก็มีทะเลสาบด้วยค่ะ สวยมากๆ”
หลินอวี่เฉินมองน้องสาวอย่างอึ้งๆ “นะ นี่ มีทะเลสาบด้วยเหรอฮุ่ยฮุ่ย”
“อ่า มีเกาะลอยฟ้าด้วยค่ะพี่ใหญ่ สุดยอดไปเลยค่ะ”
“เอ หรือว่าเจ้างูตัวนั้น มันเห็นพี่เป็นแค่ทางผ่านเพื่อส่งแหวนวงนี้มาให้เธอกันนะ ดูปานจื่อของพี่ใหญ่สิ ธรรมดาสามัญกว่าของเธอเยอะเลย”
“งั้นเราเปลี่ยนกันดีไหมคะพี่ใหญ่”
“ไม่เอาหรอกฮุ่ยฮุ่ย พี่แค่ล้อเธอเล่นเท่านั้นเอง เอาแหวนของเธอมานี่มา” แหวนมิติที่ดีขนาดนี้มอบให้ฮุ่ยฮุ่ยนั่นแหละเหมาะสมดีแล้ว ในอนาคตถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเขา เธอก็ยังมีที่หลบภัยและสามารถใช้ชีวิตต่อไปได้อย่างไม่ลำบาก
หลินฮุ่ยส่งแหวนวงเล็กให้พี่ชายทันที “ฉันรู้แล้วว่าจะเก็บของสำคัญของตระกูลหลินเอาไว้ที่ไหนพี่ใหญ่”
“ถ้าเธออยากเก็บสมุดหนังสือมากมายล่ะก็ คงต้องตามไปเก็บอีกหลายที่เลยนะฮุ่ยฮุ่ย” พูดพลางเขาก็ถ่ายโอนอาหารและเงินทองกับทรัพย์สมบัติมากมายที่เขาเก็บสะสมมาตลอดหลายปีส่งเข้าไปในแหวนวงเล็กของน้องสาว ที่เขาเหลือเอาไว้แค่สองส่วนเท่านั้น
หญิงสาวเลิกคิ้วอย่างสงสัยแต่ไม่นานก็คิดอะไรขึ้นมาได้ “ที่บ้านสี่ประสานที่พี่ซื้อเอาไว้น่ะหรือคะ มีคนเช่าอยู่นี่พี่ใหญ่”
“ตอนนี้มันเป็นของเธอทั้งหมดแล้วฮุ่ยฮุ่ย และพี่ก็แจ้งผู้เช่าเอาไว้ตั้งแต่เดือนที่แล้วว่าจะไม่ต่อสัญญาเช่ากับพวกเขา”
“บ้านตั้งหลายหลังเลยนะพี่ใหญ่ ปล่อยเอาไว้ก็ต้องสิ้นเปลืองจ้างคนไปดูแลซ่อมแซม”
“ตอนนี้มันเป็นของเธอแล้ว อยากทำอะไรเธอก็จัดการเองแล้วกันนะ” ว่าแล้วก็ส่งโฉนดที่ดินเข้าไปเก็บเอาไว้ในแหวนมิติของน้องสาวด้วยเลย
“ดูเหมือนพี่จะชอบมากเลยนะคะที่ได้มอบของพวกนี้ให้ฉัน แต่พี่ควรเก็บเอาไว้กึ่งหนึ่งนะคะ พี่สะใภ้กับหลานชายหลานสาวของฉันยังต้องพึ่งพี่อยู่นะ”
“แน่นอนว่าพี่ต้องชอบอยู่แล้วเพราะของพวกนี้พี่เตรียมเอาไว้ให้เธอมาตลอด” ว่าแล้วก็ส่งแหวนหยกคืนให้น้องสาว และละเว้นที่จะพูดถึงภรรยากับลูกๆ ในอนาคตเพราะเขาไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้และคิดว่าจะไม่มีภรรยาด้วย “สวมเอาไว้ที่นิ้ว อยากจะให้มันมีรูปลักษณ์หรือไร้ลักษณ์ก็ได้ทั้งนั้น”
หญิงสาวพยักหน้ารัวๆ น้ำตาคลอหน่วย มองพี่ชายอย่างซาบซึ้งใจ จากคนที่ถูกไล่ออกจากบ้านเพราะลูกสาวตัวจริงของตระกูลหลิวกลับมา จนได้พลิกชะตามาเป็นคนตระกูลหลิน มีพี่ชายที่คอยคิดทำเพื่อเธอทุกฝีก้าวแบบนี้ มันช่างเหมือนความฝันจนเธอไม่อยากจะตื่นเลยจริงๆ