บทที่ 4 ค้าขาย 2
บทที่ 4 ค้าขาย 2
ฝากอีบุ๊กด้วยนะคะ มี 27 บท + บทส่งท้าย (ประมาณ 83,800 คำ)
มีโปรลดราคา 149 บาท ถึงวันที่ 30/6/69
https://novel.dek-d.com/ebook/46321/
วันต่อมาจ้าวอวิ๋นซินก็ขึ้นเขาไปหาสมุนไพรต่อ เธอต้องทำให้ผู้อื่นเห็นว่าสามารถดูแลตัวเองได้ แม้จะไม่ต้องทำงานแลกแต้มก็ตาม
“ได้อะไรมาบ้าง”
เกาชุ่ยฮวามาหาเก็บผักแถวเชิงเขา เห็นจ้าวอวิ๋นซินเดินมาจึงได้เดินไปถาม
“ได้สมุนไพรมานิดหน่อยค่ะ” จ้าวอวิ๋นซินเอาตะกร้าสมุนไพรของเธอให้เกาชุ่ยฮวาดู “เมื่อวานร้านสมุนไพรบอกว่าถ้าเก็บสมุนไพรบนเขาได้อีก ก็ให้เอาไปแลกกับยาบำรุงที่ร้านค่ะ ฉันเห็นว่าจะช่วยประหยัดได้เลยขึ้นเขาไปหาเก็บสมุนไพรอีกค่ะ”
จ้าวอวิ๋นซินต้องการให้คนอื่น ๆ รู้อยู่แล้วว่าเธอไปเก็บสมุนไพรมา และเกาชุ่ยฮวาก็ดีกับเธอมาตลอด หญิงสาวจึงบอกอีกฝ่ายไป
“เป็นแบบนี้ก็ดีเลย จะได้ประหยัดเงินค่ายา” เกาชุ่ยฮวากล่าว
แล้วเกาชุ่ยฮวาก็ได้ถามกับจ้าวอวิ๋นซินเรื่องทำงานแลกแต้ม เพราะตอนนี้หญิงสาวไม่ต้องอยู่ดูแลคนเป็นแม่อีก ทำงานแลกแต้มเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย
“จากนี้คิดจะทำอย่างไรต่อ จะทำงานแลกแต้มหรือเปล่า”
ที่ถามแบบนี้เพราะจ้าวอวิ๋นซินยังมีคนคอยช่วยเหลืออยู่ ซึ่งก็ถือว่าเงินที่ส่งมาให้ทุกเดือนเพียงพอที่จะดูแลหญิงสาว อาจจะถือว่ารายได้นี้มากกว่าบางครอบครัวหาได้เสียอีก เกาชุ่ยฮวาจึงไม่รู้ว่าจ้าวอวิ๋นซินตัดสินใจอย่างไร
“ฉันตั้งใจจะกลับไปเรียนต่อให้จบค่ะ แล้วค่อยหางานทำ”
จ้าวอวิ๋นซินบอก เธอเรียนอีกปีเดียวก็จะจบมัธยมปลายแล้ว เธออยากเรียนให้จบก่อน
“เรียนให้จบมัธยมปลายก็ดีเหมือนกัน เหลืออีกแค่ปีเดียว จบแล้วน่าจะหางานทำได้ดีกว่า”
ครั้นพูดถึงเรื่องเรียน จ้าวอวิ๋นซินเข้าเรียนมัธยมปลายแล้ว แต่ยังเรียนไม่จบเพราะต้องหยุดเรียนมาดูแลผู้เป็นแม่ สมควรจะกลับไปเรียนต่อให้จบ เพื่อจะได้หางานดี ๆ ทำ อย่างไรเธอก็ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว
“ค่ะ” จ้าวอวิ๋นซินตอบรับ
“รีบกลับบ้านเถอะ อยู่บ้านคนเดียวก็ระวังให้มากหน่อย” เกาชุ่ยฮวาเอ่ยเตือน
“ฉันจะระวังค่ะ”
จ้าวอวิ๋นซินบอก และโชคดีว่าเธอมีเพื่อนบ้านที่คอยดูแลกันและกัน อาจเพราะพวกเขาสงสารเธอด้วย จึงคอยช่วยเหลือมาตลอด ทำให้เธอเบาใจแม้จะอยู่บ้านคนเดียว
เหตุที่จ้าวอวิ๋นซินอยากกลับไปเรียนต่อให้จบ เพราะเธอรู้ว่าจะมีการฟื้นฟูการสอบเข้ามหาวิทยาลัยขึ้นมาใหม่ เธอต้องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม้ที่นี่จะเป็นโลกคู่ขนานกับโลกเดิมของเธอ แต่หญิงสาวก็เชื่อว่าเหตุการณ์ทุกอย่างจะไม่ต่างกันมาก ทิศทางการเปลี่ยนแปลงน่าจะไปในทางเดียวกัน
จ้าวอวิ๋นซินไม่รู้ว่าโลกที่เธอจากมาเป็นเพียงนิยายเล่มหนึ่ง และโลกที่เธออยู่ตอนนี้ก็เป็นนิยายเรื่องหนึ่งเช่นกัน นิยายที่กำลังดำเนินไปโดยที่ครั้งนี้จ้าวอวิ๋นซินเป็นตัวเอกบ้าง
หญิงสาวไม่ได้บอกใครเรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพราะบอกไปก็คงไม่มีใครเชื่อ ด้วยไม่มีการสอบมาหลายปีแล้ว และหลายคนก็หมดหวังกับเรื่องนี้ไปแล้ว บางคนถึงกับไม่ยอมเรียนต่อเพราะคิดว่าเรียนไปก็แค่นั้น เพราะไม่มีการสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกแล้ว ส่วนจะไปสอบสายอาชีพก็แข่งขันกันหนักมาก บางคนไม่สู้ต่อเพราะรู้ว่าสู้ไม่ได้ ยิ่งกับในชนบทแบบนี้ไม่มีทางสู้คนในเมืองใหญ่ได้เลย
จ้าวอวิ๋นซินกลับมาที่บ้านก็นำสมุนไพรไปล้างทำความสะอาด และตากเอาไว้ จากนั้นก็เข้าไปนั่งพักในบ้าน ร่างกายของเธอค่อย ๆ ดีขึ้น ยาสมุนไพรที่ดื่มก็ช่วยได้มาก
หลังจากวันนั้นทุกคนก็ได้รู้ว่าจ้าวอวิ๋นซินจะกลับไปเรียนต่อ และหลายคนก็รู้ว่าเธอเก็บสมุนไพรบนภูเขาไปแลกกับยาบำรุงร่างกายที่ร้านสมุนไพร ซึ่งก็ไม่มีใครว่าที่หญิงสาวขึ้นไปหาสมุนไพรบนภูเขา เพราะของป่าเหล่านี้หรือแม้แต่สัตว์ป่า หากไม่ล่าหรือหาออกมาจนเกินพอดี ชาวบ้านก็สามารถไปหาของป่ามากินมาใช้ได้
ตอนเย็นหลังทานข้าวแล้วจ้าวอวิ๋นซินก็เข้านอน ในยุคนี้ไม่มีอะไรให้ทำมากนัก ถ้าไม่นอนเร็วหญิงสาวก็จะเข้าไปในมิติเพื่อดูแลสมุนไพรที่ปลูกเอาไว้ คนส่วนใหญ่ในกองผลิตก็นอนเร็วกันทุกคน เพราะพวกเขาต้องตื่นกันแต่เช้าตรู่
คืนนี้ก่อนจะเข้านอนจ้าวอวิ๋นซินก็ไปดูแปลงสมุนไพรในมิติของเธอ หญิงสาวค่อนข้างพอใจกับสมุนไพรที่ปลูกเอาไว้ สมุนไพรพวกนี้มาจากบนภูเขา ครั้นนำมาปลูกในมิติก็มีลำต้นที่สมบูรณ์แข็งแรงกว่าในป่ามาก และยังเติบโตเร็วอีกด้วย
เห็นแบบนั้นเธอก็ยิ้มกว้างออกมาเพราะจะทำให้ขายได้ราคาดีขึ้น แม้จะขายได้เงินไม่มาก แต่จ้าวอวิ๋นซินก็ไม่ดูแคลนเงินน้อย
จากนั้นหญิงสาวก็ออกจากมิติมานอนที่ห้องของเธอ การเลือกที่จะนอนในบ้านมากกว่านอนในมิติ ก็เพื่อให้เธอได้ชินกับชีวิตใหม่ และการอยู่คนเดียวก็ไม่ได้ทำให้จ้าวอวิ๋นซินรู้สึกเหงา เธอคิดถึงพ่อแม่และน้อง ๆ ในชีวิตก่อนอยู่บ้าง แต่ชีวิตของเธอก็ต้องเดินต่อไป
ตอนนี้เธอมีหลายเรื่องให้คิดให้ทำ จึงตั้งใจจะใช้ชีวิตของตัวเองให้ดีก่อน ส่วนทุกคนก็ยังอยู่ในความทรงจำของเธอ ไม่ได้หายไปไหน