84.สัญญาลูกผู้ชาย (NC)

84.สัญญาลูกผู้ชาย

แสงแดดสีทองอบอุ่นยามเช้าค่อยๆ ทอแสงทะลุผ่านม่านหมอกหนาที่ลอยปกคลุมยอดไม้ของป่าทึบริมชายแดนแม่สอด ธรรมชาติรอบฐานทหารพรานตื่นขึ้นมารับวันใหม่อย่างสดชื่น เสียงนกป่าร้องเจื้อยแจ้วก้องกังวานสลับกับเสียงน้ำไหลกระทบโขดหินจากลำธารใกล้ๆ ดัง ซ่า ซ่า แผ่วเบาเคล้าไปกับสายลมเย็นบริสุทธิ์ที่พัดพากลิ่นอายดินและกล้วยไม้ป่าโชยเข้ามา กุมาริกาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงกว้างด้วยรอยยิ้มหวานเต็มใบหน้า ความอบอุ่นและสุขสมจากค่ำคืนอันเร่าร้อนยังคงอบอวลอยู่ทั่วทุกอณูความรู้สึก ร่างกายอาจจะมีความเมื่อยล้าและระบมอยู่บ้าง แต่หัวใจกลับพองโตและอิ่มเอมอย่างที่สุด เธอค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น หยิบเสื้อคลุมผ้าเนื้อนุ่มบางเบามาสวมทับร่างเปลือยเปล่าไว้หลวมๆ ผูกสายคาดเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ แล้วเดินไปเปิดประตูออกจากห้องนอน

จังหวะนั้นเอง ประตูบ้านพักก็ถูกผลักเปิดออกพร้อมกับร่างสูงกำยำของผู้กองกรินทร์ที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังจากเพิ่งเสร็จสิ้นภารกิจตรวจแถวและปล่อยแถวลูกน้องทหารพรานแต่เช้าตรู่ ผู้กองหนุ่มในชุดเครื่องแบบสีดำยังคงดูสุขุมและเปี่ยมเสน่ห์ ทันทีที่สายตาคมสบเข้ากับร่างบางขอเธอ แววตาดุดันก็แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนหวานเชื่อมในทันที

“ตื่นแล้วเหรอคะ... น้ำเมยหิวข้าวมั้ย หืม” ผู้กองกรินทร์ส่งยิ้มละมุนพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวาน

แทนคำตอบ กุมาริกาไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา เธอกลับเร่งฝีเท้าก้าวตรงเข้าไปหาเขาทันทีก่อนจะโผเข้าสวมกอดรอบเอวสอบของเขาแน่น ซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกแกร่ง สูดกลิ่นกายแสนหอมที่น่าหลงใหล ภาพความทรงจำเมื่อคืนย้อนกลับเข้ามาในห้วงความคิด ทั้งสัมผัสอันหนักแน่น กลิ่นหอมจากกายเขา รสจูบดูดดื่ม และความเร่าร้อนที่เขามอบให้จนเธอแทบขาดใจ ยิ่งทำให้อ้อมกอดนี้เต็มไปด้วยความรักและความหลงใหล

ผู้กองกรินทร์กอดตอบเธออย่างทะนุถนอม สองแขนแกร่งโอบรัดร่างนุ่มนิ่มเข้ามาแนบชิด ฝ่ามือหนาหยาบกร้านค่อยๆ ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนและสะโพกผาย สัมผัสความเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าคลุมบางเบาที่แทบจะไม่ได้ช่วยปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าข้างในเลยแม้แต่น้อย ความอบอุ่นจากฝ่ามือและกลิ่นกายอันคุ้นเคยของกันและกัน ปลุกเร้าให้เช้าวันใหม่กลางป่าแม่สอดแห่งนี้หวานซึ้งและเปี่ยมสุขจนยากจะลืมเลือน

“ไปตรวจแถวลูกน้องมาหรอคะ”

“ใช่ กลัวหรอที่ตื่นมาแล้วไม่เห็นพี่”

“เปล๊า!” เธอผละใบหน้าออกจากอกอุ่นของเขาแล้วทำเสียงสูงหากแต่ดวงตากลับเป็นประกายด้วยความสุข “อย่าพูดเหมือนน้ำเมยจะหลงพี่ซีลขนาดนั้นสิคะ”

“อ้อหรอ!” เขาเลิกคิ้วขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้มใส่ นี่ขนาดไม่หลงนะยังครางแง่วๆ ทั้งคืน เรียกหาเขาไม่หยุดเลย เห็นเธอมีความสุขมากขนาดนั้นเมื่อคืนนี้เขาก็เลยจัดหนักใส่ไม่ยั้ง ตอนแรกเขานึกว่าเช้านี้เธอจะลุกไม่ไหวเสียอีก ยัยเด็กนี่ก็อึดเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะเนี่ย

“งั้นคืนนี้นอนในห้องคนเดียวนะ เดี๋ยวพี่จะผูกเปลนอนที่หน้าบ้าน”

“ก็...แล้วแต่สิคะ” ไม่พูดเปล่าแต่กุมาริกายังแกล้งปัดเสื้อคลุมออกจากไหล่จนเผยให้เห็นผิวกายเนียนละเอียดขาวผ่อง เนินอกอวบหมิ่นเหม่ แค่นั้นยังไม่พอเธอยังทำท่ารั้งชายเสื้อคลุมตัวยาวขึ้นมาจนเห็นเรียวขาขาวๆ และจุดที่น่าหวาดเสียว แค่นั้นยังไม่พอกุมาริกายังทำช้อนสายตายั่วยวนเขาอีกก่อนจะเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วจะไปอาบน้ำ แต่ทว่าพอเธอผลักประตูห้องน้ำเข้าไปใครบางคนก็แทรกตัวเข้ามาในห้องน้ำกับเธอด้วย มือหนายื่นไปปิดประตูแล้วเอามือยันประตูห้องน้ำเอาไว้ กุมาริกายังไม่ทันจะได้ว่าอะไรเขาก็ยื่นนิ้วมาเกี่ยวสายผูกคาดเอวของเธอออกจนเผยให้เห็นกายสาวแสนสวยผุดผ่องที่มีรอยรักจางๆ ของเขาติดอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แสยะออกมาทำให้หัวใจกุมาริกาเต้นตึกตัก ด้วยบทรักอันเร่าร้อนของเขาทำให้เธอมักตื่นเต้นไปเสียทุกครั้ง

“อาบน้ำสิคะ เดี๋ยวพี่จะได้ไปอุ่นข้าวต้มให้ เมื่อเช้านี้ก่อนออกไปตรวจแถวลูกน้องพี่ทำข้าวต้มเอาไว้ให้น้ำเมย”

“น้ำเมยอาบน้ำเองไม่ได้ค่ะ”

“ทำไมล่ะ” จะมาไม้ไหนอีกเนี่ยยัยเด็กนี่ เดี๋ยวพ่อก็ขย้ำให้ร้องขอชีวิตอีกซะหรอก

“น้ำเมยลืมวิธีอาบน้ำค่ะ พี่ซีล...ช่วยอาบให้น้ำเมยหน่อยสิคะ” ไม่พูดเปล่าแต่กุมาริกายังปลดเสื้อคลุมออกจากกายจนตอนนี้เธอเปลือยเปล่าต่อหน้าเขา จากนั้นเธอก็เดินเข้ามาใกล้เขาพร้อมกับปลดเข็มขัดกางเกงออกให้เขาด้วย

เมื่ออีกฝ่ายยั่ว อีกคนก็ยิ่งชอบ เขามองร่างกายแสนสวยของเธอด้วยความเสน่หา ไม่คิดว่ากุมาริกาจะรู้จักเอาใจผัวเก่งแบบนี้ ผู้กองกรินทร์ยังคงแสยะยิ้มออกพลางปลดชุดเครื่องแบบของตัวเองออกตาม

“เดี๋ยวพี่ต้องไปทำงานต่อ ถ้าจะอาบน้ำให้น้ำเมยก็คงต้องถอดชุดออกก่อนเดี๋ยวมันเปียก”

“...น้ำเมยก็เปียก” เธอมองเขาถอดชุดเครื่องแบบออกอย่างรวดเร็วจนเปลือยเปล่าเหมือนเธอ เขาเดินต้อนจนเธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องน้ำ เหมือนจะไร้หนทางให้ถอยแผ่นหลังเนียนนุ่มของกุมาริกาสัมผัสเข้ากับความเย็นเฉียบของผนังกระเบื้องห้องน้ำ แต่เพียงชั่วพริบตาเดียวความเย็นนั้นก็มลายหายไปสิ้นเมื่อร่างกำยำอันร้อนระอุของผู้กองกรินทร์ก้าวเข้ามาประชิด ชายหนุ่มโถมเรือนกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเข้าทาบทับ กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนแกร่งอย่างไร้ทางหนี

สายตาคมกริบที่เต็มไปด้วยไฟสวาทกวาดมองผิวขาวผ่องและเรือนร่างเปลือยเปล่าของเมียรัก ริมฝีปากหยักยิ้มร้ายอย่างผู้ชนะก่อนจะก้มลงโฉบประกบจูบกลีบปากอิ่มอย่างหิวกระหาย ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนชิมความหวานล้ำอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน จนกุมาริกาต้องเผยอริมฝีปากรับและครางอู้อี้อยู่ในลำคอ

จากที่บอกว่าจะอาบน้ำให้... บัดนี้สายน้ำจากฝักบัวที่เพิ่งเปิดไว้กลับกลายเป็นเพียงองค์ประกอบของบทรักอันดุเดือด มือหนาหยาบกร้านข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นไปตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะกับผนังห้องน้ำ ส่วนมืออีกข้างเอื้อมลงไปนวดคลึงสะโพกผายและลูบไล้ขึ้นมาบดขยี้อกอวบอิ่มอย่างมันเขี้ยว

“อื้อ... พี่ซีล... ไหน... ไหนบอกจะอาบน้ำไงคะ... อ๊ะ!” กุมาริกาแสร้งทำไร้เดียงสาทั้งๆ ที่ถูกใจในการกระทำของเขา พอเธอทำท่าจะแกล้งร้องขัดขืน คำร้องของเธอกลับถูกกลืนหายไปเมื่อผู้กองกรินทร์ละริมฝีปากลงมาซุกไซ้ซอกคอระหงและดูดดึงยอดอกสีหวานชูชันผ่านม่านน้ำอย่างรุนแรง ลิ้นสากตวัดละเลียดรัวเร็วสร้างความเสียวซ่านจนร่างบางสะท้านเฮือก เธอแอ่นอกเข้าหาปากเขาอย่างลืมตัว

“ก็อาบอยู่นี่ไงคะคนดี... แต่พี่ขออาบความหวานจากตัวเมียก่อนนะ”

เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดผิวกายเนียน ก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะยกขาเรียวข้างหนึ่งของกุมาริกาขึ้นเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้แล้วแทรกสอดกายแกร่งร้อนระอุใหญ่ยาวเข้าไปในช่องทางรักที่ฉ่ำชื้นอย่างลึกล้ำและหนักแน่นในคราวเดียว

“อ๊าาา... พี่ซีล! ซี๊ดดด... อื้อออ”

เสียงครางหวานใสดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องน้ำแคบๆ กุมาริกาซบหน้าลงกับไหล่หนา กัดฟันแน่นด้วยความเสียวซ่านที่พุ่งทะยานจนแทบขาดใจ ยามที่ผู้กองกรินทร์เริ่มโหมสะโพกกระแทกกระทั้นเข้าหาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เอวสอบขยับตอกย้ำรัวเร็วอย่างเมามัน แรงกระแทกหนักหน่วงดันแผ่นหลังของเธอเสียดสีกับผนังห้องน้ำจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

สายน้ำอุ่นที่ไหลรินลงมารดร่างทั้งสองไม่ได้ช่วยดับความร้อนแรงลงได้เลยแม้แต่น้อย มีเพียงเสียงน้ำกระทบพื้นประสานกับเสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่น และเสียงครางกระเส่าหวานล้ำของกุมาริกาที่ร้องเรียกชื่อเขาไม่หยุดปากตลอดการอาบน้ำอันเร่าร้อนในเช้าวันใหม่นี้

บรรยากาศยามสายภายในห้องศูนย์ปฏิบัติการและวางแผนยุทธการของฐานทหารพรานอบอวลไปด้วยความแปลกประหลาดต่างจากวันก่อนๆ ผู้กองกรินทร์กำลังยืนก้มๆ เงยๆ ตรวจสอบแนวพิกัดลาดตระเวนบนแผนที่ทหารผืนใหญ่ ทว่าใบหน้าคมเข้มที่เคยนิ่งสงบบัดนี้กลับดูสดชื่นเปล่งปลั่ง มีเลือดฝาดและแววตาพราวระยับ มุมปากหยักยกยิ้มละมุนไม่ยอมหุบ ทุกครั้งที่สายตาทอดมองพิกัด ความคิดของเขากลับลอยละลิ่วกลับไปยังบ้านพักที่อยู่อีกด้านของฐาน... เขานึกถึงความน่ารักของกุมาริกา แม่ดาราจอมยั่วตัวน้อยที่ป่านนี้น่าจะกำลังนอนหลับปุ๋ยแก้มแดงอยู่ใต้ผ้าห่มนุ่มอีกรอบ หลังจากที่เขาเพิ่งจะอาบน้ำให้จนเธอหมดแรงไปเมื่อเช้านี้

นึกถึงแล้วหัวใจแกร่งก็พองโตด้วยความเสน่หาและคลั่งรัก จนเผลอฮัมเพลงรักจังหวะหวานซึ้งออกมาในลำคอเบาๆ พลางเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะไม้เป็นจังหวะเพลงอย่างมีความสุขสุดขีด

พฤติกรรมที่ผิดไปจากทุกทีนี้ตกอยู่ในสายตาของลูกน้องคนสนิททั้งสองคนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่มุมห้องอย่างใกล้ชิด ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์แอบขยับเข้ามายืนไหล่ชนกัน สายตาจับจ้องไปยังผู้บังคับบัญชาตาแทบไม่กะพริบ สีหน้าของทั้งคู่เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"จ่า... จ่าว่าผู้กองเราผีเข้าปะ" ผู้หมวดเขมทัตกระซิบกระซาบเสียงเบาแทบไม่พ้นริมฝีปาก "ทุกทีเวลากางแผนที่ยุทธการผู้กองจะหน้านิ่ง ดุอย่างกับจะแดกหัวคน แต่วันนี้ก้มมองแผนที่ไปก็ยิ้มหวานไป แถมยังฮัมเพลงรักอีก...วันนี้ก็ไม่ใช่วันพระนี่ไม่น่าจะมีผีที่ไหนมาเข้าสิงนะ"

"นั่นสิหมวด" จ่าปกรณ์ยกมือลูบแขนตัวเองประกอบ "เมื่อเช้าผมเดินเอาเอกสารไปส่งที่โต๊ะผู้กอง อยู่ๆ ผู้กองก็ถามผมว่า ไงจ่า วันนี้อากาศดีนะ ทำงานด้วยกันมาตั้งนานผู้กองไม่เคยทักผมแบบนี้มาก่อนเลย"

ในขณะที่ทั้งสองกำลังซุบซิบวิเคราะห์พฤติกรรมแปลกประหลาดของเจ้านาย บานประตูห้องประชุมก็ถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของผู้หมวดศิขรินในชุดเครื่องแบบทหารลายพรางสีเขียวต่างจากทหารพรานที่ฐานแห่งนี้ ผู้หมวดศิขรินก้าวเข้ามาหยุดยืนข้างๆ เพื่อนสนิทอย่างผู้หมวดเขมทัตและจ่าปกรณ์ เขามองตรงไปยังพี่ชายที่ยังคงยืนยิ้มแป้นอยู่กับแผนที่ แล้วก็ต้องเลิกคิ้วสูงด้วยความประหลาดใจไม่แพ้กัน

"เฮ้ยไอ้เขม! จ่าปกรณ์... วันนี้พี่ชายกูเป็นอะไรวะ" ผู้หมวดศิขรินเอี้ยวตัวมากระซิบถามเพื่อนสนิท "ไปโดนตัวไหนมา ทำไมหน้าบานเป็นจานดาวเทียม อารมณ์ดีผิดทุกวันขนาดนี้"

"พวกกูก็กำลังสงสัยอยู่นี่แหละรีคอน" ผู้หมวดเขมทัตส่ายหน้า "กูถามจ่าปกรณ์ จ่าก็บอกไม่รู้ ถามใครก็ไม่มีใครรู้ ผู้กองอารมณ์ดีน่ะเคยเห็นนานๆ ที แต่ร้อยวันพันปีก็ไม่ยักเคยเห็นผู้กองยิ้มหวานแถมฮัมเพลงแบบนี้ มึงเป็นน้องชายของเขาน่าจะรู้ดีกว่าใครๆ นะเว้ย"

ผู้หมวดศิขรินกอดอกหรี่ตามองรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของพี่ชายอย่างพินิจพิเคราะห์ เขากวาดสายตามองท่าทางกระปรี้กระเปร่าและแววตาที่เต็มไปด้วยความสุขของคนเป็นพี่... ก่อนที่ความคิดหนึ่งก็แล่นวาบเข้ามาในหัว

เดี๋ยวนะ... เมื่อวานนี้เขาได้คุยกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่อุ้มผาง เจ้าหน้าที่ที่นั่นบอกว่าตอนนี้ที่อุ้มผางมีน้ำป่าที่ต้องเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ปิดพื้นที่เส้นทางศึกษาธรรมชาติและงดการล่องเรือไปชมน้ำตกทีลอซูเพื่อความปลอดภัย แม้แต่กองถ่ายละครของพี่สะใภ้คนสวยของเขาก็ยังต้องเลิกกองชั่วคราวอีกจนกว่าสถานการณ์น้ำป่าจะดีขึ้น ซึ่งแน่นอนว่าถ้ากองถ่ายมีการเลิกกองชั่วคราว พี่สะใภ้ของเขาอย่างกุมาริกาก็ต้องมีคิวว่าง แล้วพอเธอว่าปุ๊บ ไอ้เสือยิ้มยากแห่งแม่สอดก็อารมณ์ดีหน้าบานปั๊บ

เรื่องทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ มีอยู่เหตุผลเดียวเท่านั้นที่ทำให้เสือหน้าดุอย่างผู้กองกรินทร์กลายร่างเป็นแมวเชื่องอารมณ์ดีได้ขนาดนี้... พี่ชายตัวดีของเขาต้องแอบไปหิ้วซูเปอร์สตาร์สาวระดับเอเชียมาซุกไว้ที่ฐานแน่ๆ

ผู้หมวดศิขรินหลุดยิ้มมุมปากออกมาอย่างรู้ทัน เขาหัวเราะหึๆ ในลำคอด้วยความโล่งอก เพราะก่อนหน้านี้เขาเห็นพี่ชายเอาแต่เครียด ทุ่มเทแบกรับภาระงานชายแดนและทำหน้ายักษ์ใส่ลูกน้องมาตั้งนาน ไหนจะเครียดเพราะติดงานที่นี่จนไม่อาจไปร่วมภารกิจกับผู้กองกวินทร์ได้แล้วไหนจะเรื่องอาการบาดเจ็บของเพลงพิณกับลูกในท้องอีก หลังจากเรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายและตอนนี้ก็ได้คนรักมาอยู่แนบกายเติมพลังใจให้ถึงที่นี่ สภาพของผู้กองกรินทร์เลยกลายเป็นคนคลั่งรักจนเก็บอาการไม่อยู่แบบที่เห็น

"ว่าไงรีคอน นึกออกแล้วเหรอวะทำไมมึงยิ้มแบบนั้น" ผู้หมวดเขมทัตสะกิดถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

ผู้หมวดศิขรินยักคิ้วให้เพื่อนสนิทและจ่าปกรณ์อย่างมีเลศนัย ก่อนจะตบไหล่เพื่อนเบาๆ

"พวกมึงไม่ต้องสงสัยหรอก... เอาเป็นว่าช่วงนี้พี่ซีลจะอารมณ์ดีแบบนี้ไปอีกซักพัก พี่กูอารมณ์ดีแบบนี้ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง หรือพวกมึงอยากให้พี่กูหน้าดุเหมือนเดิม”

“หึ” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์รีบส่ายหน้าปฏิเสธ ระหว่างให้ผู้กองกรินทร์อารมณ์ดีแบบนี้กับเอาแต่ทำหน้านิ่งดุเหมือนอย่างที่เคย พวกเขาอยากให้ผู้กองอารมณ์ดีแบบนี้มากกว่า

“อ้าว รีคอน มาแล้วเหรอ” ผู้กองกรินทร์เงยหน้าขึ้นจากแผนที่ยุทธการ เอ่ยทักทายน้องชายด้วยน้ำเสียงเป็นกันเอง ทว่าแววตาที่เคยฉ่ำหวานระยับเมื่อครู่ กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและเด็ดขาดในชั่วพริบตาเมื่อสวิตช์โหมดการทำงานถูกเปิดขึ้น ความอารมณ์ดีถูกพับเก็บไว้ชั่วคราวเหลือเพียงความสุขุมน่าเกรงขาม

“มาแล้วครับพี่ซีล” ผู้หมวดศิขรินปรับสีหน้าขี้เล่นเข้าสู่โหมดจริงจังตามพี่ชายทันที ร่างโปร่งก้าวเข้ามาหยุดยืนชิดโต๊ะแผนที่

“สถานการณ์ฝั่งแนวตะวันตกเป็นยังไงบ้าง หลังจากที่แกกับทีมออกไปลาดตระเวนมาเมื่อวันก่อน” ผู้กองกรินทร์ถามเจาะลึก ปลายนิ้วชี้ลงบนพิกัดแนวป่าทึบริมชายแดน

“ตลอดแนวสันเขาตั้งแต่พิกัด 402 ไปจนถึงช่องทางธรรมชาติฝั่งตรงข้าม เงียบผิดปกติครับ” ผู้หมวดศิขรินรายงานเสียงเรียบแน่น “รอยเท้าหรือความเคลื่อนไหวของคาราวานขนยาช่วงสองวันนี้แทบไม่มี แต่การที่มันเงียบเกินไปแบบนี้ ผมมองว่ามันกำลังปรับเปลี่ยนเส้นทางเพื่อหลบชุดลาดตระเวนของเรามากกว่า”

ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับอย่างสุขุม ก่อนจะเบนสายตาคมกริบไปทางผู้หมวดอีกคน “แล้วแผนงานการวางกำลังของฐานเราในสัปดาห์นี้ล่ะหมวดเขม วางจุดซุ่มตรวจการณ์เสริมตรงไหนบ้าง”

“ตามแผนที่วางไว้ครับผู้กอง” ผู้หมวดเขมทัตขยับเข้ามาชี้จุดบนแผนที่ “เราเพิ่มชุดซุ่มโจมตีสองจุดตรงร่องห้วยลึก และวางกำลังพลร่วมกับ ฉก.ร.14 คอยสกัดกั้นตามเส้นทางรองตลอด 24 ชั่วโมงครับ”

“ดีมาก... แต่สิ่งที่ผมกังวลที่สุดตอนนี้ไม่ใช่แค่พวกกองทัพมดธรรมดา” ผู้กองกรินทร์กดเสียงต่ำลง บรรยากาศในห้องประชุมเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันตา “ผมต้องการรู้ความเคลื่อนไหวที่แท้จริงของอีกฝั่งแม่น้ำเมย...”

หลังจากที่ทีมอัลฟาเปิดฉากทลายโรงงานผลิตยาเสพติดของท้าวพันคำจนราบคาบ ไอ้คนที่รอดไปได้อย่าง กายยันต์ อดีตครูฝึกของเขากับผู้กองกวินทร์มันไม่มีทางยอมจบแค่นี้แน่ ผู้กองกรินทร์มองหน้าน้องชายและลูกน้องทั้งสองคนก่อนจะเงียบ ปฏิบัติการของทีมอัลฟาครั้งล่าสุดเขาไม่อาจเล่าให้คนอื่นฟังได้เนื่องด้วยเป็นภารกิจลับเฉพาะ สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือเฝ้าระวังและจับตามอง โรงงานยาเสพติดของท้าวพันคำพังไปขนาดนั้นกายยันต์มันต้องหาทางเอาคืนแน่ๆ เมื่อทางฝั่งลาวมันไม่เหลือพรรคพวกแล้ว อีกฝ่ายที่มันต้องมาขอกำลังช่วยก็คงเป็นไอ้พวกที่อยู่อีกฝั่งของแม่น้ำเมย

“แล้วทางซอมพอเป็นยังไงบ้าง” นี่เป็นอีกเรื่องที่ผู้กองกรินทร์ยังคงติดตามมาตลอด ตราบใดที่ซอมพอยังตกเป็นเป้าหมายของคนร้ายอยู่เขาก็ไม่อาจวางใจ ความรู้ความสามารถด้านการปรุงยาของซอมพอยังเป็นประโยชน์สำหรับไอ้พวกสารเลวนั่นคงยากที่พวกมันจะปล่อยเธอไป

“เรื่องนี้พี่ซีลไม่ต้องห่วง” ผู้หมวดศิขรินตอบพลางระบายยิ้มละมุน “อย่าลืมสิพี่ว่าตอนนี้ซอมพออยู่ในความดูแลของใคร อรินมันเกาะซอมพอหนึบขนาดนั้นจนแทบจะผิดผีลูกสาวเขาอยู่แล้ว แทนที่จะห่วงซอมพอผมว่าพี่ห่วงอรินมันดีกว่า จะโดนลุงผู้ใหญ่พ่อของซอมพอทุบหัวเอาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้” เรื่องนี้นึกแล้วก็ขำจนแม้แต่ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์ก็พลอยขำไปด้วย “อีกอย่างผมเองก็ส่งกำลังพลชุดเคลื่อนที่เร็วคอยผลัดเปลี่ยนไปลาดตระเวนและดูแลความปลอดภัยรอบๆ หมู่บ้านของซอมพออยู่ เจ้าหน้าที่ ตชด. ก็มีแต่คนมีฝีมือ ไอ้พวกสารเลวนั่นคงสบโอกาสเข้าถึงตัวซอมพอได้ยาก”

“ดีแล้ว...” ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับอย่างเบาใจ นอกจากเขากับผู้หมวดศิขรินจะเอ็นดูและรักซอมพอเหมือนน้องสาวแล้ว แต่อีกสถานะพวกเขาก็หวังอยากจะให้เธอมาเป็นน้องสะใภ้คอยดูแลหัวใจของอริน แพทย์ ตชด.หน้าตี๋ที่มีหัวใจอ่อนโยน

“แต่พูดก็พูดเถอะ...” ผู้หมวดศิขรินหัวเราะหึๆ ในลำคอ แววตาฉายประกายล้อเลียน “ไอ้เรื่องความปลอดภัยน่ะหายห่วง แต่เรื่องหัวใจนี่สิ... ผมว่าน่าเป็นห่วงกว่า”

“ทำไมวะ หมออรินเริ่มรุกแล้วเหรอ” ผู้หมวดเขมทัตที่ยืนฟังอยู่เอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความอยากรู้อยากเห็น อรินกับซอมพอมักจะมาที่ฐานของเขาบ่อยๆ ตัวติดกันตลอดเวลา อรินออกตัวเจ้ากี้เจ้าการทั้งหึงหวงทั้งคอยดูแลเหมือนพ่อดูแลลูก ส่วนซอมพอก็ยังร่าเริงและซุกซนเหมือนเดิมแต่เธอก็ดูมีใจตอบอรินเหมือนกัน เอาง่ายๆ คือสองคนนี้มีใจให้กันแต่ยังไม่เผยความในใจออกมาเท่านั้น

“มองลงมาจากดาวอังคาร ใครๆ ก็ดูออกว่าสองคนนี้มีซัมติงกัน” ผู้หมวดศิขรินส่ายหัวยิ้มๆ “อรินน่ะ ตามประกบซอมพอแจยิ่งกว่าเงาตามตัว ซอมพอจะเดินไปเก็บสมุนไพรหลังฐาน มันก็สะพายกระเป๋ายาเดินตามต้อยๆ คอยเตรียมขนม คอยซับเหงื่อให้ ปากก็บ่นว่าซอมพอซุกซนเหมือนเด็ก แต่สายตานี่หวานเชื่อมจนมดจะขึ้นฐาน ตชด. อยู่แล้ว พฤติกรรมเนี่ยออกหมดแล้วเหลือแต่มันจะอ้าปากสารภาพรักนี่แหละ”

ผู้กองกรินทร์ฟังแล้วก็หลุดยิ้มกว้างออกมาอย่างพึงพอใจ เขานึกภาพตามแล้วก็อดเอาใจช่วยไม่ได้ หลังจากที่เคยผิดหวังจากแก้วเจ้าจอม อรินก็ใช้เวลาอยู่นานเลยกว่าจะทำใจได้จนตอนนี้อรินสามารถทำใจได้ เขามองแก้วเจ้าจอมเป็นพี่สาวจริงๆ ได้แล้วและนับถือสารวัตรพนาเป็นพี่เขยได้อย่างสนิทใจ เมื่อก่อนเวลาอยู่กับแก้วเจ้าจอมอรินจะดูเป็นเด็กน้อยให้พี่ๆ คอยเป็นห่วงเสมอ แต่ตอนนี้...อรินเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว มีความเป็นผู้นำสูง นอกจากจะทำหน้าที่ในฐานะของแพทย์ ตชด. แล้วเขาก็ยังทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองดูแลซอมพอด้วย ด้วยยังตกเป็นเป้าหมายของแก๊งค้ายาเสพติดอยู่จึงมีการทำเรื่องให้ซอมพอมาช่วยงานโรงพยาบาลสนาม ทั้งดูแลคลังยา จ่ายยา เพื่อรักษาชาวบ้านและทหารที่บาดเจ็บจากการลาดตระเวน กลายเป็นคู่หูที่ตัวติดกับอรินตลอด 24 ชั่วโมง หรืออีกนัยก็เพื่อให้เธอมาอยู่ในความคุ้มครองของเจ้าหน้าที่ตำรวจตระเวนชายแดนและทีมทหาร ทำให้พวกคนร้ายเข้าถึงตัวเธอได้ยาก

“พี่ว่าสองคนนี้ดูน่ารักดีนะ” ผู้กองกรินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงเอ็นดู “อรินมันเป็นคนอบอุ่น ใจเย็น เหมาะที่จะคอยดูแลและปรามความซนของซอมพอได้ดีที่สุด ซอมพอถึงจะซุกซนไปบ้างแต่ก็อยู่ในระดับที่ไม่เกินความสามารถของอริน”

“นั่นสิ ตอนอยู่กับไนเปอร์นะผมเห็นอรินมันยอมไนเปอร์จนหัวหดแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่พออยู่กับซอมพอ...อรินมันโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะมาก ทั้งอบอุ่น เป็นผู้นำ บางทีก็ดุซอมพอด้วยเวลาที่ซอมพอดื้อมากๆ ดุจนซอมพอแหกปากร้องไห้มาฟ้องผมกับมารีน แต่เวลาซอมพอไม่สบายอรินมันก็ประคบประหงมดูแลซอมพอ ห่วงใยแต่ซอมพอ... ตอนนี้ก็คงเหลือแค่ลุ้นว่าเมื่อไหร่ไอ้คุณหมอหน้าตี๋ของเรามันจะกล้าพูดคำว่ารักออกมาตรงๆ ซักที การกระทำนี่มาเต็มแล้วเหลือแค่พูดให้ชัดเจนเท่านั้น”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นในห้องประชุม ช่วยผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดจากเรื่องปัญญาหาลงไปได้ชั่วขณะ ผู้กองกรินทร์เอื้อมมือไปหยิบหมุดสีแดงมาปักลงบนแผนที่ทหารไปด้วย จากที่กำลังหัวเราะอยู่ผู้หมวดศิขรินก็สะดุดตาเข้ากับนาฬิกาเรือนใหม่ที่ข้อมือข้างซ้ายของพี่ชายเข้า นาฬิกาอย่างสวยเชียว

“ถอยนาฬิกามาใหม่หรอพี่ซีล สวยจังเลย” ผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์รีบชะเง้อมามองตามอีกคน นาฬิกาที่ว่าเป็นนาฬิกาทหารที่ดูสวยและเท่มาก เป็นของแบรนด์ไหนกันนะพวกเขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย

“อ๋อ อืม อันนี้มันทนกว่าอันเก่าน่ะ” จากที่หัวเราะเบาๆ กับเรื่องของอรินกับซอมพอ มาคราวนี้อยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็มีอาการเขินขึ้นมาเสียดื้อๆ เพราะนาฬิกาเรือนนี้เป็นเรือนที่กุมาริกาให้เขามา เธอเพิ่งสวมให้เขาเมื่อเช้านี้เอง

“ซื้อมาจากไหนหรอพี่ มีสีอื่นอีกมั้ยผมอยากได้บ้าง”

“ไม่มี เป็นนาฬิกาสั่งทำน่ะเลยมีแค่เรือนเดียว”

“สั่งทำ! สั่งทำที่ไหนพี่สั่งให้น้องบ้างสิ” ผู้หมวดศิขรินแกล้งเย้ายิ้มๆ พี่ชายของเขามีอาการเขินหนักขนาดนี้ท่าทางนี่จะเป็นนาฬิกาที่คนพิเศษให้มา ปกติผู้กองกรินทร์จะเป็นคนแต่งตัวง่ายๆ ไม่ค่อยใส่เครื่องประดับ แต่นี่ถึงขั้นยอมเปลี่ยนนาฬิกาก็น่าจะเป็นเพราะมีคนอยากให้เปลี่ยน

“นาฬิกาก็สั่งทำที่ร้านนาฬิกาสิวะ จะให้สั่งที่ร้านขายก๋วยเตี๋ยวรึไง อยากได้ก็ไปหาสั่งทำเอาเองรีคอน” เมื่อความเขินบังเกิดผู้กองกรินทร์ก็ทำเป็นว่ากลบเกลื่อนก่อนจะหันไปทางผู้หมวดเขมทัตกับจ่าปกรณ์แล้วชวนคุยเรื่องงานแทน ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาเรื่อสีแดงอย่างปิดไม่มิด ผู้หมวดศิขรินเห็นแล้วก็แอบยิ้มอยู่คนเดียว เห็นทีเย็นนี้จะต้องไปแอบดูเสียแล้วสิว่าพี่ชายของเขาพกเมียมาไว้ที่ฐานด้วยมั้ย

แสงอาทิตย์ยามเย็นทอดลำแสงสีส้มทองกระทบยอดไม้หนาทึบของแนวป่าชายแดนแม่สอด ลมภูเขาเริ่มพัดหอบเอาความเย็นเยือกและกลิ่นอายดินลอยเข้ามาตามชายคาบ้านพักหลังน้อย บรรยากาศรอบข้างสงบเงียบ มีเพียงเสียงแมลงป่าที่เริ่มส่งเสียงระงมเป็นสัญญาณเตือนว่าราตรีกำลังจะมาเยือน

ที่แคร่ไม้ไผ่หน้าบ้านพัก ผู้กองกรินทร์ในชุดเสื้อยืดทหารพรานสีดำกับกางเกงลำลองขาสั้นกำลังง่วนอยู่กับการดูแลและจัดเตรียมอาวุธส่วนตัวนานาชนิดอย่างใจเย็น เสียงใบมีดเหล็กกล้าชั้นดีกรีดครูดไปกับหินลับมีดดัง ชึ่ก... ชึ่ก... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ คมมีดพรานเล่มหนาโค้งสะท้อนประกายแสงแดดยามเย็นวาววับ ข้างกายมีมีดพกทหารอีกสองสามเล่ม ขวานเดินป่าด้ามกระชับมือที่เพิ่งลับคมเสร็จใหม่ๆ และอุปกรณ์ล้างทำความสะอาดปืนวางเรียงรายอยู่อย่างเป็นระเบียบ

บนแคร่ไม้ไผ่ยังเต็มไปด้วยอาวุธปืนทั้งปืนพกสั้นกึ่งอัตโนมัติที่เพิ่งประกอบชิ้นส่วนและหยอดน้ำมันหล่อลื่นเสร็จ ปืนยาวจู่โจมพร้อมลำกล้องเล็งเสริม แมกกาซีนบรรจุกระสุนเต็มอัตราศึก กล้องมองกลางคืน Night Vision วิทยุสื่อสารภาคสนาม และชุดอุปกรณ์ปฐมพยาบาลทางยุทธวิธี

เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง กุมาริกาในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนเดินออกมาจากตัวบ้าน เธอหยุดยืนมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความกังวลและสงสัย นัยน์ตาคู่สวยกวาดมองคลังแสงขนาดย่อมบนแคร่ไม้ไผ่ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวเข้าไปนั่งลงตรงขอบแคร่ข้างๆ คนรัก

“พี่ซีลคะ...” น้ำเสียงหวานเอ่ยเรียกแผ่วเบา สายตาจับจ้องไปที่คมมีดพรานในมือของเขา “เตรียมของเยอะขนาดนี้... จะออกไปไหนเหรอคะ”

ผู้กองกรินทร์ชะงักมือที่กำลังลับมีด เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงหน้าหวานสวยของเธอ แววตาดุดันและเคร่งขรึมจากการโฟกัสที่อาวุธพลันอ่อนแสงลงกลายเป็นความอ่อนโยนละมุนตา เขาวางมีดพรานลงบนผ้ารอง ก่อนจะเอื้อมมือที่เปื้อนคราบน้ำมันปืนจางๆ ไปแตะหลังมือนุ่มนิ่มของเธอเบาๆ

“ยังไม่ได้ไปไหนตอนนี้หรอกค่ะ” เขาบอกนุ่มนวลเพื่อคลายความกังวลในใจของเธอ “พี่แค่เอาอาวุธออกมาตรวจเช็ก ทำความสะอาด แล้วก็ลับคมเตรียมความพร้อมเอาไว้เฉยๆ อาวุธกับอุปกรณ์พวกนี้เป็นเหมือนชีวิตของทหารพราน ถ้าเกิดมีคำสั่งด่วนหรือมีเหตุฉุกเฉินตอนไหน เราจะได้พร้อมหยิบใช้งานได้ทันที ไม่ต้องมานั่งติดขัดไงคะ”

“แล้ว... จะมีภารกิจด่วนเข้ามาเหรอคะ” กุมาริกาถามย้ำ แววตายังคงซ่อนความห่วงใยเอาไว้ไม่มิด

“ตอนนี้ยังไม่มีอะไรน่าห่วงค่ะ” ผู้กองหนุ่มส่งยิ้มบางๆ บีบมือน้อยเบาๆ ให้เธออุ่นใจ “คืนนี้พี่ยังอยู่กอดน้ำเมย อยู่กินข้าวเย็นกับน้ำเมยที่บ้านแน่นอน ไม่ต้องกังวลนะคะ”

กุมาริกามองใบหน้าคมเข้มของคนรัก แม้จะรู้ว่าเขาพูดเพื่อไม่ให้เธอคิดมาก แต่เธอก็เข้าใจดีถึงหน้าที่อันหนักอึ้งของชายชาติทหารริมชายแดน เธอขยับเข้าไปใกล้เขาพลางเอนศีรษะซบลงกับท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ปล่อยให้ความเงียบยามเย็นและไออุ่นจากกายของกันและกันช่วยปัดเป่าความกังวลออกไปจากหัวใจ

“คืนนี้จะกอดพี่ซีลให้แน่นๆ เลยค่ะ” เมื่อตอนบ่ายเพลงพิณโทรมาหาเธอ เพลงพิณบอกว่าตอนนี้ก็ยังคงพักผ่อนอยู่ที่บ้านโดยมีผู้กองกวินทร์คอยดูแลอย่างใกล้ชิด เหมือนตอนนี้เขาจะไม่มีภารกิจอันตรายๆ ออกไปทำพักใหญ่ๆ นอกจากงานทั่วไปภายในสถานีเรือ เมื่อแฝดคนน้องไม่ต้องออกไปทำงานเสี่ยงๆ กุมาริกาก็หวังว่าแฝดคนพี่จะอยู่นิ่งๆ บ้าง เธอเป็นห่วงเขา

“วันนี้ซ้อรองโทรมาหาน้ำเมยด้วยค่ะ บอกว่าพรุ่งนี้จะไปวัดทำบุญให้...ยัยป้าทิชา เห็นนั่งพับดอกบัวตั้งเยอะแยะ”

อ้อ! เรื่องนี้น่ะหรอ ผู้กองกรินทร์ได้ยินน้องชายบอกอยู่ว่าเพลงพิณอยากไปทำบุญให้ทิชากรเพื่อที่ว่าจะได้ไม่ต้องมีเวรกรรมต่อกันอีก ผู้กองกวินทร์ถามว่าเขาอยากสาปแช่งอะไรทิชากรด้วยมั้ยจะได้อธิษฐานให้ เรื่องที่ทิชากรมาทำร้ายเพลงพิณนั้นผู้กองกวินทร์ยังโกรธไม่หาย ถ้าตามไปกระทืบศพของทิชากรได้เขาคงทำไปแล้ว

“น้องเพลงเขาคงไม่สบายใจค่ะที่ทิชามาตายในคืนนั้น เห็นว่าอยากไปทำบุญให้ตั้งนานแล้วแต่ตอนนั้นร่างกายยังไม่แข็งแรงดีเรนเจอร์มันเลยยังไม่ให้ไป”

“แล้วพี่ซีลล่ะคะ แฟนเก่าตาย รู้สึกยังไงบ้าง” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา วัวเคยค้าม้าเคยขี่ เขาจะรู้สึกยังไงบ้าง

“ก็...เฉยๆ ค่ะ” ตายไปได้ก็สมควรแล้วจะได้เลิกมายุ่งวุ่นวายกับเพลงพิณเสียที

“ไม่เสียใจเลยหรอคะ”

“พี่ไม่ยินดียินร้ายอะไรหรอก ถ้าเขาอยู่เฉยๆ เขาก็คงไม่เป็นอะไรแต่นี่...เขาพยายามจะฆ่าน้องเพลง น้ำเมยก็รู้ว่าน้องเพลงน่ะเป็นทั้งน้องสะใภ้แล้วก็น้องสาวของพี่ ลูกในท้องไอ้เรนเจอร์มันก็ยกให้เป็นลูกของพี่ด้วย ในฐานะของพี่ชายและในฐานะของพ่อพี่ย่อมเป็นห่วงน้องเพลงกับลูกอยู่แล้ว ถ้าทิชายังไม่ตายพี่ก็พร้อมจะเอาเรื่องเขาให้ถึงที่สุด พี่ไม่สงสารหรอกที่เขาต้องตายแบบนั้น พี่มองว่ามันสาสมกับสิ่งที่เขาทำ ต่อไปจะได้ไม่มีใครมาคอยรังแกน้องเพลง ไม่ต้องมีใครมาทำให้น้ำเมยหงุดหงิด”

“แล้วอยากไปทำบุญให้เขาบ้างมั้ยคะ”

“พี่อโหสิกรรมให้เขา อย่ามีเวรมีกรรมต่อกัน อย่าได้พบเจอกันอีกทุกภพชาติแค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนเรื่องทำบุญ...ให้น้องเพลงกับเรนเจอร์ทำแทนแล้วกัน”

กับเพลงพิณน่ะคงทำบุญให้อยู่หรอก แต่สำหรับผู้กองกวินทร์นั้น...นี่เป็นอีกเรื่องที่กุมาริกาเห็นด้วยกับผู้กองกวินทร์ เขาโกรธแค้นทิชากรมาก ด่าว่าทิชากรจนเสียผีเลย คำด่าแต่ละคำสะใจเธอมากๆ ยัยป้านั่งบังอาจมารังแกซ้อรองของเธอ ทำซ้อรองของเธอเสียโฉมผมแหว่งอีก เธอเกือบจะเสียหลานแฝดไปแล้วด้วยนี่ดีนะที่ซ้อรองกับหลานๆ ของเธอแข็งแรงกันดีเลยรอดมาได้ ถ้าผู้กองกวินทร์ลากศพของทิชากรมากระทืบได้เธอก็อยากจะไปช่วยเขากระทืบอยู่หรอก

“งั้นตอนนี้ก็เท่ากับว่า บนโลกใบนี้มีน้ำเมยแค่คนเดียวแล้วที่ได้กินพี่ซีล ตัดป้าทิชาออกเพราะป้าแกไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว” กุมาริกายืดอกเชิดหน้าขึ้นด้วยความภูมิอกภูมิใจขั้นสุด รอยยิ้มผู้ชนะประดับเต็มใบหน้าหวาน

ทางด้านผู้กองกรินทร์ที่กำลังหันกลับไปออกแรงถูมีดพรานเล่มใหญ่กับหินลับมีดถึงกับชะงักกึกไปในบัดดล... มือที่กำลังขยับหยุดนิ่งค้างเติ่งกลางอากาศ เสียง ชึ่ก... ชึ่ก... ที่ดังสม่ำเสมอจู่ๆ ก็เงียบลงดื้อๆ ทำเอาบรรยากาศรอบแคร่ไม้ไผ่เงียบกริบจนได้ยินเสียงจิ้งหรีดป่า

ความเงียบผิดธรรมชาตินั้นทำให้กุมาริกาหรี่ตาลงทันควัน เธอตวัดสายตาคมกริบยิ่งกว่าใบมีดโกนมาจ้องหน้าคนรักเขม็ง

“เอ๊ะ! หรือว่านอกจากน้ำเมยกับป้าทิชาแล้ว... ยังมีอีก”

คนถามก็แค่แกล้งถามหยอกเล่นๆ ตามประสา แต่คนถูกถามนี่สิ... อยู่ๆ เหงื่อเม็ดเป้งก็เริ่มผุดซึมขึ้นมาตามไรผมและขมับแกร่ง ความหลังสมัยหนุ่มโสดที่เคยควงผู้หญิงมาบ้างแล่นแวบเข้ามาในหัว แม้ตอนนั้นจะแค่คบในระยะเวลาสั้นๆ แต่เรื่องแบบนี้ขืนพูดออกไปมีหวังบ้านแตก

ผู้กองกรินทร์กลืนน้ำลายลงคอดัง เอื๊อก สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำงานทันที มือหนาค่อยๆ เอื้อมไปหยิบมีดพก มีดพราน และสารพัดมีดคมกริบที่วางเรียงรายอยู่บนแคร่มาสอดใส่ปลอกหนังอย่างนุ่มนวลและรวดเร็วที่สุด แล้วจัดการยัดรูดซิปเก็บเข้ากระเป๋าเป้จนมิดชิด ขืนปล่อยให้วางเกลื่อนกลาดอยู่ตรงนี้ ถ้ากุมาริการู้ความจริงเข้าไอ้มีดพรานพวกนี้คงไม่ได้เอาไปฟันใครที่ไหนหรอก แต่มันจะได้ย้ายมาปักอยู่กลางอกเขาแทนนี่แหละ ตอนที่รู้ว่าเขาเคยนอนกับทิชากร ตอนนั้นกุมาริกาทำใจไม่ได้อยู่ตั้งนาน เธอเสียใจที่เขาไม่ซิง นี่ถ้ารู้ว่านอกจากทิชากรแล้วยังมีอีก...ยัยนี่ได้ฆาตกรรมผัวตายกลางป่าชายแดนแน่ๆ

“เก็บมีดทำไมคะพี่ซีล” กุมาริกาจับพิรุธ กอดอกมองคนที่จู่ๆ ก็เก็บอาวุธอย่างว่องไว

“อ๋อ! พะ พี่เห็นว่าลมมันเริ่มแรงน่ะค่ะเดี๋ยวฝุ่นมันจะจับใบมีด” ผู้กองหนุ่มหัวเราะแห้งๆ ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มกลบเกลื่อนตาใส “แล้วเมื่อกี้น้ำเมยถามพี่ว่าอะไรนะคะ คนอื่นอะไรกัน ไม่มี๊! พี่มีน้ำเมยคนเดียว รักน้ำเมยคนเดียว ถึงจะไม่ใช่คนแรกแต่ก็เป็นคนสุดท้ายและคนเดียวในใจพี่เลยค่ะทูนหัว”

“พี่ซีลคะ” กุมาริการีบยกมือขึ้นกุมหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองแล้วยื่นอีกมือไปโบกห้ามเขาพูด สีหน้าของดาราสาวเบ้เหยเก แสร้งทำเป็นแสนเจ็บปวดรวดร้าวขึ้นมาในทันทีดั่งฉากดรามาในละคร “อย่าค่ะ! อย่าพูดเรื่องคนแรกหรือคนสุดท้าย พอนึกว่าพี่ซีลเคยไปกินตับกับยัยป้าทิชาน้ำเมยก็ปวดใจจะขาดแล้ว อย่าค่ะ! อย่าพูด น้ำเมยรับไม่ด้ายยย”

เธอย่อตัวทรุดลงนั่งบนขอบแคร่ ยกมือป้องอกพลางสะบัดหน้าหนี แสร้งทำตาละห้อยสูดหายใจสะอึกสะอื้นอย่างน่ารักน่าเอ็นดู เห็นลีลาการแสดงระดับซูเปอร์สตาร์เบอร์หนึ่งของคนรักเล่นใหญ่ขนาดนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งกลืนน้ำลายฝืดคอ เหงื่อหลังผุดซึมจนแทบเปียกชุ่มเสื้อยืด... ขนาดแค่ทิชากรคนเดียวยัยเด็กนี่ยังตัดพ้อปานใจจะสลาย ถ้าขืนสารภาพออกไปว่าก่อนหน้านั้นยังมีสาวๆ ผ่านเข้ามาคุยอีก มีหวังเขาไม่ได้ตายเพราะคนร้ายแต่คงโดนเมียสั่งประหารด้วยข้อหาทำร้ายจิตใจแน่ๆ

คนที่แอคติ้งแกล้งเจ็บปวดยังไม่ยอมจบฉากง่ายๆ กุมาริกาค่อยๆ หันกลับมา ช้อนตาคู่สวยที่ฉ่ำปรือขึ้นมองเขา ปั้นเสียงสั่นเครือระคนขุ่นเคืองแฝงแววอยากรู้สุดขีด

“แล้ว...ถ้าเมยไม่ใช่คนแรก...” เสียงหวานเอ่ยถามอย่างฝืนกล้ำกลืนความชอกช้ำ “งั้นบอกน้ำเมยมาตรงๆ สิคะว่า... ยัยป้าทิชานั่น เป็นคนแรกของพี่ซีลหรือเปล่า” คำถามซื่อๆ ที่ตรงจุดเผงจนสะเทือนไปถึงตับไตไส้พุง ทำเอาผู้กองกรินทร์ผู้เคยผ่านสมรภูมิดงกระสุนมานับไม่ถ้วนถึงกับตาเหลือก หน้าซีดสลับแดง ลอบเหลือบมองเป้ใส่มีดที่เพิ่งรูดซิปปิดไปหมาดๆ อีกรอบด้วยความโล่งอกที่เก็บทัน... แต่ในจังหวะนั้นนั่นเอง ระหว่างที่เขากำลังหาทางแก้ตัวอยู่นั้นเสียงของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นเสียก่อน

“อ้าวคุณน้ำเมย! มาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่หรอครับ”

เสียงของผู้หมวดศิขรินดังขึ้นขัดจังหวะได้อย่างพอดิบพอดี ผู้หมวดหนุ่มเดินดุ่มๆ เข้ามาด้วยความอยากรู้อยากเห็น หลังจากสงสัยมาทั้งวันว่าพี่ชายแอบเอาคนรักมากกไว้ที่บ้านพักจริงมั้ย และก็จริงดังคาด กุมาริกามานั่งอยู่ตรงนี้จริงๆ ถึงว่าทำไมวันนี้พี่ชายของเขาถึงได้อารมณ์ดีหน้าบานปานนั้น

แต่พอเดินเข้ามาใกล้ๆ ผู้หมวดศิขรินก็ต้องเลิกคิ้วมองอย่างงุนงง สองคนนี้คุยอะไรกันอยู่ ทำไมพี่ชายของเขาถึงได้ทำหน้าตาตื่นตระหนกเหมือนคนกำลังจะขาดใจตายแบบนั้น ส่วนพี่สะใภ้คนสวยก็เล่นใหญ่ยกมือกุมอกตาละห้อย นี่กำลังซ้อมบทละครฉากดรามากันอยู่หรอ

ทางด้านผู้กองกรินทร์พอเห็นหน้าน้องชายก็แทบจะยกมือไหว้ขอบคุณเทวดาฟ้าดินที่ส่งระฆังช่วยชีวิตมาได้ทันเวลาพอดี เขาลอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ที่รอดพ้นจากคำถามประหารชีวิตไปได้เส้นยาแดงผ่าแปด แต่ทว่า... ความโล่งใจก็อยู่ได้เพียงแค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น

“อ้าว หมวดรีคอน!” กุมาริกาหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาคู่สวยสุกวาวขึ้นมาราวกับเจอพยานปากสำคัญ นอกจากผู้กองกวินทร์ น้องชายอีกคนที่สนิทและรู้ถึงตับไตไส้พุงของผู้กองกรินทร์ดีก็คือเขานี่แหละ กุมาริกาไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เธอรีบยิงคำถามใส่ผู้หมวดศิขรินทันที “มาพอดีเลยค่ะ ช่วยบอกน้ำเมยทีสิคะว่า... นอกจากยัยป้าทิชากรแล้ว ก่อนหน้านี้พี่ชายของหมวดเคยแอบควงผู้หญิงไปกินตับมาแล้วกี่คน!”

“เฮ้ย!”

คำถามสายฟ้าฟาดทำเอาผู้หมวดศิขรินที่กำลังยิ้มหน้าระรื่นถึงกับสะอึกกึก รอยยิ้มค้างเติ่งกลางอากาศ เหงื่อเริ่มผุดซึมขึ้นมาตามขมับไม่ต่างจากคนเป็นพี่ชาย นึกด่าตัวเองในใจที่หาเรื่องใส่ตัว อยู่ดีไม่ว่าดีดันเดินเข้ามากลางดงระเบิดเวลาของผัวเมียคู่นี้เข้าให้

ผู้หมวดหนุ่มลอบสบตากับพี่ชายที่ส่งสายตาอำมหิตปนขอร้องมาให้ว่า ‘ขืนมึงพูด มึงกับกูตายคู่แน่’ ผู้หมวดศิขรินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก จะตอบว่าไม่มีก็กลัวพี่สะใภ้จับโกหกได้ จะตอบความจริงก็กลัวโดนลูกปืนพี่ชายเป่าหัว สัญชาตญาณทหารเอาตัวรอดจึงสั่งการในวินาทีวิกฤต

“โอ๊ยยยย!” จู่ๆ ผู้หมวดศิขรินก็ร้องโอดครวญขึ้นมาเสียงดังลั่น สองมือกุมท้องแน่นพร้อมกับทรุดตัวลงงอเป็นกุ้ง “โอ๊ย! คุณน้ำเมยครับ... จู่ๆ โรคกระเพาะผมมันก็กำเริบขึ้นมาเฉยเลย ปวด... ปวดท้อง พี่ซีล...ยา ยาแก้ปวดอยู่ไหนพี่”

ผู้กองกรินทร์เห็นน้องชายเปิดช่องส่งมุกให้ มีหรือที่เขาจะไม่คว้าโอกาสทองไว้ ชายหนุ่มรีบกระวีกระวาดกวาดเป้ใส่มีดพก ปืนสั้น ปืนยาว และสารพัดอาวุธที่วางเรียงรายอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ขึ้นมาถือไว้เต็มสองมือ ก่อนจะยัดปืนยาวอีกกระบอกใส่มือน้องชายที่กำลังแกล้งกุมท้องอยู่ให้ช่วยถือ

“เฮ้ยรีคอน! โรคกระเพาะกำเริบเหรอวะ!” ผู้กองกรินทร์แกล้งส่งเสียงตกอกตกใจระดับรางวัลสุพรรณหงส์ มือหนึ่งหอบหิ้วคลังแสง อีกมือกระชากคอเสื้อลากน้องชายให้ลุกขึ้น “ไป เข้าบ้านไปกินยาก่อน บนบ้านพี่มียาแก้โรคกระเพาะพอดี นี่กินข้าวหรือกินอะไรรองท้องมาแล้วยัง งั้นเดี๋ยวพี่ทำข้าวต้มให้ด้วยนะ”

“เอ๊ะ! อ้าวพี่ซีล หมวดรีคอน...” กุมาริกาอ้าปากค้าง ยังไม่ทันได้ซักไซ้ต่อ สองพี่น้องคู่นี้ก็แท็กทีมกันอย่างว่องไว ผู้กองกรินทร์หอบสารพัดอาวุธแนบอกพร้อมกับกึ่งลากกึ่งจูงน้องชายที่แกล้งเดินขากะเผลกกุมท้อง วิ่งหนีเข้าบ้านพักปิดประตูปังใส่หน้า ทิ้งให้หญิงสาวยืนกอดอกมองตามด้วยความหมั่นไส้ระคนขำในความลื่นไหลเป็นปลาไหลเผือกของพี่น้องคู่นี้

“โถ...การแสดงห่วยๆ แบบนี้ยังกล้าเอามาตบตาน้ำเมยอีกนะ คิดว่าน้ำเมยดูไม่ออกหรอคะ”

ผู้กองกวินทร์ถือหัวตรวจของเครื่องดอปเปลอร์พกพาด้วยมือที่สั่นเทา เหงื่อของเขาผุดซึมเต็มหน้าผากทั้งๆ ที่แอร์ภายในห้องนั่งเล่นออกจะเย็นฉ่ำ คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นโบ เขาพยายามแนบหัวตรวจลงบนหน้าท้องเนียนของเพลงพิณแล้วขยับวนไปมา แต่สิ่งที่ส่งผ่านลำโพงขนาดเล็กมีเพียงเสียงคลื่นสัญญาณรบกวนดัง ซ่า... ซี่... ไร้ซึ่งเสียงหัวใจของลูกน้อยในท้อง ผ่านไปเกือบสามนาทีที่ความเงียบไร้เสียงตุบตับดังเหมือนทุกที ทำให้ผู้กองหนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อดงกระสุนและระเบิด ตอนนี้สติสัมปชัญญะแทบจะแตกกระเจิง หน้าซีดเผือด แววตาของเขาวูบไหวด้วยความตระหนกตกใจถึงขีดสุด

"น้องเพลง... ทำไม... ทำไมพี่ไม่ได้ยินเสียงหัวใจลูกจ๋าเลยล่ะ!" ผู้กองกวินทร์โวยวายเสียงหลง ลนลานจนทำหัวตรวจแทบหลุดมือ "ไม่ได้การแล้ว! ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย พี่จะพาน้องเพลงไปขึ้นรถ ไม่สิ! ขับรถไปมันช้างั้นเดี๋ยวพี่โทรตาม ฮ. มารับเลยดีว่า!"

"เดี๋ยวก่อนค่ะ ใจเย็นๆ ก่อนค่ะพี่เรนเจอร์ น้องเพลงไม่ได้ปวดท้องเลยนะคะ..." เพลงพิณรีบแตะแขนสามีพยายามปราม แต่คนเป็นพ่อที่สติหลุดไปแล้วกลับเตรียมจะช้อนตัวเธอขึ้นแนบอกท่าเดียว

“แต่ลูกจ๋าของพี่หัวใจไม่เต้น! ลูกจ๋าของพี่...พี่จะพาลูกจ๋าไปหาหมอ!”

"มีเรื่องอะไรกัน!" ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ช้อนอุ้มเพลงพิณขึ้นอย่างทะนุถนอมนั้น ข้ามโขงก็เดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านพร้อมกับถ้วยซุปบำรุงในมือ เขาแค่ไปตักซุปในครัวมาให้น้องสาวแค่แป๊บเดียวแล้วไอ้น้องเขยของเขามันเป็นอะไร ทำไมต้องทำหน้าตาตื่นแบบนั้นด้วย

"ข้ามโขง! มาพอดีเลย!" ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ วางเพลงพิณลงบนโซฟาตัวใหญ่อย่างนุ่มนวลก่อนจะพุ่งเข้าไปคว้าแขนหมอหนุ่มราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้าย "เครื่องมันเสียรึเปล่าก็ไม่รู้ พี่ฟังเสียงหัวใจลูกจ๋าไม่ได้ยินเลยซักนิด มึงโทรตาม ฮ.ให้พี่หน่อยสิพี่จะพาน้องเพลงไปโรงพยาบาล!"

ข้ามโขงถอนหายใจยาว เขามองไปที่เครื่องดอปเปลอร์พกพาที่วางแอ้งแม้งอยู่บนโซฟาเพียงครู่ก่อนวางถ้วยซุปลงบนโต๊ะข้างหน้าโซฟา คนเป็นหมอแอบส่ายหน้าระอาให้กับความลนลานระดับสติแตกของหัวหน้าทีมซีลที่ได้ขึ้นชื่อว่าแข็งแกร่งที่สุดของกองทัพเรือ

"เดี๋ยวผมดูให้"

เขาคว้าเครื่องดอปเปลอร์มาเช็ก บีบเจลอัลตราซาวด์ลงบนหัวตรวจเพิ่มเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งลงข้างโซฟาที่น้องสาวนั่งอยู่ เพลงพิณที่สวมผ้าแถบไหมสีชมพูแบบครึ่งตัวแล้วมีผ้าคลุมไหล่ผืนนุ่มคลุมกายจึงขยับปมผ้าซิ่งออกเพื่อให้พี่ชายได้ตรวจลูกในท้องให้ แววตาหวานที่มองพี่ชายดูมีความเชื่อใจมากกว่าตอนที่มองสามีตรวจเมื่อครู่นี้เป็นไหนๆ

ข้ามโขงวางมือลงบนหน้าท้องของน้องสาวที่ถ้ามองดีๆ จะเห็นว่าหน้าท้องของเธอเริ่มนูนออกมาบ้างแล้ว เขาวางหัวตรวจลงบนผิวหน้าท้องบริเวณอุ้งเชิงกรานส่วนล่าง เอียงองศาหัวตรวจเบาๆ เพียงชั่วพริบตา...

ตึก... ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงจังหวะหัวใจดวงเล็กๆ เสียงแรกดังก้องกังวานผ่านลำโพงเครื่องดอปเปลอร์อย่างชัดเจนและสม่ำเสมอราวกับเสียงกลองศึกตัวจิ๋ว ข้ามโขงขยับหัวตรวจเบี่ยงไปอีกฝั่งเพียงเล็กน้อย เสียงหัวใจอีกดวงที่เต้นเร็วแรงไม่แพ้กันก็ดังผสานขึ้นมาทันที

ตึก... ตึก... ตึก... ตึก...

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของเจ้าแฝดทั้งสองดวงที่เต้นประสานเสียงกันอย่างแข็งแรง ปลอดภัย และสมบูรณ์แบบ เพลงพิณยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจที่ได้ยินเสียงหัวใจของลูกทั้งสอง ส่วนผู้กองกวินทร์ยืนอ้าปากค้าง แข้งขาแทบจะทรุดลงกับพื้นด้วยความโล่งอกอย่างท่วมท้น เขาทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าข้างโซฟาแล้วกุมมือเพลงพิณไว้แน่นพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ข้ามโขงเหลือบตามองน้องเขยแล้วก็ยกยิ้มมุมปากอย่างหมั่นไส้แกมเอ็นดู ไม่อยากจะตำหนิอีกฝ่ายให้มากเพราะผู้กองกวินทร์ทำหน้าที่ของสามีและหน้าที่ของคุณพ่อมือใหม่ได้ดีมากๆ เพลงพิณแทบไม่ต้องทำอะไรเองเลยเพราะผู้กองกวินทร์จะเป็นคนทำให้เธอเองทุกอย่างทั้งอาบน้ำ ป้อนข้าว ทายาที่แผลถูกยิงให้ ทำกับข้าวให้ ซักเสื้อผ้า เก็บกวาดห้องนอน ดูแลแมว เพลงพิณอยากได้อะไร อยากกินอะไรก็หามาเอาใจเธอทุกอย่าง ตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาเขายังไม่เคยเห็นน้องสาวเดินเลยด้วยซ้ำเพราะแค่เพราะพิณจะขยับตัวไปทางไหนก็มักจะมีบุรุษพยาบาลอาสามาอุ้มพาไปเสียทุกที่ พ่อกับแม่แล้วก็คุณย่าของเขาไม่มีใครว่าอะไร ปล่อยให้ผู้กองกวินทร์ดูแลเพลงพิณอย่างเต็มที่เพราะเห็นใจในยามที่คนทั้งคู่ต้องห่างกันช่วงที่ผู้กองกวินทร์มีภารกิจ แม้ว่าพ่อของเขาจะหมั่นไส้ความเอาใจเมีย สปอยล์เมียของผู้กองกวินทร์มากก็เถอะ

"หัวใจเจ้าแฝดเต้นปกติดีทั้งสองคน แข็งแรงขนาดนี้จะมีปัญหาได้ยังไงพี่เรนเจอร์" ถ้าไม่เกรงใจเห็นว่าเป็นพี่ เป็นเพื่อนตายในสนามรบข้ามโขงก็อยากจะเอาหัวตรวจเคาะเข้าที่หน้าผากกวินทร์อยู่หรอก ข้อหาที่เมื่อกี้นี้โวยวายจนเพลงพิณหน้าเสียไปด้วย "ที่พี่ไม่ได้ยินเมื่อกี้น่ะ ไม่ใช่ว่าเครื่องพังหรือเจ้าแฝดเป็นอะไรหรอก... แต่เป็นเพราะพี่ใช้เครื่องไม่เป็น! นี่พี่คงเอาหัวตรวจไปวนอยู่ตรงสะดืออีกแล้วล่ะสิ เจ้าแฝดเขายังอยู่ต่ำตรงอุ้งเชิงกรานมันจะไปได้ยินได้ยังไง! เนี่ยนะแล้วมาคุยว่าเคยดูแลคนท้อง เคยดูแลตอนไนเปอร์ท้องทั้งสองรอบ"

"อ้าว! ก็เครื่องตรวจอันนี้กับอันที่ไนเปอร์เคยใช้มันคงละรุ่น คนละยี่ห้อกันนี่หว่า ตอนนั้นไนเปอร์ก็ท้องเดี่ยวไม่ได้ท้องแฝดแล้วกูก็ไม่ได้เป็นหมอแบบมึง ระหว่างปีศาจตั้งท้องกับนางฟ้าตั้งท้องมันเอามาเปรียบเทียบกันไม่ได้ มันก็ต้องมีพลาดกันบ้างแหละ!" ผู้กองกวินทร์อ้างสารพัดเหตุผลมาเถียงพี่เมีย แต่พอหันมาทางเพลงพิณเขาก็ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยอย่างเก้อๆ เขินๆ พลางหัวเราะแห้งๆ ออกมา "ก็พี่ตกใจนี่คะน้องเพลง... พี่เกือบหัวใจวายตายแทนลูกแล้วเนี่ย น้องเพลงก็รู้นี่ว่าน้องเพลงกับเจ้าแฝดเป็นชีวิตทั้งชีวิตของพี่เลยนะคะ"

เพลงพิณมองดูสามีที่หมดคราบผู้กองคนเก่งเมื่อเห็นเขากลายร่างเป็นคุณพ่อมือใหม่จอมลนลาน เธอยกมือขึ้นลูบผมเขาด้วยความรักระคนขำ เอ็นดูคุณพ่อมือใหม่นักที่เห่อลูก ห่วงลูกไปเสียทุกอย่าง

“ลูกของเรายังแข็งแรงค่ะ” พอเธอบอก ข้ามโขงก็ขยับออกมาให้สองสามีภรรยาได้เข้าใกล้กัน ผู้กองกวินทร์รีบก้มลงไปจูบที่หน้าท้องของเพลงพิณซ้ำๆ หลายที วนมือลูบไล้ที่หน้าท้องของเธออย่างทะนุถนอมสุดหัวใจ

“ลูกพ่อซะอย่าง ยังไงก็ต้องแข็งแรงอยู่แล้ว ถ้าคลอดออกมาปุ๊บวิ่งเล่นรอบห้องคลอดโชว์หมอไปเลยนะลูก”

เพลงพิณก็ยังขำออกมาเบาๆ เมื่อสามีแนบใบหน้าเข้ากับหน้าท้องของเธอแล้วพูดคุยกับลูกๆ เธอหันมามองทางพี่ชายแล้วก็ยิ้มหวานอย่างมีความสุข ข้ามโขงยื่นมือมาลูบศีรษะของเธอเบาๆ ดีใจกับครอบครัวอันแสนสุขของเธอ ตอนนี้เพลงรักกลับหนองคายไปแล้ว แต่วันดีคืนดีก็จะขับรถมาที่นครพนมเพื่อเยี่ยมหลานแฝด นอนที่บ้านคืนหนึ่งแล้วก็รีบขับรถไปทำงานที่หนองคายต่อจนเขาต้องบอกเพลงรักว่าไม่ต้องเทียวมาเทียวไปแบบนี้หรอกมันจะเหนื่อย ในฐานะของพี่คนโตและเป็นหมอ เขาจะดูแลเพลงพิณให้เป็นอย่างดีเอง นั่นแหละเพลงรักถึงค่อยวางใจแต่ก็ยังบอกอีกว่าถ้าถึงวันหยุดเมื่อไหร่จะรีบกลับบ้านมาเล่นกับหลานแฝดในท้องทันที ตอนนี้ซ้อมเล่านิทานเอาไว้เล่าให้หลานฟังหลายเรื่องแล้ว

ไม่ใช่แค่คนในครอบครัวแล้วก็เหล่าพี่น้อง เพื่อนฝูงเท่านั้นที่แวะเวียนมาเยี่ยมเพลงพิณหลังออกจากโรงพยาบาล แม้แต่แขกคนสำคัญของบ้านก็ยังแอบมาเยี่ยมเพลงพิณด้วยเมื่อมีอยู่วันหนึ่งที่ ผบ.คเชนทร์ไปตรวจงานที่มุกดาหารแล้วค้างคืนที่นั่น ปานมณฑาก็ไปกับสามีด้วย ในบ้านจึงมีแค่เพลงพิณ ผู้กองกวินทร์ ข้ามโขงและคุณยายพุดตาน นั่นจึงเป็นโอกาสพิเศษที่ทำให้คำแสนกับเพชรน้ำผึ้งได้มาเยี่ยมเพลงพิณ ของฝากมากมายทั้งของใช้คนท้อง ของกินบำรุง ของเล่นเด็ก คุณตาคำแสนจัดเต็มให้หลานแฝดในท้องทุกอย่าง กำลังใจที่ดีจากทุกคนยิ่งทำให้สุขภาพจิตของเพลงพิณดีขึ้นเป็นอย่างมากจนแทบจะลืมเรื่องร้ายๆ ในคืนนั้นไปทั้งหมด อีกทั้งเธอก็ยังได้ไปทำบุญให้ทิชากรแล้วเธอก็เลยสบายใจมากยิ่งขึ้น

“ดีนะคะเนี่ยที่มีคุณหมออยู่ด้วย ไม่งั้นพี่เรนเจอร์คงต้องพาน้องเพลงไปโรงพยาบาลอีกแน่ๆ” เพลงพิณพูดกับพี่ชายเมื่อตอนนี้ผู้กองกวินทร์ขอตัวไปรับสายโทรศัพท์ที่อีกมุมหนึ่งของห้องนั่งเล่น คนที่โทรมาก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นผู้กองกรินทร์ที่โทรมาถามข่าวคราวของเธอกับลูกในท้อง ซึ่งเขาจะโทรมาทุกวัน บางวันก็จะเป็นกุมาริกาโทรแทนเพราะตอนนี้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันที่แม่สอด พอถามข่าวคราวของเธอแล้วผู้กองกรินทร์ก็คุยเรื่องงานกับน้องชายต่อ เพลงพิณสังเกตมาว่าช่วงหลังๆ มานี้พี่แฝดดูจะคุยเรื่องงานกันบ่อยขึ้นและนานขึ้น ทุกครั้งที่คุยก็ดูจะเคร่งเครียดด้วยอย่างเช่นนี้ครั้งนี้เป็นต้น

“บางทีเห่อลูกมากไปก็ทำให้คนเราเป็นบ้าได้” ข้ามโขงทำตามองบนเมื่อนึกถึงคืนก่อนที่ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นมาตรวจเสียงหัวใจของลูกตอนเที่ยงคืน แต่ก็เหมือนกับคราวนี้นี่แหละที่เขาตรวจผิดจุดจนไม่ได้ยินเสียงหัวใจของลูก ตอนนั้นข้ามโขงมีเข้าเวรตอนกลางคืนที่สถานีเรือพอดีเลยไม่ได้อยู่ช่วยดู จะมารู้เรื่องอีกทีผู้กองกวินทร์ก็อุ้มพาเพลงพิณนั่งรถไปหาหมอตั้งแต่ตอนเที่ยงคืนนั่นแล้ว งานนี้ทำเอาแตกตื่นกันทั้งบ้านซึ่งพอไปโรงพยาบาลแล้วปรากฏว่าหมอบอกว่าเจ้าแฝดนั้นยังแข็งแรงสบายดี

“ก็พี่เรนเจอร์รักลูกๆ มากนี่คะ” เพลงพิณยิ้มพลางหยิบถ้วยซุปบำรุงที่พี่ชายเอามาให้ก่อนหน้านี้ขึ้นมากินแล้วก็มองไปทางผู้กองกวินทร์ด้วย

“ช่วงนี้พี่เรนเจอร์ดูเครียดๆ กับงานนะคะ บางทีตอนกลางคืนน้องเพลงก็เห็นพี่เรนเจอร์โทรหาพี่ซีลกลางดึก คุยกันอยู่นานมากแล้วก็ดูเป็นห่วงกันมากด้วย ตอนนี้พี่ซีลมีงานยุ่งหรอคะ” แม้ปกติเพลงพิณจะไม่ค่อยยุ่งกับงานของสามีให้มาก แต่เห็นช่วงนี้เขาดูเครียดๆ เธอก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ก็...นิดหน่อย” ถึงปากจะบอกแบบนั้นแต่ข้ามโขงก็รู้ดีว่ามันไม่ได้นิดหน่อยอย่างที่เขาว่า ทุกเรื่องที่ผู้กองกวินทร์กับผู้กองกรินทร์คุยกัน สมาชิกทีมอัลฟาจะรับรู้ด้วยทั้งหมด ตอนนี้ผู้กองกรินทร์จับตาดูชายแดนทางฝั่งแม่สอดอย่างรัดกุม เพิ่มกำลังการลาดตระเวนถี่ขึ้น บางครั้งเขาก็ไปแอบซุ่มหาข่าวแล้วส่งข้อมูลและพิกัดต่างๆ มาให้ทีม ล่าสุดผู้กองกรินทร์เจอร่องรอยของกายยันต์แล้ว มันหนีไปกบดานอยู่ที่ชายแดนฝั่งตรงข้ามกับแม่สอดจริงๆ และเพราะมีเบาะแสเรื่องกายยันต์นี่แหละผู้กองกวินทร์ก็เลยดูเคร่งเครียดขึ้น ใจเขาอยากจะออกไปเด็ดหัวกายยันต์ให้สิ้นเรื่องสิ้นราวแต่อีกใจเขาก็เป็นห่วงเพลงพิณจึงไม่อาจตัดใจไปได้ในตอนนี้

ข้ามโขงเล่าเรื่องทุกอย่างให้น้องสาวฟังอย่างคร่าวๆ เพลงพิณเป็นลูกทหารเธอย่อมรู้ดีว่าเรื่องที่เขาเล่าให้ฟังนั้นไม่ควรเอาไปเล่าต่อ ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับงานหากเพลงพิณรู้เรื่องมันจะจบแค่ที่เธอเท่านั้นไม่มีใครมารู้เพิ่มข้ามโขงจึงเล่าเรื่องงานให้น้องสาวฟังได้อย่างสบายใจ

“พี่เรนเจอร์คงห่วงหน้าพะวงหลังน่าดูนะคะ” เธอว่าขึ้นเมื่อฟังเรื่องราวที่พี่ชายเล่าให้ฟังแล้ว เขาห่วงงาน ห่วงพี่ชายฝาแฝดที่ต้องไปซุ่มหาข่าวคนเดียวแต่อีกใจเขาก็ห่วงเธอกับลูกในท้อง ทุกคืนเขาจะกล่อมเธอกับลูกนอน จนเห็นว่าเธอหลับแล้วเขาก็ลุกไปทำงานที่โต๊ะต่อ ฟังเสียงวิทยุ บ้างก็คุยสายกับพี่ชาย

“ธรรมดาแหละ ทั้งบ้างาน ทั้งห่วงลูกเมีย พี่เรนเจอร์มันอยากจบภารกิจนี้ไวๆ เห็นบอกว่าอยากพาน้องเพลงเดินลอดซุ้มกระบี่ใจจะขาดแล้ว”

ใช่ เธอก็ได้ยินเขาพูดบ่อยๆ ว่าอยากพาเธอเดินลอดซุ้มกระบี่ในงานแต่งงาน เขาเอาแบบชุดแต่งงานมาให้เธอดูเยอะแยะเลยพร้อมกับช่วยเธอเลือกว่าใส่ชุดไหนแล้วสวย ชุดราตรีเจ้าสาวสีขาวแบบต่างๆ ที่เขาเอามาให้เธอเลือกมีแต่ชุดสวยๆ ทั้งนั้นแต่เธอก็ยังไม่ได้ตัดสินใจเลือกเพราะเธออยากคลอดลูกก่อนแล้วค่อยแต่งงานกับเขาอีกรอบ

เพลงพิณมองไปทางสามีด้วยความห่วงใย ใช่ว่าเขาจะห่วงเธอคนเดียวแต่เธอก็ห่วงใยเขาด้วยเช่นกัน เธออยากเป็นภรรยาที่ดีของเขา เป็นกำลังใจที่ดี เป็นที่พักกายใจให้เขา เป็นคนที่คอยซัปพอร์ตเขาในทุกๆ เรื่องรวมถึงซัปพอร์ตในเรื่องงานให้สมกับที่เป็นภรรยาของนายทหารกล้า เธอไม่อยากเป็นตัวถ่วงหรือสาเหตุที่ทำให้เขาเสียงาน ในเมื่อเธอเลือกที่จะเป็นภรรยาของนายทหารที่ต้องทำงานเพื่อประเทศชาติดังนั้นเธอก็ควรจะสละความสุขของตัวเองเพื่อสนับสนุนหน้าที่ของสามีด้วย การเป็นภรรยาของนายทหารกล้าที่มากพร้อมด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีมันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย เธอเป็นลูกสาวของทหาร น้องสาวของทหาร ลูกสะใภ้ครอบครัวทหารแล้วก็ภรรยานายทหาร เพื่อสนับสนุนหน้าที่ของทหาร เพื่อการทำงานรับใช้ชาติเธอจะไม่ยอมเป็นภาระของสามีเด็ดขาด

เสียงฮัมเพลงเบาๆ ดังมาจากเตียงนอนเด็กสีขาวที่ตั้งอยู่ใกล้ๆ กับเตียงนอน ผู้กองกวินทร์กำลังจัดเรียงตุ๊กตานุ่มนิ่มแสนน่ารักเอาไว้บนเตียงนอนเด็กซึ่งมีขนาดใหญ่เพราะเป็นเตียงนอนของลูกแฝด แม้ว่าจะอีกหลายเดือนกว่าลูกจะคลอดแต่คนเป็นพ่อที่เห่อลูกก็มักจะลุกมาจัดเตรียมข้าวของสำหรับลูกน้อยอยู่เสมอ วันก่อนพับผ้าอ้อม วันต่อมาเรียงขวดนม วันต่อมารีดชุดเสื้อผ้าเด็กและคืนนี้ก็เป็นการจัดเตียงนอนให้ลูก ด้วยวันก่อนคำแสนกับเพชรน้ำผึ้งมาเยี่ยมเพลงพิณแล้วเอาตุ๊กตาน่ารักๆ มาให้ตั้งหลายตัวเขาก็เลยเอาตุ๊กตาเหล่านั้นมาจัดเรียงเอาไว้ที่เตียงให้ลูกด้วย

ถึงว่าสิตอนที่น้องชมพูจะเข้าโรงเรียนสารวัตรพนาจัดกระเป๋านักเรียนให้ลูกตั้งหลายรอบ จัดแล้วก็รื้อ รื้อแล้วก็จัดใหม่ เพิ่มอันนั้น ลดอันนี้ ตั้งอกตั้งใจรีดชุดนักเรียนให้ลูกสาวอยู่นานสองนาน อารมณ์คนเห่อลูกมันเป็นแบบนี้นี่เองสินะ

“เอามาเป็นคู่เลย” เขาว่าขำๆ กับตุ๊กตาที่เพชรน้ำผึ้งเลือกมาแบบเป็นคู่ให้หลานแฝดเหมือนๆ กัน ด้วยเพลงพิณตั้งท้องลูกแฝดเลยดูเพศเด็กไม่แน่ชัด แม้จะมีการเจาะเลือดตรวจแบบ NIPT แล้วเจอโครโมโซมเพศเป็น Y นั่นแปลว่าลูกแฝดในท้องของเพลงพิณมีเด็กผู้ชายแน่นอน แต่จะเป็นผู้ชายทั้งคู่หรือเป็นแฝดชายหญิงคงต้องรอให้อายุครรภ์ของเพลงพิณถึงระยะที่จะทำอัลตราซาวด์ได้ก่อน แต่เพียงแค่รู้ว่าในท้องของเพลงพิณมีลูกชายทุกคนที่บ้านสุวรรณเวชก็ดีใจกันมากแล้วเพราะนั่นหมายถึงตระกูลสุวรรณเวชมีทายาทสืบสกุล ตอนนี้ทุกคนเลยรอลุ้นว่าหลานแฝดจะเป็นหลานชายทั้งคู่หรือเป็นหลานชายหญิง เพราะโอกาสตอนนี้คาดว่าอยู่ที่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์เพราะพ่อเป็นแฝดชายชาย ส่วนแม่เป็นแฝดชายหญิง

“ไอ้หนูลูกพ่อ กว่าจะคลอดเนี่ยสงสัยพ่อคงได้จัดเตียงนอนให้เป็นล้านรอบได้มั้ง นี่เราจะพาน้องชายหรือน้องสาวมาฝากพ่อกันน้า” เขาพูดกับตุ๊กตาฉลามสุดน่ารักอย่างอารมณ์ดี ไม่ว่าลูกของเขาจะเป็นแฝดชายหรือแฝดชายหญิงเขาก็จะรัก จะทะนุถนอมสุดหัวใจเลย จะรักลูกให้เท่ากัน รักพวกเขาให้มากๆ เหมือนอย่างที่พ่อรันกับแม่แก้มรักเขากับผู้กองกรินทร์และแก้วเจ้าจอม

เพลงพิณมองสามีจัดเตียงให้ลูกแล้วก็ยิ้มตาม เธอหยิบแก้วจันทรกาลสีชมพูของตัวเองขึ้นมามองเมื่อตัดสินใจอะไรบางอย่างได้ จนเมื่อผู้กองกวินทร์จัดเตียงนอนให้ลูกเสร็จแล้วก็เดินเข้ามาหาเธอที่เตียงนอน ในมือของเขามีตุ๊กตาฉลามติดมาด้วย

“พี่จัดเตียงให้ลูกเป็นไงบ้าง น้องเพลงชอบมั้ยคะ”

เพลงพิณมองไปทางเตียงนอนของลูกก่อนจะพยักหน้าตอบ ตั้งแต่ซื้อเตียงนอนเด็กมาเขาจัดเตียงนอนให้ลูกมาเป็นร้อยรอบได้แล้วมั้ง

“ชอบค่ะ คุณพ่อใส่ใจจัดเตียงให้ขนาดนี้ลูกจ๋าต้องนอนหลับปุ๋ยฝันดีทุกคืนแน่นอนเลยค่ะ”

“แน่นอน พ่อจัดให้ซะอย่างต้องนอนหลับปุ๋ยแน่ๆ เนาะลูกเนาะ” ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาจูบที่หน้าท้องของเพลงพิณเบาๆ แสนรักใคร่ ใจก็อยากให้ครบเก้าเดือนไวๆ จะได้อุ้มลูกน้อยทั้งสองคนให้สมใจ

“ถ้าลูกคลอดแล้ว น้องเพลงต้องสอนลูกทำคุกกี้นะคะ พี่ก็อยากกินคุกกี้ฝีมือลูกเหมือนกัน” นึกถึงเรื่องนี้แล้วก็เซ็งเมื่อจนแล้วจนรอดเขาก็ยังไม่ได้ชิมคุกกี้ฝีมือหลาน ถึงแม้ว่าหลังจากที่เพลงพิณออกโรงพยาบาลมาอยู่ที่บ้านแล้วน้องชมพูจะส่งคุกกี้มาให้ก็เถอะ แต่ดันไม่ได้เขียนการ์ดมาไงว่าส่งมาให้ใครแล้วคนที่รับพัสดุก็เป็นพ่อตาเขา ผบ.คเชนทร์ดีใจใหญ่เลยที่หลานรักอย่างน้องชมพูส่งคุกกี้มาให้ก็เลยงุบงิบกินคนเดียวจนหมด กว่าเขาจะรู้เรื่องคุกกี้ก็เหลือแต่กระปุกเปล่าแล้ว เรื่องนี้ทำให้งอนพ่อตาไปตั้งสองวันเต็มๆ

“ค่ะ น้องเพลงจะสอนลูกๆ ทำขนมที่พี่เรนเจอร์ชอบทุกอย่างเลย” คนอะไรก็ไม่รู้ กับคุกกี้ของหลานก็ยังงกจะกินไม่เลิก เพลงพิณขยับตัวมาเอียงแก้มซบอกอุ่นของสามีอย่างแสนอ้อน ผู้กองกวินทร์โอบกอดเธอไว้แนบอก เขาก้มลงมาจูบหน้าผากของเธอเบาๆ มือหยาบๆ ลูบเส้นผมของเธอด้วยความใจหาย เขายังใจเสียอยู่ทุกครั้งเมื่อเห็นร่องรอยที่เพลงพิณถูกทิชากรตัดผมจนเว้าแหว่ง ดีที่ช่างมาช่วยแก้ทรงผมให้จนดูดีขึ้นมา

“น้องเพลงต่อผมดีมั้ยคะ คุณน้ำเมยบอกว่าจะส่งช่างทำผมชื่อดังมาต่อผมให้” เธอถาม เมื่อสามีดึงปอยผมของเธอมาหาก่อนจะก้มลงมาจูบ

“ไม่ต้องหรอกค่ะ” เขาบอก “พี่ชอบแปรงผมให้น้องเพลง ชอบจูบเส้นผมของน้องเพลง ถ้าต่อผมก็เท่ากับเอาผมของคนอื่นมาใช้สิคะ ไม่เอาหรอกพี่ไม่อยากจูบเส้นผมของคนอื่น...พี่จะรอให้เส้นผมของน้องเพลงยาวเอง ที่สำคัญ...จะผมสั้นหรือผมยาวน้องเพลงของพี่ก็ยังสวยที่สุดในโลกเหมือนเดิมค่ะ”

เพลงพิณเอื้อมตัวขึ้นไปจุ๊บปากสามีเบาๆ แล้วกระชับแขนกอดเขาแน่น ก็น่ารักเสียอย่างนี้แล้วจะไม่ให้เธอหลงรักได้อย่างไรกัน เพลงพิณกอดซุกอกอุ่นของเขานิ่ง หลับตาพริ้มและสูดกลิ่นกายแสนหอมของเขา พยายามจดจำไออุ่นของเขาไว้ด้วยหัวใจเมื่อตัดสินใจอะไรได้แล้ว

“พี่เรนเจอร์” เธอลืมตาขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา จากนั้นก็ดึงมือของเขามาแล้ววางแก้วจันทรกาลลงไป “ดูแลแก้วจันทรกาลของน้องเพลงให้ดีนะคะ อย่าให้ห่างกาย”

“ทำไมล่ะคะ” ผู้กองกวินทร์สงสัย จริงอยู่ที่ปกติเขาจะพกแก้วจันทรกาลของเธอติดตัว แต่ยามอยู่ด้วยกันที่บ้านเขาก็จะคืนมันให้เธอ ตอนนี้เขากับเธอก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ทำไมเขาต้องเก็บเอาไว้กับตัวด้วยล่ะ “พี่ก็อยู่กับน้องเพลงแล้วไงคะ เก็บไว้กับใครก็เหมือนกันแหละ”

เพลงพิณยิ้มบางๆ แล้วผละออกจากอกอุ่นของเขา เธอเงยหน้าขึ้นช้อนสายตาสวยมองเขาด้วยรักสุดหัวใจ มือนุ่มนิ่มบีบมือของเขาให้กำแก้วจันทรกาลเอาไว้ในอุ้งมือ

“น้องเพลงรู้ว่าหลังจากภารกิจที่ฝั่งลาวพี่เรนเจอร์ก็ยังไม่สบายใจเพราะยังมีคนร้ายสำคัญหลบหนีไปได้ พี่เรนเจอร์อยากออกไปไล่ล่าเขา อยากให้ภารกิจนี้เสร็จสิ้นไวๆ เพื่อจะได้พาน้องเพลงเดินลอดซุ้มกระบี่ด้วยกัน แต่ที่พี่เรนเจอร์ยังไม่ไปไหน ต้องหอบงานมาทำที่บ้าน พยายามดูแลน้องเพลงเป็นอย่างดีก็เพราะพี่เรนเจอร์เป็นห่วงน้องเพลงกับลูกจ๋าในท้องด้วย ถ้าไม่ต้องมีห่วงพวกเราแม่ลูกป่านนี้พี่เรนเจอร์คงไปทำงาน...อุ๊บ!” เพลงพิณยังพูดไม่ทันจบดีผู้กองกวินทร์ก็ก้มลงมาประกบปากจูบเธอคล้ายกับจะห้ามไม่ให้เธอพูดต่อ เขาดูดเม้มริมฝีปากของเธออย่างเอาแต่ใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะผละออก ดวงตาคู่คมจ้องเพลงพิณอย่างดุๆ ด้วยไม่ถูกใจกับคำพูดบางอย่างของเธอ

“ห้ามพูดอีก ห้ามพูดเหมือนว่าน้องเพลงกับลูกไม่สำคัญ!” เขาสั่งเสียงดุ ดวงตาคมกริบจ้องเพลงพิณนิ่ง “พี่เป็นสามี เป็นพ่อของลูก พี่รักพี่หวงน้องเพลงกับลูกยิ่งกว่าชีวิตของพี่ น้องเพลงกับลูกสำคัญกับชีวิตของพี่มากที่สุด ถ้าแค่ลูกเมียของตัวเองแล้วพี่ยังดูแลไม่ได้ พี่ก็ไม่สมควรอยู่เป็นคนแล้วค่ะ”

“น้องเพลงไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นค่ะ” เพลงพิณบอกอย่างใจเย็น กุมมือของสามีแน่น “น้องเพลงแค่อยากให้พี่เรนเจอร์ไปทำงานตามที่ใจของพี่เรนเจอร์ต้องการ จริงอยู่ที่ในฐานะของสามีกับพ่อของลูกพี่เรนเจอร์จะทำได้เป็นอย่างดีแต่ในฐานะของนายทหารกล้าที่ต้องทำงานเพื่อชาติ เพื่อแผ่นดิน น้องเพลงก็ไม่อยากให้พี่เรนเจอร์ต้องบกพร่องในเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน พี่เรนเจอร์คะ” น้ำเสียงของเพลงพิณอ่อนหวาน ทุกๆ คำพูดของเธอเต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจสามี

“น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์สุดหัวใจ น้องเพลงอยากเป็นเมียที่ดีของพี่เรนเจอร์ อยากเป็นเซฟโซนที่อบอุ่นเวลาที่พี่เรนเจอร์กลับบ้านมาหาแต่อีกหนึ่งหน้าที่ของเมียนายทหารกล้า น้องเพลงก็อยากจะเป็นกำลังใจที่ดี ที่สำคัญในการสนับสนุนงานของสามี น้องเพลงเข้าใจในภาระหน้าที่ของพี่เรนเจอร์ทุกอย่างนะคะ นอกจากเป็นสามีของน้องเพลง เป็นพ่อของลูกจ๋าในท้องแต่พี่เรนเจอร์ก็ยังเป็นทหารที่คอยทำหน้าที่เพื่อปกป้องรักษาความสงบสุขให้กับประเทศของเรา น้องเพลงกับลูกจ๋าภูมิใจในตัวพี่เรนเจอร์มากนะคะ”

เพลงพิณยิ้มหวานอีกเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์น้ำตาคลอจนตาแดง เขามองเธอนิ่ง มองเธอด้วยความรัก ความซาบซึ้งแล้วใช้อีกมือที่ว่างมากุมมือของเธอข้างที่ยังคงกุมมือของเขาอยู่

“ตอนนี้น้องเพลงกับลูกจ๋าแข็งแรงดีแล้ว แผลที่ถูกยิงก็ยิ่งดีมากขึ้น น้องเพลงมีคุณพ่อกับคุณแม่แล้วก็คุณยายคอยดูแล พี่เพลงรักก็เทียวมาหา มาอยู่เป็นเพื่อนน้องเพลงตลอด หรือถ้าช่วงไหนคุณพ่อไม่อยู่ลุงคำแสนก็จะมาอยู่กับน้องเพลง เพชรน้ำผึ้งก็อาสาจะมาอยู่เป็นเพื่อนน้องเพลงที่บ้าน ไหนจะอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำอีก น้องเพลงมีคนคอยดูแลเยอะแยะเลยค่ะเพราะงั้นพี่เรนเจอร์ไม่ต้องเป็นห่วงน้องเพลงกับลูกหรอกนะ น้องเพลงอยากให้พี่เรนเจอร์ไปโฟกัสกับงาน รีบทำงานให้เสร็จแล้วค่อยกลับมาหาน้องเพลงกับลูก น้องเพลงรับปากค่ะว่าจะไม่ออกไปไหนให้พี่เรนเจอร์ต้องเป็นกังวล น้องเพลงจะอยู่แต่ที่บ้าน สวดมนต์ขอพรให้พี่เรนเจอร์ปลอดภัย จะกินของที่มีประโยชน์บำรุงลูกๆ เล่นดนตรีให้ลูกๆ ฟังแล้วก็รอพี่เรนเจอร์กลับมาจูบรับขวัญ พี่เรนเจอร์ไปทำงานที่ยังค้างอยู่ให้เสร็จเถอะนะคะ”

ผู้กองกวินทร์มองสบสายตาคู่สวยที่เปี่ยมไปด้วยประกายแห่งความจริงใจและเด็ดเดี่ยว น้ำตาอุ่นรื้นขึ้นมาคลอเบ้าจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน หัวใจแกร่งที่เคยผ่านความตายและสมรภูมิดุเดือดมานับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้กลับอ่อนยวบและสั่นไหวอย่างรุนแรงด้วยความซาบซึ้งใจ

“...น้องเพลงรู้หรอคะ รู้หรอว่าพี่ห่วงเรื่องงาน...”

“โธ่! น้องเพลงรู้จักพี่เรนเจอร์มาตั้งแต่จำความได้นะคะ ยิ่งตอนนี้น้องเพลงเป็นเมียของพี่เรนเจอร์ทำไมน้องเพลงจะไม่รู้ความรู้สึกในใจของพี่เรนเจอร์กัน พี่เรนเจอร์น่ะเป็นห่วงงานแต่อีกใจพี่เรนเจอร์ก็เป็นห่วงน้องเพลงกับลูกด้วย แต่คนเราจะจับปลาสองมือไม่ได้หรอกนะคะ เพราะงั้นน้องเพลงถึงบอกไงว่าไม่ต้องเป็นห่วงน้องเพลงกับลูก น้องเพลงกับลูกจะทะนุถนอมตัวเองให้ดี จะไม่ทำให้พี่เรนเจอร์ต้องเป็นห่วงเพราะงั้นตอนนี้พี่เรนเจอร์ควรห่วงและความมีสมาธิโฟกัสแค่ที่งานก็พอนะคะ น้องเพลงจะคอยเป็นกำลังใจสนับสนุนการทำงานของพี่เรนเจอร์เอง...พ่อทหารกล้าคนดีของน้องเพลง”

ยิ่งเธอพูดแบบนี้เขาก็ยิ่งตื้นตันใจ ผู้กองกวินทร์โน้มตัวลงไปประคองใบหน้าหวานของเพลงพิณไว้ด้วยสองมือที่สั่นเทา จรดหน้าผากของตนเองแนบชิดกับหน้าผากมน สัมผัสถึงลมหายใจอุ่นและไอรักบริสุทธิ์ที่เธอส่งมอบให้ เขารู้สึกเหมือนตนเองเป็นผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลก... ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้ไม่เพียงแต่เป็นเมียรักและแม่ของลูก แต่เธอยังเป็นหลังบ้านที่เข้มแข็ง เป็นเกียรติยศ และเป็นกำลังใจอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของนายทหารอย่างเขา

“ขอบคุณนะคะ... ขอบคุณที่เข้าใจพี่ถึงขนาดนี้” น้ำเสียงของเขาสั่นเครือและแหบพร่า หยดน้ำตาลูกผู้ชายไหลรินผ่านรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน

“พี่รักน้องเพลงเหลือเกิน... พี่โชคดีเหลือเกินที่มีน้องเพลงเป็นเมีย ชาตินี้พี่ไม่รู้จะหาเมียที่แสนดีและประเสริฐขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีกแล้ว”

ผู้กองกวินทร์ก้มลงจูบซับเปลือกตาคู่สวยอย่างทะนุถนอม ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากลงมาแตะละเลียดที่กลีบปากอิ่มอย่างลึกซึ้งและแสนรัก

“จริงอย่างที่น้องเพลงว่าค่ะ พี่ห่วงงาน... อยากไปสะสางพวกมันให้สิ้นซาก แต่ใจของพี่มันก็ห่วงน้องเพลงกับลูกจนแทบจะบ้า พี่ไม่อยากห่างจากน้องเพลงไปไหนเลยแม้แต่วินาทีเดียว พี่อยากฟังเสียงเต้นของหัวใจลูกทุกวัน ยิ่งน้องเพลงเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ มา พี่ก็ยิ่งกลัว... แต่พอได้ยินสิ่งที่น้องเพลงพูด ได้เห็นความเข้มแข็งของน้องเพลง มันก็ทำให้พี่หมดห่วงและมีแรงใจที่จะออกไปสู้”

มือหนาเลื่อนลงไปวางทาบลงบนหน้าท้องเนียนที่มีลูกจ๋าทั้งสองกำลังเติบโต เขาก้มลงไปแนบแก้มลงกับหน้าท้องของเธอเบาๆ ส่งผ่านคำมั่นสัญญาของลูกผู้ชายและพ่อของลูก

“พี่สัญญาค่ะ... พี่จะไปจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด จะระมัดระวังตัวเองทุกลมหายใจ จะไม่ยอมให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน พี่จะเอาชีวิตและเกียรติของทหารกลับมาหาน้องเพลงกับลูกจ๋า พี่จะกลับมาเป็นคนดูแล ปกป้อง และอยู่เคียงข้างเซฟโซนที่แสนดีที่สุดในชีวิตของพี่ตลอดไปนะคะ”

“ค่ะ” เพลงพิณพยักหน้ายิ้มรับ แม้ใจจะเป็นห่วงสามีแต่เธอก็รับรู้และยอมรับกับเรื่องนี้ได้มาตั้งแต่ก่อนที่จะแต่งงานกับเขาแล้ว การเป็นทหารว่าเสียสละมากแล้วแต่การเป็นหลังบ้านของนายทหารกล้าก็เสียสละมากไม่ต่างกัน เธอเสียสละสามี เสียสละพ่อของลูกเพื่อให้เขาได้ไปทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่ของลูกผู้ชายสมกับเป็นชายชาติทหาร เธอภูมิใจนักที่ได้เป็นเมียของเขา อุ้มท้องสายเลือดทหารอันกล้าหาญของเขา

“น้องเพลงให้ไปทำงาน แต่มีข้อแม้นะคะ” เธอยิ้มบอกอีกเมื่อผู้กองกวินทร์จูบที่ท้องของเธอแล้วเงยหน้าขึ้นมาหา พอเธอบอกว่ามีข้อแม้เขาก็รีบพยักหน้ารับ พร้อมที่จะรับปากกับเธอทันที

“ข้อแม้มีสองข้อค่ะ” เธอบอก “น้องเพลงอุตส่าห์สละความสุขส่วนตัวเพื่อให้พี่เรนเจอร์ไปทำงานให้ชาติได้อย่างสบายใจเพราะงั้นข้อแม้แรก...ภารกิจครั้งนี้พี่เรนเจอร์ต้องเป็นฝ่ายชนะ ภารกิจสำเร็จลุล่วงได้ตามเป้าหมายนะคะ”

ผู้กองกวินทร์รีบลุกขึ้นไปยืนตัวตรงข้างเตียงแล้วยกมือขึ้นวันทยหัตถ์อย่างสง่างามให้เธอ

“ครับ!!! ผมจะเอาชัยชนะกลับมาให้ได้ครับผม!”

“ข้อแม้ที่สอง...พี่เรนเจอร์ต้องปลอดภัยกลับมาหาน้องเพลงกับลูก ก่อนจะทำอะไรเสี่ยงๆ ก็ให้นึกถึงน้องเพลงกับลูกจ๋าให้ดี พวกเราแม่ลูกรักพี่เรนเจอร์และต้องการพี่เรนเจอร์มากที่สุดในชีวิต พี่เรนเจอร์ต้องปลอดภัยกลับมาหาน้องเพลงเท่านั้นนะคะ”

“แน่นอนครับ ผมจะต้องปลอดภัยกลับมาหาท่าน ผบ.เพลงพิณกับลูกจ๋าอย่างแน่นอน ลูกยังไม่ทันได้อุ้มเลยผมจะไม่ยอมใจเสาะเด็ดขาด ผมต้องอยู่กินคุกกี้ฝีมือของลูกจ๋าก่อน ผมจะไม่ยอมน้อยหน้าพี่พนาเด็ดขาดครับ!”

เพลงพิณหัวเราะคิกๆ เมื่อเขายังไม่ลืมเรื่องคุกกี้อีก เสียงหัวเราะใสๆ ของเธอช่วยปัดเป่าความกังวลและความตึงเครียดที่เคยอบอวลอยู่ในห้องนอนให้มลายหายไปสิ้น รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ปรากฏบนดวงหน้าหวานทำให้หัวใจของผู้กองกวินทร์พองโตและเปี่ยมล้นไปด้วยพลังอย่างน่าอัศจรรย์

หลังจากเปล่งเสียงตอบรับคำสั่งของ ท่าน ผบ. สูงสุดประจำบ้าน อย่างขึงขัง ผู้กองกวินทร์ก็ค่อยๆ ลดมือลงจากท่าวันทยหัตถ์ก่อนจะก้าวกลับขึ้นมานั่งลงบนขอบเตียงนุ่มข้างกายเพลงพิณอีกครั้ง เขาเอื้อมสองแขนแกร่งไปรั้งร่างบอบบางเข้ามาไว้ในอ้อมอกอย่างแสนรักและทะนุถนอม ราวกับเธอและลูกน้อยคืออัญมณีล้ำค่าที่สุดในชีวิต

ผู้กองกวินทร์กระชับอ้อมกอดแนบแน่น ซุกใบหน้าคมเข้มลงกับซอกคอหอมกรุ่น สูดดมกลิ่นกายอันแสนคุ้นเคยที่ทำให้เขาอบอุ่นและสงบใจได้เสมอ ฝ่ามือหนาที่ผ่านการจับอาวุธและเผชิญศึกสงครามค่อยๆ ลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างอ่อนโยน

“พี่สัญญาค่ะคนดี...” น้ำเสียงทุ้มพร่ากระซิบหนักแน่นอยู่ชิดใบหูของเธอ แววตาคมที่เคยฉายแววขี้เล่นเมื่อกี้นี้ บัดนี้มีเพียงความมุ่งมั่นและสัจจะของลูกผู้ชาย “ข้อแม้ทั้งสองข้อของน้องเพลง พี่จะจำใส่ใจไว้ทุกลมหายใจเข้าออก ชัยชนะ... พี่จะคว้ามันมาเพื่อชาติ และความปลอดภัย... พี่จะรักษามันไว้เพื่อกลับมาหาเมียจ๋ากับลูกจ๋าของพี่ พี่จะไม่ยอมให้มีแม้แต่รอยขีดข่วน จะไม่มีคำว่าใจเสาะ จะไม่มีคำว่าพลาดพลั้ง เพราะเป้าหมายสูงสุดของภารกิจนี้ ไม่ใช่แค่การจัดการศัตรู... แต่มันคือการได้กลับมากอดน้องเพลงกับลูกจ๋าตรงนี้”

เพลงพิณยกมือนุ่มนิ่มทั้งสองข้างขึ้นโอบกอดรอบเอวสอบของสามีแน่น ซบใบหน้าหวานลงกับแผงอกแกร่งที่เธอใช้เป็นที่พึ่งพิงและหลบภัยมาเสมอ เธอยิ้มรับทั้งน้ำตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข พลางพยักหน้าเบาๆ กับอกของเขา

“น้องเพลงเชื่อใจพี่เรนเจอร์ค่ะ...” เสียงหวานเอ่ยอย่างอ่อนโยนทว่าแฝงความหนักแน่นในทุกถ้อยคำ “น้องเพลงรู้ว่าสามีของน้องเพลงเก่งที่สุด กล้าหาญที่สุด และรักษาสัญญาเสมอ ไปทำหน้าที่ของนายทหารผู้กล้าให้เต็มที่เลยนะคะ ไม่ต้องห่วงทางนี้... น้องเพลงกับลูกจ๋าจะคอยเป็นกำลังใจ จะคอยสวดมนต์ และจะนั่งรอพี่เรนเจอร์กลับมาจูบรับขวัญอยู่ที่บ้านค่ะ”

ความรัก ความเชื่อมั่น และความผูกพันอันลึกซึ้งที่ส่งผ่านอ้อมกอดอุ่นในยามนี้ ได้หลอมรวมหัวใจของคนทั้งสองเข้าด้วยกัน กลายเป็นเกราะกำบังและพลังใจอันไร้ขีดจำกัด ที่จะคอยนำทางให้ผู้กองกวินทร์ก้าวข้ามทุกอันตรายในสมรภูมิ เพื่อหวนคืนสู่ เซฟโซน ที่แสนวิเศษที่สุดในชีวิตของเขาได้อย่างปลอดภัย

**************************************************

อยากสิงร่างน้ำเมยกับเพลงพิณพร้อมๆ กันเลยค่ะ