บทที่ 39.4 เขี่ยผู้ถือหุ้นที่ไม่ทำงานทิ้ง
บทที่ 39.4 เขี่ยผู้ถือหุ้นที่ไม่ทำงานทิ้ง
บทที่ 39.4 เขี่ยผู้ถือหุ้นที่ไม่ทำงานทิ้ง
“ทะ... ท่าน!” จิ้งหยวนอ๋องเบิกตากว้าง
“ไม่ต้องตื่นเต้นไป มิใช่เพียงเจ้าคนเดียวเสียหน่อยที่คิดจะใช้อุบายสกปรกนี้” หลี่เฉิงโคลงศีรษะแผ่วเบา รอยยิ้มของเขายิ่งชวนให้ผู้คนหนาวเยือก “น่าสงสารเสด็จพ่อ เลี้ยงดูพวกเจ้ามาอย่างดี ทว่ากลับเป็นการเลี้ยงงูพิษไว้ข้างพระวรกาย... แต่จะว่าไปแล้ว พระองค์ก็สมควรได้รับมัน”
“เจ้า! พูดจาเหลวไหล” ฉางหนิงอ๋องชี้หน้าผู้บุกรุกด้วยโทสะ “เจ้าคิดจะสร้างความวุ่นวาย เจ้าคิดลบหลู่สุสานหลวงจริงๆ หรือ!”
“พี่เจ็ด ท่านไม่มีกองทัพก็จริง แต่เงินที่ทุ่มลงไปเพื่อลอบเลี้ยงดูทหารของพี่ห้าพวกนั้น ก็ใช่จะเสียเปล่า ดูสิ ในที่สุดพวกเขาก็พยายามจะช่วยท่าน ช่างน่านับถือน้ำใจ” รอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้ามลายไป เหลือเพียงไอสังหารที่แผ่ซ่านจนอากาศในตำหนักหนาวเหน็บ
“จะ...เจ้า!” ฉางหนิงอ๋องชี้หน้าอีกฝ่าย “เพราะมีตัวอัปมงคลอย่างเจ้า เสด็จพ่อจึงถูกบีบคั้นจนสิ้นพระชนม์”
หลี่เฉิงแค่นเสียงหยันในลำคอ นัยน์ตาทอประกายเหี้ยมเกรียม “ที่ดวงพระวิญญาณเสด็จพ่อไม่สงบ เป็นฝีมือข้าแน่หรือ หรือเพราะทรงคั่งแค้นที่ถูกพระโอรสแสนดีของพระองค์ลอบวางยาพิษกันแน่”
“ปากดี! เจ้าเอ่ยอ้างสาดโคลนใส่ผู้อื่นทั้งที่ไร้หลักฐาน ก็เพียงเพื่อแย่งชิงบัลลังก์ไปอย่างไม่เป็นธรรม!” ฉางหนิงอ๋องตวาดลั่น
“จะแย่งชิงหรือไม่ ข้าก็ใช้กำลังและหยาดเหงื่อของตนเองบุกเบิกมา” อดีตแม่ทัพปีศาจเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา คร้านจะใส่ใจข้อกล่าวหา “มิใช่พวกลูกตะพาบหดหัว ที่ดีแต่ใช้เล่ห์กลสกปรกของสตรีลอบวางยา”
ชายหนุ่มสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณ องครักษ์เสื้อแพรเบื้องหลังกระชับดาบเตรียมบุกทะลวง
“เจ้ากำลังรบกวนดวงวิญญาณของเสด็จพ่อ” ฉางหนิงอ๋องที่จนตรอกแผดเสียงด่าทออย่างบ้าคลั่ง
เขาถูกกักขังอยู่ในสุสานหลวงอันเหน็บหนาวมานานหลายปี จากองค์ชายผู้เคยสูงศักดิ์ กลับกลายเป็นนักโทษที่ถูกเลี้ยงไว้เพื่อหยามศักดิ์ศรี ทุกวันทำได้เพียงเฝ้ามองตนเองค่อยๆ ถูกบดขยี้...
ขอเพียงหลี่เฉิงตาย ทุกอย่างย่อมกลับคืนมาได้
ทว่าบัดนี้แม้แต่กำลังลับที่ซ่อนเอาไว้ก็ยังถูกอีกฝ่ายขุดขึ้นมาจนหมดสิ้น ความอดกลั้นที่ฝืนกดเอาไว้จึงพังทลายลงในพริบตา
ฉางหนิงอ๋องชักดาบออกมาทันที ดวงตาแดงก่ำราวคนเสียสติ
เหล่าองครักษ์เสื้อแพรต่างกระชับดาบในมือแน่น เตรียมพร้อมจู่โจมในทันที
“ผู้ใดบอกว่าข้ารบกวนวิญญาณเสด็จพ่อกัน” หลี่เฉิงส่ายหน้าช้าๆ แววตามองอีกฝ่ายเหมือนสิ่งของไร้ค่า “คืนนี้ข้าจะใช้สายโลหิตมาเซ่นไหว้บรรพชน”
หลี่เฉิงสะบัดมือเบาๆ เป็นสัญญาณ เหล่าองครักษ์เสื้อแพรจึงพุ่งเข้าใส่กลุ่มกบฏทันที เงาดาบขององครักษ์เสื้อแพรตวัดวาบขึ้นพร้อมกัน เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้องไปทั่วตำหนัก แม้เหล่าองครักษ์ของอดีตองค์ชายจะสู้ถวายชีวิต ทว่าพวกเขากลับมิอาจต้านเพลงดาบอันดุดันขององครักษ์เสื้อแพรไว้ได้
เลือดสดสาดกระเซ็นไปทั่วพื้นหิน เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่ขาดสาย
เพียงครู่เดียว กลุ่มกบฏก็ถูกปลิดชีวิตล้มระเนระนาด
“เจ้ามันสัตว์เดรัจฉาน” ฉางหนิงอ๋องแผดเสียงลั่น สีหน้าบิดเบี้ยวกุมดาบพุ่งฝ่าองครักษ์เข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต “เพราะเช่นนี้อย่างไรเล่า เสด็จพ่อจึงรังเกียจเจ้ายิ่งกว่าสิ่งใด!”
ทุกคนในที่นั้นต่างรู้ดีว่าอดีตจักรพรรดิมีพระอุปนิสัยวิปริต ทรงโปรดปรานการฉุดคร่าสตรีที่ออกเรือนแล้วเข้าวังมาเล่นสนุก ก่อนจะทอดทิ้งหรือสังหารอย่างโหดเหี้ยม
โอรสและองค์หญิงที่ถือกำเนิดจากสตรีเหล่านั้นมีอยู่ไม่น้อย แต่กลับมีเพียงองค์ชายเก้าที่ยังรอดชีวิต ทว่าผู้ที่ไร้มารดาและตระกูลหนุนหลัง ย่อมมีชีวิตอยู่ในวังหลวงได้อย่างยากลำบาก
นึกถึงอดีตองค์ชายเก้าที่เคยถูกผู้คนเหยียบย่ำ ฤดูหนาวไม่มีแม้แต่ถ่านไฟ ถูกพี่น้องกลั่นแกล้งสั่งให้คุกเข่าท่ามกลางลมหนาวอยู่หลายชั่วยาม กระทั่งข้ารับใช้ชั้นสูงยังกล้ามองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะอดีตจักรพรรดิทรงทั้งโปรดปรานและรังเกียจมารดาของเขาในเวลาเดียวกัน
หยวนฮูหยินงดงามเกินไป งดงามจนทำให้โอรสที่ถือกำเนิดออกมา กลายเป็นเสี้ยนหนามตำพระทัยอยู่เสมอ
ทว่าใครจะคาดคิดว่า โอรสต้อยต่ำในวันวาน บัดนี้กลับกลายเป็นผู้ชนะที่ยืนอยู่เหนือทุกคน
“อ้อ... ไม่ใช่สินะ” ฉางหนิงอ๋องหัวเราะออกมาด้วยสีหน้าหยามหยัน “เจ้ามันไม่แม้แต่จะเป็นลูกของเสด็จพ่อด้วยซ้ำ!”
ภายในตำหนักพลันเงียบลงชั่วขณะ นั่นคือความลับที่ถูกปิดตายอยู่ในเรือนร้าง ไม่มีผู้ใดเคยกล้าเอ่ยออกมา
“หลี่เฉิง! เจ้ามันก็เป็นแค่เด็กติดท้อง ที่มารดาแพศยาของเจ้าหอบเข้าวังมา!” ฉางหนิงอ๋องผลักผู้คุ้มกันที่ขวางอยู่พุ่งเข้าใส่ทันที
ฉัวะ!
เงาโลหะสะท้อนแสงไฟ ไม่มีผู้ใดทันเห็นชัดด้วยซ้ำว่าฮ่องเต้ชักกระบี่ออกมาตั้งแต่เมื่อใด ทว่าเพียงชั่วพริบตา ปลายกระบี่สีดำสนิทก็ทะลวงตัดขั้วหัวใจของฉางหนิงอ๋องอย่างแม่นยำและโหดเหี้ยม
ดวงตาของฉางหนิงอ๋องเบิกกว้าง ร่างกระตุกเกร็งก่อนทรุดฮวบลงจมกองเลือด
“เศษสวะ”
หลี่เฉิงดึงกระบี่ออกอย่างเย็นชา โลหิตอุ่นจัดของสายเลือดเดียวกันสาดกระเซ็นเปื้อนเสี้ยวหน้าคมคาย
“สังหารให้สิ้น”
อีบุ๊กในเด็กดีลงครบแล้วนะคะ ส่วนในถนัดในเมพ ก็กดจิ้มได้เลย