บทที่ 3.1 การกระจายงานถึงจะเป็นเรื่องดี

เหยียนจิ้งอีมิได้รู้สึกซาบซึ้งอันใดกับถ้อยคำเป็นห่วง นางป่วยไข้มาสามวันแล้วแต่พระองค์เพิ่งเสด็จมาเยี่ยม เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ถามอาการไปตามมารยาทเท่านั้น

“เพียงต้องลมเย็นเล็กน้อยกลับทำให้วุ่นวายกันไปเสียได้” คำตอบไหลลื่นไร้การปรุงแต่งราวคร้านจะหาคำโกหกให้ยืดยาวนี้กลับยิ่งทำให้คิ้วกระบี่เลิกขึ้น

แน่นอนว่าเหยียนจิ้งอีก็หาได้สนใจ ตราบใดที่เขายังต้องใช้งานนาง ตำแหน่งเสียนเฟยนี้ก็ยังรักษาไว้ได้

ไม่รู้ชาติก่อนจะทุ่มเททำงานให้เหนื่อยยากไปทำไม เจ้านายสนใจเพียงผลลัพธ์ มิได้รักผู้ลงแรง เมื่อขาดคนหนึ่งไป ก็เพียงหาคนใหม่มาทำแทน

“ไม่เป็นไรมากก็ดีแล้ว”

“ตอนกลางคืนยังเวียนศีรษะอยู่บ้างเพคะ” ครานี้หญิงสาวเปลี่ยนเป็นยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปิดจมูก ราวกับกำลังเช็ดน้ำมูกที่ไม่มีอยู่จริงนั้น

ส่วนกัวกงกงที่ยืนรอรับใช้อยู่ด้านหลังถึงกับรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า สมแล้วที่เสียนเฟยเพิ่งจะเริ่มเล่นลูกไม้ เป็นแค่นางสนมปีศาจขั้นฝึกหัดที่พลาดตั้งแต่ก้าวแรก

ท่านเอ่ยว่าปวดหัวตอนกลางคืนก็เท่ากับไล่ฮ่องเต้กลับน่ะสิ!

เหยียนจิ้งอีเสแสร้งพอเป็นพิธีเสร็จก็ช้อนตามอง รอคอยให้เขากลับไปเสียที

มาเยี่ยมก็มาเยี่ยมแล้ว เอ่ยถามก็ถามแล้ว เพียงเท่านี้ก็ชัดเจนพอว่าเขาเลือกข้างนาง ในเมื่อบรรลุเป้าหมาย ก็ควรแยกย้ายมิใช่หรือ

หลี่เฉิงขมวดคิ้วมองสตรีที่เอ่ยปากไล่เขาตรงๆ ดวงตาของนางฉาบรื้นไปด้วยหยาดน้ำชุ่มชื้น ลูกตาดำกลมโตแวววาว หางตายกขึ้นเล็กน้อย

เมื่อก่อนสตรีผู้นี้มักปรากฏตัวด้วยอาภรณ์สีเข้มทับซ้อนหลายชั้นจนดูหนักอึ้ง เส้นผมรวบตึงประดับปิ่นหยกตามระเบียบ แผ่นหลังตั้งตรงดุจไม้บรรทัด ใบหน้าที่แต่งแต้มตามธรรมเนียมกลับดูเคร่งขรึม ไร้ชีวิตชีวา ราวกับรูปสลักหินที่เดินได้หาใช่สตรีวัยแรกแย้ม

ยามนี้รอบดวงตาของนางแดงระเรื่อยิ่งนัก ขับให้ผิวขาวละเอียดดูอ่อนละมุนจนมองเห็นเส้นเลือดฝอยข้างใต้ ปลายจมูกเชิดน้อยๆ นั้นแดงระเรื่อเหมือนกระต่าย ช่างชวนให้ผู้คนทั้งสงสารและรักใคร่

นางที่เป็นเช่นนี้เขาย่อมไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ

“จมูกเจ้ายังแดงอยู่ หรือเราควรเรียกหัวหน้าหมอหลวงมาจัดการ” ประกายตาของเขาเข้มขึ้นคล้ายกำลังเกรี้ยวกราด

หึๆ เจ้านายของนางก็มีฝีมือการแสดงไม่เบาเช่นกัน

เหยียนจิ้งอีไม่อยากทรมานสังขารแก่ชราของบรรดาหมอหลวงจึงต้องรีบเอ่ยห้ามอย่างมีคุณธรรม

“พวกเขาเพิ่งมาตรวจอาการหม่อมฉันเมื่อเช้า บอกว่าเพียงพักผ่อนให้มากก็จะหายดีเพคะ”

ฉิงซือที่ยืนอยู่ด้านหลังได้ยินคำตอบของพระสนมก็ถึงกับลอบคลึงขมับ ช่วงบ่ายที่นายหญิงบอกว่าเตรียมตัวรับเสด็จนั้น แท้จริงก็แค่ให้คนดูแลจัดเตรียมข้าวของ ส่วนตัวเองกลับมุดเข้าไปนอนในเตียงอุ่น พึมพำงัวเงียว่า

“สวัสดิการดีๆ อย่างนอนกลางวัน หากไม่ใช้ให้คุ้มสวรรค์จะลงทัณฑ์เอาได้”

นางยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ

หลี่เฉิงมองท่าทางของสนมรักที่เอ่ยไล่เขาได้อย่างลื่นไหล ดูคล้ายนางจะตั้งใจพักผ่อนจริงๆ

“ไม่ได้มาตำหนักของเจ้าหลายวัน ทำให้เราคิดถึงฝีมือชงชาเหมยเสวี่ย^[1]ไม่รู้คลาย” เรือนร่างสูงสง่าเอนกายพิงพนักด้วยท่าทางเกียจคร้าน แสดงท่าทางชัดเจนว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่

วันนี้เหยียนจิ้งอีจึงได้ประจักษ์แล้วว่าฮ่องเต้หน้าหนาแค่ไหน ไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป!

ดูเหมือนยิ่งนางอยากอู้งานเท่าไร เจ้านายก็จะยิ่งอยากเพิ่มงานให้เท่านั้น

หลังจากก่นด่าเขาในใจไปรอบหนึ่งอย่างดุเดือด น่าเสียดายที่ยามนี้ไม่มีเพื่อนร่วมงานที่สนิทสนมพอจะนินทาเจ้านายร่วมกัน ในที่สุดหญิงสาวก็ต้องยอมทำงานหลังจากเกียจคร้านมาหลายวัน โดยการลุกไปต้มชา?

บิดาเจ้าสิที่อยากทำ

เหยียนจิ้งอีคนใหม่ที่ตัดสินใจจะอู้งานแล้วนั้น ทำเพียงหันไปพยักหน้า ฉิงจูซึ่งขยับถอยออกไปตั้งแต่ฮ่องเต้ทรงมีพระดำรัส ครู่เดียวก็กลับเข้ามาพร้อมถาดอุปกรณ์ชงชา

นางกำนัลขั้นหนึ่งของตำหนักอี้คุนแต่ละคนล้วนถูกฝึกฝนแบ่งหน้าที่มาอย่างดี มีฉิงซือคอยดูแลเรื่องราวน้อยใหญ่ ฉิงเหอรับผิดชอบเครื่องแต่งกายของพระสนม ฉิงจูมีหน้าที่ดูแลอาหารและชา ส่วนฉิงลู่นั้นมือเท้าว่องไว

เพียงไม่นานกลิ่นหอมสดชื่นของดอกเหมยก็อบอวลไปทั่วห้องอุ่น ฝีมือการชงชาของฉิงจูเรียกได้ว่ายอดเยี่ยมไร้ที่ติ

หลี่เฉิงยกถ้วยชากระเบื้องเคลือบขึ้นจิบ ไออุ่นลอยขึ้นแตะปลายจมูก แฝงกลิ่นหอมสดชื่นของดอกเหมย รสแรกนุ่มนวลใสกระจ่าง ทว่าเมื่อผ่านลำคอกลับทิ้งความหวานลุ่มลึก ขับไล่ความเหน็บหนาวที่ติดกายมาจนสิ้น

ชานี้ยังคงเป็นรสเดิมไม่ผิดเพี้ยน เพียงแต่คนชงกลับไม่ใช่คนเก่า

“ชาดี ตกรางวัล”

“ขอบพระทัยเพคะฝ่าบาท” ฉิงจูยอบกายคารวะ แล้วจึงถอยกลับไปด้านหลังอย่างรู้ความ

เหยียนจิ้งอีที่กุมถ้วยชาอยู่นั้นพลันพบข้อดีบางอย่างของการอู้งาน เมื่อก่อนตอนนางตั้งใจปรนนิบัติไม่เคยเห็นเขาประทานรางวัล บัดนี้เพียงปล่อยให้ผู้อื่นจัดการแทน กลับได้นั่งจิบชาสบายๆ เสียอย่างนั้น

ดูเหมือนการกระจายงานออกไปจะเป็นเรื่องดีจริงๆ

เฉิงจงฮ่องเต้เป็นคนเงียบขรึม ทุกครั้งที่เสด็จมายังตำหนักนี้แทบไม่มีเรื่องใดให้สนทนา มาตอนนี้ไล่กลับก็ยังไม่ไป แต่นางก็ไม่อยากเชิญเขาเข้าห้อง เตียงของนางไม่ได้กว้างขวางอันใด นอนคนเดียวย่อมสบายกว่าถูกเขาเบียด ระหว่างที่กำลังคิดว่าจะจัดการอย่างไร คนที่มักเงียบกลับเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“เจ้าคงได้ยินเรื่องของฮองเฮามาบ้างกระมัง”

คำถามชี้ช่องนี้ตอบได้ยากนัก หากบอกว่าใช่ก็หมายความว่าหูตาของนางยืดยาว หากตอบว่าไม่ ก็เห็นได้ชัดว่าโกหก

“ฝ่าบาทหมายถึงเรื่องใดหรือเพคะ” เหยียนจิ้งอีเอียงคอเล็กน้อย มองอีกฝ่ายด้วยแววตาใสซื่อ

ท่านเปิดก่อนสิ ข้าจะจัดให้

หลี่เฉิงแค่นเสียงในลำคอ มองท่าทางไร้เดียงสาของนางแล้วพลันรู้สึกคันยุบยิบในหัวใจ ท่าทางเช่นนี้ไม่เหมือนสตรีที่แสร้งโง่เขลา แต่เหมือนเด็กสาวที่กำลังรอชมเรื่องสนุกอยู่ต่างหาก

เหตุใดเมื่อก่อนเขาถึงเคยคิดว่าสนมสกุลเหยียนคร่ำครึไปได้

“เรื่องของฟ่านจื่อเหิง น้องชายของฮองเฮา บัดนี้ศาลต้าหลี่ตัดสินแล้วว่าเขากระทำความผิดจริง” หลี่เฉิงเอ่ยเนิบช้า สายตาจับจ้องนาง “เจ้าเห็นว่าเราควรลงโทษเขาอย่างไร”

ชาติก่อนเขาไม่เคยถามคำถามนี้

อ้อ ลืมไป ตอนนั้นนางมิได้แกล้งป่วย แต่กลับกำลังตั้งหน้าตั้งตาตระเตรียมงานเลี้ยงเทศกาลโคมไฟตามพระบัญชาของฮองเฮาอยู่ต่างหาก

“กฎหมายต้าเว่ยบัญญัติโดยปฐมกษัตริย์ มีความศักดิ์สิทธิ์เที่ยงธรรม โอรสสวรรค์กระทำผิด โทษเทียบเท่าสามัญชนเพคะ”

“เจ้าเห็นว่าควรประหารเขาเช่นนั้นสินะ” 

---- ---- -------------------------------------------------

แกร้งๆ  มาค่ะ ระฆังยกแรก เริ่ม!

[1]ชาเหมยเสวี่ย คือชาที่ใช้น้ำหิมะแรกซึ่งตกลงบนดอกเหมยเป็นหลักในการชง มักเก็บในช่วงต้นฤดูหนาวซึ่งหิมะบริสุทธิ์ที่สุด ผสานกับใบชาคุณภาพสูงหรือยอดอ่อนที่ผ่านการคัดพิเศษ รสชาติใสสะอาด มีกลิ่นหอมเย็นบางเบาแฝงกลิ่นดอกเหมยอ่อนๆ นับเป็นชาที่หายากและต้องอาศัยทั้งเวลาและความประณีตในการเตรียม