นายทำอะไรกับเธอ
นายทำอะไรกับเธอ
สามชั่วโมงพอดิบพอดี หลินอวี่เฉินก็ถูกลูกน้องหิ้วปีกมาถึงบ้านตระกูลหลิน การเดินทางอย่างเร่งด่วนครั้งนี้ทำเอาพลังของเขาเหือดแห้งไปจนเกือบหมด แม้จะกินยาฟื้นฟูพลังไปมากถึงสิบเม็ดแล้วผลข้างเคียงของเคล็ดวิชานี้ก็ยังหนักหนาสาหัสเช่นเดิม
หลินฮุ่ยที่เตรียมอาหารมากมายเอาไว้ให้พี่ชายและหน่วยคุ้มกันทั้งหมด รีบเข้าไปช่วยพยุงพี่ชายทันที “พี่ใหญ่ ยังไหวอยู่ไหมคะ หรือจะพักผ่อนก่อน”
“พี่ยังไหวอยู่ฮุ่ยฮุ่ย ขอน้ำสักแก้วหน่อยสิ”
หลินฮุ่ยที่เตรียมน้ำที่ได้จากก๊อกน้ำดื่มของวิลล่าก็รีบรินใส่แก้วน้ำให้พี่ชายทันที “ค่อยๆ ดื่มนะพี่ใหญ่”
สิ่งที่หลินอวี่เฉินไม่เคยพูดมาก่อนเลย นั่นก็คือน้ำที่ได้จากวิลล่าหรูบนเกาะลอยฟ้ามีคุณสมบัติในการฟื้นฟูดียิ่งกว่ายาฟื้นฟูระดับสูงที่เขาปรุงได้เสียอีก ไม่คิดว่าหลินฮุ่ยก็สังเกตเห็นความพิเศษนี้เหมือนกัน
“มีคนรายงานว่าอาเฟย คนของเสิ่นมู่หานมาหาเธอที่นี่เหรอฮุ่ยฮุ่ย”
หญิงสาวยื่นถุงผ้าส่งให้พี่ชายที่สีหน้าดีขึ้นมากแล้ว “คุณชายเสิ่นฝากมาให้พี่ค่ะ มีกลิ่นสมุนไพร คิดว่าน่าจะเป็นยาที่เขาปรุงนะพี่ใหญ่”
ชายหนุ่มรับเอาถุงผ้ามาเปิดออก ก็เห็นขวดดินเผาชั้นดีหลายขวด “เป็นยาระดับสูงทั้งนั้นเลย เธอได้มอบอะไรให้เขาไปบ้างหรือเปล่า”
“ตอนนั้นฉันกำลังทำอาหารอยู่ ก็เลยตักน้ำซุปไก่ตุ๋นเห็ดป่าแล้วก็บะหมี่เนื้อตุ๋นมอบให้เขาไปค่ะ อ้อ ยังมีผลึกอีกสิบก้อน ฉันว่าทำแบบนี้แล้วพี่น่าจะไม่ติดค้างอะไรเขา” ไม่พูดเปล่าเธอยังได้หยิบเอาถุงผ้าออกมาแล้วส่งให้พี่ชาย
“ดีแล้วล่ะ” เขาเปิดถุงผ้าออกแล้วก็ต้องแปลกใจ “ครั้งนี้ได้เยอะกว่าครั้งที่แล้ว”
“น่าจะยังมีเหลืออีกเยอะเลยล่ะพี่ใหญ่ ฉันขี้เกียจเก็บก็เลยได้มาเท่านี้”
หลินอวี่เฉินมองน้องสาวอย่างจนใจ ก่อนจะเก็บของสำคัญเอาไว้ในปานจื่อ แล้วก็หยิบตะเกียบขึ้นมา “เธอกินหรือยัง”
“นี่มันดึกแล้วนะคะ ฉันไม่ค่อยกินมื้อดึกหรอก” ว่าแล้วก็ลุกขึ้น ยื่นแหวนมิติที่อยู่ในสถานะไร้ลักษณ์ออกไปแตะกับปานจื่อของพี่ชาย ถ่ายโอนสมุนไพรที่เก็บได้ทั้งเก่าใหม่เข้าไปจนเสร็จแล้วก็ปิดปากหาว “ฉันจะไปนอนแล้ว พวกพี่กินแล้วก็เอาจานชามไปเก็บที่ครัวนะคะ ตอนเช้าฉันจะไปล้างเอง”
“อืม ไปนอนเถอะทางนี้พี่จะจัดการเอง”
หลินฮุ่ยที่เดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ รับรู้ได้ทันทีว่ามีคนจำนวนมากกำลังเข้าไปข้างในนั้น เธอเดินไปทางห้องนอนของน้องชาย ก็เห็นว่าเขายืนอยู่หน้าห้องแต่ก็ไม่กล้าเดินไปไหน
“ยังไม่นอนอีกเหรอฮ่าวฮ่าว”
“พี่รอง เกิดอะไรขึ้นครับ ทำไมพี่ยังไม่นอน หรือว่าจะเกิดเหตุร้ายแรงเหมือนคืนที่เกิดเรื่องกับบ้านตระกูลเติ้ง!”
หลินฮุ่ยลูบหัวน้องชายเบาๆ “ไม่มีอะไรหรอก แค่พี่ใหญ่แวะมาจัดการเรื่องสำคัญเท่านั้น ตอนนี้กำลังประชุมกันอยู่ นายก็นอนเถอะ”
“ไม่มีอะไรแน่นะครับ หรือว่าจะเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น”
“มีส่วนนิดหน่อย แต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกฮ่าวฮ่าว พี่ใหญ่ของพวกเราเก่งอยู่แล้ว รับมือได้สบายมาก”
เด็กหนุ่มคว้ามือของพี่สาวได้ เขาก็กุมเอาไว้แน่น “พี่รอง” เขาเรียกแล้วก็เงียบไปอึดใจ จึงมีความกล้าที่จะพูดต่อ “ผมไม่อยากไปอยู่กับพวกเขา พี่ห้ามปล่อยมือผมนะ” พูดมาถึงตอนท้ายน้ำเสียงก็ติดจะสั่นเพราะเขาไม่อยากจะกลับไปอยู่กับคนพวกนั้นอีกแล้ว
“นายจับมือพี่แน่นขนาดนี้ อยากปล่อยก็ปล่อยไม่ได้หรอกฮ่าวฮ่าว” หญิงสาวพูดติดตลกให้น้องชายผ่อนคลาย
“ผมจะถือว่านี่คือคำสัญญาระหว่างพี่น้องของพวกเรา”
“ได้! พี่จำเอาไว้แล้ว”
เด็กหนุ่มปล่อยมือพี่สาว “พี่รีบกลับไปนอนได้แล้ว นอนดึกบ่อยๆ เดี๋ยวจะไม่สวยนะครับ”
หลินฮุ่ยยื่นมือออกไปยีหัวน้องชาย จนผมเขายุ่งเหยิงแล้วจึงพอใจ “รีบนอน พรุ่งนี้ยังต้องไปเรียนหนังสือ” ว่าแล้วก็เดินกลับไปทางเรือนพักของตัวเอง
หลิวฮ่าวมองตามแผ่นหลังของพี่สาว สีหน้าของเขาก็ฉายความมุ่งมั่นกว่าครั้งไหนๆ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาจะอยู่กับพี่รองและพี่ใหญ่ที่บ้านตระกูลหลินแห่งนี้
หลินอวี่เฉินกินบะหมี่กับขนมที่น้องสาวเตรียมเอาไว้ให้แล้ว เขาก็เริ่มประชุมกับหัวหน้าหน่วยคุ้มกันทุกหน่วย จนกระทั่งผ่านไปอีกสองชั่วโมงทุกคนจึงได้เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไป
เหลือแค่สืออีและหัวหน้าหน่วยล่าสังหารที่ไม่ยอมเปิดเผยตัวตนอยู่ในห้อง “ฉันจะปรุงยา พวกนายไปเฝ้าหน้าประตูเอาไว้ให้ดี” ว่าแล้วก็โยนผลึกสีเขียวใสส่งให้ลูกน้องคนละสองก้อน
“ครับนายท่าน!” ทั้งสองรับคำแล้วก็รีบเดินออกไปยืนเป็นนายทวารบาลที่หน้าประตูห้องโถงใหญ่ทันที
เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วเขาก็นำเอาเตาปรุงยาและสมุนไพรออกมา จากนั้นก็เริ่มปรุงยาอย่างตั้งใจ เพื่อไม่ให้เกิดการล้มเหลวระหว่างปรุงยาเขาได้นำเอาผงสีทองที่เขาหวงแหนออกมาโรยลงไปในเตาปรุงด้วย ระหว่างนั้นได้แต่คิดว่าคงต้องหาเวลาว่างไปที่รังของเจ้างูตัวนั้นอีกครั้ง เผื่อจะเก็บของดีได้อีก
ครั้งนี้เป้าหมายของเขาก็คือมาเอาผลึกสีเขียวใสจากน้องสาวและก็มาปรุงยาเพิ่มพลังสำหรับมอบให้ลูกน้องทุกคน ไม่ว่ายังไงทุกคนจะต้องเพิ่มพลังอย่างน้อยคนละสามระดับ เขาถึงจะวางใจได้
ผ่านไปอีกสามชั่วโมง ยาเพิ่มพลังความบริสุทธิ์สิบส่วนจำนวนมากก็ถูกส่งออกไปให้ลูกน้องทุกคนที่อยู่ปักกิ่ง “แบ่งคนละห้าเม็ดก่อน วันหลังฉันจะให้คนส่งมาเพิ่มด้วยช่องทางพิเศษ”
สืออีรับกล่องไม้ไปถือเอาไว้ด้วยท่าทีสงบเยือกเย็น “คุณชายเสิ่นมาอยู่ที่บ้านหลังข้างกันอีกแล้ว นายท่านจะให้ผมทำอะไรเป็นพิเศษไหมครับ”
“ไม่ต้องหรอก แต่คำสั่งของฉันยังเหมือนเดิม”
“ผมเข้าใจแล้วครับนายท่าน”
“อืม นายก็กลับไปประจำที่เดิมเถอะสืออี”
สืออีโค้งกายคำนับผู้เป็นนาย จากนั้นก็เร้นกายหายไปทันที ส่วนหลินอวี่เฉินก็พยักหน้าให้หัวหน้าหน่วยล่าสังหาร ให้เขาตามมาจากนั้นก็เดินไปที่เรือนนอนของน้องสาวเพื่อให้อีกฝ่ายช่วยยืนยันอะไรบางอย่าง เขาเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นว่าเธอนอนอยู่บนเตียงและก็ยังไม่หลับ
“ยังไม่นอนอีกเหรอฮุ่ยฮุ่ย นี่มันใกล้จะสว่างแล้วนะ”
หลินฮุ่ยรีบลุกขึ้นมาจากเตียงแล้วก็เดินมาหาพี่ชาย “เข้าไปนอนในมิติมาแล้วล่ะพี่ใหญ่” ว่าแล้วก็นำเอาน้ำออกมาหนึ่งถังใหญ่ “ฉันเพิ่งรู้ว่าน้ำที่ได้จากวิลล่ามีความพิเศษ พี่เอาไว้ดื่มกับปรุงยานะ”
หลินอวี่เฉินเก็บถังน้ำเข้าไปในปานจื่อแล้วก็นำยาที่เขาปรุงเอาไว้ออกมาให้น้องสาว “ยามคับขันค่อยกินนะ มันจะช่วยให้เธอรอดพ้นจากอันตรายได้”
หัวคิ้วของหลินฮุ่ยชนกันทันที “เข้าไปซ่อนตัวในแหวนมิติก็ไม่ปลอดภัยหรือคะพี่ใหญ่”
“อาจจะไม่ปลอดภัยนะ แต่สำหรับมิติของเธอที่มีความพิเศษพี่ก็ไม่แน่ใจสักเท่าไหร่ แต่ก็ป้องกันเอาไว้ก่อน ถ้าเขารู้ว่าแหวนมิติอยู่กับฮ่าวฮ่าว นั่นก็แสดงว่าเขามีวิธีตรวจสอบและอาจจะมีวิธีแย่งชิงไปด้วย”
“แบบนี้ก็อันตรายสิคะ” การแย่งชิงจะมีวิธีใดได้อีก ถ้าไม่ใช่ฆ่าเจ้าของแหวนมิติแล้วก็ทำพันธสัญญาใหม่กับเจ้าของคนใหม่
“พี่ถึงบอกเธอไงว่าให้กินยาเม็ดนี้เมื่อถึงยามคับขันเพราะมันจะทำให้เธอล่องหน ตรวจสอบไม่ได้ มันจะช่วยซื้อเวลาให้เธอได้ยี่สิบสี่ชั่วโมง”
หลินฮุ่ยฟังมาถึงตรงนี้ถึงกับตาโต รีบเปิดขวดดินเผาออกดู มองพี่ชายด้วยสีหน้าเสียดาย “มีแค่เม็ดเดียวเองเหรอพี่ใหญ่”
หลินอวี่เฉินดีดหน้าผากน้องสาวเบาๆ “นี่ใช้ทรัพยากรที่พี่มีจนเกือบหมดเลยนะฮุ่ยฮุ่ย” ว่าแล้วเขาก็เอาปานจื่อของตัวเองไปแตะกับแหวนมิติของน้องสาว “เอาสัตว์น้ำมาฝากเธอด้วย ส่วนใหญ่เป็นปลานะฮุ่ยฮุ่ย ของที่เธอเลี้ยงน่าจะมีรสชาติดีแล้วมีคุณสมบัติพิเศษเหมือนของที่เธอปลูก”
หลินฮุ่ยส่องเข้าไปดูในแหวนมิติแล้วก็ยิ้มหน้าบาน เพราะมีแต่ปลาราคาแพงและรสชาติดีทั้งนั้น “วันก่อนฉันไปตรวจสอบหอยมุก หอยสังข์ราชินีกับหอยโข่งทะเล พวกมันโตเร็วมากค่ะพี่ใหญ่ ปลาพวกนี้ก็น่าจะโตเร็วเหมือนกัน”
“ถ้าแกะไข่มุกออกมาแล้ว เอามาให้พี่นะ จะส่งไปที่ร้านประจำให้ทำเครื่องประดับ”
“ฉันชอบไข่มุกสีชมพูค่ะพี่ใหญ่ ก็เลยต้องรอดูไข่มุกที่ได้จากหอยสังข์ราชินี”
“เธอนี่นะ ถ้าคนอื่นเห็นเธอสวมใส่เครื่องประดับที่ทำจากมุกคอนช์ล่ะก็ คงได้อิจฉาตายแน่”
“ใครจะตายก็ช่างเถอะค่ะ ขอแค่ไม่มาวุ่นวายกับฉันก็พอเดี๋ยวจะได้ตายทั้งเป็น” ว่าแล้วก็นำเอาหอยสังข์ราชินีออกมาหนึ่งตัว “พี่ลองตรวจสอบดู ว่าขนาดไข่มุกมันได้หรือยัง”
หลินอวี่เฉินรับเอาหอยสังข์ราชินีตัวใหญ่ไปตรวจสอบด้วยพลังพิเศษ ไม่นานก็ต้องตาโต “เธอมีเยอะไหมฮุ่ยฮุ่ย”
“พี่ฟางเอาให้อย่างละพันตัวค่ะ ตอนนี้น่าจะเยอะกว่านั้นแล้วล่ะเพราะคุณสมบัติน้ำทะเลมันดีมาก”
“น้องรัก นี่เป็นของดีเลยนะ ราคาต่อเม็ดหลายล้านเลยล่ะ ยิ่งเป็นทรงสวยและมีริ้วเปลวไฟแบบนี้ด้วยแล้ว หลักสิบล้านก็ยังขายได้”
หลินฮุ่ยตาโตอีกแล้ว “แล้วสีล่ะพี่ใหญ่ เป็นสีอะไร”
“สีชมพูไง สวยมากเลยนะ จะให้พี่แกะออกมาตอนนี้เลยไหม กลับไปภาคใต้ก็จะเอาไปให้ร้านที่รู้จักทำเครื่องประดับให้เธอเลย”
หัวใจของหลินฮุ่ยเต้นแรงขึ้นมา “สีชมพูพาสเทลสินะ หึหึ แกะเลยพี่ใหญ่ เดี๋ยวฉันจะเอาออกมาเพิ่มให้อีกหลายๆ ตัว จะได้ทำเครื่องประดับหลายๆ ชิ้น”
หลินอวี่เฉินใช้พลังของเขาที่ฟื้นฟูกลับมาเต็มเปี่ยมแล้ว รีดเร้นนำเอาไข่มุกคอนช์เม็ดขนาดสามกะรัตออกมา “เป็นไงสวยไหมล่ะน้องรัก”
หลินฮุ่ยหยิบไข่มุกไปดูแล้วก็ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข “ขอแบบที่ทันสมัยนะพี่ใหญ่ ไม่ต้องทำแบบเวอร์วัง ฉันอยากจะใส่พวกมันได้ตลอดเวลา” ว่าแล้วก็นำเอาหอยสังข์ราชินีออกมาเพิ่มอีกห้าสิบตัว
“ไม่ต้องห่วง ในปานจื่อของพี่มีแบบร่างเครื่องประดับมากมาย เธอเลือกได้เลยฮุ่ยฮุ่ย” พูดจบก็นำเอาแบบร่างออกมาส่งให้น้องสาว ส่วนตัวเขาก็ใช้พลังพิเศษดึงเอาไข่มุกออกมาตัวหอย
หญิงสาวมองปึกแบบร่างอย่างอึ้งๆ แต่ไม่นานก็รีบเลือกเพราะรู้ว่าพี่ชายต้องรีบเดินทางกลับ “ต่างหู สร้อยคอ จี้ แหวน สร้อยข้อมือ” พูดพลางก็หยิบแบบร่างที่ถูกใจออกมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ส่งคืนให้พี่ชาย
หลินอวี่เฉินเลิกคิ้วมองแบบร่างเครื่องประดับที่น้องสาวส่งคืนมาให้ “ตาถึงดีนี่ พอดีพี่มีเพชรพวกนี้อยู่ จะเอามาทำเครื่องประดับให้เธอ”
“เพชรที่ได้ชื่อว่าราคาแพงที่สุดนี่นะคะ หาง่ายขนาดนั้นเลยเหรอพี่ใหญ่”
“ทีเธอยังมีมุกคอนช์กับมุกเมโลได้เลย ทำไมพี่จะมีเพชรที่หายากที่สุดในโลกไม่ได้ล่ะฮุ่ยฮุ่ย” เขายอกย้อนน้องสาวอย่างอารมณ์ดี
“ฮึ! ไม่ได้มีแค่มุกคอนช์กับมุกเมโลหรอกค่ะ มุกป่าหายากฉันก็มีเหมือนกัน ก็พี่นั่นแหละที่เอามาให้ฉันแกะไม่หมดก็เลยเอาไปปล่อยลงทะเลหมดเลย ป่านนี้คงเต็มโขดหินรอบเกาะแล้วล่ะ”
หลินอวี่เฉินได้แต่หัวเราะ จากนั้นก็ส่งหอยสังข์ราชินีทั้งหมดคืนให้น้องสาว “น่าจะยังไม่ตาย ลองเอาไปเลี้ยงต่อนะ”
หลินฮุ่ยเก็บหอยสังข์ราชินีกลับเข้าไปในแหวนมิติ จากนั้นก็เอาของบางอย่างออกมา “ฉันว่าครั้งนี้พี่ต้องทำผลงานสักหน่อยแล้วล่ะพี่ใหญ่ ไม่อย่างนั้นคนที่ไม่เคยใส่ใจมดปลวกอย่างพวกเรา ก็จะเอาแต่นิ่งเฉย”
ชายหนุ่มมองเอกสารงานวิจัยตั้งใหญ่แล้วถึงกับมือสั่น “นี่มันเรื่องใหญ่เลยนะน้องรัก ฉีดยาแรงเกินไปหรือเปล่า”
“ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัย โดยเฉพาะจากคนตระกูลหลิวและตระกูลโจว ดังนั้น จะต้องลากใครสักคนออกมาเป็นไม้กันหมาให้พวกเรา”
“ใครสักคนของเธอนี่ อาจจะเป็นระดับบิ๊กๆ เลยนะ”
เธอมองพี่ชายยิ้มๆ ก่อนจะกลายเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ “พี่ก็รับหน้าไปสิคะ ส่วนฉันก็จะเป็นน้องสาวที่น่ารัก แม้แต่เหล้าไป๋จิ่วพวกนี้พี่ก็ต้องบอกว่าเป็นพี่ที่หาทรัพยากรในการทำมาให้ฉัน ไม่อย่างนั้นเหล้าที่หมักจากข้าวพันธุ์พิเศษพี่ก็อดไปเถอะ”
หลินอวี่เฉินไม่โกรธสักนิด เขามองน้องสาวด้วยสายตาเอ็นดู ก่อนจะลูบหัวเธอเบาๆ “ได้! พี่จะแบกรับทุกอย่างเอาไว้เองฮุ่ยฮุ่ย”
ก่อนเดินทางกลับ บ้านตระกูลเสิ่นก็ได้ต้อนรับหลินอวี่เฉิน คำรายงานจากหัวหน้าหน่วยล่าสังหารทำให้เขาเดือดดาลจนทนกลืนความรู้สึกนี้ลงท้องไม่ไหว
“ไม่คิดว่าแม้แต่ยาอายุวัฒนะระดับสูงก็ยังประคองอาการของนายไม่ไหว” เขาเดินเข้าหาเสิ่นมู่หาน ดวงตาคมกริบมองทะลุเข้าไปถึงแก่นจิตวิญญาณและตันเถียนของอีกฝ่าย
“คุณชายหลิน มีอะไรก็พูดมาเถอะ คุณไม่ให้ผมเข้าใกล้ฮุ่ยฮุ่ยผมก็ทำตามแล้ว” เสิ่นมู่หานมองอีกฝ่ายด้วยความอ่อนใจ เขาก็ไม่ใช่ว่าไม่มีไม้ตายก้นหีบ หลินอวี่เฉินคนนี้เอาแต่คุกคามเขามาตลอด ทั้งที่เขาไม่ได้คิดร้ายกับหลินฮุ่ยสักนิด
หลินอวี่เฉินล้วงเอากระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าอกเสื้อ ก่อนจะปาใส่หน้าเสิ่นมู่หาน “ตราประทับนี้มันหมายความว่าไงคุณชายรองเสิ่น”
“ตราประทับนิรันดร์อนันตกาล ความหมายก็ตามนั้น” น้ำเสียงของเขาราบเรียบสงบนิ่ง
“แล้วมันไปอยู่ที่แก่นจิตวิญญาณของน้องสาวฉันได้ยังไง นายทำอะไรกับเธอ เคยได้ล่วงเกินเธอหรือเปล่า” ยิ่งมาสีหน้าของเขาก็ยิ่งดุดัน รังสีสังหารแผ่พุ่งออกมาจนอาเฟยที่ยืนอยู่ข้างเสิ่นมู่หานถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น
“ถ้าผมบอกว่าทำไปแล้วล่ะคุณชายหลิน” เขาสบตาหลินอวี่เฉินนิ่ง แต่ประกายแรงกล้าดุจเพลิงโหมนั้นไม่ลดทอนลงเลย จากนี้เขาจะไม่ยอมและไม่สนแล้ว อยากทำอะไรเขาก็จะทำ ระดับเหนือกว่าแล้วอย่างไร ถ้าเขาบ้าขึ้นมาใครก็ขวางไม่ได้หรอก
หลินอวี่เฉินปาถุงขวดยาระดับสูงที่อาเฟยเคยมอบให้หลินฮุ่ยคืนกลับเจ้าของ “จะเคยหรือไม่เคย ก็ให้มันตายไปกับนาย เอาคืนไป จากนี้ห้ามแม้แต่จะส่งคนไปที่บ้านของฉัน”
“หึหึ คุณห้ามผมไม่ได้หรอกนะ” ชายหนุ่มมองหลินอวี่เฉินแล้วก็หัวเราะออกมา “ตราประทับนี้ร่ายออกไปแล้วไม่มีทางหวนคืน ถ้าผมหมดสติไปจากการปะทุของมัน รายต่อไปที่จะแสดงอาการก็คือฮุ่ยฮุ่ย”
“ไม่มีทาง! น้องสาวของฉัน ไม่ต้องให้นายมาชักจูงว่าจะต้องไปทางไหนหรือต้องเป็นไปยังไง!!”