8.งานพระธาตุ 2
8.งานพระธาตุ 2
“เวรแล้วไง” ผู้กองกวินทร์รีบมองหาพี่ชายในทันที พี่ซีลของเขาไปไหนทำไมถึงปล่อยให้ยัยดาราเด็กติ๊งต๊องนี่ตามมาหาเขากับน้องเพลงได้
กุมาริกาได้ยินคำรักของคนทั้งสองทั้งหมด พวกเขาสองคนดูมีความสุขกันเหลือเกิน จับมือกันเอาไว้แน่นแล้วก็มองหน้าสบตาอย่างรู้ใจกัน คุณลุงไม่ได้ชอบน้ำเมยหรอกหรอ เป็นน้ำเมยที่คิดเองเออเองไปคนเดียว รักคุณลุงอยู่ข้างเดียว ผู้ชายทำไมมันถึงเปลี่ยนใจลืมง่ายแบบนี้ ตอนที่เธอเคยเจอเขาที่สามจังหวัดชายแดนเขาก็ดูสุภาพ ดูนิ่งๆ ขรึมๆ พอวันที่ได้ไปดูพลุด้วยกันเขาก็อบอุ่นใจดีแล้วพอมาวันนี้...เขากลับเอาความอบอุ่นใจดีไปขอความรักจากผู้หญิงคนอื่น ผู้หญิงที่เขารักมาแสนนานในขณะที่เธอเขาก็คงมองเป็นทางผ่าน แค่ทำเหมือนมีใจแล้วก็ลืมเลือนเธอไป ให้ฝาแฝดของเขามาหลอกเธอ แกล้งเธอต่างๆ นานาอีก เขาต้องการจะเขี่ยเธอทิ้ง ไม่สิ...เขาไม่เคยสนใจเธอมาตั้งแต่แรกเลย
“คะ...คุณน้ำเมย มีอะไรรึเปล่าคะ” เพลงพิณมองดาราสาวตาปริบๆ อย่างสงสัยว่ากุมาริกามีธุระอะไรกับเธอหรือผู้กองกวินทร์รึเปล่า ตอนแรกก็เข้าใจว่ากุมาริกามีเรื่องอยากจะคุยกับตนแต่ว่า...กุมาริกากลับเดินเข้ามาหาผู้กองกวินทร์แทน
“ฉันเอาเสื้อมาคืนคุณลุงค่ะ” ผู้กองกวินทร์ได้แต่มองเสื้อของตัวเองเหมือนคนอยากจะตายอยู่เต็มที ไอ้เสื้อเจ้าปัญหานี่อีกแล้ว พี่ซีลนะพี่ซีล ไปหว่านเสน่ห์เอาไว้จนสาวหลงแต่ดันเอาเสื้อของเขาไปอ่อยสาวแทน ให้ตายเถอะเขาอุตส่าห์กลับเนื้อกลับตัวแทบตายแต่พี่ชายก็มาฉุดเขาลงนรกเฉยเลย
“เออ...คุณเอาไปคืนพี่ซีลเถอะ”
“ทำไมฉันต้องเอาไปคืนให้เขา นี่มันเสื้อของคุณไม่ใช่หรอคุณเป็นคนให้ฉันมาเอง...จำไม่ได้หรอคะที่คืนนั้นเรายืนดูพลุด้วยกัน”
“ผมไม่เคยไปดูพลุกับคุณ”
“ถ้าไม่ใช่คุณแล้วจะเป็นใคร!!!” กุมาริกาเริ่มฟูมฟายน้ำตาร่วง ผู้กองกวินทร์ก็รีบยกไม้ยกมือบอกให้เธอเงียบๆ หน่อยเดี๋ยวกองทัพแฟนคลับของเธอ ไหนจะนักข่าวได้แห่กันมาพอดี “ถ้าคุณต้องการจะเขี่ยฉันทิ้งจะทิ้งฉันไปก็บอกกันมาตรงๆ เลยสิไม่ใช่มาบ่ายเบี่ยงโกหกหน้าด้านๆ แบบนี้ ฉันเป็นถึงซุปเปอร์สตาร์นะจะทำอะไรก็ไว้หน้าฉันบ้างไม่ใช่มาใกล้ชิดกับฉัน มาจูบกับฉันแล้ววันต่อมาก็บอกว่าไม่รู้จักกันแบบนี้”
“พี่เรนเจอร์ทำแบบนั้นจริงๆ หรอคะ”
“จริงค่ะ” กุมาริกาเป็นคนตอบคำถามของเพลงพิณก่อนจะยื่นเสื้อเจ้าปัญหาให้อีกฝ่ายดู “นี่ไงคะหลักฐาน”
เพลงพิณรีบปล่อยมือจากผู้กองกวินทร์แล้วรับเอาเสื้อเครื่องแบบทหารของเขามาดู มันเป็นเสื้อของเขาจริงๆ ไม่ใช่เสื้อของผู้กองกรินทร์ เสื้อเครื่องแบบของพี่ซีลจะเป็นสีดำทั้งชุดไม่ใช่ลายพลางแล้วติดธงราชนาวีแบบนี้
“กูอยากจะบ้าตาย” ผู้กองกวินทร์อยากจะร้องไห้อีกคนเมื่อตอนนี้เขากำลังตกเป็นจำเลยของทั้งสองสาว ไอ้ที่เขาพยายามมาตั้งนานมันพังเพราะเสื้อตัวนี้ตัวเดียวแท้ๆ
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะครับคุณน้ำเมย ผมไม่เคย...”
ผลัวะ!!!
“โอ๊ย!!!” ยังไม่ทันที่เขาจะได้อธิบายกุมาริกาก็เข้ามาแทงเข่าใส่กล่องดวงใจของเขาทันทีจนผู้กองกวินทร์ลงไปนอนโอดโอยตัวงออยู่กับพื้น
“ไอ้คนใจร้าย!” พอด่าแล้วและได้ลงโทษคนใจร้ายกุมาริกาก็วิ่งหนีจากไปด้วยความเสียใจ ผู้กองกวินทร์ทั้งเจ็บทั้งจุก ยัยเด็กบ้านี่อยู่ๆ ก็มาแทงเข่าเขาได้ เขาอุตส่าห์ทะนุถนอมของดีเอาไว้ให้น้องเพลงพิณของเขาแล้วยัยเด็กติ๊งต๊องบ้านั่นมาทำลายของดีของเขาได้ยังไงกัน อย่าให้พ่อเจอหน้าอีกนะเดี๋ยวจะจับโยนไปทิ้งที่แม่สอดให้ดู!!!
“น้องเพลง...น้องเพลงขาช่วยพี่ด้วย...” มือก็ยื่นไปหาหมายจะให้น้องเพลงของเขาช่วย แต่แทนที่จะช่วยเพลงพิณกลับทำเป็นไม่สนใจ เขาเพิ่งจะบอกรักเธอไปเมื่อกี้นี้แต่ก็ยังมาหักอกผู้หญิงอีกคนต่อหน้าเธออีกหรอ หรือเขาจะไม่เคยพอจริงๆ
“ช่วยหรอคะ” เธอถามกลับขณะเข้าไปหาเขาก่อนจะ...ปาเสื้อคืนแล้วกระชากสร้อยคอจี้นาคเกี้ยวที่คอของเขาออกมากำเอาไว้ “น้องเพลงช่วยถอดปลอกคอให้พี่เรนเจอร์เป็นอิสระแล้วค่ะ เชิญใช้ชีวิตพ่อหนุ่มเจ้าสำราญเป็นของสาธารณะของใครต่อใครเหมือนเดิมเถอะนะคะ” วินาทีที่เพลงพิณเดินจากไปเหมือนหัวใจทั้งดวงของผู้กองกวินทร์จะหลุดหาย อยากจะตามไปอธิบายทุกอย่างให้เข้าใจแต่ก็ไม่มีปัญญา ได้แต่ลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าตัวงอเพราะกล่องดวงใจถูกทำลายอยู่ นี่มันวันอะไรของเขาวะเนี่ย!!!
“อ้าวเรนเจอร์ มานั่งคุกเข่าอะไรอยู่ตรงนี้ นู่น! พระธาตุอยู่ทางนู้นถ้าจะไหว้ก็หันหน้าไปให้ถูกทาง” ได้ยินเสียงอารมณ์ดีของพี่ชายดังมาแต่ไกลผู้กองหนุ่มก็หันควับไปหาทันทีจนได้เห็นผู้กองกรินทร์ที่ยังแต่งเครื่องแบบทหารเรือสีขาวอยู่ ในอ้อมแขนของเขาเต็มไปด้วยขนมมากมาย โดยเฉพาะขนมสายไหมสีสวยๆ
“ที่งานมีร้านขนมเยอะมากเลยนะ พี่แวะซื้อขนมมาเพียบจะเอาไปฝากยัยพวงกับต้าวโมก แกจะเอาอะไรฝากไปให้หลานด้วยมั้ย เอาแตงโมมั้ยเผื่อยัยพวงจะได้รักคุณลุงเรนเจอร์...”
“ไม่!!! ไม่ฝากอะไรไปทั้งนั้น!!!”
“อ้าว ไม่ฝากก็ไม่ฝากสิมึงมาขึ้นเสียงใส่กูทำไมเนี่ย”
“ก็พี่ล่ะทำอะไรไว้กับผม ทำไมถึงไม่เฝ้ายัยดาราเด็กนั่นให้ดีๆ ปล่อยให้ตามมาป่วนผมกับน้องเพลงได้ยังไงคนกำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม รู้มั้ยว่าการมาเที่ยวงานพระธาตุกับน้องเพลงมันคือความฝันของผมเลยนะ ผมอุตส่าห์รอมาตั้งหลายปีแต่พี่ก็ยังมาทำพัง!!!”
“อ้าว” นี่เขาผิดหรอ ผู้กองกรินทร์งง ตอนแรกเขาก็ตามติดกุมาริกาอยู่ แต่จู่ๆ พอเขาเดินผ่านร้านขายขนมแล้วเกิดนึกถึงหลานๆ ขึ้นมาก็เลยแวะซื้อจะเอาไปฝาก ใครจะไปรู้ว่าแค่คลาดสายตากันหน่อยเดียวจะเกิดเรื่องขึ้น
“แล้วนี่แกเป็นอะไรมากมั้ย” เขารีบเข้าไปช่วยประคองน้องชายขึ้นมา แต่อีกฝ่ายก็ดูท่าจะยังจุกไม่หาย
“ก็เกือบเป็นหมันน่ะสิ ยัยดาราบ้านั่นเล่นแทงเข่ามาเต็มแรงเลย!!!”
“โอ้โห เข่าหนักใช้ได้ เห็นทีต้องเก็บข้อมูลเอาไว้ป้องกันตัวแล้วสิ”
“ผมไม่ตลกนะ” เห็นพี่ชายว่าขำๆ ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งหงุดหงิด มาก่อเรื่องให้เขาซวยแล้วยังจะมาหัวเราะเยาะเขาอีก “ไปเลย พาผมไปเคลียร์กับน้องเพลงเดี๋ยวนี้เลย เรื่องนี้พี่เป็นคนก่อพี่ต้องเป็นคนจบให้ผม!”
“แล้วขนมให้หลานล่ะ”
“ไม่ต้องเอาไปฝาก จะเอาไปฝากอะไรนักหนาขนมล้นบ้านกินกันจนจะอ้วนเป็นหมูอยู่แล้ว เอาไว้กับผมนี่แหละผมจะกินเอง”
“อะไรของมึงเนี่ย ก็ชอบแย่งขนมหลานแบบนี้ไงหลานเลยไม่รัก”
“เรื่องของกู รีบๆ ไปเคลียร์กับน้องเพลงเดี๋ยวนี้เลย” ได้ทีก็รีบชี้นิ้วสั่งพี่ชาย ผู้กองกรินทร์ไม่มีทางเลือกก็เลยต้องหอบทั้งคนเจ็บแล้วก็ห่อขนมพาน้องชายไปเคลียร์กับแฟนให้รู้เรื่องท่ามกลางผู้คนที่มาเที่ยวงานนมัสการพระธาตุพนม
จากเย็นย่ำจนค่ำมืดหญิงสาวร่างเล็กๆ ก็ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่ลานหน้าองค์พระธาตุพนม พระธาตุศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองที่ประดิษฐานพระอุรังคธาตุเอาไว้ ตอนนี้ได้มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเข้ามาเดินเวียนเทียนรอบๆ องค์พระธาตุ บ้างก็มากราบไหว้ บ้างก็มานั่งสวดมนต์อยู่เบื้องหน้าองค์พระธาตุ จากเรื่องที่เกิดขึ้นทำให้เพลงพิณไม่อาจสงบจิตสงบใจได้จนต้องมาหาที่พึ่งทางใจอยู่ที่นี่ ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาจนต้องคอยรีบปาดออก แต่ยิ่งปาดออกน้ำตาก็ยิ่งเอ่อไหลออกมาไม่คิดว่าจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้กับตาตัวเองทั้งๆ ที่เธอปักใจไปกับเขาแล้ว ทั้งๆ ที่เธอให้ใจแต่ก็ยังมีดาราคนดังมาทวงคำรักจากเขาต่อหน้าเธอ ไหนจะเรื่องที่ไปจูบกันนั่นอีก เขาหลอกเธออย่างนั้นหรอ...ทำไมเขาถึงกล้าหลอกเธอแบบนี้
“อีหล่า เป็นหยังคือมาฮ้องมาไห้อยู่นี่ล่ะลูก” คุณยายท่านหนึ่งที่แต่งชุดขาวเพื่อมารักษาศีลที่วัดเข้ามาเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเพราะขณะที่ตนนั่งสวดมนต์อยู่ที่ริมกำแพงด้านในองค์พระธาตุก็เห็นหญิงสาวเอาแต่นั่งทำหน้าหงอยๆ แล้วก็ยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาอยู่บ่อยๆ “มื้อนี้วันดีวันมงคลเด้อลูก เซาฮ้องเซาไห้สา” น้ำเสียงแสนห่วงใยและกระดาษเช็ดหน้าที่ยื่นมาให้ทำให้เพลงพิณต้องรีบยกมือขึ้นไหว้ขอบคุณและพยายามจะหยุดร้องไห้ให้ได้ คุณยายพูดถูก เธอไม่ควรมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ ในวันดีๆ แบบนี้”
“ขอบคุณหลายๆ จ้ายาย น้องเพลงจะเซาไห้แล้ว”
“เซาไห้เด้อลูกเด้อ” คุณยายรู้สึกเอ็นดูในความพูดจาไพเราะของหญิงสาว ลูกเต้าใครกันช่างน่ารักน่าเอ็นดู เสียงก็หวานหน้าตาก็สวยอย่างกับนางฟ้า เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็ล้วนแต่เป็นผ้าไหมอย่างดีไหนจะเครื่องประดับอีก น่าจะเป็นลูกคนมีฐานะแต่ทำไมถึงมานั่งร้องไห้อยู่ที่นี่กัน
ระหว่างที่คุณยายกำลังปลอบหญิงสาวให้หยุดร้องไห้อยู่นั้นก็ได้มีชายหนุ่มหน้าตาเหมือนกันแต่แต่งกายต่างกันเดินเข้ามาหา ทั้งสองหนุ่งตามหาน้องสาวคนนี้เกือบจะทั่วงานอยู่แล้วจนในที่สุดก็เจอเธอเสียที นี่ถ้าพวกเขาทำเธอคลาดสายตาแล้วเธอต้องกลับบ้านคนเดียวในคืนนี้พ่อของเธอได้จับพวกเขาถ่วงแม่น้ำโขงจริงๆ แน่เพราะคดีเก่าที่ก่อกันเอาไว้ก็ยังไม่ได้เคลียร์
“เอ๋า บักหำสองคนนี้มาคือหน้าตาคือกันคักแท้ พวกโตเป็นฝาแฝดกันบ่ลูก” เพลงพิณรีบเบือนหน้าหนีทันทีเมื่อหนึ่งในสองแฝดเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ ผู้กองกวินทร์นั่งหอบแฮกๆ และหน้าตาก็ยังดูบิดเบี้ยวอยู่เพราะกล่องดวงใจเกือบจะพังจนเป็นหมัน เขาตามหาเธออยู่ตั้งนานดีนะว่าเอะใจได้ว่าเธออาจจะอยู่ที่นี่จึงลองเข้ามาดู
“ครับ เราเป็นแฝดกัน นี่น้องสาวของผมเองครับ” ผู้กองกรินทร์ชี้มาทางเพลงพิณ คุณยายที่รู้ว่าหญิงสาวมีพี่ชายทั้งสองคนมาดูแลแล้วก็เลยถอยกลับไปนั่งสวดมนต์ต่อเงียบๆ ในขณะที่เพลงพิณกลับไม่อยากแม้แต่จะมองหน้าผู้กองสองแฝด
“พาเขามาทำไมกันคะพี่ซีล น้องเพลงไม่อยากเห็นหน้าคนเจ้าชู้”
“อ้าว แยกออกด้วยหรอว่าพี่ชื่อซีล พี่อาจจะเป็นเรนเจอร์ก็ได้” ผู้กองกรินทร์แกล้งเย้า เพลงพิณก็เลยทำค้อนใส่
“น้องเพลงแยกพวกพี่ออกค่ะ...พี่ซีลน่ะดูนิสัยน่าคบกว่าอีกคน”
ผู้กองกรินทร์รีบหันไปยักคิ้วเยาะเย้ยน้องชายในทันที คนที่ไม่ได้มีความผิดอะไรเลยก็เลยทำหน้าบึ้งใส่ ทำไมใครๆ ก็ชอบแต่พี่ชายของเขากันนะ
“นอกจากคนในครอบครัวของพวกพี่ก็มีแค่น้องเพลงนี่แหละที่แยกพวกพี่ออก พวกพี่น่ะเป็นแฝดประหลาดที่เกิดมาก็ตัวหอมแล้วยังมีหน้าตาที่เหมือนกันมากๆ อีก เหมือนมากจนคนอื่นๆ จำผิดกันอยู่เรื่อยแม้แต่คุณน้ำเมยนั่นก็เหมือนกัน”
เพลงพิณหันมาจ้องหน้าผู้กองกรินทร์ทันทีเมื่อเขาเอ่ยถึงกุมาริกา เขาต้องการจะพูดอะไรกันแน่ หรือแค่อยากมาช่วยน้องชายโกหก พวกเขาเป็นแฝดที่รักแล้วก็รู้ใจกันที่สุดอย่างไรแล้วพวกเขาก็ต้องช่วยกัน
“พี่ซีลจะมาโกหกอะไรเพื่อช่วยน้องชายหรอคะ”
“ไม่มีใครกล้าพูดโกหกต่อหน้าองค์พระธาตุหรอกนะครับ” เขายกมือขึ้นไหว้องค์พระธาตุเบื้องหน้าก่อนจะพูดต่อ “ถึงพวกพี่อาจดูไม่เอาไหนในสายตาของคนอื่น แต่อยู่ต่อหน้าสิ่งศักดิ์สิทธิ์คู่บ้านคู่เมืองแบบนี้พี่ก็ไม่กล้าโกหกหรอกนะ ถ้าน้องเพลงจะให้โอกาสพี่ก็มีเรื่องอยากจะเล่าให้น้องเพลงฟัง ความจริงแล้วนี่มันเป็นปัญหาที่พี่ก่อมาตั้งแต่แรกไม่เกี่ยวกับเรนเจอร์ เพราะเรนเจอร์มันหน้าตาเหมือนพี่ก็เลยซวยไปด้วยเฉยๆ”
พอได้ยินแบบนี้เพลงพิณก็หันมาทางผู้กองกวินทร์ที่ตอนนี้กำลังทำสีหน้าอ้อนวอนเพื่อขอความเห็นใจกับเธออยู่
“น้องเพลงจะลองฟังดูก็ได้ค่ะ” ยอมฟัง แต่จะเชื่อหรือไม่เชื่อค่อยว่ากันอีกที เพลงพิณคิดก่อนจะหันมาจ้องหน้าผู้กองกรินทร์เพื่อบอกให้เขาพูดต่อ ผู้กองกรินทร์ก็เลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้เธอฟัง ตั้งแต่เรื่องที่เขาแอบเป็นแฟนคลับลับๆ ของกุมาริกาตลอดจนได้มีโอกาสไปดูพลุด้วยกันที่ฐานทัพเรือ
“คืนนั้นพี่เป็นคนไปดูพลุกับน้ำเมยเอง รถของพี่มีปัญหาก็เลยต้องเอารถของเรนเจอร์ไปใช้ชั่วคราวพี่ก็เลยเอาเสื้อของเรนเจอร์ตัวนี้ที่ติดอยู่ในรถไปให้น้ำเมยเขาใส่” ผู้กองกรินทร์ชูเสื้อตัวที่เธอปาใส่ผู้กองกวินทร์เมื่อก่อนหน้านี้ขึ้นมา “น้ำเมยเขาไม่รู้ว่าคนที่ดูพลุกับเขาน่ะชื่ออะไร พอเห็นเสื้อเครื่องแบบของเรนเจอร์ก็เลยเข้าใจมาโดยตลอดว่าผู้ชายที่เขาได้เจอชื่อกวินทร์ วันนั้นมีพิธีย่ำพระสุริย์ศรี มีการจุดพลุ น้องเพลงจำได้มั้ยว่าวันนั้นเรนเจอร์มันถ่ายคลิป ถ่ายรูปตอนจุดพลุส่งไปให้น้องเพลงดูด้วย”
จำได้ เธอจำได้เพราะตอนนั้นพี่ชายของเธอก็วีดิโอคอลมาพอดี พี่ข้ามโขงของเธอบอกว่าอยู่กับผู้กองกวินทร์เพราะเพิ่งกระโดดร่มลงมาด้วยกัน ในวีดิโอคอลตอนนั้นเธอเห็นมีแต่ทหารผู้ชาย ไม่เห็นมีกุมาริกาเลย
“วันนั้นเรนเจอร์มันกระโดดร่มลงมากับข้ามโขง มันอยู่กับข้ามโขงตลอดแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปดูพลุกับน้ำเมย เป็นน้ำเมยที่เข้าใจผิดมาตั้งแต่แรก”
เพลงพิณหันกลับมามองทางผู้กองกวินทร์อีกครั้งก็เห็นเขาแสร้งตีหน้าเศร้าดราม่าอยู่ ถ้าเธอลองคิดตามด้วยเหตุและผลมันก็มีส่วนเป็นจริงอย่างที่ผู้กองกรินทร์ว่า เธอก็เคยได้ยินมาว่าผู้กองกรินทร์แอบปลื้มดาราสาวคนหนึ่งอยู่และปลื้มหนักมากๆ ตั้งแต่ที่เธอรู้จักผู้กองสองแฝดมาพวกเขาสองคนเป็นพี่น้องที่รักกันมาก พวกเขาไม่มีทางทรยศกันและ...ไม่มีทางมายุ่งกับผู้หญิงของอีกคนด้วย ผู้กองกวินทร์รู้ดีว่าพี่ชายกำลังแอบรักกุมาริกาอยู่ คนอย่างเขาต่อให้จะเคยเจ้าชู้ยังไงก็คงยอมตายดีกว่าทรยศมาเข้าใกล้ผู้หญิงที่พี่ชายตัวเองรัก
“พี่ขอโทษนะที่ปัญหาของพี่มันทำให้น้องเพลงกับเรนเจอร์เข้าใจผิดกัน แต่พี่ขอยืนยันว่าที่พี่เล่ามาพี่พูดความจริง ให้พี่สาบานต่อองค์พระธาตุเลยก็ได้”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่ซีล น้องเพลงเชื่อแล้วค่ะว่าคุณน้ำเมยเขาเข้าใจผิด” เธอเชื่อจริงๆ ตามที่ผู้กองกรินทร์พูดเพราะตั้งแต่ที่รู้จักกันมาเขาเป็นคนที่มีความน่าเชื่อถือมากและเธอก็เชื่อด้วยเหตุและผล
“ต่อไปถ้าน้ำเมยมาพูดอะไรกับน้องเพลงน้องเพลงก็อย่าได้ถือสาเขาเลยนะ เขาแค่เข้าใจผิดเดี๋ยวพี่จะหาทางอธิบายความจริงกับเขาเอง แต่พี่ขอให้น้องเพลงได้เชื่อใจในตัวเรนเจอร์ ตั้งแต่มันสึกออกมาเนี่ยมันไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงที่ไหนทั้งนั้น มันยังเฝ้ารอแค่น้องเพลงเสมอ ถ้าน้องเพลงก็มีความรู้สึกที่ดีให้กับมันก็อย่างใจร้ายกับมันนักเลยนะ มันรักของมันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว เมื่อก่อนมันอาจจะเคยเกเรแวะออกข้างทางไปบ้างแต่จุดหมายปลายทางที่มันเดินก็อยู่ที่น้องเพลงเพียงแค่คนเดียว มันนับวันนับคืนรอเพื่อจะได้มาเที่ยวงานพระธาตุกับน้องเพลงเลยนะน้องเพลงเห็นใจมันหน่อยเถอะ มันเป็นแพะรับบาปแทนพี่เต็มๆ เลย”
“ใช่ๆๆ” คนเป็นแพะรีบพยักหน้ารับ แต่ก็ยังแสร้งตีหน้าเศร้าให้สาวเห็นใจอยู่ “เพราะพี่ซีลแท้ๆ ที่หาความซวยมาให้”
“น้อยๆ หน่อย เมื่อก่อนกูก็ถูกอดีตสาวๆ ของมึงตามมาตบถึงที่บ้านเพราะจำผิดคนอยู่บ่อยๆ อย่าให้กูต้องขุดนะ”
“โอ๊ยๆๆ อย่าขุดนะอย่าขุด ไหนๆ ก็ฝังกลบทิ้งให้เป็นปุ๋ยไปแล้วอย่าขุดมันขึ้นมาเลยนะพี่ชาย”
เพลงพิณหลุดยิ้มออกมาให้กับพวกเขาทั้งสองคนเมื่อเรื่องที่ไม่สบายใจก่อนหน้านี้คลี่คลาย ก็หน้าตาเล่นเหมือนกันเวอร์ซะขนาดนี้บางทีเธอก็ยังหวั่นๆ อยู่เหมือนกันว่าจะเรียกชื่อถูกคนมั้ย ถ้ากุมาริกาจะแยกพวกเขาไม่ออกและเข้าใจผิดก็ไม่แปลกหรอก
ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ คลานเข้ามานั่งแหมะตรงหน้าเพลงพิณเมื่อเห็นท่าว่าเธอจะเชื่อพี่ชายของเขาแล้ว สีหน้าของเขาดูเว้าวอนอย่างสุดๆ ก่อนจะทำมือเป็นอุ้งเท้าแมวมาเขี่ยเบาๆ ที่แขนของเธอ
“น้องเพลง...น้องเพลงขา...”
“น้องเพลงขอโทษนะคะ” ยังไม่ทันที่เขาจะพูดเพลงพิณก็เอ่ยขอโทษออกมาก่อน นี่มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดแท้ๆ เพลงพิณดีใจที่ได้ยินความจริงของเรื่องราวทั้งหมด ถ้าต่อไปกุมาริกามาว่าหรือพูดอะไรเธอก็จะไม่ถือสาเพราะอีกฝ่ายกำลังเข้าใจผิดอยู่ เธอออกจะเอ็นดูกุมาริกาด้วยซ้ำ แล้วจากที่ฟังๆ มาดูเหมือนกุมาริกาจะหลงเสน่ห์ผู้กองกรินทร์เข้าให้อย่างหนัก หลงรักผู้ชายคนนี้แต่คิดว่าเขาชื่อกวินทร์มาโดยตลอด “ที่น้องเพลงพูดจาไม่ดีกับพี่เรนเจอร์ไปเมื่อก่อนหน้านี้ น้องเพลงขอโทษนะคะ”
ผู้กองกวินทร์ถึงกับน้ำตาคลอและดีใจสุดๆ เมื่อได้ยินแบบนี้ แม่คุณของพี่...ช่างน่ารักเหลือเกิน
“น้องเพลงเข้าใจพี่แล้วใช่มั้ยคะ พี่ไม่ได้มีซัมติงอะไรกับยัยดาราติ๊งต๊องนั่นนะ เข่าหนักขนาดนั้นใครจะอยากได้มาทำเมียจะแอบฆ่าพี่ตอนนอนหลับรึเปล่าก็ไม่รู้ ทั้งชีวิตนี้แค่พี่โดนยัยปิศาจสไนเปอร์กับลูกๆ คอยตามป่วนเป็นเจ้ากรรมนายเวรพี่ก็แทบจะไม่มีชีวิตรอดแล้ว พี่ไม่อยากเจอปิศาจที่ไหนอีกพี่อยากอยู่กับนางฟ้าอย่างน้องเพลงของพี่คนเดียว”
“กูจะฟ้องไนเปอร์กับหลานว่ามึงแอบนินทา”
“หุบปาก” ได้ทีผู้กองกวินทร์ก็เอามือยันพี่ชายหนีแล้วหันมาตีสีหน้าอ้อนวอนกับน้องเพลงของเขาต่อ ขยับเข้าไปหาเธอเรื่อยๆ จนได้นั่งเคียงข้างแนบชิดจนเพลงพิณต้องถอยออกจากเขาเสียเองเพราะตอนนี้ผู้คนเริ่มเข้ามาเวียนเทียนรอบองค์พระธาตุกันเยอะแล้ว
“แล้วเรื่องคุณน้ำเมยล่ะคะพี่ซีลจะเอายังไงต่อ”
“ก็...คงต้องอธิบายกันยาวๆ แหละยัยเด็กนั่นดื้อมากแทบจะไม่ยอมฟังอะไรเลย เอาแต่ใจสุดๆ แต่น้องเพลงไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไม่ให้น้ำเมยมาก่อเรื่องอะไรอีกแล้ว”
“ถึงมาก่อเรื่องน้องเพลงก็ไม่ถือสาหรอกค่ะ” เพลงพิณบอกแล้วมองมาที่ผู้กองสองแฝด “มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดที่จำผิดคน น้องเพลงทราบค่ะว่าพี่เรนเจอร์คงไม่มีวันทรยศแย่งผู้หญิงของพี่ซีลหรอก อีกอย่างคนที่คุณน้ำเมยชอบก็คือพี่ซีล เขาแค่เข้าใจว่าพี่ซีลชื่อเรนเจอร์ก็เท่านั้นถ้าเขาได้รู้ความจริงและแยกพี่ทั้งสองคนออกเรื่องทุกอย่างก็จะจบค่ะ อย่างวันนี้ขนาดคุณพ่อกับคุณแม่ของน้องเพลงก็ยังจำพวกพี่ไม่ได้เลยนะคะทั้งๆ ที่สนิทกันมาก”
“อย่าย้ำให้มากเรื่องที่ยัยดาราติ๊งต๊องนั่นชอบพี่ซีล เดี๋ยวพี่ซีลได้ยิ้มหน้าบานจนนอนไม่หลับกันพอดี” เห็นพี่ชายแอบอมยิ้มแล้วผู้กองกวินทร์ก็อดแซวอีกไม่ได้ เห็นมีแค่กุมาริกานี่แหละที่ทำให้พี่ชายของเขาเสียอาการได้มากขนาดนี้
“ถ้าน้องเพลงเข้าใจเรื่องทุกอย่างแล้วงั้นพี่ไม่อยู่รบกวนนะ พี่จะไปตามดูน้ำเมยต่อยังไงพี่ฝากน้องเพลงช่วยดูแลเรนเจอร์ให้พี่ด้วย ไม่รู้สูญพันธุ์แล้วรึยัง” ผู้กองกรินทร์หันมาก้มลงกราบองค์พระธาตุและรับไหว้จากเพลงพิณก่อนจะขอตัวเดินออกไปเพลงพิณจึงได้อยู่กับผู้กองกวินทร์กันสองคนอีกครั้ง
สองหนุ่มสาวต่างก็ได้แต่พากันนั่งนิ่งด้วยไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นคุยกันต่ออย่างไรเมื่อได้เคลียร์ใจกันเรียบร้อยแล้ว ก่อนหน้านี้ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะไปได้สวยจนกระทั่งกุมาริกาเข้ามาป่วนด้วยเรื่องเข้าใจผิด ผู้กองกวินทร์เองก็กลัวๆ กล้าๆ กับผู้หญิงคนอื่นเขาจะหน้าด้านหน้าทนวิ่งเข้าหา แต่เวลาอยู่กับเพลงพิณเขาจะทั้งรักทั้งเกรงใจเธอ กลัวว่าถ้าทำอะไรผิดพลาดไปอีกแล้วจะถูกน้องเพลงพิณของเขาเกลียดเอา คนทั้งโลกใบนี้จะเกลียดเขายังไงก็ได้ขอแค่น้องเพลงพิณไม่เกลียดเขาก็พอ
“เดี๋ยวพี่มานะคะ” เมื่อนั่งดูคนมาเวียนเทียนรอบองค์พระธาตุได้ครู่หนึ่งผู้กองกวินทร์ก็ขอตัวออกไปจากตรงนี้ เขารีบเดินเหมือนคนขาขัดๆ ด้วยอาการเจ็บยังไม่ทุเลาดีจนเพลงพิณแอบขำ เขาลุกออกไปจากตรงนี้ได้ไม่นานก็ประคองร่างกายอันบอบช้ำกลับมาหาเธอพร้อมกับชุดดอกไม้ธูปเทียนสองชุด
“พี่อยากไปเวียนเทียนรอบองค์พระธาตุ น้องเพลงพาพี่ไปได้มั้ยคะ”
“พี่เรนเจอร์เดินไหวหรอคะ เป็นอะไรมากรึเปล่า” ตอนที่กุมาริกาแทงเข่าใส่เขามันก็หนักเอาการอยู่
“ก็...ถ้าน้องเพลงอยากรู้เดี๋ยวออกไปจากวัดแล้วพี่จะเปิดให้ดูก็ได้ ดีเหมือนกันจะได้มีคนทายาบีบๆ นวดๆ ให้พี่”
นั่นไง! ทำตัวให้น่าสงสารได้ไม่นานพญานาคบนหัวก็เริ่มแผ่พังพานอีกรอบแล้ว เพลงพิณล่ะยอมใจเขาจริงๆ เลย
“พูดแบบนี้ในวัดในวาไม่ดีนะคะ” พอเธอแกล้งทำดุหน่อยเขาก็รีบยกมือขึ้นไหว้รอบทิศด้วยไม่ได้เจตนาก่อนจะยื่นชุดดอกไม้ธูปเทียนมาให้ซึ่งเป็นดอกบัวตูมสามดอกพร้อมธูปและเทียน
“งั้นขอน้องเพลงพับดอกบัวก่อนนะคะ” ผู้กองกวินทร์ดีใจฉีกยิ้มแป้นเมื่อสามารถสานความสัมพันธ์ได้ใหม่แล้ว น้องเพลงไม่เคยใจร้ายกับเขาเลยจริงๆ พอได้ยินแบบนี้เขาก็รีบเข้ามานั่งลงข้างเธอแล้วพับดอกบัวตามเธอบ้าง โชคดีว่าเคยช่วยคุณย่าเตรียมของใส่บาตรมาตั้งแต่เด็กๆ เลยได้วิชาพับดอกบัวถวายพระมาอวดสาวอยู่บ้าง แม้จะไม่สวยเท่ากับของเพลงพิณแต่ก็ดูดีระดับหนึ่งพอจะให้เธอยิ้มชมเชยได้
“น้องเพลงบอกพี่ว่า ถ้าถึงวันงานนมัสการพระธาตุพนมแล้วน้องเพลงจะให้คำตอบของหัวใจกับพี่...พี่ยังรอคำตอบนี้อยู่นะคะ” เขาทวงถึงสัญญาใจที่เธอบอกว่าจะให้คำตอบกับเขาในวันนี้ เพลงพิณที่ได้ยินคำทวงสัญญาก็ยังไม่ได้ตอบอะไรเขา เธอยังคงตั้งอกตั้งใจพับดอกบัวด้วยสีหน้าที่ดูยิ้มแย้ม เธอเตรียมคำตอบเอาไว้ให้เขาแล้ว อาจมีเขวไปบ้างตอนกุมาริกามาแต่ตอนนี้เธอเข้าใจกุมาริกาทุกอย่างแล้วและก็รู้ดีแล้วว่าเขาไม่ได้ทรยศต่อสัญญาใจของเธอ เขาแค่ตกเป็นแพะรับบาปเท่านั้น
ผู้กองกวินทร์ได้แต่มองเธอด้วยความใจไม่ดี เธอเล่นเงียบไปแบบนี้เขาก็เริ่มจะไปไม่ถูกแล้วนะ ถ้าเกิดเธออยากเป็นแค่น้องสาวของเขาตลอดไปล่ะ หรือถ้ากุมาริกาทำให้น้องเพลงมองเขาในแง่ลบเขาจะไปเล่นงานกุมาริกาให้หนักเลย จะจับกุมาริกาหักคออย่างไม่สนใจแล้วว่าเธอจะมีตำแหน่งว่าที่พี่สะใภ้ของเขาค้ำคออยู่ ใครมาขวางทางรักของเขาคนนั้นก็คือศัตรูของเขาด้วยเช่นกัน
“น้องเพลง...คำตอบของพี่ล่ะคะ” เมื่อเธอยังไม่ตอบเขาก็ต้องทวงอีก ตอนนี้เขานั่งรอเธอจนเธอพับดอกบัวเสร็จแล้วนะเนี่ย
“คำตอบอะไรหรอคะพี่เรนเจอร์”
“โธ่” ยังจะมาแกล้งไขสืออีก “ก็คำตอบ...”
“ขยับตัวมาทางนี้สิคะ” เขายังพูดไม่ทันจะจบเธอก็บอกให้เขาขยับเข้าไปหาใกล้ๆ ก่อนจะ...เอาสร้อยจี้นาคเกี้ยวที่เธอกระชากออกไปจากคอของเขาเมื่อก่อนหน้านี้มาใส่ให้เขาตามเดิมพร้อมกับจัดสร้อยให้เรียบร้อย รอยยิ้มแสนหวานของเธอมองมาที่สร้อยสลับกันกับเขา ฝ่ามือนุ่มๆ ตบลงมาบนอกของเขาตรงจี้สร้อยเบาๆ แล้วพูดว่า “ใส่ปลอกคอเอาไว้นะคะ คนอื่นจะได้รู้ว่ามีเจ้าของแล้ว”
“ฮะ...” ว่ายังไงนะ น้องเพลงว่ายังไงนะเมื่อกี้นี้ ผู้กองกวินทร์ยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัวในขณะที่หัวก็ยังวิเคราะห์คำพูดนี้อยู่ ปลอกคอ...มีเจ้าของ...มีเจ้าของ...
“หมายความว่า...น้องเพลงรับรักพี่หรอคะ น้องเพลงรับเป็นเจ้าของพี่แล้วหรอคะ”
“อยากมีเจ้าของมั้ยล่ะคะ”
“ถ้าเจ้าของคือน้องเพลงพี่ก็อยากมีมากๆ ค่ะ อยากมีที่สุดเลย” เขาทั้งพูดทั้งดีใจมากจนน้ำเสียงสั่นเครือไปหมด ไม่เคยรู้สึกดีใจได้เท่านี้มาก่อน อยากจะตะโกนออกมาให้ลั่นวัดเลยว่าเขาจีบน้องเพลงสำเร็จแล้ว เขามีแฟนเป็นนางในดวงใจแล้วโว๊ย!!!
“พี่เรนเจอร์ อายคนอื่นเขาค่ะ” เพลงพิณรีบยื่นมือไปตีต้นแขนเขาเบาๆ เมื่อจู่ๆ ผู้กองหนุ่มก็ชูสองมือขึ้นทำท่าดีใจแล้วตะโกนออกมาแบบไร้เสียงจนผู้คนรอบๆ ตัวหันมามองว่าชายหนุ่มกำลังเป็นอะไร ทำไมถึงทำหน้าอย่างกับถูกรางวัลที่หนึ่งอย่างไรอย่างนั้น
“ก็พี่ดีใจนี่ พี่ดีใจมาก” ไม่เพียงแค่ดีใจเฉยๆ แต่เขายังน้ำตาซึมด้วย ก็แหม เล่นจีบมาตั้งแต่เด็กๆ เพิ่งจะมาจีบติดเอาตอนโตนี่นา ว่าแล้วก็ขยับเข้าไปนั่งเบียดเพลงพิณอีกครั้งอย่างถูกอกถูกใจแล้วทำมือเป็นอุ้งเท้าแมวมาเขี่ยแขนของเธออีก
“ดีใจจัง มีแฟนแล้ว”
“พูดอย่างกับไม่เคยมี”
“ชีวิตของพี่เริ่มนับหนึ่งใหม่ตั้งแต่ตอนบวชแล้วชีวิตตอนก่อนบวชไม่นับ เรนเจอร์คนเก่าตายไปตั้งนานแล้ว นี่เป็นเรนเจอร์คนใหม่ที่ยังทั้งโสดทั้งซิง หัวใจก็บริสุทธิ์ผุดผ่องมอบให้น้องเพลงพิณคนเดียวไปตลอดชีวิต”
“ขวัญเอ้ยขวัญมานะคะ” เห็นท่าทางเขาดีใจมากๆ แบบนี้เพลงพิณก็ต้องช่วยเรียกขวัญให้ก่อนจะประคองคนที่ดีใจเพราะมีแฟนแล้วขึ้นเพื่อไปเวียนเทียนรอบองค์พระธาตุ
จะว่าไปก็แปลกดีนะ เพลงพิณคิดขณะเดินเวียนเทียนอยู่กับผู้กองกวินทร์ มีอย่างที่ไหนมาฉลองการคบกันด้วยการเวียนเทียนแต่ก็เถอะ ถือว่าเป็นการเริ่มต้นความสัมพันธ์และเลื่อนสถานะด้วยบุญกุศล ถึงเขาจะเคยมีประวัติที่ไม่ดีแต่เธอก็คิดว่าบนโลกนี้คงไม่มีใครจะสมบูรณ์แบบพร้อมหรอก คนเราย่อมมีข้อดีและข้อเสียกันทุกคนขอแค่ยอมรับได้ทุกอย่างก็คงไม่ใช่ปัญหาและเธอก็อยากจะลองวัดใจกับพี่ชายคนนี้ เมื่อเธอมอบรักให้แล้วเขาจะทะนุถนอมรักของเธอไปได้นานสักแค่ไหน จะชั่วครั้งคราวหรือชั่วชีวิตตามที่เขาเคยพูด เธอจะลองทำตามหัวใจของตัวเองและจะเผื่อหัวใจเอาไว้พร้อมๆ กันด้วย
ขออย่าให้พี่เรนเจอร์ใจร้ายกับหัวใจของน้องเพลง ขออย่าให้เขาบีบขยี้หัวใจของน้องเพลงจนแหลกสลาย...เพลงพิณอธิษฐานขอพรต่อหน้าองค์พระธาตุพนมเมื่อเดินเวียนเทียนจนครบสามรอบแล้ว และตอนนี้เธอกับผู้กองกวินทร์ก็กำลังนั่งคุกเข่าขอพรต่อหน้าองค์พระธาตุกันอยู่
“ความฝันอย่างหนึ่งของผมคือการได้มาเที่ยวงานนมัสการองค์พระธาตุกับน้องเพลง” เพลงพิณหันมามองทางผู้กองกวินทร์เมื่อเขากำลังพนมมือขึ้นไหว้องค์พระธาตุด้วยความตั้งใจและน้ำเสียงก็หนักแน่น เขาหันมามองเธอเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมององค์พระธาตุอีกครั้งแล้วพูดต่อ “ตอนนี้สิ่งที่ผมได้รับมันมากเกินความฝันจริงๆ นอกจากผมจะได้มาเที่ยวกับน้องเพลงแล้วผมก็ยังได้หัวใจของน้องเพลงมาด้วย...ผมขอให้คำสาบานต่อหน้าองค์พระธาตุว่าผมจะรัก จะดูแลและจะเทิดทูนน้องเพลงให้ดีที่สุดเท่าที่ชีวิตนี้ผมจะทำได้ ผมจะรักมั่นคงและซื่อสัตย์ต่อน้องเพลงเพียงแค่คนเดียวไปชั่วชีวิต จะเป็นแฟนที่ดี จะเป็นสามีที่ดีในอนาคตถ้ามีลูกก็จะเป็นพ่อที่ดีของลูกด้วย ถ้าผมผิดคำสาบานขอให้อย่าได้อายุยืน อย่าได้ตายดี ให้เป็นผีเร่ร่อน ให้...”
“พี่เรนเจอร์ อย่าค่ะ” เพลงพิณรีบยื่นมือขึ้นมาปิดปากเขาเอาไว้เมื่อได้ยินคำสาบานของเขา เขาพูดแบบนี้ได้ยังไง นี่ต่อหน้าองค์พระธาตุนะใครๆ ต่างก็รู้ว่าองค์พระธาตุศักดิ์สิทธิ์มากแค่ไหน เขาจะมาพูดสาบานเล่นๆ แบบนี้ไม่ได้
“พี่เรนเจอร์อย่ามาพูดเล่นๆ อะไรแบบนี้นะคะ องค์พระธาตุพนมมีความศักดิ์สิทธิ์มากถ้าพูดไปแล้วแล้วทำไม่ได้มันจะเกิดเรื่องที่ไม่ดีกับชีวิต ผู้คนที่นี่เขาถือ”
“พี่ก็ไม่ได้พูดเล่นนี่พี่พูดจริง สาบานจริงๆ” ผู้กองกวินทร์ดึงมือของเธอออกจากปากของเขา “พี่มันคนมีประวัติที่ไม่ดีจนใครๆ เขาก็เล่าลือกันทั่วว่าถ้าผู้หญิงคนไหนมาคบกับพี่ก็เตรียมช้ำใจตายได้เลย พี่ไม่อยากให้น้องเพลงเป็นกังวล ไม่อยากให้น้องเพลงคิดมาก ให้พี่สาบานนี่แหละดีแล้ว ยิ่งองค์พระธาตุศักดิ์สิทธิ์มากน้องเพลงก็จะได้ยิ่งมั่นใจในความรักของพี่ พี่จริงจังกับความรักนี้มากเลยนะคะ พี่อยากสร้างครอบครัวกับน้องเพลงจริงๆ อยากเป็นคนดีพอให้สมกับที่น้องเพลงรัก แล้วถ้าพี่ทำอย่างที่พูดไม่ได้พี่เองก็ไม่มีเกียรติและศักดิ์ศรีอะไรแล้ว แค่ผู้หญิงคนเดียวยังซื่อสัตย์ด้วยไม่ได้พี่ก็สมควรตายแล้วล่ะ พี่เชื่อแบบนี้นะ...ถ้าพี่ได้เจอคนที่พี่รักจริงๆ ทำไมพี่ถึงจะเปลี่ยนตัวเองไปในทางที่ดีขึ้นเพื่อเขาไม่ได้ ตอนนี้พี่กำลังทำอยู่นะ พี่กำลังเปลี่ยนตัวเองให้ดีขึ้นเพื่อน้องเพลง พี่อยากเป็นคนดีในสายตาของน้องเพลง แต่ถ้าเป็นคนที่ดีมากไม่ได้ขอเป็นแค่คนที่ซื่อสัตย์ต่อน้องเพลงไปชั่วชีวิตก็พอ”
เมื่อเขาพูดจนขนาดนี้แล้วเพลงพิณก็ไม่กล้าขัดอะไรอีก เธอได้แต่มองเขาและฟังคำสาบานของเขาต่อหน้าองค์พระธาตุพนมด้วยความรู้สึกที่ตื้นตันและอิ่มสุข พี่เรนเจอร์คนนี้ไม่เหมือนคนเก่าที่ชอบเที่ยวเฮฮาเป็นของสาธารณะของใครหลายๆ คน ตอนนี้เขาดูเป็นผู้ใหญ่และหนักแน่นมาก ถึงบุคลิกจะดูเป็นคนกวนๆ ทะเล้นๆ แต่หัวใจของเขาที่รักมั่นต่อเธอนั้นเธอเชื่อว่าคือของจริง
หลังออกมาจากวัดแล้วผู้กองกวินทร์ก็จับมือของเพลงพิณเอาไว้แน่นแล้วพาเธอเดินเที่ยวงานนมัสการพระธาตุพนมด้วยกันอย่างมีความสุข กว่าจะจีบเป็นแฟนได้เขาใช้เวลาเกือบครึ่งชีวิตเลยเพราะฉะนั้นเขาจะต้องดูแลเธอให้ดีที่สุด จะไม่ทำตัวเป็นหนุ่มเจ้าสำราญเหมือนเดิมอีกแล้วและถ้าเขาจะทำตัวเจ้าชู้...เขาจะทำเจ้าชู้ใส่เธอแค่คนเดียว จะจีบแฟนตัวเองจนกว่าจะได้แต่งงานเลย ถ้าแต่งแล้วก็จะจีบต่อไปจนแก่ด้วยเหมือนที่พ่อของเขาก็ยังตามจีบแม่แก้มอยู่จนถึงทุกวันนี้
ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองน้องชายและน้องสาวจูงมือกันเดินเที่ยวงานพระธาตุผ่านหน้าไป ดูเหมือนว่าผู้กองกวินทร์จะปรับความเข้าใจกันกับน้องเพลงพิณได้แล้วเพราะตอนนี้คนทั้งคู่ดูมีความสุขกันมาก สองมือจับประสานกันไม่ยอมปล่อย ทั้งเดินเข้าร้านอาหารร้านนั้นบ้าง ร้านนี้บ้าง ซื้อของฝากบ้างหรือแม้แต่ไปเล่นเกมยิงปืนชิงตุ๊กตาในงานวัด เกมปาลูกโป่งจนเพลงพิณได้ตุ๊กตาน่ารักๆ มาหลายตัว และตอนนี้เธอกับผู้กองกวินทร์ก็กำลังไปนั่งชิงช้าสวรรค์เล่นกันต่อโดยที่ผู้กองกวินทร์ก็คอยดูแลเทคแคร์เธอเป็นอย่างดี เห็นแล้วก็อดชื่นใจตามไม่ได้ในที่สุดน้องชายของเขาก็สมหวังในความรักเสียทีและเขาหวังว่าน้องชายกับน้องสาวคู่นี้จะไม่ต้องพบเจอกับอุปสรรคความรักใดๆ อีก
“ไปไหนแล้วนะ” เขาว่าออกมาแล้วมองหากุมาริกาอีกครั้ง หลังจากที่แยกกับน้องชายและเพลงพิณมาผู้กองกรินทร์ก็ออกเดินตามหากุมาริกาต่อโดยสังเกตเอาจากจุดที่มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวชมงานกันเยอะๆ ด้วยเธอเป็นดาราดังไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็ล้วนแต่มีผู้คนให้ควาสนใจอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เขายังเห็นเธอเดินอยู่แถวๆ ร้านของฝากอยู่เลย เพราะนี่เป็นงานบุญงานใหญ่จึงมีข้าวของพื้นบ้านมาวางขายเยอะ ของดีของแต่ละอำเภอรวมถึงจังหวัดใกล้เคียงก็มารวมอยู่ที่นี่หมดแล้ว
“อุเด้อครับ เหล้าอุของดีของเด็ดจากอำเภอเรณูเด้อครับ” เสียงพ่อค้าร้านของฝากจากอำเภอเรณูนครร้องโฆษณาดึงดูดความสนใจเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เดินเข้าไปหา ก่อนหน้านี้เขาเห็นกุมาริกามาหยุดอยู่ที่ร้านของฝากร้านนี้นี่แหละ
“เอาจักไหบ่ครับ” พ่อค้าฉีกยิ้มเชิญชวนแล้วมองชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเรือสีขาว ดูรูปหล่อและสูงล่ำมากๆ หน้าตาท่าทางจะไม่ใช่คนแถวนี้ “เอาเหล้าอุไปเป็นของฝากของต้อนบ่ครับ ของดีประจำอำเภอเรณูเลยเด้”
“ไม่ครับ” เขาแต่งชุดเครื่องแบบข้าราชการอยู่จะไปซื้อเหล้าได้ยังไง ถึงแม้ว่านี่จะเป็นชุดของน้องชายก็เถอะ “เมื่อกี้นี้ผมเห็นคุณน้ำเมยที่เป็นดาราน่ะครับ เธอมาที่ร้านนี้...”
“อ๋อ ครับๆ เลามาซื้อเหล้าอุผมไปตั้งสามไห คือสิแม่นมักคักเห็นว่าคันกินเบิดแล้วสิกลับมาเอาอีก”
“เออ...ว่ายังไงนะครับ” อย่าเพิ่งพูดเร็วสิเขาแปลไม่ทัน คนยิ่งไม่ถนัดภาษาท้องถิ่นอยู่
“อั่นคือว่าจั่งซี่ครับ” พ่อค้าก็พยายามจะพูดภาษากลางกับเขา “คุณน้ำเมยมาซื้อเหล้าอุของผมไปสามไห บอกว่าถ้ากินเบิดแล้วจะมาเอาอีก” ถึงจะเป็นภาษากลางปนกับภาษาถิ่นแต่ก็ยังพอฟังออกกว่าเมื่อกี้นี้ ผู้กองกรินทร์มองไปยังไหเหล้าอุทันที เหล้าอุคือเหล้าพื้นเมืองของชาวภูไทที่ทำมาจากข้าวเหนียว แกลบ รำข้าวและแป้งเหล้าหมักในไหคล้ายๆ กับเหล้าสาโท เวลาดื่มจะใช้หลอดดูดจากในไหเลย ถึงจะเป็นเหล้ารสหวานกลมกล่อมประมาณ 5–10 ดีกรีแต่ก็เมาเอาเรื่องอยู่ อย่าบอกนะว่ากุมาริกาเอาไปกินทั้งสามไหเลย
“เขาเอาไปกินทั้งสามไหเลยหรอครับ”
“คือสิแม่นครับเห็นเลามาผู้เดียวเด้ เจ้าลองไปเบิ่งเลาดู๊บ่แม่นเมาซะเมาซายแล้วบ้อ”
โอ๊ย! ภาษาถิ่นมาเต็มแบบนี้เขาไม่แปลต่อแล้ว ดูจากสีหน้าพ่อค้าที่พยักตอบเขาเดาว่าเธอก็คงเอาไปกินทั้งสามไหนั่นแหละ ยัยเด็กดื้อเอ้ยไม่คีพลุคดาราดังหน่อยเลย อย่าให้รู้เชียวนะว่าไปเมาเรี่ยราดที่ไหนจนเป็นข่าว ไม่งั้นเขาจะตีเธอสั่งสอนแทนพ่อของเธอแน่ๆ
กุมาริกาหอบเอาเหล้าอุทั้งสามไหมานั่งดื่มอย่างเซ็งๆ คนเดียวที่ริมแม่น้ำโขง แก้มนวลๆ อาบไปด้วยน้ำตาเมื่อเข้าใจว่าตนถูกหลอกมาโดยตลอด คำรักที่เขาเอื้อนเอ่ยกับเพลงพิณมันทำให้เธอผิดหวัง จริงอย่างที่ผู้กองกรินทร์บอกเธอ เขามีคนรักของเขาอยู่แล้ว เพลงพิณทั้งสวย ทั้งเก่ง กิริยาวาจาก็เรียบร้อยอ่อนหวาน ดูเป็นผู้ใหญ่ด้วยไม่เหมือนเธอ...เธอเป็นถึงซูเปอร์สตาร์นะ เป็นถึงดาราดังแล้วทำไมคุณลุงถึงไม่รักเธอบ้าง
“คุณลุงไม่ได้หลอกน้ำเมยแต่น้ำเมยคิดไปเองคนเดียว น้ำเมยมันโง่!” ใช่ เธอมันโง่ไปเอง ที่ผ่านมาเขาก็ไม่เคยแสดงออกนี่ว่าชอบเธอ วันที่ไปดูพลุด้วยกันเขาก็แค่บังเอิญผ่านมาและเป็นเธอเองที่ไปจูบเขาก่อน ผู้ชายน่ะพอมีผู้หญิงมาจูบก่อนใครๆ เขาก็ชอบกันทั้งนั้นแหละแต่เขาก็ไม่ได้คิดอะไรกับเธอไง เขาแค่ไหลไปตามน้ำแล้วก็ให้พี่ชายมาสวมรอยรับผิดชอบเธอแทน
“ไม่มีอีกแล้ว...คุณลุง น้ำเมยแย่งเอาหัวใจของคุณลุงมาไม่ได้ น้ำเมยสู้เพลงพิณไม่ได้ อึกๆ ฮื่ออออ” หญิงสาวร้องไห้ออกมา ความเมาทำให้ขาดสติไม่คิดว่าเหล้าพื้นบ้านจะทำให้เมาได้ขนาดนี้ นี่เธอยังไม่ทันได้เริ่มไหที่สามเลยนะ ตอนนั่งดูดอุอยู่มันก็หวานๆ หอมกลิ่นข้าวอร่อยดี แต่พอเธอลุกขึ้นยืนเท่านั้นแหละก็เหมือนกับพื้นโลกมันเอียงและบิดเบี้ยวไปมาจนเธอเซถลาจะตกลงไปในแม่น้ำโขงเข้า โชคยังดีที่มีใครมาช่วยดึงแขนของเธอเอาไว้ได้ทัน
“ระวัง!!!”
เขาดึงแขนของเธอเข้าไปหาก่อนจะสอดแขนมากอดประคองเธอเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที น้ำเมยที่ตกใจๆ อยู่สร่างเมาขึ้นมาอีกนิดเมื่อเงยหน้าขึ้นไปมองเขาและมองนิ่งด้วยความตกใจอยู่สักพักน้ำตาก็ร่วงพรูลงมา
“...คราวนี้เป็นใครอีก เป็นใคร” สองแฝดคู่นี้จะเล่นตลกอะไรกับเธออีก เห็นว่าเธอโง่นักหรอก็เลยจะตามมาหลอกต่อ
“ผมเอง...ซีล” ผู้กองกรินทร์เห็นกุมาริกาทำสีหน้าผิดหวังไปหน่อยหนึ่ง เขารึก็ใจหายใจคว่ำหมดตอนที่เห็นเธอเซถลาจะตกลงไปในแม่น้ำ ที่ตรงนี้อยู่ห่างจากงานออกมาพอสมควรถ้าเธอตกน้ำตกท่าไปได้ขึ้นอืดขึ้นมาภายในสามวันแน่ๆ พอก้มลงไปมองที่ไหเหล้าก็ต้องถอนหายใจอีก เป็นเด็กเป็นเล็กริอาจกินเหล้าเป็นไหๆ เลยหรอยัยเด็กนี่ ผู้หญิงบนโลกนี้เขาก็เห็นมีแค่น้องสาวของเขาเท่านั้นแหละที่กินเหล้าได้ดุมาก เหล้าอุแค่สามไหนี้ทำอะไรแก้วเจ้าจอมไม่ได้หรอก ยัยคนนี้น่ะปิศาจมาเกิดเลยคอแข็ง
“ผู้จัดการของคุณไปไหนทำไมถึงมาปล่อยให้คุณเมาอยู่คนเดียวที่นี่” ปกติเห็นตัวติดกันเป็นเงาไม่ใช่หรอ กุมาริกาเป็นดาราดังนะ มาปล่อยให้เดินคนเดียวได้ยังไงกันเกิดเป็นอะไรขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ
“อยู่ที่โรงแรม ฉันกลับโรงแรมแล้วแต่ว่าแอบออกมาคนเดียวอีกที” นั่นไง! ถึงว่าสิ
“งั้นก็กลับได้แล้วเดี๋ยวผมไปส่ง”
“ไม่ ฉันยังไม่อยากกลับ” กุมาริกาดึงมือของตัวเองคืน แต่เพราะเธอยังเมาอยู่ผู้กองกรินทร์ห่วงว่าจะตกน้ำอีกก็เลยยังไม่ปล่อยมือเธอง่ายๆ เขาจับเธอแน่นจนกุมาริกาดิ้นหนีไม่ไหว อีกทั้งยังเมาอยู่เธอก็เลยร้องไห้ออกมาอย่างสะอึกสะอื้นแทน
“คุณตามมาแกล้งฉันอีกแล้วหรอ จะแกล้งอะไรฉันอีกทีนี้ ฉันแพ้แล้วและฉันก็ยอมแพ้แล้วด้วยคุณยังจะมาเอาอะไรจากฉันอีก”
“ผมไม่ได้จะมาแกล้ง” เห็นหญิงสาวร้องไห้แล้วผู้กองกรินทร์ก็อดเอ็นดูไม่ได้จึงได้ผ่อนแรงที่จับตัวเธอเอาไว้แล้วก้มลงมาหา “ผมจะพาคุณกลับไปหาผู้จัดการนะ หรือจะให้ผู้จัดการคุณมารับที่นี่ดีล่ะ”
“ไม่เอา ก็บอกว่าไม่กลับไง” เธอบอกเขาทั้งเสียงสะอื้นจนคราวนี้ผู้กองกรินทร์ต้องรีบควานหาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตาให้พร้อมกับทำเสียงจุ๊ๆๆ เหมือนกับตอนห้ามไม่ให้เด็กๆ ร้องงอแง
“งั้นก็อย่าร้องไห้สิ ไหน บอกผมมาซิว่าร้องไห้ทำไม มีใครมารังแกอะไรรึเปล่า”
“คุณลุง...คุณลุงใจร้าย” เมื่อกุมาริกาได้โอกาสเล่าเธอก็เล่าให้เขาฟังในทันที ให้เขาได้รู้ว่าน้องชายของเขาทำอะไรกับเธอไว้บ้าง “คุณลุงเขารักเพลงพิณจริงๆ ด้วยคุณลุงเขาไม่สนใจฉันเลย ฉันไปเห็นตอนที่พวกเขาบอกรักกัน คุณลุงบอกรักเพลงพิณ ขอความรักจากกันและกันแล้วฉันล่ะ...”
“แล้วคุณรักคุณลุงจริงๆ หรอ หรือว่าแค่อารมณ์ชั่ววูบ”
“ถ้าไม่รักจริงแล้วฉันจะมาร้องไห้อยู่ตรงนี้ทำไม ตั้งแต่ที่ได้เจอคุณลุงตอนอยู่สามจังหวัดชายแดนฉันก็ไม่เคยลืมคุณลุงได้เลย ฉันชอบเวลาที่คุณลุงอยู่กับหลาน คุณลุงน่ารักมากๆ ที่ฉันไม่ยอมมีแฟนก็เพราะว่าฉันรอคุณลุงนี่แหละแล้ววันนั้นน่ะ อึก...อึก” คนเล่าก็เล่าไป สะอึกสะอื้นไปพลางยกมือขึ้นมาเช็ดน้ำตาป้อยๆ คว้าผ้าเช็ดหน้าของผู้กองกรินทร์ไปสั่งน้ำมูกดังๆ อีกจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังยิ้มได้กว้างมากแค่ไหน
“เล่าต่อสิ” เขาขอให้เธอเล่าด้วยหัวใจที่พองโตแล้วก็ทำเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มเอาไว้ โธ่เอ้ย! รู้งี้รุกจีบมานานแล้ว ก็หลงเป็นแฟนคลับมาตั้งนานที่แท้เธอเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้เขาเหมือนกัน
“วันนั้นน่ะที่ไปดูพลุด้วยกัน ตอนที่คุณลุงมาช่วยฉันจากคนร้ายคุณลุงเท่มากๆ เลยถึงแม้ว่าเท้าของคุณลุงจะเฉียดหน้าฉันไปนิดๆ ก็เถอะ คุณลุงเป็นฮีโร่ของฉัน คุณลุงอบอุ่นใจดีมากๆ มากจนวันนั้นฉันไม่อยากให้คุณลุงไปไหน ฉันถ่วงเวลาเพื่อให้ได้อยู่กับคุณลุงนานๆ แล้วก็...ฮื่อออออ” กุมาริการ้องไห้หนักขึ้นมากกว่าเดิม “ฉันไปจูบเขา ฉันก็นึกว่าเขาจะมีความรู้สึกๆ ตอบจนกระทั่งเมื่อกี้นี้...ที่เขาไปบอกรักเพลงพิณ ฮื่ออออ คุณลุงใจร้าย คุณลุงไม่รักฉัน”
“รักสิ ทำไมจะไม่รัก” ผู้กองกรินทร์ล่ะอยากจะเอาไม้หน้าสามมาฟาดหัวยัยเด็กตรงหน้านัก พูดปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้วยังไม่รู้จักฟังอีก
“คุณฟังผมนะน้ำเมย ตั้งใจฟังให้ดีๆ” เขาจับไหล่เล็กๆ ทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเพื่อให้เธอรับฟังเขา
“เมื่อหลายปีก่อนคนที่คุณเจอในงานประกวดมิสควีนไทยแลนด์ที่จัดอยู่นราธิวาสน่ะคือผมเอง คุณจำได้มั้ยว่าคืนนั้นหลังการประกวดคุณลืมช่อดอกไม้เอาไว้ในงานแล้วผมเป็นคนไปเอามาให้คุณแล้วคุณก็แบ่งดอกไม้ให้ผมกับหลาน”
“ดอกไม้อะไร”
“ดอกกุหลาบสีขาว จะให้บอกด้วยมั้ยว่าคุณแบ่งให้หลานผมกี่ดอก ให้ผมกี่ดอก”
ดอกไม้หรอ ช่อดอกกุหลาบที่แฟนคลับของเธอให้มา เขารู้...
“แล้วคืนที่ดูพลุด้วยกันน่ะก็เป็นผม เรนเจอร์มันจะมาดูพลุกับคุณได้ยังไงก็ตอนนั้นมันกำลังกระโดดร่มอยู่ ถ้าคุณไม่เชื่อคุณก็ไปเช็คที่สัตหีบได้ ไปดูรายละเอียดว่างานวันนั้นมีรายชื่อทหารเรือที่กระโดดร่มอยู่กี่คน แต่ละคนชื่ออะไร ผมกับเรนเจอร์เราฝึกหน่วยรบของทุกเหล่าทัพมาด้วยกัน วันนั้นผมก็ไปร่วมงานแต่ไม่ได้เข้าร่วมพิธีผมก็เลยเอารถของเรนเจอร์ไปใช้แล้วขึ้นเขาเพื่อไปดูเรนเจอร์มันกระโดดร่ม เป็นความผิดของผมที่ผมไม่เคยบอกคุณมาก่อนว่าผมชื่ออะไรแล้วก็เป็นความผิดของผมที่ดันเอาเสื้อของเรนเจอร์ไปให้คุณใส่ คุณไม่เคยเจอกับเรนเจอร์มาตั้งแต่แรก ครั้งแรกที่คุณได้เจอมันก็ตอนที่คุณเอาดอกเอื้องแซะไปให้คุณปู่กับคุณย่าผมวันนั้นคุณเข้าใจมั้ย”
“...” กุมาริกาหัวตื้อไปหมดตอนนี้ ทั้งเมา ทั้งงงแต่ก็พยายามจะคิดตามที่เขาพูด น้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาเมื่อคิดตามเขา ถ้าตอนนั้นคนที่เธอเจอคือเขาจริงๆ คือเขามาโดยตลอด...
“ถ้าคุณลุงที่คุณหมายถึงคือคนที่คุณเจอในงานประกวดมิสควีนไทยแลนด์ คือคนที่ไปดูพลุกับคุณ คือคนที่จูบกับคุณแล้วคุณบอกว่าเป็นจูบแรกงั้นก็ฟังให้ขึ้นใจซะ คุณลุงคนนั้นก็คือผมเอง หรือถ้าคุณยังไม่เชื่ออีกผมมีอีกวิธีที่จะทำให้คุณเชื่อ”
“ยังไง...”
“ก็อย่างนี้ไง” ว่าจบ ผู้กองกรินทร์ก็ยื่นมือแกร่งข้างหนึ่งไปล็อกต้นคอของกุมาริกาเอาไว้แล้วก้มลงไปประกบปากจูบเธอในทันทีแล้วจูบเธอแบบเดียวกันกับที่เธอจูบเขาในวันนั้น กุมาริกาถึงกับตกใจสะดุ้งเฮือกแล้วก็ต้องเบิกตาโพลนเมื่อจดจำรอยจูบนี้ได้ เรื่องราวทั้งหมดพวกเขาอาจจะเล่าให้กันฟังก็ได้ แต่ถ้าเป็นสัมผัสแบบนี้มันลอกเลียนแบบกันไม่ได้และมีเพียงแค่คนที่จูบกับเธอวันนั้นเท่านั้นที่รู้ว่าสัมผัสและรสจูบมันเป็นยังไง หัวใจของเธอเต้นแรงและเลือดสูดฉีดจนร้อนผ่าวไปทั้งตัว แต่รสจูบก็หวานละมุนจนลืมรสของเหล้าอุ และไม่รู้ว่าเป็นเพราะความเมาหรือเพราะจูบที่ทำให้เธอรู้สึกตัวเบาหวิวคล้ายกับจะล่องลอยได้ มือข้างหนึ่งของเขายังคงล็อกต้นคอของเธอเอาไว้แล้วสอดมืออีกข้างมาดึงเธอเข้าไปกอด ไม่ว่าเขาจะเป็นใครและชื่ออะไรแต่เธอมั่นใจเลยว่านี่คือจูบของคุณลุงอย่างแน่นอน นี่คือคุณลุงของเธอตัวจริง...
แชะ!!! แชะ!!!
เสียงกดชัตเตอร์ดังรัวๆ เมื่อขณะนั้นได้มีนักข่าวที่มาทำข่าวงานนมัสการพระธาตุพนมผ่านมาทางนี้พอดีและจำได้ว่าหญิงสาวที่ยืนอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขงคือใคร ซูเปอร์สตาร์คนดังมายืนหลบมุมมืดพลอดรักกับชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเรือ...ท่าทางคืนนี้จะมีข่าวให้ได้เขียนยาวๆ เสียแล้วสิ นักข่าวคนดังกล่าวคิด
ในคืนเดียวกันหลังจากที่ไปไล่เตะก้นพันจ่าพรตกับพวกที่สถานีเรือแล้วข้ามโขงก็รีบขับรถกระบะของตนกลับไปที่งานนมัสการพระธาตุพนมทันทีเพื่อรับน้องสาวกลับบ้าน จากตอนแรกที่ว่าจะอยู่เป็นเพื่อนเที่ยวงานพระธาตุกับน้องสาวเขากลับหลงกลติดกับดักผู้กองกวินทร์เข้าให้ ไอ้คนเจ้าเล่ห์นี่มันดันร่วมกันกับพวกไอ้คุณจ่าโกหกเขา หลอกเขาว่าเพลงรักถูกสาวๆ ฉุด น้องชายเขายิ่งหน้าตาดีมากๆ อยู่เขาก็เลยนึกว่ามันจะโดนฉุดจริงๆ เลยรีบกลับไปหาเพราะตอนเรียนมัธยมต้นเพลงรักที่ตอนนั้นเป็นหนุ่มน้อยอยู่เคยเกือบโดนผู้หญิงฉุดมาแล้วจริงๆ นับตั้งแต่นั้นมาเวลาออกจากบ้านเพลงรักก็เลยต้องพกผ้าไปปิดหน้าปิดตาของตัวเองเอาไว้ตลอด เขาไม่ได้อยู่เฝ้าน้องสาวแบบนี้ไม่รู้ว่ามีหมาตัวไหนมันมาแอบคาบน้องสาวของเขาไปกินแล้วรึยัง
ติ๊ง!!!
เสียงข้อความไลน์ดังขึ้นในไลน์กลุ่มของทีมอัลฟา พอเขากดเข้าไปดูเห็นเป็นภาพที่ผู้กองกวินทร์ส่งมาเป็นภาพตอนที่เขากำลังนั่งชิงช้าสวรรค์อยู่กับเพลงพิณอย่างมีความสุขสุดๆ
“ไอ้พี่เรนเจอร์ หนอย...ไอ้ขุนแผนเอ้ย!!!” ข้ามโขงตบลงไปที่พวงมาลัยรถอย่างเจ็บใจที่พลาดท่าไอ้ขุนแผนนี่ แมวไม่อยู่แล้วหมาอย่างมันร่าเริงใหญ่เลยนะ ป่านนี้คงควงน้องสาวของเขาเที่ยวไปทั่วงานแล้วมั้ง
ติ๊ง!!!
คราวนี้ผู้กองกวินทร์ส่งภาพมาอีก เป็นภาพตอนเดินเวียนเทียนรอบองค์พระธาตุเคียงคู่กับเพลงพิณพร้อมกับข้อความที่ว่า ‘งานพระธาตุปีนี้มาเที่ยวกับแฟนนะเว้ย’ แล้วไอ้พวกคุณจ่าในทีมก็พากันส่งสติ๊กเกอร์ไปแซวกันใหญ่ ไอ้ขุนแผนบ้าเอ้ย! มันจงใจยั่วโมโหเขาชัดๆ ตอนนี้มีความสุขบนสวรรค์ไปเถอะ เดี๋ยวพ่อจะเอานรกไปฝากมันเอง มันลืมไปแล้วรึยังไงว่าพ่อของเขาก็อยู่ในไลน์กลุ่มเหมือนกัน หาเรื่องตายแท้ๆ
“หืม...” จากที่กำลังคิดถึงจุดจบของผู้กองกวินทร์ในคืนนี้อยู่นั้นข้ามโขงก็ต้องชะลอรถลงแล้วหักรถชิดซ้ายเมื่อเห็นว่าข้างหน้ามีคนกำลังโบกรถของเขาอยู่ ใครกัน... หมอหนุ่มมองไปรอบๆ ตัวซึ่งขณะนี้สองข้างทางของถนนเป็นทุ่งนา เพราะคืนนี้เป็นคืนแรกของงานพระธาตุรถในถนนเส้นหลักจึงค่อนข้างเยอะเขาเลยเลี่ยงมาใช้ถนนอีกเส้นแทน
“มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ” เขาลดกระจกลงถาม มืออีกข้างแตะมาที่ปืนพกสั้นที่ซ่อนเอาไว้กับเบาะนั่งเผื่อเอาไว้หากว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ด้วยอาชีพอย่างเขาทำให้ต้องระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลา ข้ามโขงมองชายคนที่โบกรถอย่างสำรวจ คาดเดาอายุยากเพราะชายคนนี้ใส่หมวกและมีผ้าอำพรางใบหน้าเอาไว้ ที่คอของเขามีผ้าผืนสีน้ำเงินคล้ายกับผ้าคลุมไหล่ของผู้หญิงคล้องอยู่ถึงจะดูเก่าตามกาลเวลาแต่ก็เหมือนจะได้รับการดูแลเป็นอย่างดี เสื้อผ้าของชายคนนี้ดูมอซอมากหากแต่มีเพียงแค่ผ้าผืนนี้เท่านั้นที่ดูสะอาดสะอ้าน และสิ่งที่ทำให้ข้ามโขงชะงักนิ่งไปก็คงจะเป็นแววตาของชายคนนี้ หัวใจของหมอหนุ่มกระตุกวูบอย่างที่ไม่เคยเป็น รู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาจนต้องกระพริบตาถี่ๆ เพื่อไม่ให้น้ำตาไหลอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผู้ชายคนนี้...มีดวงตาที่ดูดุดันเหมือนกับเขาเลย
“ลุงอยากไปงานพระธาตุขอติดรถไปด้วยได้มั้ย พ่อหนุ่มจะผ่านไปทางนั้นรึเปล่า” ชายปริศนาคนนี้พูดภาษากลางแทนภาษาถิ่นซ้ำสำเนียงยังชัดเป๊ะราวกับเป็นคนภาคกลาง...ข้ามโขงขมวดคิ้วมุ่ยอย่างสงสัย ถ้ามาที่นครพนมหรือไปหนองคายบ้านเกิดเขาจะใช้ภาษาถิ่นตลอด แล้วทำไมชาวบ้านคนนี้ถึงใช้ภาษากลางกับเขาล่ะ
“ลุงมาจากที่ไหนหรอครับ ทำไมถึงมาเดินคนเดียวค่ำๆ มืดๆ อยู่ที่นี่”
“ลุงมาจากกรุงเทพฯ จะมางานพระธาตุแต่เงินค่ารถไม่พอก็เลยอาศัยโบกรถเขามาเรื่อยๆ” อ๋อ ถึงว่าสำเนียงภาษากลางเป๊ะมากๆ งานนมัสการพระธาตุพนมเป็นงานบุญงานใหญ่ประจำปีก็เป็นธรรมดาที่จะมีนักท่องเที่ยวมาจากหลายๆ ที่ แต่...เขาก็ยังสงสัยเรื่องผ้าผืนที่คล้องคอลุงคนนี้อยู่ มันดูสะอาดมากๆ แล้วลุงคนนี้ก็บุคลิกดี ถึงจะแต่งตัวมอซอแต่กลับดูน่าเกรงขามและที่สำคัญ...หัวใจของเขามันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด
“ผมกำลังจะไปงานพระธาตุพอดี คุณลุงไปกับผมก็ได้ครับ”
“แต่ลุงไม่มีค่ารถนะ”
“ไม่เป็นไรครับ” ด้วยความเป็นคนใจดีและเอื้อเฟื้อต่อคนอื่นอยู่แล้วข้ามโขงจึงไม่รังเกียจที่จะเชิญชายแต่งกายมอซอขึ้นมานั่งบนรถข้างคนขับกับเขาแทนการให้ไปนั่งที่กระบะหลัง ซึ่งพอขึ้นมานั่งบนรถแล้วชายคนดังกล่าวก็มองแต่เขาด้วยแววตาที่อบอุ่น
“ทางเปลี่ยวๆ แบบนี้ทำไมถึงรับลุงขึ้นมาบนรถล่ะ ไม่คิดว่าลุงอาจเป็นโจรหรอ”
“ผมดูออกว่าลุงไม่ใช่โจรหรอกครับ” ข้ามโขงยิ้มตอบก่อนจะเริ่มขับรถต่อ ชายปริศนาคนดังกล่าวได้แต่แอบลอบมองหมอหนุ่มด้วยความรู้สึกที่มากมาย...ใจดีเหมือนแม่เลยนะ เขาคิดแล้วแอบมองข้ามโขงต่อด้วยความแสนคิดถึงและโหยหาก่อนจะสังเกตเห็นที่คอนโซลรถมีกรอบรูปเล็กๆ เป็นภาพของ ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาวางอยู่
“นี่พ่อกับแม่หรอ”
“ครับ”
“แปลก เคยเห็นแต่คนอื่นเขาเอาพระมาวางไว้หน้ารถ เพิ่งเคยเห็นคนเอาภาพของพ่อกับแม่มาวางเอาไว้หน้ารถแบบนี้”
“นี่แหละครับพระของผม” ข้ามโขงหันมายิ้มบอกอีก “พ่อกับแม่ถือว่าเป็นพระอรหันต์ของลูก ผมเชื่อว่าบุญคุณของพ่อกับแม่จะคอยปกป้องคุ้มครองผมครับผมก็เลยเอารูปของคุณพ่อกับคุณแม่มาวางเอาไว้ที่หน้ารถให้เป็นสิริมงคล”
“พ่อหนุ่มคงจะรักพ่อกับแม่มากสินะ”
“มากที่สุดในโลกเลยล่ะครับ คุณพ่อกับคุณแม่ของผมพวกท่านน่ารักมาก พวกท่านใจดีกับผม เอาอกเอาใจผมทุกอย่างแล้วก็ให้ทุกๆ อย่างกับผมโดยเฉพาะความรัก พวกท่านเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของผมแล้วคุณลุงล่ะครับ...มีลูกรึเปล่าทำไมถึงเดินทางมาที่นี่คนเดียวล่ะ”
ชายปริศนาคนดังกล่าวเงียบไปอยู่พักหนึ่งอย่างพยายามคิดหาคำตอบพลางหลับตาลงเพื่อเก็บซ่อนน้ำตาเอาไว้
“เคยมีน่ะ ลุงเคยมีลูกชาย...อายุพอๆ กับพ่อหนุ่มนี่แหละ”
“เคยมีหรอครับ”
“ลุงยกเขาให้คนอื่นเอาไปเลี้ยง ลุงฐานะไม่ดีเลยเลี้ยงเขาไม่ได้” น้ำเสียงขมขื่นที่ตอบกลับมาพาให้ข้ามโขงรู้สึกหดหู่ตาม ฟังจากน้ำเสียงข้ามโขงก็พอจะรู้ว่าคุณลุงคนนี้คงไม่ได้อยากจะยกลูกของตัวเองให้ใครหรอกแต่ด้วยสถานการณ์บางอย่างบางทีคนเรามันก็ไม่มีทางเลือก
“แล้วภรรยาของคุณลุงล่ะครับ”
“เสียไปนานแล้วล่ะ” พอพูดถึงภรรยาข้ามโขงก็สังเกตเห็นว่าคุณลุงคนนี้กำผ้าผืนสีน้ำเงินที่คล้องคอเอาไว้แน่น ที่เขามองว่าผ้าผืนนี้คล้ายกับผ้าคลุมไหล่ของผู้หญิง ท่าทางน่าจะเป็นของดูต่างหน้าภรรยาของคุณลุงคนนี้
“ผมเสียใจด้วยนะครับ ขอโทษนะครับที่ผมถามเรื่องส่วนตัวแบบนี้”
“ไม่เป็นไร” ชายปริศนาตอบและยังคงแอบมองข้ามโขงเป็นพักๆ ด้วยหน้าที่การงานของข้ามโขงทำให้เขาไม่ได้เจอหมอหนุ่มมานานแล้ว พอรู้ว่าข้ามโขงได้มาประจำการที่นครพนมเขาก็เลยหาโอกาสออกมาหา ข้ามโขง...โตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้วซ้ำยังเป็นแพทย์ทหารเรืออีก ช่างมีอนาคตที่ดีสมความตั้งใจของเขาจริงๆ ทั้งมีครอบครัวที่อบอุ่น มีพ่อกับแม่คอยมอบความรักให้ มีการศึกษา มีการงาน...เขาไม่เสียใจเลยที่เคยตัดสินใจยกลูกให้คนอื่นเอาไปเลี้ยงแทนแบบนี้ ไอ้คเชนทร์มันเลี้ยงลูกของเขาได้ดีจริงๆ ซ้ำยังเลี้ยงให้เป็นคนดีมีหัวใจที่อ่อนโยนอีก
ข้ามโขงหันมายิ้มให้ชายคนดังกล่าวเป็นพักๆ ตามประสาคนใจดี สงสัยว่าทำไมคุณลุงคนนี้ถึงได้เอาแต่แอบมองเขานักหรือว่าจะเกิดคิดถึงลูกชาย ถ้าเป็นอย่างนั้นก็นับว่าน่าเห็นใจอยู่ไม่น้อย น่าแปลกเหลือเกินที่การรับเอาคนแปลกหน้าขึ้นมานั่งบนรถด้วยวันนี้มันทำให้เขารู้สึกดีและอุ่นหัวใจมากๆ เขารู้สึกปลอดภัยอย่างสุดๆ จนอยากจะให้คุณลุงนั่งรถไปกับเขานานๆ เลย
จนเมื่อถึงที่จัดงานนมัสการพระธาตุพนม พอเอารถเข้าจอดแล้วข้ามโขงก็เดินอ้อมมาเปิดประตูรถให้คุณลุงที่ติดรถมาพร้อมกับช่วยประคองลงจากรถ แต่ทันทีที่ได้สัมผัสตัวกันหมอหนุ่มก็ต้องสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง ลุงคนนี้ท่าทางน่าจะอายุประมาณพ่อของเขา ตอนที่เขาช่วยประคองลงมาจากรถเขาสัมผัสได้ว่าคุณลุงคนนี้มีร่างกายที่ค่อนข้างแข็งแรงมากๆ กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ คล้ายกับคนดูแลร่างกายของตัวเองมาเป็นอย่างดีเหมือนพ่อของเขาเลย
“คุณลุงจะไปยังไงต่อหรอครับ แล้วขากลับจะกลับยังไง”
“ไม่ต้องห่วงลุงหรอกเดี๋ยวลุงก็จะกลับของลุงเอง ขอบใจพ่อหนุ่มมากนะ”
“เดี๋ยวก่อนสิครับ” ข้ามโขงดึงคุณลุงเอาไว้ด้วยความเป็นห่วง ถ้าไม่ติดว่าต้องรีบไปตามหาน้องสาวเขาก็อยากจะพาคุณลุงคนนี้ไปเลี้ยงข้าวอยู่หรอก ไม่รู้ทำไมเขาถึงรู้สึกอบอุ่นมากๆ เวลาอยู่ใกล้คุณลุงคนนี้ “คุณลุงทานข้าวมาแล้วยังครับ” เขาไม่รอช้าดึงกระเป๋าสตางค์ออกมาแล้วส่งธนบัตรหลายใบมาวางใส่มือของคุณลุงคนนี้
“คุณลุงเอาเงินนี่ไปหาอะไรทานแล้วก็เป็นค่ารถกลับบ้านนะครับ”
“ลุงไม่เอาหรอกพ่อหนุ่ม ลุงแค่อยากติดรถมาด้วยเฉยๆ”
“เอาไปเถอะครับ ถ้าคุณลุงไม่รับไว้ผมคงเป็นห่วงคุณลุงมากแน่ๆ เออ...ผมต้องรีบไปตามหาน้องสาวน่ะครับ งั้นผมขอแยกกับคุณลุงตรงนี้เลยก็แล้วกัน คุณลุงอยู่เที่ยวงานแล้วก็รีบๆ กลับบ้านนะครับ” เมื่อผู้กองกวินทร์ส่งไลน์ภาพเที่ยวงานพระธาตุมาอีกข้ามโขงก็เลยต้องรีบไปตามหาน้องสาวเพื่อช่วยพาน้องสาวออกมาจากเสือร้าย พอส่งเงินให้คุณลุงคนดังกล่าวแล้วเขาก็ยกมือขึ้นไหว้ลาก่อนจะรีบไปตามหาน้องสาวทิ้งให้คุณลุงคนนี้ได้แต่ยืนถือเงินแล้วมองตามเขาด้วยรอยยิ้ม
“หึ!” เขากระตุกยิ้มอย่างอ่อนโยนพลางส่ายหน้าให้หมอหนุ่มที่กำลังไปตามหาน้องสาว มือแกร่งถอดหมวดและผ้าที่ปิดบังใบหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาและดวงตาคมดุดันชัดเจน ใบหน้าที่ข้ามโขงถอดแบบไปจากเขา ไม่คิดมาก่อนเลยว่าการได้มาเจอลูกชายอีกครั้งในรอบหลายปีแล้วยังได้พูดคุยกันมันจะเป็นการเพิ่งแรงใจให้กับเขาได้มากแบบนี้ ชายปริศนาหรือ คำแสน ก้มลงมามองเงินที่ลูกชายให้มาด้วยรอยยิ้มละมุน
“ใจดีเหมือนแม่ฟ้าหยาด อ่อนโยนเหมือนแม่ป่าน...ไม่เหมือนพ่อเลยก็ดีแล้วล่ะนะ”
“นายครับ” เมื่อคำแสนเดินออกมาจากลานจอดรถของทางวัดก็มีชายอีกคนที่อายุเท่าๆ กันเดินเข้ามาหาพร้อมกับมีลูกน้องสองคนเป็นชายฉกรรจ์ตามมา “นายสิให้ผมลักเอาคนไปหยองบักอันนี่ให้หมุ่นอุ้ยปุ้ยเลยบ่ครับ เบิ่งทรงแล้วเป็นตาคันแข่วคัก” บุญส่ง ลูกน้องคนสนิทที่ติดตามคำแสนมาช้านานถามพลางส่งภาพที่แอบถ่ายมาให้คำแสนดู ซึ่งมันเป็นภาพขณะที่เพลงพิณกำลังเดินเที่ยวงานพระธาตุโดยมีไอ้หนุ่มคนหนึ่งคอยตามคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ ไม่ห่าง ดูแล้วก็อดหัวร้อนไม่ได้
“ไอ้แฝดเวรนี่อีกแล้ว” คำแสนพูดออกมาคนเดียวก่อนจะมองกลับไปยังทางที่ข้ามโขงกำลังไปตามหาน้องสาว “ไม่ต้องหรอกเดี๋ยวข้ามโขงจะจัดการเอง ส่วนไอ้แฝดนี่เก็บมันไว้ก่อนยังไงก็เห็นมันมาตั้งแต่เด็กๆ”
“ตอนเด็กน้อยกะส่วนตอนเป็นเด็กน้อยติครับ บัดใหญ่ขึ้นมาแล้วมันเป็นตาคันแข่วอีหลี” เพราะคำแสนคอยติดตามลูกๆ หลานๆ ของบ้านนี้มาตั้งแต่เด็กๆ บุญส่งที่ติดตามคำแสนมาจึงพลอยรู้สึกผูกพันกับลูกๆ หลานๆ ของเขาไปด้วย เห็นมีไอ้หนุ่มมาวุ่นวายกับหลานสาวอย่างเพลงพิณบุญส่งก็เลยพลอยไม่ชอบใจด้วยอีกคน
“เอาน่า ปล่อยมันไปก่อน” คำแสนยืนยันคำพูดก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณนี้ วันนี้จุดประสงค์ที่เขามาก็เพียงเพื่อปลอมตัวมาเจอกับลูกชายเท่านั้น เขาอยากมาเจอลูก อยากพูดคุยกัน แม้จะเป็นช่วงเวลาสั้นๆ และมีลูกมาช่วยประคองเดินลงจากรถเขาก็มีความสุขแล้ว เขาไม่ได้คิดอยากจะมาทวงเอาลูกชายคืนเพราะลูกของเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีที่เขาไม่อาจให้ได้ เห็นลูกเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีและมีชีวิตที่สุขสบายแบบนี้คนเป็นพ่ออย่างเขาก็หมดห่วง ข้ามโขงมาอยู่ที่นี่ก็ดีแล้วต่อไปเขาจะได้แอบมาหาลูกบ่อยๆ
*****************************************************************
พี่เรนเจอร์สาบานต่อหน้าองค์พระธาตุขนาดนี้คงเป็นเสือเขี้ยวกุดแล้วจริงๆ เอ็นดูความทำมือเป็นอุ้มเท้าแมวไปอ้อนสาว
ส่วนพี่ซีล...ถ้ารู้ว่าจะจำจูบนี้ได้งั้นจูบไปนานแล้วนะเนี่ย
ปีนี้งานพระธาตุ จัดวันที่ 9-17 ก.พ. 2565 นะคะทุกคน ใครว่างก็ไปเที่ยวกันเด้อ