82.วิสามัญจับตาย

82.วิสามัญจับตาย

เพราะกริชชาภัทรติดต่อผู้กองกวินทร์ไม่ได้น้ำอิงจึงโทรไปบอกเรื่องนี้กับราชาวดีก่อนที่ราชาวดีจะรีบบอกเรื่องนี้กับปานมณฑาอีกที น้ำอิงเพิ่งรู้ว่าที่ติดต่อผู้กองกวินทร์ไม่ได้เป็นเพราะเขามีงานด่วนต้องออกไปทำก่อนหน้าที่เพลงพิณจะถูกทำร้าย ครูระรินที่ตามหาหลานสาวอยู่นานรีบมาที่โรงพยาบาลทันทีที่ทราบเรื่องพร้อมกับ ผบ.พสุธา และคนที่ตามมาที่โรงพยาบาลคนต่อไปก็คือแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาที่มีราชการอยู่ที่อุบลฯ พอดี ส่วน ผบ.คเชนทร์กับปานมณฑาและทางบ้านสุวรรณเวชก็กำลังเดินทางมาที่นี่

“มันเกิดอะไรขึ้นคะทำไมน้องเพลงถึงถูกทำร้ายได้ พี่เรนเจอร์มันหายหัวไปไหนทำไมไม่รู้จักดูแลเมีย ถ้าเจอหน้านะแม่จะชกแล้วแหกอก...”

“ไนเปอร์ใจเย็นๆ ก่อน” สารวัตรพนารีบเบรก โชคดีว่าเขาประชุมงานกับเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ เสร็จพอดีตอนที่รู้เรื่องก่อนที่แก้วเจ้าจอมจะรีบลากเขามาเพราะเป็นห่วงหลานแฝด

“เรนเจอร์มีภารกิจด่วนน่ะเลยแยกกับน้องเพลงหลังพิธีรำบวงสรวง” ผบ.พสุธารีบบอกก่อนที่แก้วเจ้าจอมจะสาปแช่งพี่ชายตัวเอง ซึ่งเหตุผลนี้ก็ฟังขึ้นคราวนี้เธอเลยหันไปทางกริชชาภัทรอีกคน

“ตอนที่เจอน้องเพลงคุณเจอผู้ต้องสงสัยอยู่แถวนั้นด้วยมั้ย มีอาวุธอะไรตกอยู่ในที่เกิดเหตุ คนร้ายมันเป็นใคร ไอ้เวรตัวไหนที่มันกล้าดีมาทำร้ายน้องสาวกับหลานของฉัน!!!”

“เออ...”

“ก็บอกให้ใจเย็นๆ ไง” แล้วสารวัตรพนาก็รีบลากแก้วเจ้าจอมออกมาก่อนที่เธอจะกระชากคอเสื้อกริชชาภัทรมาถามทำให้ฝ่ายที่ถูกถามถึงกับโล่งอกทันที ท่าจะจริงอย่างที่กุมาริกาเคยบอกเขาว่าสามพี่น้องบ้านสุวรรณเวช คนที่ดุและน่ากลัวที่สุดก็คือแก้วเจ้าจอม ท่าทางนักเลงโตแบบนี้ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นหมอแล้วมีลูกที่แสนน่ารักอีกสองคน

“ตอนนี้ตำรวจในท้องที่กำลังตรวจสอบที่เกิดเหตุอยู่คืบหน้ายังไงเดี๋ยวเขาก็มาบอกเอง พี่ว่าตอนนี้เราต้องใจเย็นๆ และมีสติก่อน ตอนนี้น้องเพลงถึงมือหมอแล้วพี่เชื่อนะว่าน้องเพลงกับลูกจะต้องปลอดภัย”

“แต่ว่า...” คราวนี้แก้วเจ้าจอมว่าเสียงสั่นเครือแล้วมองไปทางประตูห้องฉุกเฉิน “หลานของไนเปอร์...เจ้าแฝดของไนเปอร์ ไนเปอร์เพิ่งจะมีหลานคนแรกไนเปอร์กลัวว่าหลานจะเป็นอันตราย น้องเพลงก็ด้วย น้องเพลงไม่เคยคิดร้ายกับใครเลยแล้วไอ้บ้าที่ไหนกันที่มันมาทำกับน้องเพลงแบบนี้” ไม่บ่อยครั้งนักที่แก้วเจ้าจอมจะน้ำตาซึมจนสารวัตรพนาต้องดึงเธอเข้าไปกอด

“คอยดูนะ ถ้ารู้ว่าเป็นใครแม่จะถลกหนังหัวมันออกมา จะเอามีดแหกอกควักหัวใจมันมากระทืบให้จมดินเลย!” แม้จะร้องไห้แต่ปากก็ยังคาดโทษคนร้ายได้อยู่ สารวัตรพนาก็ยิ่งกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้นพร้อมกับค้อมศีรษะให้ ผบ.พสุธา ครูระรินและน้ำอิงเป็นเชิงขอโทษที่แก้วเจ้าจอมเสียมารยาท ตั้งแต่ที่รู้ว่าเพลงพิณท้องแก้วเจ้าจอมก็เห่อหลานหนักมาก ไหนจะเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่ด้วยกันอีกเลยยากจะควบคุมอารมณ์ แต่สารวัตรพนาคิดว่าอย่างไรเสียเพลงพิณกับลูกจะต้องปลอดภัย เธอเป็นคนดีและมีศีลธรรมสูงมาก ผู้กองกวินทร์ก็ทำงานรับใช้ชาติบ้านเมือง มีพ่อกับแม่เป็นคนดีแบบนี้เขาเชื่อว่าหลานแฝดของเขาจะต้องปลอดภัยแน่นอน

สักพักใหญ่ๆ ระหว่างที่ทุกคนกำลังรอเพลงพิณอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินทางตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้ก็ได้เดินเข้ามาหา ผบ.พสุธาด้วยรู้จักและเคยติดต่องานกันเป็นประจำ ตำรวจแจ้งว่าไม่ไกลจากจุดที่พบตัวเพลงพิณก็มีศพของผู้หญิงอีกคนอยู่แถวนั้น ศพนั้นคาดว่าน่าจะเป็นดาราสาวที่ชื่อทิชากรเพราะพบเอกสารประจำตัวในรถที่เกิดเหตุ ซึ่งเพียงแค่รู้ชื่อของอีกฝ่ายแก้วเจ้าจอมกับครูระรินก็หันมามองหน้ากันทันทีเพราะคิดว่ายัยนี่นี่แหละคือตัวการ

ศพของทิชากรถูกนำมาชันสูตรที่โรงพยาบาลเดียวกัน สภาพศพมีความน่าเวทนาเป็นอย่างมากเพราะเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยฉกกัดจากสัตว์มีพิษคาดว่าน่าจะเป็นงู ชิ้นเนื้อบางส่วนบนร่างกายถูกฉีกกัดหลุดลุ่ย ดวงตาข้างหนึ่งถลนออกมาจากเบ้าส่วนอีกข้างพบเพียงเศษของลูกตาที่เหลือจากการกัดกิน กระดูกถูกบีบรัดจนแหลกละเอียดแล้วเนื้อตัวบางส่วนก็พุพอง บางส่วนก็ไหม้เกรียมด้วยพิษของงู แต่เป็นงูชนิดใดไม่อาจทราบได้เพราะมันเป็นพิษที่แรงมากชนิดที่รุนแรงกว่าฤทธิ์ของน้ำกรดเสียอีก

กริชชาภัทรล่ะทึ่งแก้วเจ้าจอมนักที่เห็นเธอเบะปากมองศพของทิชากรอย่างเฉยชาไม่ได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือสะอิดสะเอียนเลยแม้แต่น้อย เธอดูศพอย่างเดียวไม่พอยังไปก้มๆ เงยๆ ดูศพอย่างละเอียดอีกในขณะที่เขาเห็นแค่แป็บเดียวก็ต้องขอตัววิ่งไปเข้าห้องน้ำเพื่ออาเจียนด้วยไม่เคยพบเห็นอะไรที่น่าสยดสยองแบบนี้มาก่อนและเขาก็ห้ามเด็ดขาดไม่ให้แม่มาดูศพด้วย คิดว่าส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะแก้วเจ้าจอมเป็นหมอเลยคุ้นชินกับศพและอีกส่วน...กุมาริกาเล่าว่าแก้วเจ้าจอมเคยผ่านสมรภูมิรบจัดการกับพวกผู้ก่อการร้ายในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้มาแล้ว ฆ่าไปก็ไม่รู้กี่ศพเธอจึงเป็นหญิงสาวที่เก่งและแกร่งมาก นอกจากสารวัตรพนาผู้เป็นสามีก็ไม่มีใครสามารถคุมเธอได้เลย คนเรานี่ดูแค่หน้าตาไม่ได้จริงๆ กริชชาภัทรรู้สึกโชคดีนักที่เขาไม่ได้จีบแก้วเจ้าจอมเพราะเขาคงเข้ากันไม่ได้กับผู้หญิงที่สวยเหมือนนางฟ้าแต่ก็เป็นนักฆ่าในเวลาเดียวกัน ก็คงมีแค่สารวัตรพนาจริงๆ นั่นแหละที่ปราบเธอได้

“พี่ดินคิดว่าใช่มั้ยคะ” ครูระรินถามสามีเมื่อ ผบ.พสุธาอธิบายถึงสภาพศพของทิชากรให้ฟังด้วยศพมีสภาพที่น่ากลัว ผบ.พสุธาเลยห้ามไม่ให้เธอไปดู

“อืม พี่คิดว่าใช่” เขาตอบ เพราะสภาพศพแบบนี้เขาเคยเห็นเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ศพทุกรายของคนที่พยายามทำร้ายปานมณฑาก็มีสภาพเป็นแบบนี้และคนที่ทำแบบนี้ได้ก็คงจะตามมาปกป้องเพลงพิณด้วยเหมือนกัน อีกอย่างทิชากรกับวินตาที่ตายในสภาพเดียวกันก็ยังเป็นญาติกันอีกเรื่องแบบนี้มันเข้าใจไม่ยากเลย

“เขาคงจับน้องเพลงไปเพื่อทำร้ายเหมือนที่เคยทำแต่ว่าน้องเพลงมีบางสิ่งคอยตามคุ้มครองอยู่ก็เลยเป็นแบบที่เห็น” ได้ฟังที่เขาบอกครูระรินก็ขยับเข้าไปกอดแขนสามีไว้ รู้สึกผิดที่เธอปล่อยให้เพลงพิณอยู่คนเดียวจนถูกทำร้าย ถ้าเธอเฝ้าหลานให้ดีเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

“ขอให้เขาอย่าได้คิดร้ายอาฆาตแค้นน้องเพลง ขอให้เวรกรรมทุกอย่างมันจบลงแค่ชาตินี้เถอะนะคะ”

“อืม พี่ก็ขอให้เป็นแบบนั้น เรื่องทิชากรเอาไว้ก่อนเถอะ ตอนนี้ที่สำคัญที่สุดก็คือน้องเพลงกับลูกในท้อง”

“ถ้ารินไม่ปล่อยให้น้องเพลงอยู่ตามลำพังป่านนี้...”

“อย่าโทษตัวเองเลย ทิชากรเคยตามไปรังแกน้องเพลงอยู่บ่อยครั้ง เขาจ้องจะทำร้ายน้องเพลงมาตั้งแต่แรกแต่ว่าครั้งนี้เล่นแรงไปก็เลยจบไม่สวย รินอย่าคิดมากเลยนะยังไงน้องเพลงกับลูกก็ต้องปลอดภัย หลานเราเป็นคนดีและคนดีก็มีสิ่งศักดิ์สิทธิ์คอยคุ้มครองนะ” และคุ้มครองได้ดีมากเสียด้วย

จากเรื่องที่เกิดขึ้นและมีการตรวจสอบกล้องวงจรปิดที่ทุ่งศรีเมืองพบว่าทิชากรแอบตามดูเพลงพิณตั้งแต่ก่อนงานรำบวงสรวงจะเริ่ม จนเมื่อเพลงพิณอยู่คนเดียวทิชากรก็ใช้ปืนจี้บังคับให้เพลงพิณขับรถออกไปจากทุ่งศรีเมือง คาดว่าระหว่างที่ทำร้ายเพลงพิณอยู่นั้นทิชากรก็ถูกงูที่คาดว่าน่าจะหลายตัวเข้าทำร้าย เธอเสียชีวิตจากงูแต่ที่ตำรวจสงสัยก็คือทำไมเพลงพิณถึงไม่ถูกงูทำร้ายเลยแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่จุดที่เธอนอนหมดสติกับจุดที่พบศพทิชากรอยู่ในบริเวณเดียวกัน

“อ้าว ไปไหนกันหมด” กริชชาภัทรว่าขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องพักคนไข้ของเพลงพิณ ตอนนี้เธอยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงซึ่งก็หลับแบบนี้มาสองวันแล้วโดยมีพ่อกับแม่ของเธอและพ่อกับแม่สามีคอยเฝ้าดูแล ไหนจะพี่ชายฝาแฝดของเธอ แก้วเจ้าจอมกับสามีแล้วก็บรรดาน้องๆ นางรำของเธออีก กุมาริกาที่รู้ข่าวแต่ยังเดินทางมาที่นี่ไม่ได้วานให้เขาช่วยเอาดอกไม้สดมาประดับห้องพักให้เพลงพิณเยอะๆ หน่อยเพราะเพลงพิณชอบ ถ้าเพลงพิณฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่หากได้เห็นดอกไม้ก็คงจะรู้สึกดี ดังนั้นในมือทั้งสองข้างของกริชชาภัทรจึงเต็มไปด้วยกระเช้าดอกไม้สดสวยๆ ที่กุมาริกาสั่งมาถึงหกกระเช้า แล้วว่าแต่ว่าทุกคนไปไหนหมดทำไมถึงไม่มีคนเฝ้าเพลงพิณเลยล่ะ กริชชาภัทรมองไปที่เตียงคนไข้สลับกับกระเช้าดอกไม้ในมือ เขาเองก็ไม่อยากอยู่รบกวนคนไข้เสียด้วยสิ งั้นรีบวางแล้วค่อยรีบไปละกัน เขาคิด

ในจังหวะที่กริชชาภัทรกำลังเดินย่องเอากระเช้าดอกไม้ไปวางไว้ตามจุดต่างๆ ของห้องโดยเฉพาะที่โต๊ะข้างเตียงคนไข้ก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพลงพิณค่อยๆ ลืมตาขึ้น เพราะอาการบาดเจ็บทำให้เธอเจ็บร้าวไปทั้งตัวจนขยับกายไม่ได้แต่สิ่งแรกที่เพลงพิณนึกถึงเมื่อลืมตาขึ้นก็คือ

“ลูก...ลูกจ๋าของแม่ ลูก”

เห็นเพลงพิณรู้สึกตัวเสียทีกริชชาภัทรก็ดีใจนักจนรีบเดินเข้าไปหาเธอ เหมือนเธอจะยังขยับตัวมากไม่ได้ เธอร้องไห้ออกมาแล้วก็รีบกอดท้องของตัวเองเอาไว้

“ลูก แฝดน้อยของแม่ แฝดน้อย...” เพลงพิณร้องไห้ออกมาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ทิชากรชกเข้าที่ท้องของเธอ เธอมีเลือดออก เธอปวดที่ท้องมากแล้วลูกของเธอล่ะจะยังอยู่มั้ย

“ใจเย็นๆ ก่อนนะครับคุณเพลงพิณ ตอนนี้หมอบอกว่าคุณปลอดภัยแล้วแต่อย่าเพิ่งขยับตัวมาก”

เพลงพิณแปลกใจไม่ใช่น้อยเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่ข้างเตียงของเธอคือพี่ชายของกุมาริกา เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร เขามาทำอะไรที่นี่ เกิดอะไรขึ้น

“คือ...เมื่อสองคืนก่อนผมกับคุณแม่ไปขับเรือเล่นแล้วบังเอิญไปเจอคุณนอนหมดสติอยู่ที่ริมแม่น้ำมูลน่ะครับเลยรีบพามาที่โรงพยาบาล...ครอบครัวของคุณก็อยู่ที่นี่หมดครับ แต่ผมไม่รู้ว่าตอนนี้ทุกคนไปไหน”

“...ลูก...ลูกของฉันล่ะ ลูกของฉัน” นี่คือสิ่งเดียวที่เพลงพิณอยากรู้มากที่สุด สิ่งที่สำคัญกับเธอที่สุดก็คือลูกน้อยในท้อง ถ้าลูกไม่อยู่แล้วเธอเองก็ไม่อยากอยู่เหมือนกัน เธอเป็นแม่ที่แย่มากที่ปกป้องลูกของตัวเองไม่ได้

“หมอบอกว่าทั้งตัวคุณและลูกในท้องปลอดภัยดีครับ เด็กๆ ยังอยู่ในท้องของคุณพวกเขาแข็งแรงดี...ยินดีด้วยนะครับ” เท่านั้นแหละเพลงพิณก็น้ำตาร่วงออกมาอีก แต่มันเป็นน้ำตาที่มาพร้อมกับรอยยิ้มดีใจและโล่งใจ เธอกุมท้องตัวเองเอาไว้อย่างทะนุถนอม ลูกจ๋าของเธอยังอยู่ในนี้ แฝดน้อยที่แสนน่ารักของเธอปลอดภัยกันดี

กริชชาภัทรยิ้มตามเมื่อเห็นเพลงพิณดูโล่งใจที่รู้ว่าลูกของเธอปลอดภัย ความรักของแม่ที่มีต่อลูกมันช่างยิ่งใหญ่จริงๆ เขาได้ยินมาว่าคนที่ทำร้ายเธอคลั่งรักผู้กองกวินทร์หนักมากแต่พอผู้กองกวินทร์ไม่เล่นด้วยทิชากรก็เลยตามรังแกเพลงพิณมาโดยตลอดจนหนักสุดก็ถึงขั้นจะฆ่ากันให้ตาย แล้วทิชากรคนนี้ก็เคยเป็นแฟนเก่าของผู้กองกรินทร์ด้วย เขาจำได้ว่าตอนกุมาริการู้เรื่องนี้เธอถึงขั้นเอามีดไปกรีดตามรูปของทิชากรแล้วยังเอามากระทืบๆ อยู่ตั้งนานสองนานด้วย กุมาริกากับทิชากรมีปัญหากันมานานแล้ว นี่พอรู้ว่าทิชากรพยายามจะฆ่าเพลงพิณน้องสาวเขาก็กรี๊ดๆๆ โวยวายเสียใหญ่โตพร้อมทั้งแช่งให้ทิชากรตกนรกไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีก แต่จะว่าไปผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ก็คิดถูกแล้วล่ะที่ไม่ชายตามองทิชากร ผู้กองกรินทร์นั้นหมดเวรหมดกรรมจากผู้หญิงแสนร้ายกาจคนนี้ส่วนผู้กองกวินทร์...เขาโชคดีที่มากที่ได้เมียที่เพียบพร้อมแบบเพลงพิณมาเป็นคู่ชีวิต ขนาดบาดเจ็บไม่สบายอยู่แต่ความสวยของเธอกลับเปล่งปลั่งน่ามองจนไม่อยากละสายตาหนีเลย กิริยามารยาทก็งดงาม ความสามารถก็เยอะ

แต่เพลงพิณก็โล่งใจได้ไม่นานเมื่อเธอนึกถึงใครอีกคนที่ถูกทำร้ายในคืนนั้นด้วย

“แล้วน้องเพลงพิณ...น้องแมวของฉันล่ะคะ น้องแมวตัวสีขาวอ้วนๆ มีใครช่วยน้องแมวของฉันรึเปล่า”

“อ๋อ แมวที่ถูกแทงน่ะหรอครับ” แมวที่กุมาริกาชอบถ่ายรูปด้วยเวลาที่มาบ้านเพลงพิณ “แม่ผมกำลังรักษาอยู่ครับ แต่อย่าเพิ่งคิดมากเลยนะครับคุณแม่ของผมท่านเป็นสัตวแพทย์ เป็นหมอสัตว์ป่าที่เก่งมากถึงแมวของคุณจะไม่ใช่สัตว์ป่าแม่ของผมก็ต้องรักษาได้แน่นอน น้ำเมยก็บอกคุณแม่อยู่เหมือนกันว่าให้รักษาแมวตัวนี้ให้ดีเพราะว่าแมวตัวนี้สำคัญกับคุณและผู้กองเรนเจอร์มาก”

“...เขาพยายามช่วยฉันค่ะ เพราะช่วยชีวิตฉันเขาก็เลยถูกทำร้าย” เพลงพิณทำหน้าเศร้าสร้อย ลูกของเธอปลอดภัยแล้วแต่น้องแมวนี่สิ น้องแมวที่เป็นสื่อรักให้เธอกับสามีมาหลายปีจนได้แต่งงานกัน ถ้าน้องแมวเป็นอะไรไปเธอคงรับไม่ได้แน่ๆ

“ช่วยรักษาน้องแมวของฉันด้วยนะคะ ฝากขอร้องให้คุณป้าช่วยน้องแมวของฉันด้วย”

“วางใจเถอะครับ แม่ผมท่านรักพวกสัตว์ทุกชนิดเลยท่านต้องรักษาแมวของคุณเป็นอย่างดีจนมันหายแน่นอน น้ำเมยก็ชอบแมวตัวนี้มากเหมือนกันถ้ามันเป็นอะไรไปน้ำเมยเองก็คงไม่ยอมแน่นี่ถ้าไม่ติดงานป่านนี้ก็คงรีบมาเฝ้าไข้คุณแล้ว ขนาดตัวมาไม่ได้ก็ยังใช้ให้ผมเอาดอกไม้พวกนี้มาเยี่ยมคุณแทนเลย”

คุณน้ำเมย... เพลงพิณมองกริชชาภัทรด้วยความซึ้งใจและขอบคุณ เพราะเขากับแม่ของเขาเธอกับลูกเลยปลอดภัยไหนจะน้องแมวอีก แม้แต่กุมาริกาก็ห่วงใยเธอ

“ขอบคุณนะคะ” เธอยกมือขึ้นไหว้ “ขอบคุณนะคะที่ช่วยชีวิตฉันกับลูกแล้วก็น้องแมวอีก ขอบคุณมากๆ ค่ะ”

กริชชาภัทรยิ้มรับในคำขอบคุณ เขาดีใจที่ได้ช่วยเหลือเธอ ตอนนี้ทั้งสามบ้านดองเป็นญาติกันและเหตุการณ์ครั้งนี้ก็จะทำให้ทั้งสามบ้านแน่นแฟ้นมากขึ้น ถ้าเธอเป็นพี่น้องกับกุมาริกางั้นเธอก็คือน้องสาวของเขาด้วย

“คุณกับน้ำเมยสาบานเป็นพี่น้องกันงั้นก็เหมือนคุณเป็นน้องสาวผม เป็นลูกหลานของบ้านผม อย่าคิดมากเลยนะครับถือซะว่าพี่น้องกันช่วยเหลือกันดีกว่า”

ภายในเรื่องร้ายๆ ก็ยังมีเรื่องที่ดีอยู่และเพลงพิณก็ดีใจที่ได้กัลยาณมิตรที่ดีอย่างกริชชาภัทรและครอบครัวของกุมาริกาช่วยเหลือ บุญคุณครั้งนี้เธอจะไม่ลืมเลย

“แล้วทุกคนไปไหนกันหมดคะ คุณพ่อกับคุณแม่ของฉันล่ะ”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” กริชชาภัทรมองไปทางประตูห้อง “ตอนผมมาก็ไม่เห็นใครแล้ว ทุกทีจะมีคนอยู่เฝ้าคุณตลอด เอ...หรือว่าจะไปติดตามเรื่องคดีกัน” เห็นว่าวันนี้ท่าน ผบ.ทบ. พ่อสามีของเพลงพิณก็มาเยี่ยมลูกสะใภ้ด้วยนี่นา ป่านนี้คงคุยกับตำรวจเจ้าของคดีอยู่

เพลงพิณมีอีกหลายเรื่องที่อยากรู้แต่ก็ไม่กล้าถามกริชชาภัทร เธออยากรู้ว่าสามีของเธอรู้เรื่องนี้แล้วหรือยังแล้วทิชากรล่ะตอนนี้อยู่ที่ไหน ลุงงูทำอะไรทิชากรบ้าง

“จะดื่มน้ำหรอครับ” กริชชาภัทรถามเมื่อเห็นเธอมองมาที่เหยือกน้ำที่โต๊ะข้างเตียง ด้วยความหวังดีเขาจึงจะเข้าไปช่วยประคองเธอลุกขึ้นนั่ง แต่ยังไม่ทันจะได้เข้าใกล้เธอเพลงพิณก็รีบยกมือขึ้นห้าม

“ไม่เป็นไรค่ะ...ฉันจะลุกเอง” แม้จะบาดเจ็บจากแผลถูกยิง แผลจากการตบตีและปวดที่ท้องอยู่บ้างแต่เพลงพิณก็ไม่ยอมให้กริชชาภัทรช่วย เธอรู้ว่าเขาเพียงแค่หวังดีแต่เธอก็ไม่อยากให้เขามาแตะต้องตัว นอกจากสามีเธอไม่อยากให้ผู้ชายคนอื่นมาเข้าใกล้แม้แต่น้อย

เห็นเพลงพิณขยับตัวลำบากกริชชาภัทรก็อยากช่วย แต่พอเขาจะเข้าใกล้เธอทีไรเพลงพิณก็ยกมือส่ายหน้าปฏิเสธเขาจึงกดปุ่มปรับเตียงนั่งให้เธอแทน ตอนที่เธอหมดสติอยู่เธอเพ้อหาสามีกับลูกตลอด เธอคงไม่สบายใจหากว่าเขาจะเข้าใกล้

“ผมจะตามหมอให้นะครับ” เขาบอกพลางส่งแก้วน้ำให้เมื่อเพลงพิณลุงขึ้นนั่งได้แล้ว อย่างไรเสียเธอก็ควรมีคนดูแลแต่ถ้าจะให้เขาช่วยคงดูไม่เหมาะ ดูเธอจะค่อนข้างหวงตัวและระวังตัวมาก ขนาดตอนรับแก้วน้ำจากเขาเธอยังระวังไม่ให้มือมาโดนมือของเขาเลย

“น้องเพลง”

ยังไม่ทันจะกดปุ่มเรียกหมอ หมอก็มาแต่หมอที่มาดันไม่ใช่หมอที่จะกดปุ่มเรียก แก้วเจ้าจอมเดินเข้ามาในห้องพักคนไข้อย่างงงๆ ว่ากริชชาภัทรมาทำอะไรอยู่ที่นี่ แต่ก็ยังไม่ทันจะได้ถามเธอก็รีบเข้าไปหาเพลงพิณก่อนเมื่อเห็นว่าเพลงพิณอยากจะเรียกหาเธอ

“พี่ไนเปอร์ พี่ไนเปอร์คะ” เพลงพิณน้ำตาร่วงเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอม จนแก้วเจ้าจอมต้องรีบวิ่งเข้ามากอดเธอปลอบขวัญ การได้กอดแก้วเจ้าจอมมันทำให้เพลงพิณยิ่งสบายใจและมั่นใจว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว ยิ่งแก้วเจ้าจอมมีกลิ่นกายที่หอมเหมือนสามีของเธอเพลงพิณก็ยิ่งอุ่นใจ

“โอ๋ๆๆ ขวัญมานะขวัญมา น้องเพลงปลอดภัยแล้วนะ พี่อยู่นี่ทั้งคนรับรองเลยว่าพี่จะไม่ให้ใครมารังแกน้องเพลงอีกแน่ๆ” ท่าทีที่แสนอ่อนโยนของแก้วเจ้าจอมทำให้กริชชาภัทรเลิกคิ้วขึ้นตาม ตอนสาปแช่งทิชากรไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย

“น้องเพลงกลัว น้องเพลงกลัวค่ะ” เพลงพิณกอดแก้วเจ้าจอมแน่นในขณะที่แก้วเจ้าจอมก็สงสารคนเป็นน้องจับใจ เพลงพิณไม่เคยต้องเจอเรื่องอะไรที่โหดร้ายแบบนี้เลยเสียขวัญมาก รอยช้ำตามเนื้อตัวและเส้นผมที่โดนตัดทำให้แก้วเจ้าจอมน้ำตาคลอตาม ตายไปซะได้ก็ดีนังแพศยาเพราะถ้าทิชากรไม่ตายเธอนี่แหละจะตามไปลากคอทิชากรให้มากราบขอโทษเพลงพิณให้ได้

“จุ๊ๆๆ พี่อยู่นี่ พี่อยู่นี่แล้วไม่ต้องกลัวนะ น้องเพลงต้องเข้มแข็งนะเพราะถ้าร้องไห้มากๆ เดี๋ยวเจ้าแฝดในท้องก็พลอยร้องไห้ตามหรอก” แก้วเจ้าจอมผละอ้อมกอดออกแล้วยิ้มให้เพลงพิณก่อนจะแตะมาที่ท้องของเธอเบาๆ

“คุณแม่ร้องไห้ใหญ่แล้ว เจ้าแฝดมาช่วยอาโอ๋คุณแม่หน่อยสิลูก” เมื่อพูดถึงลูกเพลงพิณก็รีบปาดน้ำตาออกแล้วกุมท้องตัวเองเอาไว้อีก

“เจ้าแฝดในท้องปลอดภัยกันดีน้องเพลงไม่ต้องห่วงนะ พี่จะไม่ยอมให้หลานของพี่เป็นอันตรายเด็ดขาด นี่น่ะทายาทของบ้านสุวรรณเวชเชียวนะเพราะน้องชมพูกับต้าวโมกเป็นทายาทบ้านสุวรรณเวชไม่ได้ พี่จะให้ลูกเป็นทายาทสืบสกุลของผัวพี่แทน ฮ่าๆๆ” ซึ้งได้ไม่ทันไรแก้วเจ้าจอมก็ทำหางกับเขาปีศาจโผล่ออกมาอีก แต่ถึงกระนั้นมันก็ทำให้เพลงพิณพอจะยิ้มออกมาได้แต่สองมือก็ยังคงจับมือแก้วเจ้าจอมเอาไว้แน่นอย่างขอที่พึ่ง แก้วเจ้าจอมจึงเข้ามากอดโอ๋เธออีกครั้งแต่คราวนี้ก็ไม่ลืมที่จะปรายสายตามามองทางกริชชาภัทรด้วย

“แล้วเข้ามาทำอะไรในห้องน้องสาวฉันเนี่ย” สายตาที่มองจิกของแก้วเจ้าจอมทำให้กริชชาภัทรเริ่มเสียวสันหลังวาบๆ ตอนนี้สารวัตรพนาไม่ได้อยู่กับเธอแล้วถ้าเธอแผลงฤทธิ์ใส่เขาขึ้นมาแล้วใครจะเป็นกรรมการห้ามล่ะเนี่ย

“น้ำเมยวานให้ผมเอาดอกไม้มาเยี่ยมไข้ครับ แต่พอเข้ามาก็ไม่เห็นใครเลย คุณเพลงพิณก็เพิ่งฟื้นพอดี”

“พวกเราไปคุยเรื่องคดีกับตำรวจอยู่ ตอนนี้ยังคุยไม่เสร็จฉันเป็นห่วงน้องเพลงก็เลยกลับมาก่อน อ้อ! “แล้วแก้วเจ้าจอมก็หันมาทางเพลงพิณเมื่อเพิ่งนึกอะไรออก “ยัยแมวอ้วนตัวนั้นปลอดภัยดีแล้วนะคุณอาน้ำอิงเพิ่งบอกพี่เมื่อกี้นี้เอง”

“น้องเพลงพิณปลอดภัยแล้วหรอคะ” คราวนี้เพลงพิณยิ้มออกมาได้อย่างเต็มที่ จากที่ก่อนหน้านี้เหมือนจะกังวลใจตอนนี้เธอสบายใจขึ้นเยอะเลย

“เห็นว่ารอยที่ถูกแทงไม่ได้โดนจุดสำคัญ แต่จะว่าไปคุณอาน้ำอิงก็เก่งมากเลยนะที่รักษายัยแมวอ้วนนั่นได้ ฟังอาการตอนแรกพี่นึกว่าจะไม่รอดแล้วซะอีก”

“น้องเพลงพิณมาช่วยน้องเพลงเอาไว้ค่ะ” เพลงพิณเล่าพลางจับดูเส้นผมตัวเอง จากที่เคยยาวจนถึงเอวตอนนี้กลับเหลือแค่เลยบ่าลงมาแล้วยังมีรอยแหว่งอีก “คุณทิชาเขาพยายามตัดผมของน้องเพลงค่ะน้องแมวก็เลยเข้ามาช่วยน้องเพลงจนถูกทำร้าย” นึกแล้วก็น้ำตาคลอออกมาอีกด้วยความเสียดายเส้นผม เส้นผมที่สามีของเธอดูแลให้เป็นอย่างดี

“พี่เรนเจอร์อุตส่าห์ดูแลเส้นผมของน้องเพลงเป็นอย่างดีแต่ว่าตอนนี้...”

“เส้นผมน่ะเดี๋ยวมันก็ยาวใหม่ได้ แค่น้องเพลงกับหลานของพี่แล้วก็ยัยแมวอ้วนนั่นปลอดภัยก็ดีแล้วนะ พี่มีเพื่อนในวงการนางงามเดี๋ยวจะขอยืมช่างผมเก่งๆ มาต่อผมให้น้องเพลงแล้วก็ตัดแต่งผมใหม่ให้สวย ผมน้องเพลงยังสามารถแก้ไขได้ยังไงซะน้องสาวของพี่ก็จะยังสวยเหมือนเดิม สวยจนอีพี่เรนเจอร์มันหลงหนักเลยล่ะ” ดูๆ แล้วแก้วเจ้าจอมก็เห็นว่าผมของเพลงพิณมันสามารถแก้ไขได้แต่เธอก็เข้าใจเพลงพิณแหละเพราะเพลงพิณไว้ผมยาวมาตลอด พี่ชายของตัวเองก็ดันชอบผู้หญิงผมยาวเสียด้วย พอผมไม่ยาวแบบนี้ก็คงจะกังวลเป็นธรรมดา

“ความจริงแล้วพี่เรนเจอร์ไม่ได้ชอบผู้หญิงผมยาวหรอก” เพื่อความสบายใจของเพลงพิณแก้วเจ้าจอมจึงบอกความจริงเรื่องนี้ “พี่เรนเจอร์มันชอบ มันรักน้องเพลงมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว น้องเพลงน่ะไว้ผมยาวมาโดยตลอดพี่เรนเจอร์ที่มันคลั่งรักน้องเพลงก็เลยเหมือนชอบผู้หญิงผมยาว จริงๆ แล้วหมอนี่ชอบน้องเพลงต่างหาก ต่อให้มีผู้หญิงผมยาวมายืนให้มันเลือกเป็นร้อยเป็นพันคนแต่คนที่พี่เรนเจอร์จะเลือกก็มีแค่น้องเพลงคนเดียวอยู่ดีเพราะงั้นอย่าคิดมากเลยนะ” แก้วเจ้าจอมจับประคองใบหน้าของเพลงพิณพลางเช็ดน้ำตาให้ “ไม่นานเดี๋ยวผมก็ยาวแล้ว อีกอย่างดีไม่ดีพอรู้ว่าน้องเพลงต้องผมสั้นเพราะอะไรไม่แคล้วพี่เรนเจอร์อาจจะยิ่งโอ๋น้องเพลงมากขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำเพราะสาเหตุของเรื่องพวกนี้ก็คือหมอนี่นี่แหละ เพราะยัยบ้านั่นคลั่งรักแบบไม่มีสติก็เลยทำเรื่องพวกนี้เข้า แต่ถ้าไอ้พี่เรนเจอร์มันไม่พอใจที่น้องเพลงผมสั้นก็บอกพี่มาเดี๋ยวพี่จัดการมันให้ จะเชือดคอแล้วรีดเอาเลือดมันมากินให้ดูเลย”

ตกลงยัยเด็กนี่เป็นน้องสาวของผู้กองกวินทร์หรือเป็นพี่สาวเพลงพิณกันแน่เนี่ย ท่าทางจะรักพี่สะใภ้มากกว่าพี่ชายตัวเองซะอีก กริชชาภัทรที่ยืนฟังสองสาวพูดคุยกันอย่างเงียบๆ คิด ยิ่งรู้จักกันมากขึ้นเขาก็เห็นว่าจริงอย่างที่ใครๆ บอก คนอย่างแก้วเจ้าจอมมีแค่สารวัตรพนาเท่านั้นที่เอาอยู่

พอได้พูดคุยกับแก้วเจ้าจอมแล้วเพลงพิณก็สบายใจมากขึ้น เธอรักพี่ไนเปอร์ที่สุดเลย พี่ไนเปอร์มักจะใจดีกับเธอเสมอ

“แล้วตอนนี้คุณทิชาอยู่ที่ไหนหรอคะ ตำรวจจับตัวได้แล้วรึยัง”

“ตอนนี้ยัยนั่นตีตั๋วด่วนเที่ยวพิเศษไปนรกแล้ว จะไม่มีใครมารังแกน้องเพลงอีกแล้วสบายใจได้เลย”

สบายใจอย่างนั้นหรอ มีคนตายเพราะเธอจะให้เธอสบายใจได้อย่างไร แล้วทำไมทิชากรถึงตายล่ะ หรือว่า...ลุงงู

“เขาโดนงูกัดตายใช่มั้ยคะ”

“ทั้งโดนกัด โดนแทะเนื้อมากิน โดนฉกลูกตาออกมากระดูกนี่แหลกละเอียดเลยเห็นสภาพศพแล้วก็อดสะใจไม่ได้ ถ้าอยู่ดีๆ ไม่ได้ก็ต้องตายแบบนี้นี่แหละจริงมั้ย” ประโยคหลังแก้วเจ้าจอมหันมาแสยะยิ้มเยาะกริชชาภัทรเพราะตอนที่เห็นศพทิชากรเธอเห็นเขาถึงกับอ้วกพุ่ง

“ผมไม่ได้เคยเห็นคนตายบ่อยๆ เหมือนคุณนะ” ว่าแล้วก็นึกอยากให้สารวัตรพนามาคุมพฤติกรรมเมียตัวเอง ตอนอยู่กับผัวล่ะทำตัวน่ารักมากแต่พอลับหลังผัวทีไรอย่างกับยัยปีศาจ

เพลงพิณกอดแก้วเจ้าจอมอีกเพื่อความอุ่นใจแต่ทันใดนั้นประตูห้องก็เปิดออกอีกครั้งและครั้งนี้มีผู้คนเดินเข้ามาในห้องพักหลายคนมาก เพลงพิณรีบผละออกจากแก้วเจ้าจอมแล้วหันไปหาผู้เป็นพ่อกับแม่ทันที ซึ่งก็เป็นทันทีกับที่ปานมณฑารีบวิ่งเข้ามากอดลูกสาว

“น้องเพลง น้องเพลงของแม่” เพลงพิณร้องไห้อย่างไม่รู้ตัวรีบกอดผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตาก่อนที่ ผบ.คเชนทร์ คุณยายพุดตานและเพลงรักจะเข้ามาหา นอกจากนี้ก็มีพลโทกรันณ์ ราชาวดี พลเอกคีรินทร์และหมอเอื้อยมาด้วย ทุกคนเป็นห่วงเธอมาก ยิ่งเพลงพิณเกือบจะเสียลูกในท้องไปทุกคนก็ยิ่งเป็นห่วงรีบมาให้กำลังใจเพราะตอนนี้ผู้กองกวินทร์ไม่อยู่ นอกจากเรื่องงาน ผบ.คเชนทร์ก็ยังไม่ได้บอกผู้กองกวินทร์ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพลงพิณ

“น้องเพลงกลัว คุณพ่อ คุณแม่ คุณยาย พี่เพลงรัก น้องเพลงกลัว” เสียงที่สั่นเครือด้วยหวาดกลัวยิ่งทำให้ทุกคนสงสารเพลงพิณจับใจ ไม่คิดว่าคนดีๆ ต้องมาเจออะไรโหดร้ายแบบนี้

“น้องเพลงปลอดภัยแล้วลูก ขวัญมานะลูกนะ” เพลงพิณกอดซุกซบพ่อกับแม่และยายอยู่นานก่อนที่พ่อกับแม่สามีจะเข้ามาปลอบขวัญอีก ความอบอุ่น ความห่วงใยจากทุกคนในครอบครัวเป็นกำลังใจที่ดีให้เพลงพิณคลายจากความหวาดกลัวเร็วขึ้น ไม่ว่าจะมองไปทางไหนๆ ก็มีแต่ครอบครัวใหญ่ที่แสนอบอุ่นของเธอ แม้แต่ครอบครัวของ ผบ.พสุธา ผบ.สายชลและกริชชานนท์ก็ยังมาเยี่ยมให้กำลังใจหลานสาวด้วย และตามธรรมเนียมอีสานเมื่อพ้นเคราะห์ร้ายจากภัยต่างๆ มาทุกคนก็เอาด้ายสายสิญจน์มาผูกข้อมือรับขวัญ เรียกขวัญให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวเพลงพิณ

“หมดทุกข์หมดโศกนะลูก ขวัญมานะลูกนะ” ราชาวดีกุมมือน้อยๆ ของลูกสะใภ้ ส่งผ่านความรักความห่วงใยให้ในฐานะของแม่และทำหน้าที่แทนลูกชาย เธอใจเสียมากตอนที่รู้ข่าว ห่วงทั้งลูกสะใภ้ ห่วงทั้งหลานในท้อง แต่พอรู้ว่าปลอดภัยกันดีทั้งแม่ทั้งลูกก็ค่อยอุ่นใจหน่อย

“พี่เรนเจอร์...ยังไม่รู้เรื่องใช่มั้ยคะ” เรื่องแบบนี้เพลงพิณพอจะเดาออก เธอเป็นลูกของทหาร เติบโตมากับครอบครัวทหารเธอรู้ดีทุกๆ เรื่องของเธอเมื่อเทียบกับภารกิจเพื่อชาติเรื่องของเธอจะเป็นเรื่องรองเสมอ เพลงพิณไม่นึกน้อยใจแต่เธอเข้าใจในภาระหน้าที่ของสามีมากกว่า เธอไม่ได้เป็นเมียของผู้ชายธรรมดาๆ แต่เธอเป็นเมียของผู้ชายที่แสนพิเศษผู้ซึ่งอุทิศชีวิตเพื่อให้บ้านเมืองสงบสุข เขาเลือกที่จะสละความส่วนตัวเพื่อส่วนรวมในฐานะเมียของเขาเธอก็จะเสียสละร่วมอุดมการณ์และปณิธานนี้ไปกับเขา

“พ่อตั้งใจจะไม่บอกมันเอง” ผบ.คเชนทร์ว่าขึ้นเพราะภารกิจของทีมอัลฟาจะอยู่ภายใต้การดูแลของเขาทุกอย่าง พอบอกลูกสาวแบบนี้ไป ผบ.คเชนทร์ก็พอใจนักเมื่อไม่เห็นสีหน้าผิดหวังของลูกสาว เหมือนเพลงพิณจะชินกับเรื่องเหล่านี้จนดูเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“เรนเจอร์มันทำภารกิจสำคัญอยู่พ่อไม่อยากให้มันมีห่วงมีกังวลเลยขอให้ทุกคนอย่าบอกมัน เอาไว้มันทำงานกลับมาก่อน...จะกอด จะโอ๋ จะปลอบขวัญกันยังไงสองคนผัวเมียพ่อก็จะไม่ยุ่งเลย แต่ตอนนี้...”

“ค่ะ น้องเพลงเข้าใจ” เพลงพิณเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อแล้วยิ้มให้ “น้องเพลงเป็นลูกของทหาร เป็นเมียของทหารกล้าน้องเพลงเข้าใจในภาระหน้าที่ของพี่เรนเจอร์ดีค่ะ อีกอย่างน้องเพลงกับลูกๆ ก็ปลอดภัยดีแล้วน้องพลงไม่อยากทำให้พี่เรนเจอร์ต้องเป็นห่วงจนไม่มีสมาธิจดจ่อกับงาน เอาไว้พี่เรนเจอร์กลับมาก่อนน้องเพลงกับลูกค่อยอ้อนพี่เรนเจอร์ก็ได้ค่ะ”

“มันต้องแบบนี้สิลูกสะใภ้กู” ทางฝ่ายพลโทกรันณ์ตบมือฉาดใหญ่อย่างถูกใจอยู่คนเดียว ลูกสะใภ้ของเขามันต้องแบบนี้ เรนเจอร์นะเรนเจอร์ บุญหัวมึงแล้วได้เมียแสนดีขนาดนี้ ตายไปอีกร้อยปีก็ยากนะที่จะหาเมียได้แบบนี้

“ขอบใจนะลูกที่เข้าใจในภาระหน้าที่ของเรนเจอร์ แล้วพวกพ่อกับแม่ก็ต้องขอโทษน้องเพลงด้วยที่ปล่อยให้น้องเพลงต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้ พวกพ่อกับแม่ควรดูแลน้องเพลงแทนเรนเจอร์ได้ดีกว่านี้…”

“ไม่ค่ะพ่อภู นี่ไม่ใช่ความผิดของพ่อภูหรือคุณพ่อคุณแม่ทุกคนนะคะ” เพลงพิณส่ายหน้าปฏิเสธแล้วมองบรรดาพ่อๆ แม่ๆ ทุกคน “เขาตั้งใจจะทำร้ายน้องเพลงอยู่แล้วค่ะ คงเป็นเวรกรรมที่เคยมีร่วมกันมาตอนนี้น้องเพลงอโหสิกรรมให้เขาแล้วอย่าได้มีเวรมีกรรมต่อกันอีก” แม้จะโกรธแต่พอรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตายดีเพลงพิณก็ไม่ติดใจอาฆาตแค้น เธอกับลูกก็ปลอดภัยแล้วเธออโหสิกรรมให้ทิชากร ขอให้ทิชากรไปดีแล้วอย่าได้เจออย่าได้ผูกกรรมกันอีก

“คุณพ่อคุณแม่ทุกคนดูแลน้องเพลงดีมากแล้วนะคะ น้องเพลงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยเสมอเมื่อมีคุณพ่อคุณแม่อยู่เคียงข้าง ป้ารินกับอาดินด้วยนะคะ ทุกคนดูแลน้องเพลงดีที่สุดแล้วค่ะ วันนี้น้องเพลงตื่นขึ้นมาโดยที่น้องเพลงกับลูกปลอดภัยแล้วมีทุกๆ คนคอยห่วงใยแบบนี้น้องเพลงก็ไม่กลัวอะไรแล้ว”

ความแสนดีนี้ยิ่งทำให้ทุกคนเอ็นดูเพลงพิณมากและดีใจที่ได้เธอมาเป็นสะใภ้ นี่หากเธอกับลูกต้องเป็นอะไรไปทุกคนคงเสียใจกันมากแน่ๆ พลเอกคีรินทร์ดีใจแทนลูกชายที่ได้ผู้หญิงแสนดีแบบนี้มาเป็นคู่ครอง แม้แต่พลโทกรันณ์กับราชาวดีก็ยังโอ๋เอาใจลูกสะใภ้ ปลอบขวัญ รับขวัญเพลงพิณอยู่นานสองนาน

“ขอบคุณคุณอากับคุณน้ำปิงอีกครั้งนะคะที่ช่วยน้องเพลงเอาไว้ แล้วก็ขอบคุณด้วยนะคะที่ช่วยรักษาน้องแมวให้น้องเพลง ถ้าไม่ได้คุณอากับคุณน้ำปิงช่วยน้องเพลงกับลูกคงแย่ไปแล้ว”

“หนูเพลงพิณก็เหมือนลูกเหมือนหลานของอา เห็นหนูปลอดภัยดีแบบนี้อาก็ดีใจแล้วส่วนน้องแมวตัวนั้นไม่ต้องห่วงนะอารักษามันเป็นอย่างดีเลย อีกไม่นานก็หายจ้ะ” ไม่ใช่เพียงแค่บ้านสุวรรณเวชเท่านั้นที่รักเพลงพิณ แม้แต่น้ำอิงกับกริชชานนท์ก็ยังรู้สึกเสียดายเพราะถ้าเพลงพิณยังโสดพวกตนคงได้สู่ขอให้กับลูกชายแล้ว เด็กคนนี้จิตใจดีเหลือเกิน กิริยามารยาทก็งดงามบ้านไหนได้ไปเป็นสะใภ้ต้องถือว่าโชคดีมากๆ

“รอดตายมาก็ดีแล้ว ยังจะไปห่วงแมวอยู่อีก” เพลงรักที่ขึ้นไปนั่งบนเตียงกับฝาแฝดของตัวเองว่า มือก็ลูบผมเพลงพิณอย่างใจหาย หัวใจไหววูบที่เห็นเพลงพิณถูกตัดผมจนสั้นแล้วยังมีแหว่งอีก แต่ก็เอาเถอะ ผมมันยาวใหม่ได้ น้องสาวกับหลานของเขาปลอดภัยก็ดีแล้ว

“น้องเพลงพิณเจ็บตัวก็เพราะช่วยน้องเพลงนะคะ” เมื่อเพลงพิณพูดถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นทุกคนก็พากันเงียบเพราะอยากรู้จากปากของเธอว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น แม้จะพอรู้เรื่องคร่าวๆ จากการสันนิษฐานมาแล้วก็ตาม

“น้องเพลงช่วยเล่าให้พ่อกับทุกคนฟังหน่อยสิว่าคืนนั้นมันเกิดอะไรขึ้น”

“ไม่ต้องกลัว” เพลงรักเสริมพร้อมกับยื่นแขนมาโอบไหล่น้องสาว เขาอยู่นี่แล้วเขาจะปกป้องเธอเอง “พี่จะปกป้องน้องเพลงกับหลานให้ดีที่สุด เราทุกคนอยู่นี่แล้ว”

เพลงพิณจับมือเพลงรักแน่น เธอเม้มริมฝีปากอย่างพยายามตั้งสติขณะนึกถึงเหตุการณ์ในคืนนั้นก่อนจะเล่าให้ทุกคนฟังอย่างละเอียดตั้งแต่ตอนที่ทิชากรมาหาเธอที่รถตู้แล้วใช้ปืนจี้เธอออกไป เพลงพิณเสียงสั่นเครือเมื่อเล่าถึงตอนที่เจ้าแมวอ้วนพยายามจะช่วยเธอจนถูกทำร้าย ตอนที่เธอฮึดสู้แล้วก็ตอนที่ทิชากรชกมาที่ท้องของเธอ เพลงพิณเล่าทุกอย่างตามความจริงไม่มีเสริมเติมแต่ง เธอไม่อยากผูกเวรกรรมกับทิชากรอีก

“น้องเพลงปวดท้องมาก เจ็บไปทั้งตัวจนหมดสติไปค่ะแต่ก่อนจะหมดสติ…” พอเล่ามาถึงตรงนี้เธอก็เงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่ออย่างไม่แน่ใจว่าควรเล่าต่อหรือไม่ จน ผบ.คเชนทร์พยักหน้าบอกให้เธอเล่าต่อเพลงพิณจึงพูดขึ้นมาอีก

“ก่อนหมดสติน้องเพลงเห็นลุงงู…งูตัวใหญ่เลื้อยมาหา ทั้งบนบกแล้วก็ในน้ำมีแต่งู…”

“งูตัวสีดำๆ เขียวๆ ตาสีแดงใช่มั้ยลูก” น้ำอิงรีบถาม และไม่แปลกใจเลยที่เพลงพิณพยักหน้าตอบเพราะเธอกับลูกชายก็เจอมันเหมือนกัน

“น้ำอิงก็เจองูที่ว่าหรอ มันเป็นงูอะไร” คนที่เป็นอธิบดีกรมอุทยานฯ สงสัย งูอะไรตาสีแดง แล้วทำไมเพลงพิณถึงไม่ถูกงูกัดเลยในขณะที่อีกฝ่ายโดนงูเล่นงานจนยับ

“เป็นหมอสัตว์ป่ามานานอิงก็ไม่เคยเห็นงูแบบนี้เหมือนกันค่ะคุณกริช” น้ำอิงตอบสามีแล้วเล่าให้ทุกคนฟังต่อ “ตอนที่ฉันไปเจอหนูเพลงพิณงูตัวที่ว่านี้มันเฝ้าหนูเพลงพิณอยู่ค่ะ มันคอยกันท่าจะไม่ให้ฉันเข้าไปดูอาการหนูเพลงพิณฉันก็เลยขอมัน บอกมันว่าฉันมาดีและจะช่วยหนูเพลงพิณ พอบอกว่าจะช่วยหนูเพลงพิณเท่านั้นแหละมันก็เลื้อยลงน้ำไปเลยแล้วในน้ำก็มีงูอีกหลายตัวยั้วเยี้ยไปหมดพื้นดินตรงริมตลิ่งก็มีแต่รอยงูเลื้อย ฉันว่ามันแปลกๆ นะคะ…รึว่าเป็นงูที่ทางบ้านครูป่านเลี้ยงไว้คะ ทำไมดูเชื่องจัง”

“เออ…” ปานมณฑาก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ตอบ สีหน้างงๆ ของน้ำอิงตอนนี้เหมือนกุมาริกาอย่างไรอย่างนั้น “ที่บ้านฉันไม่ได้เลี้ยงงูค่ะ” จะว่าไม่ได้เลี้ยงก็พูดได้ไม่เต็มปากเพราะบ้านของเธอมีงูอยู่เยอะแยะไปหมด ที่บอกว่าไม่ได้เลี้ยงก็เพราะเธอไม่เคยให้ข้าวพวกมันเลย

“ใครเขาจะไปเลี้ยงงูในบ้าน” แม้จะเคยได้ยินกุมาริกาเล่าว่าที่บ้านของเพลงพิณมีงูเยอะแต่กริชชานนท์ก็นึกว่าลูกสาวพูดเล่น แต่เรื่องที่ภรรยาเขาเล่าก็ดูน่าสงสัยไม่ใช่น้อย

“จับเข้าคุกไปเลยครับท่านอธิบดี ครูป่านเขาเลี้ยงงูแปลกๆ ไว้ที่บ้านเยอะแยะ สัตว์ป่าคุ้มครอง สัตว์สงวนรึเปล่าก็ไม่รู้” ได้ทีพลโทกรันณ์ก็รีบชี้เป้าแกล้งปานมณฑา แค่ ผบ.คเชนทร์มายืนใกล้เขานิดเดียวเธอก็รีบดึงสามีหนีแล้ว จนจะได้หลานมาอุ้มกันแล้วเธอก็ยังคิดอีกหรอว่าเขาจะแย่งสามีเธอ อยากจะบ้า!

“พี่รันอย่าทำมาเป็นพูดเล่นค่ะ”

“จริงๆ นะแก้ม เรนเจอร์มันยังเคยอ้อนขอเซรุ่มพิษงูจากแก้มอยู่เลย มันบอกว่าพกไว้ที่บ้านไอ้เชนทร์แล้วมันอุ่นใจ มันต้องกลัวงูที่ไหนซักที่นี่แหละ”

“ก็งูบนหัวมันนั่นไง” ผบ.คเชนทร์ทำตามองบนใส่ “งูบนหัวมันก็ได้มาจากงูบนหัวพ่อนี่แหละ” หลานแฝดคลอดเมื่อไหร่เขาจะไม่ให้ไอ้เพื่อนเวรนี่เลี้ยงหลานของเขาแน่ๆ เดี๋ยวมันแบ่งงูมาไว้บนหัวหลานเขา

“คือแบบนี้ครับ” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็หันมาอธิบายให้น้ำอิงกับกริชชานนท์ฟังตามความจริง “ที่บ้านผมเรามีความเชื่อเรื่องพญานาคครับ ผมมักจะขอพรกับพญานาคเสมอเพื่อให้ท่านช่วยคุ้มครองครอบครัวและลูกๆ ของผม เวลามีเรื่องร้ายๆ อะไรขึ้นก็จะมีงูมาช่วยตลอด งูที่ว่าก็เป็นงูตามธรรมชาติครับไม่ใช่งูเลี้ยง”

“มีเรื่องแบบนั้นด้วยหรอครับ”

“เรื่องนี้คุณน้ำอิงกับน้ำปิงเห็นมากับตาแล้วล่ะครับ” คำยืนยันของ ผบ.คเชนทร์และสิ่งที่น้ำอิงเห็นบวกกับสิ่งที่กุมาริกาเคยเล่าให้ฟังทำให้กริชชานนท์ไม่คิดว่าเป็นเรื่องโกหก ส่วนจะเป็นเรื่องจริงแค่ไหนนั้นเขาก็ยังไม่กล้าฟันธง

“ถ้าอย่างนั้น…ที่สภาพศพของทิชากรเป็นแบบนั้นก็เพราะ…”

“พิษงูครับ” เรื่องนี้ปฏิเสธไม่ได้แน่ๆ เพราะหมอที่ชันสูตรศพบอกว่าทิชากรเสียชีวิตจากพิษงูและสัตว์เลื้อยคลานจริง ไม่อยากเชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะกริชชานนท์คิดเพราะทางพลโทกรันณ์ ราชาวดีหรือแม้แต่พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยก็ดูเหมือนจะเชื่อเรื่องนี้อยู่แล้ว เพลงพิณเป็นคนจิตใจดีแบบนี้ก็คงเป็นธรรมดาที่สิ่งศักดิ์สิทธิ์จะเลือกคุ้มครองดูแล

“บางที...อาจจะเป็นงูสายพันธุ์ใหม่ที่ยังไม่มีการสำรวจพบก็ได้ครับ แต่พิษแรงน่าดู” เมื่อหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ว่ามาแบบนี้กริชชานนท์ก็ต้องเชื่อแหละ เขาเข้าใจดีว่าทางภาคอีสานมีความเชื่อเรื่องพญางูหรือพญานาค แต่ว่า...เขาก็ไม่อยากจะมองให้เป็นเรื่องลี้ลับ

เพลงพิณอดทำหน้าเศร้าไม่ได้เมื่อมาคิดๆ ดูแล้วการที่ลุงงูและพี่งูมาช่วยเธอจนต้องมีการเข่นฆ่ากันแบบนี้ก็เท่ากับการสร้างบาปอยู่ดี เธอไม่ได้อยากให้ใครต้องมาทำบาปเพื่อเธอเลย เพลงพิณหันมาทางผู้เป็นแม่กับยายก่อนจะเอ่ยขอ

"คุณแม่ คุณยาย...พอน้องเพลงออกจากโรงพยาบาลแล้วเราไปทำบุญที่วัดกันนะคะ น้องเพลงอยากไปทำบุญให้คุณทิชาแล้วก็ลุงงูกับพี่งูที่มาช่วยน้องเพลงค่ะ”

“ดีแล้วลูก ไปทำบุญให้เขาจะได้ไม่มีเวรกรรมต่อกัน เดี๋ยวยายจะพาน้องเพลงไปเองนะลูก”

“แม่ก็จะไปด้วยจ้ะ เราก็ไปทำบุญด้วยกันทั้งหมดนี่แหละเนาะแม่จะได้ขอพรพระให้ท่านช่วยคุ้มครองน้องเพลงกับหลานในท้องของแม่ด้วย” ราชาวดีเห็นดีด้วย เรื่องร้ายๆ ได้ผ่านไปแล้วหวังว่าต่อไปนี้จะไม่มีเรื่องร้ายใดๆ เกิดขึ้นกับครอบครัวของตนอีก

“สมกับเป็นแม่ผัวกับลูกสะใภ้กันจริงๆ สายบุญแล้วก็ใจดีด้วยกันทั้งคู่” หมอเอื้อยกอดอกพยักหน้าพูดกับสามี

“ลูกสะใภ้เราก็จะน่ารักแบบนี้เหมือนกัน”

“จริงด้วยค่ะ” เธอยิ้มกับพลโทคีรินทร์แล้วนึกถึงว่าที่ลูกสะใภ้ที่มีการล็อกมงเอาไว้แล้ว ขวัญคณินนั้นก็เป็นเด็กที่อ่อนโยนเรียบร้อยแบบนี้เหมือนกัน ราชาวดีได้ลูกสะใภ้ที่ดีตั้งสองคน เธอเองก็จะมีลูกสะใภ้ที่ดีบ้างเหมือนกัน

ลึกเข้ามาในผืนป่าดิบชื้นฝั่งประเทศลาว ห่างจากแนวชายแดนแม่น้ำโขงไม่กี่กิโลเมตร บรรยากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้นของซากพืชและไอดิน ยอดไม้สูงชะลูดบดบังแสงจันทร์จนเกือบมืดสนิท มีเพียงสายหมอกบางเบาที่ไหลเอื่อยผ่านลำต้นไม้ใหญ่ราวกับวิญญาณร้ายที่คอยเฝ้าผืนป่า

ท่ามกลางหุบเขาที่ซ่อนตัวอย่างลึกลับคือคฤหาสน์ไม้หลังมหึมาของท้าวพันคำ ตัวอาคารสร้างขึ้นอย่างหรูหราขัดกับสภาพป่ารอบด้าน ถัดไปด้านหลังนอกจากกระท่อมที่พักที่กายยันต์พักอยู่ก็มีโรงเรือนสังกะสีขนาดใหญ่ทอดยาวขนานไปกับลำธารธรรมชาติ ควันสีเทาจางๆ และกลิ่นเคมีฉุนของแอมโมเนียและสารตั้งต้นลอยออกมาจากช่องระบายลมจากโรงงานยาเสพติดที่ถูกคุ้มกันอย่างหนาแน่น

ในขณะที่ผู้กองกวินทร์กำลังแทรกซึมลึกเข้าไปในพื้นที่พร้อมกับทีมอัลฟา หัวใจของเขาก็กระตุกวูบอย่างรุนแรง ลมหายใจสะดุดจนต้องยกมือขึ้นทาบอก

“มีอะไรรึเปล่าพี่” ข้ามโขงที่นั่งซุ่มอยู่ข้างๆ กันเอ่ยถาม ตั้งแต่เมื่อคืนนี้หลังจากที่แยกกับเพลงพิณจนกระทั่งเดินทางมาถึงที่หมายแล้วซุ่มรออยู่เขาเห็นผู้กองกวินทร์นั่งถอนหายใจอยู่บ่อยครั้งมาก สีหน้าเคร่งเครียดแล้วก็พึมพำตลอดว่าตัวเองใจไม่ดี

“ไม่รู้ว่ะ สังหรณ์ใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้”

“พี่ยังสังหรณ์ใจอยู่อีกหรอ เอาน่าพี่ สายของเรารายงานมาแม่นยำขนาดนี้รับรองเลยว่า...”

“ไม่ใช่เรื่องงาน...” เขาบอกแล้วจึงถอนหายใจออกมาอีก “เป็นห่วงน้องเพลงกับเจ้าแฝดยังไงก็ไม่รู้ว่ะ”

นั่นสิ! ข้ามโขงเองก็ห่วงน้องสาวแปลกๆ เหมือนกัน เขาบอกเพลงพิณว่าถ้ากลับถึงบ้านที่นครพนมแล้วให้ส่งข้อความมาบอกเขาหน่อยแต่จนป่านนี้ทุกๆ อย่างก็ยังเงียบ จะมีก็แต่พ่อของเขาที่ติดต่อเข้ามาเป็นระยะๆ เพื่อเช็กสถานการณ์ ซึ่งพวกเขาก็คุยเรื่องงานกับพ่อได้ตามปกติแสดงว่าทางนั้นคงไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรเพราะถ้ามีพ่อก็คงจะบอกเขาแล้ว

“ป่านนี้คงนอนกอดลูกสบายใจอยู่ที่บ้านนั่นแหละ ก่อนหน้านี้พี่ก็เพิ่งคุยกับพ่อไปเองไม่ใช่หรอ”

ก็ใช่ ผู้กองกวินทร์คิดตาม ก็เพราะว่าพ่อตาของเขายังคงคุยงานได้ตามปกตินี่แหละเขาก็เลยพอจะเบาใจอยู่บ้าง สายตาคมมองไปยังเป้าหมายที่ซุ่มดูมาทั้งวัน อยากจะรีบจัดการกับภารกิจตรงหน้าให้แล้วเสร็จไวๆ ดวงตาคมกริบจ้องมองผ่านกล้อง Night Vision ตรวจจับความร้อนคู่กายไปยังคฤหาสน์ไม้และโรงงานบรรจุยาเสพติด ใบหน้าคมถูกพรางด้วยผ้าบัฟสีเข้มจนแยกไม่ออกจากพุ่มไม้รอบตัว

เขาซุ่มดูพวกมันมาทั้งวัน... ตั้งแต่แสงแรกยามเช้าจนถึงความมืดมิด หลายครั้งที่เขาเคยถูกพวกมันลอบกัด และดักซุ่มโจมตีจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดในภารกิจก่อนๆ มันเป็นความแค้นที่ฝังลึกและรอวันชำระ ในใจของผู้กองกวินทร์ร้อนรุ่ม สัญชาตญาณบางอย่างมันร่ำร้องอยากจะปาระเบิด ซัดกระสุนให้ภารกิจตรงหน้านี้มันจบสิ้นลงไปไวๆ เขาอยากกลับบ้าน... กลับไปหาอ้อมกอดอุ่นๆ ของเพลงพิณ น้องงูน้อยกับเจ้าแฝดแสนน่ารักของเขา

มือหนากระชับพานท้ายปืนไรเฟิลจู่โจมแน่นขึ้นก่อนจะกดสวิตช์วิทยุสื่อสารแบบไร้สายที่เหน็บไว้กับใบหู เสียงทุ้มต่ำทว่าทรงพลังแผ่วลอดไรฟันออกมา แต่กลับดังชัดเจนในสายของทุกคนในทีมอัลฟา

“คืนนี้เราต้องจบงานให้ได้ มันไม่ตายเราไม่เลิก...”

ผู้กองกวินทร์เว้นจังหวะ ดวงตาขยับมองผ่านกล้อง Night Vision ไปยังจุดยุทธศาสตร์ เสียงของเขาเปลี่ยนเป็นนุ่มนวลลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงแรงใจสำคัญ

“เสร็จงานแล้วพวกเราจะได้แยกย้ายไปหาลูกเมียกับพ่อแม่ที่บ้าน” คำพูดขี้เล่นแกมจริงจังของผู้กองหนุ่มจุดประกายไฟในดวงตาของเหล่าสมาชิกในทีมใต้บังคับบัญชาที่ซุ่มอยู่ตามพิกัดต่างๆ

“เราพร้อมจบงานคืนนี้ครับผู้กอง” เสียงของพันจ่าพรต ตอบกลับมาเป็นคนแรก น้ำเสียงนิ่งสนิททว่าแฝงความเด็ดเดี่ยวปนความลุ่มลึก

“ใช่! เอาให้มันจบครับ!” จ่าขวัญชัยคุมปีกซ้ายกระซิบตอบผ่านสาย แววตาวาวโรจน์ในความมืด

“คันไม้คันมือมานานแล้ว... รอบนี้จะทบต้นทบดอกให้พวกมันร้องไม่ออกเลย” จ่านพดลมือสไนเปอร์ของทีมที่ซุ่มอยู่บนยอดไม้เสริมขึ้น พร้อมกับเสียงขึ้นลำกลไกปืนเบาๆ

“ผู้กองว่าไงพวกผมว่าตามครับ!” เสียงของจ่าชาลีประสานตอบรับผ่านระบบวิทยุไร้สาย ทุกคนไม่มีความลังเล ไร้ซึ่งความกลัว มีเพียงความกระหายที่จะปิดฉากทลายเครือข่ายนี้ให้สิ้นซากเพื่อความสงบสุขของลูกหลานและประเทศชาติ

ผู้กองกวินทร์ยกยิ้มมุมปาก แววตากลับคืนสู่โหมดฆาตกรเงียบขรึม เขากำลังหมอบราบอยู่บนเนินดินห่างจากคฤหาสน์ประมาณ 150 เมตร ดวงตาคมกริบมองผ่านกล้อง Night Vision ตรวจจับความร้อนที่ติดตั้งอยู่บนหมวกฟาสก่อนจะสั่งให้ทุกคนเข้าประจำจุดรบ

ร่างของชายฉกรรจ์ทั้งหกนายเคลื่อนที่ดั่งภูตพราย ทุกคนใช้ยุทธวิธีแยกย้ายกันเข้าคุมจุดยุทธศาสตร์อย่างเป็นระบบ ส้นเท้าสัมผัสพื้นดินอย่างแผ่วเบา ปลายกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจมกวาดมองไปข้างหน้าเพื่อเคลียร์พื้นที่ตามหลักยุทธวิธีรบพิเศษขั้นสูง

"อัลฟา 2 ประจำจุดมุมตึกทิศตะวันออก เคลียร์" เสียงข้ามโขงรายงานแผ่วเบาผ่านวิทยุไร้สายที่เหน็บข้างหูเมื่อเขาแยกจากผู้กองกวินทร์เข้ามาประจำจุดที่วางแผนเอาไว้ ร่างของเขาแนบสนิทอยู่กับเงามืดของคฤหาสน์ไม้

"อัลฟา 3 ประจำแนวท่อระบายน้ำข้างโรงงานยา... กลิ่นสารเคมีฉุนมาก ตรวจพบยามสามคนด้านหน้า กำลังเตรียมลงมือ"

"อัลฟา 4 ประจำจุดคุมเชิงบนเนินหิน ยิงคุ้มกันให้ทุกจุด พร้อมครับ!"

เสียงรายงานสถานการณ์ของลูกทีมดังขึ้นสลับกันอย่างมีระเบียบในช่องสัญญาณหูฟังของผู้กองกวินทร์ ชายหนุ่มไม่ได้ตอบรับเป็นคำพูดแต่ใช้นิ้วเคาะไมโครโฟนสองครั้งเป็นสัญญาณว่า รับทราบ

ทางฝ่ายผู้กองกวินทร์ได้ลอบเข้ามาถึงระเบียงไม้ชั้นสองของตัวคฤหาสน์หลักได้สำเร็จ ร่างสูงใหญ่คุกเข่าหมอบต่ำอยู่หลังกระถางต้นไม้ขนาดยักษ์ สายตาคมมองลอดบานหน้าต่างกระจกใสเข้าไปภายในห้องโถงกว้างที่ถูกตกแต่งอย่างหรูหรา พลันดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง มือหนาที่จับปืนกระชับแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน

เบื้องหลังโต๊ะทำงานไม้ตัวใหญ่ ปรากฏร่างของชายสูงวัยท่าทางภูมิฐาน ทว่าแววตาเหี้ยมเกรียม ท้าวพันคำ นายใหญ่ที่เขาเคยเห็นจากภาพถ่ายในแฟ้มลับของสายข่าวเชิงลึก ไอ้หมอนี่คือผู้บงการเครือข่ายยาเสพติดมูลค่าหลายพันล้าน สิ่งที่ทำให้หัวใจของผู้กองกวินทร์กระตุกวูบและเดือดพล่านยิ่งกว่าคือร่างหนาในชุดรัดกุมสีดำที่ยืนเอามือกุมประสานกันอยู่ด้านหลัง... ใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ที่หางตา โครงหน้าและท่าทางการยืนที่นิ่งสงบราวกับภูผาเหล็ก ร่างกายที่เคยอัดแน่นด้วยมัดกล้ามเนื้อจากการออกกำลังกายบัดนี้ซูบผอม แก้มตอบ ขอบตาคล้ำ ผมและหนวดเครายาวรุงรัง เขาเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ว่าเคยเป็นถึงครูฝึกนักเรียนนักทำลายใต้น้ำจู่โจมแห่งกองทัพเรือ

"กายยันต์..." ผู้กองกวินทร์พึมพำลอดไรฟัน มันไม่ใช่ครูของเขาตั้งแต่ตอนที่มันทรยศชาติบ้านเกิด ทรยศอุดมการณ์ของทหาร ทรยศพี่น้องทหารเรือด้วยกัน ในอดีตมันอาจจะเคยเป็นอดีตครูฝึกหน่วยซีล ผู้ที่เคยเคี่ยวเข็ญ สอนเทคนิคการรบและการใช้วัตถุระเบิดทุกอย่างให้กับเขาและพี่น้องหน่วยซีล ครูผู้เคยเป็นที่เคารพรักสูงสุดของเหล่านักรบทำลายใต้น้ำจู่โจม แต่ตอนนี้กลับแปรพักตร์มาเป็นสมุนรับใช้เดนนรกค้ายา

จากข้อมูลลับเชิงลึกที่ผู้กองกวินทร์สืบได้มาตลอดเวลาที่เข้าทำภารกิจ ท้าวพันคำหรือไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ที่อยู่กับกายยันต์ตอนนี้คือนายใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังกายยันต์รวมถึงไอ้พวกค้ายาที่อยู่แถบชายแดนแม่สอดและพื้นที่ลุ่มแม่น้ำสาละวินด้วย อำนาจของมันมากล้นจนไม่มีใครขวางทาง ที่ผ่านมาหากเจ้าหน้าที่คนไหนไม่ยอมให้ความร่วมมือกับมันเป็นอันต้องตายหรือหายสาบสูญ เอาง่ายๆ มันแทบไม่ต่างจากพ่อเลี้ยงคำม่วนหรือคำแสนในสมัยอดีตเลย เมื่อก่อนพ่อเลี้ยงคำม่วนต้องไปตายในคุกส่วนคำแสนก็ต้องอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ แต่สำหรับไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างท้าวพันคำผู้กองกวินทร์เลือกให้มันตายสถานเดียวเพื่อเซ่นวิญญาณเหล่าเจ้าหน้าที่ทหารและตำรวจที่เคยถูกมันฆ่าเพียงเพราะไม่ยอมอ่อนข้อให้มัน

แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้แน่ชัดว่ากายยันต์ยอมหันหลังให้แผ่นดินเกิด มาร่วมมือทำลายชาติบ้านเมืองตัวเองกับพวกท้าวพันคำด้วยเหตุใด แต่คนที่มันทรยศต่อชาติและพี่น้องทหารเรือผู้กองกวินทร์ก็ไม่คิดจะอภัยหรือเห็นใจ แม้อีกฝ่ายจะเคยเป็นทั้งรุ่นพี่และครูฝึกที่เขาเคารพ แต่หากอีกฝ่ายทำชั่วเขาก็จะไม่ออมมือหรือเห็นแก่ความสัมพันธ์ที่ดีในอดีต เขาจะไม่มีวันเป็นแบบกายยันต์ เขาจะไม่มีวันทรยศพวกพ้องและประเทศชาติ ผู้กองกวินทร์ขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรามลั่น แววตาขี้เล่นทะเล้นยามอยู่บ้านเลือนหายไปสิ้นเหลือเพียงแววตาของนักฆ่าเลือดเย็นที่พร้อมจะบดขยี้ศัตรูให้แหลกเป็นผง

เขายกปืนคู่ใจขึ้นประทับร่องไหล่ ปลายกระบอกปืนเล็งตรงไปยังท้าวพันคำผ่านกระจกใส ก่อนจะกดปุ่มวิทยุสื่อสารข้างหู ส่งสัญญาณเสียงต่ำและเฉียบขาดถึงลูกทีมทุกคน

"ทุกคนฟังคำสั่งจากอัลฟา 1...ผมเจอตัวท้าวพันคำกับกายยันต์แล้ว ไอ้เฒ่าตัวการใหญ่อยู่ในห้องโถงหลัก คืนนี้... เราจะปิดบัญชีพวกมันพร้อมกัน ลุย!"

สิ้นสัญญาณเฉียบขาดของผู้กองกวินทร์ กระจกบานมหึมาของระเบียงชั้นสองก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงถีบมหาศาล ร่างสูงในชุดรัดกุมพุ่งทะยานเข้ามาในห้องโถงเหมือนกับเสือร้าย ปลายกระบอกปืนไรเฟิลจู่โจมกดล็อกเข้าหาเป้าหมายหลักทันที

ท้าวพันคำเบิกตากว้างด้วยความตกใจแต่ก็ยังคงสงวนท่าทีนิ่งสุขุมเยือกเย็นเอาไว้ พื้นที่ตรงนี้เป็นที่ลับและยากจะหาทางเข้ามาได้ง่ายๆ แล้วทำไมถึงยังมีคนบุกรุกเข้ามาได้อีก แม้อีกฝ่ายจะปกปิดหน้าตาเอาไว้และใส่ชุดสีดำรัดกุมแทนชุดเครื่องแบบทหารแต่ท้าวพันคำก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝั่งเป็นใคร ท้าวพันคำยืนนิ่งสงบ ที่มุมปากกระตุกยิ้มเยาะอย่างไม่นึกกลัวแม้ว่าผู้บุกรุกคนนี้จะเล็งปืนมาที่ตัวเองก็ตาม ทว่าก่อนที่กระสุนของผู้กองกวินทร์จะเด็ดชีวิตมันได้ ร่างของกายยันต์ก็เคลื่อนไหวไวดุจสายฟ้า อดีตครูฝึกซีลพุ่งเข้ามาเอาพานท้ายปืนกระแทกข้อมือของผู้กองกวินทร์จนวิถีกระสุนสะบัดพลาดเป้าไปเจาะผนังไม้

"คิดจะฆ่าพวกกูมันยังเร็วไปแล้วเว้ย ไอ้เรนเจอร์..." แม้จะไม่เห็นหน้าหรือแยกฝาแฝดคู่นี้ออกแต่กายยันต์ก็พอจะเดาได้ว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นแฝดคนไหน กายยันต์ไม่แปลกใจที่เห็นผู้กองกวินทร์มาโผล่ที่นี่ได้เพราะทีมอัลฟาแต่ละคนฝีมือไม่ใช่ธรรมดา แต่เป็นนักรบที่เก่งเหนือนักรบอีกที ไหนสายข่าวของ ผบ.คเชนทร์จะแม่นยำอีกจึงไม่ใช่เรื่องยากที่จะสืบหาที่นี่เจอ

“วันนี้พกฝาแฝดมาด้วยรึเปล่า”

"จะพกหรือไม่พกวันนี้มึงก็ไม่รอดหรอก ถึงเวลาที่คนทรยศอย่างมึงต้องชดใช้กายยันต์!" ผู้กองกวินทร์ตวัดเสียงกร้าวพลางเหวี่ยงหมัดเข้าใส่

การต่อสู้ระหว่าง ลูกศิษย์กับอดีตครูฝึกระเบิดขึ้นทันที กายยันต์แสดงสมรรถภาพของอดีตหัวหน้าครูฝึกหน่วยทำลายใต้น้ำจู่โจมได้อย่างน่ากลัว ทุกทักษะการต่อสู้ระยะประชิด หรือ CQC ของเขาทั้งหนักหน่วงและแม่นยำ กายยันต์หลบหมัดของผู้กองกวินทร์ก่อนจะกระแทกศอกเข้าที่ชายโครงขวาของเขาอย่างแรงจนผู้กองกวินทร์ทรุดฮวบ กายยันต์ได้เปรียบรีบกดร่างของเขาลงกับพื้น ล็อกลำคอหนาไว้แน่นด้วยท่อนแขนแกร่งราวกับคีมเหล็ก

ผู้กองกวินทร์เริ่มหายใจไม่ออก ใบหน้าคมเข้มแดงก่ำ สายตาเริ่มพร่าเลือน กายยันต์ที่อยู่เหนือร่างเค้นเสียงหัวเราะในลำคอ

"มึงไม่มีทางสู้กูได้หรอกเรนเจอร์... ทุกท่าการต่อสู้ที่มึงใช้ กูเป็นคนสอนมึงมากับมือ!"

ในวินาทีที่กำลังจะพลาดท่า ภาพใบหน้าของเพลงพิณกับเจ้าแฝดของเขาก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด... เขาจะตายที่นี่ไม่ได้! พลัน สมองของผู้กองกวินทร์ก็ประมวลผลคำสอนของยอดปรมาจารย์ทหารกล้าที่เคยเคี่ยวเข็ญเขามาตั้งแต่เด็ก

'การรบไม่ได้มีแค่วิชาเดียวในสนาม ถ้าศัตรูรู้ทางแก แกต้องเปลี่ยนสายน้ำให้เป็นไฟ' เสียงของพลโทกรันย์ผู้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าดังก้องในหัวตามด้วยคำสอนของพลเอกคีรินทร์

'พลิกแพลงยุทธวิธีทหารบกอย่างพ่อ เข้าทำลายจุดบอดในระยะประชิดที่ทหารเรือคาดไม่ถึง'

และสุดท้ายคือคำสอนของ ผบ.คเชนทร์ พ่อตาของเขา 'ฟังพ่อให้ดีเรนเจอร์... กายยันต์มันเก่งก็จริงแต่มันยึดติดกับตำรามากไป แกต้องหาช่องโหว่ที่มันคาดไม่ถึงแล้วหักข้อต่อมันซะ!'

ผู้กองกวินทร์ตาเบิกกว้าง กายยันต์อาจจะเป็นครูของเขาและเป็นศิษย์ของพ่อตา แต่ตัวเขานั้นคือผู้รวมเอาศาสตร์สงครามจากทั้งพลโทกรันย์ พลเอกคีรินทร์ และผบ.คเชนทร์ เอาไว้ในคนเดียว... ผู้กองกวินทร์อาศัยจังหวะที่กายยันต์ย่ามใจ พลิกข้อมือตามยุทธวิธีทหารบกของพลเอกคีรินทร์ ล็อกนิ้วก้อยของกายยันต์แล้วหักย้อนศรอย่างรุนแรง!

กร๊อบ!

"อัก..." กายยันต์ร้องด้วยความเจ็บปวด ลำแขนที่ล็อกคอคลายออกทันทีผู้กองกวินทร์จึงได้จังหวะใช้เท้าถีบยันยอดอกของมันจนกระเด็นก่อนจะสปริงตัวลุกขึ้นยืนแล้วเดินย่างสามขุมตามตำราของ ผบ.คเชนทร์ พุ่งเข้าประชิดแล้วซัดหมัดตรงเข้าที่ดั้งจมูกและสับศอกเข้าที่ไหล่ของกายยันต์จนทรุดลงไปนอนคว่ำกับพื้น

กายยันต์เอามือกุมใบหน้าที่อาบไปด้วยเลือด ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บใจและเหลือเชื่อ เขาไม่คิดว่าจะมีวันนี้ วันที่ไอ้เด็กแฝดนี่มันจะเล่นงานเขาได้ คราวก่อนฝีมือของมันยังไม่พัฒนามาถึงขั้นนี้นี่ แล้วทำไมจู่ๆ วันนี้มันถึงได้รับมือเขาได้จนเหลี่ยมมวยและยุทธวิธีของมันเหนือชั้นกว่าเขาไปหลายขุม

"มึง! ไอ้เรนเจอร์..." กายยันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน

“เจ็บใจหรอที่วันนี้กูเล่นงานมึงได้ง่ายกว่าทุกที” ผู้กองกวินทร์ว่าขึ้น ดวงตาคมกริบมองกายยันต์อย่างเอาเรื่อง “ถึงเวลาที่มึงต้องชดใช้ให้กับพี่น้องทหารเรือได้แล้ว ไอ้คนทรยศขายชาติ!”

“ไม่มีวันซะหรอก” ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด กายยันต์รู้ดีว่าหากอยู่ต่อเขาต้องจนมุมแน่จึงปาระเบิดควันลงพื้นทันที

ฟู่! ควันสีขาวหนาทึบกระจายไปทั่วห้อง ผู้กองกวินทร์พุ่งตัวฝ่ากลุ่มควันออกไปที่หน้าต่างระเบียงทันที แต่ความไวของกายยันต์กลับไร้ร่องรอย

"โธ่โว้ย! ไวฉิบหาย!" ผู้กองกวินทร์สบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันหลังกลับเมื่อได้ยินเสียงปืนกลจากด้านล่างคฤหาสน์ เขาพุ่งตัวลงไปซ้ำพวกสมุนเดนนรกของท้าวพันคำที่เหลือรอด สาดกระสุนดับลมหายใจพวกมันจนหมดเพื่อเปิดทางตามล่าท้าวพันคำต่อเพราะตอนที่เขากับกายยันต์เข้าปะทะกันท้าวพันคำได้แอบหนีไป

ขณะเดียวกัน ในตอนที่ผู้กองกวินทร์ลอบเข้าไปในคฤหาสน์ สมาชิกในทีมอัลฟาทุกคนก็เข้าบุกตามคำสั่งด้วยเช่นกัน

ฟึด! ฟึด!

เสียงกระสุนความเร็วเหนือเสียงผ่านท่อเก็บเสียงของข้ามโขงดังขึ้น ลูกน้องของท้าวพันคำสองคนที่ยืนเฝ้าเครื่องปั่นไฟล้มตึงลงกับพื้นโดยไม่มีโอกาสได้ร้องขอชีวิต ร่างของพวกมันถูกลากเข้าไปในพุ่มไม้อย่างรวดเร็วและไร้ร่องรอยโดยฝีมือของจ่าพันจ่าพรตกับจ่าชาลีที่คอยท่าอยู่

"ไฟดับใน 3... 2... 1"

จ่าชาลีเข้าตัดระบบไฟฟ้า ทั่วทั้งบริเวณพลันจมดิ่งสู่ความมืดมิด เสียงเครื่องปั่นไฟดับลงเหลือเพียงเสียงลมพัดใบไม้และความเงียบอันน่าวังเวง ทีมอัลฟาทุกคนขยับกล้อง Night Vision บนหมวกฟาสลงครอบสายตาจนโลกสีเขียวเรืองแสงปรากฏขึ้น ทุกคนเคลื่อนที่ออกจากจุดซุ่มด้วยท่าเดินยุทธวิธีที่ส้นเท้าสัมผัสพื้นอย่างแผ่วเบาแต่พร้อมสปริงตัวรุกคืบเข้าพื้นที่โรงงานและรอบคฤหาสน์พร้อมกัน

"เห้ย! ไฟดับได้จั่งใด๋วะ ไปเบิ่งเคี่ยงปั่นไฟแหมะ” (เห้ย! ไฟดับได้ไงวะ ไปดูเครื่องปั่นไฟซิ) เสียงลูกน้องของท้าวพันคำตะโกนโวยวาย พร้อมแสงไฟฉายสาดส่ายไปมาอย่างตื่นตระหนก

ตูม!!!

จ่าขวัญชัยปาระเบิดลูกเกลี้ยงเข้าใส่รถกระบะที่ติดตั้งปืนกลหนัก แรงอัดระเบิดฉีกร่างของชายที่อยู่บนนั้นกระเด็นออกไป รถยนต์ระเบิดลุกเป็นไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ เผยให้เห็นร่างของทีมอัลฟาที่เคลื่อนไหวอย่างว่องไวและเป็นระบบ

ข้ามโขงวิ่งเข้าหลังเสาปูนแล้วยิงดับเบิลแท็ปเจาะหน้าอกและหัวของลูกน้องท้าวพันคำอีกสองคนที่ยังตื่นตระหนกกับการลอบโจมตีอย่างแม่นยำ จากนั้นก็หมุนตัวกลับมาดึงจ่าชาลีที่โดนกระสุนเฉี่ยวไหล่เข้าที่กำบังเพื่อดูบาดแผลและยิงคุ้มกันไปด้วยในเวลาเดียวกันอย่างเยือกเย็น

"ซุมใด๋บุกวะ! มันมาแต่ทางใด๋!” (พวกไหนบุกวะ! มันเข้ามาทางไหน!) ลูกน้องท้าวพันคำที่เริ่มตั้งสติได้พยายามใช้ปืน AK47 ระดมยิงตอบ

"บีบมุม! คุมพื้นที่ยิงไขว้!" ผู้กองกวินทร์ที่ตามล่าท้าวพันคำตะโกนสั่งการผ่านวิทยุสื่อสารที่เหน็บใบหู แววตาของเขาเด็ดเดี่ยวเยือกเย็น เขาเคลื่อนที่เข้าพื้นที่ปะทะอย่างคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่เขาโผล่พ้นที่กำบัง กระสุนจากปืนของเขาจะส่งร่างของคนร้ายลงไปนอนนิ่งทุกราย

ความเก่งกาจของทีมอัลฟาแสดงออกผ่านการประสานงานที่ไร้ที่ติ พวกเขารู้จักการคุมพื้นที่ การบริหารกระสุนและการกดดันศัตรูจนลูกน้องของท้าวพันคำที่มีเกือบร้อยคนค่อยๆ ร่วงไปทีละคนราวกับใบไม้ร่วง

ทางฝ่ายท้าวพันคำที่กระเสือกกระสนหนีการตามล่าของผู้กองกวินทร์เข้ามาในโรงงานผลิตยาเสพติดหวังให้ลูกน้องช่วยคุ้มกัน ทว่าเมื่อเข้ามาในเขตโรงงานภาพตรงหน้ากลับทำให้หัวใจของเขาแทบหยุดเต้น พื้นที่โดยรอบมืดสนิทเนื่องจากถูกตัดไฟ แต่แสงจากดวงจันทร์ก็ช่วยส่องให้เห็นร่างของลูกน้องหลายคนนอนจมกองเลือดอยู่ตามพื้นดิน ตามเครื่องจักรและชั้นวางสารเคมี บางคนถูกยิงแสกหน้า บางคนถูกเชือดคอ บางคนคอหักจนศีรษะหมุนกลับด้าน...

นี่...ฝีมือของพวกมันอย่างนั้นหรอ...ท้าวพันคำคิดในใจพลางลอบกลืนน้ำลายเหนียวเหนอะลงคออย่างยากลำบากแล้วนึกถึงคำที่กายยันต์เคยพูดถึงกิตติศัพท์ความโหดเหี้ยมและแข็งแกร่งของซีลทีมนี้ เมื่อก่อนท้าวพันคำเคยส่งคนไปจัดการกับซีลทีมอื่นๆ ได้อยู่หมัดจนย่ามใจ แต่เขาไม่คิดเลยว่าซีลทีมนี้จะมีความแข็งแกร่ง ความเฉียบขาด และฝีมือที่เหนือชั้นฉีกกรอบคำว่าทหารทั่วไปไปหลายขุม

รอบตัวของเขายังคงดังก้องไปด้วยเสียงปืนและระเบิดลูกเกลี้ยงที่ดังขึ้นเป็นระยะ ท้าวพันคำกวาดสายตาผ่านกลุ่มควันปืนมองหาศัตรูที่กำลังรุกคืบเข้ามา ตอนแรกเขาหลงนึกว่าพวกมันคงขนกันมาเป็นกองร้อยเพื่อถล่มรังของเขา แต่พอมองผ่านเงามืดชัดๆ ท้าวพันคำกลับเห็นผู้บุกรุกมีไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ พวกมันกำลังถล่มโรงงานของเขาจนพินาศย่อยยับ

แม้ในใจจะเริ่มสั่นขวัญเสียด้วยความตายที่คืบคลานเข้ามาใกล้ แต่ด้วยสายเลือดของนายใหญ่ผู้อยู่เบื้องหลังเครือข่ายนอกกฎหมายที่ยืนระยะมานานท้าวพันคำดึงเอาความสงบนิ่งกลับมาประคองร่าง รังสีความน่าเกรงขามสมเป็นนายใหญ่ของแก๊งค้ายาเสพติดแห่งลุ่มน้ำโขงยังคงฉายชัดในแววตา

ทีมอัลฟาเคลียร์พื้นที่ บดขยี้พวกลูกสมุนของท้าวพันตาจนหมด ก่อนจะค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาหาท้าวพันคำที่ยืนเด่นเป็นเป้าหมายสุดท้ายเพื่อทำการจับกุม

“วางอาวุธซะ ท้าวพันคำ! มึงหมดทางหนีแล้ว” ผู้กองกวินทร์ตวัดเสียงกร้าว ปลายปืนชี้ตรงเข้ากลางอกของอีกฝ่าย

“หึ... พวกทหารไทย คิดว่ากูจะยอมให้พวกมึงจับให้พวกมึงตราหน้ากูง่ายๆ หรอ” ท้าวพันคำเค้นเสียงหัวเราะก้องกังวานอย่างไม่มีความเกรงกลัว เขาไม่ยอมจำนนเป็นหมาจนตรอก จะไม่ยอมเข้าไปตายในคุกเหมือนกับพ่อเลี้ยงคำม่วน ราชายาเสพติดในอดีตเด็ดขาด ท้าวพันคำขยับเบี่ยงฉากหลบหลังเครื่องจักรใหญ่ด้วยความว่องไวผิดกับอายุ พร้อมขว้างระเบิดแสงที่ซ่อนอยู่ออกมาเปิดทาง ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์ดึงปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติคู่กายออกมาระดมยิงสวนเข้าใส่ทีมอัลฟาอย่างมีชั้นเชิง เขารู้จักการยิงกดดันและการเคลื่อนที่สลับบังฉากต่างจากพวกสมุนกระจอกที่เอาแต่วิ่งรับลูกปืน ท้าวพันคำสู้กลับอย่างสุดกำลัง สาดกระสุนเข้าใส่ทุกคนในทีมอัลฟา ฝีมือและเล่ห์เหลี่ยมของไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์คนนี้ทำให้สมาชิกทีมอัลฟาทุกคนต้องแอบยอมรับในใจลึกๆ ว่ามันช่างสมกับเป็นหัวหน้าใหญ่ขบวนการค้ายาเสพติดจริงๆ ไม่ใช่แค่คนแก่ไร้น้ำยา

ท้าวพันคำยิงสู้จนกระสุนหมดแม็กกาซีน แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังยโสพยายามจะขยับข้อมือขึ้นลำกระสุนนัดใหม่เพื่อสู้ตาย

"วางอาวุธแล้วยกมือขึ้น มึงหมดทางสู้แล้ว ยอมแพ้ซะ!" เสียงเฉียบขาดดุดันของผู้กองกวินทร์ตะโกนก้องฝ่าดงควันปืน พร้อมยกปืนไรเฟิลจู่โจมคู่ใจประทับแน่นอยู่บนร่องไหล่

"ยอมแพ้งั้นหรอ... กับครูของมึงกูยังเอามาฝึกให้เชื่องได้แล้วนับประสาอะไรกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึง! อำนาจเงินของกูยิ่งใหญ่กว่าแผ่นดินของพวกมึงอีก กูไม่ยอมไปนอนเน่าในคุกให้พวกมึงสมเพชแน่!" ท้าวพันคำแผดเสียงหัวเราะลั่นอย่างคนเสียสติ เขายัดแม็กกาซีนกระสุนใหม่เข้าพานท้ายปืนพกได้สำเร็จ ตบตูดปืนดัง ปัง! ขยับข้อมือสไลด์ขึ้นลำกระสุนนัดสุดท้ายอย่างดึงดันแล้วยกกระบอกปืนเล็งไปที่กึ่งกลางอกของผู้กองกวินทร์หมายจะยิงตอบโต้สวนกลับอย่างสุดกำลังเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าเขาจะไม่รอดงั้นเขาก็จะลากไอ้หมอนี่ไปลงนรกด้วยกัน ท้าวพันคำคิด

แต่ในวินาทีนั้น แววตาของผู้กองกวินทร์ไร้ซึ่งความลังเล ความอดทนของเขามีค่อนข้างจำกัด ผู้กองหนุ่มตวัดสายตาเด็ดขาดแล้วออกคำสั่งเสียงเข้มผ่านวิทยุสื่อสารข้างใบหู

"ทุกคน... สั่งจับตาย! สังหารเป้าหมายด่วน!"

สิ้นคำสั่งวิสามัญฆาตกรรม ปืนไรเฟิลจู่โจมในมือของผู้กองกวินทร์และสมาชิกทีมอัลฟาก็แผดเสียงระเบิดกระสุนขึ้นพร้อมกัน

ปัง ปัง ปัง ปัง!

กระสุนความเร็วสูงเจาะเข้าที่หัวไหล่และลำตัวของท้าวพันคำจนร่างกระตุกซวนเซ ทว่ากระสุนนัดปลิดชีพอันเด็ดขาดที่สุด... พุ่งตรงมาจากปลายกระบอกปืนของผู้เป็นหัวหน้าทีม

ปัง!!!

เสียงปืนจากไรเฟิลคู่ใจของผู้กองกวินทร์แผดลั่นเป็นนัดสุดท้าย กระสุนขนาด 5.56 มิลลิเมตรวิ่งตัดผ่านกลุ่มควันปืนม้วนหนาตรงดิ่งเข้าเป้าหมายอย่างแม่นยำราวจับวาง มันพุ่งทะลวงเข้าตรงแสกหน้าบริเวณระหว่างคิ้วของท้าวพันคำอย่างจัง

แรงปะทะของกระสุนปืนส่งผลให้ร่างของท้าวพันคำชะงักกึกไปในเสี้ยววินาที ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงค้างตื่นตะลึง ปืนพกสั้นในมือหลุดร่วงกระแทกพื้น เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมาตามรอยกระสุนก่อนที่ร่างจะหงายหลังตึงนอนจมกองเลือดสิ้นใจตายคาที่ในทันที

กายยันต์ที่ย้อนกลับมาหมายจะช่วยท้าวพันคำถึงกลับต้องชะงักนิ่งเมื่อเห็นท้าวพันคำถูกรุมยิงจนตายด้วยฝีมือของผู้กองกวินทร์ ความเหี้ยม ความเอาจริง และยุทธวิธีนำทีมที่ไร้ที่ติของผู้กองกวินทร์ทำให้กายยันต์คิดว่าหากเขาบุ่มบ่ามเข้าไปตอนนี้... จุดจบของเขาคงไม่ต่างจากศพที่นอนเกลื่อนพื้น

“เรนเจอร์ ไอ้เด็กเวร!...” กายยันต์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน เขานึกถึงอดีตที่ฝังลึกตอนที่เขาเคยล้มเหลว นำพาลูกน้องในทีมซีลไปตาย ต่างจากผู้กองกวินทร์ในวันนี้ที่คุมทีมได้อย่างทรงพลังและปกป้องลูกน้องในทีมได้ทุกคน ความเจ็บใจนี้ทวีคูณจนแปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชัง คำพูดของ ผบ.คเชนทร์ที่เคยพูดกับเขายังคงก้องอยู่ในหู

“มึงกลัวศิษย์จะไปล้างครูล่ะสิ มึงเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าไอ้แฝดคู่นี้ฝีมือมันดีไม่ได้น้อยไปกว่ามึง ไอ้แฝดคู่นี้มันด้อยกว่ามึงก็แค่เรื่องที่เกิดทีหลังมึงเท่านั้น ส่วนเรื่องฝีมือ...ศิษย์เก่งกว่าครูมีออกเยอะแยะ ที่โทรมาหากูเนี่ยมึงกำลังกลัวไอ้แฝดคู่นี้อยู่สิท่า”

“มึงไม่มีทางล้มกูได้หรอกเรนเจอร์ กูไม่เชื่อหรอกว่าไอ้เด็กที่บ้าๆ บอๆ แบบมึงจะเอากูลง...กูจะต้องฆ่ามึงให้ตายคามือกูให้ได้!” กายยันต์ตัดสินใจเปลี่ยนแผน ละทิ้งศพของท้าวพันคำแล้วลอบถอยหนี

แต่ทว่า... สัญชาตญาณอันเฉียบคมของผู้กองกวินทร์นั้นก็ไวไม่ต่างกัน สายตาคมกริบของเขาตวัดเห็นเงาดำที่คุ้นเคยกำลังไหวตัวหลบหนีไปทางแนวป่าริมน้ำในเสี้ยววินาที

“ทุกคนเคลียร์พื้นที่แล้วติดต่อกลับหน่วยเหนือ เดี๋ยวผมมา!” เขาสั่งการแล้วพุ่งตัวฝ่าพุ่มไม้รกร้างตามหลังกายยันต์ไปทันที

“อ้าวเฮ้ย พี่เรนเจอร์!” เสียงข้ามโขงตะโกนไล่หลังมา ด้วยความเป็นห่วงเขาจึงตามผู้กองกวินทร์ไป

ปัง! ปัง! ปัง!

ผู้กองกวินทร์ยิงไล่หลังเพื่อกดดัน กายยันต์ที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตเอี้ยวตัวหันกลับมาใช้ปืนพกสั้นยิงสวนตอบโต้สามนัดรวด

ปัง! ปัง! ปัง!

กระสุนของกายยันต์เฉียดไหล่ผู้กองกวินทร์ไปกระแทกต้นไม้ใหญ่ด้านหลังจนเปลือกไม้กระจาย แต่ด้วยสัญชาตญาณนักรบ ผู้กองกวินทร์สไลด์ตัวหลบหลังขอนไม้หนาได้ทันท่วงที ทำให้วิถีกระสุนของกายยันต์พลาดเป้าไปอย่างฉิวเฉียด

กายยันต์กระเสือกกระสนวิ่งมาจนสุดทาง... ตรงหน้าคือตลิ่งดินชันที่ทรุดตัวลงสู่สายน้ำเชี่ยวกรากของแม่น้ำสายย่อย ซึ่งเป็นเส้นหลักเชื่อมต่อออกไปสู่แม่น้ำโขงอันกว้างใหญ่ เขาไม่มีทางให้ถอยอีกแล้ว กายยันต์หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้กองกวินทร์ แววตาเต็มไปด้วยความคั่งแค้น

"ตายซะเถอะ! ไอ้เรนเจอร์!" กายยันต์ตะโกนลั่นพลางเหนี่ยวไก

ผู้กองกวินทร์เบี่ยงตัวหลบวิถีกระสุน พร้อมกับประทับปืนไรเฟิลเข้าที่ร่องไหล่แล้วเหนี่ยวไกสวนกลับทันทีสองนัดซ้อน

ปัง! ปัง!

กระสุนเจาะเข้าที่หัวไหล่ขวาและชายโครงของกายยันต์อย่างแม่นยำ ร่างหนาของเขากระตุกซวนเซเสียหลัก รอยเลือดสีแดงฉานสาดกระจายก่อนที่ร่างของกายยันต์จะหงายหลังตกลงไปในสายน้ำที่กำลังไหลเชี่ยวกรากเบื้องล่าง

ตูม!!!

ผืนน้ำแตกกระจายก่อนที่กระแสจะพัดพาร่างของกายยันต์ให้จมหายลับตาไปในความมืดมิดอย่างไร้ร่องรอย ผู้กองกวินทร์รีบวิ่งพุ่งตัวมาที่ขอบตลิ่ง ปลายกระบอกปืนสอดส่ายมองหาร่างกายยันต์ในน้ำ เขาเตรียมจะสลัดปืนชักมีดพกพุ่งตัวลงไปงมหาตัวในน้ำเพื่อจับกุมให้ได้ แต่ทว่าข้อมือแกร่งของเขากลับถูกคว้าหมับไว้แน่นจากทางด้านหลัง

"อย่าไปพี่เรนเจอร์" ข้ามโขงที่วิ่งกระหืดกระหอบตามมาทันรีบห้ามเขา

"ไม่! พี่จะฆ่ามัน ถ้าหาศพมันไม่เจอมันอาจจะแกล้งตายก็ได้ ถ้าพี่ยังไม่เห็นซากของมันพี่ไม่ยอมปล่อยมันหรอก!" ผู้กองกวินทร์หันมาโวยวาย

ข้ามโขงส่ายหน้าพลางชี้มือไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า ที่ซึ่งสายน้ำสายย่อยกำลังพัดพามวลน้ำไหลเอื่อยทะลักออกสู่ความกว้างใหญ่ของแม่น้ำโขง

"โดนยิงขนาดนั้นแถมร่วงลงน้ำอีก จากตรงนี้ไปน้ำมันไหลตรงเข้าสู่แม่น้ำโขง... กระแสน้ำเชี่ยวขนาดนี้แล้วบาดเจ็บสาหัสแบบนั้นผมคิดว่ามันไม่รอดแล้วล่ะ”

“ก็ไม่แน่หรอก! มึงกับพี่ก็เคยรอดตายมาจากกระแสน้ำแบบนี้แล้วนะ!”

“ที่เรารอดตายเพราะพ่อคำแสนกับลุงงูมาช่วย แต่มัน...” ข้ามโขงมองลงไปในผืนน้ำ “แม่น้ำโขงไม่ปล่อยคนชั่วให้รอดไปได้หรอก"

ก็จริง...ผู้กองกวินทร์คิดตาม ความจริงเขาควรจะตายตั้งแต่ตอนที่ถูกยิงจนตกลงไปในแม่น้ำโขงแล้ว เขากำลังจะตายแล้วตอนนั้น...ก็มีงูตัวใหญ่พุ่งเข้ามาช่วย ผู้กองกวินทร์มองตามสายน้ำที่มืดมิดกว้างใหญ่ เขาค่อยๆ ลดอาวุธปืนลง หายใจเข้าลึกก่อนจะหันกลับมาหาข้ามโขง

“ไป... ถอนกำลังกลับ”

********************************************************************

รอบนี้พี่ซีลไม่ได้ออกศึกด้วย เพราะงั้นต้องเหลือตัวร้ายไว้ให้พี่ซีลจัดการ

******************************************

กลับมาลงนิยายอีกครั้งหลังป่วยและพักรักษาตัว