หาสมบัติกับพี่ใหญ่
หาสมบัติกับพี่ใหญ่
ผ่านไปอีกหลายวัน กระทั่งล่วงเข้าสู่ช่วงปลายเดือนหลินอวี่เฉินจึงเดินทางกลับค่ายจิ้นหนาน หลังจากรายงานการปฏิบัติภารกิจให้ผู้บังคับบัญชาทราบและส่งรายงานเรียบร้อยแล้ว เขาก็ยื่นลาหยุดสองวันให้ตัวเองและลูกน้องในทีม ซึ่งก็ได้รับการอนุมัติทันที
ชายหนุ่มเดินออกมาจากห้องแล้วขึ้นรถจี๊ป เขายิ้มอย่างมีความสุข “เสี่ยวเย่ พวกนายได้วันหยุดสองวัน จะกลับไปหาคนที่บ้านก็ได้นะ”
“จริงหรือครับรองหลิน พอดีเลยจะได้เอาอาหารทะเลตากแห้งกลับบ้านไปให้แม่กับพ่อ ผมว่ามีเวลาพักตั้งสองวัน รองหลินน่าจะพาฮุ่ยฮุ่ยไปเที่ยวที่เซินเจิ้นบ้างนะครับ”
“ยังไม่ไปตอนนี้หรอก กะว่าจะพาฮุ่ยฮุ่ยไปตกปลาเล่นสักหน่อย เธอมาอยู่ที่นี่เกือบเดือนแล้ว ฉันยังไม่ได้พาเธอไปพายเรือตกปลาเลย”
“แบบนี้ก็ดีเหมือนกันครับรองหลิน ถือว่าได้ใช้เวลาร่วมกัน พวกคุณสองพี่น้องจะได้สนิทสนมกันมากขึ้น” ว่าแล้วก็ขับรถออกไปจากตึกสำนักงาน
“ฉันก็คิดแบบนั้น แถวนี้มีเกาะเล็กๆ หลายเกาะ พายเรือตกปลาแล้วก็ไปทำอาหารกินบนเกาะแล้วก็พายเรือกลับ ฮุ่ยฮุ่ยน่าจะชอบ” สำหรับคำว่าพายเรือก็เอาไว้หลอกลูกน้องเท่านั้นแหละเพราะก่อนหน้านี้เขาได้นัดเหล่าหานเอาไว้แล้ว กะว่าจะเอาเรือขนาดใหญ่ออกเพื่อไปน่านน้ำสากลเสียหน่อย ถ้าฮุ่ยฮุ่ยมีความสามารถพิเศษอย่างว่าจริง การเจอสมบัติที่นั่นก็จะไม่มีเรื่องยุ่งยากตามมา ของที่หามาได้ก็จะเป็นของน้องสาวของเขา
เสี่ยวเย่มองรองหลินที่เขาติดตามมานาน ในที่สุดเขาก็ได้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขของรองหลินเสียที
หลินฮุ่ยรับรู้ตั้งแต่พี่ชายมาถึงค่ายจิ้นหนานแล้ว เธอจึงรีบนำเอาอาหารออกมาอุ่นเพื่อรอเขา เมื่อรถจี๊ปทหารจอดหน้าบ้านพัก เธอก็รีบเปิดประตูออกไปทันที
“พี่ใหญ่ พี่กลับมาเสียที” ตาของเธอแดงเรื่อแต่ก็ไม่ยอมร้องไห้ รีบเดินไปหาพี่ชายแล้วก็ช่วยถือเป้สะพายหลังอย่างกระตือรือร้น
“มันหนักนะฮุ่ยฮุ่ย”
“ไม่หนักสักนิด เข้าบ้านกันค่ะพี่ใหญ่ พี่เย่ด้วยนะคะ ฉันทำอาหารเตรียมไว้ให้พวกพี่เยอะเลย”
“เธอรู้ว่าพวกเราจะมาหรือฮุ่ยฮุ่ย”
“ไม่รู้หรอกค่ะ แต่ฉันทำอาหารเตรียมเอาไว้เกือบทุกวันค่ะ วันนี้โชคดีหน่อยที่พวกพี่กลับมาจริงๆ”
หลินอวี่เฉินมองน้องสาวอย่างรู้ทัน มุมปากของเขายกขึ้นน้อยๆ “พี่ไม่อยู่มีใครมาหาเรื่องเธอไหมฮุ่ยฮุ่ย”
“ไม่มีหรอกค่ะพี่ใหญ่ ฉันเป็นถึงน้องสาวของท่านรองหลินเลยนะคะ ใครที่ไหนจะกล้าล่ะ” เจียงหนิงคนนั้นแม้จะยังไม่ยอมรามือ แต่เธอก็ไม่ออกจากค่ายสักครั้งเธอจึงยังไม่มีโอกาส ส่วนลิ่วล้อสองสามคนที่อยู่ในค่ายที่คอยมาด้อมๆ มองๆ ที่บ้านพักทหารของพี่ชายเธอ พวกเขาก็ได้แต่มาดูเท่านั้น
หัวคิ้วของเขาขมวด ก่อนจะหันไปกระซิบกับลูกน้องคนสนิท “เสี่ยวเย่ กินข้าวเที่ยงเสร็จแล้ว นายไปจัดการสวะสามตัวที่แฝงอยู่ในค่ายให้ฉันทีนะ”
“นะ นี่มีคนคิดไม่ดีกับฮุ่ยฮุ่ยเหรอครับรองหลิน พวกมันยังอยากมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ฮึ่ม!”
“มีสิ และก็ใจกล้ามากด้วย ครั้งนี้ความแค้นเก่าใหม่กับตระกูลเจียง ฝากนายจัดการแทนฉันด้วยนะ สองวันนี้ฉันคงไม่ว่างไปจัดการ” กระซิบสั่งการเสร็จเขาก็รีบเดินตามน้องสาวเข้าบ้านไป
หลินฮุ่ยที่ได้ยินทุกบทสนทนาได้แต่ยิ้มมุมปาก แต่เธอก็ไม่ได้ว่าอะไร รีบเดินเข้าห้องครัวไปแล้วไม่นานก็ยกจานอาหารออกมาจัดขึ้นโต๊ะให้พี่ชายอย่างกระตือรือร้น
วันต่อมาหลินอวี่เฉินปั่นจักรยานพาน้องสาวไปที่ท่าเรือเอกชนแห่งหนึ่ง รออยู่ไม่นานสองพี่น้องก็เห็นเรือประมงขนาดใหญ่เข้าเทียบท่า
“เหล่าหานมาแล้วล่ะ พวกเราก็ไปกันเถอะฮุ่ยฮุ่ย”
“ไม่ต้องจัดการเรื่องเอกสารอะไรหรือคะพี่ใหญ่” หญิงสาวถามพี่ชายอย่างสงสัยเพราะการจะออกทะเลกับเรือประมงขนาดใหญ่แบบนี้ไม่น่าจะไปได้อย่างง่ายดายขนาดนั้น
“เหล่าหานจัดการเรียบร้อยแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วงนะรับรองพี่ไม่เอาเธอไปทิ้งทะเลแน่นอน” เขาเดินนำน้องสาวออกไปอย่างสบายใจ
หลินฮุ่ยได้แต่ค้อนใส่แผ่นหลังของพี่ชาย “แล้วพี่จะพาฉันไปตกปลาที่ไหนหรือคะพี่ใหญ่ ฉันจะได้เตรียมตัวเอาไว้บ้าง”
เขาหันมามองน้องสาวยิ้มๆ ก่อนจะตอบ “น่านน้ำสากลน่ะสิ”
ดวงตาคู่สวยของหลินฮุ่ยเบิกกว้าง “นะ นี่ สองวันจะพอหรือคะพี่ใหญ่ มันไกลมากเลยนะคะ”
“ไปกับพี่เธอยังต้องห่วงเรื่องนี้ด้วยเหรอฮุ่ยฮุ่ย”
“แล้วพี่หานรู้เรื่องความสามารถพิเศษของพี่ไหมคะ”
“รู้นิดหน่อย แต่ไม่ได้มากมายอะไร ถ้าเขาไม่มั่นใจในตัวพี่ก็คงไม่ยอมทำการค้าด้วยหรอกนะน้องรัก”
“อ้อ เป็นการซื้อใจนี่เอง ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”
“เก่งนี่ ไปเถอะ ต้องรีบทำเวลา”
พอขึ้นเรือมาได้แล้ว หลินฮุ่ยก็ถูกเหล่าหานต้อนรับเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะเป็นอาหารหรือเครื่องดื่ม หรือแม้แต่ห้องพักที่ดีที่สุดบนเรือก็เป็นของเธอ
“ฉันเปลี่ยนใจไม่ให้นายไปด้วยยังทันไหม” หลินอวี่เฉินมองสหายรักอย่างเอือมระอา เจ้าหมอนี่คิดจะแย่งน้องสาวเขาไปเป็นน้องสาวของตัวเองอย่างเห็นได้ชัดเลย
“เสียใจด้วยนะสหายรัก เรือออกแล้วนายเปลี่ยนใจไม่ได้แล้วล่ะ” เหล่าหานไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระยิ่งเห็นสีหน้าของสหายรักบูดบึ้งเขาก็ยิ่งหัวเราะเสียงดัง
หลินอวี่เฉินหันไปคุยกับน้องสาว “ดูเอาเถอะฮุ่ยฮุ่ย เหล่าหานก็เป็นคนแบบนี้แหละ”
หลินฮุ่ยมองสหายรักของพี่ชาย แล้วก็ต้องรีบยิ้มประจบเอาใจทั้งสองฝ่ายอย่างเท่าเทียม “พี่ใหญ่กับพี่หาน คุยกันไปก่อนนะคะ ฉันเข้าไปดูในครัวก่อนจะได้ทำของอร่อยๆ มาให้พวกพี่ลองชิม”
“เธอนี่นะ มาเที่ยวนะยังจะเข้าไปดูในครัวอีก”
“ไม่ได้สิคะ กว่าพี่ใหญ่จะมีวันหยุด และวันนี้ก็อยู่กับพี่หานด้วยต้องทำของอร่อยๆ สิคะ”
“ไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าฮุ่ยฮุ่ยก็ทำอาหารเป็นด้วย” เหล่าหานพูดอย่างสนใจ
หลินอวี่เฉินโบกมือให้น้องสาวรีบไป ไม่อย่างนั้นคนที่จ้องจะแย่งน้องสาวไปจากเขาจะยิ่งคลั่งหนักเข้าไปอีก พอคล้อยหลังน้องสาวแล้วเขาจึงเชิดหน้าขึ้น “น้องสาวของฉันเก่งใช่ไหมล่ะ เสียใจด้วยนะ นายแย่งไม่ได้หรอกเหล่าหาน”
“รับมาเป็นน้องสาวบุญธรรมไม่ได้ ก็จะหาคนดีๆ ให้เธอแล้วกัน จะได้มาอยู่ทางใต้ด้วยกันไปเลย หึหึ”
“ฮึ! ฝันกลางวันทั้งนั้น” ว่าแล้วเขาก็เดินแยกออกไปทางท้ายเรือ เพื่อพูดคุยกับลูกเรือคนอื่นๆ ที่คุ้นเคยกันเป็นอย่างดี
เหล่าหานเห็นท่าทางแบบนั้นแล้วก็ได้แต่หัวเราะ “นานๆ ได้แกล้งนายที ก็สนุกเหมือนกันนะเหล่าหลิน”
ผ่านไปสิบกว่าชั่วโมง เรือประมงขนาดใหญ่ของเหล่าหานก็เข้าเขตน่านน้ำสากล สองพี่น้องตระกูลหลินมองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าหลินอวี่เฉินใช้พลังควบคุมเรือทั้งลำเอาไว้นานแล้ว
“พี่ใหญ่ ฉันลองได้หรือยังคะ” เธอคุยในใจกับพี่ชายอย่างตื่นเต้น เพราะเมื่อตอนกลางวันเธอก็ลองใช้ทักษะพิเศษนี้มาบ้างแล้ว และก็ทำให้กัปตันลงอวนได้ถูกจังหวะได้ปลาราคาแพงถึงสองรอบและก็ได้น้ำหนักหลายสิบตัน
“ถ้าเห็นได้ชัดในความมืดก็เอาสิ แต่ครั้งนี้แยกแยะให้ดีนะ จะได้ไม่เสียเวลาไปกับสัตว์ทะเลที่อยู่ข้างล่าง”
“เข้าใจแล้วค่ะ” หญิงสาวสาวชะโงกหน้าออกไป เธอมองสำรวจลงไปใต้มหาสมุทรที่มีความลึกสุดหยั่ง
“เป็นไง เจออะไรบ้างไหมฮุ่ยฮุ่ย”
“เจอแล้วค่ะพี่ใหญ่” หลินฮุ่ยก็ไม่คิดว่าแค่การลองดูเล่นๆ ของเธอจะประสบผลสำเร็จรวดเร็วถึงเพียงนี้
“เจออะไร ซากเรือหรือ”
“ไม่ใช่หรอกค่ะ แต่เป็นหีบหลายใบน่าจะถูกกระแสน้ำพัดมาน่ะค่ะ”
“เธอถอยกลับมาก่อนฮุ่ยฮุ่ย”
“พี่จะลงไปตอนนี้เลยเหรอพี่ใหญ่ จะใช้เวลานานไหม แล้วร่างกายพี่จะไม่มีปัญหาใช่ไหม” ทั้งที่คุยในใจ แต่เธอก็ยังไม่วายยื่นมือออกไปจับแขนของพี่ชายเอาไว้มั่น
“เคยบอกเธอไปแล้วนี่ว่าพี่ได้รับพลังพิเศษมาหลายอย่าง การหายใจในน้ำก็เป็นหนึ่งในนั้นด้วย”
หญิงสาวมีสีหน้าโล่งอก “เท่าที่ฉันเห็นมีหีบขนาดใหญ่ราวๆ เจ็ดใบค่ะ พี่ลงไปเก็บได้เลย”
“ได้ เธอรอพี่อยู่บนนี้ พี่ลงไปไม่นานหรอก”
“ได้ค่ะ”
เพียงแค่หลินฮุ่ยรับคำ หลินอวี่เฉินก็โจนจ้วงลงไปในมหาสมุทรอันเวิ้งว้างทันที หลินฮุ่ยได้แต่มองตามร่างของพี่ชายอย่างเป็นห่วง แต่พอมองตามแล้วเห็นว่าเขาไม่มีปัญหาอะไรเธอก็โล่งใจ
ผ่านไปอึดใจใหญ่ หลินอวี่เฉินก็ลงไปถึงจุดที่มีหีบทั้งเจ็ดใบ “เจอแล้วฮุ่ยฮุ่ย หีบไม่เล็กเลย พี่เก็บเข้าปานจื่อแล้ว อ้อ เมื่อกี้ดำน้ำลงมาเจอฝูงปลาทูน่าครีบน้ำเงินด้วยนะ เธออยากได้ไหม พี่จะเก็บเข้าไปในปานจื่อให้ เอาไว้ขายในอนาคตก็ได้นะ” เขาเก็บหีบสมบัติหมดแล้วก็รีดเร้นพลังเพื่อพุ่งทะยานขึ้นสู่ผิวน้ำ
หลินฮุ่ยชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบพี่ชาย “ฉันไม่มีทะเลในแหวนมิติเลยค่ะ คงเลี้ยงเอาไว้ไม่ได้ แต่ถ้าพี่อยากได้พวกมันก็แล้วแต่พี่เลย”
“งั้นก็เก็บเอาไว้กับพี่ก็แล้วกัน” หลินอวี่เฉินโบกมือไปหนึ่งครั้ง ปลาทูน่าตัวโตทั้งฝูงก็หายเข้าไปในปานจื่อของเขา ในอนาคตปลาชนิดนี้ต้องราคาสูงแน่ๆ เขาเก็บไว้คงมีโอกาสได้นำออกมาขายในจังหวะเหมาะๆ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังได้เก็บกุ้งมังกร หอยเป๋าฮื้อแล้วก็ปูม้าตัวใหญ่จำนวนมากเข้าไปในปานจื่อด้วย
ไม่นานร่างที่ยังแห้งสนิทของหลินอวี่เฉินก็พุ่งทะยานขึ้นมาแล้วก็กระโดดขึ้นเรือประมงลำใหญ่ โดยเขาใช้เวลาไปเพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น
“ยื่นแหวนของเธอมาฮุ่ยฮุ่ย”
หญิงสาวยื่นแหวนออกไป เพื่อให้พี่ชายถ่ายเทหีบสมบัติเข้ามาในแหวนมิติของเธอ ไม่นานเธอก็เห็นหีบทั้งเจ็ดใบวางอยู่ในห้องคลังเก็บสมบัติของบ้านสี่ประสานด้านใน “พี่ตรวจสอบหรือยังว่าข้างในมีอะไรบ้าง”
“ตรวจสอบแล้ว น่าจะเป็นพวกเครื่องประดับแล้วก็ทองคำแท่ง”
“มีทองคำแท่งด้วยเหรอคะพี่ใหญ่”
“มีอยู่ห้าหีบ เอาละ เธอรีบกลับเข้าห้องพักไปก่อนนะ กลางดึกค่อยออกมา พี่มีเรื่องจะต้องคุยกับเหล่าหานนิดหน่อยน่ะ”
“ก็ได้ค่ะพี่ใหญ่” หญิงสาวรับคำพี่ชายแล้วก็รีบเดินกลับห้องพักของตัวเอง
พอเข้ามาในห้องพักได้แล้ว หลินฮุ่ยก็รีบล็อกประตูแน่นหนาจากนั้นก็เข้าไปในแหวนมิติ แล้วก็รีบเดินไปที่ห้องคลังเก็บสมบัติ
ทันทีที่เปิดหีบออกมาได้หญิงสาวก็ต้องยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้เพื่อระงับความตื่นเต้น “ทองคำแท่งทั้งนั้นเลย อีกสองหีบที่เหลือเป็นอะไรกันนะ” ไม่รอให้สงสัยนานเธอก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว “นะ นี่มันเครื่องประดับที่ทำจากทองคำนี่”
สรุปว่ามีทองคำแท่งห้าหีบแล้วก็มีเครื่องประดับทองคำอีกสองหีบ หลินฮุ่ยนั่งตื่นตะลึงอยู่ครู่ใหญ่จึงเรียกสติกลับมาได้ คราวนี้ใบหน้าของเธอประดับด้วยรอยยิ้มแทบจะตลอดเวลา
แล้วก็เริ่มจดบันทึกรายการของที่เพิ่งได้มา เสร็จแล้วก็เก็บของเหล่านี้เข้าไปในลิ้นชักที่มีมากมายภายในห้องคลังเก็บสมบัติแห่งนี้
“ดึกๆ คงต้องสำรวจอีกสักรอบเผื่อจะเจอสมบัติอีก” ว่าแล้วก็ยิ้มให้กับตัวเอง แล้วเดินออกจากห้องไปอย่างมีความสุข “ทำแบบนี้หลายๆ ครั้ง ไม่แน่ว่าอาจจะมีสมบัติมากกว่าคนตระกูลหลิวในสักวัน ฮึ!”
ทางด้านของหลินอวี่เฉิน ตอนนี้นั่งอยู่บนชั้นดาดฟ้ากับเหล่าหาน ท่าทีที่ผ่อนคลายเมื่ออยู่กับน้องสาวมลายหายไปจนหมดสิ้น
“นายบอกฉันมาตรงๆ เถอะเหล่าหลิน นอกจากพาฮุ่ยฮุ่ยมาเที่ยวเล่นแล้วนายมาทำภารกิจด้วยใช่ไหม” เหล่าหานเองก็จริงจังไม่ต่างจากสหายรัก
“นายรู้อะไรมาล่ะ ฉันเพิ่งกลับจากภารกิจสำคัญมานะ”
“ฮึ! คนอย่างนายมีหรือจะยอมเสียสละพลังพาเรือขนาดใหญ่มาไกลถึงน่านน้ำสากลนี่ ถ้าไม่ใช่มีเรื่องสำคัญแล้วจะเสียเวลามาถึงนี่ทำไมล่ะ”
“ปิดบังนายไม่ได้เลยจริงๆ เอาเป็นว่าคืนนี้นายลงอวนสักสองครั้งก็พอนะ ที่เหลือไม่ว่าจะได้ยินได้เห็นอะไรก็ไม่ต้องออกมาด้านนอก”
“ได้! จะว่าไปแล้วมากับนาย ที่บ้านฉันก็ไม่เสียเปรียบสักนิด ถ้าเป็นไปได้อยากให้นายมาด้วยทุกครั้งด้วยซ้ำ” ปลามูลค่ามหาศาลจำนวนหลายสิบตันอยู่ในห้องเก็บปลา และยังมีอีกสองครั้งที่สหายรักบอกว่าให้ลงอวนได้ นี่กลับไปก็สามารถหาเงินได้หลายล้านแล้ว
“ถ้าว่างก็อยากจะมาอยู่หรอก โดยเฉพาะช่วงนี้ที่ฮุ่ยฮุ่ยมาพักด้วย แต่นายก็น่าจะรู้ว่าทหารอย่างฉันไม่มีเวลาขนาดนั้น”
“ฉันเข้าใจ จะว่าไปแล้วฮุ่ยฮุ่ยมีความพิเศษเหมือนนายหรือเปล่า ฉันเห็นเธอแล้วร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงสักเท่าไหร่นะ น่าจะเป็นเพราะถูกคนพวกนั้นทรมานมาหลายปี” ว่าแล้วสีหน้าของเหล่าหานก็ยิ่งมืดครึ้ม
สีหน้าของหลินอวี่เฉินก็ไม่ต่างจากเหล่าหาน เพราะเรื่องที่คนตระกูลหลิวทำกับน้องสาวของเขานั้นยังเป็นปมอยู่ในใจของเขามาตลอด ถ้าจะบอกว่าเขาไม่ดูดำดูดีหลิวอวี่ถิงที่อยู่ในฐานะน้องสาวในตอนนั้น แต่เขาก็ได้มอบเงินให้ป้าเจิ้งคนข้างบ้านที่เป็นถึงอดีตผู้อำนวยการโรงเรียนเอาไว้แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเธอไม่เคยต้องลำบากสักครั้งเดียว
“นายก็รู้นี่ว่าความสามารถพิเศษของฉัน ได้มาตอนออกทำภารกิจ น้องสาวของฉันจะไปมีได้ยังไงกัน”
“ไม่มีก็ดีแล้วล่ะ จะได้ไม่ต้องลำบากเหมือนนาย น้องสาวน่ะต้องเลี้ยงดูอย่างดีและทะนุถนอมให้มากหน่อย”
“ฉันว่าฟางหลานก็ดีนะ นายควรแต่งงานได้แล้วจะได้มีลูกสาวน่ารักๆ เป็นของตัวเอง” พูดเรื่องอื่นอยู่ดีๆ แต่สหายรักคนนี้ก็เอาแต่วกเข้ามาเรื่องน้องสาวของเขา ฮึ่ม!
เหล่าหานเกือบตกจากเก้าอี้ “ไม่ล่ะ ฉันยังอยากจะใช้ชีวิตหนุ่มโสดไปอีกหลายๆ ปี ฟางหลานไม่ใช่ไม่ดีหรอกนะ แต่เธอเหมาะจะเป็นลูกน้องมากกว่าจะมาเป็นเมียของฉัน แล้วนายล่ะไม่สนใจเธอบ้างเหรอ”
“ไม่ล่ะ นายก็รู้ว่าเด็กคนนี้ฉันฝึกฝนมากับมือ ไม่ต่างจากลูกศิษย์”
“งั้นนายกับฉันเราก็โสดต่อไปแล้วกัน”
“พูดได้ดี!” แต่จะดีกว่านี้ถ้าเหล่าหานไม่เอาแต่จ้องฮุ่ยฮุ่ย “ถ้าอย่างนั้นก็มอบเสี่ยวหลานให้ฮุ่ยฮุ่ยดีไหม”
“ได้สิ ถ้าเสี่ยวหลานอยู่กับฮุ่ยฮุ่ยฉันก็จะวางใจได้มากทีเดียว”