83.พักใจ (NC20+)

83.พักใจ

หลังเคลียร์พื้นที่แล้ว ก่อนที่จะถอนกำลังทีมอัลฟาใช้เวลาไม่เกิน 10 นาทีกระจายกำลังเก็บกู้ฮาร์ดไดรฟ์ เอกสารเครือข่าย สมุดบัญชีลับ และโทรศัพท์ดาวเทียมของท้าวพันคำยัดใส่เป้กันน้ำ หลักฐานสำคัญทุกอย่างถูกจัดเก็บเอาไว้ทั้งหมดก่อนที่จะติดตั้งระเบิดซีโฟร์ตามจุดยุทธศาสตร์ในโรงงานยาเสพติดเพื่อทำลายไม่ให้เหลือซาก

เสียงระเบิดกึกก้องดังขึ้นและแผดเผาโรงงานยาเสพติดจนวอดวาย ทีมอัลฟารีบขึ้นเรือยางท้องแข็งที่ซ่อนไว้ริมฝั่งน้ำสายย่อยก่อนจะขับข้ามแม่น้ำโขงกลับเข้าสู่เขตน่านน้ำไทยยังจุดนัดพบอย่างเงียบเชียบและไร้ร่องรอย ราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่ในประเทศเพื่อนบ้านมาก่อน เนื่องจากเป็นการปฏิบัติการนอกอาณาเขตที่ไม่มีการประกาศอย่างเป็นทางการ แน่นอนว่าทาง ผบ.คเชนทร์เตรียมการเอาไว้แล้วสำหรับการปกป้องทีมอัลฟาและตัดความเชื่อมโยงภารกิจครั้งนี้กับรัฐบาลไทย

ส่วนการระเบิดที่เกิดขึ้นนั้นไม่อาจปกปิดประชาชนได้ ผบ.คเชนทร์ จึงร่วมมือกับสายข่าวทางฝั่งลาวและเจ้าหน้าที่ในท้องถิ่นปล่อยข่าวไปว่าเกิดการหักหลังและปะทะกันเองภายในขบวนการค้ายาเสพติดข้ามชาติจนเกิดการฆ่าล้างบางและระเบิดโรงงานทิ้งเพื่อปิดปาก หลักฐานต่างๆ ที่ทีมอัลฟายึดมาได้ถูกส่งตรงถึงมือ ผบ.คเชนทร์ เพื่อทำการกวาดล้างขบวนการค้ายาเสพติดในฝั่งไทยต่อทันที ส่วนศพของท้าวพันคำและลูกน้องปล่อยให้เป็นหน้าที่การชันสูตรพลิกศพและกฎหมายของฝั่งลาวจัดการโดยที่ไม่มีชื่อของทหารไทยเข้าไปเกี่ยวข้องแต่อย่างใด แต่ถึงกระนั้น ผบ.คเชนทร์ ก็ได้สั่งตั้งด่านตรวจการณ์ทางน้ำถี่ยิบตลอดแนวแม่น้ำโขงโดยอ้างว่าเป็นการยกระดับการเฝ้าระวังหลังมีเหตุระเบิดฝั่งประเทศเพื่อนบ้าน แต่จุดประสงค์จริงๆ แล้วคือการลาดตระเวนเพื่อค้นหาร่างของกายยันต์ที่อาจจะยังไม่ตายรวมถึงลูกน้องของท้าวพันคำที่เหลือรอดลักลอบข้ามฝั่งมาแก้แค้น

แม้ภารกิจจะจบลงแต่คนที่ตายก็เป็นถึงนายใหญ่ของแก๊งค้ายาเสพติดอย่างท้าวพันคำ การรายงานและสรุปภารกิจทุกอย่างจึงต้องละเอียดรอบคอบ นอกจาก ผบ.คเชนทร์แล้วคนที่เข้ามารับรายงานภารกิจก็ยังมี พลเรือตรีจิรัตน์ หรือ ผบ.หน่วยซีลและท่าน ผบ.ทร. ร่วมด้วย ซึ่งทุกคนเดินทางมารับรายงานและติดตามภารกิจในพื้นที่เอง แม้ว่าตอนนี้จะยังหาศพของกายยันต์ไม่พบแต่ก็ถือว่าในภารกิจนี้ประสบความสำเร็จมากแล้วเพราะกว่าจะจัดการกับตัวการใหญ่ได้ที่ผ่านมาทีมอัลฟาก็จัดการเครือข่ายรายย่อยของท้าวพันคำไปได้เยอะจนยากที่จะกลับมาแล้ว

“ทำหน้าแบบนี้แกเป็นอะไร” ผบ.คเชนทร์ถามเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์ยังคงทำหน้าเครียดอยู่หลังออกมาจากห้องประชุมแล้ว หลังจากกลับมาที่ฝั่งประเทศไทยผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่ได้ติดต่อกลับไปหาเพลงพิณเพราะเขายังมีงานอีกหลายส่วนให้ได้เคลียร์ ทั้งการรายงานภารกิจ การจัดการหลักฐานรวมถึง...สืบหากายยันต์ว่ามันเป็นศพแล้วจริงหรือเปล่า

“ผมรู้สึกเหมือนปล่อยเสือลำบากเข้าป่า” เขาหันมาตอบผู้เป็นพ่อตา แม้ใบหน้าจะดูอิดโรยแต่แววตาของผู้กองกวินทร์ก็ยังแข็งกร้าวดุดันอยู่เหมือนเดิม “ตราบใดที่ยังไม่เห็นศพเห็นซากของมันผมไม่สบายใจ ผมอยากตามไปล่ามัน!”

“พอก่อน” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์ยื่นมือมาบีบไหล่ของผู้กองกวินทร์เอาไว้ เขาเองก็ไม่สบายใจเรื่องกายยันต์เหมือนกันแต่เรื่องนี้ทางหน่วย นรข.และตำรวจน้ำกำลังประสานงานออกค้นหาตามแม่น้ำโขงและแม่น้ำสายย่อยอยู่ ถ้ามันตายแล้วก็คงต้องเห็นศพหรือไม่อย่างนั้น...มันก็อาจจะดวงแข็งรอดชีวิตข้ามฝั่งไปกบดานกับพวกที่เหลือ

ผบ.คเชนทร์ทอดสายตามองออกไปตามความมืดมิดของแม่น้ำโขงเบื้องหน้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสุขุม ทว่าแฝงแววตระหนักในฝีมือของอดีตลูกศิษย์อย่างกายยันต์

“ตอนนี้แกทำหน้าที่ของแกสำเร็จแล้วเรนเจอร์ ท้าวพันคำตาย ขบวนการของมันพังพินาศ ภารกิจนี้แกนำทีมอัลฟาได้ไร้ที่ติ สมฐานะหัวหน้าชุดปฏิบัติการพิเศษมาก”

“แต่ว่ากายยันต์มันรู้จักพวกเราดีเกินไปนะครับคุณพ่อ” ผู้กองกวินทร์ขบกรามจนเป็นสันนูน กำหมัดแน่น “มันรู้ทั้งยุทธวิธี รู้ทั้งที่ตั้งของเรา ถ้ามันรอดไปได้มันต้องย้อนกลับมาเล่นงานเราแน่ จะตีงูก็ต้องตีมันให้ตายครับ”

“ถ้ามันรอดแล้วออกไปตามหามันตอนนี้ก็ยากที่จะเจอ พ่อว่าแกพักก่อนเถอะ พักร่างกายให้พร้อมก่อนแล้วก็...ไปเยี่ยมน้องเพลงที่โรงพยาบาลได้แล้ว”

“เยี่ยมที่โรงพยาบาล...ทำไมต้องไปที่โรงพยาบาลด้วย!” น้ำเสียงของผู้กองหนุ่มตวัดสูงขึ้นทันควัน แววตาดุดันที่ยังคงหลงเหลือจากสนามรบพลันสั่นไหวด้วยความตื่นตระหนก อาการใจสั่น สังหรณ์ใจไม่ดีที่คอยรบกวนเขามาตลอดหลายวันยิ่งบีบรัดรุนแรงจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง

“คุณพ่อ... น้องเพลงเป็นอะไรครับ! น้องเพลงของผมเป็นอะไรทำไมถึงไปอยู่โรงพยาบาล!” ผู้กองกวินทร์ก้าวเข้าไปหาพ่อตา มือหนาคว้าท่อนแขนของ ผบ.คเชนทร์ไว้แน่นอย่างลืมตัว แววตาของเขาฉายแววขวัญเสียอย่างเห็นได้ชัด

ผบ.คเชนทร์มองมือของลูกเขยที่สั่นเทาก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมและนิ่งสงบยามคุมภารกิจบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเครียด เขาบีบไหล่แกร่งของผู้กองกวินทร์กลับเพื่อเตือนสติ ก่อนจะเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับเพลงพิณให้ผู้กองกวินทร์ฟังในที่สุด

“อ้ำๆ อ้ามมมม” เสียงเพลงรักว่าขณะป้อนข้าวให้น้องสาว เพลงพิณยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลเพราะถึงตอนนี้เธอจะปลอดภัยดีแล้วแต่ก็ยังต้องดูอาการอย่างใกล้ชิดเพื่อเฝ้าระวังภาวะแท้งคุกคาม อีกทั้งเธอถูกยิงที่ต้นขาข้างซ้ายด้วย

“พี่เพลงรัก น้องเพลงอิ่มแล้วค่ะ”

“ก็อิ่มไปสิ พี่ไม่ได้ป้อนน้องเพลงแต่พี่กำลังป้อนเจ้าแฝดอยู่ต่างหาก เจ้าแฝดของลุงยังไม่อิ่มใช่มั้ยลูก” แล้วเพลงรักก็ก้มลงมาแนบใบหูเข้ากับท้องของเพลงพิณเบาๆ เพื่อพูดคุยกับหลานๆ จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นแล้วตักข้าวต้มขึ้นมาป้อนเพลงพิณต่อ

“ดีมาก เจ้าแฝดของลุงกินเยอะๆ นะลูก คุณแม่เขาอิ่มแล้วก็ช่างเขาแต่เราสองคนยังต้องกินต่อ ลุงจะขุนให้อ้วนตุ้ยนุ้ยเลย” เห็นพี่ชายอยากจะขุนหลานให้อ้วนแบบนี้ แม้จะอิ่มแล้วแต่เพลงพิณก็ยังกินข้าวต้มต่อ ใบหน้าหวานสวยของเธอดูอิ่มเอิบขึ้นกว่าวันแรกที่ถูกส่งตัวเข้ามามากแต่ร่องรอยความอ่อนเพลียยังคงมีให้เห็น ดวงตาคู่สวยมองช้อนข้าวสลับกับประตูห้องพักฟื้นราวกับกำลังเฝ้ารอใครบางคนตลอดเวลา

“มองหาใคร” เพลงรักมองไปทางประตูห้องพักฟื้นตาม เขารู้ว่าเพลงพิณมองหาใคร แม้เธอจะบอกว่ารอเขาได้แต่คนเป็นผัวเมียกันอย่างไรก็ต้องห่วงหากันเป็นธรรมดา

“...น้องเพลงเป็นห่วงพี่เรนเจอร์ค่ะ” เธอบอกพลางยกมือบางขึ้นลูบหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของตัวเองเบาๆ ด้วยความทะนุถนอม เธอเป็นห่วงเขา คิดถึงเขา เธออยากกอดเขาที่สุดเลย ตอนนี้ก็ผ่านมาหลายวันแล้วเมื่อไหร่กันนะเขาถึงจะกลับมา

“ก่อนจะห่วงผัว ห่วงตัวเองกับลูกก่อนเถอะ พี่เรนเจอร์เขาหนังเหนียวอย่างกับควายแล้วก็รอดตายมาเยอะแล้ว” เพลงรักเอ่ยปลอบพลางวางชามข้าวต้มลง “ตอนนี้น้องเพลงควรห่วงตัวเองกับเจ้าแฝดให้มากที่สุด หมอสั่งเด็ดขาดเลยนะว่าให้น้องเพลงนอนนิ่งๆ ห้ามขยับตัวเยอะเพราะต้องระวังภาวะแท้งคุกคาม ไหนจะแผลโดนยิงที่ต้นขาซ้ายอีก เดินสุ่มสี่สุ่มห้าแผลฉีกขึ้นมา...ยัยปีศาจขย้ำคอเอาพี่ไม่รู้ด้วยนะ” ประโยคหลังเพลงรักก้มลงมากระซิบกับน้องสาว ยัยปีศาจที่เขาเอ่ยถึงก็คือแก้วเจ้าจอมที่ยังคงอยู่ที่นี่เพื่อช่วยดูแลเพลงพิณ ตอนนี้ทุกคนยังอยู่ที่อุบลฯ ยกเว้นแค่พลเอกคีรินทร์กับหมอเอื้อยเท่านั้นที่ต้องกลับกรุงเทพฯ ไปก่อนเนื่องจากติดงานและต้องคอยดูแลน้องชมพูกับน้องโมกด้วยเพราะตอนนี้ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกชเดินทางมาเยี่ยมอาการของหลานสะใภ้

เพลงพิณหยิบปิ่นปักผมปลายฉัตรที่ผู้กองกวินทร์ให้เธอมาก่อนที่เขาจะไปทำงานมาดู นับว่าโชคยังดีที่ปิ่นปักผมและเครื่องประดับที่เธอสวมใส่ในคืนนั้นไม่ได้มีชิ้นไหนสูญหายไปเลย ยิ่งเป็นปิ่นปักผมอันนี้เพลงพิณยิ่งหวงนัก เธอมองปิ่นปักผมแล้วก็ลูบปอยผมของตัวเองซึ่งแก้วเจ้าจอมได้ให้ช่างทำผมฝีมือดีมาช่วยตัดแต่งทรงผมให้เธอใหม่ถึงในห้องพักฟื้นเลย ผมของเธอขาดแหว่งไปหลายจุด บางส่วนยังคงยาวเหมือนเดิมแต่ก็มีบางส่วนที่ถูกตัดถึงกลางหลังบ้าง เลยกลางหลังขึ้นมาบ้าง ที่สั้นที่สุดก็อยู่เลยติ่งหูลงมานิดหน่อย แต่ด้วยช่างฝีมือดีมากจึงสามารถปรับแก้ตัดแต่งเพิ่มเติมจนเพลงพิณมีผมที่ยาวลงมาถึงบริเวณเนินอก ผมส่วนที่ถูกตัดสิ้นก็มีการซอยสไลด์ให้เป็นทรงสวยจนแทบดูไม่ออกว่าเคยเกิดอะไรขึ้นมาก่อน

“ดีนะเกิดมาสวย บวกกับช่างทำผมก็เก่งเลยได้ผมทรงใหม่มาแบบดูดีเข้ากับหน้า ไว้ตอนจะรำค่อยทำทรงผมแบบเกล้ามวยขึ้นก็แล้วกัน เอ๊ะ! แต่ขาเดี้ยงแบบนี้ไหนจะต้องคอยทะนุถนอมเจ้าแฝดในท้องอีกคุณพ่อกับคุณแม่สั่งห้ามรับงานรำยาวๆ จนกว่าจะคลอดนี่ เหอะ! กว่าจะคลอดพี่ว่าผมน้องเพลงก็คงกลับมายาวเหมือนเดิมแล้วล่ะ ถือว่าช่วงนี้ลาคลอดก็แล้วกัน”

“ค่ะ น้องเพลงจะไม่รับงานรำแล้วจนกว่าจะคลอด ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่น้องเพลงต้องดูแลให้ดีที่สุดก็คือลูก น้องเพลงจะไม่ยอมให้ลูกจ๋าทั้งสองต้องเป็นอันตรายอีก”

“ดีมาก น้องเพลงต้องคิดถึงลูกแล้วก็ต้องห่วงลูกให้มากๆ นะ นี่ดีแค่ไหนที่เสียแค่เส้นผมไม่ได้เสียอะไรไปมากกว่านี้ ต่อไปนี้ห้ามออกนอกบ้านเลยจะดีกว่า เดี๋ยวพี่จะหาโซ่มาล่ามขาไว้กับบ้านแล้วกัน”

“ใครมันบังอาจจะล่ามน้องเพลงกัน ถ้ากล้าก็เอาสิเดี๋ยวแม่จะจับสั่งสอนให้รู้สำนึกเอง”

อึ๊ก! เพลงรักรีบหุบปากทันทีเมื่อแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาเดินเข้ามาในห้องพักฟื้น พอแก้วเจ้าจอมเดินฉับๆๆ เข้ามาหาเพลงพิณ เพลงรักก็รีบกระโดดหนีแล้วมาหลบอยู่ด้านหลังของสารวัตรพนาทันที โชคดีวันนี้แก้วเจ้าจอมมีผัวมาคุมพฤติกรรม

“พี่ อย่าให้เมียพี่ฆ่าผมนะ” เพลงรักเขย่าแขนเสื้อของสารวัตรพนายิกๆ เมื่อแก้วเจ้าจอมทำตาดุใส่ แต่ทว่าพอมองมาทางเพลงพิณสายตาดุๆ ของแก้วเจ้าจอมก็อ่อนโยนขึ้นมาทันที

“น้องเพลงอยู่แต่บ้านก็พักผ่อนให้สบายเถอะ ถ้าเหงาก็โทรมาคุยกับพี่บ่อยๆ ได้ แต่ถ้าใครมันคิดจะล่ามน้องเพลง…มันตาย!”

เพลงรักสะดุ้งโหยงจนเผลอกำแขนของสารวัตรพนาเอาไว้แน่น เขาแค่ล้อเล่นกับน้องสาวเองทำไมยัยปีศาจนี่ต้องทำเป็นโหดกับเขาด้วย

เพลงพิณหัวเราะคิกเมื่อเห็นพี่ชายฝาแฝดของตนกลัวแก้วเจ้าจอมเสียขนาดนี้ ตั้งแต่เด็กจนโตพี่ชายของเธอยังกลัวแก้วเจ้าจอมไม่หาย

“น้องเพลงจะดูแลตัวเองกับลูกให้ดีกว่าเดิมค่ะพี่ไนเปอร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“ไม่ให้ห่วงได้ไง น้องเพลงเป็นน้องสาวของพี่นะ ในท้องก็หลานของพี่” แก้วเจ้าจอมยื่นมือมาลูบผมเพลงพิณเบาๆ ไม่เสียแรงจริงๆ ที่ให้ช่างผมฝีมือดีมาจัดการ ผมของเพลงพิณถูกตัดแต่งใหม่อย่างสวยเลย

“พี่เอาขนมกับของกินบำรุงมาให้ แล้วก็…เดี๋ยวจะมีของปลอบใจชิ้นใหญ่มาให้ด้วย” รอยยิ้มของแก้วเจ้าจอมมีเลศนัย เพลงพิณเอียงคอมองพี่สาวแล้วก็มองมาทางสารวัตรพนาที่หอบหิ้วเอาของบำรุงไปจัดวางที่โต๊ะให้เธอโดยมีเพลงรักเดินตามต้อยๆๆ เพื่อใช้เขาเป็นโล่กำบังจากปีศาจร้าย

“ของปลอบใจอะไรหรอคะพี่ไนเปอร์” ของกินของใช้เธอก็มีพร้อม กุมาริกาสั่งดอกไม้สดมาประดับห้องพักให้เธอทุกวันด้วย ไหนจะมีพ่อแม่คอยดูแลอย่างใกล้ชิดอีก

“เดี๋ยวก็รู้ รับรองเลยว่าเป็นของที่น้องเพลงต้องชอบมากแน่ๆ” แล้วแก้วเจ้าจอมก็เดินไปหยิบแอปเปิลในตะกร้าของเยี่ยมขึ้นมากัดกินอย่างอารมณ์ดี

“ของเยี่ยมไข้นะนั่น” เพลงรักรีบทวงเมื่อเห็นแก้วเจ้าจอมยังคงยืนกัดกินแอปเปิลอยู่ กัดกินคนเดียวไม่พอยังยื่นแอปเปิลลูกเดียวกันนั้นมาให้สารวัตรพนากัดกินด้วยอีกคน เมื่อไหร่ผัวเมียคู่นี้จะกลับไปทำงานเนี่ย เล่นเฝ้าอยู่นี่มาหลายวันแล้วเขาเกร็งจะแย่ คนผัวไม่เท่าไหร่หรอกเพราะคุยกันรู้เรื่องแต่คนเมียนี่สิ…สยอง

“ก็พี่จะกินแกจะทำไม ไอ้เพลงรัก”

“ไนเปอร์ อย่าหาเรื่องน้อง” สารวัตรพนารีบปราม แต่พอแก้วเจ้าจอมยื่นแอปเปิลมาให้เขาก็ก้มลงมากัดกินกับเธออีกอย่างเอร็ดอร่อย เพลงรักล่ะงงนักว่าสองคนนี้เข้ากันได้ยังไง

ทว่าระหว่างที่แก้วเจ้าจอมยังกินแอปเปิลอยู่นั้นจู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นที่นอกห้องพักฟื้นของเพลงพิณจนทุกคนต้องหันไปมองที่ประตู แก้วเจ้าจอมลอบยิ้มบางๆ เมื่อของปลอบใจที่ว่าได้มาถึงแล้ว

ปัง!

เสียงบานประตูห้องพักฟื้นถูกเปิดออกอย่างแรงด้วยความร้อนรนจนกระแทกผนังห้อง ร่างสูงของผู้กองกวินทร์พุ่งเข้ามาภายในห้องราวกับพายุหมุน เขายังคงอยู่ในชุดปฏิบัติการสีดำชุดเดียวกับที่ใส่ทำภารกิจ ดังนั้นที่ชุดของเขาจึงเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบฝุ่นดินและเขม่าควันจากสมรภูมิฝั่งลาว ทันทีที่รู้ข่าวของเพลงพิณจาก ผบ.คเชนทร์ เขาก็ไม่สนใจสิ่งใดในโลก ไม่แม้แต่จะเสียเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบละทิ้งทุกอย่างแล้วบึ่งมาหาเพลงพิณที่โรงพยาบาลทันที

ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาบัดนี้อิดโรยอย่างเห็นได้ชัดจากการตรากตรำทำภารกิจมาหลายวัน ดวงตาคู่คมที่เคยเด็ดขาดเย็นชาสั่นระริกและขวัญเสียอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต

“น้องเพลง... น้องเพลงของพี่!” เสียงของเขาตื่นตระหนกอย่างลืมตัว ผู้กองกวินทร์ก้าวพรวดเดียวถึงข้างเตียงคนไข้ สองมือหยาบที่ผ่านการจับอาวุธฆ่าคนร้ายมานับไม่ถ้วนตอนนี้สั่นเทายามที่เอื้อมไปโอบกอดเพลงพิณเข้ามาแนบอกไว้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้

“พี่เรนเจอร์...” เพลงพิณโถมเข้ากอดสามีไว้แน่น ซบใบหน้าลงกับไหล่หนาอย่างไม่นึกรังเกียจคราบฝุ่นไคลที่ชุดของเขา เธอร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น สะอื้นไห้จนตัวโยน ความกลัว ความกดดัน และความหวาดหวั่นที่อัดอั้นอยู่ในใจระเบิดทะลักออกมา “พี่เรนเจอร์... ฮึก... พี่เรนเจอร์กลับมาหาน้องเพลงแล้ว... น้องเพลงนึกว่าจะไม่ได้เจอหน้าพี่เรนเจอร์อีก... ฮึก... น้องเพลงกลัว... น้องเพลงกลัวมากเลยค่ะพี่เรนเจอร์...”

เสียงร้องไห้ด้วยความเสียขวัญของเธอทำให้ผู้กองกวินทร์รู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดแทง ดวงตาคมกริบของเขารื้นด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า เขาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นที่คิดถึง ผ่อนลมหายใจสั่นสะท้าน โอบกระชับแผ่นหลังเล็กๆ ไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะสูญหายไป

“จุ๊ๆๆ พี่อยู่นี่แล้วนะคะคนดี... พี่กลับมาหาน้องเพลงกับลูกแล้ว...” ผู้กองกวินทร์เอ่ยเสียงสั่นเครือพลางพรมจูบซ้ำๆ ไปตามขมับและพวงแก้มซีดเผือดของเพลงพิณ “พี่ขอโทษ... พี่ขอโทษนะคะที่ไม่ได้อยู่กับน้องเพลง พี่ขอโทษที่ปกป้องเพลงกับลูกไม่ได้... พี่มันเป็นสามีที่ไม่ได้เรื่องเลย”

“ไม่ค่ะ... ฮึก... ไม่ใช่ความผิดของพี่เรนเจอร์...” เพลงพิณซบหน้ากับอกแกร่ง สองแขนเล็กๆ กอดรอบคอสามีแน่นไม่ยอมปล่อยให้อ้อมกอดแสนอบอุ่นและปลอดภัยหลุดลอยไปไหนอีกแล้ว “คุณทิชา... เขาตั้งใจจะทำร้ายน้องเพลงมาตลอด... เขาตั้งใจจะทำแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้ว…”

ผู้กองกวินทร์ละใบหน้าออกเล็กน้อยเพื่อจ้องมองใบหน้าหวานของเพลงพิณ และในวินาทีนั้นเอง... ดวงตาของเขาก็ไหววูบด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคืองถึงขีดสุด เส้นผมยาวสลวยสีดำขลับที่เคยสยายยาว เส้นผมอันนุ่มลื่นที่เขาเป็นคนช่วยสระ ช่วยเป่า และใช้แปรงทยอยแปรงให้อย่างเบามือด้วยความรักและความทะนุถนอมในทุกๆ วัน... ตอนนี้กลับถูกตัดจนสั้น ส่วนที่แหว่งกุดถูกซอยเป็นทรงให้เข้าที่ที่สุดเท่าที่ช่างจะทำได้ ร่องรอยบนเส้นผมเป็นหลักฐานชั้นดีถึงความเหี้ยมโหดและริษยาของทิชากร

“นี่...ฝีมือของมันใช่มั้ย…ฝีมือของอีทิชา…” ผู้กองกวินทร์ยื่นมือที่สั่นเทาไปสัมผัสปลายผมอย่างเบามือ หัวใจของเขาแทบแตกสลายยับเยิน เขารู้ดีว่าเพลงพิณรักและหวงแหนเส้นผมมาก แต่สิ่งที่ทำให้เขาแค้นเคืองจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนคือความจริงที่ว่าคนสารเลวอย่างทิชากรกล้าทำร้ายดวงใจของเขาถึงเพียงนี้เพราะนอกจากเส้นผมแล้วที่ใบหน้าของเพลงพิณก็มีรอยช้ำจางๆ ด้วย

เขาโกรธแค้นจนอยากจะบดขยี้ทิชากรด้วยมือตัวเอง ถึงแม้จะรู้จากพ่อตาแล้วก็ตามว่าทิชากรไม่ได้ตายดีแต่เขาก็ยังไม่หายแค้น เขาอยากขุดเอาศพของทิชากรมาสับให้เละแล้วเทให้หมากินต่อ ถึงอีกฝ่ายจะตายแต่เขาก็จะขอแช่งให้วิญญาณของทิชากรอย่าได้ไปดี เขาขอให้ทิชากรตกนรกหมกไหม้ ขอให้ได้รับความทุกขเวทนาอย่างถึงที่สุดในเมืองผีแล้วก็ถ้าได้เกิดใหม่ก็ขอให้ได้เกิดเป็นเพียงแค่เดียรัจฉาน

“ไม่ต้องกลัวแล้วนะคนดี... อีนั่นมันได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว มันไม่มีวันกลับมาทำร้ายน้องเพลงกับลูกได้อีกตลอดกาล” ผู้กองกวินทร์ปลอบเสียงนุ่มพลางใช้หัวแม่มือเช็ดหยาดน้ำตาออกจากแก้มเนียนของเพลงพิณอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ “ไม่ว่าผมของน้องเพลงจะสั้นหรือยาว น้องเพลงก็ยังสวยงดงามที่สุดสำหรับพี่... อีกเดี๋ยวผมของน้องเพลงก็จะกลับมายาวเหมือนเดิม พี่จะช่วยแปรงผม หวีผมให้น้องเพลงทุกวัน... ผมมันยาวใหม่ได้นะคนดีแต่ถ้าพี่สูญเสียน้องเพลงกับเจ้าแฝดไปพี่คงอยู่บนโลกนี้ไม่ได้อีกแล้ว...”

คำรักและสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใยสุดหัวใจของสามีทำให้เพลงพิณค่อยๆ สงบลง เธอพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ยื่นมือเล็กๆ ที่สั่นเทาไปจับที่แก้มของเขา มองเขาให้ชัดๆ ให้แน่ใจว่าเขาอยู่ตรงนี้กับเธอแล้วจริงๆ

“…พี่เรนเจอร์…น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์ น้องเพลงกับลูกคิดถึงพี่เรนเจอร์ที่สุดเลยค่ะ” เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งของผู้กองกวินทร์อีกครั้ง สูดกลิ่นกายหอมกรุ่นอันคุ้นเคยและปลอดภัยที่เธอโหยหามาตลอด

แก้วเจ้าจอมยืนมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เธอเข้าใจดีว่าเพลงพิณกับพี่ชายห่วงหาและโหยหากันมากแค่ไหน ความรู้สึกของคนเป็นเมียและเป็นแม่เธอเข้าใจดีที่สุด แก้วเจ้าจอมหันมายิ้มน้ำตาคลอให้สามีก่อนจะเอียงแก้มซบอกอุ่นของเขาด้วยอีกคน

“ดีจังเลยนะคะพี่พนา พี่เรนเจอร์ได้กลับมาหาน้องเพลงแล้ว ดูสิ! ตอนนี้พี่เรนเจอร์กลายเป็นหมาขี้อ้อนไปเลย”

“เรื่องร้ายๆ ทุกอย่างหมดไปแล้วล่ะ” สารวัตรพนายิ้มตอบ โอบกอดแก้วเจ้าจอมไว้แนบอกเช่นกัน เขาเข้าใจความรู้สึกของผู้กองกวินทร์ดีเพราะถ้าแก้วเจ้าจอมกับลูกของเขาต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้เขาก็คงทนไม่ได้เหมือนกัน

“ว้า! มีกูคนเดียวใช่มั้ยเนี่ยที่ไม่มีเมียให้กอดเหมือนคนอื่นเขา” เพลงรักบ่นอุบอิบเบาๆ พลางยิ้มตามน้องสาวที่เธอได้กลับเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของสามีอีกครั้ง

ผู้กองกวินทร์ยังคงกอดเพลงพิณไว้แน่นไม่ยอมห่างกายไปไหน สายตาคมจับจ้องมาที่หน้าท้องที่ยังราบเรียบของเธอก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือหยาบลงไปวางแนบลงบนนั้นอย่างเบามือและแสนรัก

“เจ้าแฝด... ลูกจ๋าของพ่อ พ่อกลับมาหาแม่เพลงกับเราสองคนแล้วนะลูก ต่อไปถ้าใครจะมารังแกเจ้าแฝดกับแม่เพลงอีกพ่อจะฆ่ามันให้ตายคามือเลย” ผู้กองกวินทร์กระซิบแนบหน้าเขากับท้องของเพลงพิณ “น้องเพลงไม่ต้องกลัวแล้วนะคะ พี่อยู่นี่แล้ว พี่จะปกป้องน้องเพลงกับเจ้าแฝดให้ดีที่สุด พี่รักน้องเพลงนะคะ”

เห็นผู้กองกวินทร์กลับมาทุกคนก็ดีใจนักเพราะหลายวันมานี้เพลงพิณดูหงอยมากเพราะเป็นห่วงสามี ผลงานการจัดการกับท้าวพันคำทำให้ ผบ.คเชนทร์ พลโทกรันณ์และท่านนายพลปภพภูมิใจในตัวผู้กองกวินทร์มาก ผู้กองกวินทร์ไม่เคยทำให้ทุกคนต้องผิดหวังเลย แล้วเนื่องจากตอนที่เพลงพิณถูกทำร้ายจนเจ็บหนักเป็นช่วงที่ผู้กองกวินทร์ทำภารกิจอยู่ที่ฝั่งลาว ท่าน ผบ.ทร.กับ ผบ.หน่วยซีลที่ก่อนหน้านี้มารับรายงานภารกิจจากทีมอัลฟาจึงแวะเข้ามาเยี่ยมเพลงพิณเพื่อเป็นขวัญกำลังใจให้ภรรยาของลูกน้องในสังกัดด้วย แม้จะมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับเธอแต่ตอนนี้ทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี เพลงพิณกับลูกในท้องปลอดภัยและผู้กองกวินทร์ก็ทำภารกิจได้สำเร็จ

เพื่อชดเชยวันเวลาที่ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณต้องห่างกันอยู่บ่อยครั้ง และเพลงพิณได้รับอันตรายระหว่างที่ผู้กองกวินทร์ออกทำภารกิจทุกคนเลยให้ผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณได้อยู่ด้วยกันอย่างเต็มที่ พยาบาลแทบไม่ได้ช่วยดูแลเพลงพิณมากมายเลยเมื่อผู้กองกวินทร์อาสาทำทุกอย่างให้เพลงพิณหมด ทั้งป้อนข้าว ป้อนยา บีบนวดแขนกับขาให้เธอ อุ้มพาไปเข้าห้องน้ำ อาบน้ำให้ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้ เขาประคบประหงมเพลงพิณเหมือนเช่นที่เคยทำทุกวัน ส่วนคนไข้ที่มีบุรุษพยาบาลแสนดีมาคอยดูแลใกล้ชิดขนาดนี้ก็อาการดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ

“จะกลับแล้วหรอ” ผู้กองกวินทร์หันมาถามน้องสาวที่เดินเข้ามาลา หลังจากที่คอยดูแลเพลงพิณมาหลายวันจนตอนนี้เพลงพิณกับลูกในท้องแข็งแรงขึ้นมากแล้วแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนาเลยจะกลับยะลาไปปฏิบัติหน้าที่ต่อ

“ไนเปอร์กับพี่พนามีบินบ่ายนี้ค่ะ วันนี้ก็เลยมาเยี่ยมน้องเพลงแต่เช้าจะได้อยู่กับน้องเพลงแล้วก็เจ้าแฝดนานๆ หน่อย เนาะ!” แก้วเจ้าจอมหันมายิ้มกับเพลงพิณที่ตอนนี้ใบหน้าดูสดใสกว่าทุกๆ วันมาก

“พี่ไนเปอร์จะกลับแล้วหรอคะ” เพลงพิณดึงมือพี่สาวไปจับเอาไว้แน่น เธอรักแก้วเจ้าจอมมากและอุ่นใจเสมอเมื่อมีพี่ไนเปอร์อยู่ด้วย

“จ้ะ เดี๋ยวพี่จะโทรมาเยี่ยมไข้บ่อยๆ นะ น้องเพลงก็ต้องดูแลตัวเองดีๆ ด้วยล่ะแล้วถ้าพี่เรนเจอร์ดูแลน้องเพลงไม่ดีให้รีบมาบอกพี่ เดี๋ยวพี่จะจับพี่เรนเจอร์ถ่วงแม่น้ำโขงให้”

“ค่ะ ถ้าพี่เรนเจอร์ดื้อเดี๋ยวน้องเพลงจะรีบโทรบอกพี่ไนเปอร์นะคะ”

“อ้าว!” ผู้กองกวินทร์ร้องขึ้นอย่างงอนๆ ตลอดเลย พอแก้วเจ้าจอมอยู่ด้วยทีไรเพลงพิณชอบลืมเขาอยู่เรื่อย “เชอะ!”

ด้วยความงอนภรรยากับน้องสาวผู้กองกวินทร์ก็เลยเดินไปกระแทกตัวนั่งลงที่โซฟาที่อยู่อีกมุมของห้อง ซึ่งตอนนี้สารวัตรพนากำลังนั่งดื่มกาแฟเย็นกับคุกกี้อยู่

“กินอะไรอยู่พี่” เขาปล่อยให้เพลงพิณกับแก้วเจ้าจอมโอ๋กันให้เต็มที่แล้วจึงหันมาถามน้องเขย ขนมอะไรทำไมสารวัตรพนาต้องกินอย่างละเมียดละไมเคี้ยวด้วยสีหน้าภาคภูมิใจและมีความสุขสุดๆ แบบนั้น มันก็แค่ขนมธรรมดาในกระปุกแก้วใสที่ผูกโบสีหวานนี่ วิเศษตรงไหน อะไรมันจะอร่อยฟินขนาดนั้น

“ขนมอะไรหน้าตาแปลกๆ เบี้ยวๆ บุบๆ บี้ๆ เหมือนโดนตีนกดอย่างนั้นแหละ... ซื้อมาจากไหน ยาพิษรึเปล่าพี่” เขายังคงถามน้องเขยกวนๆ ตามนิสัยกะล่อนประจำตัว

สารวัตรพนาชะงักมือที่กำลังจะหยิบชิ้นต่อไปแล้วหันมามองพี่เมียด้วยสายตาท้าทาย กระตุกยิ้มที่มุมปากเยาะเย้ยนิดๆ พลางกอดกระปุกคุกกี้ไว้ชิดอกอย่างหวงแหน

“ยาพิษบ้านมึงสิเรนเจอร์ นี่มันคือคุกกี้แห่งความรักต่างหากเว้ย!” สารวัตรพนายิ้มเยาะ แววตาเป็นประกายด้วยความเห่อลูกสาว “ที่โรงเรียนน้องชมพูมีสอนทำคุกกี้ น้องชมพูก็เลยตั้งใจทำสุดฝีมือส่งมาให้พ่อกับแม่ชิม อร่อยมากเลยนะ หอมกลิ่นเนยมากๆ นี่ก็กระปุกสุดท้ายแล้ว แถมตอนส่งมาน้องชมพูยังตั้งใจเขียนการ์ดน่ารักๆ ให้พ่อพนาด้วย น่ารักที่สุดเลย”

ว่ายังไงนะ!!! ทำไมเขาถึงไม่เห็นรู้เรื่องนี้เลย

“ยัยปักเป้าส่งมาให้แค่พี่หรอ!”

“เปล่า แต่น้องโมก คุณปู่ คุณย่า คุณพ่อ คุณแม่ พ่อภู ป้าเอื้อยกับซีลก็ได้กินเหมือนกัน รีคอนกลับมาเยี่ยมบ้านพอดีน้องชมพูก็เลยฝากลุงรีคอนเอาไปให้ลุงซีลที่แม่สอด…”

“แล้วลุงเรนเจอร์ล่ะ!” ทำไม! ทำไมมีแค่เขาคนเดียวที่ไม่ได้กิน

“ก็ตอนนั้นมึงติดงาน น้องเพลงก็มีงานรำที่ต่างจังหวัดไงเลยไม่ได้ส่งให้ แต่ไม่ต้องห่วง…พี่กินแทนมึงเรียบร้อยแล้วเรนเจอร์”

“ไม่ต้องมากินแทนผมหรอกพี่ ไหน! เอามาชิมสักสามสี่ชิ้นดิ๊ ยัยปักเป้าทำคุกกี้ทั้งทีเดี๋ยวลุงเรนเจอร์จะชิมให้คะแนนเอง” ว่าแล้วก็ยื่นมือมาทำท่าจะหยิบคุกกี้มากิน

“เฮ้ย! ไม่ได้นะเว้ย!” สารวัตรพนาร้องเสียงหลง เอี้ยวตัวหลบ “มึงอ่านหนังสือไม่ออกหรอเรนเจอร์ ไม่เห็นการ์ดที่ผูกติดอยู่กับโหลคุกกี้รึไง น้องชมพูก็เขียนบอกอยู่ว่าให้คุณพ่อกับคุณแม่ ไม่เห็นมีคำว่าให้คุณลุงซักตัว! ถ้ามึงอยากกินก็นู่น! กระเช้าเยี่ยมไข้มีเต็มโต๊ะ คุกกี้ก็มี”

“แค่แบ่งให้ผมกินชิ้นสองชิ้นเองนะพี่อย่ามางก” ผู้กองกวินทร์เริ่มโวยวาย ยื่นแขนยาวๆ พยายามจะเอี้ยวไปแย่งกระปุกขนมคุกกี้บุบๆ เบี้ยวๆ นั้นมาให้ได้

“ถอยไปไกลๆ ตีนกูเรนเจอร์! นี่มันฝีมือลูกสาวกูนะ กูจะเก็บไว้กินคนเดียวทุกชิ้น!” สารวัตรพนากอดกระปุกแน่น พลางยักคิ้วใส่อย่างผู้ชนะ “ถ้ามึงอยากกินนักก็ให้ลูกมึงมาทำให้กินสิ”

“ก็ลูกผมยังไม่คลอดนี่ อีกตั้งหลายเดือนกว่าจะคลอดแล้วก็อีกตั้งหลายปีกว่าจะโตพอทำขนมได้” ผู้กองกวินทร์ทำตาเขียว กอดคอสารวัตรพนาแล้วพยายามจะงัดมืออีกฝ่ายออกเหมือนเด็กๆ “เพราะงั้น เอาคุกกี้ของยัยปักเป้ามาเดี๋ยวนี้! ผมเป็นลุงของยัยปักเป้านะพี่มีสิทธิ์อะไรมากินคุกกี้ของยัยปักเป้า”

“ก็กูเป็นพ่อไงเล่า!!!”

เพลงพิณได้แต่มองหน้ากับแก้วเจ้าจอมเมื่อเห็นสามีแย่งขนมกันเป็นเด็กๆ คนพ่อก็เห่อขนมของลูกสาวส่วนคนเป็นลุงก็กลัวจะน้อยหน้า เธอลูบหน้าท้องของตัวเองเบาๆ ทั้งรอยยิ้มก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาแก้วเจ้าจอม

“น้องเพลงอยากคลอดลูกเร็วๆ จังเลยค่ะ อยากสอนลูกรำ สอนเล่นดนตรีแล้วก็สอนทำขนม”

“นั่นสิ! พี่เองก็อยากอุ้มเจ้าแฝดไวๆ เหมือนกัน เดี๋ยวจะพาไปเล่นกับพี่ชมพูแล้วก็พี่โมก น้องเพลงไม่ต้องห่วงนะ โตขึ้นเจ้าแฝดจะไม่ถูกใครรังแกแน่นอนเดี๋ยวพี่จะสอนมวยให้หลานเอง จะสอนยิงปืน สอนกินเหล้า หึ! เป็นหลานอาไนเปอร์จะต้องเก่งรอบด้าน” แก้วเจ้าจอมกอดอกว่า ดวงตาเต็มไปด้วยความเพ้อฝันถึงอนาคตที่จะได้จับลูกๆ และหลานๆ มาฝึกมวยด้วยกัน ลูกกับหลานของเธอจะต้องเป็นเด็กที่แกร่งที่สุด

ได้ฟังบทเรียนของแก้วเจ้าจอมแล้วเพลงพิณก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ รับ ลูกของเธอโตมาในครอบครัวแบบนี้คงยากที่จะเลี่ยงแล้วล่ะ ดูจากคนเป็นพ่อและคนเป็นอาของลูกๆ แล้ว เพลงพิณมั่นใจว่าลูกแฝดของเธอต้องเป็นเด็กที่ไม่ธรรมดาแน่นอน ไม่แสบซ่าก็ต้องซนเป็นลิง เธอก้มลงมายิ้มกับหน้าท้องแบนๆ ของตัวเองอีกครั้ง ดีใจที่ลูกๆ ยังอยู่กับเธอและเธอก็ไม่มีภาวะแท้งคุกคามแล้ว แต่ถึงกระนั้นเธอก็จะต้องถนอมตัวเองให้ดีๆ จะถนอมลูกๆ ทั้งสองคนสุดหัวใจ ลูกของเธอจะแสบซ่าหรือซนเป็นลิงก็ได้ แต่เขาจะต้องเป็นเด็กดีและมีหัวใจที่อ่อนโยน

หลังจากพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลหลายวัน ในที่สุดเพลงพิณก็ออกจากโรงพยาบาลแล้วกลับมาพักฟื้นต่อที่นครพนม เห็นเธอมีคนคอยดูแลมากมายและมีหมอประจำตัวอย่างข้ามโขงคอยดูแลอย่างใกล้ชิดทุกคนก็วางใจ พลโทกรันณ์กับราชาวดีพร้อมด้วยท่านนายพลปภพและคุณหญิงกรกชขอตัวกลับบ้านสุวรรณเวช แต่ถึงกระนั้นก็ยังเทียวโทรมาถามข่าวคราวของเพลงพิณตลอด ส่วนแก้วเจ้าจอมกับสารวัตรพนานั้นกลับยะลาไปตั้งแต่ก่อนที่เพลงพิณจะออกจากโรงพยาบาลแล้ว

“ออกโรงพยาบาลพร้อมกันทั้งคน ทั้งแมวเลย” ผู้กองกวินทร์ยื่นมือไปลูบหัวน้องแมวเพลงพิณที่ตอนนี้กำลังขดตัวนอนอย่างสบายอยู่ข้างๆ ขาของเพลงพิณบนเตียงนอน จากแมวขนสีขาวฟูสวยตอนนี้ถูกโกนขนออกไปเกือบทั้งตัวเพื่อให้ง่ายต่อการดูแลรักษาแล้วก็ต้องใส่ลำโพงคอลลาร์สีชมพูหวานใสไว้ตลอดเวลาเพื่อป้องกันการเลียแผล

“ผมสั้นทั้งแม่ทั้งลูกเลยค่ะ” เพลงพิณว่ายิ้มๆ แล้วตบก้นน้องแมวตัวอ้วนเบาๆ ซึ่งพอมีคนตบก้นให้น้องแมวเพลงพิณก็พลิกตัวนอนอย่างสบายตัวและครางครืดๆ ในลำคอ

“เดี๋ยวผมน้องเพลงก็ยาวค่ะ ทั้งน้องเพลงคนแล้วก็น้องเพลงแมว” ผู้กองกวินทร์เข้ามานั่งลงข้างเตียงเพลงพิณพร้อมกับถ้วยรังนกตุ๋นที่ตั้งใจทำมาบำรุงเพลงพิณกับลูกในท้อง เขาโล่งใจที่ตอนนี้เธอไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว มีแค่แผลที่ถูกยิงเท่านั้นที่ทำให้ยังเดินไม่สะดวก ส่วนลูกในท้องตอนนี้ก็ปลอดภัยกันดี เธอมีเขาเป็นบุรุษพยาบาลคอยดูแลตลอดเวลา มีหมอส่วนตัวอย่างข้ามโขงมาคอยตรวจทุกวันด้วย ด้วยภารกิจที่เขาจัดการกับท้าวพันคำได้เหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่ในฝั่งลาว ทีมอัลฟาทุกคนจึงต้องเก็บตัวเงียบกันไปก่อนเพื่อหลีกเลี่ยงสายตาใครๆ และเป็นการพักฟื้นฟูร่างกายหลังเสร็จจากภารกิจ แต่เมื่อยามต้องประชุมหรือคุยงานกันทุกคนในทีมก็จะมารวมตัวกันที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์เพราะเข้าใจกันดีว่าเพลงพิณนั้นประสบเหตุร้ายมาเธอจึงควรมีสามีคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ตอนนี้บนโต๊ะหนังสือในห้องนอนเพลงพิณก็เลยเต็มไปด้วยแฟ้มเอกสารงานต่างๆ ของผู้กองกวินทร์ที่เขาหอบงานมาทำที่บ้าน

เพลงพิณกินรังนกตุ๋นที่สามีค่อยๆ ป้อนด้วยความสุข ดวงตาคู่สวยสุกใสช้อนมองเขาด้วยความรัก เธอได้ยินมาว่าเขาจัดการกับพ่อค้ายารายใหญ่ที่ฝั่งลาวได้ เป็นการทลายโรงงานยาเสพติดอย่างราบคาบแต่ถึงกระนั้นเพลงพิณก็รู้ดีว่าจริงๆ แล้วภารกิจของเขามันยังไม่เสร็จเรียบร้อยดีเพราะยังมีคนร้ายคนสำคัญหลบหนีไปได้ ไหนจะทางพ่อค้ายารายใหญ่ที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำเมยและแม่น้ำสาละวินอีก ตอนที่เธอนอนพักผ่อนผู้กองกวินทร์คงเข้าใจว่าเธอหลับไปแล้วจึงได้โทรศัพท์คุยสายกับผู้กองกรินทร์ พวกเขาคุยกันอยู่นานมากแล้วหัวข้อการสนทนาก็เป็นเรื่องที่คนร้ายหนีไปได้ ผู้กองกวินทร์อยากจะไล่ล่าคนร้ายรายนี้ต่อเช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์เองก็อยากจัดการกับคนร้ายกลุ่มนี้ให้หมดไปเร็วๆ พวกเขาอยากจบภารกิจแล้วเพราะผู้กองกรินทร์จะได้แต่งงานเสียทีส่วนผู้กองกวินทร์ก็บอกว่าอยากพาเธอเดินลอดซุ้มกระบี่จะแย่แล้ว แม้ในบทสนทนาจะเป็นเรื่องงานเสียมากกว่าแต่จุดประสงค์ของงานก็คือการรีบจบภารกิจแล้วแต่งงานกับเธอและกุมาริกา เพียงรับรู้แค่นี้เพลงพิณก็ดีใจมากแล้ว เธอเองก็อยากให้งานของสามีเสร็จสิ้นเร็วๆ เหมือนกัน

“พี่เรนเจอร์ยังมีงานเอกสารอยู่ ไปทำต่อก็ได้นะคะเดี๋ยวน้องเพลงจะกินรังนกเอง” เธอมองท่าทางประคบประหงมของสามีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักสลับกับแฟ้มเอกสารที่โต๊ะ ก่อนหน้านี้เธอเห็นเขานั่งควงปากกาในมืออยู่ที่โต๊ะตั้งนาน พอต้องมาทำงานเอกสารทีไรเขาจะดูไม่ค่อยชอบใจตลอด แต่ถ้าเป็นงานฝึกทหาร ซ้อมยิงปืน ออกกำลังหรือออกไปวิ่ง เขาจะดูคึกคักกว่าตอนทำงานเอกสารเป็นพิเศษ

“หรือจะให้น้องเพลงช่วยพิมพ์รายงานดีคะ”

“ไม่ได้” ผู้กองกวินทร์ทำตาดุใส่เธออย่างไม่จริงจัง “ในเอกสารของพี่มีแต่รูปที่ไม่เหมาะให้เด็กและสตรีมีครรภ์ดู อีกอย่างพี่อยากให้น้องเพลงนอนพักผ่อนสบายๆ แบบนี้มากกว่า พี่ไม่อยากให้น้องเพลงขยับตัวไปไหน พี่ห่วงทั้งน้องเพลงห่วงทั้งลูก ก่อนหน้านี้พี่เกือบจะเสียเจ้าแฝดไป…พี่ไม่อยากให้เจ้าแฝดเป็นอันตราย” น้ำเสียงของเขาฟังดูน่าใจหายซึ่งเพลงพิณเข้าใจในความรู้สึกของเขาเป็นอย่างดี

“น้องเพลงจะขยับตัวให้น้อยๆ นะคะ จะทะนุถนอมลูกของเราให้ดีที่สุดพี่เรนเจอร์ไม่ต้องเป็นห่วง ลูกจ๋าทั้งสองคนรักคุณพ่อเรนเจอร์มากขนาดนี้ ลูกจ๋าทั้งสองคนจะไม่ทิ้งคุณพ่อเรนเจอร์ไปไหนทั้งนั้น” เธอดึงมือของเขามาวางที่หน้าท้องของตัวเอง ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะลูบท้องเธอเบาๆ

“ลูกพ่อซะอย่าง พ่อจะไม่ยอมให้ลูกจ๋าเป็นอะไรไปทั้งนั้นแล้วก็จะไม่ยอมให้คุณแม่เพลงต้องตกอยู่ในอันตรายอีก” ทั้งสองสามีภรรยากุมมือไว้ที่ท้องพร้อมกัน อยากจะให้ลูกๆ ในนี้รับรู้ถึงความรักที่พ่อกับแม่มีให้

“อ่ะ กินอีกคำนะคะ” ผู้กองกวินทร์ตักซุปรังนกมาจ่อที่ริมฝีปากบางๆ แสนสวย “ไม่ต้องห่วงเรื่องงานของพี่หรอกนะคะ งานกองเท่าภูเขาก็ไม่สำคัญเท่ากับลูกเมียพี่หรอก... อ้ามเร็วคนสวย" เพลงพิณยิ้มขำ อ้าปากรับรังนกอุ่นๆ รสชาติหวานกำลังดีลงคอ

"อร่อยจังเลยค่ะ"

"อร่อยก็กินอีกคำนะ" ผู้กองกวินทร์ป้อนคำต่อไปอย่างตั้งใจ แววตาคมที่เคยดุดันในสนามรบบัดนี้ทอดมองใบหน้าหวานของเพลงพิณด้วยความรัก ความห่วงใย และความรู้สึกผิดที่ยังคงตกร่องอยู่ในใจ เขามองเรือนผมของเธอ เอื้อยมือไปสัมผัสปลายผมเบาๆ ราวกับถนอมหัวใจ "พี่ขอโทษนะคะ... ถ้าคืนนั้นพี่ไม่ติดภารกิจน้องเพลงก็คงไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้ ไม่ต้องโดนคนเลวๆ ทำร้าย..."

เพลงพิณละสายตาจากถ้วยรังนก ยื่นมือบางขึ้นไปกุมข้อมือของสามีไว้ ดวงตาคู่สวยสบประสานกับดวงตาของเขาอย่างลึกซึ้ง

"อย่าพูดแบบนี้สิคะ" เธอพิณเอ่ยเสียงหวานนุ่ม "พี่เรนเจอร์ไปทำหน้าที่เพื่อชาติบ้านเมือง แล้วน้องเพลงกับลูกก็ปลอดภัยดี ไม่มีใครตำหนิพี่เรนเจอร์ทั้งนั้น น้องเพลงมีคุณพ่อ มีสามีแล้วก็พี่ชายเป็นทหาร โตมากับครอบครัวของทหารน้องเพลงเข้าใจในหน้าที่การงานของพี่เรนเจอร์ดีค่ะ อีกอย่างตอนนี้เพลงก็มีความสุขมากๆ เลยนะคะที่มีพี่เรนเจอร์คอยดูแลอยู่ข้างๆ แบบนี้"

“โธ่เมียจ๋าอย่าปากหวานแบบนี้สิคะ…เดี๋ยวพี่อดใจไม่ไหวหรอก” ผู้กองกวินทร์หัวใจพองโต เขาวางถ้วยรังนกลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะประคองมือบางของเพลงพิณขึ้นมากดจุมพิตที่หลังมือหนักแน่นและเนิ่นนาน

“ขวัญเอ๊ยขวัญมา คนดีของพี่” เขาบอกเสียงนุ่มเรียกขวัญของเธอกลับมา น้องแมวเพลงพิณที่นอนอยู่ข้างๆ เงยหน้าขึ้นมองทั้งคู่เล็กน้อย ส่งเสียง เมี้ยว! เบาๆ เหมือนจะร่วมรับรู้ความหวานนี้แล้วก็นอนหลับต่ออย่างสบายใจ

“ไม่ป้อนรังนกน้องเพลงต่อแล้วหรอคะ” เห็นสายตาของสามีเพลงพิณก็อดเขินไม่ได้ เธอไม่ได้ขยับตัวหนีเมื่อเขาโน้มตัวลงมาหาใกล้ๆ

“รังนกอร่อยสู้จูบของพี่ไม่ได้หรอกค่ะ” สายตาคมของเขามองเธอด้วยความลุ่มหลง ตั้งแต่ที่เขากลับมาและคอยดูแลเพลงพิณเป็นอย่างดีพ่อตากับแม่ยายของเขาก็แทบไม่มาขัดจังหวะของเขากับเพลงพิณเลย ทุกคนในบ้านพร้อมใจกันเปิดโอกาสให้เขาได้ดูแลเธอเต็มที่ ตอนที่เขาทำภารกิจอยู่แล้วเพลงพิณถูกทำร้าย ผบ.คเชนทร์รวมทั้งทุกคนและเพลงพิณไม่มีใครบอกเขาสักคนว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทุกคนไม่อยากให้เขามีห่วงจนเสียงานซึ่งเพลงพิณก็เห็นด้วย ผบ.คเชนทร์บอกว่าหากเขากลับมาเมื่อไหร่เขาจะกอดจะโอ๋เอาใจเพลงพิณอย่างไรท่านก็จะไม่มีเป็นก้างขวางคอเด็ดขาด ผบ.คเชนทร์อยากชดเชยวันเวลาให้เขากับเธอได้ปลอบใจให้กันและกันอย่างเต็มที่

ผู้กองกวินทร์ยิ้มที่มุมปากด้วยความถูกใจกับชุดเสื้อผ้าของเพลงพิณ ตอนนี้เธอนุ่งผ้าซิ่นทอมือเนื้อดีสีเข้มตัดกับผิวกายขาวผุดผ่อง ท่อนบนพันไว้ด้วยผ้าแถบสีชมพูอ่อนนุ่มนิ่มบางเบาเพียงครึ่งตัว เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มแน่นตึงที่ดันผืนผ้าบางเบาออกมาจนเห็นปลายยอดอกชูชันเป็นรอยดันชัดเจน หน้าท้องราบเปลือยเปล่าอวดผิวเนียนนุ่มท้าทายสายตา ผู้กองกวินทร์ขยับร่างลงแนบชิดเธอมากขึ้น ประคองใบหน้าหวานของเพลงพิณไว้ด้วยฝ่ามือหยาบๆ ทั้งสองข้าง ก่อนจะกดริมฝีปากลงประทับริมฝีปากอิ่มจิ้มลิ้มอย่างหนักแน่นและดูดดื่ม

“อื้ม…พี่ เรนเจอร์คะ” เพลงพิณครางชื่อเขาในลำคอเมื่อเขาประกบปากลงมาด้วยความเร่าร้อน เขาขยับริมฝีปากบดเบียด ดูดเม้มกลีบปากบนและล่างของเพลงพิณอย่างหิวกระหาย ละเลียดชิมความหวานซึมลึกที่เขาโหยหามาตลอดภารกิจ ลิ้นหนาเรียวแทรกสอดเข้าไปภายในช่องปากนุ่ม ละเลียดตวัดพันเกี่ยวลิ้นเล็กอย่างหยอกเย้าและรุกราน เพลงพิณตวัดลิ้นตอบรับสัมผัสแสนรักแสนคิดถึงอย่างไม่ยอมแพ้ เสียงจูบหวานซึมและเสียงลมหายใจอุ่นร้อนประสานกันจนเกิดเป็นเสียงครางกระเส่า

"อ๊ะ... พี่เรนเจอร์... อื้อ..." เพลงพิณแอ่นอกขึ้นเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนแรงที่ถ่ายทอดผ่านจูบอันลึกซึ้ง

"คนดีของพี่..." ผู้กองกวินทร์ผละริมฝีปากออกเล็กน้อย พึมพำชิดปากบางที่เปียกชื้นและแดงระเรื่อ แววตาเต็มไปด้วยความเสน่หาลุ่มหลง

มือหยาบกร้านของเขาลูบไล้ไปตามเรือนร่างนุ่มนิ่ม จากท่อนแขนเรียวลงมาตามแนวแผ่นท้องแบนราบเปลือยเปล่า อุณหภูมิจากฝ่ามือหนาทำเอาเพลงพิณขนลุกซู่ ก่อนที่มือแกร่งจะเคลื่อนสูงขึ้นไปกอบกำนวดคลึงเนินอกอวบอิ่มผ่านผ้าแถบสีชมพูบางเบาอย่างนุ่มนวลและเอาแต่ใจ

"อื้อ... พี่เรนเจอร์... เบาๆ สิคะ..." เพลงพิณครางระส่ำ สองมือบางเอื้อมไปจิกเกร็งบนไหล่กว้างของสามีเพื่อระบายความสยิวเร่าร้อน

นิ้วหัวแม่มือหยาบขยับเขี่ยสะกิดปลายยอดอกอวบที่ดันผืนผ้าแถบบางออกมาเบาๆ อย่างหยอกเย้า สัมผัสเสียวซ่านสะกิดหัวใจจนเพลงพิณต้องเผยอปากครางแผ่ว สองขาเรียวขยับเบียดเข้าหากันด้วยความซาบซ่าน ร่างกายของเธอสนองตอบสัมผัสของสามีอย่างมีอารมณ์ร่วมจนผ้าแถบผืนบางเบาที่พันไว้รอบอกเริ่มคลายจนหลุดหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นเต้าอกขาวผุดผ่องและปลายยอดสีหวานชูชันท้าทายสายตา

ผู้กองกวินทร์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก ภาพความสวยงามเซ็กซี่อย่างเย้ายวนของภรรยาตรงหน้าทำให้เขาแทบจะระงับอารมณ์รักไว้ไม่อยู่ แม้ว่าช่วงนี้เขาจะต้องทะนุถนอมเธอกับลูกในท้องให้ดีโดยการงดแนบชิดเธออย่างลึกซึ้งไปสักระยะแต่ถึงกระนั้นแม้จะกินไม่ได้แต่ขอชิมหน่อยเขาก็พอใจแล้ว เขาก้มลงแนบชิดซุกไซ้ใบหน้าคมเข้มลงกับซอกคอหอมกรุ่นและเนินอกอวบอิ่ม สูดดมความหอมละมุนและเลียริมฝีปากประทับจูบร้อนแรงไปทั่วผิวกายเนียนนุ่ม ลิ้นอุ่นๆ ชื้นๆ ปาดเลียตวัดระรัวที่ปลายยอดสีหวาน

"พี่เรนเจอร์ขา…" เพลงพิณกระซิบครางชื่อเขาด้วยคำหวานเสียงกระเส่า พลางกระชับอ้อมกอดรอบคอสามีแน่นขึ้น

"พี่อยู่นี่แล้วนะคะคนดี... พี่กำลังจูบปลอบขวัญน้องเพลงอยู่..." ผู้กองกวินทร์ตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่าก่อนจะประกบจูบดูดดื่มลงบนริมฝีปากอิ่มอีกครั้ง สอดประสานลิ้นตวัดเกี่ยวพันกับเธออย่างหวานลึกล้ำ มันช่างเป็นการปลอบขวัญที่ทั้งเร่าร้อนและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน

ที่อีกฟากทางทิศตะวันตกของประเทศ ฐานทหารพรานในป่าริมชายแดนแม่สอดยังคงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางทิวเขาที่สลับซับซ้อนและสายหมอกที่โอบล้อม บ้านพักทหารหลังน้อยของผู้กองกรินทร์ที่ปกคลุมด้วยความมืดมิดยามค่ำคืนและลมหนาวริมชายแดนแม่สอด เสียงจักจั่นและแมลงป่าร้องประสานเสียงดังกังวานสลับกับเสียงกิ่งไม้ไผ่กระทบกันซู่ซ่าตามแรงลมป่า ท่ามกลางความมืดและเสียงจากผืนป่ารอบๆ ที่โต๊ะทำงานของผู้กองกรินทร์กลับมีเสียงดัง ซ่า...ซ่า... จากวิทยุสื่อสารความถี่สูงที่คอยรายงานสถานการณ์จากจุดตรวจและลาดตระเวนตามแนวชายแดนเป็นระยะๆ ผู้กองหนุ่มนั่งนิ่ง ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูเคร่งเครียดขณะอ่านรายงานจากหน้าจอแท็บเล็ตที่ผู้เป็นน้องชายฝาแฝดอย่างผู้กองกวินทร์ส่งมาให้ ข่าวการกวาดล้างโรงงานยาเสพติดของท้าวพันคำที่ฝั่งลาวถือว่าเป็นความสำเร็จที่สวยงามของทีมอัลฟา ผู้กองกรินทร์ดีใจและภูมิใจนักกับผลงานอันยอดเยี่ยมของทีมซึ่งภารกิจครั้งนี้ลุล่วงด้วยดีโดยไม่มีใครได้รับอันตรายมากนอกจากรอยฟกช้ำและรอยขีดข่วนประปราย นอกจากจะเก็บท้าวพันคำได้แล้วและทำลายโรงงานยานรกจนราบคาบ ทีมอัลฟาก็ยังได้หลักฐานและข้อมูลเด็ดๆ กลับมาอีกเพียบ ข่าวทั่วไปที่ได้ยินคือแก๊งค้ายาเสพติดของท้าวพันคำเกิดขัดแย้งและต่อสู้กันเอง ไม่มีใครรู้ว่าจริงๆ แล้วคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างนอกจากทีมอัลฟาและเจ้าหน้าที่ทางการของประเทศลาวที่เชื่อถือได้ ส่วนชาวบ้านที่ฝั่งไทยก็ลือกันไปว่าแก๊งค้ายาทะเลาะกันแล้วฆ่ากันเองเท่านั้น

แม้จะมีเรื่องที่น่ายินดีเกิดขึ้นแต่ก็ยังมีอีกสองเรื่องที่ทำให้ผู้กองกรินทร์อดเป็นห่วงไม่ได้ เรื่องแรกคือเรื่องของเพลงพิณ เธอถูกทิชากรทำร้ายจนเกือบจะเสียลูกในท้องไป เรื่องนี้ทำเอาเขานั่งไม่ติดด้วยความเป็นห่วงน้องสาวและหลานในท้อง จะไปหาก็ไม่ได้เพราะติดงานอยู่ที่ฐาน แต่พอเขาทราบว่าต่อมาเพลงพิณกับลูกในท้องปลอดภัยกันดีเขาก็ค่อยเบาใจหน่อย ไหนจะมีครอบครัวของเขาไปคอยดูแลตลอดเวลาที่เพลงพิณพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลอีก ตอนนี้เธอออกจากโรงพยาบาลกลับมาพักฟื้นที่บ้านแล้วโดยมีบุรุษพยาบาลอย่างผู้กองกวินทร์คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง

ส่วนอีกเรื่องที่เขายังไม่คลายความกังวลก็คือเรื่องของกายยันต์ แม้คืนนั้นท้าวพันคำจะโดนจัดการแล้วแต่กายยันต์กลับหนีไปได้ ตอนนี้รังของมันที่ฝั่งลาวถูกพังลงจนราบคาบแล้ว มันไม่มีบารมีของท้าวพันคำคอยคุ้มกะลาหัวแล้วทีนี้มันจะไปไหนได้ถ้าไม่ใช่… พรรคพวกของมันที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำเมย เขาว่ามันคงแค้นทีมอัลฟามากและจะต้องหาโอกาสมาเอาคืนแน่ๆ แต่เขาจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นหรอก ในฐานะที่ตอนนี้เขาอยู่ใกล้มันที่สุดและมันก็เพิ่งหนีตายมาเขาจะไม่ยอมให้มันมาแว้งกัดพี่น้องทีมอัลฟาของเขาเด็ดขาด

ผู้กองหนุ่มในชุดกางเกงนอนขายาวสีดำกับเสื้อยืดสีเทาเข้มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาวางแท็บเล็ตลงหลังจากอ่านรายงานที่ผู้กองกวินทร์ส่งมาให้ซ้ำๆ ในหลายวันมานี้ สายตาคมมองที่แท็บเล็ตแล้วก็มองมาที่แผนที่ทหารแผ่นใหญ่บนฉากไม้ข้างโต๊ะทำงาน แต่พอเขาจ้องดูแผนที่จู่ๆ แผ่นแผนที่มันก็ขยับยุกยิกๆ เหมือนกับมีตัวอะไรบางอย่างอยู่ใต้นั้น และไม่รอช้าผู้กองกรินทร์รีบเปิดแผ่นแผนที่แผ่นบนออกจนกระทั่งได้เห็น…

“อ๊าย! ตุ๊กแก!!! ตุ๊กแกอีกแล้ว!” หญิงสาวที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องนอนถึงกับเบิกตากว้าง ร่างบางขนลุกเกรียวเมื่อเห็นสิ่งมีชีวิตตัวเขื่องมีลายจุดสีส้มพร้อยทั้งลำตัว และพอตั้งสติได้เธอก็รีบวิ่งไปหยิบไม้ตียุงไฟฟ้าที่วางอยู่ข้างเตียงนอนขึ้นมาเตรียมจะเอามาหวดตุ๊กแกตัวใหญ่บนแผ่นแผนที่อย่างเต็มที่ แต่ผู้กองกรินทร์กลับรีบคว้าเธอเอาไว้ได้เสียก่อน

“พอแล้วๆๆ ไม่ต้องไปตีมันเดี๋ยวพี่จะจับมันไปปล่อยข้างนอกบ้านให้เอง” เขารีบบอก ลำแขนแกร่งกอดรอบเอวบางของกุมาริกาเอาไว้แน่นโดยที่เธอยังคงถือไม้ตียุงทำท่าจะหวดใส่ตุ๊กแกอยู่ เขาแอบขำเบาๆ กับท่าทางเตรียมหวดตุ๊กแกของกุมาริกาก่อนจะปล่อยตัวเธอแล้วเข้าไปจับตุ๊กแกตัวใหญ่ออกมาจากแผ่นแผนที่ทหารอย่างง่ายดาย กุมาริการีบถอยออกห่างจากเขาทันทีเมื่อเห็นตุ๊กแกตัวนั้นมาอยู่ในมือของเขาแล้ว เธอรีบชี้ไม้ตียุงไปทางประตูบ้านพักเพื่อบอกให้เขารีบเอามันไปปล่อยไกลๆ

“เอาไปปล่อยไกลๆ เลยค่ะ น้ำเมยกลัว”

“กลัวอะไรคะ นี่น้ำเมยยังไม่ชินกับตุ๊กแกอีกหรอ”

“ใครจะไปอยากชิน อยากไปสนิทกับตุ๊กแกกันล่ะคะ” เธอทำหน้าอิดออดว่า “น้ำเมยกลัวมันมากินตับ”

“ถ้ากลัวจะโดนกินตับ น้ำเมยต้องกลัวพี่ไม่ใช่ไอ้ตุ๊กแกนี่” ผู้กองหนุ่มว่าขำๆ จากที่กำลังกลัวๆ ตุ๊กแกอยู่กุมาริกาก็หน้าแดงขึ้นมาทันที

“บ้า! อย่ามัวมาพูดมากเลยค่ะรีบๆ เอาตุ๊กแกไปปล่อยได้แล้ว อ้อ! เอาไปปล่อยแล้วก็ไปล้างมือให้สะอาดด้วยนะคะ ไม่งั้นไม่ให้มานอนในห้องด้วย”

“ค้าบบบ” ตกลงนี่มันบ้านพักใครกันแน่ล่ะเนี่ย ผู้กองกรินทร์คิดก่อนจะเอาตุ๊กแกออกไปปล่อยนอกบ้าน

กุมาริกามองไปตามผนังห้องนอนอย่างสำรวจเผื่อว่าจะมีตุ๊กแกหลงเหลืออยู่อีก เธอเอาไม้ตียุงเขี่ยดูไปตามจุดต่างๆ จนมั่นใจแล้วว่าไม่มีตุ๊กแกจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกก่อนจะนั่งลงที่ปลายเตียง

ก่อนหน้านี้เธอมีถ่ายละครอยู่ที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางโดยมีกริชชากรณ์ทำหน้าที่เป็นพี่เลี้ยงคอยดูแลในฐานะของพี่ชายและเจ้าหน้าที่ประจำที่นั่น การถ่ายละครเป็นไปอย่างราบรื่นดีทุกอย่าง เธอก็ค่อนข้างสบายหน่อยเพราะนอกจากจะมีพี่ชายคอยดูแลแล้วก็ยังมีภูผา พี่ชายที่แสนดีช่วยดูแลอีกแรงจนกระทั่งเมื่อวานนี้ตอนที่กำลังจะเริ่มถ่ายคิวบู๊ในพื้นที่ป่า จู่ๆ ทางเจ้าหน้าที่ของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าก็ได้แจ้งว่าเนื่องจากก่อนหน้านี้มีฝนตกหนักทำให้ดินสไลด์ มีความเสี่ยงน้ำป่าไหลท่วม ทางกองถ่ายจึงได้เลิกกองชั่วคราวเพื่อรอให้สถานการณ์ทุกอย่างดีขึ้นก่อนเพื่อความปลอดภัย ตอนแรกกุมาริกาตั้งใจว่าจะนอนเล่นอยู่ที่บ้านพักของผู้เป็นพี่ชายไปพลางๆ ก่อนระหว่างรอสถานการณ์ดีขึ้นซึ่งน่าจะใช้เวลาหลายวัน แต่ทว่า…ยังนอนเล่นได้ไม่ทันข้ามวันผู้กองกรินทร์ก็บุกมาหาเธอถึงเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าก่อนจะทำการลักพาตัวออกมาต่อหน้าต่อตากริชชากรณ์กับภูผา แม้ปากเธอจะทำทีเป็นร้องโวยวายขอให้พี่ชายมาช่วยแต่สองแขนเล็กๆ กลับกอดผู้กองกรินทร์แน่นและไม่ขัดขืนการลักพาตัวแต่อย่างใด แถมยังเป็นคนเอื้อมมือไปเปิดประตูรถให้เขาด้วยตอนที่เขาอุ้มตัวเธอมาที่รถ งานนี้ทำเอากริชชากรณ์ทำกลอกตามองบนใส่เธอ ทั้งบ่นเธอไปสารพัด

จนเมื่อผู้กองกรินทร์พาเธอมาถึงที่ฐานปฏิบัติการของเขานั่นแหละกุมาริกาถึงได้รู้ว่าที่เขาลงทุนตามไปลักพาตัวเธอมานั้นเขาไม่ได้แค่คิดถึงเธอแต่เขายังหึงเธอหนักมาก กองถ่ายเลิกกองหลายวันเพื่อรอดูสถานการณ์น้ำป่า เขากลัวว่าระหว่างที่รอดูสถานการณ์พี่ภูผาจะแอบมาใกล้ชิดสนิทสนมเธอ ดังนั้นก็เลยต้องมีการลักพาตัวเกิดขึ้นโดยเหยื่ออย่างเธอก็ไม่ได้อยากจะมากับเขาเลย เธอร้องโวยวายอยู่นานแต่มือก็เก็บกระเป๋าไปด้วย ทำทีเป็นดิ้นขัดขืนนิดหน่อยให้ผู้กองกรินทร์มาอุ้มแล้วก็หิ้วทั้งคนทั้งกระเป๋าเดินทางมาขึ้นรถ นั่นแหละ! ตอนนี้เธอก็เลยได้กลับมาอยู่ที่ฐานของเขาอีกครั้ง

“ล้างมือมาแล้วใช่มั้ยคะ” ไม่นานผู้กองกรินทร์ก็กลับมาหลังจากเอาตุ๊กแกไปปล่อยแล้ว พอกุมาริกาถามเขาก็ชูมือให้เธอดูเพื่อยืนยันว่าเขาล้างมือมาสะอาดดีแล้ว

ผู้กองกรินทร์เดินเข้ามาในห้องนอนแล้วปิดประตูอย่างเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้ามานั่งที่ปลายเตียงข้างเธอ พอนั่งเสร็จก็จ้องหน้าเธอนิ่งๆ ไม่พูดไม่จา สายตาคมมองชุดนอนกระโปรงสีขาวแบบแขนยาวของกุมาริกาเหมือนจะขัดใจพลางคิดว่าถ้าไม่ใส่อะไรเลยเธอน่าจะสวยกว่านี้ พอคิดได้อย่างนี้เขาก็เลยยื่นมือมาจะปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของกุมาริกาออกดื้อๆ จนอีกฝ่ายต้องตีมือเขาแล้วกำเสื้อชุดนอนของตัวเองเอาไว้แน่น

“จะทำอะไรคะ” ในหัวก็รู้ดีอยู่หรอกว่าคนรักจะทำอะไร แต่แหม…ไม่เจอกันตั้งนานขอเล่นตัวนิดหนึ่งสิ ไหนๆ เธอก็ยอมให้ลักพาตัวมาขนาดนี้แล้วเธอไม่ขัดขืนเขาหรอกน่า

“นี่ดีนะที่พี่รู้ข่าวว่ากองถ่ายเลิกกองเพื่อรอสถานการณ์น้ำป่า เลิกกองตั้งหลายวันไม่คิดจะบอกพี่รึไง”

“ก็น้ำเมยกลัวว่าพี่ซีลจะงานยุ่งนี่คะ อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ได้เข้าออกง่ายๆ เหมือนที่ทำงานของพี่น้ำปายนะ”

“พี่จะว่างหรือไม่ว่างก็ต้องบอกพี่ พี่ไม่อยากให้น้ำเมยอยู่ที่นั่นนานๆ”

“ทำไมล่ะคะ ที่นั่นมีทั้งพี่น้ำปาย มีทั้งพี่ภูผา”

“ก็เพราะมีหัวหน้าภูผาอยู่นั่นแหละพี่เลยไม่โอเค!” เขาว่าเสียงเครียดแล้วโน้มตัวลงไปหากุมาริกา ตอนแรกนึกว่าเธอจะหลบแต่ที่ไหนได้สองแขนเล็กๆ ของเธอกลับเอื้อมขึ้นมากอดรอบคอของเขาเอาไว้อย่างยั่วยวนซะงั้น สงสัยคืนนี้จะมีคนอยากโดนกินตับ “พี่ไม่ชอบให้น้ำเมยอยู่ใกล้ผู้ชายคนอื่น”

“พี่ริกเตอร์…”

“ริกเตอร์ไม่เกี่ยว” ผู้กองกรินทร์ว่า ริกเตอร์เป็นพระเอกในละคร ที่ได้ใกล้ชิดกุมาริกาก็แค่การแสดงตามบทเขาไม่คิดมากเรื่องนี้หรอก อีกอย่างตอนที่เขาตามไปเฝ้ากุมาริกาที่กองถ่ายก็ทำให้เขาได้พูดคุยกับรู้จักริกเตอร์มากขึ้นจนเรียกได้ว่าสนิทกันระดับหนึ่ง ริกเตอร์มีคนรักแล้วและริกเตอร์ก็ไม่ได้คิดเกินเลยกับกุมาริกา ถ้ามีการเข้าฉากของพระนางอย่างใกล้ชิดริกเตอร์ก็จะขออนุญาตเขาก่อนตามมารยาท แน่นอนว่าเขาไม่ได้ว่าอะไรเพราะกุมาริกาไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับงานของเขา เพราะงั้นเขาก็ต้องให้เกียรติเธอโดยการไม่ไปยุ่งวุ่นวายกับงานของเธอเช่นกัน แต่ว่า…เรื่องของหัวหน้าภูผาไม่เกี่ยวกับงาน เพราะงั้นเขายอมไม่ได้ หัวหน้าภูผาแอบมีใจให้เมียของเขา ถึงอีกฝ่ายจะพยายามวางตัวให้ดีแต่เขาก็ไม่ชอบใจเท่าไหร่หรอก กุมาริกาว่างงานตั้งหลายวันเรื่องอะไรเขาจะปล่อยเธอเอาไว้ที่นั่นให้ใกล้ชิดกับภูผา

“พี่หมายถึงหัวหน้าภูผา”

หึงพี่ภูผาอีกละ กุมาริกาที่ยังกอดรอบคอเขาอยู่ยู่หน้าใส่อย่างน่ารัก สำหรับเธอพี่ภูผาก็คือพี่ชายที่แสนดีเหมือนกับพี่น้ำปิง น้ำปายแล้วก็สาละวิน เธอบอกเขาเป็นพันๆ ครั้งได้แล้วมั้ง

“น้ำเมยรักพี่ซีลคนเดียวแล้วก็จะเป็นเมียพี่ซีลแค่คนเดียวค่ะ กว่าจะจีบพี่ซีลติด กว่าจะได้กินพี่ซีลรู้มั้ยว่าน้ำเมยเหนื่อยมากแค่ไหน ผัวคนนี้ได้มาย้ากยากค่ะเพราะงั้นน้ำเมยต้องรักษาเอาไว้ให้ดี”

“แก่แดด”

“ป้ามอลลี่สอนว่าถ้าเจอรูปหล่องานดี กะหรี่ก็แค่ชื่อแกงค่ะ ถึงจะแก่แดดแก่ลมแต่น้ำเมยก็รักแค่พี่ซีลคนเดียวนะคะ จะไม่มีวันนอกกายนอกใจหรือทรยศพี่ซีลเด็ดขาด พี่ซีลของน้ำเมยแสนดีที่สุดในโลก”

“แล้วกับหัวหน้าภูผาใครแสนดีกว่ากัน”

“ก็ต้องพี่ซีลสิคะ ไม่ให้น้ำเมยอวยผัวแล้วจะให้อวยใคร” จากที่กอดรอบคอของเขากุมาริกาก็เปลี่ยนมาเป็นดึงแก้มทั้งสองข้างของเขาหยอกเย้า ดวงตาคู่สวยช้อนมองคนรักด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุขทั้งดวง “ว่าแต่พี่ซีลเถอะ น้ำเมยทุ่มเทความรักให้ขนาดนี้แล้วถ้ายังทุ่มความรักของน้ำเมยทิ้งอีก…ไม่มีโอกาสหน้าแล้วนะคะ”

“ใครว่าพี่จะทุ่มทิ้งกัน กว่าจะได้เมียคนนี้มารู้มั้ยว่ามันยากแค่ไหน” เขาพูดตามเธอ แต่ก็ออกมาจากใจล้วนๆ “ทุ่มทิ้งน่ะไม่มีแน่นอน…แต่ถ้าทุ่มลงบนเตียง…เดี๋ยวคืนนี้พี่จัดให้”

“อ๊ายยย ถูกใจ ทะนุถนอมหนูหน่อยนะคะผัวขา อย่าทุ่มหนูแรงนักล่ะ” ผู้กองหนุ่มหัวเราะลั่นกับท่าทีออดอ้อนออเซาะของเธอ เมื่อกี้นี้เขายังเครียดๆ กับงานอยู่เลยแต่พอได้อยู่กับกุมาริกาเท่านั้นล่ะเขาก็อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง เธอคือความสุขในชีวิตของเขาจริงๆ

เขาอุ้มเอากุมาริกาขึ้นมานั่งบนตักแต่เธอกลับไม่ยอมนั่งดีๆ เธอลุกขึ้นไปรื้อข้าวของในกระเป๋าของตัวเองที่วางอยู่ข้างเตียงนอนก่อนจะกลับมาหาเขา ขึ้นมานั่งบนตักของเขาเองโดยไม่ต้องอุ้ม สองแขนเล็กๆ คว้ากอดรอบคอของผู้กองกรินทร์เอาไว้ตามเดิมโดยที่เขาได้แต่มองเธออย่างสงสัยว่าเธอไปรื้ออะไรมาจากกระเป๋าของตัวเอง

“ไปเอาอะไรมา” เขาเลิกคิ้วถาม ก่อนที่กุมาริกาจะยื่นกล่องกำมะหยี่สีดำมาให้เขา

“น้ำเมยสั่งทำตั้งนานแล้วค่ะ ว่าจะเก็บเอาไว้ให้พี่ซีลตอนวันเกิดแต่ว่า…อีกตั้งนานกว่าจะถึงวันเกิดเพราะงั้นเอามาให้ตอนนี้เลยดีกว่า เป็นของขวัญวันเกิดล่วงหน้าค่ะ”

“งั้นพอถึงวันเกิดพี่จริงๆ พี่ก็อดได้ของขวัญวันเกิดน่ะสิ อิจฉาเรนเจอร์แย่เพราะน้องเพลงคงจัดเต็มของขวัญให้มัน”

“อิจฉาทำไมคะ เดี๋ยวน้ำเมยเอาตัวเองผูกโบมาเป็นของขวัญให้พี่ซีลอีกที ทีนี้พี่ซีลก็มีของขวัญวันเกิดซ้ำยังเป็นของที่มีชิ้นเดียวในโลกแล้ว หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะคะของขวัญชิ้นนี้”

“อืม ก็จริง ของขวัญชิ้นนี้มีแค่ชิ้นเดียวในโลกด้วย เพราะงี้ไงพี่เลยหวงมาก” เขาเชยคางของกุมาริกามาหาแล้วหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ แค่มีเธอคนนี้คนเดียวเขาก็ไม่ต้องการของขวัญอะไรอีกแล้ว ของขวัญมากมายหลายแสนล้านหรือจะสู้มีแค่กุมาริกาแค่คนเดียว ยัยเด็กช่างพูดขี้อ้อนของเขา

“แกะของขวัญดูสิคะ” พอกุมาริกาบอก ผู้กองกรินทร์ก็ไม่รอช้ายื่นมือมาปลดกระดุมเสื้อชุดนอนของเธอออกอีกสองเม็ดจนกุมาริกาต้องตีมือของเขาเข้าให้

“โอ๊ย! ตีพี่ทำไมก็น้ำเมยบอกให้พี่แกะของขวัญเองนี่”

“น้ำเมยหมายถึงของขวัญในกล่องนี่ค่ะ ไม่ใช่ของขวัญชิ้นใหญ่”

ผู้กองกรินทร์มองมาที่หน้าอกของเธอที่ตอนนี้ถูกปลดกระดุมเสื้อชุดนอนออกไปสองเม็ดจนเห็นหน้าอกอวบๆ เต่งตึง อกอวบๆ นุ่มๆ ที่เขาชอบ…

“ของขวัญชิ้นใหญ่…ใหญ่จริง”

“คนบ้า!” กุมาริการีบกำสาบเสื้อของตัวเองเอาไว้แน่น แก้มนวลๆ แดงระเรื่อด้วยความเขินเมื่อเขาดูจะสนใจของขวัญที่ซ่อนอยู่ในชุดนอนมากกว่าในกล่องกำมะหยี่ ผู้กองกรินทร์หัวเราะหุๆ ชอบใจที่ได้แกล้งหยอกเธอ เขากระชับกอดกุมาริกาให้แน่นขึ้นแล้วจึงกลับมาสนใจของขวัญในกล่องกำมะหยี่อีกครั้ง

เมื่อเปิดกล่องออกเขาก็เห็นนาฬิกาเรือนสวยอยู่ข้างในพร้อมกับสายสำหรับเปลี่ยนด้วย นาฬิกาหน้าปัดเรือนสีดำสวยสายผ้าไนลอนยุทธวิธีสีดำด้ามลายพรางดิจิทัลหม่นถักทอด้วยเส้นใยเคฟลาร์ ดูเท่มากๆ ใส่เข้ากันกับชุดเครื่องแบบทหารพรานของเขาหรือชุดออกกำลังกาย แต่ถ้าเปลี่ยนสายเป็นสายไทเทเนียมสีดำด้านก็จะดูหรูหราเข้ากับชุดเสื้อสูทหรือชุดพิธีการ

“มีแค่เรือนเดียวในโลกนะคะเพราะน้ำเมยสั่งทำแบบพิเศษสำหรับพี่ซีลโดยเฉพาะ น้ำเมยเป็นเจ้าของร้านนาฬิกานำเข้าเพราะงั้นเลยรู้จักกับผู้ผลิตนาฬิกาหลายแบรนด์”

“อ้าว น้ำเมยยังทำร้านนาฬิกาอยู่หรอ พี่นึกว่าตอนนี้สาละวินเป็นเจ้าของร้านคนเดียวซะอีก” เขาเห็นสาละวินทำงานจนหัวหมุน ดูทั้งกิจการของทางบ้านช่วยพ่อตัวเองแล้วก็ดูแลร้านนาฬิกาที่ตอนนี้ขยายสาขาไปอีกเยอะ เขาไม่เห็นกุมาริกาไปดูแลร้านนาฬิกาสักสาขานอกจากไปงานวันเปิดตัวสาขาใหม่เท่านั้น

“น้ำเมยยังเป็นหุ้นส่วนร้านอยู่นะคะ แต่น้ำเมยติดงานถ่ายละครเลยไม่ค่อยได้แวะไปที่ร้านค่ะ” เธอทำหน้ามุ่ยว่า อีกอย่างเวลาไปดูแลร้านทีไรจะชอบมีพวกลูกหลานไฮโซหรือนักธุรกิจคนดังมาชวนคุย มาจีบ ทั้งๆ ที่คนทั้งประเทศรู้กันแล้วว่าเธอมีแฟนแต่ก็ยังมีคนคิดไม่ซื่อจะแอบตีท้ายครัวคนอื่น ดังนั้นกุมาริกาเลยไม่ค่อยไปดูแลร้านช่วยสาละวินแต่จะเป็นการช่วยดูงานอยู่เบื้องหลังแทน

“นี่ไม่ใช่นาฬิกาธรรมดาๆ ที่มีขายทั่วไปนะคะ แต่นาฬิกานี่มีฟังก์ชันทางทหารหลายอย่างเลยค่ะ” ว่าแล้วกุมาริกาก็เริ่มอธิบายถึงฟังก์ชันของนาฬิกาเรือนนี้ให้เขาฟัง

“ฟังก์ชันพื้นฐานนอกจากดูเวลา จับเวลาแล้วก็มีเซนเซอร์วัดอัตราการเต้นของหัวใจ นับก้าว คำนวณความเร็ว คำนวณระยะทางแล้วก็ฟังก์ชันด้านการออกกำลังกายและกีฬา ตรวจจับแรงดันอากาศ บอกความสูงแล้วก็คำนวณจุดลงพื้นตอนกระโดดร่มด้วยค่ะ กันน้ำแล้วก็ทนแรงดันน้ำได้ 200 เมตร วัดความลึกกับวัดแรงดันน้ำก็ได้ ทนเหงื่อ ทนเกลือจากน้ำทะเล พี่ซีลใส่ว่ายน้ำหรือดำน้ำได้สบายๆ เลยนะคะ”

“แล้วน้ำเมยรู้ได้ยังไงว่าทหารอย่างพี่ต้องใช้ฟังก์ชันอะไรบ้าง”

“น้ำเมยปรึกษาท่าน ผบ.ทบ.กับแม่ทัพภาคที่ 4 มาแล้วค่ะ พวกท่านเป็นคนบอก”

โอ้โห! ฟังตำแหน่งของที่ปรึกษายัยเด็กนี่สิ ยิ่งใหญ่เหลือเกินแม่คุณ

“ตัวนาฬิกาไม่สะท้อนแสงไฟ กระจกหน้าปัดกันกระสุน ทนรอยขีดข่วน ทนแรงกระแทกจากสะเก็ดระเบิดและกันกระสุนปืน จะกรดหรือสารเคมีก็กัดกร่อนไม่ได้ค่ะ เหมาะกับสายลุยอย่างพี่ซีลมาก เดี๋ยว! เดี๋ยวก่อนค่ะยังไม่หมดแค่นี้” เธอรีบยกมือขึ้นห้ามเมื่อผู้กองกรินทร์จะเอ่ยถามอีก

“มองเผินๆ จะดูเหมือนนาฬิกาทหารทั่วไป คนร้ายดูไม่ออกและไม่ถูกยึดหรือทำลายทิ้งแน่นอนค่ะ นอกจากนี้ หึๆๆ” กุมาริกาแสยะยิ้มอย่างภูมิใจ

“มีการฝังชิปดาวเทียมขนาดจิ๋วเอาไว้ด้วย ไม่ว่าพี่ซีลจะอยู่ที่ไหน ในถ้ำ ในป่า ใต้น้ำ ใต้ดินหรือจุดอับสัญญาณ ตราบใดที่พี่ซีลยังไม่นั่งจรวดออกไปนอกโลกนาฬิกาจะส่งสัญญาณพิกัดความละเอียดสูงมาที่มือถือของน้ำเมย”

“หมายความว่า…”

“ถ้าพี่ซีลแอบไปเกเรที่ไหนน้ำเมยจะตามไปจัดการได้ทุกเมื่อค่ะ ฮ่าๆๆ”

รู้สึกเหมือนจะไม่ปลอดภัยเลยวุ้ย ผู้กองกรินทร์คิด

“และอันนี้สำคัญมาก” คราวนี้กุมาริกามองหน้าเขาด้วยสีหน้าจริงจัง “นาฬิกานี่จะตรวจจับสัญญาณชีพของ
พี่ซีลอย่างละเอียด ถ้าอัตราการเต้นของหัวใจพี่ซีลต่ำกว่าเกณฑ์วิกฤตหรือตรวจพบแรงกระแทกอย่างรุนแรงระบบจะส่งสัญญาณเตือนภัยด่วนมาที่โทรศัพท์ของน้ำเมยกับโทรศัพท์ของคุณพ่อพี่ซีลทันที”

กุมาริกายังคงมองหน้าเขานิ่ง ยังจำได้ไม่เคยลืมตอนที่เขาถูกยิงจนเจ็บปางตายแล้วตอนนั้นเธอกำลังจะเดินทางไปต่างประเทศพอดี เธอตามเขาไปจนถึงหน้าห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาลแล้วแต่เธอก็ไม่รู้เลยว่าคนเจ็บที่อยู่ข้างในเป็นเขา เธอไม่อยากพลาดแบบตอนนั้นอีก

“พี่ซีลบอกว่างานของพี่ซีลมันเสี่ยงและพร้อมตายได้ทุกเมื่อ…น้ำเมยรู้ว่าน้ำเมยเข้าไปยุ่งในงานของพี่ซีลไม่ได้แต่สิ่งที่น้ำเมยพอจะทำได้ก็คือ…ทำทุกๆ อย่างเพื่อให้พี่ซีลปลอดภัยแล้วกลับมาหาน้ำเมย น้ำเมยยังจำตอนนั้นได้ดี ตอนที่พี่ซีลถูกยิงที่บึงกาฬแล้วน้ำเมยตามไปจนถึงหน้าห้องฉุกเฉิน แต่เพราะตอนนั้นพี่ซีลไม่อยากเจอน้ำเมยก็เลยไม่ให้คุณลุงแฝดน้องบอก
น้ำเมยว่าคนที่บาดเจ็บเป็นใคร ตอนนั้นพี่ซีลเกือบตายจากน้ำเมยไปแล้ว ถ้าพี่ซีลตายจริงๆ น้ำเมยคงไม่ได้ดูใจพี่ซีลก่อน น้ำเมยไม่อยากให้เป็นแบบตอนนั้นเพราะงั้นพี่ซีลต้องใส่นาฬิกาของน้ำเมยเอาไว้นะคะน้ำเมยจะได้รู้ว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหน พี่ซีลของน้ำเมยยังปลอดภัยดีอยู่มั้ย ทั้งพิกัดและสัญญาณชีพจะมีแค่น้ำเมยกับคุณพ่อเท่านั้นที่รู้ น้ำเมยมีแค่คนเดียวในโลกพี่ซีลเองก็เหมือนกัน พี่ซีลของน้ำเมยก็มีแค่คนเดียวในโลก น้ำเมยอยากอยู่กับพี่ซีลไปจนแก่จนเฒ่า อะไรก็ตามที่ทำให้พี่ซีลได้อยู่กับน้ำเมยนานๆ น้ำเมยจะทำทุกอย่าง”

ผู้กองกรินทร์ก้มมองนาฬิกาสีดำเรือนหนาในกล่องด้วยสายตาพิจารณา ลำพังฟังจากฟังก์ชันต่างๆ ของมันเขาก็รู้ได้ทันทีว่านาฬิกาเรือนนี้คงไม่ใช่ราคาน้อยๆ บาทแน่นอน ในตอนแรก ผู้กองหนุ่มไม่อยากรับมันไว้เลยแม้แต่น้อย... ด้วยสัญชาตญาณความเป็นผู้นำ เขาชอบที่จะเปย์กุมาริกามากกว่าให้เธอมาทุ่มเงินซื้อของราคาแพงแบบนี้ให้ เขาอยากเป็นฝ่ายดูแล ปกป้อง และเปย์เธอให้สมฐานะมากกว่าจะปล่อยให้เธอมาคอยดูแลเขา

แต่เมื่อฉุกคิดถึงเหตุผลลึกๆ ในใจ... เขาก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เรื่องของเงินทองหรือมูลค่า แต่ทว่ามันคือความห่วงใยอันบริสุทธิ์ที่เมียของเขามีให้ ผู้กองกรินทร์รู้ดีว่าด้วยภาระหน้าที่การงานของเขาอาจทำให้เขาดูแลกุมาริกาได้ไม่เต็มที่ มีเวลาให้เธอน้อยนิด แต่เธอก็ให้เกียรติในงานของเขาเสมอ ไม่เคยมายุ่งวุ่นวายหรือสร้างความลำบากใจ ทุกครั้งที่เขาต้องออกไปทำภารกิจในป่าลึก เธอจะดูเศร้าหมองเพราะเป็นห่วงเขาจับใจ ถ้าการใส่นาฬิกาเรือนนี้จะช่วยให้คนรักสบายใจขึ้น เขาก็เต็มใจจะใส่มันไว้ตลอดเวลา... ถ้ารู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน และรู้ว่าหัวใจของเขายังคงเต้นเป็นปกติอยู่ เธอจะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความกังวลและเป็นห่วงเขาอีกต่อไป

“ขอบคุณน้ำเมยมากนะคะที่รักแล้วก็ห่วงใยพี่ขนาดนี้ ถ้าน้ำเมยอยากให้พี่ใส่ พี่ก็จะใส่นาฬิกาเรือนนี้เพื่อให้น้ำเมยได้สบายใจและรู้ว่าหัวใจของพี่ยังคงเต้นอยู่เสมอ” เขาเอ่ยขึ้นอย่างอบอุ่น นัยน์ตาคมที่เคยเย็นชากับคนทั้งโลกทอดมองเมียรักตรงหน้าด้วยความเสน่หาจับใจ

“น้ำเมยเป็นห่วงพี่ซีลมากเพราะงั้นอย่าถอดนาฬิกาของน้ำเมยนะคะ” มือนุ่มนิ่มยกขึ้นมากุมแก้มตอบเข้มของคนรักเอาไว้เบาๆ กุมาริกายิ้มหวานให้อย่างแสนรัก รักผู้ชายตรงหน้าหมดหัวใจ

“เวลาที่ติดต่อพี่ซีลไม่ได้ อย่างน้อยน้ำเมยก็ยังรู้ว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหน ตราบใดที่ไม่มีสัญญาณเตือนภัยด่วนดังขึ้น นั่นแปลว่าหัวใจของพี่ซีลยังคงปลอดภัยดี... เรื่องพิกัดของพี่ซีลนั้น น้ำเมยจะไม่ให้ใครรู้เด็ดขาด จะมีแค่น้ำเมยกับคุณพ่อของพี่ซีลเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้ พี่ซีลเชื่อใจน้ำเมยนะคะ”

ผู้กองกรินทร์ประคองใบหน้าหวานสวยของเธอเอาไว้อย่างเบามือ สัมผัสความนุ่มนิ่มบนพวงแก้มแล้วยิ่งรู้สึกสะท้อนใจ... ยัยตัวเล็กตรงหน้าช่างรักและหวังดีกับเขามากมายเหลือเกิน นึกแล้วเขาก็ยังเจ็บใจตัวเองอยู่ว่าเมื่อก่อนเขาใจร้ายกับผู้หญิงคนนี้ลงได้อย่างไร

“ถ้าไม่เชื่อใจเมียแล้วจะให้พี่เชื่อใจใครล่ะคะ มีเมียกับเขาแค่คนเดียว รักอยู่คนเดียวแค่นี้” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและอ่อนโยนลงอย่างถึงที่สุด ยามเมื่อก้มหน้าลงมาพูดชิดใบหูของกุมาริกา

“ก็ลองมีเมียเพิ่มดูสิคะ แล้วจะได้รู้ว่าถ้าน้ำเมยตัดใจจากพี่ซีลแล้วจะเป็นยังไง” กุมาริกายักคิ้วแกล้งขู่เสียงหวาน

“โอ๊ยๆๆ ไม่เอาแล้ว! พี่เข็ดจนตายแล้วทูนหัว” ผู้กองหนุ่มรีบโบกมือทำหน้าตาตื่น รวบร่างบางเข้ามาชิดอก “ตั้งแต่เกิดมาพี่ไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น แต่ตอนนี้พี่กลัวอยู่อย่างเดียวคือกลัวน้ำเมยไม่รัก... พี่น่ะคือผัวใหม่แล้ว ผัวใหม่ที่แสนดีของน้ำเมยคนเดียว”

ฮิ้ววววว...กุมาริการ้องในใจ ใบหน้าหวานยิ้มแป้นด้วยความสุขจนแก้มแทบแตกกับคำว่า ผัวใหม่ที่แสนดี ของผู้กองกรินทร์ ก่อนที่เธอจะโผเข้ากอดรอบคอของผู้กองกรินทร์เอาไว้แน่นด้วยความคลั่งรัก ซบหน้าลงกับอกแกร่งอันอบอุ่นที่เธอแสนรักพร้อมกับหยิบนาฬิกาออกมาจากกล่องเพื่อจะใส่ให้เขา

“มาค่ะ เดี๋ยวน้ำเมยใส่ให้”

“พรุ่งนี้เช้าค่อยใส่ก็ได้ค่ะคนดี...” เขากระซิบหยอกเย้าชิดใบหูเรียว ทำเอาคนฟังถึงกับเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย

“ทำไมล่ะคะ ก็น้ำเมยอยากให้ใส่ตอนนี้นี่” กุมาริกาเอียงคอถาม นัยน์ตาคู่สวยฉายแววฉงน

ผู้กองกรินทร์ยิ้มกว้าง จากที่กุมาริกานั่งอยู่บนตักของเขา เขาก็อุ้มให้เธอเปลี่ยนท่าใหม่มาเป็นนั่งคร่อมอยู่บนตักของเขาแล้วกอดเธอไว้ในอ้อมแขนแนบแน่น นัยน์ตาคมฉายประกายความเจ้าเล่ห์และเร่าร้อนอย่างเปิดเผย

“ก็คืนนี้พี่จะนอนกับน้ำเมยนี่คะ...” เขาเว้นจังหวะพลางก้มลงหอมแก้มเนียนฟอดใหญ่จนเกิดเสียงดัง “...แล้วตอนที่เรากำลังสอดด้ายเข้าเข็มกันเนี่ย หัวใจของพี่มันคงจะเต้นแรงเต้นระทึกเหมือนจะหลุดออกมานอกอกแน่ๆ เดี๋ยวฟังก์ชันจับสัญญาณชีพของนาฬิกาน้ำเมยมันจะนึกว่าพี่กำลังจะตายแล้วส่งสัญญาณเตือนภัยด่วนมาก่อกวนให้น้ำเมยตกใจเปล่าๆ”

“พี่ซีล!” กุมาริการ้องเสียงหลง พวงแก้มใสสุกปลั่งแดงระเรื่อขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย เธอเงยหน้าขึ้นมาหาเขาอีกแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย “จริงด้วยค่ะ ดุดันแบบไม่เกรงใจใครอย่างพี่ซีล เดี๋ยวนาฬิกามันจะเข้าใจผิดเอา” แทนที่จะเขินต่อแต่เธอกลับเห็นด้วยกับเขา ผู้กองกรินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคออย่างชอบใจที่เมียก็คิดเหมือนเขา

“งั้น…คืนนี้เก็บนาฬิกาไว้ก่อน... ให้พี่ได้ทำหน้าที่ผัวให้หัวใจเต้นแรงเพราะรักน้ำเมยให้เต็มที่ก่อน แล้วพรุ่งนี้เช้าน้ำเมยค่อยตื่นมาใส่นาฬิกาเรือนนี้ให้พี่นะคะ”

“พี่ซีลไม่ทำงานต่อแล้วหรอคะ” ก่อนหน้านี้เธอเห็นเหมือนเขากำลังดูแผนที่อยู่ที่ข้างโต๊ะทำงานนี่นา

“พี่ดูบ่อยจนจำได้ขึ้นใจแล้ว” กองกรินทร์ตอบแล้วจับจ้องไปที่เรือนร่างนุ่มนิ่มบนตัก มือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธยกขึ้นสัมผัสบริเวณหน้าอกของกุมาริกา ตรงที่เสื้อกระโปรงชุดนอนผ้านุ่มนิ่มถูกปลดกระดุมออกไปสองเม็ดก่อนหน้านี้ นิ้วเรียวยาวค่อยๆ บรรจงปลดกระดุมชุดนอนที่เหลือออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น เขาค่อยๆ แหวกสาบเสื้อแยกออกจากกันจนเผยให้เห็นอกอวบเต่งตึงชูชันผุดผ่อง ผิวกายขาวนวลเนียนละเอียดนุ่ม ยอดอกสีชมพูหวานสวยชูชันน่าดูดกลืนท้าทายสายตา ใต้กระโปรงชุดนอนที่แผ่ออกมีเพียงกางเกงชั้นในตัวน้อยจิ๋วประดับเรือนร่างไว้เท่านั้น

ผู้กองกรินทร์กลืนน้ำลายลงคอดังเอื้อก นัยน์ตาไหววูบด้วยอารมณ์รักที่ลุกโชน เขายื่นนิ้วหัวแม่มือไปแตะลงบนปลายยอดอกสีชมพูหวานฉ่ำ ตวัดปลายนิ้วนวดคลึงเขี่ยหยอกเย้าอย่างนุ่มนวลทว่าเอาแต่ใจ

“อื้อ... พี่ซีล...” สัมผัสเสียวซ่านสะกิดหัวใจอย่างรุนแรงจนกุมาริกาทนไม่ไหว ร่างบางบนตักสะท้านเฮือก เผลอปล่อยเสียงครางหวานแผ่วเบาออกมาในลำคอ สองมือเล็กยกขึ้นไขว้กอดรอบคอแกร่งแน่น พลางบดเบียดขยับสะโพกเข้าหาสามีอย่างลืมตัว

มือนุ่มนิ่มของกุมาริกาสั่นระริกด้วยอารมณ์รักที่พุ่งสูงขึ้น เธอค่อยๆ สอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อยืดสีเทาเข้มของเขาแล้วเลื่อนถอดมันขึ้นออกทางศีรษะ เผยให้เห็นร่างกำยำของนายทหารหนุ่มอย่างเต็มตา แผงอกกว้างประกอบด้วยมัดกล้ามและซิกแพกแน่นตึงเรียงตัวสวยงามตามแบบฉบับชายชาติทหารที่ฝึกฝนมาอย่างหนัก บนผิวกายคมเข้มมีรอยแผลเป็นจางๆ จากการสู้รบและผ่านภารกิจเสี่ยงตายประปราย แม้ในอดีตเธออาจจะเคยใจหายเมื่อได้เห็นแต่ตอนนี้เธอกลับชินแล้วและมองว่ารอยแผลเหล่านี้คือเสน่ห์และความกล้าหาญของสามีที่เธอแสนภาคภูมิใจ

ไม่รอช้า มือเล็กๆ ขยับลงไปดึงกางเกงนอนของเขาลงไปกองที่ปลายเท้าอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับที่ฝ่ามือหนาหยาบกร้านของผู้กองกรินทร์ก็เกี่ยวเอากางเกงชั้นในตัวน้อยจิ๋วของเธอออกไปอย่างรู้ใจ ร่างกายของคนทั้งคู่บัดนี้เปลือยเปล่าไร้สิ่งอาภรณ์ใดๆ กั้นกลาง กุมาริการับรู้ได้ถึงความร้อนผ่าว ยามเมื่อกายสาวส่วนล่างเนื้อนุ่มนิ่มอบอุ่นของเธอบดเบียดสัมผัสแนบชิดเข้ากับความแข็งแกร่ง ร้อนระอุ และใหญ่ยาวของสามีที่กำลังผงาดดันตอบรับอารมณ์รัก

“อื้อ... พี่ซีล...” กุมาริกาทิ้งสะโพกนุ่มกดทับลงมา พลางเริ่มขยับโยกเอวบางเข้าหากายแกร่งแข็งๆ ถูไถบดร่อนอย่างยั่วยวนบนตักหนา เสียงครางหวานสลับกับเสียงสูดปาก “ซี๊ด...” ด้วยความเสียวซ่านดังกังวานแผ่วเบาในความเงียบสงบยามค่ำคืน ดวงตาคู่สวยปรือมองสามี

เส้นเลือดบนขมับของผู้กองกรินทร์ปูดโปนขึ้นด้วยความกระสันและอารมณ์รักที่แทบจะควบคุมไว้ไม่อยู่ มือหนาทั้งสองข้างเร่งกอบกำนวดเฟ้นสะโพกผายของกุมาริกา ช่วยประคองจังหวะบดร่อนให้แนบแน่นยิ่งขึ้น

“ยั่วพี่ขนาดนี้... สงสัยคืนนี้จะมีเด็กไม่ยอมนอนง่ายๆ” เขาว่าทั้งเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความหิวโหย ก่อนที่จะยืดตัวขึ้น บดเบียดริมฝีปากลงประทับจูบซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นพร้อมกับลุกขึ้นยืนจากขอบเตียงโดยที่ยังมีร่างบางของกุมาริกานั่งคร่อมแนบชิดอยู่บนตัก สองแขนแกร่งขยับโอบอุ้มช้อนสะโพกกลมกลึงและแผ่นหลังนุ่มนิ่มของเธอเอาไว้ ประคองไม่ให้ตก จากนั้นก็อุ้มร่างน้อยของเธอพาก้าวเดินเบาๆ ไปที่สวิตช์ไฟ แล้วเอื้อมมือไปกดปิดไฟดวงหลักของห้องนอน ความมืดมิดเข้าครอบคลุมชั่วครู่ มีเพียงแสงไฟสีส้มสว่างนุ่มนวลจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานริมหน้าต่างเท่านั้นที่ยังส่องสว่าง แสงสีอุ่นพอดิบพอดีนั้นทอแสงกระทบเรือนร่างผุดผ่องของกุมาริกา เผยให้เห็นเนินอกชูชันและทรวดทรงงดงามดั่งรูปสลักได้อย่างชัดเจนจนคนมองใจสั่นสะท้าน

แม้ผู้กองกรินทร์จะยืนอุ้มเธออยู่แต่กุมาริกาก็ยังคงบดเบียดร่อนสะโพกเข้าหากายแกร่งอย่างยั่วยวนไม่ห่าง น้ำหวานแห่งความเสน่หาไหลซึมออกมาแฉะฉ่ำแสดงถึงความพร้อมอย่างที่สุด ผู้กองกรินทร์ละมือข้างหนึ่งลงไปรูดท่อนกายแกร่งร้อนระอุของตัวเองที่เปียกชื้นไปด้วยน้ำหวานของเธอ เขารูดเน้นจังหวะสองสามที ยามที่กุมาริกากดสะโพกนุ่มทิ้งตัวลงมา ผู้กองกรินทร์ก็สอดกายแกร่งใหญ่ยาวดันลึกเข้าไปในช่องทางรักที่ตึงแน่นทันที

“อื้มมมม ซี๊ดดด พี่ซีล…”

กุมาริการ้องครางออกมาเสียงหวานยามเมื่อความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้ามาจนลึกล้ำ หัวใจดวงน้อยอิ่มเอมไปทั้งดวง แม้ความใหญ่โตจะทำให้รู้สึกเจ็บ แน่น จุก และเสียวซ่านไปพร้อมๆ กัน แต่มันกลับเป็นความรู้สึกที่ดีมากจนบรรยายไม่ถูก ความห่างไกลที่ต้องทนคิดถึงกันมาเนิ่นนานทำให้ความโหยหาและอารมณ์รักปะทุขึ้น กุมาริการีบแยกขยับขาทั้งสองข้างออกให้กว้างขึ้นเปิดทางให้สามีสอดกายแนบรักเข้ามาได้สะดวกและลึกที่สุด ผู้กองกรินทร์ที่ยังคงยืนอุ้มร่างบางอยู่ข้างเตียง สองมือหนากระชับกอบกำสะโพกนิ่มเอาไว้แน่น ออกแรงยกสะโพกของเธอขึ้นและลงเป็นจังหวะ พร้อมกับกระแทกกระทั้นโยกสะโพกสอบของตัวเองสวนเข้าหาอย่างหนักหน่วงและต่อเนื่อง สอดกายแกร่งเข้าออกอย่างเมามันซาบซ่าน เสียงเนื้อกระทบกันดังแว่วประสานกับเสียงครางพลอดรักในความมืดหลอมรวมสองหัวใจและร่างกายของคนทั้งคู่ให้เป็นหนึ่งเดียวกัน

ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ คลายอ้อมแขนที่อุ้มร่างบางไว้แล้วบรรจงวางกุมาริกาลงนอนราบกับขอบเตียงนุ่มนวล ร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำไม่ยอมให้ความแนบแน่นขาดตอน เขายกขาเรียวสวยของเธอขึ้นพาดไว้บนไหล่แกร่งข้างหนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปยืนชิดติดขอบเตียง พร้อมกับทิ้งเข่าข้างหนึ่งกดลงบนที่นอนเพื่อทรงตัว เมื่อปรับตำแหน่งได้แล้วเขาก็บดเบียดสอดใส่กายแกร่งกลับเข้าไปในช่องทางรักอุ่นร้อนฉ่ำหวานอีกครั้ง

“อ๊า!!! พี่ซีลขา…”

ความรักและความโหยหาที่ต้องห่างกันมาเนิ่นนานปะทุออกมา ผู้กองกรินทร์เริ่มโหมกระหน่ำโยกสะโพกสอบเข้าใส่เธออย่างหนักแน่น เน้นๆ และรัวระทึก เอวแกร่งกระแทกกระทั้นตอกย้ำความเร่าร้อนเข้าหาช่องทางรักอย่างลึกซึ้ง เสียงเนื้อกระทบกันดังกระเส่าผสานไปกับลมหายใจหอบพร่า

กุมาริกาแหงนหน้าครางออกมาไม่เป็นภาษา ร่างนุ่มนิ่มสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์รัก มือน้อยทั้งสองข้างจิกเกร็งลงบนผ้าปูที่นอนจนยับย่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พุ่งสูงจนแทบขาดใจ เนินอกอวบอิ่มผุดผ่องที่มีปลายยอดสีชมพูหวานชูชันเด้งกระเพื่อมตามแรงกระแทกกระทั้นที่สามีโหมใส่ไม่หยุดยั้ง

“อื้อ... พี่ซีลขา... เสียว... เสียวใจจะขาดแล้วค่ะพี่ซีล... อ๊ะ... อ๊า...”

เสียงหวานกระซิบครางระส่ำ เรียกชื่อเขาซ้ำๆ ด้วยความลุ่มหลง ดวงตาฉ่ำปรือจ้องมองใบหน้าคมเข้มของสามียามที่เขากำลังส่งความรักความเสน่หามาให้จนล้นอก “พี่ซีลขา อื้มมม ซี๊ดดด...” เสียงหวานครางและการยั่วยวนสุดเหวี่ยงของกุมาริกายิ่งจุดไฟในกายของผู้กองกรินทร์ให้ลุกโชนยิ่งกว่าเดิม ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปประคองแก้มเนียน กดยิ้มร้ายอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเร่งจังหวะเอวสอดใส่รัวเร็วและลึกล้ำยิ่งขึ้น

กองกรินทร์สูดปากซ่านเสียวไปถึงขั้วหัวใจ ยามที่สายตาคมจับจ้องลงมายังเรือนร่างงดงามของกุมาริกา ที่นอนแผ่อยู่บนเตียงนุ่ม ผมยาวสลวยสยายแผ่กระจายเต็มที่นอนราวกับผืนผ้ากำมะหยี่สีดำตัดกับผิวกายขาวผุดผ่องที่บัดนี้ขึ้นสีชมพูระเรื่อซับเลือดจากแรงสูบฉีดของอารมณ์รักอันเร่าร้อน

อารมณ์รักพุ่งจนเกินต้านทาน มือหนาหยาบกร้านเอื้อมลงไปบีบขย้ำหน้าอกอวบอิ่มที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงกระแทกอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ อ้าปากครอบครองดูดกลืนยอดอกสีชมพูหวานฉ่ำด้วยปากและลิ้น เขาบดขย้ำด้วยริมฝีปากอย่างหิวโหย หยอกเย้าปลุกเร้าอารมณ์รัก ขณะที่เอวสอบยังคงกระแทกกระทั้นกายแกร่งเข้าหาช่องทางรักของเธออย่างเน้นย้ำและสม่ำเสมอ มือแกร่งปูดเส้นเลือดอีกข้างเคลื่อนขึ้นมาลูบไล้ไปตามใบหน้าหวานเนียนของกุมาริกา ก่อนจะสอดนิ้วเรียวยาวเข้าไปในช่องปากนุ่มอุ่นของเธออย่างหยอกเย้า

“อ่าห์…คนดีของพี่…”

กุมาริกาอ้าปากดูดอมนิ้วของสามีอย่างยั่วยวน นัยน์ตาฉ่ำปรือส่งสายตาหวานเชื่อมตอบรับ จากนั้นมือหนาจึงเลื่อนลงมาแตะละเลียดบีบที่ลำคอระหงของเธอเบาๆ สร้างความสยิวและกระตุ้นอารมณ์รักให้พุ่งสูงขึ้นไปอีกระดับ ขณะที่มืออีกข้างก็ยังคงขย้ำหน้าอกอวบอิ่มอย่างมันมือ กุมาริกาหลงใหลในสัมผัสนี้จนแทบคลั่ง... เธอชอบความดิบดุดันและอ่อนโยนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวนี้ที่สุด ดวงตาคู่สวยจ้องมองใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยเหงื่อพราว กวาดสายตามองมัดกล้ามและซิกแพกแน่นตึงของนักรบหนุ่มที่กำลังขับเคลื่อนลีลารักอย่างเมามัน ฟังเสียงครางกระเส่าหนักแน่นในลำคอของเขาที่เปี่ยมไปด้วยความเสน่หา เธอมองต่ำเรื่อยลงมายังจุดที่ร่างกายของทั้งสองสอดประสาน... กายแกร่งขนาดใหญ่ยักษ์ของเขายังคงขยับเข้าออกในตัวเธออย่างลึกล้ำ ทั้งเบียดแซะ โยกวน และกดย้ำรัวเร็ว กุหลาบงามเบ่งบานอ้าฉ่ำต้อนรับการสอดใส่จากสามีอย่างรักใคร่ โอนอ่อน และเติมเต็มความสุขให้แก่กันและกัน

“น้ำเมย…รักพี่ซีล…ซี๊ดดด อ่าห์”

“พี่ก็รักน้ำเมยมากเหมือนกันนะคะ อ่าห์…คนดี…ชอบมั้ย” ผู้กองกรินทร์เอ่ยถามเสียงทุ้มพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนรดผิวกายเนียน กุมาริกาไม่ได้ตอบกลับเป็นคำพูดแต่เธอตอบรับเขาด้วยเสียงครางหวานซาบซ่านในลำคอ พร้อมกับยกมือนุ่มนิ่มขึ้นไปรั้งคอดึงเขาลงมาหา ยามเมื่อผู้กองกรินทร์โน้มตัวลงมาประชิดเธอก็ใช้สองมือเรียวผลักอกกำยำของเขาลงไปกับเตียงนอนเบาๆ ผู้กองหนุ่มยอมนอนราบลงไปกับที่นอนนุ่มอย่างว่าง่าย ดวงตาคมสุกแพรวพราวด้วยความพึงพอใจเมื่อรู้ดีว่าเมียรักกำลังจะทำอะไร และไม่รอช้า... กุมาริกาขยับกายข้ามขึ้นมานั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา สองมือบางยันไว้กับแผงอกแกร่ง ก่อนจะบรรจงกดสะโพกกลมสวยลงมา สอดใส่ความแข็งแกร่งใหญ่ยาวของเขาคืนกลับเข้ามาในกายสาวอีกครั้งจนลึกล้ำสุดทางรัก

จากนั้นกุมาริกาก็เป็นฝ่ายขยับโยกสะโพกขึ้นลงอยู่บนกายกำยำของเขา เป็นผู้คุมจังหวะรักด้วยตัวเองทั้งหมด เอวบางคอดกิ่วและสะโพกงอนงามส่ายร่อนบดเบียดเข้าหากายแกร่งด้วยความซาบซ่านเร่าร้อน ผู้กองกรินทร์ชันข้อศอกขึ้นกับเตียงนอน ยันกายขึ้นเล็กน้อยเพื่อทอดสายตามองความเร่าร้อนของเมียรักอย่างหลงใหล เขามองภาพเธอกระแทกเน้นกายเข้าหาเขาอย่างถูกใจและถึงใจที่สุด สายตาคมจับจ้องไปยังกุหลาบงามแสนสวยของเธอที่กำลังกลืนกินความแข็งแกร่งของเขาเข้าไปจนมิดลำ น้ำหวานแห่งความเสน่หาเปียกฉ่ำเยิ้มไหลซึมออกมาสอดประสานจนเกิดเสียงเนื้อกระทบกันแว่วหวาน

อารมณ์รักที่รุนแรงปะทุจนเกินจะทนไหว ผู้กองกรินทร์ขยับตัวลุกขึ้นมานั่งประชิดโน้มใบหน้าลงไปซุกไซ้อ้าปากดูดกลืนปลายยอดอกสีชมพูหวานฉ่ำของเธออย่างหิวโหย ยกลิ้นตวัดเขี่ยและดูดดึงเน้นย้ำโดยที่กุมาริกายังคงกระแทกกายร่อนสะโพกกดทับลงมาหาเขาอย่างต่อเนื่องไม่หยุดพัก

“อ๊ะ… พี่ซีล… อื้อออ”

กุมาริกาแอ่นอกอวบอิ่มส่งให้สามีดูดกลืนได้ถนัด สองมือเล็กยึดไหล่กว้างของเขาไว้แน่นหนาเป็นหลักยึดพลางโยกสะโพกกระแทกสวนเข้าหาอย่างลึกล้ำ ความเสียวซ่านพุ่งแล่นจุกแน่นไปทั่วทั้งกายส่วนล่างและปลายยอดอกพร้อมๆ กัน ก่อนที่ผู้กองกรินทร์ละริมฝีปากที่กำลังคลุกเคล้าความหวานจากยอดอกอวบอิ่มอย่างอ้อยอิ่ง ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาสบประสานกับดวงตาคู่สวยที่กำลังฉ่ำปรือด้วยไฟปรารถนา ก่อนจะขยับใบหน้าเข้าไปหาและประกบริมฝีปากลงประทับจูบกับกุมาริกาอย่างแนบแน่นและดูดดื่ม

ลิ้นสากร้อนชื้นสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ละเลียดตวัดเกี่ยวพันกับลิ้นเล็กที่สนองตอบอย่างไม่ยอมแพ้ รสจูบที่เต็มไปด้วยความรักและความโหยหาลึกล้ำส่งผ่านลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดกันและกัน ชวนให้สติสัมปชัญญะของกุมาริกาแทบจะหลุดลอย ในขณะที่ริมฝีปากยังคงตักตวงความหวานอย่างเมามัน สองมือหนาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและเส้นเลือดปูดโปนก็เลื่อนลงมาประคองสะโพกกลมกลึงของเมียรักเอาไว้แน่นกระชับ ผู้กองหนุ่มออกแรงกอบกำและช่วยจับจังหวะ บังคับโยกสะโพกของกุมาริกาให้กดกระแทกสวนเข้าหากายแกร่งของเขาในองศาที่ลึกซึ้งและหนักแน่นยิ่งกว่าเดิม

“อ๊า!!! ซี๊ดดดดด เสียว พี่…พี่ซีล อื้มมมม” กุมาริกาแทบจะหลอมละลายไปกับสัมผัสอันเร่าร้อนและดุดันนี้ ร่างบางทั้งจูบตอบสนองเขาสลับกับต้องผละริมฝีปากออกมาร้องครางเสียงหวานกระเส่าเป็นระยะยามที่ความเสียวซ่านจากการสอดแทรกลึกซึ้งแล่นไปทั่วช่องท้องน้อย จังหวะรักที่ผู้กองกรินทร์ช่วยคุมเกมจากเบื้องล่างนั้นทั้งหนักหน่วงและถึงใจจนเธอต้องจิกเล็บลงบนไหล่กว้างแน่น เสียงครางหวานหูสลับกับเสียงจูบดูดดื่มดังก้องไปทั่วห้องนอนที่สลัว ผสมผสานกับเสียงเนื้อกระทบกันอย่างเมามัน หลอมรวมร่างกายและหัวใจของสองหนุ่มสาวให้เป็นหนึ่งเดียวกันในค่ำคืนที่แสนจะยาวนานและเร่าร้อนจนแทบมอดไหม้

****************************************************

ตอนนี้หวานๆ ไปก่อน เพราะต่อไปจะเป็นฉากแอคชั่นแล้ว

**************

นิยายเรื่องนี้จะลงจนจบเลยนะคะ อยู่ด้วยกันก่อนเด้อ ใกล้จบแว้วววววว

เรื่องนี้ยาวนานมากเพราะเขียนช่วงที่ไรท์ป่วยเลยลงนิยายได้ไม่เต็มที่