85.ญาติ ที่ไม่ได้แปลว่า ญาติ

85.ญาติ ที่ไม่ได้แปลว่า ญาติ

บรรยากาศยามบ่ายแก่ๆ บริเวณลานดินหน้ากองบังคับการฐานปฏิบัติการทหารพราน กรมทหารพรานที่ 35 ริมแนวชายแดนแม่สอดถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้เขียวชอุ่มและทิวเขาสลับซับซ้อน ลมชายแดนพัดพาไอดินชื้นและกลิ่นใบไม้ป่าโชยมาเป็นระลอก ผสมผสานกับเสียงสายน้ำจากลำธารที่ไหลจากน้ำตกในป่าผ่านเข้ามายังฐานทหาร แม้รอบฐานจะเต็มไปด้วยแนวบังเกอร์กระสอบทราย ลวดหนาม และกำลังพลทหารพรานชุดดำที่ตรวจตรารักษาความปลอดภัยอย่างเข้มงวด ทว่าบรรยากาศ ณ ลานกว้างกลับอบอวลไปด้วยความตื่นเต้นและรอคอย

ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเครื่องแบบทหารพรานสีดำสนิทของผู้กองกรินทร์ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมชานหน้าระเบียงกองบังคับการ ดวงตาคมกริบคอยทอดมองไปยังถนนลูกรังเส้นคดเคี้ยวที่ทอดยาวตัดผ่านดงไม้เข้ามายังฐานอย่างใจจดใจจ่อ ทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินไป หัวใจของคนเป็นพี่ชายเต้นรัวด้วยความร้อนรนระคนห่วงหา

นับตั้งแต่ภารกิจบุกทลายโรงงานผลิตยาเสพติดข้ามชาติของท้าวพันคำที่ฝั่งลาว ซึ่งตอนนั้นเขาติดภารกิจคุมพื้นที่ทางนี้อยู่จึงไม่สามารถเข้าร่วมทีมเคียงบ่าเคียงไหล่กับน้องชายได้ ด้วยความเป็นห่วงที่มีต่อน้องชาย แม้ข่าวจะยืนยันว่าภารกิจสำเร็จลุล่วงและผู้กองกวินทร์ปลอดภัยดี ทั้งยังได้ข่าวว่าน้องชายเพิ่งผ่านช่วงเวลาบีบหัวใจเรื่องที่เพลงพิณถูกทำร้ายมาได้ เขาก็ยิ่งอยากเห็นหน้าน้องชายของตัวเองด้วยตาคู่นี้หลังจากที่ก่อนหน้านี้เขากับน้องชายได้แต่ติดต่อหากันทางโทรศัพท์

บรื้นนน... เอี๊ยด!

เสียงเครื่องยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อทรงพลังดังกระหึ่มแหวกความเงียบของราวป่า ก่อนที่รถขับเคลื่อนสี่ล้อยกสูงลุยฝุ่นดินลูกรังจะเลี้ยวโค้งเข้ามาจอดสนิทหน้าลาน บานประตูด้านคนขับเปิดออกพร้อมกับการก้าวลงมาของเจ้าของรถในชุดกางเกงยีนกับเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ใส่ทับเสื้อกล้ามสีดำข้างใน นอกจากมัดกล้ามของเขาแล้วก็ยังเห็นรอยสักยันต์ อักขระโบราณโผล่พ้นออกมาจากเสื้อกล้ามด้วย ผู้กองกวินทร์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมแววตาคมกล้าที่เปี่ยมไปด้วยพลังและแววขี้เล่นซุกซน

ทันทีที่สายตาคมกริบสองคู่สบประสานกัน ผู้กองสองแฝดที่มีหัวใจผูกพันเป็นหนึ่งเดียวก็ยิ้มออกมาในทันที

“เรนเจอร์!”

“พี่ซีล!”

ผู้กองสองแฝดก้าวเท้าพรวดเข้าหากันอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโผเข้าสวมกอดกันแน่นเต็มแรง เสียงแขนแกร่งกระทบแผ่นหลังดังกึกๆ สองพี่น้องกอดรัดกันแนบแน่นถ่ายทอดความคิดถึง ความห่วงใย และความผูกพันที่ข้ามผ่านดงกระสุนและควันระเบิดมาทั้งชีวิต ผู้หมวดเขมทัตที่ยืนดูอยู่ห่างๆ แอบยิ้มให้ ทั้งชื่นชมในมิตรภาพของฝาแฝดคู่นี้แต่ก็หนักใจเช่นกัน...ผู้กองทั้งสองคนหน้าเหมือนกันจนแยกไม่ออก...ตอนนี้มาอยู่ด้วยกันเขาว่าเขาต้องมีทักผิด เรียกผู้กองผิดคนแน่ๆ แฝดอะไรก็ไม่รู้ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็น หน้าเหมือนกันยันติ่งหู

ผู้กองกรินทร์คลายอ้อมกอดออกเล็กน้อย สองมือหนาคว้าจับหัวไหล่แกร่งของน้องชาย บีบแน่นพลางกวาดสายตามองสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า แววตาคมเข้มที่เคยดุดัน บัดนี้ฉายประกายแห่งความโล่งอก ภาคภูมิใจ และเปี่ยมล้นไปด้วยความรัก

“เป็นห่วงมึงแทบแย่เรนเจอร์” น้ำเสียงของกรินทร์สั่นไหวเล็กน้อยด้วยความตื้นตัน “ตอนมึงไปลุยที่ฝั่งลาวพี่แทบนั่งไม่ติดเก้าอี้ ห่วงมึงกับทีมจนแทบเป็นบ้าที่ไม่ได้ไปอยู่ข้างๆ คอยระวังหลังให้”

ผู้กองกวินทร์ยิ้มกว้างออกมาอย่างอบอุ่น นัยน์ตาของเขาฉายแววรักพี่ชายฝาแฝดสุดหัวใจ เขายกมือขึ้นตบต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของผู้กองกรินทร์เบาๆ

“โอ๊ยอย่าห่วงเลยพี่ซีล ผมไม่ทำให้เสียชื่อลูกชายแม่ทัพภาคที่ 4 ท่าน ผบ.ทบ.แล้วก็หลานท่านนายพลปภพหรอก” ผู้กองกวินทร์ว่าพร้อมกับรอยยิ้มยียวนเหมือนทุกที แต่แล้วแววตาของเขาเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นดุดันขึ้นมาทันที “ภารกิจที่ลาวถึงจะสำเร็จ แต่กายยันต์มันก็ยังหนีรอดข้ามมาปักหลักที่นี่จนได้ ถึงภารกิจจะเสร็จแต่ก็มันก็ยังไม่สิ้นสุดดี อีกอย่างผมก็ปล่อยให้พี่ลุยเดี่ยวแบกรับงานหินอยู่คนเดียวไม่ได้หรอก พวกเราเป็นฝาแฝด เป็นเงาของกันและกัน ศึกนี้เราสองคนพี่น้องต้องร่วมมือทำด้วยกันเท่านั้น”

“ดีมาก!” ผู้กองกรินทร์ยิ้มรับด้วยแววตากร้าวแกร่ง สองพี่น้องสบตากันอย่างรู้ใจไร้ข้อกังขา “เรามาจบภารกิจนี้ไปด้วยกันนะไอ้น้องชาย! แล้วว่าแต่...มาที่นี่ได้น้องเพลงว่ายังไงบ้าง”

เท่านั้นแหละ... พอชื่อของเพลงพิณหลุดออกมาจากปากพี่ชาย รอยยิ้มยียวนเมื่อครู่นี้ก็พลันมลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบดุดันกลายสภาพเป็นความละห้อยละเหี่ย น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าอย่างรวดเร็ว สภาพแทบไม่ต่างจากราชสีห์ที่จู่ๆ ก็กลายเป็นลูกหมาตัวโตที่คิดถึงเมียขึ้นมาทันควัน

“ฮึก...ปวดใจ...พี่ซีลจะพูดถึงน้องเพลงทำไมเนี่ย!” ผู้กองกวินทร์โวยวายออกมา เขาทิ้งไหล่ลู่ ยืนทำหน้ามุ่ยพลางรีบยกหลังมือขึ้นปาดหางตาตัวเองก่อนที่จะมีใครมาเห็น

“ก็อย่างที่ผมบอกก่อนจะมานี่แหละ น้องเพลงเขาเป็นคนบอกให้ผมมาเอง... เขาบอกให้ผมมาทำงานให้เสร็จ เมียผมโคตรจะแสนดีเลยพี่ซีล น้องเพลงเข้าใจผมทุกอย่าง ยอมให้ผมมาจับปืนทำเพื่อชาติ แต่ใจผมเนี่ยสิ...ห่วงทั้งชาติ ห่วงทั้งลูกเมีย ผมไม่อยากห่างเมียเลยแม้แต่วินาทีเดียว!”

ผู้กองกรินทร์ถึงกับเลิกคิ้วมองน้องชายฝาแฝดที่จู่ๆ ก็เปิดโหมดทาสเมียจนแทบปรับอารมณ์ตามไม่ทัน

“น้องเพลงช่างแสนดีจริงๆ เข้าอกเข้าใจผัว เสร็จงานแล้วมึงต้องคอยดูแลน้องเพลงให้ดีนะเรนเจอร์ เกิดอีกร้อยชาติมึงก็หาไม่ได้หรอกเมียที่แสนดีแบบนี้ เขาคลอดลูกเมื่อไหร่มึงก็ต้องช่วยเขาเลี้ยงลูก ห้ามให้น้องเพลงลำบากเด็ดขาด” นึกถึงน้องสะใภ้แล้วผู้กองกรินทร์ก็ชื่นชมนัก หายากนะเมียที่จะเข้าใจผัวขนาดนี้ ห่วงใยความรู้สึกผัว สนับสนุนการทำงานของผัว มีเหตุผล เธอช่างสมกับที่เป็นสะใภ้ของบ้านสุวรรณเวช สมกับที่เป็นเมียทหาร เป็นลูกทหาร

“แล้วมึงจะทำหน้าเศร้าทำไมเนี่ย น้องเพลงเขาอุตส่าห์เป็นใจสนับสนุนหน้าที่การงานของมึง เพราะงั้นมึงต้องฮึกเหิม ต้องตั้งใจทำงานให้ดีให้น้องเพลงได้ภูมิใจนะ”

“ก็ผมคิดถึงเมียนี่พี่ซีล! เจ้าแฝดก็กำลังน่ารักมากเลยตอนนี้” ผู้กองกวินทร์ยิ้มเศร้าๆ ตามประสาคุณพ่อที่เห่อลูกแต่ต้องจากลูกๆ มาทำงานไกล “น้องเพลงเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆ จากอีทิชามา โชคดีที่เขากับลูกๆ ปลอดภัยแล้วก็แข็งแรงกันดี อ้อ! ตอนนี้เจ้าแฝดกำลังโตวันโตคืนเลยนะพี่ซีล ผมลองใช้เครื่องดอปเปลอร์ฟังเสียงหัวใจลูก เสียงหัวใจเจ้าแฝดทั้งสองคนเต้น ตุบๆๆๆ น่ารักมาก” ไม่ว่าเปล่าแต่ผู้กองกวินทร์ยังเอาโทรศัพท์ที่บันทึกเสียงหัวใจของลูกแฝดมาอวดให้พี่ชายได้ฟังด้วย ผู้กองกรินทร์รีบเอียงหูไปฟังทันทีด้วยความตื่นเต้นไม่ต่างกัน พอได้ยินเสียงหัวใจดวงน้อยๆ ทั้งสองดวงกำลังเต้นรัว ตุบๆๆๆ เขากับน้องชายก็ยิ้มออกมาพร้อมกันทันที เสียงหัวใจของเจ้าแฝดดังเพราะมากจริงๆ จนคุณพ่อทั้งสองคนแทบหุบยิ้มไม่ลง

“ผมยังอยากนอนเอาหูแนบท้องน้องเพลง ยังอยากกอดน้องเพลง อยากเฝ้าดูเขากินข้าวบำรุงลูก เฮ้อ! พอขับรถข้ามจังหวัดมา ไกลน้องเพลงมากขึ้นเรื่อยๆ ใจผมมันหวิวเหมือนจะขาดใจตายให้ได้เลยพี่ซีล”

ผู้กองกรินทร์คว้าคอเสื้อน้องชายมาตบหลังปลอบใจดัง ปั้กๆ เข้าใจน้องชายเป็นอย่างดี เมียก็แสนดี ลูกๆ ก็กำลังน่ารัก ขนาดเขาเป็นพ่อบุญธรรมเขายังรักเจ้าแฝดมากเลยแล้วกับคนเป็นพ่อจริงๆ ล่ะจะรักลูกมากแค่ไหน “งั้นเราก็ยิ่งต้องจบงาน มึงจะได้กลับไปหาเจ้าแฝดไวๆ”

“ดีพี่ซีล ยิ่งจบภารกิจไวเท่าไหร่ ผมก็จะได้ยิ่งรีบเหยียบคันเร่งกลับไปหอมแก้มน้องเพลงกับกอดเจ้าแฝดในท้องเร็วๆ!”

ผู้กองกวินทร์ยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความคิดถึงลูกทำเอาคนเป็นพี่ยิ้มกริ่ม ส่ายหน้าให้กับความคลั่งรักแบบไร้ขีดจำกัดของน้องชาย นี่ถ้ากุมาริกาอุ้มท้องลูกให้เขาบ้างเขาว่าเขาก็คงอาการไม่ได้ต่างจากน้องชายหรอก

ผู้กองกวินทร์เดินไปนั่งที่ขอบระเบียงอาคารกองบังคับการเพื่อส่งข้อความไปบอกเพลงพิณว่าตอนนี้เขามาถึงฐานทหารพรานของผู้กองกรินทร์ ส่วนผู้กองกรินทร์ก็เดินกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อหาน้ำหาท่ามาให้น้องชายดื่ม ซึ่งระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กำลังนั่งพิมพ์ข้อความคุยกับเพลงพิณอยู่นั้น รถกระบะคันหนึ่งก็ขับเข้ามาจอดข้างๆ รถของเขา ผู้กองกวินทร์เงยหน้าขึ้นมองครู่หนึ่งก็กลับมาสนใจข้อความในโทรศัพท์ต่อเพราะจำได้ว่านี่เป็นรถของที่ฐาน

ทหารพรานสามนายเดินลงมาจากรถ ที่ท้ายกระบะอัดแน่นไปด้วยข้าวของมากมายคาดว่าคงเป็นรถขนเสบียงของฐาน นายจ่าหนุ่มอย่างจ่าปกรณ์ค่อยๆ ประคองกล่องเค้กลงมาจากรถอย่างทะนุถนอมก่อนจะเดินยิ้มแป้นขึ้นมาบนอาคารกองบังคับการ พอเห็นผู้กองหนุ่มนั่งกดโทรศัพท์อยู่ที่ขอบระเบียงอาคารกองบังคับการจ่าปกรณ์ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง คิ้วของเขาขมวดกันจนย่น สายตามองผู้กองตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า...เมื่อเช้านี้ผู้กองยังแต่งเครื่องแบบทหารพรานอยู่เลย ทำไมตอนนี้ถึงมาแต่งชุดไปรเวทได้ล่ะ หรือว่ามีธุระจะออกไปไหน

“เออ...ผู้กองจะออกไปไหนหรอครับ”

“ไม่ได้จะไปไหน ผมเพิ่งมาถึง” คนตอบก็ตอบไปโดยที่ยังพิมพ์แชทคุยกับเมียอยู่ ลืมตัวไปชั่วขณะว่า ผู้กอง ที่จ่าปกรณ์หมายถึง เขาหมายถึงผู้กองกรินทร์ไม่ใช่ผู้กองกวินทร์

“เพิ่งมาถึง...” นายจ่าหนุ่มพึมพำทวนคำพูด ทีนี้คิ้วยิ่งขมวดกันมากขึ้นด้วยความสงสัย “ผู้กองไปไหนมาหรอครับ”

“ผมเพิ่งมาจากนครพนม”

ห๊า!!! มาจากนครพนม! เมื่อเช้าผู้กองยังมาตรวจแถวเช็กยอดพวกเขาอยู่เลย เขาออกไปซื้อเสบียงข้างนอกแค่แป๊บเดียวนี่ผู้กองไปไกลถึงนครพนมมาเลยหรอ ผู้กองวาร์ปหายตัวได้หรืออย่างไรกัน หรือว่า...ผู้กองแค่เล่นมุก แปลกแฮะ ปกติผู้กองไม่ค่อยจะพูดล้อเล่นอะไรแบบนี้ด้วยสิ

“นี่เค้กที่สั่งครับผู้กอง” เขายื่นถุงที่บรรจุกล่องเค้กให้ ตอนจะออกไปซื้อเสบียงที่ตัวอำเภอผู้กองกรินทร์ได้ให้เงินเขาเพื่อฝากซื้อเค้กเข้ามาด้วย เขาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ ผู้กองกรินทร์ถึงอยากกินเค้กขึ้นมา

“หา...เค้ก” คราวนี้ผู้กองกวินทร์เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์มามองกล่องเค้กที่นายจ่ายื่นมาให้ มันเป็นทอฟฟี่เค้กชิ้นใหญ่น่ากินมาก ซื้อมาจากร้านดังในตัวเมืองแม่สอดเสียด้วยสิ แต่เขาไม่ได้เป็นคนสั่งซื้อนี่ เอ๊ะ! อ้อ! จริงสิ ตอนนี้ยัยดาราติงต๊องนั่นก็อยู่ที่นี่ด้วยนี่นา ผู้กองกรินทร์คงฝากซื้อขนมมาให้เมียแล้วจ่าปกรณ์ก็ไม่ได้พูดกับเขาแต่จ่าปกรณ์กำลังเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นผู้กองกรินทร์

“อ้อ! ขอบใจมากนะจ่าที่อุตส่าห์หอบหิ้วมาให้ผม” เขารับกล่องเค้กมา แต่ว่าเค้กชิ้นใหญ่ขนาดนี้กุมาริกาจะกินหมดหรอ ดาราเขาต้องรักษาหุ่นไม่ให้อ้วนนี่ งั้นในฐานะที่เธอเป็นพี่สะใภ้ของเขาและเขาก็เป็นน้องผัวที่ดี เดี๋ยวเขาจะช่วยเธอกินแล้วอ้วนแทนเธอก็ได้

พอคิดได้ดังนี้ผู้กองกวินทร์ก็แกะกล่องเค้กออกทันที ทอฟฟี่เค้กก้อนใหญ่ทรงสี่เหลี่ยมที่หั่นมาเป็นชิ้นพอดีคำส่งกลิ่นหอมฉุย ท่าทางน่าจะเพิ่งทำเสร็จมาใหม่ๆ

“กินด้วยกันมั้ยจ่า” เขายื่นกล่องเค้กไปหาจ่าปกรณ์ มีน้ำใจกับเพื่อนร่วมอาชีพเสมอแต่นายจ่ากลับส่ายหน้าปฏิเสธ

จ่าปกรณ์มองผู้กองหนุ่มงงๆ ทำไมวันนี้ผู้กองทำตัวแปลกๆ นักวะ แปลกตั้งแต่ฝากซื้อเค้กแล้ว ปกติผู้กองก็ไม่ค่อยกินของหวานนี่นา แล้วดูสิ อ้าปากกว้างยัดเค้กชิ้นโตเข้าปากแบบนี้เขายิ่งไม่เคยเห็น เอ๊ะ! คราวนี้นายจ่าหนุ่มมองไปที่เสื้อตัวในของผู้กองตรงหน้าตน ภายใต้เสื้อกล้ามที่ผู้กองใส่อยู่ เนื้อตัวที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามมีรอยสักยันต์อักขระอยู่เต็มเลย

“ผู้กองไปสักมาหรอครับ” สักตอนไหนทำไมเขาไม่รู้ เมื่อวานตอนเย็นผู้กองใส่เสื้อกล้ามมาวิ่งออกกำลังกายกับพวกเขายังไม่เห็นมีรอยสักเลย แล้วทำไม...

“อ้าวจ่า มาแล้วหรอ” ก่อนที่จ่าปกรณ์จะงงไปยิ่งกว่านี้ผู้กองกรินทร์ตัวจริงก็เดินออกมาจากห้องทำงานพร้อมกับขวดน้ำในมือ

“เฮ้ย!!!” จ่าปกรณ์ถึงกับสะดุ้งสุดตัวทำหน้าเหวอ เขามองสลับไปมาระหว่าง ผู้กองกรินทร์คนที่เพิ่งยื่นเค้กให้เขากินเมื่อครู่ กับผู้กองกรินทร์คนที่เพิ่งเดินถือขวดน้ำออกมาจากห้องทำงาน ภาพตรงหน้าทำเอานายจ่าหนุ่มถึงกับเข่าอ่อนจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น

“ผู้กองซีลอยู่นี่” เขาชี้ไปทางผู้กองกรินทร์ก่อนที่จะหันมาทางผู้กองอีกคนที่กำลังกินเค้กอยู่ “งั้นนี่ก็ต้องเป็น...ผู้กองเรนเจอร์!”

ผู้กองกวินทร์ที่กำลังเคี้ยวเค้กตุ้ยๆ อยู่ในปากถึงกับหลุดขำพรืดออกมา เค้กชิ้นโตเกือบหลุดจากปาก ก่อนจะรีบกลืนแล้วยิ้มกว้างเป็นเชิงยอมรับความจริง แม้จะเป็นยิ้มแบบเดียวกับยิ้มของผู้กองกรินทร์ แต่รอยยิ้มของผู้กองกวินทร์ก็มักจะมีความทะเล้นปนอยู่นิดๆ

ผู้กองกรินทร์ตัวจริงมองจ่าปกรณ์แล้วก็หลุดหัวเราะหึๆ ในลำคอ “ตกใจอะไรขนาดนั้นจ่า จ่าก็เคยเจอน้องชายผมบ่อยๆ ไม่ใช่รึไง ยังจำหน้าพวกผมไม่ได้อีกหรอ”

จำได้...ขนาดผู้หมวดศิขรินน้องชายร่วมสายเลือดแท้ๆ ยังเคยทักพี่ชายตัวเองผิดคนเลย เล่นเหมือนกันยันติ่งหูแบบนี้ใครเขาจะไปแยกออกกันล่ะ นายจ่าหนุ่มคิด

“ถึงว่าล่ะครับ เมื่อวานนี้ผู้กองยังไม่มีรอยสักเลย” จ่าปกรณ์มองรอยสักยันต์ที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามของผู้กองกวินทร์ รอยสักอะไรก็ไม่รู้แต่ดูสวย ดูเท่ ดูขลังเป็นบ้าเลย

“จ่าชอบหรอ อยากสักบ้างมั้ยเดี๋ยวผมพาไปสัก แต่ต้องอดทนหน่อยนะเพราะคนสักค่อนข้างซาดิสส์” ผู้กองกวินทร์ไม่พูดเปล่าแต่ยังถอดเสื้อเชิ้ตออกให้เหลือแต่เสื้อกล้ามเพื่อโชว์รอยสัก เมื่อก่อนก็ไม่ค่อยปลื้มรอยสักเท่าไหร่หรอก แต่นับตั้งแต่ที่เพลงพิณบอกว่าพอดูดีๆ รอยสักของเขาก็สวยและเท่อยู่ไม่ใช่น้อย ตั้งแต่นั้นมาเขาก็รู้สึกชอบรอยสักของตัวเองเป็นอย่างมาก อะไรที่เมียว่าดีเขาก็ว่าดีด้วย

“จะดีหรอครับผู้กอง” เหมือนจ่าปกรณ์จะสนใจ ผู้กองกวินทร์ก็เลยเข้ามากอดคออีกฝ่ายอย่างเป็นกันเอง

“ดีสิ! สักเลยมะเดี๋ยวนัดคิวคนสักให้”

“แต่แฟนผมไม่ชอบคนมีรอยสักนะครับ”

“เมื่อก่อนเมียผมก็ไม่ชอบเหมือนกัน แต่ตอนนี้นะ...ชอบมาก”

ผู้กองกรินทร์ได้แต่กลอกตาตาม ไอ้หมอนี่มาทีไรหาเรื่องมามอมเมาลูกน้องของเขาอยู่เรื่อย แล้วจ่าปกรณ์ก็ดันไปเออออกับมันด้วยสิ

ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กำลังหาเรื่องมาเป่าหูจ่าปกรณ์อยู่นั้นผู้กองกรินทร์ก็หันมาทางกล่องเค้กที่น้องชายวางเอาไว้ที่ขอบระเบียงทันที ทอฟฟี่เค้กหน้าเม็ดมะม่วงหิมพานต์คาราเมลหอมกรุ่นที่ถูกหั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมพอดีคำ เขาตั้งใจฝากจ่าปกรณ์ซื้อมาจากร้านชื่อดังในตัวเมืองแม่สอดตั้งแต่เช้าเพื่อจะแอบไปเซอร์ไพรส์เอาใจกุมาริกาที่บ้านพักเพราะเป็นขนมที่เธอชอบมาก

แต่เพราะจ่าปกรณ์แยกฝาแฝดอย่างพวกเขาไม่ออก พอเห็นผู้กองกวินทร์ก็นึกว่าเป็นเจ้านายตัวเองเลยยื่นกล่องเค้กให้ และผลลัพธ์ก็คือ... ตอนนี้เค้กในกล่องแหว่งหายไปแล้วด้วยฝีมือของไอ้น้องชายตัวดี!

ในขณะที่ผู้กองกวินทร์กำลังยืนเท้าสะเอว เล่าเรื่องอิทธิฤทธิ์รอยสักยันต์อักขระบนแผงอกให้จ่าปกรณ์ฟังอย่างออกรสออกชาติอยู่นั้น...

หมับ! มือหนาของผู้กองกรินทร์ก็เอื้อมไปคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของน้องชาย ก่อนจะออกแรงกระชากลากถูร่างยักษ์ของผู้กองกวินทร์ให้เซถอยหลัง กึ่งลากกึ่งดึงแยกออกมาตรงมุมระเบียงที่ลับสายตาคนอย่างรวดเร็ว ทำเอาจ่าปกรณ์ที่กำลังตั้งใจฟังเรื่องคาถาอาคมยืนเกาหัวแกรกๆ อย่างงุนงง

"เฮ้ยๆๆ อะไรเนี่ยพี่ซีล! ก็จ่าปกรณ์เขาสนใจอยากสักบ้างทำไมต้องห้ามด้วย ถ้าสักในร่มผ้าเวลาแต่งชุดเครื่องแบบแล้วไม่เห็นรอยสัก ทหารเขาสักได้นะเว้ย!" ผู้กองกวินทร์โวยวายเบาๆ เพราะนึกว่าพี่ชายจะต่อว่าเรื่องนี้ แต่...

ผู้กองกรินทร์รีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะปากขู่ฟ่อ ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบเสียงลอดไรฟันให้ได้ยินกันแค่สองคน แววตาคาดโทษดั่งเสือร้าย เรื่องที่เขาพากุมาริกามาที่นี่คนที่ฐานยังไม่มีใครรู้นอกจากเหล่าน้องชายของเขา

"เรนเจอร์! มึงกล้าดียังไงมาแอบกินเค้กในกล่องนั้นวะ!" ผู้กองกรินทร์ชี้หน้าขู่ "นั่นมันทอฟฟี่เค้กที่กูอุตส่าห์ฝากจ่าปกรณ์ซื้อมาจากในเมืองเพื่อที่กูจะเอาไปให้น้ำเมยนะโว้ย! มึงกินไปตั้งกี่ชิ้นเนี่ยไอ้ตัวดี!"

ผู้กองกวินทร์แทนที่จะสลด เขากลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ยืนลอยหน้าลอยตายักคิ้วหลิ่วตาใส่พี่ชายอย่างหน้าตาเฉย ก่อนจะกระซิบตอบกลับด้วยสีหน้าและท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจขั้นสุด

"อ้าว... ก็ผมนึกว่าพี่ฝากจ่าปกรณ์ซื้อมาเลี้ยงต้อนรับผม" ผู้กองกวินทร์ยิ้มกริ่ม "อีกอย่างนะพี่ซีล... ยัยน้ำเมยเป็นถึงซูเปอร์สตาร์ระดับประเทศ ดาราดังเขาไม่กินของหวานเยอะหรอกพี่เดี๋ยวหุ่นพัง อ้วนขึ้นมาแล้วเสียงานเสียการหมด ผมเป็นน้องผัวที่แสนดีเลยต้องยอมเสียสละเอาตัวเองเข้าแลก ช่วยกินตัดหน้าเพื่อช่วยยัยนั่นลดความอ้วนต่างหากล่ะ!"

"ห่ามึง! มึงอย่ามาแถข้างๆ คูๆ!" ผู้กองกรินทร์แทบจะยกเท้าเตะก้นน้องชายด้วยความหมั่นไส้ "น้ำเมยผอมจนตัวจะปลิวอยู่แล้ว กูตั้งใจจะขุนให้มีน้ำมีนวลแล้วดูมึงทำ... กินไปจนหน้าเค้กแหว่ง ถ้าน้ำเมยรู้ว่ามีคนแอบกินเค้กของเขามึงเตรียมตัวโดนน้ำเมยเอาส้นสูงเคาะหัวได้เลย!"

"โธ่พี่ซีล... ผมช่วยคุมแคลอรีให้ยัยน้ำเมยขนาดนี้พี่ต้องขอบคุณผมสิ ไม่ใช่มาทำตาเขียวใส่แบบนี้!" ผู้กองกวินทร์ว่าพลางหัวเราะหึๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ยิ่งเห็นพี่ชายหวงของกินให้เมียก็ยิ่งชอบใจเข้าไปใหญ่

ผู้กองกรินทร์ไม่รู้จะด่าน้องชายอย่างไรต่อแล้วก็เลยถือกล่องเค้กกลับเข้าไปในห้องทำงานเพื่อเอาเค้กไปจัดเรียงใหม่กลบเกลื่อนร่องรอยที่ถูกขโมยไป ฝ่ายผู้กองกวินทร์ก็หัวเราะหึๆๆ แค่แอบกินเค้กแค่นี้ทำเป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตไปได้ ถึงยกทั้งกล่องเค้กไปให้กุมาริกาแต่เขาก็ฟันธงเลยว่ายัยเด็กนั่นกินไม่หมดหรอก

แล้วพอผู้กองกวินทร์เดินกลับมาหาจ่าปกรณ์เพื่อจะคุยเรื่องการสักยันต์ต่อคราวนี้ก็มีรถคันหนึ่งขับเข้ามาจอดอยู่อีกข้างของรถเขา พอเห็นรถผู้กองกวินทร์ก็ยิ้มขึ้นทันทีเมื่อรู้ดีว่าเป็นรถใคร ผู้หมวดศิขรินเดินยิ้มแฉ่งลงมาจากรถก่อนจะรีบอ้อมมาเปิดประตูรถอีกฝั่งให้กับขวัญคณิน สาวน้อยหน้าหวานก้าวลงมาจากรถอย่างนุ่มนวล เธอสวมชุดเครื่องแบบทหารบกอย่างทะมัดทะแมง เส้นผมดำขลับถูกเกล้าเก็บเรียบร้อยใต้หมวกเครื่องแบบอย่างสง่างาม ทันทีที่หันมาเห็นผู้กองกวินทร์ยืนกอดอกอยู่ตรงระเบียง เธอก็ยืดตัวตรงแล้วยกมือขึ้นทำความเคารพ วันทยหัตถ์อย่างเข้มแข็งและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของพยาบาลทหารที่ได้รับการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดี

“สวัสดีค่ะพี่ซีล” เห็นน้องสาวในชุดเครื่องแบบสง่างามผู้กองกวินทร์ก็อดยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้ แต่ที่ทำให้เขาต้องกลั้นขำจนแก้มตุ่ยก็เพราะขวัญคณินดันทักเขาว่า พี่ซีล ยัยเด็กนี่... อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กยังทักชื่อพี่ชายสลับกันอีก มันน่าทุบหัวจริงๆ เชียว

ฝ่ายจ่าปกรณ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ พลางส่ายหน้าขำจนตัวโยก ตอนนี้เขาไม่รู้สึกผิดแล้วล่ะที่ทักผู้กองผิดคนเพราะแม้แต่น้องสาวของผู้กองแท้ๆ ก็ยังทักพี่ชายตัวเองผิดเหมือนกัน

“ทำไมแต่งตัวแบบนี้คะ พี่ซีลจะออกไปไหนหรอมารีนอุตส่าห์ทำกับข้าวมาฝากเยอะแยะ” ขวัญคณินไม่ได้สนใจจ่าปกรณ์ที่กำลังขำอยู่ เธอชี้มาทางปิ่นโตกับข้าวที่ผู้หมวดศิขรินกำลังถือลงมาจากรถ เธอรู้มาว่าพี่ชายแอบเอากุมาริกามาที่ฐานก็เลยทำของกินอร่อยๆ มาฝากกุมาริกา มาเยี่ยม มาพูดคุยกันตามประสาสาวๆ

ผู้หมวดศิขรินชะงักกึกทันทีเมื่อหันมามองทางพี่ชายที่ตอนนี้ไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารพราน ตอนแรกก็ว่าจะทักตามขวัญคณินนั่นแหละแต่เพราะเขาตาไวและช่างสังเกตกว่าขวัญคณินก็เลยเห็นอักขระยันต์ที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามของพี่ชาย ไม่ใช่ละ! เขาเกือบจะทักชื่อพี่ชายผิดคนเสียแล้วสิ นี่ไม่ใช่ผู้กองกรินทร์

“พี่ไม่ได้จะออกไปไหน พี่เพิ่งมา” คนเป็นพี่ชายตอบน้องสาวหน้าตาย

“เพิ่งมา...อ้าว พี่ซีลไปไหนมาหรอคะ” คิ้วเรียวสวยๆ ของขวัญคณินย่นเข้าหากัน จนผู้หมวดศิขรินที่กำลังกลั้นหัวเราะตามจ่าปกรณ์ต้องรีบเข้าไปเตือนคนรัก

“มารีน...นี่ไม่ใช่พี่ซีล” เขารีบกระซิบบอก เท่านั้นแหละขวัญคณินก็ทำตาโตอ้าปากค้างทันที ดวงตาคู่สวยเพิ่งสังเกตเห็นรอยสักยันต์ที่ตัวพี่ชาย เป๊ะเลย! ถึงว่าสิพอเธอทักเขาแล้วเขาทำหน้าตึงๆ ใส่ ปัดโธ่! เป็นน้องสาวในไส้แท้ๆ แต่ก็ยังแยกพี่ชายฝาแฝดของตัวเองไม่ออกอีก

“อุ๊ย! พี่เรนเจอร์...แฮ่ๆ” สาวน้อยหัวเราะแห้งๆ ด้วยความเก้อเขินพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอนขอโทษมาให้พี่ชาย แต่ก็เหมือนจะไม่ได้ผลเมื่อผู้กองกวินทร์เดินเข้ามาล็อกคอเล็กๆ ของเธอเอาไว้แล้วหยิกแก้มของเธอเป็นการสั่งสอน

“อย่าไปบอกใครเขานะว่าเราเป็นพี่น้องกัน โตมาด้วยกัน มีพี่ชายอยู่สองคนก็ยังแยกไม่ออกอีกว่าใครเป็นใคร นี่แน่ะๆๆ”

ถึงจะทำเป็นลงโทษน้องสาวแต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้ลงมือแรงเพราะกลัวน้องสาวจะเจ็บตัว ขวัญคณินก็เหมือนกับเพลงพิณนั่นแหละ เรียบร้อย อ่อนโยน นุ่มๆ นิ่มๆ ไม่ได้อึดถึกทนเหมือนกับแก้วเจ้าจอม ส่วนนทีธาราจะออกแนวไปทางน้องสาวคนเล็ก ร่าเริงมีเหล่าพี่ๆ อย่างพวกเขาคอยตามเอาใจ

“โอ๊ย! แก้มมารีนช้ำหมด” ขวัญคณินโอดครวญแล้วยกมือขึ้นกุมแก้มของตัวเองเอาไว้เมื่อผู้กองกวินทร์ปล่อยตัวเธอแล้ว ผู้หมวดศิขรินรีบวางปิ่นโตอาหารลงก่อนจะมาช่วยก้มๆ เงยๆ ดูแก้มให้ขวัญคณินด้วยความเป็นห่วง เห็นแล้วผู้กองกวินทร์ก็ชักสีหน้าใส่

“ใกล้หัวใจตั้งเยอะไม่ตายหรอก รู้ว่าเป็นแฟนกันแต่อย่ามาหวานใส่ให้มันมากรีคอน เกรงใจพี่ชายของมารีนด้วย”

“พี่ชายของมารีนก็เป็นคนเดียวกันกับพี่ชายของผมเหมือนกันนะพี่เรนเจอร์ อย่าลำเอียงรักน้องไม่เท่ากันสิครับ”

“เวรกรรม! นี่กูต้องเลือกเข้าข้างใครดีเนี่ย คนหนึ่งก็ญาติฝั่งพ่อ อีกคนก็ญาติฝั่งแม่” ผู้กองหนุ่มบ่นงึมงำอยู่คนเดียวจนจ่าปกรณ์หัวเราะตาม จะหวงน้องสาวก็สงสารน้องชาย จะเข้าข้างน้องชายก็เกิดหวงน้องสาวขึ้นมา ทำตัวไม่ถูกจริงๆ เว้ย!

ผู้กองสองแฝด ผู้หมวดศิขรินและขวัญคณินลุ้นกันจนแทบลืมหายใจเมื่อผู้กองกรินทร์เอาทอฟฟี่เค้กมาให้กุมาริกาที่บ้านพักในตอนเย็น ตอนที่ทุกคนมากุมาริกากำลังนั่งอ่านบทละครอยู่เพราะพรุ่งนี้เธอจะต้องกลับไปถ่ายละครต่อแล้ว กุมาริกาดีใจมากเมื่อได้เจอขวัญคณินแต่พอเห็นหน้าผู้กองกวินทร์เธอก็ชักสีหน้าเซ็งใส่อย่างไม่มีปกปิด

“กินๆ ไปเหอะพี่ซีลอุตส่าห์ซื้อมาให้” ผู้กองกวินทร์ว่าเมื่อเห็นกุมาริกาถือกล่องเค้กแล้วก้มหน้าพิจารณาเค้กในกล่องอย่างสงสัย ทอฟฟี่เค้กเป็นขนมที่เธอชอบมากและได้ชิมมาหลายร้านรวมถึงร้านของเค้กในมือเธอด้วย ร้านนี้เป็นร้านดังและมีหลายสาขา ผู้กองกรินทร์เคยซื้อให้เธอกินและเธอก็เคยซื้อไปฝากน้องชมพูกับน้องโมกที่บ้านบ่อยๆ ร้านนี้เขาจะขายทอฟฟี่เค้กทั้งก้อนแต่จะตัดเป็นชิ้นให้ และทุกครั้งก็จะตัดได้ 20 ชิ้นใส่กล่องได้พอดี แต่ทำไมครั้งนี้...มีแค่ 16 ชิ้น

“เค้กหายไป 4 ชิ้นค่ะ...” น้ำเสียงหวานเรียบนิ่งทว่าชวนขนหัวลุกหลุดออกมาจากริมฝีปาก กุมาริกาเงยหน้าขึ้นจากกล่องเค้ก ดวงตาหวานสวยกวาดมองผู้ชายร่างยักษ์สามคนกับสาวน้อยอีกหนึ่งคนที่ยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ที่ระเบียงบ้านพักของผู้กองกรินทร์ ทั้งสี่คนพี่น้องนี่ต้องมีอะไรตุกติกกันแน่ๆ เธอคิด

บรรยากาศในบ้านพักพลันเงียบกริบราวกับป่าช้า ผู้กองกรินทร์ ผู้กองกวินทร์ และผู้หมวดศิขรินทร์ลอบกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย แต่ละคนยืนเกร็งตัวตรงแด่วยิ่งกว่าตอนยืนเคารพธงชาติยามเช้า

ขวัญคณินที่ไม่ได้กินทอฟฟี่เค้กด้วยเพราะขืนเธอกินไปอีกชิ้น ตัวเลขจะไม่ลงตัวและจัดแถวเค้กใหม่ไม่ได้เริ่มออกอาการร้อนตัวอย่างเห็นได้ชัด เธอเป็นพยาบาลทหารไม่ใช่ทหารหน่วยรบพิเศษสกิลการเก็บอาการจึงติดลบ ดวงตากลมโตเลิ่กลั่กสลับไปมาระหว่างพี่สะใภ้กับพวกพี่ชาย อีกใจก็กลัวโดนหางเลข อีกใจก็ไม่อยากโกหกกุมาริกา

“คือว่า... คุณน้ำเมยคะ ความจริง...อุ๊บ!”

ยังไม่ทันที่ขวัญคณินจะพูดจบประโยค ผู้กองกวินทร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ไวปานวอก เขารีบยื่นมือหนาเข้ามารวบตัวน้องสาวแล้วเอามือตะปบปิดปากขวัญคณินไว้แน่นสนิทพร้อมกับส่งยิ้มแห้งให้ยัยเด็กพี่สะใภ้ แต่ท่าทางมีพิรุธโจ่งแจ้งระดับสิบเต็มสิบก็ทำเอากุมาริกาหรี่ตาลงทันที

“ทำไมคุณลุงแฝดน้องต้องปิดปากคุณมารีนด้วยคะ”

สายตาพิฆาตตวัดกลับมาจิกใส่คนรักทันที ผู้กองกรินทร์สะดุ้งเฮือกรีบหลุบตาต่ำแกล้งยืนมองปลายเท้าตัวเอง ไม่กล้าสบตาคมกริบของเมียรักแม้แต่เสี้ยววินาที ขืนสารภาพออกไปตอนนี้ มีหวังคืนนี้ได้ย้ายไปนอนกอดกระสอบทรายนอกบ้านแน่

เมื่อเห็นผู้กองกรินทร์เอาแต่อ้ำอึ้งเป็นใบ้ กุมาริกาจึงเบนเป้าหมายเลื่อนสายตาดุจัดไปจ้องเขม็งที่ผู้หมวดศิขรินแทน

“หมวดรีคอน... พูดความจริงมาค่ะ!”

พอโดนสายตาพลังทำลายล้างสูงจ้องตรงๆ เข้าไป ผู้หมวดศิขรินที่กลัวจะโดนลากไปขึ้นลานประหารร่วมด้วยก็ทนแรงกดดันไม่ไหว คดีเก่าที่แกล้งปวดท้องยังไม่ทันจะได้เคลียร์เลยนี่เขาจะได้คดีใหม่เพิ่มแล้วหรอ

“พี่เรนเจอร์ครับคุณน้ำเมย! พี่เรนเจอร์เป็นคนเริ่ม!” ผู้หมวดศิขรินชี้หน้าพี่ชายที่ยังคงปิดปากขวัญคณินอยู่อย่างไว “พี่เรนเจอร์แอบกินไปสองชิ้น แล้วพี่ซีลก็พยายามจะจัดทรงเค้กใหม่ให้ จะเรียงให้เป็นหกแถว แถวละสามชิ้น แต่มันยาวล้นกล่องปิดฝาไม่ได้ครับ!”

“เฮ้ย! ไอ้รีคอน มึงฟ้องนายขายพี่หรอวะ!!!” ผู้กองกวินทร์ตาค้าง ร้องด่าน้องชายเสียงหลง

“แล้วมันยังไงต่อคะ!” กุมาริกากอดอก คิ้วขมวดมุ่น

“แล้วพี่เรนเจอร์เขาก็หัวหมอไงครับ!” ผู้หมวดศิขรินสารภาพต่อแบบไม่คิดชีวิต “พี่เรนเจอร์บอกว่าต้องตัดออกอีกสองชิ้นถึงจะจัดให้เป็นสี่คูณสี่ได้สิบหกชิ้นพอดีกล่อง แล้วไอ้สองชิ้นที่หยิบออกมานั่น... พี่เรนเจอร์ก็จับยัดใส่ปากผมกับพี่ซีลคนละชิ้นเพื่อให้พวกผมตกเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดช่วยทำลายหลักฐานครับ ผมไม่ได้ตั้งใจกินเล้ยยย โดนบังคับชัดๆ ผมกับมารีนไม่รู้เรื่องอะไรเลยนะครับ”

“ไอ้รีคอน! ตอนฝึกทหารมึงสอบผ่านการฝึกถูกจับตัวเป็นเชลยศึกมาได้ยังไง! มึงคายความลับเก่งแบบนี้ครูฝึกไม่กระทืบมึงหรอ!!!” ผู้กองกวินทร์รีบปล่อยขวัญคณินแล้วจะมาเล่นงานน้องชายจนผู้หมวดศิขรินต้องรีบถอยไปหลบอยู่หลังเสาบ้านพัก

“ก็ตอนฝึก ครูฝึกสอนให้รักษาความลับห้ามบอกศัตรู แต่ครูฝึกไม่ได้สอนให้รักษาความลับกับพี่สะใภ้นี่ครับ” ผู้หมวดหนุ่มชะโงกหน้าออกมาเถียงข้างๆ คูๆ “ผมกับคุณน้ำเมยไม่เคยมีเรื่องผิดใจกันใครจะอยากโดนหางเลขไปด้วยล่ะ”

กุมาริกาไม่ได้สนใจการทะเลาะเบาะแว้งของสองพี่น้อง เธอกอดอกแน่นแล้วค่อยๆ ผุดรอยยิ้มเย็นยะเยือก แสยะยิ้มโหดใส่ผู้กองกวินทร์อย่างเอาเรื่อง นัยน์ตาคู่สวยฉายแววผู้กุมชัยชนะก่อนที่นิ้วเรียวจะหยิบโทรศัพท์มากดโทรออกอย่างใจเย็น ปลายสายไม่ต้องเดาให้ยาก... เรื่องนี้ต้องถึงหูซ้อรอง!

และผลลัพธ์ของสายโทรศัพท์เพียงสายเดียว ก็ทำให้ภาพตัดมาสู่ความบันเทิงยามโพล้เพล้ของบ้านพักผู้กองกรินทร์

ตึก... ตึก... ตึก...

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

เสียงฝีเท้าหนักๆ สองคู่ประสานเสียงหอบหายใจดังลอยวนเวียนอยู่รอบตัวบ้านพัก ร่างสูงใหญ่กำยำของสองผู้กองแฝดในชุดเสื้อกล้ามเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ กำลังก้มหน้าก้มตาวิ่งจ๊อกกิ้งรอบบ้านพักเป็นรอบที่สามสิบแปด

ด้วยความที่ผู้กองกวินทร์รักและกลัวเมียสุดชีวิต เขารับไม่ได้เด็ดขาดหากเพลงพิณจะมองว่าเขาเป็นคนนิสัยไม่ดี เกเร ชอบแกล้งคนอื่นหรือเป็นสามีที่ไม่น่ารัก เมื่อเพลงพิณเอ่ยปากดุผ่านสายโทรศัพท์และเห็นพ้องต้องกันกับกุมาริกาว่าการขโมยกินเค้กเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง ผู้กองกวินทร์จึงยอมจำนนแต่โดยดี ก้มหน้ารับบทลงโทษวิ่งรอบบ้านพักจนกว่ากุมาริกาจะพอใจ โดยมีเพลงพิณถือสายเปิดกล้องวิดีโอคอลวางตั้งโต๊ะเป็นพยาน

ส่วนผู้กองกรินทร์... ในฐานะที่ทำหน้าที่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด พยายามจัดทรงเค้กใหม่เพื่อช่วยอำพรางหลักฐาน ก็โดนเมียรักสั่ง ธำรงวินัย ให้ออกไปวิ่งรับกรรมเป็นเพื่อนน้องชายอย่างไม่มีทางเลี่ยง

ในขณะที่บนระเบียงบ้านพักตอนนี้กุมาริกากำลังนั่งตักต้มยำไก่บ้านซดน้ำซุปอย่างเอร็ดอร่อยซึ่งเป็นเมนูเด็ดที่ขวัญคณินทำมาฝากพร้อมกับชุดน้ำพริกผักสด ผัดกะเพราไก่และปลาทอด เคียงข้างด้วยจานทอฟฟี่เค้กที่เหลือสิบหกชิ้นเป็นของหวาน หญิงสาวเคี้ยวข้าวตุ้ยๆ พลางเหลือบมองเงาร่างสูงสองร่างที่วิ่งผ่านระเบียงหน้าบ้านด้วยสีหน้าเปี่ยมสุข ริมฝีปากอิ่มระบายยิ้มหวานอย่างผู้ชนะที่สามารถปราบพยศเสือร้ายฝาแฝดลงได้

“น้ำพริกหนุ่มอร่อยมากเลยค่ะ คุณมารีนกับหมวดรีคอนกินเยอะๆ นะคะ” กุมาริกาเอ่ยอย่างอารมณ์ดี พลางตักกับข้าวใส่จานให้ขวัญคณินกับผู้หมวดศิขรินเป็นรางวัลที่ยอมสารภาพความจริง

ทางด้านขวัญคณินที่นั่งอยู่ข้างๆ กุมาริกา แม้จะมีอาหารน่ากินวางอยู่เต็มโต๊ะแต่เธอกลับแทบกลืนไม่ลง สองแขนเล็กยังคงกอดกระเป๋าพยาบาลใบใหญ่ไว้แนบอกแน่น สายตามองตามร่างของพี่ชายทั้งสองที่วิ่งวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจสุดขีด กลัวเหลือเกินว่าผู้กองทั้งสองคนจะหน้ามืดหรือเป็นลมล้มพับไป หากมีใครล้มลงไปเธอพร้อมจะสปริงตัวถือแอมโมเนียกับเกลือแร่พุ่งออกไปปฐมพยาบาลทันที

ส่วนหมวดศิขรินที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่ข้างคนรักเขามองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดแล้วก็ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ พลางยกมือทาบอกแอบสวดมนต์ภาวนาในใจอย่างเงียบๆ

คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง... ชาตินี้ขออย่าให้น้องมารีนของเขามีสกิลลงโทษโหดแบบพี่สะใภ้สองคนนี้เลยเถอะ!’

ผู้หมวดหนุ่มแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าหวานของขวัญคณินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความภักดี เขาสาบานกับตัวเองเลยว่า ต่อแต่นี้ไปเขาจะเป็นพี่รีคอนที่แสนดี ว่านอนสอนง่าย จะตามใจขวัญคณินทุกอย่าง และที่สำคัญที่สุด... เขาจะไม่มีวันคิดสั้นไปท้าทายอำนาจของ ‘เมีย’ แบบที่พี่ชายฝาแฝดทั้งสองคนกำลังวิ่งชดใช้กรรมอยู่ตอนนี้เด็ดขาด!

หลังจากมื้อเย็นผ่านไปและช่วยปฐมพยาบาลให้พี่ชายทั้งสองคนแล้วขวัญคณินกับผู้หมวดศิขรินก็ขอตัวกลับฐานของตัวเอง ซึ่งพอน้องๆ กลับไปผู้กองกรินทร์ก็เริ่มแผนการอ้อนกุมาริกาทันที ร่างแกร่งนอนแผ่อยู่บนโซฟาไม้หวาย แกล้งส่งเสียงร้องโอดโอยเกินจริงราวกับกระดูกจะหัก

"โอย... น้ำเมยขา พี่ปวดขาไปหมดแล้ว กล้ามเนื้อตรงน่องมันกระตุกไม่หยุดเลยค่ะ สงสัยเมื่อกี้ใช้แรงเยอะไปหน่อย โอย..."

"สมน้ำหน้าค่ะ ใครใช้ให้ไปสมรู้ร่วมคิดแกล้งน้ำเมยล่ะคะ" กุมาริกาบ่นอุบ แต่สองมือนุ่มกลับหยิบยานวดมาช่วยบรรจงคลึงเบาๆ ที่ต้นขาและน่องแกร่งอย่างใส่ใจ "เจ็บตรงไหนอีกมั้ยคะ คราวหลังอย่าหาทำอีกนะพี่ซีล"

"ตรงนี้ด้วยค่ะ... แล้วก็ตรงหัวใจด้วย เมียดุจนหัวใจพี่ช้ำไปหมดแล้วเนี่ย" ผู้กองหนุ่มอมยิ้มตาพราว คว้ามือน้อยของเมียรักมาจูบฟอดใหญ่ ยอมโดนทำโทษก็เพื่อแลกกับการได้เรียกร้องความสนใจนอนหนุนตักให้กุมาริกาเอาอกเอาใจ

ทางด้านผู้กองกวินทร์ที่ยืนมองอยู่ตรงมุมห้องก็แอบยิ้มขำ เขารู้ดีว่าพรุ่งนี้กุมาริกาจะต้องรีบเดินทางกลับไปเข้ากองถ่ายละครที่อุ้มผางต่อ คืนนี้จึงควรเป็นเวลาส่วนตัวของพี่ชายฝาแฝดกับคนรักที่จะได้ตักตวงความสุขกันให้เต็มที่ เขาจึงหยิบเปลสนามกับอุปกรณ์ประจำกาย เดินเลี่ยงออกมาเงียบๆ ปล่อยให้สองคนในบ้านได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันตามลำพัง

เขาก้าวลัดเลาะผ่านดงไม้หนาทึบด้านหลังฐานทหารพราน มุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า เสียงซ่าแผ่วเบาของสายน้ำค่อยๆ ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่หน้าน้ำตกกลางป่าลึก น้ำตกแห่งความรักที่เขาคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก ไม่ว่าจะมากี่ทีๆ ที่นี่ก็ยังคงสวยงดงามเสมอ น้ำตกขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กลดหลั่นเป็นชั้นหินปูนสีครีมนวลตา น้ำใสกระจ่างเป็นสีฟ้าอมเขียวมรกตสะท้อนแสงดาวเดือนจนมองเห็นก้นสระที่เป็นเม็ดทรายละเอียดและก้อนหินกลมเกลี้ยง สายน้ำสายนี้ไหลรินผ่านชายคาบ้านพักของผู้กองกรินทร์ ผ่านฐานทหารพราน คดเคี้ยวลัดเลาะไปตามผืนป่าตะวันตกก่อนจะไปบรรจบลงสู่แม่น้ำเมย เบื้องหลังม่านน้ำตกที่ทิ้งตัวลงมามีถ้ำเล็กๆ ซ่อนอยู่ ผนังหินภายในถ้ำเป็นผลึกแร่ขาวสะอาดระยิบระยับยามต้องแสง บริเวณรอบแอ่งน้ำตกอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมเย็นรัญจวนใจของช่อดอกราชาวดีสีขาวนวลที่ขึ้นเองตามธรรมชาติตามริมตลิ่งที่เห็นแล้วก็ทำให้อดคิดถึงผู้เป็นแม่ไม่ได้

ชาวบ้านและทหารในฐานจากรุ่นสู่รุ่นต่างก็ร่ำลือกันว่าที่นี่คือน้ำตกอาถรรพ์ มีพลังลี้ลับคอยปกปักรักษาจนไม่มีใครกล้ากรายกล้ำเข้ามาแม้แต่ก้าวเดียว... ทว่าสำหรับครอบครัวของเขาน้ำตกแห่งนี้กลับคือ ‘จุดเริ่มต้นของความรัก’ พ่อกับแม่ของเขาเคยพบรักกันที่น้ำตกแห่งนี้ ตั้งแต่จำความได้ผู้กองแฝดกับน้องสาวก็มาวิ่งเล่นที่น้ำตกแห่งนี้อยู่บ่อยครั้ง ที่นี่ไม่ใช่แดนอาถรรพ์น่ากลัว แต่เป็นสถานที่อบอุ่น ร่มเย็น สงบ และมักเป็นที่ที่พ่อกับแม่ของพวกเขามารำลึกความหลังกันเสมอ รวมถึงตัวเขา พี่ชาย และแก้วเจ้าจอมต่างก็เคยพาคนรักของตัวเองมาที่นี่เหมือนกัน

ผู้กองกวินทร์จัดการผูกเปลสนามเข้ากับกิ่งไม้ใหญ่ริมน้ำตก เขาทิ้งตัวลงนอนทอดสายตามองฟ้ายามค่ำคืนที่พราวไปด้วยดวงดาว สูดกลิ่นหอมของดอกราชาวดีพลางปล่อยให้เสียงน้ำช่วยขับกล่อมจิตใจ แต่ยิ่งบรรยากาศโรแมนติกเท่าไหร่ ความคิดถึงเพลงพิณก็ยิ่งบีบคั้นหัวใจมากเท่านั้น ตอนนี้ผู้กองกรินทร์คงกำลังอ้อนเมียอยู่อย่างมีความสุข เขาเองก็อยากจะอ้อนเมียบ้างเหมือนกัน พอคิดได้ดังนั้นผู้กองหนุ่มก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดวิดีโอคอลหาคนที่เขาอยากจะอ้อนทันที

เพียงไม่กี่วินาที ใบหน้าหวานล้ำของเพลงพิณก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เธอนั่งอยู่บนเตียงนอนที่บ้านในชุดนอนผ้าซิ่นผืนสวยและเสื้อก้อมสีฟ้า ใบหน้าสวยมีรอยยิ้มละมุนที่ทำให้โลกทั้งใบของผู้กองกวินทร์สว่างไสว

“น้องเพลงยังไม่นอนอีกหรอคะ” ผู้กองกวินทร์เอ่ยทักด้วยน้ำเสียงออดอ้อน แววตาคมพราวระยับหวานเชื่อม

“ยังค่ะ กำลังรอสายจากทหารเกเรแถวนี้อยู่พอดีเลย” เพลงพิณส่งยิ้มหวาน “เป็นยังไงบ้างคะ วิ่งรอบบ้านพักเหนื่อยไหมเอ่ย”

ได้ยินคำว่าวิ่ง ผู้กองกวินทร์ก็รีบทำหน้าเบะ คว่ำปากงอแงเหมือนน้องชมพูกับน้องโมกทันที

“น้องเพลงอ่า... อย่าโกรธพี่เลยนะคะ พี่ไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งยัยดาราติงต๊องนั่นซักหน่อย พี่แค่หมั่นเขี้ยว อีกอย่างพี่ซีลจะซื้อเค้กมาให้แต่ยัยนั่นแล้วไม่ซื้อให้พี่บ้างใครจะไปยอม พี่กับพี่ซีลเราอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ตอนอยู่ในท้องแม่แล้วนะเรื่องอะไรจะไปให้ยัยดาราติงต๊องนั่นมีซีนมากกว่า แค่ขนมเค้กไม่กี่ชิ้นใครจะไปคิดว่ายัยนั่นจะเล่นใหญ่ฟ้องน้องเพลงขนาดนี้... น้องเพลงอย่ามองว่าพี่เป็นคนนิสัยไม่ดีนะ พี่ไม่อยากเป็นคนเกเรในสายตาน้องเพลงกับลูกจ๋า”

“น้องเพลงไม่ได้โกรธจริงจังขนาดนั้นซักหน่อยค่ะ แค่อยากดัดนิสัยคนขี้แกล้งเฉยๆ” เพลงพิณหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความเอ็นดู เธอรู้ดีว่าผู้กองกวินทร์ชอบแกล้งคนอื่นเล่นเป็นประจำเหมือนกับแก้วเจ้าจอม แล้วการที่เขาแกล้งกุมาริกาก็เพราะว่าเขายอมรับกุมาริกาเป็นพี่สะใภ้ เป็นคนในครอบครัวและเป็นคนกันเอง ถ้าหากผู้กองกวินทร์ไม่ชอบหน้าจริงๆ ไม่ยินยอมต้อนรับจ้างให้ว่าแม้แต่ใบหน้าเขาก็จะไม่สนใจมอง เขาเห็นกุมาริกาเป็นคนกันเองก็เลยกล้าแกล้ง “แล้วตอนนี้พี่เรนเจอร์นอนอยู่ที่ไหนคะนั่น ทำไมมืดจัง”

“อยู่ที่น้ำตกค่ะ พรุ่งนี้ยัยดาราติงต๊องก็ต้องกลับไปถ่ายละครต่อแล้วเพราะงั้นคืนนี้พี่เลยออกมานอนข้างนอก ปล่อยให้พี่ซีลอ้อนสั่งลาเมียให้เต็มที่ พี่ขี้เกียจอยู่เป็นก้างขวางคอคน”

ผู้กองกวินทร์ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง พลิกกล้องหลังแพนให้เพลงพิณได้เห็นบรรยากาศรอบกาย แสงจันทร์วันเพ็ญสาดกระทบสายน้ำตกที่ไหลเอื่อยลงมายังแอ่งน้ำสีมรกต ระยิบระยับรับกับพุ่มดอกราชาวดีสีขาวที่ไหวเอนตามสายลม

“มาที่นี่แล้วคิดถึงน้องเพลงจังเลยค่ะ ตอนนั้นพี่เคยพาน้องเพลงมาอาบน้ำ เล่นน้ำที่นี่ ไว้ว่างจากงานพี่จะพาน้องเพลงมาเที่ยวที่นี่อีกนะคะ ระหว่างที่พี่ซีลยังประจำการที่นี่อยู่พี่จะพาน้องเพลงมาบ่อยๆ ไว้ลูกจ๋าคลอดพี่ก็จะพาลูกจ๋ามาเที่ยวที่นี่ด้วย” ไม่พูดเปล่าแต่ผู้กองกวินทร์ยังดึงตุ๊กตาฉลามขึ้นมามอง มันเป็นตุ๊กตาที่เขาเอามาจากเตียงนอนของลูก เขาเอามาเป็นของดูต่างหน้าเวลาที่คิดถึงเจ้าแฝดลูกจ๋าของเขา

เพลงพิณยิ้มตามเมื่อนึกถึงตอนที่เคยว่ายน้ำเล่นกับเขาอยู่ที่น้ำตกแห่งนี้ และยิ่งยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นว่าคนที่ปลายสายพกตุ๊กตาของลูกติดตัวไปด้วย เข้าจุ๊บที่ตุ๊กตาเบาๆ แล้วกอดเอาไว้แนบอก เห็นแล้วก็อดน้ำตาคลอไม่ได้ เขาคงคิดถึงลูกๆ มากแน่เลย

“ค่ะ แล้วพี่เรนเจอร์พาน้องเพลงกับลูกๆ ไปเที่ยวที่นั่นอีกนะคะ น้องเพลงชอบน้ำตกที่นั่น ที่น้ำตกทั้งเงียบแล้วก็สงบ ดอกไม้ป่าก็เยอะ กลิ่นดอกราชาวดีก็ห้อมหอม”

“หอมเหมือนแก้มน้องเพลง” ผู้กองกวินทร์เริ่มเข้าสู่โหมดอ้อนเมีย เขาทำทีเป็นยกมือขึ้นลูบแขน ลูบขาตัวเองป้อยๆ “เนี่ย... น้องเพลงขา พี่ปวดเมื่อยไปทั้งตัวเลย กล้ามเนื้อขานี่ระบมไปหมด โดนสั่งวิ่งตั้งหลายสิบรอบ พี่ซีลวิ่งเป็นเพื่อนยังบ่นเลย ขนาดมารีนช่วยทายาให้แล้วก็ยังไม่หาย... พี่ว่ามันต้องได้มือของน้องเพลงมาคอยนวด คอยเป่าเพี้ยงๆ ให้นะคะถึงจะหายเจ็บ”

“โถ... น่าสงสารจัง” เพลงพิณส่ายหน้าขำๆ ปนสงสาร กะแล้วว่าเขาต้องเอาเรื่องนี้มาอ้อนเธอแน่ๆ “กลับมาถึงบ้านเมื่อไหร่น้องเพลงจะนวดให้ทั้งตัวเลยดีไหมคะ จะอบประคบสมุนไพรให้ด้วยเลย เอาให้หายเมื่อยเป็นปลิดทิ้งเลยนะคะ”

“จริงนะคะ สัญญาแล้วนะ งั้นตอนนวดต้องนวดแบบเนื้อแนบเนื้อด้วยนะคะถึงจะหายดี” ผู้กองกวินทร์ยิ้มแป้น แววตาพราวระยับขึ้นมาทันตา แค่นึกถึงยามที่เพลงพิณเคยนวดให้เขาเขาก็ฟินมากแล้ว “แล้ว... ลูกจ๋าของพี่เป็นยังไงบ้างคะวันนี้ ดื้อกับคุณแม่รึเปล่า”

“ไม่ดื้อเลยค่ะ ลูกจ๋าทั้งสองคนน่ารักมาก คงรู้ว่าคุณพ่อต้องไปทำงานเลยนอนนิ่งให้แม่พักผ่อนทั้งวันเลย” เพลงพิณขยับตัว เลื่อนมุมกล้องโทรศัพท์ลงมาส่องที่หน้าท้องที่เริ่มนูนของเธอ เธอดึงเสื้อก้อมขึ้นเล็กน้อยแล้วปลดปมผ้าซิ่นออกเผยให้เห็นผิวหน้าท้องขาวเนียน ก่อนจะหยิบเครื่องตรวจดอปเปลอร์พกพาที่วางอยู่ข้างเตียงขึ้นมา

“วันนี้พี่ข้ามโขงบีบเจลทิ้งไว้ให้แล้วค่ะ บอกว่าเผื่อพี่เรนเจอร์โทรมาขอฟังเสียงหัวใจของลูกๆ ก่อนนอน”

เพลงพิณค่อยๆ วางหัวตรวจลงตรงจุดที่พี่ชายเคยสอนไว้ ขยับองศาเพียงนิดเดียว สัญญาณเสียงหัวใจดวงน้อยๆ ก็ดังขึ้น

ตึก... ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงหัวใจดวงน้อยดวงแรกเต้นรัวเร็วและหนักแน่น ดังก้องเข้ามาในโสตประสาทของผู้กองกวินทร์ ผู้กองหนุ่มนอนนิ่ง ลมหายใจสะดุด หัวใจแกร่งเต้นตึกตักคล้อยตามจังหวะนั้น ครู่เดียว เพลงพิณก็เบี่ยงหัวตรวจไปอีกฝั่ง เสียงหัวใจของลูกแฝดอีกคนก็ดังประสานขึ้นมาอย่างสม่ำเสมอ แข็งแรงและชัดเจนไม่แพ้กัน

ตึก... ตึก... ตึก... ตึก...

หยาดน้ำตาแห่งความตื้นตันรื้นขึ้นมาคลอเบ้าตา ผู้กองกวินทร์ยื่นมือแตะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ ลูบไล้ตรงภาพหน้าท้องของเพลงพิณเบาๆ ราวกับจะส่งผ่านความรักและความอบอุ่นข้ามผ่านระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรไปถึงลูก

“ลูกจ๋า... พ่อจ๋าอยู่นี่นะลูก” เสียงทุ้มสั่นเครือเอ่ยอย่างแสนรัก “ได้ยินเสียงพ่อจ๋ามั้ย... อยู่ในท้องอย่าดื้อกับคุณแม่นะลูก คอยดูแลคุณแม่แทนพ่อก่อนนะพ่อสัญญาว่าจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพ่อจะรีบกลับไปกอด ไปหอมแก้มลูกจ๋ากับแม่จ๋านะคะ” เพลงพิณมองสามีผ่านหน้าจอด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความรัก

“ลูกจ๋าได้ยินเสียงคุณพ่อแล้วค่ะ... พี่เรนเจอร์ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้องเพลงกับลูกจะรอพี่เรนเจอร์อยู่ที่บ้าน สู้ๆ นะคะคนเก่งของน้องเพลง”

“สู้ค่ะ เพื่อน้องเพลงกับลูกจ๋า อ้อ! เพื่อเราด้วยนะลูก” ประโยคหลังเขาพูดกับแมวอ้วนตัวสีขาวที่เดินเข้ามาทิ้งตัวลงนอนข้างเพลงพิณและเพลงพิณก็ยื่นมือไปตบก้นเจ้าแมวอ้วนเบาๆ อย่างแสนรักไม่ต่างกัน

หลังจากกดวางสาย ผู้กองกวินทร์ก็เอนหลังลงแนบกับเปลสนาม มือหนึ่งยังคงกอดตุ๊กตาฉลามแนบอก อีกมือยกขึ้นก่ายหน้าผาก ฟังเสียงสายน้ำตกที่ไหลรินและเสียงใบไม้ป่าพลิ้วไหว แต่ในหัวใจของเขากลับไม่มีความเหงาหรือความหวาดหวั่นหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงพลังใจอันมหาศาลจากเสียงหัวใจของลูกและรอยยิ้มของเมียรัก ที่จะคอยขับเคลื่อนให้เขาพร้อมเผชิญหน้ากับสมรภูมิเดือดอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด

หมอกควันสีเทาหม่นจากเศษไม้และบุหรี่ลอยคลุ้งอยู่ภายในอาคารไม้สักยกพื้นไม่สูงมาก กลางป่าทึบอีกฝั่งของแม่น้ำเมย แสงตะเกียงน้ำมันก๊าดสลัวรางส่องกระทบใบหน้ากร้านแดดที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบิดเบี้ยวด้วยโทสะของกายยันต์

เขานั่งกัดฟันกรอด สองมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างกายยังมีรอยถลอกฟกช้ำอยู่จางๆ จากการหนีตายข้ามแดน ความเจ็บปวดทางกายไม่อาจเทียบได้กับความอัปยศอดสูที่สลักลึกอยู่ในใจ... โรงงานผลิตยานรกของท้าวพันคำที่ฝั่งลาวถูกบดขยี้จนพังพินาศอย่างง่ายดายทั้งๆ ที่มีกำลังคุ้มกันอย่างแน่นหนา จุดที่ตั้งก็อยู่ในมุมที่เก็บเป็นความลับมาหลายปีแต่ก็ยังไม่อาจรอดพ้นสายตาของพวกมันไปได้ เขาประเมินพวกมันต่ำไปจริงๆ และจนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าท้าวพันคำผู้เคยยิ่งใหญ่ได้ถูกเด็ดหัวไปแล้ว ภารกิจนี้...นี่มันเป็นภารกิจที่เขาเคยทำแต่ทำไม่สำเร็จจนสุดท้ายชีวิตก็ต้องหักเหเพราะการทรยศจากองค์กรที่เขาเคยศรัทธา ไอ้เรนเจอร์...ไอ้เด็กแฝดเวรตะไล เขารู้ว่ามันเป็นทหารรบพิเศษที่มีฝีมือไม่ธรรมดาแต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะสามารถนำทีมมาทำภารกิจที่เขาเคยทำล้มเหลวจนสำเร็จในวันนี้ได้ ถึงมันจะเก่งแต่เพราะไอ้นิสัยบ้าๆ บอๆ เจ้าชู้ไปเรื่อยมันทำให้เขานึกไม่ถึงว่ามันจะก้าวหน้ามาจนแกร่งขนาดนี้ได้ ทั้งๆ ที่เขาเป็นคนสอนการรบให้มันทุกอย่างแต่พอต้องประลองฝีมือกันแบบตัวต่อตัวเขากลับสู้มันไม่ได้!

เพล้ง!

กายยันต์ปัดแก้วเหล้าลงพื้นแตกกระจายระบายอารมณ์

"ไอ้เศษสวะ! ไม่มีทางหรอก...มึงไม่มีวันจะเหนือกว่ากูได้หรอก!!!" กายยันต์คำรามเสียงต่ำในลำคอ แววตาแดงก่ำวาวโรจน์ด้วยความเคียดแค้น คำพูดเหยียดหยามของ ผบ.คเชนทร์ยังก้องอยู่ในหัวของเขาไม่ลืมเลือน ผบ.คเชนทร์บอกว่าไอ้แฝดคู่นี้จริงๆ แล้วมันเก่งเหนือเขา ศิษย์อย่างมันจะมาล้างครูอย่างเขา! "มึงคิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะมาเหยียบหัวกูได้งั้นเหรอ... วิชาทุกอย่างที่มึงใช้กูเป็นคนสอนให้มึงทั้งนั้น กูไม่มีวันยอมรับความพ่ายแพ้จากไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างมึงเด็ดขาด!"

เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมเสียงหัวเราะเยาะเย้ยในลำคอ ต้าเส่ง หัวหน้ากลุ่มค้ายาและผู้มีอิทธิพลคุมแนวชายแดนฝั่งตรงข้ามแม่สอด เดินควงปืนพกสั้นก้าวเข้ามา สายตากวาดมองสภาพหมดสภาพของสหายคู่ค้าด้วยความสมเพชอย่างไม่ปิดบัง

"แหม... ปากดีไม่เปลี่ยนเลยนะ" ต้าเส่งเหยียดยิ้มเย้ย "กูอดนึกถึงวันนั้นไม่ได้จริงๆ ว่ะ วันที่มึงหนีหัวซุกหัวซุนข้ามแม่น้ำเมยมาพึ่งกูถึงที่นี่ มันไม่ยักดูเก่งกาจเหมือนปากมึงตอนนี้เลย...โดนลูกศิษย์ตัวเองไล่ต้อนจนแทบเอาชีวิตไม่รอด หึ! น่าสมเพช"

"หุบปากมึงไปซะต้าเส่ง!" กายยันต์หันขวับ สายตาดุร้าย "กูไม่ยอมรับความพ่ายแพ้นี้หรอก วันนั้นก็แค่โชคช่วยมันเท่านั้น ถ้ากูมีกำลังพลกับอาวุธมากพอ กูจะลากคอพวกมันมาเชือดทีละคน!"

“มีกำลังพลกับอาวุธมากพอ...” แล้วต้าเส่งก็หัวเราะเยาะออกมาอีกราวกับกายยันต์เล่าเรื่องตลกให้เขาฟัง “โรงงานกับคฤหาสน์ของท้าวพันคำออกจะใหญ่ การคุ้มกันก็แน่นหรอ อาวุธก็ครบมือ พวกมึงอยู่กันเป็นร้อยแต่กลับต้องมาเสียท่าให้ไอ้ทหารแค่ไม่กี่คนเนี่ยนะ ถุย! เล่าให้ใครฟังเขาก็สมเพชกันทั้งนั้น”

เรื่องโรงงานผลิตยาของท้าวพันคำที่ถูกถล่มทำให้ต้าเส่งไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะเป็นเรื่องจริง ท้าวพันคำมีลูกน้องฝีมือดีตั้งมากมายถึงจะต้องมาพ่ายแพ้ให้ทหารทั้งกองทัพเขาจะไม่สงสัยอะไรเลยแต่นี่...แค่ทหารไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำแต่กลับถล่มพวกท้าวพันคำจนยับ โรงงานถูกระเบิดและไฟไหม้จนไม่เหลือชิ้นดี หลักฐานสำคัญก็ถูกพวกมันกวาดเอาไปหมดและแม้แต่ท้าวพันคำที่ว่ายิ่งใหญ่นักหนาสุดท้ายตอนนี้ก็ได้ไปเที่ยวเมืองผีแล้ว เมื่อก่อนเขาก็นึกว่ากายยันต์มันจะแน่เพราะหัวหน้าทีมของทหารกลุ่มนั้นเคยเป็นลูกศิษย์มันมาก่อน ตกลงนี่ฝีมือของกายยันต์มันง่อยลงหรือไอ้ทหารนั่นมันเก่งกว่ามากกันแน่กายยันต์ถึงต้องมาหมดท่าเพราะลูกศิษย์ตัวเองแบบนี้

"เฮ้ย! พวกมึงจะกัดกันเองทำไม แค่นี้ยังฉิบหายกันไม่พออีกหรอ"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นก่อนที่เงาร่างหนาของ สุไลมิน นายใหญ่เครือข่ายค้ายาข้ามชาติผู้เป็นแบ็คอัพเบื้องหลังของต้าเส่งจะเดินเข้ามาในอาคารไม้ที่กายยันต์กับต้าเส่งอยู่ แววตาเยือกเย็นดั่งอสรพิษจ้องมองคนทั้งคู่ เขาปรากฏตัวโดยมีลูกน้องเป็นชายฉกรรจ์ถืออาวุธคุมเชิงอยู่ที่หน้าประตู หากมองออกไปรอบๆ อาคารไม้หลังนี้แล้วก็ยังมีอาคารไม้หลังอื่นๆ ด้วยซึ่งแน่นอนว่าบริเวณโดยรอบมีกำลังชายฉกรรจ์ถืออาวุธคอยเดินตรวจตราอยู่ตลอดเวลา

การตายของท้าวพันคำไม่เพียงแต่ตัดเส้นทางลำเลียงเงินมหาศาล แต่ยังเป็นการหยามหน้าสุไลมินจนเขาต้องเข้ามาคุมงานด้วยตัวเอง หลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาไว้ใจให้ต้าเส่งคอยเป็นมือเป็นเท้าให้แต่มันก็ทำงานไม่ได้ดั่งใจเขาเสียที ไหนจะโดนพวกเจ้าหน้าที่ที่ฝั่งไทยลอบเล่นงานก็ตั้งหลายครั้ง ครั้งที่รุนแรงที่สุดก็เป็นตอนที่รังของต้าเส่งถูกมือดีลอบเข้ามาระเบิดจนเสียหายย่อยยับ สารตั้งต้นที่ท้าวพันคำให้กายยันต์ส่งมาให้ถูกทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี

หลังจากที่แยกตัวออกมาจากกลุ่มโกกั้งที่อยู่ทางเหนือของรัฐฉาน แล้วย้ายมาอยู่ในเขตอิทธิพลของกลุ่มว้า สุไลมินก็ตั้งใจว่าจะขยายเครือข่ายของตัวเองให้ยิ่งใหญ่กว่ากลุ่มอิทธิพลไหนๆ ยิ่งมีท้าวพันคำมาร่วมมือกันความสำเร็จและความยิ่งใหญ่ก็อยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม แต่ทว่า…ก็ยังมีไอ้พวกเจ้าหน้าที่จากฝั่งไทยทำตัวเป็นแมลงวันแมลงหวี่คอยบินวนไปเวียนมาให้เขาต้องรำคาญ จะหวังให้ต้าเส่งจัดการกับพวกมันก็ดันเป็นต้าเส่งเองที่ถูกจัดการ แม้ภายหลังจะมีกายยันต์ คนของท้าวพันคำมาช่วยแต่เขาก็ไม่ค่อยเชื่อมือไอ้หมอนี่เพราะมันเป็นทหารเก่า ถึงท้าวพันคำจะล้างสมองมันมาแล้วแต่เขาก็ไม่ได้ให้ใจมันเต็มร้อย อีกอย่าง…ได้ข่าวว่าถูกทหารที่เป็นลูกศิษย์ตัวเองเล่นงานมา หึ! นึกแล้วอยากจะขำ เจอศิษย์มาล้างครูเข้าให้แล้วมั้ยล่ะ ตอนนี้สิ้นท้าวพันคำแล้วมันก็เลยต้องซมซานมาพึ่งเขา

"มึงหนีมาได้แบบนี้มันคงไม่ปล่อยมึงหรอก ป่านนี้คงสืบหาแล้วว่ามึงมากบดานอยู่ที่ไหน เผลอๆ มึงอาจเรียกแขกมาหาพวกกูก็ได้" สุไลมินว่าด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ต้าเส่งรีบก้มหน้ามีท่าทีนอบน้อมแสดงให้รู้ว่าเขาเกรงในบารมีของผู้เป็นนายมากแค่ไหน "การที่มันกล้าเหยียบถิ่นล้างบางโรงงานของท้าวพันคำจนวอดวายได้ด้วยกำลังคนแค่ไม่กี่คนฝีมือมันต้องไม่ธรรมดา... แต่หนี้เลือดครั้งนี้ มันต้องชดใช้ด้วยชีวิตทั้งทีม! คราวก่อนก็มาลอบวางระเบิดจนสารตั้งต้นผลิตยาของกูเสียหายย่อยยับ นี่ยังมาฆ่าหุ้นส่วนทางธุรกิจของกูอีกจนกูต้องหาสารตั้งต้นมาจากที่อื่น ดีแค่ไหนที่อย่างน้อยก่อนตายท้าวพันคำก็ยังทิ้งสูตรยาตัวใหม่เอาไว้ให้กู"

"แล้วตอนนี้การผลิตคืบหน้าไปถึงไหนแล้วครับนาย ท้าวพันคำให้สูตรยามาตั้งนานแล้วทำไมยังดูไม่มีอะไรคืบหน้า “กายยันต์มองออกไปนอกอาคารไม้ สายตาคมจ้องไปยังโรงงานผลิตยาของสุไลมินซึ่งเท่าที่เขาเคยเข้าไปดูเหมือนยาตัวใหม่จะยังไม่ได้ผลิตเลยด้วยซ้ำ” ยาตัวนี้มันดีกว่าตัวเดิมๆ ที่เราเคยมี ถ้าเราผลิตล็อตนี้กระจายออกไปได้ อิทธิพลและเงินทุนของเราจะฟื้นกลับมาเร็วกว่าเดิมหลายเท่าแน่ “

"มันไม่ง่ายขนาดนั้นน่ะสิ..." สุไลมินถอนหายใจยาว แววตาเคร่งเครียด "สูตรยาของท้าวพันคำมันเป็นสูตรเคมีซับซ้อนที่ต้องใช้ทั้งความรู้เภสัชกรรมขั้นสูงและสารสกัดสมุนไพรเฉพาะทาง ลำพังพวกเราอ่านตารางธาตุยังไม่รู้เรื่อง แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปกลั่นยา!"

"แล้วนักปรุงยาที่มึงบอกว่าจะหามาล่ะ ป่านนี้ยังหาไม่ได้อีกหรอหรือพวกมันหายหัวไปไหนหมดแล้ว" กายยันต์ขมวดคิ้วถามหันไปทางต้าเส่ง

ต้าเส่งแค่นยิ้มแห้งๆ ตอบ "กูหามาได้แล้ว แต่มึงไปดูสภาพพวกมันเอาก็แล้วกัน"

คราวนี้ต้าเส่งนำทางกายยันต์และสุไลมินเดินออกมาจากอาคารไม้แล้วไปยังอีกอาคารที่มีทางเดินลับลงไปยังห้องใต้ดินที่ถูกดัดแปลงเป็นคุกขังชั่วคราว กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดและกลิ่นสารเคมีโชยแตะจมูกจนชวนคลื่นไส้

ภาพตรงหน้าคือชายหนุ่มสามคนในชุดเสื้อกาวน์เปรอะเปื้อน นอนจมกองปัสสาวะและสิ่งปฏิกูล สภาพร่างกายผอมโซจนเห็นซี่โครง แขนขาเต็มไปด้วยรอยเข็มฉีดยาและแผลพุพองจากการถูกซ้อมทรมาน ดวงตาแต่ละคนเหลือกค้าง ปากพึมพำน้ำลายฟูม ไม่เหลือสติสัมปชัญญะของมนุษย์อีกต่อไป

"กูหานักปรุงยามาได้แล้ว แต่แม่งก็มีแต่คนไม่ได้เรื่อง" ต้าเส่งเตะกรงเหล็กดังลั่น "พอผสมสูตรไม่ตรงตามที่ท้าวพันคำเขียนไว้ ยาไม่ออกฤทธิ์ กูเลยให้ลูกน้องซ้อมสั่งสอน แล้วยัดยาตัวอย่างใส่ปากพวกมันจนติดงอมแงมประสาทหลอนไปหมดแล้ว สภาพแบบนี้ให้ไปตวงสารเคมีคงทำโรงงานระเบิดตายห่ากันหมด!"

กายยันต์มองสภาพซากศพเดินได้เหล่านั้นด้วยความหงุดหงิดใจ "เศษสวะทั้งนั้น... งั้นสูตรยาของท้าวพันคำคงไม่มีค่าอะไรแล้วล่ะ!" มันก็เหมือนกับมีกระสุนแต่ไม่มีปืน ใช้ทำอะไรก็ไม่ได้

“ก็…ไม่ขนาดนั้น” ต้าเส่งเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง คิ้วขมวดเหมือนมีเรื่องที่ตนยังคิดไม่ตก เขาหันมาสบตากับสุไลมินและกายยันต์ก่อนจะพูดออกมาต่อ

"จริงๆ แล้ว...ก็ยังมีนักปรุงยาอยู่อีกคนหนึ่ง" ต้าเส่งเอ่ยขึ้นช้าๆ “ที่กูเคยบอกมึงไงว่ามีนักปรุงยาเก่งๆ อยู่คนหนึ่ง เห็นได้รางวัลอะไรก็ไม่รู้มาเยอะแยะจนต้องขึ้นป้ายแสดงความยินดีไว้ที่หน้าโรงพยาบาลเลย กูเคยพยายามตามจับตัวมาหลายครั้งแล้ว ส่งคนไปจับตาดูแถวๆ บ้าน แถวๆ โรงพยาบาลมันตลอดแต่ก็ไม่ได้ตัวมาซักที มันมีพวกทหาร พวก ตชด.คอยคุ้มกันตลอดเวลา เข้าถึงตัวยากมาก”

"เด็กม้งคนนั้นน่ะหรอ" กายยันต์จำได้ เขาเคยหาข้อมูลของเธออยู่ เธอเป็นนักปรุงยาและทำงานอยู่ที่แม่สอดนี่แหละ ต้าเส่งส่งคนมาจับตัวหลายครั้งแล้วแต่ก็ล้มเหลวตลอด ตอนนี้เธออยู่ในความคุ้มครองของพวกเจ้าหน้าที่ ต้าเส่งถอดใจกับเรื่องนี้แล้วจึงไปหานักปรุงยาคนใหม่มาแทน เขาก็นึกว่าพอได้นักปรุงยาคนใหม่มาแล้วเรื่องทุกอย่างจะจบ

"ใช่ ถ้าได้ตัวมันมาแล้วบีบให้ปรุงสูตรยาของท้าวพันคำ รับรองว่าสูตรยานี้จะสำเร็จอย่างไร้ที่ติแน่!" ต้าเส่งกลืนน้ำลาย แววตากระหาย "แต่ปัญหาก็คือ... ตอนนี้นังเด็กนั่นดันมีพวกเจ้าหน้าที่คอยประกบดูแลความปลอดภัยแจเลยน่ะสิ ทั้งพวกทหารแล้วก็พวก ตชด."

“ก็มึงทำอะไรบุ่มบ่ามจนเด็กนั่นมันรู้ตัวไงเลยไหวตัวหนีทัน” สุไลมินว่าเสียงนิ่งๆ เยือกเย็นจนต้าเส่งต้องรีบก้มหน้าด้วยความเกรง

“กูไว้ใจให้มึงคุมพื้นที่แนวชายแดนนี้มาตั้งกี่ปีไอ้ต้าเส่ง! งานแค่นี้ทำไมมันถึงได้ล้มเหลวซ้ำซากนักฮะ แค่หานักปรุงยาคนเดียว มึงส่งคนไปล่อเป้าให้พวกทหารมันจับทางได้จนเสียการเสียงานไปหมด ถ้ามึงทำงานไม่เป็นสับปะรังเคแบบนี้ กูคงไม่ต้องถ่อสังขารมาคุมงานเองหรอก!”

ต้าเส่งไม่กล้าเงยหน้าสบสายตานายใหญ่ด้วยความหวาดกลัวจนตัวลีบ ลำคอแห้งผาก ไม่กล้าแม้แต่จะเอ่ยปากแก้ตัวออกมาสักครึ่งคำ

สุไลมินพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะค่อยๆ หันใบหน้าคมเข้มมาจับจ้องที่กายยันต์ซึ่งยืนนิ่งเป็นเสาหินอยู่ด้านหลัง สายตาคมกริบของเฒ่าค้ายาหรี่ลงเล็กน้อย... สุไลมินไม่ได้โง่ เขายังไม่เคยปักใจเชื่อใจอดีตครูฝึกหน่วยซีลคนนี้เต็มร้อย กายยันต์เคยเป็นทหารชั้นครู ถึงท้าวพันคำจะล้างสมองมันและให้ทำงานมาหลายปี แต่ในคืนที่โรงงานผลิตยาของท้าวพันคำแตกพ่ายและท้าวพันคำถูกวิสามัญตายคาที่ ทำไมไอ้หมอนี่ถึงรอดตายข้ามฝั่งมาหาเขาได้เพียงคนเดียว มันจะเป็นหนอนบ่อนไส้หรือสายของทางการที่แกล้งหนีมาเพื่อลวงเปิดโปงเครือข่ายของเขารึเปล่ายังเป็นเรื่องที่ต้องพิสูจน์ เขาเป็นคนเชื่อใจคนยาก

“แล้วมึงล่ะ... กายยันต์” สุไลมินเอ่ยเสียงเนิบนาบทว่าแฝงรังสีคุกคาม “ต้าเส่งมันทำงานพลาดจนแทบหมดเครดิตไปแล้ว มึงเป็นถึงอดีตครูฝึกรบพิเศษ มีฝีมือพอจะไปเอาตัวเด็กม้งนักปรุงยานั่นมาให้กูได้รึเปล่า เห็นว่าเพิ่งถูกลูกศิษย์ตัวเองจัดการมานี่ ฝีมือจะตกแล้วรึเปล่าวะ”

สุไลมินจ้องลึกเข้าไปในตาของกายยันต์ นึกคำนวณในใจว่าหากกายยันต์ยอมรับงานและคว้าตัวนังเด็กนั่นมาได้จริง เขาอาจจะปูนบำเหน็จให้คุมงานแทนไอ้ต้าเส่งที่ไม่ได้เรื่อง แต่หากมีพิรุธหรือคิดตุกติกแม้แต่นิดเดียว... ตะกั่วร้อนๆ ในปืนของเขาจะเจาะกะโหลกส่งมันไปนอนคุยกับท้าวพันคำในนรกทันที

เมื่อได้ยินคำท้าทายเหยียดหยาม มุมปากของกายยันต์ก็ยกยิ้มเหี้ยมเกรียมขึ้นมาทันที ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงแค้น

“เรื่องพาตัวนังเด็กนักปรุงยานั่นมาไม่คณามือผมหรอกครับนายใหญ่” กายยันต์เค้นเสียงกร้าว “ผมรู้ดีว่านังเด็กนั่นอยู่ในความดูแลของใคร... พวกทหารกับไอ้พวก ตชด. มันไม่เกินความสามารถของผมไปได้หรอก”

ภาพความพ่ายแพ้ในคืนนั้นและคำพูดของสุไลมินผุดขึ้นมาตอกย้ำในอก ความอัปยศที่ถูกอดีตลูกศิษย์อย่างผู้กองกวินทร์ซัดจนหน้าหงายและเกือบเอาชีวิตไม่รอด มันกลายเป็นแผลเป็นที่กรีดลึกในศักดิ์ศรี ในเมื่อไอ้เรนเจอร์มันลูบคมกูที่ฝั่งลาว... งั้นกูจะไปล้างอายกับไอ้แฝดพี่ของมันแทน!

“ผมจะไปจับตัวนังเด็กนั่นออกมาจากอกพวกมันเอง” กายยันต์กำหมัดแน่นจนข้อต่อนิ้วลั่นเปรี๊ยะ แววตาอำมหิตฉายชัด “งานนี้ไม่ใช่แค่การไปจับตัวนักปรุงยามาให้นายใหญ่ แต่ผมเองก็ยังมีเรื่องที่ต้องสะสางอยู่เหมือนกัน”

กายยันต์แสยะยิ้มเลือดเย็น แผนการอันโหดเหี้ยมกำลังก่อร่างขึ้นในหัว การจะเด็ดปีกผู้กองกวินทร์ให้เจ็บปวดเจียนตาย ไม่จำเป็นต้องวิ่งไปลุยกับมันตรงๆ แต่ต้องเริ่มจากการฉีกหัวใจของมันให้แหลกสลาย... สองพี่น้องฝาแฝดรักกันยิ่งกว่าชีวิต ยอมตายแทนกันได้ หากเขาสามารถเด็ดหัวผู้กองกรินทร์แฝดผู้พี่และย่ำยีฐานทัพของมันจนย่อยยับได้สำเร็จ ไอ้เรนเจอร์มันคงอกแตกตายทรมานยิ่งกว่าตกนรกทั้งเป็น!

“ผมจะไม่แค่ชิงตัวเด็กนั่นมา แต่ผมจะจัดการกับไอ้พวกเจ้าหน้าที่ที่เป็นเสี้ยนหนามคอยกวนใจนายใหญ่ด้วย ผมจะไม่มีทางยอมให้ที่นี่ต้องจบเหมือนกับโรงงานของท้าวพันคำเด็ดขาด!” กายยันต์กล่าวสรุปน้ำเสียงเด็ดขาด ไม่เพียงแค่ไอ้สองแฝดเท่านั้นที่เขาจะต้องจัดการ แต่งานนี้มันจะเป็นการสั่งสอนและตอกหน้า ผบ.คเชนทร์ไปด้วยว่า ศิษย์อย่างไอ้แฝดนรกนี่มันไม่มีทางจะมาล้างครูอย่างเขาได้เหมือนที่ ผบ.คเชนทร์เคยว่าหรอก แล้ว ผบ.คเชนทร์จะต้องเสียใจที่ส่งไอ้แฝดคู่นี้มาเจอกับเขา เมื่อหลายปีก่อน ผบ.คเชนทร์เคยทรยศเขาจนภารกิจของเขาล่ม พี่น้องในทีมของเขาตายกันหมด ครอบครัวของเขาถูกทำลายและชีวิตของเขาก็ต้องหักเหมาอยู่กับไอ้พวกเดนนรกนี่ ทีนี้มันถึงเวลาเอาคืนของเขาแล้ว ไอ้แฝดคู่นี้มันคือความภูมิใจของ ผบ.คเชนทร์ งั้นเขาก็จะทำลายความภูมิใจของ ผบ.คเชนทร์ให้สิ้นซาก!!!

สุไลมินได้ยินกายยันต์ว่าอย่างนั้นก็หัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจในความกระหายเลือด พลางพยักหน้าให้สัญญาณปล่อยเสือร้ายออกไปขย้ำเหยื่อตามบัญชา

สายลมพัดผ่านแมกไม้หนาทึบของแนวป่าลึกริมชายแดนแม่สอด แสงแดดอ่อนยามบ่ายทอดลำแสงลอดเรือนยอดไม้สูงลงมากระทบผืนดินชื้น กลิ่นอายชื้นของดินและสมุนไพรป่ากำจายฟุ้ง ร่างสูงโปร่งของหมอหนุ่มหน้าตี๋ในชุดเครื่องแบบทะมัดทะแมง กำลังนั่งคุกเข่าชันเข่าข้างหนึ่งอยู่ใต้โคนไม้ใหญ่ มือเรียวยาวสวมถุงมือ บรรจงใช้เกรียงขุดปลายแหลมแซะรอบโคนต้นสมุนไพรป่าหายากอย่างระมัดระวัง แม้ตัวเขาจะเป็นหมอที่เรียนจบแพทย์แผนปัจจุบันมาโดยตรง แต่การมาประจำการในถิ่นทุรกันดารติดแนวชายแดน ทำให้เขาตระหนักดีว่าสรรพคุณของสมุนไพรพื้นบ้านบางชนิด มีฤทธิ์สมานแผล ห้ามเลือด และระงับพิษได้อย่างอัศจรรย์ไม่แพ้ยาสังเคราะห์เคมี

“คุณหมอ! ดูนี่สิคะ!” เสียงใสเจื้อยแจ้วดังขึ้นเรียกรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้าสุขุมของหมอหนุ่ม ร่างเล็กของซอมพอ ในชุดชนเผ่าประยุกต์เปื้อนคราบดินเล็กน้อย เธอกำลังนั่งยองๆ หน้าตื่นตาโตอยู่ข้างขอนไม้ผุ นิ้วป้อมๆ ชี้ตรงไปยังกลุ่มเห็ดป่าดอกตูมสีนวลตาที่ขึ้นเรียงรายเป็นแพ

“เห็ดไข่ห่านป่าค่ะคุณหมอ ดอกตูมๆ แน่นๆ แบบนี้หายากสุดๆ เลยนะ!” ซอมพอหันมายิ้มแฉ่งจนตาหยี แววตาซุกซนและเปล่งประกายระยับราวกับเด็กได้ของเล่นใหม่ “เย็นนี้ซอมพอจะเก็บเอาไปแกงใส่ผักหวานป่าร้อนๆ ให้คุณหมอกิน ซดน้ำแกงหอมๆ อื้อหือ... หวานชื่นใจคล่องคอจนลืมเหนื่อยแน่นอนค่ะ!”

อรินชะงักมือจากรากไม้ เงยหน้าขึ้นมองลูกหมาป่าน้อยที่เอาแต่ตื่นเต้นกับเห็ดป่า คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย เขาแกล้งปรับสีหน้าให้ดุและเข้มงวดตามประสา ผู้ปกครอง จอมเฮี้ยบ

“ซอมพอ... เรามาเก็บว่านห้ามเลือดกับรากไม้ทำยานะ ทำไมถึงกลายมาเป็นเก็บของป่าไปทำกับข้าวซะได้ ติดเล่นเป็นเด็กๆ อีกแล้วนะเราน่ะ”

“โธ่... คุณหมอ กองทัพมันก็ต้องเดินด้วยท้องสิคะ” ลูกหมาป่าน้อยย่นจมูกใส่เขาหนึ่งที ไม่สะทกสะท้านกับเสียงดุเลยแม้แต่น้อย มือบางควักมีดพับเล่มเล็กออกมาสะกิดโคนเห็ดอย่างชำนาญ “อีกอย่าง... เห็ดพวกนี้มีสารต้านอนุมูลอิสระสูงมาก ช่วยเสริมภูมิคุ้มกัน ซอมพอก็กำลังคิดค้นยาบำรุงในรูปแบบอาหารให้คุณหมอไง ไม่ได้อู้งานซักหน่อย”

คำเถียงข้างๆ คูๆ แต่เต็มไปด้วยเจตนาที่ดีทำให้อรินได้แต่ถอนหายใจยาว ส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความระอาปนขบขัน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ... สายตาคมกริบของหมอหนุ่มที่ทอดมองดูเธอกลับเต็มไปด้วยความเอ็นดูและความรักที่ล้นปรี่ ยัยลูกหมาป่าน้อย

แม้ซอมพอจะเป็นสาวโตเต็มวัยแต่สำหรับอรินแล้วเธอเป็นเหมือนลูกหมาป่าตัวเล็กๆ ที่ทั้งร่าเริง ซุกซน คล่องแคล่ว วิ่งไปมาในป่าได้อย่างปราดเปรียวและไม่เคยอยู่นิ่ง แม้ลึกๆ เขาจะรัก จะหวง และเป็นห่วงเธอแทบขาดใจ แต่ด้วยช่องว่างของหน้าที่และสถานการณ์ที่เธอยังตกเป็นเป้าหมายของขบวนการค้ายาเสพติดอรินจึงยังไม่กล้าเอ่ยปากสารภาพความในใจออกไปตรงๆ เขาเลือกที่จะสวมบทเป็นผู้ปกครองที่เข้มงวด คอยเดินตามหลัง กางร่ม คอยซับเหงื่อ และคอยปรามไม่ให้เธอก่อเรื่องซนจนเกินขอบเขต

แต่ถึงเธอจะชอบทำตัวเป็นเด็กกวนใจเขา ทุกสิ่งที่ซอมพอทำกลับมีแต่เขาอยู่เต็มไปหมด...เธอดูแลเรื่องอาหารการกินให้เขาไม่เคยขาด ตื่นแต่เช้ามาช่วยทำความสะอาดห้องพยาบาลที่หน่วย ตชด. จัดสต๊อกยาอย่างเป็นระเบียบ สะพายกระเป๋ายาเดินลุยป่าลุยโคลนตามเขาไปรักษาชาวบ้านบนดอยทุกหมู่บ้าน นั่งรถกระบะฝุ่นตลบเข้าไปช่วยเขาขนเสบียงและเวชภัณฑ์จากในเมือง หรือแม้กระทั่ง...

พอนึกถึงเรื่องนั้นแล้วใบหน้าหล่อเหลาของหมอหนุ่มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ...วันนั้นเขาเพิ่งกลับจากการออกตรวจ พอเดินมาที่ริมลำธารหลังบ้านพักก็ต้องตกใจแทบช็อกเมื่อเห็นซอมพอกำลังหอบเอาเสื้อผ้าที่ใส่แล้วของเขาไปซักที่ลำธารให้อย่างหน้าตาเฉย พอเขาปรี่เข้าไปแย่งตะกร้าผ้าและดุยกใหญ่ว่าอย่าทำเพราะเธอเป็นผู้หญิงและไม่ใช่คนรับใช้ของเขาแต่ซอมพอก็ยังทำหน้าซื่อตาใสมองเขาตาแป๋ว จะดุต่อก็ป่วยการสุดท้ายอรินเลยเป็นฝ่ายต้องนั่งลงซักผ้าเองโดยมีลูกหมาป่าน้อยนั่งกอดเข่ามองอยู่ข้างๆ แถมยังเอ่ยปากด้วยความใสซื่อว่า

“ซักผ้าให้แค่นี้เรื่องเล็กนะคะคุณหมอ ซอมพออยากช่วยแบ่งเบาภาระ จะให้ซักกางเกงในให้ด้วยยังได้เลย” คำพูดยิงตรงไร้เดียงสานั้นทำเอาอรินหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู รีบละล่ำละลักตวาดดุเสียงสั่นว่า

“ไม่ต้องมาแตะต้องกางเกงในของหมอ เป็นสาวเป็นนางพูดจาอะไรแบบนี้” ซึ่งผลลัพธ์คือยัยลูกหมาป่าน้อยหัวเราะคิกคักชอบใจที่เห็นคุณหมอผู้สุขุมเสียอาการจนทำตัวไม่ถูก

“คุณหมอ... เหม่ออะไรอยู่ ขุดรากไม้จนดินกระเด็นใส่กางเกงหมดแล้วเนี่ย”

เสียงของซอมพอดึงสติอรินให้กลับมาสู่ปัจจุบัน เด็กสาวเอื้อมมือมาปัดเศษดินบนขากางเกงของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ในตะกร้าสานสะพายหลังของเธอตอนนี้มีทั้งเห็ดไข่ห่านและเห็ดโคนป่าอัดแน่นเกือบเต็มตะกร้า

“พอแล้วๆ ไม่ต้องปัดแล้ว” อรินรีบยั้งมือเล็กๆ เอาไว้ก่อนที่เธอจะปัดเศษดินสูงขึ้นมามากกว่าขากางเกง “ทั้งสมุนไพรทั้งเห็ด... ได้เยอะเกินพอแล้วมั้ง” อรินบอกพลางเก็บเกรียงลงกระเป๋าเป้แล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้า

“งั้นกลับหน่วยกันเถอะค่ะ ซอมพอจะรีบไปต้มน้ำแกง...” ซอมพอยิ้มหวานเตรียมจะหมุนตัวเดินนำ ทว่า... ในวินาทีนั้นเอง สัญชาตญาณระวังภัยของอรินที่ผ่านการฝึกยุทธวิธีสนามกลับส่งสัญญาณบางอย่างขึ้นมาอย่างเฉียบพลัน!

ฟึ่บ...

ขนแขนของอรินลุกชัน บรรยากาศรอบตัวในแนวป่าที่เคยมีเสียงนกและแมลงร้องระงมพลันเงียบสงัดลงอย่างผิดธรรมชาติ ราวกับสรรพสัตว์พร้อมใจกันกลั้นหายใจ อรินสัมผัสได้ถึงไอสังหารและความเยือกเย็นที่ทิ่มแทงเข้ามาจากแนวพุ่มไม้ทึบห่างออกไปเบื้องหลัง

...มีใครบางคนกำลังซุ่มมองดูพวกเขาอยู่...

ไม่ใช่สายตาของชาวบ้านและไม่ใช่สายตาของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวน แต่มันคือสายตาคมกริบ ดุดัน และกระหายเลือดของนักล่าระดับพระกาฬที่กำลังล็อกเป้าหมาย!

หมอหนุ่มไม่รอช้า ร่างสูงขยับก้าวเดียวก็เข้าประชิดแผ่นหลังของซอมพอ มือขวาที่หยาบกร้านเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกสั้นข้างเอวไว้แน่นโดยอัตโนมัติ นัยน์ตาสุขุมกวาดมองทะลุแมกไม้อย่างระแวดระวัง

“ซอมพอ... รีบๆ เดินเถอะ เราออกมาจากหน่วยนานแล้วนะ” อรินกดเสียงต่ำ เรียบนิ่งแต่แฝงคำสั่งเด็ดขาด

“อ้าว แต่ตรงนู้นยังมีเห็ดอีก...”

“ไม่มีแต่ หมอบอกแล้วไงว่าถ้ามากับหมอก็ต้องเชื่อฟังหมอ บอกให้กลับก็ต้องกลับ!” เมื่อเห็นน้ำเสียงและสีหน้าจริงจังผิดปกติของอริน ซอมพอที่แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นและยังคงนึกเสียดายเห็ดป่าอยู่ลึกๆ ก็ยอมเงียบเสียงลงและเดินกึ่งวิ่งตามแรงดึงของหมอหนุ่ม อรินเดินขนาบข้าง คอยใช้ร่างกายกำยำของตัวเองบังวิถีกระสุนที่อาจพุ่งมาจากด้านหลังตลอดเวลา จนกระทั่งทั้งสองคนก้าวพ้นแนวชายป่าและตัดเข้าสู่แนวรั้วลวดหนามของหน่วย ตชด. ได้อย่างปลอดภัย

ทันทีที่ถึงหน่วยอรินก็ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจหนักหน่วงออกจากอก ความตึงเครียดลดฮวบลง แต่ความแคลงใจยังไม่จางหาย

ทว่า... ความโล่งอกกลับถูกแทนที่ด้วยความประหลาดใจระคนยินดี เมื่อสายตาของเขาเหลือบไปเห็นใครบางคนที่กำลังยืนอยู่หน้าอาคารกองบังคับการพร้อมกับม้าตัวสีดำคุ้นตา ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเสื้อยืดทหารสีเข้มกำลังยืนจัดสายบังคับม้าอยู่ เหมือนเขาเพิ่งจะมาถึงที่นี่

“พี่ซีล!”

อรินร้องทักด้วยความดีใจ เขารีบก้าวตรงเข้าไปหาทันที สงสัยอยู่ว่าเขามาทำอะไรที่นี่ก็ไหนผู้หมวดศิขรินแอบมาเมาท์ให้เขาฟังไงว่าตอนนี้พี่ชายของพวกเขาแอบพกแฟนมาไว้ที่ฐาน เอ๊ะ! หรือว่าจะพากุมาริกามาหาซอมพอที่นี่กัน

“มาตรวจแถวนี้หรอพี่ เห็นพี่รีคอนว่าพี่แอบหิ้วดาราดังมาไว้ที่ฐานหนิ ไหนล่ะ ชวนคุณน้ำเมยมาด้วยรึเปล่า”

ถามไปอรินก็เกิดสงสัย ทำไมผู้กองกรินทร์ไม่แต่งเครื่องแบบทหารพรานเหมือนทุกที ปกติแล้วเขามักจะแต่งกายจัดเครื่องแบบให้เนี้ยบอยู่เสมอ แต่วันนี้กลับแต่งตัวสบายๆ มาหาเขาที่หน่วย หรือว่าจะแค่แวะมาเยี่ยมเยือนเขาเฉยๆ ที่หูกางเกงก็มีตุ๊กตาฉลามห้อยมาด้วย

พอถูกอรินทัก คนที่ยืนถือสายบังคับม้าอยู่ก็ค่อยๆ หันมามองหน้าเขา นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นไม่ได้ฉายแววสุขุม นิ่งเงียบ หรือเย็นชาแบบที่ผู้กองกรินทร์มักจะทำเป็นประจำ ตรงกันข้าม... มุมปากหยักกลับค่อยๆ ยกยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ แววตาเปล่งประกายความกวนประสาทระยับ ไอ้หมอนี่ก็อีกคน ทักพี่ชายไม่เคยถูกเลยสินะ

“ยัยน้ำเมยดาราติงต๊องนั่นน่ะหรอ จับยัดใส่กล่องไปรษณีย์โยนออกจากป่าไปตั้งแต่เมื่อวานนี้แล้ว”

หะ… อรินขมวดคิ้วตาม นี่พี่ชายเขาไปกินดีหมีที่ไหนมาถึงกล้าลามปามใส่เมียที่เคารพแบบนี้ เมียงอนขึ้นมาอีกเขาจะหัวเราะให้ฟันหักเลย

“พูดถึงคุณน้ำเมยให้ดีๆ หน่อยสิพี่ เดี๋ยวนี้เอาใหญ่แล้วนะกล้าว่าเมียลับหลัง เดี๋ยวซอมพอได้ยินเข้าก็เอาไปฟ้องคุณน้ำเมยหรอก” ประโยคหลังอรินแอบกระซิบพลางมองไปทางซอมพอที่กำลังเปิดน้ำล้างหน้าจากก๊อกอยู่ข้างอาคารไม้ใกล้ๆ

“ฟ้องก็ฟ้องไปสิ กลัวที่ไหนกันล่ะ”

“พ่อบ้านใจกล้าเว้ย” พออรินว่า ซอมพอที่ล้างหน้าเพิ่งเสร็จก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมกับเอาเห็ดในตะกร้ามาอวดด้วย

“ผู้กอง! มาพอดีเลยวันนี้ซอมพอเก็บเห็ดได้เยอะ เดี๋ยวจะแกงให้กินหม้อใหญ่ๆ เลย คุณน้ำเมยมาด้วยมั้ยคะ” ซอมพอก็รู้มาจากอรินอีกทีว่าผู้กองกรินทร์แอบพากุมาริกามาที่ฐานอีกแล้ว

“ไม่ได้มา” อีกฝ่ายตอบอย่างไม่ใส่ใจเรื่องกุมาริกาแต่เขากลับสนใจเห็นป่าที่ซอมพอเอามาอวดมากกว่า “โห มีแต่เห็ดหายากทั้งนั้น ในเมืองขายโลหนึ่งตั้งหลายร้อยเลยนะเนี่ย เก่งมากซอมพอ”

ซอมพอฉีกยิ้มแฉ่งจนตาหยีที่ได้รับคำชมพร้อมกับหันมายักคิ้วใส่อรินเพราะตอนที่เธอเอาเห็ดมาอวดเขา ไม่เห็นเขาจะชมเธอแบบนี้บ้างเลย

“ซอมพอจะทำแกงเห็ด น้ำพริกเห็ดแล้วก็เห็ดย่างนะคะ ผู้กองรอกินได้เลย”

“ดีๆๆ แกงเห็ดใส่ปลาร้าด้วยนะจะได้นัวๆ” ผู้กองหนุ่มรีเควสขอซึ่งซอมพอก็พยักหน้ารับว่าจะทำตามที่เขาสั่ง แต่ทว่า…ในจังหวะนั้นเอง

กึบ... กับ... กึบ... กับ...

เสียงย่ำกีบเท้าสัตว์หนักแน่นทรงพลังดังก้องสะท้อนมาจากอีกด้านของอาคารไม้กองบังคับการ สัญญาณความเคลื่อนไหวทำให้ทั้งอรินและซอมพอต้องชะงัก ชะเง้อคอมองจนได้เห็นใครอีกคนที่กำลังขี่ม้ามา ขนสีดำสนิทขลับเงาวับค่อยๆ ย่างเหยาะๆ เข้ามาอย่างสง่างาม บนหลังม้าตัวนั้นปรากฏร่างสูงใหญ่กำยำในชุดเครื่องแบบทหารพรานจัดทรงเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า รองเท้าคอมแบทขัดมันวาววับสะท้อนแสงแดด แผ่นหลังเหยียดตรงผึ่งผาย ดวงตาจ้องตรงมาข้างหน้าด้วยความนิ่ง สุขุม เยือกเย็น และน่าเกรงขาม

อรินกะพริบตาถี่ๆ สลับมองภาพตรงหน้า เขาหันขวับมามองคนที่เพิ่งยืนคุยเรื่องเห็ดอยู่ข้างตัว... ผู้ชายร่างยักษ์ เสื้อยืดธรรมดา มีตุ๊กตาฉลามห้อยต่องแต่งที่หูกางเกง เป๊ะเลย! ไม่ใช่แค่คนนะที่หน้าเหมือนกันเพราะแม้แต่ม้าที่ขี่ก็ยังสีดำเหมือนกันอีก!!!

“พี่เรนเจอร์!!! นี่พี่หรอเนี่ย!”

เห็นน้องชายทักแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ได้แต่กลอกตาไปมา มันยืนพูดอยู่กับเขาตั้งหลายคำ แต่เพิ่งจะมานึกออกเอาตอนนี้เนี่ยนะ เขาหล่อกว่าผู้กองกรินทร์เป็นไหนๆ แล้วทำไมใครๆ ถึงพากันแยกไม่ออกแบบนี้ อย่างวันก่อนขวัญคณินที่เป็นน้องสาวในไส้ของเขาแท้ๆ ก็ยังทักเขาผิดเลย

ซอมพอที่ยืนกอดตะกร้าเห็ดทำตาโต ไม่นึกว่าผู้กองคนที่เธอเพิ่งจะคุยด้วยแท้จริงแล้วกลับเป็นผู้กองอีกคน อรินที่เป็นน้องชายของพวกเขาแท้ๆ ยังจำพี่ชายตัวเองไม่ได้แล้วเธอจะเหลือหรอเนี่ย

“ก็เออสิวะ! โตมาด้วยกันแท้ๆ ยังจำสลับคนอีกหรอไอ้หมอนี่ เดี๋ยวก็ไล่ให้ไปอยู่กับมารีนเลย รายนั้นก็จำพี่ชายตัวเองไม่ได้เหมือนกัน”

“ก็ดูพวกพี่สิ” คนเป็นหมอแท้ๆ ว่าอย่างเพลียจิตเพลียใจ ตั้งแต่เกิดมาจนเป็นหมอก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละแฝดที่เหมือนกันยันเงาและติ่งหู น่าเอาร่างไปเป็นอาจารย์ใหญ่ไว้ศึกษาจริงๆ

“เรนเจอร์ มึงอำอะไรน้องอีก กูแวะไปคุยกับพวกหมวด พวกจ่าที่ป้อมแค่แป๊บเดียวมึงก็แกล้งอรินกับซอมพอแล้วหรอ”

คนที่เพิ่งขี่ม้าเข้ามาเหวี่ยงตัวกระโดดลงจากหลังม้าอย่างสง่างามคล่องแคล่ว แผ่นหลังเหยียดตรงผึ่งผายสมมาดนายทหารพรานจู่โจม ก่อนจะเดินจูงม้าตัวโตเข้ามาหาทุกคน ใบหน้านิ่งๆ ที่มักจะสุขุมเย็นชาตามประสาคนอินโทรเวิร์ตมีรอยยิ้มบางๆ ผุดพรายขึ้นตรงมุมปาก ขณะทอดสายตามองอรินสลับกับซอมพอที่ยืนหน้าแดงอยู่ข้างกัน... ตัวติดกันตลอดเลยสองคนนี้

“แกล้งอะไร มันอยากเดินมาทักผิดเองนี่” ผู้กองกวินทร์ตอบหน้าตาเฉย พลางหยิบเห็ดป่าดอกใหญ่ที่มีละอองดินชื้นติดอยู่ตรงโคนในตะกร้าสานของซอมพอขึ้นมาพลิกดู ดอกเห็ดงามอวบแน่นแบบนี้เห็นแล้วก็คิดถึงเมียรักจับใจ อยากเก็บเห็ดสดๆ ไปแกงใส่ใบย่านางกับผักหวานให้เพลงพิณกินบำรุงเจ้าแฝดบ้าง นี่ซอมพอไปเก็บมาจากแถวไหนเนี่ย

“ถึงว่าสิ ทำไมจู่ๆ พี่ซีลก็กล้าว่าคุณน้ำเมยเมื่อกี้นี้ ที่แท้ก็…” อรินได้แต่พึมพำยิ้มๆ ส่วนซอมพอก็เอามือปิดปากหัวเราะคิกคักตอนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่ผู้กองกวินทร์ตีเนียนสวมรอยเป็นพี่ชายฝาแฝด แล้วทำทีเป็นพูดเสียงเข้มว่ากุมาริกาเพื่อแกล้งอำพวกตน

“คนกลัวเมียอย่างมันหรอจะอาจหาญกล้าว่าอะไรยัยน้ำเมย”

ผู้กองกวินทร์วางคืนเห็ดดอกใหญ่ใส่ตะกร้าของซอมพอเบามือ ก่อนจะยื่นหน้าทะเล้นเข้ามากระซิบนินทาพี่ชายฝาแฝดในระยะเผาขนกับอริน โดยไม่สนสักนิดว่าเจ้าตัวเพิ่งจะผูกบังเหียนม้าเสร็จและยืนอยู่ข้างหลัง

“เมื่อวานตอนไปส่งยัยน้ำเมยถ่ายละครต่อนะ พอกลับมาที่ฐานพี่มึงซึมเป็นหมาหงอยเลยอริน ฮ่าๆๆ จัดยาบำรุงหัวใจให้พี่มึงหน่อย”

“พูดมากน่าเรนเจอร์ ถ้ากูต้องกินยาบำรุงหัวใจ มึงเองก็ต้องกินเหมือนกันนั่นแหละ แล้วพกมาทำไมเนี่ยตุ๊กตาฉลาม”

ได้ยินน้องชายนินทาฉอดๆ ผู้กองกรินทร์ก็ชักสีหน้าใส่ แววตาดุแต่แฝงความระอาใจ มือหนาฟาดเพียะตบไปที่ตุ๊กตาฉลามตัวป้อมสีเทาที่ห้อยต่องแต่งแกว่งไปมาอยู่ที่หูกางเกงของน้องชาย

“เฮ้ย! เบาๆ สิวะ!” ผู้กองกวินทร์สะดุ้งสุดตัว รีบเอื้อมสองมือหนาตะปบดึงเอาตุ๊กตาฉลามตัวน้อยขึ้นมากอดแนบอกอย่างหวงแหนทันควัน ค้อนขวับใส่พี่ชายฝาแฝดอย่างเอาเรื่อง

“นี่ตุ๊กตาของลูกกู กูเอามาไว้กอดเวลาคิดถึงลูก”

“ห้อยหูกางเกงเดินไปเดินมาเดี๋ยวฉลามก็ดำหมดหรอก กว่าเจ้าแฝดจะคลอดตุ๊กตาตัวนี้คงยับเยินก่อน ไว้เจ้าแฝดคลอดแล้วเดี๋ยวกูจะซื้อตัวใหม่ใหญ่ๆ ให้เลย” ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าช้าๆ ปรายตามองตุ๊กตาผ้าตัวกระจิริดที่ดูขัดกับมัดกล้ามล่ำสันของแฝดน้องอย่างสิ้นเชิง

“ไม่ยับเยินหรอกเดี๋ยวจะดูแลเป็นอย่างดี” ผู้กองกวินทร์ลอยหน้าลอยตายกตุ๊กตาฉลามขึ้นมาหอมหัวฟอดใหญ่โชว์ทุกคนหน้าตาเฉย “ตุ๊กตาตัวนี้กูหยิบออกมาจากเตียงนอนของเจ้าแฝดเลยนะ กลิ่นแป้งกลิ่นผ้ายังติดอยู่เลย กูพกไว้เป็นเครื่องรางคุ้มใจโว้ย”

“เออ! แล้วแต่มึงเถอะ” เรื่องเห่อลูกผู้กองกรินทร์เข้าใจดี ขนาดพ่อบุญธรรมอย่างเขายังเห่อลูกขอฟังเสียงหัวใจของลูกเต้นจากผู้กองกวินทร์เลย แล้วคนเป็นพ่อจริงๆ อย่างน้องชายเขาล่ะมันจะเห่อลูกขนาดไหน

ไอหมอกบางเบาเริ่มโรยตัวปกคลุมยอดไม้ ลมป่ายามพลบค่ำพัดพากลิ่นอายดินชื้นและกลิ่นหญ้าสดผ่านเข้ามาในลานดินกว้างของหน่วยปฏิบัติการของ ตชด. ริมชายแดนแม่สอด หลังจากร่วมกินมื้อเย็นกับเหล่าเจ้าหน้าที่ ตชด. ที่คุ้นเคยกันดี ผู้กองสองแฝดกับอรินก็แยกตัวออกมานั่งคุยกันที่ลานดินโล่งใกล้กับห้องพยาบาล แสงสีส้มทองจากกองไฟขนาดย่อมกำลังลุกโชน ขับไล่ความหนาวเหน็บและแมลงราตรี ท่อนฟืนไม้แห้งส่งเสียงปะทุ เปรี๊ยะ... เปรี๊ยะ... เป็นจังหวะ เปลวไฟสะท้อนเงาร่างสูงใหญ่ของสองนายทหารและหมอหนุ่มที่นั่งล้อมวงอยู่บนขอนไม้

ผู้กองกวินทร์นั่งจิบชาดอกไม้ใส่เปลือกมะนาวที่ซอมพอต้มมาให้เพื่อช่วยลดอาการแพ้ท้อง (แทนเมีย) ของว่าที่คุณพ่อมือใหม่ ส่วนอาหารมื้อพิเศษนอกจากกับข้าวของหน่วย ตชด. แล้วก็ยังมีแกงเห็ดหอมกรุ่น น้ำพริกเห็ดย่างรสจัดจ้าน เห็ดป่าเสียบไม้ย่างส่งกลิ่นไหม้นิดๆ ที่ซอมพอทำ พร้อมกับผักสดนานาชนิดและที่ถูกใจผู้กองกวินทร์ก็คงจะเป็นดอกไม้สดที่เอามากินคู่กับน้ำพริกนี่แหละ ทั้งดอกอัญชัน ดอกกระเจียว ดอกมะกอกพรานที่เก็บมาจากแนวชายเขา ซึ่งฝีมือการทำอาหารของซอมพอก็ทำเอาหนุ่มๆ เติมข้าวไปคนละหลายจาน

ห่างออกไปไม่ไกลนักตรงระเบียงไม้ไผ่หน้าห้องพยาบาล แสงไฟนีออนสลัวส่องสว่างพอให้เห็นร่างเพรียวบางของซอมพอ ในชุดลำลองทะมัดทะแมง เธอกำลังนั่งขัดสมาธิอย่างตั้งอกตั้งใจ คัดแยกรากไม้ ดอกไม้ป่า และใบยาสมุนไพรที่เก็บมาจากป่าเมื่อช่วงบ่าย จัดเรียงใส่กระด้งสานอย่างคล่องแคล่ว

อรินยกแก้วสังกะสีใส่น้ำชาต้มร้อนๆ ขึ้นจิบ นัยน์ตาของหมอหนุ่มสะท้อนเปลวไฟอันวูบไหว เขาลอบมองผู้กองสองแฝด ผู้กองกรินทร์นั่งหลังตรง นิ่งขรึม สุขุม ดั่งเสือร้ายที่ระวังภัยตลอดเวลา กับผู้กองกวินทร์ที่จิบชาอย่างชื่นอกชื่นใจ อาการแพ้ท้อง (แทนเมีย) เมื่อก่อนหน้าหายดีเป็นปลิดทิ้งด้วยชาสูตรพิเศษของซอมพอ มองๆ พี่ชายทั้งสองไปอรินก็คิดว่าที่ผู้กองกวินทร์มาที่นี่ ไม่มีทางที่จะมาแค่เที่ยวเล่นหรือเยี่ยมพี่ชายหรอก ถ้าให้ทายอรินคิดว่าคงต้องมาทำงาน ภารกิจใดภารกิจหนึ่งแถวนี้แน่ๆ

“ที่นี่ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างอริน” ผู้กองกรินทร์ถามขึ้นทำลายความเงียบพร้อมกับโยนเศษกิ่งไม้แห้งเข้ากองไฟ นัยน์ตาคมกริบเหลือบมองหน้าน้องชาย

“มีพวกหน้าแปลกๆ หรือคนต้องสงสัยแวะเวียนมาแอบสอดส่องซอมพอบ้างไหม... ทั้งที่หน่วย ตชด. ที่หมู่บ้านม้ง หรือตามเส้นทางเวลาแกออกไปตรวจรักษาชาวบ้าน”

คำถามตรงประเด็นทำให้บรรยากาศรอบกองไฟเริ่มตึงเครียดขึ้นมาทันตา อรินขยับตัวเล็กน้อย วางแก้วชาลงบนพื้นดินข้างตัว

“ก่อนหน้านี้... มันเริ่มเงียบๆ ไปบ้างแล้วครับพี่ซีล” อรินตอบด้วยน้ำเสียงสุขุม ไม่ได้มีความเป็นเด็กหนุ่มเหมือนกับสมัยก่อนแม้แต่น้อย “ช่วงหลังๆ มานี่ไม่มีคนแปลกหน้ามาป้วนเปี้ยนแถวนี้เลยจนผมคิดว่าหรือพวกมันจะเลิกยุ่งกับซอมพอแล้ว”

หมอหนุ่มหยุดนิ่งไปชั่วครู่ สายตาของเขาเลื่อนไปมองแผ่นหลังเล็กๆ ของซอมพอที่กำลังก้มหน้าก้มตาหั่นเหง้าสมุนไพรอยู่บนระเบียง แววตาคมคู่นั้นทอดมองเธอด้วยประกายความรักอันลึกซึ้ง และความห่วงใยอันเปี่ยมล้นที่ปิดบังเอาไว้ไม่มิด ก่อนที่เขาจะเบนสายตากลับมาสบตากับผู้กองสองแฝดด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น

“...แต่เมื่อตอนบ่ายนี้ มีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นครับ”

ผู้กองกวินทร์ที่กำลังจิบชากับหอมหัวตุ๊กตาฉลามอยู่ถึงกับหยุดชะงัก แววตาทะเล้นวาววับขึ้นมาเป็นความคมดุในเสี้ยววินาที “แปลกยังไง” เขาถาม

“ตอนที่ผมพาซอมพอออกไปเก็บสมุนไพรตรงแนวหุบเขาทางทิศตะวันตก ห่างจากแนวแม่น้ำเมยไม่ถึงสองกิโล...” อรินกดเสียงลงต่ำ ลมหายใจหนักหน่วง “ระหว่างที่ซอมพอกำลังเก็บเห็ดอยู่ผมรู้สึกเหมือนกับว่า... มีสายตาหลายคู่กำลังแอบซุ่มมองพวกเราอยู่ เหมือนไม่ได้มีแค่ผมกับซอมพอที่อยู่ตรงนั้น ผมเห็นท่าจะไม่ดีก็เลยรีบพาซอมพอกลับมาที่หน่วยก่อนจะเจอพวกพี่นี่แหละ”

“แน่ใจใช่มั้ย” ผู้กองกรินทร์หรี่ตาลง คิ้วเข้มขมวดมุ่น

“ใช่ครับ สัญชาตญาณมันบอกชัดมาก ลมพัดนิ่ง ป่านิ่งเกินไป ไม่มีเสียงนกเสียงกระรอกร้องเลย” อรินเล่าพลางลอบมองไปยังซอมพออีกครั้งหนึ่งราวกับกลัวว่าเสียงคุยจะลอยไปถึงเธอ “ผมเลยรีบตัดบทกลับมาที่หน่วยเลย โชคดีที่ตอนนั้นซอมพอมัวแต่ตื่นเต้นกับเห็ดอยู่เลยไม่ได้สังเกตเห็นอะไรผิดปกติ... แต่รอยหักของกิ่งไม้ตรงชะง่อนผาด้านบนตอนที่ผมเหลียวกลับไปมอง มันเป็นรอยใหม่ครับ คนที่ซุ่มดูอยู่ไม่ใช่ชาวบ้านหาของป่าธรรมดาแน่ ทักษะการพรางตัวและการถอนตัวทำได้เงียบและไวมาก”

ผู้กองกวินทร์หัวเราะหึๆ ในลำคอ น้ำเสียงเยือกเย็นลงจนชวนขนลุก มือหนาที่เคยกอดตุ๊กตาฉลามเมื่อครู่นี้เปลี่ยนมาเป็นขยับหมุนมีดพับเล่มเล็กในมือเล่น

“ทักษะพรางตัวระดับนั้น... สงสัยจะเป็นญาติเราว่ะพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์หันมาบอกพี่ชาย ญาติที่ไม่ได้แปลว่าญาติ... จากที่เคยเงียบๆ ไปทำไมไอ้พวกสวะนั่นถึงได้กลับมาสนใจซอมพออีก ตั้งแต่พวกของท้าวพันคำโดนถล่มไปวันนั้น ไอ้คนทางนี้ขาดคู่ค้าคนสำคัญไปคงหัวหมุนอยู่แน่ๆ เมื่อโรงงานที่ฝั่งลาวถูกทลายลงงั้นทางฝั่งนี้ก็คงต้องเร่งการผลิตเพิ่มมากขึ้นจนถึงขั้น...ต้องการหมอปรุงยาที่เก่งๆ แบบซอมพอ

“เห็นทีเราจะได้ไปเยี่ยมญาติกันแล้วล่ะเรนเจอร์”

“เตรียมกระเช้าเยี่ยมไปด้วยนะพี่ซีล” สองแฝดหันมาแสยะยิ้มให้กัน แม้ไม่ต้องพูดก็รู้ใจของอีกฝ่ายดีว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“ผมไปด้วยสิพี่” อรินกำมือแน่น แววตาที่เคยมองซอมพออย่างอ่อนโยน บัดนี้เจือแววกร้าวแกร่งและเด็ดเดี่ยว “ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องซอมพอเด็ดขาดครับ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม”

“ใจเย็นๆ ก่อนไอ้หนู” ผู้กองกรินทร์หันมายกมือห้ามอริน ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะเสริมอีก

“พวกพี่แค่จะไปเยี่ยมญาติแบบส่วนตัวเฉยๆ ไว้มั่นใจอะไรเพิ่มมากแล้วค่อยรวมตัววันรวมญาติอีกที แกอยู่ทางนี้ก็ดูแล...ลูกหมาป่าน้อยของแกให้ดีๆ เถอะ ห้ามปล่อยให้คลาดสายตาเด็ดขาด ทางที่ดีอย่าเพิ่งพาออกไปไหนไกลจากหน่วยเลย”

อรินหันกลับไปมองทางซอมพออีกครั้ง เป็นห่วงเธอจับใจแต่พอหันกลับมาทางพี่ชายฝาแฝดเขาก็ค่อยรู้สึกมั่นใจขึ้นมาหน่อย

“ได้ ผมจะดูแลซอมพอให้ดี จะไม่ให้คลาดสายตาจนพวกมันมีโอกาสลงมือ ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายซอมพอทั้งนั้น...”

“โอ๊ย!!!”

อรินว่ายังไม่ทันจะขาดคำเสียงร้องของซอมพอก็ดังขึ้น ทั้งเขาและผู้กองสองแฝดชะงักค้างกลางอากาศไปชั่วครู่ ก่อนที่อรินจะรีบลุกขึ้น ขาสองข้างสปริงตัวพุ่งทะยานจากลานดินรอบกองไฟ ตรงดิ่งขึ้นไปยังระเบียงหน้าห้องพยาบาลในชั่วพริบตา

“ซอมพอ! เป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น!”

อรินทรุดตัวลงคุกเข่าลงข้างกายเด็กสาวอย่างร้อนรน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตระหนกเมื่อเห็นมีดปลายแหลมขนาดเล็กที่เธอใช้หั่นสมุนไพรตกอยู่บนพื้นไม้ไผ่ พร้อมกับหยดเลือดสีแดงสดที่ค่อยๆ เอ่อซึมออกจากนิ้วชี้ข้างซ้ายแล้วไหลอาบลงมาตามมือน้อยของคนซุ่มซ่าม

“หั่นอีท่าไหนเนี่ยถึงได้ปาดโดนมือตัวเองแบบนี้!” พอเห็นบาดแผลแล้วอรินก็ดุเสียงเข้มจัด ทว่าน้ำเสียงที่ดุนั้นกลับสั่นพร่าและเจือความห่วงใย มือหนาประคองข้อมือบางของเธอไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย “บอกกี่ครั้งแล้วว่ามีดมันคม ทำไมไม่ระวังเลย ปล่อยให้เลือดไหลเป็นทางขนาดนี้ได้ยังไง!”

“ก็... ก็เมื่อกี้นี้ผีเสื้อกลางคืนมันบินผ่านหน้า ซอมพอก็เลยมองตาม แล้ว... แล้วมีดมันก็ลื่นค่ะคุณหมอ...คุณหมอจะดุซอมพอคนเดียวไม่ได้นะคุณหมอต้องดุผีเสื้อกับพี่จ่าพยาบาลด้วย ลับมีดยังไงให้คมแบบนี้”

เขาก็ลับมีดเพื่อให้มันคมไม่ใช่รึไงยัยเด็กนี่ อรินคิดแล้วก็ส่ายหน้าระอาใจกับลูกหมาป่าน้อย

ซอมพอน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสๆ รื้นขึ้นมาคลอเบ้าด้วยความเจ็บแปลบที่ปากแผล ดวงตากลมโตสุกใสช้อนมองอริน ปากจิ้มลิ้มเบะออกเล็กน้อย นั่งหดคอกลัวโดนดุเหมือนเด็กตัวกะเปี๊ยกที่ทำความผิดแล้วกลัวพ่อจะตี

พอเห็นหยาดน้ำตาที่จวนเจียนจะหยดแหมะลงมาบนแก้มใส หัวใจของหมอหนุ่มก็พลันอ่อนยวบลงทันตา ความดุขึงขังเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น

“ไม่ต้องมาร้องเลย นั่งนิ่งๆ ห้ามขยับเด็ดขาด”

อรินรีบเข้าไปคว้ากล่องปฐมพยาบาลสนามในห้องพยาบาลมาเปิดออกด้วยความรวดเร็วและคล่องแคล่ว มือแกร่งจับนิ้วเล็กๆ ของซอมพอไว้มั่นแล้วค่อยๆ ราดน้ำเกลือล้างคราบเลือดและละอองเศษดินออกอย่างแผ่วเบาที่สุด ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดลงบนบาดแผลเพื่อบรรเทาอาการแสบ

“เจ็บนิดเดียวนะ...ทนหน่อยคนเก่ง” เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นนุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัด พลางกดผ้าก๊อซห้ามเลือดอย่างเบามือ บรรจงแตะน้ำยาฆ่าเชื้อและป้ายยาสมานแผล ก่อนจะพันแถบผ้าพันแผลสีขาวลงบนนิ้วของเธออย่างประณีตราวกับกำลังเยียวยาแก้วตาดวงใจ

ซอมพอกลั้นสะอื้น ก้มหน้ามองมือใหญ่ที่แสนอบอุ่นคอยปฐมพยาบาลให้ไม่ห่าง แก้มสองข้างซับสีเลือดฝาดระเรื่อขึ้นมาด้วยความขวยเขินปนซาบซึ้ง

ขณะเดียวกันผู้กองสองแฝดที่ค่อยๆ เดินย่องตามหลังอรินมาดูเหตุการณ์เงียบๆ กำลังยืนกอดอกพิงเสาไม้ไผ่ของระเบียง สองพี่น้องฝาแฝดสบตากันด้วยประกายตาพราวระยับ มุมปากกระตุกยิ้มพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“แหม...เมื่อสองนาทีที่แล้วพี่จำได้แม่นเลยนะ... ใครวะที่เพิ่งลั่นวาจาว่า ผมจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายซอมพอเด็ดขาด” ผู้กองกวินทร์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท แววตาทะเล้นจ้องเขม็งไปที่อรินที่ยังคงจับมือน้อยๆ ของซอมพอไม่ปล่อย”

“นั่นน่ะสิ...” ผู้กองกรินทร์ผสมโรงแซวน้องชายด้วยสีหน้านิ่งๆ “พูดไม่ทันขาดคำ... ศัตรูหน้าไหนก็ยังไม่ได้มาแตะต้องซอมพอแม้แต่ปลายเล็บ ก็มีแต่ซอมพอนี่แหละที่ดันเอามีดมาเฉาะมือตัวเองจนเลือดสาด”

“พี่เรนเจอร์! พี่ซีล!” อรินหันขวับมาส่งสายตาเขียวปั๊ดใส่พี่ชายทั้งสองคน ใบหน้าของหมอหนุ่มตี๋แดงก่ำลามไปถึงใบหูด้วยความกระดากอายที่โดนจับโป๊ะและโดนล้อเลียนในระยะเผาขน ก่อนที่ผู้กองกวินทร์จะแกล้งเดินเข้ามาดึงเขาออกห่างจากซอมพอ

“พอๆๆ แค่มีดบาดมือแผลไกลหัวใจตั้งเยอะไม่ต้องโอ๋กันแนบชิดให้มันมาก รู้มั้ยว่าคนต้องห่างเมียอย่างพวกพี่อิจฉา”

“เออ แยกมันออกจากซอมพอเลยเรนเจอร์ เราสองคนต้องมาห่างเมียแล้วแต่มันจะมากอดมาโอ๋ซอมพอเย้ยหน้าพวกเราไม่ได้เด็ดขาด”

ได้ทีผู้กองสองแฝดก็แกล้งแซวกันใหญ่ด้วยรู้ใจทั้งอรินและซอมพอดี ส่วนซอมพอที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็แทบจะมุดหน้าหนีลงไปในกระด้งสมุนไพร สองแก้มร้อนผ่าวจนแทบระเบิดแต่ริมฝีปากเล็กกลับแอบอมยิ้มกว้างด้วยความสุขล้นใจ ดวงตากลมโตแอบมองเพียงแค่อรินสลับกับมองไปทางผีเสื้อกลางคืนตัวที่ว่าซึ่งตอนนี้มันกำลังเกาะอยู่ที่ผนังห้องพยาบาล ถ้าคุณหมอจะโอ๋ซอมพอขนาดนี้ ต่อให้มีดตัดนิ้วซอมพอขาด ซอมพอก็เต็มใจ

*************************************************

ลาสบอสตัวจริงโผล่มาแล้วววววว

*********************************

เนื่องด้วยสถานการณ์น้ำท่วม ไรท์ขอเป็นกำลังให้กับนักอ่านทุกด้วยนะคะ ทางนี้ก็ท่วมเหมือนกัน T_T

********************

ช่วงนี้ไรท์สุขภาพไม่ดี ยังไงติดตามไรท์และอ่านตัวอย่างตอนต่อไปของนิยายได้ที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ นะคะ