81. ครุฑยุดนาค 2

81. ครุฑยุดนาค 2

“ต้องไปตอนนี้เลยใช่มั้ยพี่”

“อืม” อีกฝ่ายพยักหน้าตอบด้วยความเคร่งเครียด ข้ามโขงรู้ดีว่าที่ผู้กองกวินทร์เคร่งเครียดนั้นส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นเพราะความห่วงหาน้องสาวของเขานั่นแหละ สายตาที่แข็งกร้าวดูไหววูบเมื่อยามที่เขาหันไปมองเพลงพิณเหมือนกับพยายามตัดใจ มีเมียว่าห่วงเมียแล้วแต่ยิ่งเมียกำลังท้องแบบนี้ความห่วงคงมากเป็นสองเท่า

“เอาน่าพี่ เราก็รีบๆ ทำงานให้เสร็จแล้วก็รีบๆ กลับบ้านไง เราเคยออกไปทำงานด่วนแบบนี้ก็หลายครั้งแล้วน้องเพลงเข้าใจอยู่แล้วล่ะ”

“พี่รู้ว่าน้องเพลงเข้าใจ” เธอเป็นลูกของทหารกล้า เธอรู้และเข้าใจเรื่องการทำงานของพวกเขาดีว่ามีเวลาไม่แน่ไม่นอน และเธอก็รู้ดีว่าถึงแม้หัวใจทั้งดวงของเขาจะเป็นของเธอแต่ชีวิตเขาก็เป็นของชาติ “แต่ว่า…รอบนี้พี่เป็นห่วงน้องเพลงแปลกๆ ว่ะ มันสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้ พี่กลัวว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับน้องเพลง”

“พี่อย่าคิดมากเลย” เขามองไปทางเพลงพิณที่มีทั้งครูระรินและอาร์ตี้ตามประกบ “น้องเพลงมีคนดูแลเยอะ เสร็จงานที่อุบลฯ พรุ่งนี้ก็กลับนครพนมแล้ว ยิ่งเรามีงานด่วนแบบนี้คุณพ่อคงกำลังรีบพาคุณแม่กลับมาที่นครพนมแล้วน้องเพลงก็จะมีคุณแม่คอยดูแล ลุงงูก็อยู่ไหนจะบรรดาพี่งูทั้งหลายอีก”

“แต่วันนี้พี่ยังไม่เห็นลุงงูเลยนะ งูซักตัวก็ไม่เห็น”

“ก็…” แล้วทั้งสองคนก็มองขึ้นไปยังเทียนพรรษาเฉลิมพระเกียรติที่เป็นรูปพญาครุฑองค์ใหญ่สยายปีกอย่างน่าเกรงขาม แม้ด้านหลังของพญาครุฑจะมีพญานาคเจ็ดเศียรอยู่แต่ตัวพญาครุฑก็ดูยิ่งใหญ่น่าเกรงขามเหลือเกิน แม้แต่สระน้ำรอบๆ ทุ่งศรีเมืองแห่งนี้ก็ยังมีต้นเทียนพญาครุฑขนาดเล็กตกแต่งไว้ด้วย ความน่าเกรงขามของพญาครุฑผู้เกรียงไกรแบบนี้คงยากที่เหล่าพญางูจะกล้ามาเข้าใกล้ ตอนแรกข้ามโขงก็กังวลหากทิชากรมาที่นี่ แต่พอไม่เห็นเธออยู่ที่งานเขาก็ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อยซ้ำตอนที่เพลงพิณรำคู่กับอาร์ตี้ก็ยังเป็นบทเพลงสรรเสริญพญาครุฑอีก น้องสาวของเขารำถวายเสียงดงามขนาดนี้อำนาจบารมีของพญาครุฑต้องคุ้มครองน้องสาวของเขาอยู่แล้ว

“แค่คุณทิชาไม่โผล่มาก็ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวออกไปจากที่นี่แล้วลุงงูก็จะตามน้องเพลงไปเอง”

แม้ข้ามโขงจะบอกแบบนี้แต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังอดห่วงเพลงพิณไม่ได้ ถึงคืนนี้ทิชากรจะไม่มาแต่เขาก็ต้องทิ้งเพลงพิณเอาไว้คนเดียวอีกแล้ว ทั้งๆ ที่คืนนี้เขาสัญญาว่าจะพาเธอเดินเที่ยวงานต่อเพราะเห็นเธอบอกว่าอยากซื้อขนมไปฝากหลานๆ ที่กรุงเทพฯ แล้วไหนจะเรื่องคืนนี้ที่เขาบอกว่าจะดูแลเธอ จะใช้เวลาอยู่กับเธอ…

“พี่เรนเจอร์” เพราะความรู้สึกผิดทำให้ผู้กองกวินทร์ไม่กล้าสบสายตาเมื่อเพลงพิณเดินกลับมาหาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม เธอเดินเข้ามากอดแขนของเขาอย่างออดอ้อนเหมือนเคย แววตาสุกใสใสซื่อจนเขาไม่กล้าทำลายความรู้สึกของเธอ

“เสร็จงานแล้วไปช่วยน้องเพลงเปลี่ยนชุดในรถหน่อยสิคะ พอเปลี่ยนชุดแล้วจะได้ไปเดินเที่ยวงานกันต่อ” ยิ่งเพลงพิณบอกแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก เขาได้แต่เอื้อมมือไปลูบศีรษะของเธอเบาๆ เม้มริมฝีปากแน่น

“มีอะไรรึเปล่าคะ” เพลงพิณรู้สึกได้จากสีหน้าและท่าทีของเขา เป็นผัวเมียกันมาขนาดนี้แล้วทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร สีหน้าของเขาดูเคร่งเครียดขึ้นและไม่มีความขี้เล่นเหมือนก่อนหน้านี้ หรือว่า…

“มีงานด่วนหรอคะ” เธอหันไปมองทางพี่ชายด้วย พอเห็นข้ามโขงพยักหน้าตอบเพลงพิณก็ต้องรีบตั้งสติขึ้นมาทันที เหตุการณ์แบบนี้มันเคยเกิดขึ้นบ่อยๆ การที่เขาต้องรีบไปทำงานกะทันหันแบบนี้เธอเคยเจอมาแล้ว บางคืนเธอนอนกอดเขาอยู่ดีๆ พอมีสายโทรเข้าเขาก็ต้องรีบถือปืนออกจากบ้านไป บางทีกินข้าวยังไม่ทันจะหมดจานก็ต้องออกไปแล้ว สามีของเธอเป็นทหารหน่วยรบพิเศษ เขามีหน้าที่และภารกิจที่ต้องทำเพื่อชาติมากมาย ยอมเสียสละความสุขส่วนตัวเพื่อทำงานรับใช้แผ่นดินเพราะฉะนั้นในฐานะของเมีย ในฐานะคู่ชีวิตของเขาเธอจะไม่ทำให้เขาต้องคิดมากหรือรู้สึกผิดเด็ดขาด

“โธ่แค่มีงานด่วนเองน้องเพลงก็นึกว่ามีอะไรซะอีก” เธอยิ้มหวานให้สามีเมื่อเห็นสีหน้าของเขาเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่มาก แต่เรื่องนี้เธอจะไม่โทษเขาหรอก เธอเข้าใจเขาและเธอจะเป็นกำลังใจที่ดีให้เขา คอยสนับสนุนเขาให้ดี เพลงพิณคิดก่อนจะยื่นมือมากุมที่แก้มของผู้กองกวินทร์ เธอยังคงยิ้มให้กำลังใจเขา ไล้ปลายนิ้วกับแก้มของเขาเบาๆ

“พี่เรนเจอร์รีบไปทำงานเถอะค่ะไม่ต้องห่วงน้องเพลงหรอก เดี๋ยวคืนนี้น้องเพลงจะไปนอนกับป้ารินพรุ่งนี้ก็จะรีบกลับนครพนมแต่เช้า น้องเพลงมีคนคอยดูแลเยอะเพราะงั้นพี่เรนเจอร์ไปทำงานอย่างสบายใจได้นะคะ”

ได้ฟังคำของเมียแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ต้องหลับตาลงแล้วกุมมือของเธอเอาไว้กับแก้มของตน เมียของเขาช่างแสนดีเหลือเกิน เขารู้ว่าเธอก็เสียใจแต่เธอก็พยายามเข้มแข็งเพื่อเขา

“…พี่ขอโทษ…”

“ไม่ต้องขอโทษค่ะ พี่เรนเจอร์แค่จะไปทำงานนะคะไม่ได้ทำอะไรผิดซักหน่อย พ่อทหารกล้าของน้องเพลง “

” เดี๋ยวป้าจะดูแลน้องเพลงให้เอง อีกเดี๋ยวอาดินก็จะมารับป้าแล้วแล้วพรุ่งนี้ป้าจะไปส่งน้องเพลงที่นครพนมเองเรนเจอร์ไม่ต้องห่วงน้องหรอกนะ “เรื่องแบบนี้ครูระรินเข้าใจดีจึงเข้ามาบอกเพื่อไม่ให้ผู้กองกวินทร์ต้องมีห่วง ซึ่งพอครูระรินบอกแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ค่อยเบาใจขึ้นมาอีก เขารีบหันมาไหว้ขอบคุณครูระรินในทันที ครูระรินรักน้องงูน้อยของเขามากเขาเชื่อใจครูระริน

” ผมฝากน้องเพลงกับเจ้าแฝดในท้องด้วยนะครับป้าริน “ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ทรุดตัวลงไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเพลงพิณเพื่อจะจูบที่หน้าท้องของเธอเบาๆ มือของเขาลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบของเธอราวกับจะสัมผัสกับลูกน้อยทั้งสองในนั้น

” ลูกจ๋าเป็นเด็กดีนะลูก คุณพ่อจะไปทำงานแป๊บเดียวแล้วจะรีบกลับมาเล่นด้วย ลูกจ๋าอยู่กับคุณแม่อย่าดื้อ อย่างอแงนะครับ ขากลับคุณพ่อจะซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากนะ พ่อจ๋ารักลูกจ๋าที่สุดในโลกเลย “

เพลงพิณรีบเม้มปากกลั้นน้ำตาเอาไว้ ทั้งสงสารทั้งห่วงหาสามีแต่ก็ไม่อาจห้ามเขาได้ เธอพยายามปรับสีหน้าให้ดีแล้วฝืนยิ้มอีกเมื่อเขาลุกขึ้นมาหา สองแขนแกร่งกอดเธอไว้แนบอก เขาก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธอเบาๆ แล้วกระชับอ้อมกอดอีก

“แล้วพี่จะรีบกลับมานะคะ ถ้าเจ้าแฝดงอแงร้องไห้หาพ่อก็บอกลูกด้วยนะว่าเดี๋ยวคุณพ่อจะรีบกลับมาหา น้องเพลงดูแลตัวเองดีๆ นะคะ กินข้าวให้ตรงเวลา กินยาบำรุง ดื่มนมด้วย อย่าโหมงานให้มากพี่อยากให้น้องเพลงพักผ่อนเยอะๆ” เพลงพิณพยักหน้ารับกับอกของเขา พยายามกลืนก้อนสะอื้นเอาไว้ด้วยไม่อยากร้องไห้เพราะมันจะทำให้เขาเป็นห่วงเธอ

“…ดูแลเจ้าแฝดของพี่ให้ดีนะคะ พี่รักเจ้าแฝดมาก” ยิ่งเขาพูดแบบนี้เพลงพิณก็แทบจะกลั้นน้ำตาไม่ไหว สงสารทั้งสามีและลูกน้อยไปพร้อมๆ กันแต่จะทำอย่างไรได้เมื่อนี่คืองานของเขาและเหตุการณ์ครั้งนี้ก็คงจะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอน

เพลงพิณเดินมาส่งผู้กองกวินทร์ที่รถซึ่งอยู่ด้านหลังรถตู้ของเธออีกที เธอพยายามทำใจให้เข้มแข็งแล้วปั้นหน้ายิ้มให้สามีได้สบายใจเพราะเขายังมีท่าทีหงอยเหงาไม่หายแล้วก็เอาแต่กำชับกับเธอไม่หยุดว่าให้เธอดูแลตัวเองกับลูกให้ดี

“น้องเพลงจำได้ขึ้นใจแล้วค่ะพี่เรนเจอร์” เธอยิ้มบอกเมื่อเขากำชับทวนคำพูดเดิมๆ กับเธอเป็นรอบที่ห้าแล้ว เธอลูบท้องของตัวเองเบาๆ ลูกจ๋าของเธอคงดีใจกันมากที่คุณพ่อเป็นห่วงมากมายแบบนี้ “น้องเพลงจะดูแลลูกจ๋าทั้งสองคนของพี่เรนเจอร์ให้ดีค่ะ รับรองเลยว่าพอเสร็จงานพี่เรนเจอร์กลับมาจะเห็นว่าลูกจ๋าของเราอ้วนขึ้นเพราะน้องเพลงดูแลลูกดี”

“ดูแลลูกแล้วก็อย่าลืมดูแลตัวเอง” ผู้กองกวินทร์ดึงเอาเพลงพิณมากอดอีกเมื่อถึงรถแล้ว เขายังรู้สึกใจไม่ดีอยู่ ที่เขากำชับกับเธอหลายรอบว่าให้ดูแลตัวเองกับลูกให้ดีก็เพราะว่าเขาสังหรณ์ใจแปลกๆ เขาขอให้มันเป็นเพียงการคิดมากของเขาเท่านั้น อย่าได้มีอะไรร้ายๆ เกิดขึ้นกับคนที่เขารักเลย

“เราเองก็ดูแลคุณแม่ให้ดีแล้วก็ช่วยคุณแม่ดูแลน้องด้วยล่ะเข้าใจมั้ย ถ้าดูแลคุณแม่กับน้องดีเดี๋ยวพ่อจะเอาขนมแมวเลียมาฝากเยอะๆ” เขารับเอาแมวอ้วนมาจากข้ามโขงแล้วออกคำสั่งบ้าง ห่วงทั้งลูกเมีย ห่วงทั้งแมวเลยวุ้ย

“จะสั่งทั้งคนทั้งแมวเลยหรอพี่เรนเจอร์ รีบไปได้แล้วมั้งผมว่า” ทำอย่างกับไม่เคยลาเมียไปทำงานงั้นแหละ

“คนที่ไม่เคยมีเมียแบบมึงไม่เข้าใจหรอกข้ามโขง อย่ามาสาระแนผัวเมียเขาจะลากัน” คนจะลาเมียลาลูกอย่ามาขัดให้เสียอารมณ์นะ ก่อนหน้านี้เขายังเห็นมันส่งข้อความไปบอกเพชรน้ำผึ้งอยู่เลยว่าจะออกไปทำงานแล้ว ที่ต้องส่งข้อความก็เพราะมันพยายามโทรหาแล้วแต่เพชรน้ำผึ้งไม่รับสาย มันหงุดหงิดที่มันไม่ได้ลาเด็กของมันเลยทำเป็นพาลใส่เขาแทน

“ผมก็อยากลาน้องสาวผมบ้างนะ อยากลาเจ้าแฝดด้วย”

“กองไว้ตรงนั้นแหละ ถ้าอยากลาน้องสาวก็ไปลายัยชมพู่นู่น”

“นั่นไม่ใช่น้องสาว”

“มีพ่อคนเดียวกันไม่ใช่รึไง”

“ก็ไม่ใช่น้องสาวร่วมสายเลือดแบบน้องเพลงหนิ”

“…น้องสาวพ่อคนเดียวกันยังคิดจะจับทำเมียลง ไอ้เจ้าอาวาสศีลขาด” ผู้กองกวินทร์ว่าอุบอิบกับเพลงพิณแต่ก็ยอมให้ข้ามโขงได้เข้ามาลาน้องสาวแต่โดยดี

ระหว่างสองคนพี่น้องลากันผู้กองกวินทร์ก็เปิดรถแล้วหยิบเสื้อเกราะกันกระสุนมาใส่เตรียมพร้อมแล้วส่งข้อความแจ้งไปทางผู้กองกรินทร์ว่าตอนนี้เขาต้องกลับไปจัดการงานต่อให้ผู้กองกรินทร์เตรียมพร้อมไว้ หากต้องการกำลังเสริมให้รีบตามมาทันทีก่อนจะส่งข้อความบอกสมาชิกในทีมด้วยว่าให้ไปเจอกันที่จุดนัดหมาย

“พรุ่งนี้กลับถึงบ้านแล้วส่งข้อความมาบอกพี่ด้วยนะ อย่าให้พี่ต้องคอยห่วงโดยเฉพาะเจ้าแฝดของลุง ลุงข้ามโขงทั้งรักทั้งห่วงที่สุดเลย” ข้ามโขงยิ้มบอกน้องสาวพลางลูบศีรษะของเธอเบาๆ ห่วงน้องสาวกับหลานในท้องที่สุดแต่คิดว่าเดี๋ยวคงไม่เป็นไรหรอกเพราะเธอจะมีป้าระรินกับอาดินช่วยดูแล พรุ่งนี้เช้าก็จะกลับบ้านมีแม่คอยดูแลเป็นอย่างดี

” พี่ข้ามโขงกับพี่เรนเจอร์ก็ระวังตัว ดูแลตัวเองกันดีๆ นะคะเสร็จงานแล้วรีบกลับมาหาน้องเพลง” เธอกุมมือของพี่ชายไว้แน่นถึงจะเป็นห่วงแต่อีกใจก็เชื่อเสมอว่าพวกเขาทุกคนในทีมจะต้องปลอดภัยและทำภารกิจสำเร็จแน่นอน ทุกคนล้วนเป็นทหารกล้าที่เก่งกาจ ยามว่างก็ออกกำลังกาย ซ้อมมวย ซ้อมยิงปืนกันเป็นประจำ

“เสร็จงานคราวนี้น้องเพลงเชื่อว่าชายแดนแถบอีสานจะต้องสงบมากขึ้น จะไม่มีคนร้ายหรือแก๊งค้ายาเสพติดมาป้วนเปี้ยนไปอีกนาน ตราบใดที่ทีมอัลฟายังอยู่ที่นี่น้องเพลงเชื่อว่าจะไม่มีภัยร้ายใดๆ เกิดขึ้นอีก”

รอยยิ้มแสนหวานเป็นกำลังใจที่ดีพาให้ข้ามโขงและผู้กองกวินทร์ที่ได้ยินมีความฮึกเหิมในภารกิจมากขึ้น ช่างสมกับที่เป็นลูกสาวนายทหาร น้องสาวนายทหารและเมียของทหารกล้าจริงๆ

“กำลังใจดีแบบนี้พี่จะไม่ทำให้น้องเพลงผิดหวังเลยนะคะ” ข้ามโขงกอดน้องสาวแน่น น้องสาวของเขาช่างน่ารักเสียจริง มืออุ่นๆ ลูบผมน้องสาวทั้งรักทั้งเอ็นดูแต่ก็ยังไม่ทันจะหนำใจผู้กองกวินทร์ก็มาแงะมือเขาออกจากเพลงพิณแล้วดึงเธอไปกอดบ้าง

“พี่ก็จะเป็นทหารกล้าคนเก่งและคนดีของน้องเพลง จะไม่ทำให้น้องเพลงผิดหวัง เสร็จงานแล้วตอนพี่กลับมาน้องเพลงต้องคิสๆ พี่เป็นรางวัลด้วยนะคะ” แน่ะ มีการขอจูบเป็นรางวัลล่วงหน้าเสียด้วย แต่เพลงพิณก็ไม่อยากให้เขารอจนถึงตอนนั้น เธอมองซ้ายทีขวาทีจนมั่นใจว่าไม่มีใครเห็นแล้วจึงเอื้อมตัวขึ้นไปจูบสามีในทันที ข้ามโขงรีบเบือนหน้าหนีอย่างเซ็งๆ เริ่มชินแล้วที่เห็นน้องสาวจู่โจมผู้กองกวินทร์ก่อน ตั้งแต่แต่งงานมาน้องสาวของเขาดูใจกล้าบ้าบิ่นกับเรื่องพวกนี้ขึ้นเยอะ หอมแก้มผัวต่อหน้าพ่อกับแม่แล้วก็คุณยายก็ทำมาแล้ว จะมาจูบกันต่อหน้าเขาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก

เพลงพิณค่อยๆ ถอนจูบออกโดยที่สองแขนยังคล้องคอสามีอยู่ ผู้กองกวินทร์ตาพราวไปหมดเมื่อได้รางวัลเป็นจูบล่วงหน้า เขาติดใจจูบหวานๆ ของเธอจึงจะก้มลงมาจูบเธอซ้ำแต่คราวนี้เพลงพิณก็รีบยกมือมาปิดปากเขาเอาไว้ด้วยท่าทีเขินอาย

“เสร็จงานแล้วค่อยมาต่อนะคะ...คนดีของน้องเพลง”

“...ได้” ผู้กองกวินทร์โน้มตัวลงมาคลอเคลียคนในอ้อมแขนแล้วหันไปพูดกับข้ามโขง “ภารกิจนี้เอาฉบับเร่งด่วนนะ ต้องจบงานภายในสามวัน...กูจะรีบกลับมาจูบเมียต่อ”

จะทำอะไรก็ทำเหอะ ข้ามโขงว่าในใจ เพลียใจกับคนหลงเมียแล้วจริงๆ เมียอ้อนแค่นี้ก็ทำท่าจะโง่หัวจะไม่ขึ้น

เพลงพิณใจหายไม่น้อยขณะยืนมองสามีกับพี่ชายขับรถออกไปจากทุ่งศรีเมือง คืนนี้เธอว่าจะนอนอ้อนเขาเสียหน่อยกลับต้องผิดหวังเลยแต่เธอก็ชินแล้วล่ะ ถึงแม้จะมีห่างกันบ้างในเรื่องของงานแต่พอเขากลับมาเขาก็จะชดเชยเวลาที่เสียไปให้เธออย่างคุ้มค่า เธอภูมิใจนักที่ได้เป็นเมียรักของทหารกล้าคนนี้

“คืนนี้คงต้องนอนกอดแมวแทนซะแล้วสิ” เพลงพิณอุ้มแมวอ้วนสีขาวมากอด เดี๋ยวคืนนี้เธอจะนอนใส่เสื้อของเขาแล้วกันเพราะจะได้รู้สึกเหมือนมีเขาคอยกอดเธอตลอดเวลาเพราะก่อนไปผู้กองกวินทร์ให้เธอเก็บเสื้อคลุมทหารตัวใหญ่ของเขาเอาไว้เผื่อหนาวจะได้หยิบมาใส่ และที่เพลงพิณชอบมากที่สุดก็ตรงที่เสื้อของเขามีกลิ่นกายหอมๆ ของเขาติดอยู่นี่แหละ

หลังจากที่ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงไปแล้วก็มีใครบางคนแอบมาจ้องมองเพลงพิณอยู่ จากที่ซ่อนตัวอยู่นานไม่คิดเลยว่าวันนี้จะเป็นวันดีเปิดโอกาสให้เธอถึงขนาดนี้ จู่ๆ ผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ไปจากที่นี่ทำให้เพลงพิณไม่มีคนคอยปกป้อง หึ! เห็นทีชะตาของนังนี่จะถึงคาดแล้วจริงๆ

“เอื้อยเพลง เซาๆ อย่ามาเฮ็ดนำ ไปนั่งอยู่ซื่อๆ พู่นเถาะ” (พี่เพลง หยุดๆ ไม่ต้องมาทำ ไปนั่งเฉยๆ อยู่ตรงนู้นเลย) อาร์ตี้รีบวิ่งมาแย่งกล่องอุปกรณ์ที่ใช้ตอนรำไปจากเพลงพิณเมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะยกไปเก็บที่รถหลังเสร็จงานแล้ว ตอนนี้เธอกำลังท้องอยู่นะเขาจะให้คนท้องมายกของหนักได้อย่างไร อาร์ตี้คิดก่อนจะจูงมือเพลงพิณให้ไปนั่งรออยู่ที่รถตู้

“เป็นแม่มานกะนั่งซื่อๆ เลยเดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง” (เป็นคนท้องก็นั่งเฉยๆ เลยเดี๋ยวที่เหลือผมจัดการเอง) สั่งจบอาร์ตี้ก็รีบไปช่วยน้องๆ นางรำเก็บข้าวของต่อ เพลงพิณที่เข้าใจในความหวังดีของทุกคนเลยยอมนั่งอยู่เฉยๆ ในรถอย่างว่าง่าย แต่ก็เปิดประตูรถเอาไว้เพื่อดูน้องๆ กำลังเก็บข้าวของกัน ตอนนี้ครูระรินกับ ผบ.พสุธากำลังพูดคุยอยู่กับเจ้าภาพในงานตามประสาผู้หลักผู้ใหญ่ที่รู้จักกันและร่วมงานกัน ผบ.พสุธาเพิ่งจะมาถึงที่นี่ เห็นว่าคุยทักทายกับทางเจ้าภาพแล้วจะพาเธอกับน้องๆ นางรำไปเลี้ยงข้าว ครูระรินโทรไปสั่งให้แม่บ้านเตรียมห้องนอนให้เธอกับน้องๆ นางรำที่บ้านแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ทั้งครูระรินและ ผบ.พสุธาจะเป็นคนไปส่งเธอที่นครพนมเอง คาดว่าเดี๋ยวคงแวะไปที่หนองคายกันต่อเพราะจะไปช่วย ผบ.สายชลหวงลูกสาวที่ตอนนี้มีเพลงรักมาคอยตามคอยเฝ้าเจ้าขาอยู่

“...คิดถึงคุณพ่อจังเลยเนาะ ลูกจ๋าคิดถึงคุณพ่อเหมือนแม่มั้ยคะ” เพลงพิณลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ แล้วพูดกับลูกๆ ห่างกันแค่แป๊บเดียวก็คิดถึงเขาเสียแล้วสิ เธอคิดถึงอ้อมกอด ไออุ่นและกลิ่นกายหอมๆ ของเขา ยิ่งตอนนี้เธอกำลังท้องเธอก็ยิ่งคิดถึงเขามากกว่าเคย ตั้งแต่ตั้งท้องมานี้เธอรู้สึกว่าเธอติดเขาหนักขึ้นทุกวัน

“รีบกลับมาหาน้องเพลงกับลูกนะคะ น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์” เธอพูดกับโทรศัพท์มือถือที่ตั้งภาพหน้าจอเป็นภาพเขากำลังยืนกอดเธอซึ่งเป็นภาพถ่ายจากที่ไปเที่ยวกันมาเมื่อวานนี้ นิ้วเล็กๆ ไล้แก้มสามีผ่านหน้าจอโทรศัพท์ทั้งรอยยิ้ม คนอะไรน่ารักเหลือเกิน เพลงพิณคิด

เพลงพิณละสายตาจากโทรศัพท์มือถือเมื่อรู้สึกเหมือนกับมีใครกำลังเดินเข้ามาใกล้ประตูรถตู้ เพราะคิดว่าเป็นอาร์ตี้หรือครูระรินเพลงพิณจึงจะออกไปหาแต่ทว่าทันทีที่เธอก้าวเท้าลงจากรถปลายกระบอกปืนกระบอกหนึ่งก็จ่อมาที่ด้านหลังของเธอแล้ว เพลงพิณหัวใจไหววูบขณะค่อยๆ มองด้านหลังจนได้เห็นทิชากรอยู่ที่นี่ พอมองไปด้านหลังทิชากรอีกทีเพลงพิณก็ยิ่งหวั่นเมื่อเห็นต้นเทียนเฉลิมพระเกียรติพญาครุฑสยายปีกอย่างงดงามน่าเกรงขาม

“คุณทิชา...”

“หุบปาก” ทิชากรกดปลายกระบอกปืนมาที่ช่วงท้องของเพลงพิณแล้วห้ามไม่ให้เพลงพิณร้องขอความช่วยเหลือ “ถ้าไม่อยากให้ลูกในท้องแกตายก็หุบปากแล้วทำตามที่ฉันสั่งซะ”

เพลงพิณรีบกุมท้องตัวเองเองแน่น กลัวที่สุดก็คือกลัวว่าลูกน้อยทั้งสองจะเป็นอันตราย ที่บ้านสุวรรณเวชทุกคนดีใจมากที่เธอท้อง เพราะพี่ไนเปอร์ให้ลูกๆ ไปใช้นามสกุลของสามี สืบทอดตระกูลของสามีแล้วดังนั้นลูกของเธอจึงจะเป็นหลานคนแรกที่เป็นทายาทของบ้านสุวรรณเวช คุณปู่กับคุณย่าโทรมาหาเธอแทบทุกวันเพราะเห่อเหลนตัวน้อยในท้อง พ่อกับแม่สามีก็วางแผนอนาคตที่สดใสให้กับสองแฝดน้อย พ่อกับแม่และคุณยายของเธอก็เตรียมพร้อมจะช่วยกันเลี้ยงหลาน ลูกของเธอเป็นทายาทบ้านสุวรรณเวช เป็นแก้วตาดวงใจของทุกคนเธอจะให้ลูกของเธอเป็นอันตรายไม่ได้เด็ดขาด

“คุณต้องการอะไร ทำแบบนี้ทำไม” เพลงพิณเอ่ยถามพลางมองไปรอบตัวเพื่อหวังจะให้คนมาช่วย แต่ที่ตรงนี้ก็อยู่ในจุดที่ผู้คนไม่ค่อยเดินผ่านกันแล้วยังมีรถจอดบังอยู่อีก จะร้องให้คนช่วยก็ไม่ได้ จะสู้กลับก็กลัวว่าปืนในมือทิชากรจะทำให้ลูกของเธอเป็นอันตราย ถ้าเธอกับลูกเป็นอะไรไปพี่เรนเจอร์ที่ทำงานกลับมาจะเสียใจมากแค่ไหน เขารักลูกเหลือเกิน

“ไม่ต้องถามอะไรทั้งนั้น มานี่!” ไม่ว่าเปล่าแต่ทิชากรยังกระชากเพลงพิณให้เดินไปอีกทางโดยใช้ปืนจี้บังคับ เพลงพิณที่ไม่กล้าตอบโต้จึงยอมทำตามที่ทิชากรสั่งแต่โดยดี

ทิชากรรอเวลานี้มานานแล้ว เวลาที่เพลงพิณอยู่คนเดียวและไม่กล้าสู้ ทุกทีเธอมักจะมีพวกนางรำรุมล้อม บ่อยสุดก็จะมีพี่ชายกับสามีอยู่ด้วยแต่ตอนนี้ หึ! ชะตาเพลงพิณคงหมดเอาวันนี้แล้วล่ะ จากที่แค่ชิงชังและอยากทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวดแต่สิ่งที่ผู้กองกวินทร์ทำกับตนไปเมื่อวันก่อนและอำนาจบารมีของบ้านสุวรรณเวชที่ปกป้องเพลงพิณมันทำให้ทิชากรยิ่งโกรธเกลียดเพลงพิณจนอยากจะฆ่าให้ตาย สิ่งที่ผู้กองกวินทร์ทำเมื่อวันก่อนเป็นเหมือนฟางเส้นสุดท้ายแล้วจริงๆ รักมันมากใช่มั้ยนังนี่ ยิ่งมันมีลูกให้ก็คงจะยิ่งหลงมันกับลูกหนักแล้วถ้ามันกับลูกเป็นอะไรขึ้นมา...ถ้าเขาต้องเสียมันกับลูกไปผู้กองกวินทร์คงเหมือนคนที่ตายทั้งเป็น สะใจ สะใจจริงๆ

เพลงพิณถูกจี้มาจนถึงรถของทิชากร เธอถูกจี้ให้ขึ้นไปนั่งในตำแหน่งของคนขับก่อนที่ทิชากรจะบังคับให้เธอขับรถออกมาจากบริเวณทุ่งศรีเมือง เพลงพิณมองไปยังพญาครุฑที่ต้นเทียนด้วยความเคารพ อำนาจและบารมีอันยิ่งใหญ่ของพญาครุฑทำให้ลุงงูไม่อาจมาช่วยเธอที่นี่ได้เหมือนทุกทีแล้วนี่ทิชากรจะให้เธอไปที่ไหน ถ้าออกไปจากที่นี่จนพ้นรัศมีอำนาจของพญาครุฑบางทีลุงงูอาจจะมาช่วยเธอทันก็ได้

“อย่าทำอะไรฉันเลยนะคะคุณทิชา...ฉันกำลังท้อง...”

“ก็เพราะว่าแกท้องไงฉันถึงจะทำ อย่ามาพูดมากรีบๆ ขับรถไปตามที่ฉันบอก อย่าตุกติกเชียวนะไม่งั้นฉันทำแกแท้งแน่” ยิ่งได้ยินแบบนี้เพลงพิณก็ยิ่งหวั่นจนน้ำตาคลอ เธอไม่ได้ห่วงตัวเองหรือกลัวตายสิ่งที่เธอห่วงที่สุดก็คือลูก ลูกจ๋าแสนน่ารักที่ผู้เป็นสามีทั้งรักทั้งหวง

เมื่อไม่อาจขัดขืนได้เพลงพิณก็จำใจขับรถไปตามเส้นทางที่ทิชากรบอก ซึ่งเส้นทางที่ว่าเริ่มออกห่างจากตัวเมืองและบ้านเรือนผู้คนเข้าไปทุกที มันไกลออกมาจนพ้นจากทุ่งศรีเมือง พ้นจากอำนาจของพญาครุฑ

ลุงงูจ๋า พี่งูจ๋า ช่วยน้องเพลงกับลูกด้วย ลุงงูกับพี่งูมาช่วยน้องเพลงด้วยนะคะ เพลงพิณอธิษฐานขอในใจ ถ้าไม่มีพญาครุฑลุงงูก็จะมาช่วยเธอได้

ถนนเลียบริมแม่น้ำมูลจากที่เป็นทางลาดยางกลับเข้าสู่ทางลูกรังบ่งบอกว่าบริเวณนี้ห่างไกลจากผู้คนมากแล้วจริงๆ แสงไฟที่เคยมีก็พลันมืดมิด นอกจากเสียงเครื่องยนต์รถก็ได้ยินเพียงแค่เสียงหรีดหริ่งเรไรเท่านั้น เพลงพิณรู้ดีว่าทิชากรคงไม่ได้จะพาเธอมาต่อว่าหรือตบตีหรอก หากไม่หวังจะทำร้ายเธอก็คงจะเป็นลูกของเธอ...หรืออาจจะทั้งสอง เธอไม่มีโอกาสขอความช่วยเหลือจากใครได้เลยไหนจะมีปืนจี้อยู่ตลอดเวลาอีก ป่านนี้ทุกคนก็คงรู้แล้วว่าเธอหายตัวไป ถ้าลำพังแค่มือเปล่าเธอก็พอจะเอาตัวรอดได้เพราะผู้เป็นพ่อกับพี่ชายทั้งสองเคยสอนเธอยิงปืนและสอนการป้องกันตัวให้ แต่ตอนนี้เธอจะไปสู้ทิชากรได้อย่างไรเมื่ออีกฝ่ายมีปืนแต่เธอกลับตัวเปล่าแล้วยังมีลูกน้อยในท้องให้ห่วงหาถึงสองคน

“จอด!” เสียงทิชากรสั่งยิ่งทำให้เพลงพิณกลัว ตอนนี้รอบๆ ตัวเธอมันมืดไปหมด สิ่งเดียวที่พอจะทำให้รู้สึกมีความหวังก็คือแม่น้ำมูลที่อยู่ข้างถนน

เพลงพิณมองไปที่แม่น้ำมูลแล้วก็เหมือนมีความหวังและแผนภายในใจ พญานาคมักพ่ายแพ้เสมอเมื่อต้องสู้กับพญาครุฑบนบกแต่ถ้าเป็นในน้ำ...ในน้ำเธออาจมีทางรอด เธอว่ายน้ำแข็ง เธอว่ายน้ำและดำน้ำได้เก่งทิชากรตามมาทำร้ายเธอไม่ได้แน่ พอคิดได้ดังนั้นทันทีที่เพลงพิณจอดรถตามที่ทิชากรสั่งเธอก็รีบวิ่งหนีลงจากรถทันทีเพื่อจะลงไปที่ตลิ่งน้ำ ด้วยยังอยู่ในชุดนางรำเพลงพิณจึงยกชายผ้าซิ่นขึ้นโดยไม่ทันได้สังเกตว่าตอนที่เธอวิ่งหนีมานั้นได้มีสิ่งมีชีวิตบางอย่างวิ่งตามเธอมาเพราะก่อนหน้านี้มันตามเธอมาโดยซ่อนตัวอยู่ใต้ท้องรถ

“อีเพลงพิณ!!! มึงหนีไม่รอดหรอก”

ปัง!!!

แม้จะพยายามหลบแล้วแต่กระสุนปืนยังเฉี่ยวที่ต้นขาข้างซ้ายทำให้เพลงพิณล้มพับลงไปเมื่อถึงตลิ่งน้ำ ทิชากรหัวเราะลั่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายทรุดลงไปนั่งกับพื้น ผ้าซิ่นผืนสวยมีเลือดไหลซึม วินาทีนี้เพลงพิณกลัวจนตัวสั่นได้แต่พยายามคลานหนี ไม่คิดว่าทิชากรจะเกลียดเธอถึงกับอยากจะฆ่าให้ตาย

“...พี่เรนเจอร์...” ช่วยน้องเพลงด้วย ช่วยน้องเพลงกับลูกด้วย... ถ้าเธอตายเธอก็ไม่ได้อยู่กับเขาอีก ทำไมช่วงเวลาแห่งความสุขของชีวิตคู่มันถึงได้สั้นแบบนี้ กลับจากทำงานแทนที่จะได้เห็นเมียยิ้มให้แต่กลับจะได้เห็นร่างที่ไร้วิญญาณของเมียอย่างนั้นหรอ

“โอ๊ย! คุณทิชา อย่า” เพลงพิณกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อทิชากรเหยียบขยี้มาที่ต้นขาตรงจุดที่ถูกยิง ยิ่งทิชากรเหยียบเลือดก็ยิ่งไหลออกมามากขึ้นจนเต็มพื้นดินริมตลิ่งก่อนจะค่อยๆ ไหลลงแม่น้ำมูล

เห็นเพลงพิณร้องออกมาอย่างเจ็บปวดทิชากรก็ยิ่งได้ใจ จากที่ใช้เท้าเหยียบต้นขาของเพลงพิณมือก็ตบมาที่ใบหน้าของเพลงพิณเต็มแรงจนเลือดไหล ไม่เคยรู้สึกสะใจแบบนี้มาก่อน

“ไม่เห็นปากดีเหมือนเมื่อวันก่อนเลยนี่...อีงูพิษ! เรนเจอร์ไม่อยู่คุ้มกะลาหัวมึงแล้วทีนี้ปากดีไม่ออกเลยใช่มั้ย”

เพี๊ยะ!!!

ทิชากรตบเพลงพิณอีกหลายครั้งและพยายามจะกระทืบเท้าลงมาที่ท้องของเธอด้วยเพลงพิณจึงได้แต่ปัดป้องเท้าของทิชากรเพื่อไม่ให้ลูกน้อยในท้องเป็นอันตราย

“อย่านะอย่าทำลูกของฉัน ปล่อย อย่าทำลูกของฉัน!” เพราะมัวแต่ปัดป้องไม่ให้ทิชากรทำร้ายลูกในท้องเพลงพิณจึงโดนตบและทุบทีจนบอบช้ำ พอเงยหน้าขึ้นมองทิชากรอีกครั้งก็เห็นอีกฝ่ายหยิบกรรไกรออกมาจากกระเป๋ากางเกงด้านหลัง ดวงตาคู่สวยสั่นระริกพยายามจะดิ้นหนีแต่ก็อ่อนแรงมากแล้ว

“อย่า” เพลงพิณรีบกอดท้องตัวเองเอาไว้เมื่อคิดว่าทิชากรจะทำร้ายลูกของเธออีก แต่เปล่า ทิชากรกลับใช้กรรไกรในมือตัดเส้นผมของเธอแทน

“เรนเจอร์ชอบผู้หญิงไว้ผมยาว เขาดูแลเส้นผมของมึงดีมากเลยไม่ใช่หรอ” ในโซเชียลทิชากรมักเห็นคลิปที่ผู้กองกวินทร์สระผมให้เพลงพิณ บ้างก็ไดร์ผม บ้างก็แปรงผมให้ บางทีก็หัดทำผมให้เธอเผื่อว่าถ้าได้ลูกสาวเขาจะได้ทำผมให้ลูกเป็น ทิชากรดูคลิปที่ว่าด้วยความหมั่นไส้และริษยา อะไรก็ตามที่ผู้กองกวินทร์รักเธอจะทำลายทิ้งให้หมดเลย

เพลงพิณเลือกที่จะกอดท้องของตัวเองเอาไว้ เส้นผมที่ถูกตัดสักวันมันก็ยาวขึ้นมาใหม่ได้แต่ลูกของเธอ...ลูกของเธอต้องปลอดภัย เธอต้องคลอดลูกทั้งสองคนอย่างปลอดภัยให้ได้

ทิชากรพยายามตัดผมของเพลงพิณ แต่เพราะกรรไกรที่พกมามีขนาดเล็กและผมของเพลงพิณก็ยาวมากทำให้ตัดลำบาก ในระหว่างที่กำลังพยายามตัดผมของเพลงพิณอยู่นั้นสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ติดใต้ท้องรถและวิ่งตามเพลงพิณมาก็ปรากฏกายขึ้นอีกครั้ง ดวงตากลมโตจ้องจิกทิชากรด้วยความไม่พอใจ ขนบนแผงหลังและหางพองฟูชี้ตรงเตรียมพร้อมจะต่อสู้ก่อนที่ร่างอ้วนๆ สีขาวขนฟูจะกระโจนเข้าใส่ทิชากรในทันทีพร้อมกับฝังคมเขี้ยวและกรงเล็บไปตามเนื้อตัวของอีกฝ่าย

“โอ๊ยไอ้แมวบ้า ปล่อยนะ ปล่อยฉัน!!!”

“...น้องเพลงพิณ!!!” เพลงพิณเองก็ตกใจเหมือนกันเมื่อเห็นแมวอ้วนของตัวเองมาอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังนอนอยู่ที่เบาะบนรถตู้อยู่เลย “น้องเพลงพิณอย่า หนีไป หนีไปลูก!!!” ขนาดเธอทิชากรยังจะเอาชีวิตเลยแล้วนับประสาอะไรกับแมว

แล้วทุกอย่างก็เป็นแบบที่เพลงพิณกลัวเมื่อแมวตัวอ้วนยังกัดแขนของทิชากรอยู่พร้อมกับข่วนอีกฝ่ายจนได้เลือด ทิชากรที่ถือกรรไกรอยู่ในมือจึงได้จ้วงแทงเข้าที่ร่างอ้วนๆ นั้น

ฉึก!!!

“แง๊ววววววว” แมวอ้วนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดก่อนที่ร่างจะร่วงลงพื้น ขนสีขาวฉ่ำไปด้วยเลือดสีแดงฉาน เพลงพิณรีบคลานเข้าไปอุ้มแมวตัวอ้วนขึ้นมากอด น้ำตารินไหลเมื่อน้องแมวที่เธอกับผู้กองกวินทร์รักเหมือนลูกถูกทำร้ายและกำลังเจ็บปวด เพื่อช่วยเธอน้องแมวของเธอถึงต้องเป็นแบบนี้

“น้องเพลงพิณ น้องเพลงพิณอย่าเป็นอะไรนะลูก น้องเพลงพิณอยู่กับแม่นะ”

เห็นแมวตัวอ้วนนอนหายใจรวยรินอยู่ในอ้อมกอดของเพลงพิณทิชากรก็ยิ่งแค้น คราวก่อนมันก็กัดเธอแล้วยังจะครั้งนี้อีก ไอ้แมวบ้า ไอ้แมวเปรต! เมื่อเห็นว่าแมวตัวอ้วนยังไม่ตายทิชากรก็จะปรี่เข้ามาเล่นงานซ้ำเพลงพิณจึงค่อยๆ วางแมวตัวอ้วนลงบนพื้นแล้วลุกขึ้นเข้าไปผลักทิชากร

ผลัก!

ความโกรธพุ่งทวีขึ้นเมื่อน้องแมวที่แสนไร้เดียงสาถูกทำร้ายไปต่อหน้าต่อตา แม้จะเจ็บขาอยู่แต่เพลงพิณก็ฮึดสู้ผลักทิชากรจนล้มลง กรรไกรในมือกระเด็นหายไปกับพงหญ้าริมตลิ่ง

ดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตาแปรเปลี่ยนมาเป็นความเกรี้ยวกราด ดวงตาคู่สวยหวานและอ่อนโยนแดงก่ำ ดูโกรธแค้นจนทิชากรที่เผลอสบตาด้วยต้องรีบหลบสายตา เหมือนมีรัศมีอะไรบางอย่างแผ่ออกมาจากดวงตาของเพลงพิณจนเธอกลัวไม่กล้าสู้หน้า เพลงพิณไม่เอาแต่ร้องไห้ด้วยความหวาดกลัวเหมือนก่อนหน้านี้แต่ตอนนี้เธอ...

เพี๊ยะ!!!

ฝ่ามือของเพลงพิณตบมาที่ใบหน้าของทิชากรอย่างแรง เธอเคยบอกแล้วว่าถ้าทิชากรยังไม่ยอมหยุดคราวนี้เธอจะไม่อภัยให้เด็ดขาด ผู้หญิงคนนี้รังแกเธอมากเกินไปแล้ว ทำร้ายแมวของเธอไม่พอยังคิดจะฆ่าลูกของเธออีก

“ถ้าคุณไม่หยุด ฉันจะหยุดคุณเอง!”

ผลัวะ!!! เพี๊ยะ!!!

หมัดหนักๆ ฮุกเข้าที่หน้าของทิชากรก่อนฝ่ามือจะตบตามจนอีกฝ่ายหน้าหันเลือดท่วมปาก แค่นั้นยังไม่พอเพลงพิณยังจิกผมของทิชากรขึ้นมาอีก แรงจิกมือนั้นแรงมากจนทิชากรร้องโหยหวนแต่ก็ยังคงมองเพลงพิณด้วยความแค้น เพลงพิณเองก็ไม่ยอมเหมือนกัน

“พี่เรนเจอร์ไม่มีวันสนใจคุณหรอก ต่อให้ไม่มีฉันเขาก็ไม่มีทางชายตามองคุณ ที่ผ่านมาก็มีแต่คุณนั่นแหละที่ดิ้นจะเป็นจะตายไปกับเขาอยู่ฝ่ายเดียว”

เพี๊ยะ!!!

เพลงพิณตบหน้าทิชากรอีก

“ยิ่งคุณพยายามจะทำร้ายฉัน ฉันก็จะยิ่งใช้ชีวิตคู่กับพี่เรนเจอร์ให้มีความสุขที่สุด ยิ่งคุณเคียดแค้นไม่พอใจฉันก็จะยิ่งมีความสุขให้มากขึ้น ฉันจะกอดพี่เรนเจอร์ให้แน่น จะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขาแล้วยิ้มเยาะเย้ยคุณเพราะคุณไม่มีทางที่จะมีความสุขเหมือนกับฉัน!!!”

คราวนี้พอเพลงพิณจะตบทิชากรอีก ทิชากรที่เจ็บใจในคำพูดของเพลงพิณก็ฮึดสู้ขึ้นมาบ้างแล้วยั้งฝ่ามือของเพลงพิณเอาไว้

“อีงูพิษ! ธาตุแท้ออกมาแล้วสินะ ความจริงแกมันก็ไม่ได้เรียบร้อยอ่อนหวานหรอก ก็แค่เจ้ามารยาไปวันๆ เพื่ออ่อยผู้ชายเท่านั้นแหละ”

“หึ!!!” เพลงพิณแสยะยิ้มใส่ “ถ้าฉันอ่อยแบบนี้แล้วได้ครองรักกับคนที่ฉันรัก ทำไมคุณถึงไม่หัดอ่อยหรือทำตัวให้ดีแบบฉันบ้างล่ะผู้ชายเขาจะได้ไม่เหม็นขี้หน้า!!!”

“อีเพลงพิณ!!! อีงูพิษ!!!” ทิชากรยึดมือทั้งสองข้างของเพลงพิณเอาไว้ เพลงพิณเองก็จิกมือทิชากรตอบ ต่างฝ่ายต่างพยายามจะเอาชนะกัน เพลงพิณไม่มีทางเลือก เธอต้องสู้เพื่อรักษาชีวิตของตัวเองและลูกเอาไว้ ทิชากรจะมารังแกเธออยู่เรื่อยไปไม่ได้ ทุกๆ อย่างมันต้องจบวันนี้

“ฉันจะฆ่าแก ฉันจะไม่ปล่อยให้แกได้กลับไปหาเรนเจอร์แล้วหัวเราะเยาะฉันหรอก!”

ตุ๊บ!!! ในจังหวะที่เพลงพิณเผลอทิชากรก็กำมือเอาไว้แน่นก่อนจะชกมาที่ท้องของเพลงพิณเพราะรู้ดีว่านี่คือจุดอ่อนของอีกฝ่าย แน่นอนว่ามันได้ผลเมื่อเพลงพิณทรุดล้มลงไปกับพื้นในทันที ร่างเล็กๆ ขดตัวงอเอามือกุมท้องไว้แน่น มันทั้งเจ็บ ปวดและจุกจนแทบหายใจไม่ออก เดิมช่วงท้องก็เป็นจุดอ่อนของผู้หญิงอยู่แล้ว ยิ่งกำลังตั้งท้องอ่อนๆ อยู่ก็ยิ่งอันตราย

“...ลูกแม่...ลูก...” ยิ่งอาการปวดท้องทวีมากยิ่งขึ้นเพลงพิณก็หอบหายใจรวยริน เธอปวดท้องจนขยับร่างกายไม่ไหวฟุบไปกับพื้นริมตลิ่งแม่น้ำ ความกลัวเข้ามาเกาะกุมหัวใจ กลัวเหลือเกินว่าจะสูญเสียลูกน้อยที่เธอกับสามีช่วยกันทะนุถนอม ลูกจ๋า...ลูกแม่...

“อุ๊ย เลือดแกออกแหละ เลือดที่แผลถูกยิงหรือว่า...ลูกของแกมันจะไหลออกมา” เสียงทิชากรหัวเราะเยาะอย่างสะใจ เพลงพิณก็ยิ่งร้องไห้ปานใจจะขาดเมื่อรู้ดีว่าเลือดที่ไหลออกมาจนเต็มผ้าซิ่นไม่ใช่เลือดจากแผลถูกยิงเพียงอย่างเดียว ร่างเล็กๆ สั่นเทากอดกุมท้องตัวเองแน่น

“ลูกจ๋า...ลูกแม่...” ไม่นะ ลูกจ๋าของแม่อย่าจากแม่ไปนะ ลูกจ๋าอยู่กับแม่ก่อน เราต้องอยู่รอคุณพ่อกลับมาด้วยกันนะลูก

ทิชากรเห็นเพลงพิณนอนร้องไห้และหายใจรวยรินอยู่ริมตลิ่งแม่น้ำก็ยิ่งสะใจ ที่ร้องไห้หนักขนาดนี้ท่าทางเลือดที่เห็นจะไม่ใช่แค่เลือดจากการถูกยิง ดี!!! วันนี้จะเป็นวันตายของพวกมันแม่ลูก ว่าแล้วทิชากรก็หยิบปืนออกมาก่อนจะเดินเข้าไปหาเพลงพิณอีกครั้งพร้อมกับจ่อปืนใส่

“ไอ้ที่แกว่าจะอยู่ครองรักกับเรนเจอร์ให้มีความสุขที่สุดท่าทางมันจะไม่มีวันนั้นแล้วล่ะ เพราะอะไรรู้มั้ย...เพราะแกกับลูกกำลังจะตายยังไงล่ะ!!! แกไม่ต้องร้องไห้คร่ำครวญหาลูกแกหรอก ถ้าแกอยากเลี้ยงลูกนักฉันก็จะส่งแกไปเลี้ยงมันในนรกพร้อมกับไอ้แมวเปรตตัวนั้นด้วย ฮ่าๆๆๆ น่าสงสารเรนเจอร์ซะจริงๆ ที่คืนนี้เขาต้องเสียของรักไปทั้งหมดพร้อมๆ กัน”

ว่าแล้วทิชากรก็ปลดเซฟปืนเตรียมจะยิงเพลงพิณในเดี๋ยวนี้ เพลงพิณที่ไม่มีแรงแม้แต่จะลุกจึงหลับตาลง ถ้าลูกของเธอไม่อยู่แล้วเธอก็ไม่อยากจะอยู่ต่อไปเหมือนกัน ถ้าลูกจะไปเธอก็จะตามไปดูแลลูกด้วย จะสงสารก็แต่สามีเขาคงจะเสียใจมากที่เธอกับลูกและน้องแมวจะไม่อยู่กับเขาแล้ว

“พี่เรนเจอร์...”

ในจังหวะที่เพลงพิณคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ นั้นจู่ๆ ผืนน้ำในแม่น้ำมูลก็ขยับไหวเป็นระลอกคลื่นขนาดใหญ่พร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่ลำตัวปกคลุมด้วยเกล็ดมันวาว สิ่งมีชีวิตที่ว่านี้ไม่ได้มาเพียงตัวเดียวแต่ยังมากันเยอะแยะจนเต็มท้องน้ำอีก แม้แต่บนบกก็ยังมีสิ่งมีชีวิตชนิดนี้เลื้อยมานับพันๆ ตัว

ฟ่อ! ฟ่อ! ฟ่อ!

งูพิษน้อยใหญ่เลื้อยเข้ามาล้อมตัวเพลงพิณกับทิชากรเอาไว้และมีอีกหลายตัวที่เลื้อยเข้ามาคั่นกลางระหว่างคนทั้งคู่ จากที่ตอนแรกว่าจะยิงเพลงพิณที่นอนแน่นิ่งอยู่คราวนี้ทิชากรก็เริ่มเล็งปืนไปที่งูแทน เธอรู้สึกกลัวเหล่าฝูงงูที่มีเยอะจนยั้วเยี้ยนี้มาก นี่มันอะไรกัน ทิชากรยกมือขึ้นมาคลำที่ลำคอของตัวเองอย่างลืมตัวว่าสร้อยพญาครุฑนั้นถูกคำแสนกระชากไปตั้งแต่ตอนที่อยู่โรงพยาบาลแล้ว จากที่ไม่เชื่อเรื่องสิ่งลี้ลับตอนนี้ทิชากรกลับนึกถึงคำเตือนเรื่องที่เธอมีเคราะห์ใหญ่ถึงชีวิตจากสัตว์เลื้อยคลานและพญานาค การที่มีงูนับพันๆ ตัวมาล้อมเธอเอาไว้แบบนี้มันไม่ใช่เรื่องปกติเลย

ฟ่อ!!!

“ว๊าย!” ทิชากรรีบโยนปืนในมือทิ้งเมื่องูเห่าตัวหนึ่งพ่นพิษขึ้นมาใส่มือ แล้วก็ยิ่งตกใจมากขึ้นเมื่อคราวนี้มีงูตัวใหญ่ดวงตาสีแดง เกล็ดสีดำอมเขียวเลื้อยขึ้นมาจากแม่น้ำ งูตัวนี้ตัวใหญ่กว่างูทุกตัวคล้ายกับเป็นหัวหน้าเมื่องูตัวอื่นๆ เลื้อยหลีกทางให้ ทิชากรเหมือนโดนสะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ก้าวขาไม่ออกเพราะความกลัว นี่มันอะไรกัน

งูตัวใหญ่นี้เลื้อยเข้าไปหาเพลงพิณแล้วแตะเธอคล้ายกับจะปลอบขวัญอย่างอ่อนโยน แต่พองูตัวนี้หันมาทางทิชากรพร้อมกับแผ่แม่เบี้ยใส่ทิชากรก็เข้าใจทุกอย่างดีแล้ว...งูพวกนี้มาเพื่อช่วยเพลงพิณ

“...ลุงงู...ลุงงูจ๋าช่วยน้องเพลงกับลูกด้วย” เพลงพิณเริ่มมีความหวังเมื่อเห็นลุงงูและพี่น้องงูทั้งหลาย ความกลัวที่เคยมีบางเบาลงแต่เพราะยังปวดที่ท้องอยู่เธอจึงได้แต่นอนขดตัว นิ้วมือจิกลงไปกับพื้นดินสุดทรมาน มันเจ็บปวดจนแทบไม่อยากหายใจก่อนที่ภาพทุกอย่างจะเลือนราง ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือเหล่าพี่น้องงูต่างก็พากันเลื้อยมากอดรัดเธอเอาไว้คล้ายกับจะคุ้มภัยให้แล้วเธอก็ไม่ได้สติอีกเลย

ทิชากรยืนตัวสั่นเมื่อเห็นว่ามีงูพิษหลายตัวเข้าไปรัดโอบกอดเพลงพิณเอาไว้ ไม่มีงูตัวไหนเลยทำร้ายเพลงพิณ นังเพลงพิณมันเป็นอะไรกันแน่ทำไมมันถึงมีฝูงงูคอยคุ้มครองแบบนี้

ฟ่อ!!!

งูตัวใหญ่เลื้อยเข้ามาหาทิชากร ดวงตาคู่แดงก่ำดูน่ากลัวจนทิชากรต้องรีบยกมือขึ้นไหว้ แต่ถึงจะไหว้ก็ไม่ได้ทำให้ความโกรธแค้นของงูตัวนี้จางหาย เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนตนเคยจัดการกับคนที่มาทำร้ายปานมณฑาแล้วไม่คิดว่าวันนี้คนที่เป็นสายเลือดเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้นจะตามมาทำร้ายลูกหลานของตนอีก หยาดเลือดของเพลงพิณที่ไหลลงแม่น้ำมูลยิ่งสร้างความโกรธแค้นให้กับฝูงงูโดยเฉพาะงูตัวใหญ่ มันเข้าไปเลื้อยรัดทิชากรเอาไว้ทันทีและรัดแน่นอย่างไร้ซึ่งความปรานีด้วย เหล่างูทั้งหลายเคยจะจัดการกับทิชากรมานานแล้วแต่เพราะผู้หญิงคนนี้มีสร้อยพญาครุฑคุ้มครองจึงไม่อาจทำอะไรได้แต่ตอนนี้...ไม่มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ไหนจะอยากคุ้มครองคนชั่วแบบนี้หรอก แม้จะเคยมีของดีป้องกันตัวอย่างไรแต่สุดท้ายของดีที่ว่านั้นก็จะสูญหายไปอยู่ดี

“อั๊ก...อั๊ก...” ทิชากรไม่อาจทรงตัวให้ยืนได้อีกต่อไป แรงที่งูตัวใหญ่รัดมันมหาศาลจนทำให้กระดูกของเธอค่อยๆ แตกจนทรุดล้มลงไปนอนกับพื้น งูตัวใหญ่ดึงร่างของทิชากรลงไปในน้ำห่างจากเพลงพิณ ระดับน้ำริมตลิ่งไม่ลึกมากเพราะเหล่างูที่โกรธแค้นต้องการจะจัดการกับทิชากรให้ได้ทรมานที่สุดเหมือนที่เคยทำเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ทิชากรที่ยังมีสติอยู่หวาดกลัวจับใจด้วยไม่เคยเห็นอะไรที่น่ากลัวเช่นนี้มาก่อน เธอขยับตัวไม่ได้ ยิ่งงูใหญ่รัดเธอกระดูกก็แตกแทบแหลกสลาย งูใหญ่ชูคอขึ้นเหนือเธอแล้วแผ่แม่เบี้ยออกมาอีก ดวงตาสีแดงลุกโชนราวกับเปลวไฟก่อนที่จะอ้าปากออกจนเห็นคมเขี้ยวขนาดใหญ่

ฉึก!!!

งูใหญ่ฉกลงมาที่ใบหน้าของทิชากรพร้อมกับพิษร้ายยิ่งกว่าน้ำกรด

“อั๊ก!!!” ทิชากรไม่มีแม้แต่เสียงจะร้องครวญคราง พิษงูที่รุนแรงส่งผลให้ใบหน้าส่วนที่ถูกฉกเป็นรอยไหม้ลุกลามไปทั่ว และเมื่องูใหญ่เปิดฉากโจมตีก่อนคราวนี้เหล่างูพิษน้อยใหญ่ที่เหลือก็เข้ามารุมทึ้งฉกกัดทิชากรต่อ งูนับร้อยนับพันรุมร่างของผู้หญิงเพียงคนเดียวจนเป็นภาพที่ชวนสยดสยองและน่าเวทนา ดวงตาของทิชากรเบิกกว้างด้วยความทรมานก่อนที่งูจงอางตัวใหญ่จะเข้ามาฉกควักลูกตาของเธอออกมา กลิ่นคาวเลือดโชยไปทั่วคุ้งน้ำ ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วงทิชากรเจ็บปวดทรมานด้วยพิษงูจำนวนมหาศาล ไม่เพียงแต่โดนฉกกัดแม้แต่เนื้อนิ่มๆ ก็ยังถูกกัดกินอีกด้วยจนสภาพของเธอแทบไม่เหลือเค้าโครงร่างมนุษย์ ก่อนจะหมดลมหายใจทิชากรนึกถึงผู้กองกรินทร์ ถ้าเธอไม่ทำร้ายหัวใจของเขาในตอนนั้นป่านนี้เธอก็คงจะได้เป็นสะใภ้ใหญ่บ้านสุวรรณเวชแทนกุมาริกา จากนั้นเธอก็นึกถึงผู้กองกวินทร์ ผู้ชายที่เธอตกหลุมรักสุดหัวใจแต่เขาก็ไม่เคยมองเธอเลย ไม่มองไม่พอเขายังเกลียดเธอมากด้วย ทำไมกัน ทำไมเขาถึงไม่รักเธอบ้าง เพราะเขาคนเดียวเธอถึงต้องเป็นแบบนี้ ถ้าเขารักเธอและไม่ไปหลงเพลงพิณเธอก็คงไม่ต้องจบชีวิตแบบนี้ แม้แต่ลมหายใจสุดท้ายทิชากรก็ยังโทษว่าเป็นความผิดของคนอื่น จิตใจที่ดำมืดหม่นหมองทำให้ดวงวิญญาณไม่บริสุทธิ์และยากจะไปสู่ภพภูมิที่ดีได้ ดวงจิตที่ดับลงอย่างช้าๆ ล่องลอยออกไปไกลแสนไกล แต่ยิ่งไกลแสนไกลก็ยิ่งมืดมนจนยากจะหาแสงสว่างพบ

ในช่วงค่ำเดียวกันชายหนุ่มรูปหล่อกำลังยืนอยู่ที่ท่าน้ำริมแม่น้ำมูลในชุดเสื้อเชิ้ตสบายๆ แต่ดูโก้หรู สายตาของเขามองผู้หญิงที่กำลังเดินมาที่ท่าน้ำด้วยดวงตาแสนอ่อนโยน เธอคือคนพิเศษของเขาและเขาก็รักเธอสุดหัวใจ เธอสวมชุดเดรสยาวแบรนด์ดังที่เขาสั่งซื้อจากฝรั่งเศสเพื่อเธอคนนี้โดยเฉพาะ ยิ่งเธอเกล้าผมขึ้นจนเห็นกรอบหน้าหวานๆ ชัดเขาก็ยิ่งตกหลุมรักเธอ สวย...ช่างสวยเหลือเกิน เขาคิด ขณะที่หญิงสาวคนดังกล่าวเดินมาที่ท่าน้ำซึ่งมีโคมไฟสีนวลๆ ประดับเป็นระยะๆ จนเมื่อหญิงสาวคนนี้เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาก็ยังคงยิ้มหวานอยู่เหมือนเดิม

“หืม” หญิงสาวคนดังกล่าวขมวดคิ้วแล้วเอียงมองหน้าเขาซ้ายที ขวาที จนเห็นว่าเขายังนิ่งอยู่นั่นแหละเธอจึงต้องสะกิดเข้าให้

“น้ำปิง น้ำปิงโอเคนะลูก”

เสียงของเธอทำให้กริชชาภัทรรู้สึกตัวก่อนจะยิ้มเจื่อนๆ ออกมาให้ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก็แหม แม่ของเขาสวยมากขนาดนี้มันก็อดตะลึงในความสวยไม่ได้น่ะสิ

“ขอโทษครับ คุณผู้หญิงสวยมากจนผมตะลึง” ว่าแล้วก็ดึงมือของผู้เป็นแม่มาจุมพิตเบาๆ ทำให้น้ำอิงหัวเราะออกมาคิกคัก เอ็นดูลูกชายเหลือเกิน โตจนป่านนี้แล้วยังหาแฟนไม่ได้ จะล่องเรือชมวิวแม่น้ำยามค่ำคืนทั้งทีก็เลยต้องควงแม่ไปก่อน

“คุณพ่อให้เวลาสองชั่วโมงเท่านั้นนะ” เธอทำเป็นมองนาฬิกาว่าจนกริชชาภัทรต้องโอดครวญ

“โธ่คุณแม่ครับ ก่อนจะมาที่นี่คุณแม่ก็อยู่กับคุณพ่อตลอดแล้วให้เวลาอยู่กับผมมากกว่านี้หน่อยสิ”

“ตอนนี้เหลือเวลา 1 ชั่วโมง 57 นาทีแล้ว” น้ำอิงก็ยังคงแกล้งลูกชายต่อจนกริชชาภัทรทำหน้างอนแล้วงอนอีก

“งั้นก็รีบขึ้นเรือเถอะครับ” เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะยื่นแขนมาให้ผู้เป็นแม่ควงแล้วพาขึ้นเรือสปีดโบ๊ทลำสวยหรูที่เขาเตรียมเอาไว้

เนื่องด้วยช่วงนี้มีเทศกาลแห่เทียนเข้าพรรษาที่อุบลราชธานีทำให้มีนักท่องเที่ยวเข้าพักที่โรงแรมในเครือของบ้านรัตนภิรมย์เป็นจำนวนมาก กริชชาภัทรที่เป็นผู้สืบทอดกิจการของทางบ้านจึงต้องเข้ามาดูแลความเรียบร้อยด้วยตัวเอง ซึ่งช่วงนี้ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่แม่ของเขาตามพ่อมาลงพื้นที่ตรวจเยี่ยมหน่วยงานในสังกัดสำนักบริหารพื้นที่อนุรักษ์ที่ 9 ด้วยเขาจึงแอบขโมยแม่มาจากพ่อเพื่อจะพาล่องเรือชมบรรยากาศความสวยงามของแม่น้ำมูลยามค่ำคืนเพราะนี่เป็นอีกหนึ่งในจุดขายของโรงแรมเขา กริชชาภัทรตั้งใจว่าจะพาแม่ล่องเรือชมบรรยากาศริมน้ำ จิบไวน์แสนอร่อยแล้วถ้าแม่ของเขาอยากไปดูงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธาเขาก็จะพาไป เขาเพิ่งรู้เมื่อตอนค่ำนี่เองว่าวันนี้เพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ก็อยู่ที่อุบลฯ ด้วยเหมือนกัน เขาเห็นผู้กองกวินทร์ลงสตอรี่เป็นภาพคู่กับเพลงพิณภายในงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธา เหมือนเพลงพิณจะมีงานรำที่นี่ ในฐานะที่น้องสาวของเขาจะดองกับบ้านสุวรรณเวช ทั้งสามบ้านสนิทกันดีถ้าเขารู้เร็วกว่านี้ก็ว่าจะชวนผู้เป็นแม่มาดูเพลงพิณรำที่งานและทักทายผู้กองกวินทร์ด้วย เขายังไม่ได้แสดงความยินดีกับคนทั้งคู่ด้วยตัวเองเลยเรื่องที่เพลงพิณตั้งท้องลูกแฝด มีแต่ส่งของขวัญมารับขวัญหลานเท่านั้น

“บรรยากาศดีจัง นี่ถ้าไม่ติดว่าวันนี้คุณพ่อลงพื้นที่มาทั้งวันแล้วพรุ่งนี้ต้องไปลงพื้นที่แต่เช้าอีกแม่ก็ว่าจะชวนคุณพ่อเขามาด้วยเหมือนกัน ลูกชายอุตส่าห์ชวนมาล่องเรือทั้งที” น้ำอิงรับแก้วไวน์จากลูกชายมาจิบ บรรยากาศสองฝั่งมูลดีแบบนี้ไว้สามีเสร็จงานก่อนเธอจะชวนเขามาอีกรอบแน่

“ไว้คุณพ่อเสร็จงานแล้วเดี๋ยวผมจัดล่องเรือดินเนอร์สุดโรแมนติกให้เองครับ...เผื่อยัยน้ำเมยจะมีน้อง” น้ำอิงแทบสำลักไวน์เมื่อได้ฟังลูกชายพูด เจ้าเด็กคนนี้นี่ชอบยุให้พ่อกับแม่มีน้องให้อยู่เรื่อยเลย

“ถ้าอยากได้น้องเพิ่มก็หาเมียมาทำหลานให้แม่ดีกว่ามั้ง เนี่ย เห็นคุณหมอแก้มเขามีหลานตัวเล็กๆ ให้ดูแลแล้วแม่ก็อยากจะมีหลานบ้างเหมือนกัน นี่อะไร ไม่ควงน้องสาวก็มาควงแม่ ไม่ควงแม่ก็ควงป้าแอนนี่เขา”

“ก็ผมยังไม่เจอคนที่ชอบนี่ครับ”

“คนที่ชอบน่ะเจอแล้ว แต่เขาดันมีผัวซะก่อนเลยแห้ว” น้ำอิงแกล้งแซวลูกชายเล่นเพราะได้ยินมาว่าเขาเคยสนใจเพลงพิณกับแก้วเจ้าจอมมาก่อน แต่พอรู้ว่าทั้งสองสาวมีเจ้าของแล้วกริชชาภัทรก็หน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บ แต่ก็ถือว่าตาถึงเลยทีเดียวเพราะสองสาวที่กริชชาภัทรมองโปรไฟล์ดีทั้งคู่ แล้วพอพลาดหวังจากทั้งสองสาวไปกริชชาภัทรก็ไม่กล้ามองใครอีกเลยสงสัยจะกลัวไปชอบเมียชาวบ้านเขาอีก

“โธ่คุณแม่อย่าตอกย้ำกันสิครับผมไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นแล้ว ผมมองพวกเขาเป็นน้องเป็นนุ่งแล้วครับ อีกอย่าง...แต่ละคนผัวดุฉิบหาย ผมขอเก็บชีวิตไว้หาสาวโสดน่ารักๆ มาเป็นลูกสะใภ้คุณแม่ดีกว่า”

“ดีมาก ตาสองหนุ่มนั่นเป็นหน่วยรบพิเศษทั้งคู่อย่าไปยุ่งเลย ลูกชายแม่ออกจะรูปหล่อโปรไฟล์ไม่ได้น้อยหน้าใคร แม่เชื่อว่าน้ำปิงต้องหาลูกสะใภ้น่ารักๆ มาให้แม่ได้อย่างแน่นอน”

“น่ารักๆ เหมือนคุณแม่” กริชชาภัทรเข้ามากอดผู้เป็นแม่จากทางด้านหลังด้วยท่าทีแสนอ้อนเพราะนานๆ จะได้ทำตัวเป็นเด็กอ้อนแม่ที ด้วยหน้าที่การงานที่ทำและการรับผิดชอบกิจการทั้งหมดของบ้านเอาไว้เขาจึงต้องคีพลุคให้ดูน่าเชื่อถือ ทำตัวแก่เกินอายุ ก็มีแค่ช่วงเวลาที่อยู่กับพ่อและแม่เท่านั้นที่จะได้ปล่อยตัวตามสบายบ้าง

“จะว่าไปแม่ก็อยากจะไปดูงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธานะ” น้ำอิงพูดขึ้นหลังจากที่ล่องเรือมาตามแม่น้ำมูลกับลูกชายได้สักพัก ซึ่งกริชชาภัทรเป็นคนขับเรือเอง เขาขับเรืออย่างช้าๆ ด้วยกลัวว่าแม่จะไม่สบายเอาเพราะตอนค่ำๆ แบบนี้อากาศที่นี่ค่อนข้างเย็น

“ก่อนหน้านี้น้ำปิงบอกว่าหนูเพลงพิณกับสามีเขาก็อยู่ที่งานเหมือนกันนี่ แม่อยากซื้อขนมไปฝากคนท้องจัง”

“จะยังทันอยู่มั้ยครับนี่เลยช่วงพิธีรำเปิดงานมานานแล้ว ไม่ใช่ว่ารำเสร็จแล้วกลับกันไปแล้วหรอครับ” กริชชาภัทรมองนาฬิกาข้อมือ ครั้นจะโทรหาผู้กองกวินทร์ก็เกรงใจ

“งั้นพรุ่งนี้เช้าน้ำปิงโทรถามทั้งสองคนให้แม่หน่อยนะว่าอยู่ที่ไหนกันแม่อยากเจอหนูเพลงพิณ เด็กคนนี้น่ะน่ารักมากอีกอย่างเขาก็สาบานเป็นพี่น้องกับน้ำเมยก็เหมือนเป็นลูกสาวแม่ด้วย กำลังท้องกำลังไส้น่าจะอยากกินขนม กินผลไม้เยอะๆ”

“ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะโทรถามผู้กองเรนเจอร์ให้แต่เช้า” กริชชาภัทรรับคำผู้เป็นแม่แล้วขับเรือต่อเพื่อจะไปงานทุ่งเทียนเรืองแสงแห่งศรัทธา ถึงแม้จะไม่ได้เจอเพลงพิณกับผู้กองกวินทร์ตามที่หวังแต่อย่างน้อยได้พาแม่ไปเที่ยวชมงานก็ดี

เรือลำสวยขับอย่างช้าๆ ไปตามแม่น้ำมูลที่ตอนนี้สองฝั่งแม่น้ำเป็นพื้นที่ป่าและทุ่งนา ไม่มีรถไม่มีแสงไฟทำให้บริเวณนี้มืดมากๆ และเพราะความมืดนี่แหละทำให้น้ำอิงสะดุดตากับฝูงหิ่งห้อยที่บินมาใกล้ๆ เรือจนต้องรีบเอาโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายแล้วส่งภาพไปให้สามีดู เห็นแม่มีความสุขกริชชาภัทรก็พลอยยิ้มไปด้วย

“หิ่งห้อยสวยมาก ถ่ายรูปไปโปรโมทนักท่องเที่ยวที่โรงแรมเราด้วยนะน้ำปิงเผื่อมีนักท่องเที่ยวอยากดูหิ่งห้อย” น้ำอิงบอกลูกชายพลางเอื้อมมือไปหาหิ่งห้อยตัวหนึ่งที่บินมาหา พอยื่นมือไปหาหิ่งห้อยตัวนั้นก็บินกลับไปที่ตลิ่งน้ำน้ำอิงจึงมองตามแต่ทว่าเธอกลับไปสะดุดตากับอะไรบางอย่าง

ที่เหนือตลิ่งน้ำมีรถคันหนึ่งจอดอยู่ ประตูรถข้างหนึ่งถูกเปิดเอาไว้แต่ไม่มีร่องรอยของใครอยู่ที่นี่ น้ำอิงสะกิดให้ลูกชายมองตามที่เธอเห็นด้วยสงสัยว่าใครกันที่มาจอดรถอยู่ที่นี่ก่อนที่กริชชาภัทรจะเอาไฟฉายในเรือมาส่องไปยังบริเวณที่รถจอดอยู่ทำให้แสงไฟไปกระทบกับอะไรบางอย่าง

“นั่น...นั่นคนนี่” ไม่ผิดแน่ นั่นเป็นคนจริงๆ น้ำอิงมั่นใจเพราะที่ริมตลิ่งแม่น้ำมีร่างของใครบางคนนอนขดตัวอยู่ เหมือนจะเป็นผู้หญิงด้วยแล้วชุดเครื่องแต่งกายก็...มีเครื่องประดับสะท้อนกับแสงไฟคล้ายกับชุดที่ใส่เป็นชุดไทยอย่างไรอย่างนั้น

“น้ำปิงเอาเรือเข้าไปดูหน่อยลูก ไปดูเขาหน่อย เออ...ยังมีชีวิตอยู่รึเปล่า”

“ครับคุณแม่” แม้จะไม่แน่ใจแต่กริชชาภัทรก็ขับเรือเข้าไปใกล้ๆ ด้วยความระมัดระวัง ด้วยเกรงว่าบางทีอาจเป็นนกต่อหลอกปล้นคนเขาจึงเอื้อมมือไปหยิบปืนมาเตรียมพร้อมด้วย แต่บริเวณตรงนี้ไม่ใช่เส้นทางที่คนทั่วไปจะผ่านมาบางทีอาจไม่ใช่คนร้ายก็ได้

“คุณแม่อย่าเพิ่งลงจากเรือนะครับ เดี๋ยวผมจะลงไปดูก่อน” เพื่อความปลอดภัยของผู้เป็นแม่เขาจึงให้น้ำอิงรออยู่บนเรือก่อนน้ำอิงจึงเอาไฟฉายมาส่องให้ลูกชาย

กริชชาภัทรกระโดดลงจากเรือเมื่อเรือเข้าใกล้ตลิ่งน้ำแล้ว ในมือของเขายังคงถือปืนอยู่ขณะเดินเข้าไปใกล้ร่างของหญิงสาว กลิ่นคาวเลือดและคราบเลือดที่ไหลออกมาจากผ้าซิ่นของเธอทำให้เขามั่นใจว่าเธอต้องได้รับบาดเจ็บอย่างแน่นอนกริชชาภัทรจึงเก็บปืนแล้วจะเดินเข้าไปหา แต่ทว่าพอเขาเข้าไปใกล้เธอจู่ๆ ก็มีงูตัวใหญ่เลื้อยเข้ามาขวางทางเขาเอาไว้ งูตัวใหญ่ดวงตาสีแดงน่ากลัว กริชชาภัทรกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ เหงื่อซึม เขาไม่เคยเจองูที่ตัวใหญ่แบบนี้มาก่อนโดยเฉพาะงูลำตัวสีดำอมเขียวดวงตาสีแดง งูตัวนี้เลื้อยไปรอบๆ ตัวหญิงสาวก่อนจะเลื้อยเข้ามาขวางเขาเอาไว้

“ระวังลูก” น้ำอิงรีบตามลูกชายลงมาจากเรือแล้วมองงูตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ พอมองพื้นรอบๆ ร่างของหญิงสาวก็เหมือนที่พื้นจะเต็มไปด้วยรอยเลื้อยของงู แต่ว่า...มันรอยใหญ่มาก รอยที่เห็นเหมือนกับรอยที่เห็นในข่าวเลย ข่าวที่อ้างว่านี่เป็นรอยของพญานาค น้ำอิงเรียนจบและทำงานเป็นหมอสัตว์ป่ามาหลายปี เจองูมาก็หลายชนิดแต่เธอไม่เคยเห็นงูชนิดไหนเหมือนกับงูตรงหน้าเลย ตอนแรกเธอก็นึกว่าหญิงสาวคนนี้จะถูกงูทำร้ายแต่พอมองท่าทีของงูดีๆ เหมือนงูตัวนี้กำลังคุ้มครองปกป้องหญิงสาวคนนี้มากกว่า

“เดี๋ยวแม่คุยเอง” เธอบอกลูกชายก่อนจะหันมาทางงูตัวใหญ่ที่ยังขวางทางเอาไว้ เธอเป็นหมอสัตว์ป่า เธอรักษาช่วยชีวิตเหล่าสัตว์ป่ามามากมาย เธอหวังว่างูตัวนี้จะรับรู้ได้ว่าเธอคือคนที่ช่วยชีวิตสัตว์ ไม่ใช่ทำลาย

“เราสองคนแม่ลูกไม่เป็นภัย เราแค่บังเอิญผ่านมา ช่วยหลีกทางให้เราเข้าไปดูอาการของผู้หญิงคนนี้ด้วยเถอะถ้าเธอได้รับอันตรายเราจะได้ช่วยเหลือ ไว้ใจพวกเราได้ พวกเรารับปากว่าจะไม่ทำอันตรายกับผู้หญิงคนนี้เด็ดขาด” น้ำอิงพูดจากใจ ตอนที่รักษาสัตว์เธอก็คุยกับเหล่าสัตว์น้อยใหญ่แบบนี้เสมอและครั้งนี้ก็เหมือนจะได้ผลเหมือนครั้งก่อนๆ เมื่องูตัวนี้ดูท่าจะรับรู้ในสิ่งที่เธอบอกได้ จากที่ชูคอขึ้นใส่มันก็ค่อยๆ ลดหัวลงก่อนจะเลื้อยเข้าไปดูหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ มันมองดูหญิงสาวด้วยความห่วงใยก่อนจะหันมามองน้ำอิงกับกริชชาภัทรอีกครั้งแล้วค่อยๆ เลื้อยลงไปในน้ำ แล้วพอมองลงไปในแม่น้ำมูลทั้งสองคนแม่ลูกก็ขนลุกเกรียวเมื่อตอนนี้ที่ผิวน้ำได้มีงูนับร้อยๆ ตัวกำลังลอยอยู่ ดวงตาของพวกมันทุกคู่มองมาทางน้ำอิงกับกริชชาภัทรเหมือนกับว่ารอดูท่าที หากเห็นว่าทั้งสองคนเป็นภัยพวกมันจะได้เข้ามารุมเล่นงานอีกครั้ง

“พวกเขาแค่กำลังคุ้มครองผู้หญิงคนนี้อยู่ เดี๋ยวแม่จะเข้าไปดูอาการเองน้ำปิงโทรเรียกรถพยาบาลด่วนเลยนะลูก” น้ำอิงบอกลูกชายก่อนจะเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนหมดสติอยู่ แล้วไม่ไกลกันนั้นก็มีแมวตัวอ้วนสีขาวนอนจมกองเลือดอยู่ด้วย อย่าบอกนะว่าถูกทำร้ายทั้งคนทั้งแมวเลย

“คุณ คุณคะได้ยินรึเปล่า” พอมองใกล้ๆ ก็เป็นอย่างที่น้ำอิงคิด ผู้หญิงคนนี้ใส่ชุดไทย รัดเกล้าและปิ่นปักผมหลุดออกมากองอยู่ข้างศีรษะ มีเศษเส้นผมตกอยู่และมีกรรไกรเลอะเลือดที่กอหญ้าด้วย เธอถูกตัดผมด้วยหรอ น้ำอิงรู้สึกสงสารอีกฝ่ายจับใจก่อนจะค่อยๆ เข้ามาประคองหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมแขน หญิงสาวคนนี้มีกลิ่นกายที่หอมมากแล้วพอน้ำอิงค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมออกจากใบหน้าของเธอจนเห็นใบหน้าชัดเจน ทั้งน้ำอิงและกริชชาภัทรที่กำลังโทรตามรถพยาบาลอยู่ก็ต้องตกใจเป็นอย่างมากเมื่อคนนี้หมดสติอยู่นี้ไม่ใช่ใครอื่นเลย

“...หนูเพลงพิณ!!!” น้ำอิงร้องออกมาลั่นเมื่อเห็นว่าคนที่ตนกำลังประคองอยู่นี้แท้จริงแล้วก็เป็นลูกหลานที่เธอรู้จักดี แมวตัวอ้วนสีขาวนั่นก็เป็นแมวของเพลงพิณเพราะน้ำอิงเคยเห็นกุมาริกาถ่ายรูปกับแมวตัวนี้บ่อยๆ เวลาที่มาหาเพลงพิณ

“ตามตำรวจด้วยน้ำปิง เอามาทั้งรถพยาบาลแล้วก็ตำรวจเลยนะลูก ด่วนเลย!” เธอบอกลูกชายอีกแล้วกอดประคองเพลงพิณไว้แนบอกพร้อมกับสำรวจดูว่าเพลงพิณบาดเจ็บตรงไหน จนกระทั่งเห็นเลือดที่ชุ่มผ้าซิ่นอยู่นั่นแหละน้ำอิงก็ยิ่งกลัวจนหัวใจสั่นไหว เพลงพิณกำลังตั้งท้องอ่อนๆ อยู่ ลูกของเธอล่ะ ลูกของเธอจะเป็นอย่างไรบ้าง

********************************************************************

คุณแม่น้ำอิงช่วยทั้งสองเพลงพิณด้วยนะคะ ทั้งเพลงพิณคนและเพลงพิณแมว

ลุงงูกับพี่งูก็ห่วงหลานสาวมาก ส่วนลุงคำแสนก็ทำได้ดีค่ะที่กระชากสร้อยพญาครุฑออกมา