86.นกต่อล่อลูกหมาป่า

86.นกต่อล่อลูกหมาป่า

ลมราตรีจากทิวเขาหอบเอาไอหนาวและกลิ่นอายดินชื้นมากระทบผิวกาย ชายแดนฝั่งตะวันตกของอำเภอแม่สอดในยามค่ำคืนไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ตามองเห็น ผืนป่าทึบสลับซับซ้อนทอดแนวยาวขนานไปกับลำน้ำเมย เส้นทางช่องทางธรรมชาติเต็มไปด้วยหุบเหวลึก สันเขาแคบและหน้าผาสูงชันที่ยานพาหนะล้อยางทั่วไปไม่มีทางเข้าถึงได้ นั่นคือเหตุผลสำคัญที่ทหารในพื้นที่เลือกใช้ม้าในการตระเวน

ด้วยเสียงฝีเท้าม้าที่ย่ำลงบนดินนุ่มสามารถเคลื่อนผ่านแนวซอกหินและป่ารกทึบได้เงียบเชียบ ปราศจากเสียงกระหึ่มของเครื่องยนต์ที่อาจเตือนให้ผู้กระทำผิดรู้ตัวก่อนล่วงหน้าหลายกิโลเมตร ม้าเหล่านี้ได้รับการฝึกฝนให้ทนทานต่อภูมิประเทศลาดชัน ก้าวข้ามลำห้วย ไต่ตามสันผาแคบๆ ได้อย่างคล่องแคล่ว อีกทั้งสรีระของม้ายังช่วยยกมุมสายตาของผู้ขี่ให้สูงขึ้น ทำให้มองทะลุแนวพงหนามและตรวจจับความเคลื่อนไหวในป่ารกได้ไกลกว่าการเดินเท้าหลายเท่า ยิ่งไปกว่านั้น ประสาทสัมผัสก็ยังว่องไว ทั้งใบหูที่กระดิกรับเสียงผิดปกติหรือจมูกที่ไวต่อกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นมนุษย์แปลกหน้า ทำหน้าที่เสมือนเรดาร์มีชีวิตช่วยเตือนภัย

เสียงกีบเท้าม้าลาดตระเวนสองตัวชะลอความเร็วลงอย่างแผ่วเบาจนแทบกลืนไปกับเสียงลมหวีดหวิว ร่างสูงใหญ่กำยำของสองนายทหารดึงบังเหียนหยุดม้าอยู่ใต้ร่มเงาของชะง่อนผาสูงชัน จุดนี้คือจุดเดียวกับที่อรินกับซอมพอมาเก็บสมุนไพรเมื่อช่วงบ่าย ผู้กองกรินทร์วาดขาลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว ไร้เสียง ขณะที่ผู้กองกวินทร์โหนตัวลงมายืนแนบข้าง แฝดน้องตบเบาๆ ที่คอของม้าเพื่อส่งสัญญาณให้มันยืนนิ่งสงบ ก่อนที่มือหนาจะดึงปืนยาวจู่โจมปลดคันรั้งเข้าสู่โหมดพร้อมรบในทันที

“แถวนี้แหละเรนเจอร์...” ผู้กองกรินทร์กระซิบเสียงต่ำ ลมหายใจพ่นออกมาเป็นไอขาวท่ามกลางหมอกหนา ดวงตาคมกริบปรับโฟกัสผ่านกล้อง Night Vision สแกนแนวพุ่มไม้ด้านบน “จุดนี้แหละที่อรินบอกว่ารู้สึกเหมือนมีคนแอบซุ่มส่องตอนพาซอมพอมาเก็บสมุนไพร”

“เดี๋ยวนี้อรินมันเก่งขึ้นเยอะเลยนะพี่ซีล สัญชาตญาณระวังภัยดีมาก” ผู้กองกวินทร์ก้าวเท้าสำรวจพื้นดินอย่างชำนาญ พลางย่อตัวลงนั่งชันเข่า กวาดตามองร่องรอยในความมืด “ถ้าอรินสัมผัสได้ว่ามีคนมอง...แปลว่าคงไม่ใช่แค่ลมพัดกิ่งไม้แน่นอน”

“ก็หลังจากที่มันอกหักจากไนเปอร์แล้วหลบไปทำใจอยู่หลายปีน่ะ มันไม่ได้หลบไปเฉยๆ แต่มันไปฝึก ไปเรียนหลักสูตรหน่วยรบเพิ่มด้วย ถ้ามันไม่ปิดข่าวเงียบเพราะตอนนั้นยังทำใจไม่ได้พวกเราคงได้แห่ไปแสดงความยินดีกับมัน”

“อกหักแล้วเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น…คนมาดามอกก็ยิ่งน่ารักๆ อยู่ ไอ้ตี๋ของเรามันจะอกหักได้นานหรอ ดูสายตาที่มันมองซอมพอสิ หวานจนเลี่ยน” ผู้กองกวินทร์กระซิบกลับยิ้มๆ

ผู้กองสองแฝดแยกกันตรวจพื้นที่ ย่ำผ่านโขดหินไต่ขึ้นไปบนแนวสันดินด้านบนชะง่อนผา และเพียงไม่กี่นาทีสายตาคมของผู้กองกรินทร์ก็ตรวจพบความผิดปกติที่ซ่อนอยู่หลังกอไม้หนา ชายหนุ่มยกมือส่งสัญญาณเรียกแฝดน้องสั้นๆ

“เรนเจอร์... มาดูตรงนี้”

ผู้กองกวินทร์ขยับตัวเข้ามาประชิด แสงไฟฉายยุทธวิธีหรี่สีแดงถูกส่องลงไปยังโคนไม้ใหญ่ บนผืนดินชื้นปรากฏรอยเหยียบย่ำของรองเท้าขนาดใหญ่ที่คาดว่าไม่น่าจะเป็นของอรินหรือซอมพอ ดินถูกกดเป็นหลุมลึก กิ่งไม้เตี้ยหักงอเป็นแนวเฉียง และที่เด่นชัดที่สุดบนพื้นหญ้าคือกลิ่นฉุนของใบยาสูบยังคงลอยแตะจมูกจางๆ บ่งบอกว่าผู้ที่มาซุ่มสังเกตการณ์เพิ่งถอนตัวออกไปได้ไม่นาน

“แสดงว่าหลังอรินกับซอมพอกลับไปแล้วมันก็ยังมาซุ่มอยู่ที่นี่ต่ออีกพักใหญ่” ผู้กองกรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าความเยือกเย็นแผ่ซ่านจนชวนขนลุก “มุมนี้กวาดสายตาลงไปเห็นแนวลำห้วยที่ซอมพอนั่งเก็บสมุนไพรได้ชัดทุกองศา”

“โชคดีที่อรินรู้ตัวแล้วกลับหน่วยทันที” ผู้กองกวินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน แววตาทะเล้นขี้เล่นที่เคยมีเมื่อตอนหัวค่ำมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตานิ่ง สุขุมไม่ต่างจากพี่ชาย

สองพี่น้องสบสายตากันนิ่งงันในความมืดมิด สายเลือดที่ผูกพันกันมาตั้งแต่ตอนอยู่ในท้องแม่ทำให้ไม่ต้องเอ่ยคำใดก็รับรู้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่กำลังก่อตัว

“พวกมันกลับมาจับตาดูซอมพออีกครั้งแล้ว” ผู้กองกรินทร์กระชับด้ามปืนแน่น คิ้วเข้มขมวดมุ่นอย่างดุดัน “น่าจะเป็นผลมาจากที่โรงงานของท้าวพันคำถูกถล่ม แหล่งผลิตยาทางฝั่งลาวถูกทลายไปแล้วทางฝั่งนี้เลยต้องเร่งมือผลิตเพิ่มเพื่อขยายเครือข่าย จะผลิตยาก็ต้องมีหมอปรุงยา…ที่ผ่านมาพวกมันคงหาหมอปรุงยาไม่ได้ซอมพอเลยตกเป็นเป้าหมายอีกครั้ง”

“ดีที่วันนี้มันยังไม่ลงมือ ผมคิดว่ามันน่าจะมาซุ่มดูสถานการณ์ก่อนเพราะป่าตรงนี้อยู่ใกล้กับหน่วยของ ตชด. เผลอๆ มันอาจมาดูด้วยว่ากำลังพลที่หน่วยมีมากน้อยแค่ไหน” ผู้กองกวินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แววตากร้าวแกร่งดุจหมาป่ากระหายศึก “แต่มันลงทุนมาสอดแนมลึกถึงที่นี่ แปลว่าเวลาของพวกเราเหลือไม่มากแล้ว... ญาติเราคนนี้มันเป็นทหารรบพิเศษมาก่อน ยุทธวิธีของพวกเรามันรู้ดีกว่าใครๆ ผมคิดว่ามันยังมีชีวิตอยู่และคงแค้นทีมอัลฟาไม่ใช่น้อย…โดยเฉพาะผม”

“เฮ้ย! พี่อยู่นี่ทั้งคนใครหน้าไหนก็ห้ามแตะต้องมึงเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์หมุนตัวกลับไปดึงสายบังเหียนม้าเข้ามาในมือพร้อมกับเดินเข้าไปหาน้องชายที่เกิดหลังตนแค่ไม่กี่นาที ดวงตาของเขาสงบนิ่งแต่เด็ดเดี่ยวองอาจกล้าหาญ สายตาคมมองน้องชายฝาแฝด ถ้าเขายังอยู่ตรงนี้ใครหน้าไหนก็ห้ามทำอะไรน้องของเขา

“เราเกิดมาด้วยกันเพราะงั้นเราต้องมีชีวิตอยู่ไปด้วยกัน เราเป็นแฝดกันเพราะงั้นเราจะไม่แยกจากกันเด็ดขาด”

ผู้กองกวินทร์อมยิ้มยียวน หัวใจพองโตกับความห่วงใยที่พี่ชายฝาแฝดมีให้ เขาเชื่อใจผู้กองกรินทร์เสมอ พี่เคยยอมเจ็บยอมตายเพื่อเขามาขนาดนี้เขารู้ดีว่าพี่ชายรักเขามากแค่ไหน

“ผมก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายพี่เหมือนกัน ตอนนี้ผมมีนี่แล้วนะ” ผู้กองกวินทร์ตบมาที่อกตัวเองเพื่อจะสื่อถึงลายสักยันต์ที่ได้มาแบบไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้เริ่มจะชอบมันมากแล้ว “ผมจะเอาของดีนี่มาปกป้องพี่เอง ใครแตะพี่กู…มันตาย”

ผู้กองสองแฝดมองหน้ากัน บทสนทนาซึ้งๆ จบลงเพียงแค่นี้เพราะแค่มองตากันก็รู้ใจแล้วว่าอีกฝ่ายรักและห่วงตนมากแค่ไหน ผู้กองกวินทร์ยื่นมือมาลูบหัวพี่ชายป้อยๆ เหมือนกับจะให้พร ก่อนจะโดนผู้กองกรินทร์เอาพานท้ายปืนเคาะหมวกฟาสต์คืนเบาๆ

“ตลกๆ กูเป็นพี่มึงนะอย่ามาเล่นหัว”

“เกิดก่อนแค่ไม่กี่นาทีเอง เอาน่า หยวนๆ บ้าง” ผู้กองกวินทร์ว่าอย่างยียวนแล้วก็ลูบหัวพี่ชายผ่านหมวกฟาสต์อีกที จนผู้กองกรินทร์ได้แต่กลอกตาไปมาอย่างระอาใจ หากแต่ในใจลึกๆ กลับรับรู้ได้ดีถึงความรักความห่วงใยจากน้องชายจึงไม่ได้ว่าอะไรอีกเมื่อถูกลูบหัว ไอ้หมอนี่มันซึ้งได้ไม่นานหรอกเขารู้นิสัยมันดี

ผู้กองสองฝาแฝดเหวี่ยงตัวขึ้นสู่หลังม้าอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะบังคับม้าคู่ใจควบทะยานฝ่าม่านหมอกราตรี เพื่อแกะรอยตามร่องรอยของคนที่มาแอบซุ่มดูอรินกับซอมพอต่อ ถึงมันจะกลบเกลื่อนร่องรอยดีแค่ไหน แต่คนที่ได้วิชาแกะรอยมาจากอาจารย์หลายคนทั้งจากปู่กับพ่อ ลุงๆ น้าๆ อาๆ แล้ว วิชาที่พวกเขามีถือว่ามากกว่าที่กายยันต์เคยสอนเอาไว้เยอะ ตอนนี้พวกเขารู้แล้วว่าซอมพอกำลังตกเป็นเป้า แต่ที่พวกเขาอยากรู้ให้แน่ชัดก็คือ… ไอ้คนที่มันล็อกเป้าซอมพอเอาไว้ มันเป็นใคร จะใช่ ญาติสนิท คนนั้นหรือเปล่า

สายลมโพล้เพล้พัดพายเอื่อยๆ มาตามแนวโค้งของแม่น้ำเมยหอบเอาไอดินแฉะ กลิ่นขี้เลน และกลิ่นควันน้ำมันดีเซลจากเครื่องยนต์เรือหางยาวลอยคลุ้งตลบ ท่าเทียบเรือขนถ่ายสินค้าข้ามแดนแบบไม่เป็นทางการแห่งหนึ่งริมชายแดนแม่สอดในยามนี้คลาคล่ำไปด้วยกรรมกรรับจ้าง ทั้งชาวไทย ชาวม้ง และแรงงานเพื่อนบ้านที่เดินขวักไขว่แบกหามพืชผลทางการเกษตรขึ้นลงรถบรรทุกหกล้อ

คืนที่สี่ของการซุ่มหาข่าว... ผู้กองสองแฝดตอนนี้ไม่เหลือเค้าของความเป็นนายทหารหากแต่กลมกลืนไปกับฝูงชนอย่างแนบเนียนจนไม่มีใครสงสัย เนื่องจากทั้งคู่มีกลิ่นกายหอมละมุนซึ่งอาจกลายเป็นจุดตายให้คนอื่นแปลกใจหรือสงสัยได้ ผู้กองสองแฝดจึงนำดินเลนริมตลิ่งผสมน้ำต้มเปลือกสะเดาและเขม่าก้นกระทะมาทาชโลมผิวกายจนดำเกรียม กลิ่นสาบดินโคลนและกลิ่นยาสูบฉุนกึกกลบกลิ่นหอมประจำตัวจนมิดชิด

ผู้กองกวินทร์สวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายสก็อตตัวเก่าขาดวิ่นทับเสื้อยืดคอกลมสีมอซอ ส่วนผู้กองกรินทร์ใช้ผ้าขาวม้าเปื้อนคราบน้ำมันเครื่องโพกศีรษะปิดคลุมแนวคิ้วและสันกราม เหลือเพียงดวงตาคมกร้านใต้ขอบผ้า ทั้งคู่แกล้งทำหลังค่อมเดินลากเท้าแบกกระสอบข้าวโพดหนักอึ้งขึ้นท้ายรถบรรทุกราวกับคนงานกรำงานหนักมาแรมปีปะปนกับแรงงานคนอื่นๆ จนแนบเนียน

“พี่ซีล... ดูเรือหางยาวลำเขียวหัวเป็ดนั่น” ผู้กองกวินทร์แกล้งทำทีก้มลงจัดมุมกระสอบข้าวโพด พลางกระซิบเสียงแผ่วลอดไรฟันโดยไม่หันหน้าไปมองตรงๆ ผู้กองกรินทร์ที่กำลังใช้พลั่วตักเศษรำข้าวอยู่ข้างซุ้มล้อรถไม่ได้เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย หากแต่อาศัยมุมสะท้อนจากกระจกมองข้างที่แตกร้าวของรถหกล้อคอยจับความเคลื่อนไหว

เรือหางยาวลำใหญ่แล่นตัดกระแสน้ำเชี่ยวข้ามมาจากฝั่งตรงข้าม บนเรือไม่ได้บรรทุกพืชไร่เหมือนลำอื่นหากแต่มีลังไม้ทึบขนาดใหญ่สองใบที่ถูกคลุมด้วยผ้าใบกันน้ำอย่างแน่นหนา ชายฉกรรจ์สี่นายที่มีปืนสั้นเหน็บเอวใต้ชายเสื้อก้าวขึ้นมาคุมเชิงรอบตลิ่ง ทว่าสายตาของสองแฝดกลับพุ่งเป้าไปยังร่างสูงใหญ่กำยำที่ก้าวลงจากหัวเรือเป็นคนสุดท้าย

ชายคนนั้นสวมเสื้อแจ็กเกตยีนตัวหนา หมวกแก๊ปสีทึบกดต่ำ ปิดบังใบหน้าท่อนล่างด้วยผ้าพันคอสีเข้ม ทว่าท่วงท่าการย่างก้าวกลับสะกดสายตาของสองแฝดจนแทบลืมหายใจ มันคือการก้าวเท้าถ่ายน้ำหนักลงบนส้นเท้าอย่างมั่นคง ร่างกายท่อนบนนิ่งสนิท ไหล่ซ้ายผ่อนคลายแต่มีช่องว่างพร้อมเหวี่ยงโจมตี ส่วนมือขวาซุกนิ่งอยู่ในกระเป๋าแจ็กเกตในลักษณะที่พร้อมปลดเซฟและลั่นไกปืนพกสั้นได้ในเสี้ยววินาที... มันคือท่วงท่ายุทธวิธีคุ้มกันพื้นที่ระดับสูงที่เหล่าทหารหน่วยรบพิเศษฝึกกัน ขณะที่ร่างนั้นเดินผ่านข้างตัวรถหกล้อไปในระยะไม่ถึงสี่ก้าว ลมริมลำน้ำเมยก็พัดกรรโชกวูบใหญ่ ชายผ้าพันคอด้านข้างสะบัดเปิดออกชั่วพริบตา

แสงไฟหน้ารถบรรทุกสาดกระทบเสี้ยวหน้าด้านซ้าย เผยให้เห็นใบหน้า ผิวหน้ากร้านแดดที่คุ้นเคย และที่สำคัญ... จังหวะการเดินของเขาแอบทิ้งน้ำหนักเอียงไปทางซ้ายเล็กน้อยเพื่อผ่อนแรงกดที่หัวไหล่ขวา ซึ่งเป็นจุดเดียวกับที่ผู้กองกวินทร์ลั่นไกยิงเจาะจนร่างตกตลิ่งน้ำไปในคืนถล่มโรงงานฝั่งลาว ก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่เงามืดของโกดังร้าง ชายคนนั้นยกมือซ้ายขึ้นแตะข้อศอกขวาสองครั้งติดกัน... สัญญาณมือเงียบสั่งให้ลูกน้องเตรียมขนย้ายวัตถุอันตราย พวกลูกน้องของต้าเส่งที่ยืนคุมท่าเรือรีบกุลีกุจอเข้าไปยกกล่องไม้ทึบตามหลังไปทันที

ผู้กองสองแฝดยังคงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไปด้วยความนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกจนขบวนคนร้ายเดินหายลับเข้าไปในโกดัง จนเมื่อสบจังหวะปลอดคน ทั้งสองจึงค่อยๆ ลอบถอยเข้ามาหลบอยู่หลังกองกระสอบปุ๋ยด้านในสุดของโรงเก็บของที่มืดสลัว

“เห็นท่าทางการเดินของมันมั้ย มันเดินเหมือนคนเจ็บที่ไหล่ขวา” ผู้กองกวินทร์เอ่ยเสียงแหบต่ำ ลมหายใจร้อนผ่าวด้วยความเคียดแค้น แววตากวนประสาทที่เคยมีบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมระดับมัจจุราช “มันรอดจากแม่น้ำโขงมาได้จริงๆ ด้วย แม่ง! คืนนั้นกูไม่น่าพลาดเลย!!!”

“ใจเย็นๆ ก่อน คืนนั้นที่ฝั่งลาวมึงทำได้ดีที่สุดแล้ว” ผู้กองกรินทร์ไม่คิดว่ามันเป็นความผิดของน้องชาย กายยันต์มันไม่ใช่คนธรรมดาที่จะไม่รู้ยุทธวิธีหรือการเอาชีวิตรอดในกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก การที่มันรอดมาได้ไม่ถือว่าเป็นเรื่องแปลกเลย

“อย่างน้อยก็ไม่เสียแรงที่เราแกะรอยตามมันอยู่หลายวันจนรู้ว่าคืนนี้มันจะมาที่นี่ ได้เห็นหน้าชัดๆ แบบนี้ก็ดีเราจะได้ยืนยันกับหน่วยเหนือไปว่ามันยังไม่ตาย ที่อรินกับซอมพอถูกซุ่มดูวันนั้นก็มันนี่แหละ” ผู้กองกรินทร์ดึงผ้าขาวม้าลงมาพาดคอ ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังทางเข้าโกดังที่ว่า “ของในลังไม้นั่นน่าจะเป็นพวกสารตั้งต้นในการผลิตยา ไม่ก็อาวุธหนัก”

“ของพร้อมแล้วต่อไปก็คงเป็นคน…เด็กซอมพอนั่นชีวิตกำลังแขวนอยู่บนเส้นด้าย” ผู้กองกวินทร์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน มือหนาขยับกำด้ามปืนพกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเอาไว้แน่นก่อนที่ผู้กองกรินทร์จะวางมือลงบนบ่าน้องชาย บีบกระชับแน่นเพื่อเรียกสติและความเยือกเย็นของผู้นำทีม

“ถอนตัวกลับฐานก่อนเถอะ...เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว” เขาบอกน้องชาย เพราะนอกจากปืนพกสั้น ที่ตัวของพวกเขาก็ยังมีกล้องตัวจิ๋วซ่อนเอาไว้ด้วยเพื่อเก็บภาพทุกอย่างเอาไว้

ความเงียบสงบยามสายปกคลุมไปทั่วบ้านพักหลังน้อย หลังจากแฝงตัวหาข่าวอันตึงเครียดตามแนวชายแดนมาติดต่อกันหลายวันหลายคืน ผู้กองกวินทร์นอนเหยียดหลับสนิทอยู่บนเตียงเพื่อชดเชยพลังงานที่สูญเสียไปเพราะเพิ่งกลับมาถึงฐานของผู้กองกรินทร์เมื่อช่วงเช้ามืดนี้ แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านม่านหน้าต่างเริ่มแยงตาปลุกให้เขาสะลึมสะลือตื่นขึ้น ผู้กองหนุ่มยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจจนกล้ามเนื้อส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ กะพริบตาปรับสายตาที่ยังพร่ามัว ก่อนที่แววตาคมกริบจะไปสะดุดเข้ากับวัตถุสีดำด้านบนโต๊ะข้างเตียง

นาฬิกาสั่งทำพิเศษเรือนหนาที่วางเด่นเป็นสง่า ผู้กองกวินทร์จำได้ติดตาว่าเห็นพี่ชายใส่ลุยงานมาตลอดสามสี่วันที่ผ่านมา แต่ด้วยความรีบเร่งในภารกิจจึงไม่มีเวลาขอดูรายละเอียด ตอนนี้ผู้กองกรินทร์คงกำลังอาบน้ำชำระคราบโคลนกลิ่นสะเดาในห้องน้ำอยู่เพราะได้ยินเสียงมาจากห้องน้ำ

ดวงตาของผู้กองกวินทร์ลุกวาวทันที เขารีบยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วชะเง้อมองไปทางห้องน้ำที่พี่ชายกำลังอาบน้ำอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบนาฬิกาเรือนนั้นขึ้นมาหมุนดูอย่างสำรวจ เห็นว่าเป็นนาฬิกาที่เมียให้มาซะด้วย ตัวเรือนนาฬิกาไทเทเนียมคาร์บอนสีดำด้าน หน้าปัดแซฟไฟร์กันกระสุนและฟังก์ชันดาวเทียมล้ำยุคที่ผู้กองกรินทร์เคยบอกเขาอย่างคร่าวๆ

“โคตรเท่เลยว่ะ...” ผู้กองกวินทร์พึมพำกับตัวเอง รู้สึกสนใจนาฬิกาเรือนสวยนี้เป็นอย่างมาก “สายเคฟลาร์สั่งตัดอย่างดี ฟังก์ชันอย่างกับหลุดมาจากหนังสายลับ... ยัยเด็กนี่เปย์ผัวหนักชะมัด”

จังหวะนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็เปิดออกพร้อมไอความชื้น ผู้กองกรินทร์ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่ามีเพียงผ้าขนหนูพันท่อนล่างและมีหยดน้ำเกาะพราวบนมัดกล้ามก้าวเดินเข้ามาในห้องนอน ทันทีที่สายตาคมกริบของเขาเหลือบเห็นนาฬิกาของรักของหวงตกไปอยู่ในมือน้องชาย คิ้วเข้มก็กระตุกทันที

“ทำอะไรเรนเจอร์ วางลงเดี๋ยวนี้” เขาสั่งเสียงเรียบ แต่แทนที่จะทำตามคำสั่ง ผู้กองกวินทร์กลับฉีกยิ้มกะล่อนตามนิสัย ลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวเข้าไปหาพี่ชาย ยื่นข้อมือตัวเองออกไปเทียบ

“แหม... พี่ซีล จะหวงอะไรขนาดนั้นวะ” ผู้กองกวินทร์ส่งเสียงอ้อนแกมเรียกร้อง “เนี่ย ดูข้อมือผมสิ หล่อๆ แมนๆ อย่างผมใส่แล้วต้องขึ้นข้อกว่าพี่แน่ๆ ขอยืมใส่ซักอาทิตย์ดิ น่านะพี่ชาย อยากรู้นักว่านาฬิกาที่ยัยปีศาจน้ำเมยสั่งทำมามันจะใส่แล้วรู้สึกหล่อขึ้นกี่เปอร์เซ็นต์”

“ไม่ได้” ผู้กองกรินทร์ตอบสั้นๆ ตัดบท พลางเดินเข้าไปคว้านาฬิกาออกจากมือน้องชายอย่างไวแล้วเอามาถือไว้แนบอกตัวเองอย่างหวงแหน

ผู้กองกวินทร์ชะงัก ชักมือกลับมาทำตาโต ก่อนจะเบะปากส่งเสียงงอแงเหมือนเด็กประถมโดนแย่งของเล่น

“อะไรวะพี่ซีล! ทำไมงกแบบนี้เนี่ย!” เขากอดอก สะบัดหน้าหนีแกล้งทำแก้มป่องอย่างขัดใจแบบที่น้องชมพูกับน้องโมกชอบทำ “ตั้งแต่เกิดมา นอกจากเมียพวกเราก็แบ่งของกันใช้มาทุกอย่างแล้วนี่ ทั้งเสื้อผ้า กางเกง มีดพก ปืน รถหรือแม้แต่กางเกงในก็ยังเคยใส่สลับกันมาแล้ว กะอีแค่นาฬิกาเรือนเดียวทำไมต้องหวงขนาดนี้วะ งอนนะเว้ย!”

ผู้กองกรินทร์มองสภาพน้องชายที่ทำท่างอนตุ๊บป่องแบบหลานๆ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจยาว เขายกนาฬิกาเรือนดำขึ้นมาตรงหน้า พลางหรี่ตามองน้องชายด้วยแววตาจริงจังปนขู่ฟ่อ

“มึงหยุดทำตัวปัญญาอ่อนก่อนเรนเจอร์ แล้วฟังกูให้ดีๆ” ผู้กองกรินทร์เค้นเสียงพูด “ที่กูไม่ให้มึงยืมใส่ ไม่ใช่เพราะกูงกของ แต่นี่มันไม่ใช่แค่นาฬิกาดูเวลาธรรมดา... น้ำเมยสั่งทำพิเศษให้มันเชื่อมต่อสัญญาณดาวเทียมเข้ากับมือถือของน้ำเมยตลอดเวลา และใต้ฝาหลังตัวเรือนนี้มันมีเซนเซอร์จับอัตราการเต้นของหัวใจแบบเรียลไทม์”

ผู้กองกวินทร์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ความอยากรู้อยากเห็นเริ่มสะกิดใจเมื่อรู้ว่าไอ้นาฬิกาเรือนนี้ยังมีคุณสมบัติอื่นอีกที่พี่ชายของเขายังบอกไม่หมด

“น้ำเมยเขาซื้อให้เพราะเป็นห่วงกู ด้วยงานที่เสี่ยงและบางทีก็ติดต่อกันไม่ได้น้ำเมยเลยอยากรู้ว่ากูยังปลอดภัยดีมั้ยในป่านี้ และที่สำคัญ... น้ำเมยมีสิทธิ์ได้ยินแค่สัญญาณชีพของกูคนเดียวเท่านั้น” ผู้กองกรินทร์เน้นเสียงหนักแน่น ทอดสายตาจ้องหน้าน้องชายเขม็ง “ถ้ามึงเอานาฬิกาเรือนนี้ไปรัดไว้บนข้อมือมึง... ระบบมันก็จะจับอัตราการเต้นของหัวใจมึงแทนแล้วยิงสัญญาณตรงไปที่โทรศัพท์ของน้ำเมย... คราวนี้น้ำเมยก็จะรับรู้จังหวะชีพจร รับรู้เสียงหัวใจเต้นตึกๆ ของมึงแทนกู” ผู้กองกรินทร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย แล้วยื่นหน้าเข้าไปถามย้ำ

“ว่าไงล่ะ มึงยังอยากจะให้น้ำเมยมาคอยนั่งฟังเสียงหัวใจมึงเต้นอยู่มั้ย”

สิ้นคำถามนั้น จินตนาการสุดหลอนก็ผุดวาบขึ้นมาในสมองของผู้กองกวินทร์ทันที

ภาพที่ยัยพี่สะใภ้ปีศาจอย่างกุมาริกาต้องมาคอยเปิดหน้าจอนั่งจ้องสัญญาณชีพของเขา... ภาพใบหน้าเจ้าเล่ห์ๆ ของยัยปีศาจที่เคยโทรฟ้องเมียจนเขาโดนสั่งวิ่งรอบบ้านพักแล่นเข้ามาในหัว

บรึ๋ยยยยย ผู้กองกวินทร์สะดุ้งสุดตัว ขนแขนลุกซู่ชูชันตั้งแต่ปลายนิ้วลามไปยันแผ่นหลังจนแทบจะดิ้นได้ด้วยความสยดสยอง

“เหวออออ ไม่เอา!!!” ผู้กองกวินทร์รีบยกสองมือขึ้นโบกปัดพัลวันพร้อมกับส่ายหน้าปฏิเสธจนคอแทบเคล็ด ถอยกรูดไปจนแผ่นหลังชนติดผนังห้อง

“ไม่เอาโว้ยยย! ไม่ใส่แล้ว! ถอยไปเลยมึง เอาไปเก็บใส่เซฟล็อกกลอนสิบชั้นเลยนะพี่ซีล!” ผู้กองกวินทร์ทำหน้าสยอง ยกมือขึ้นลูบอกข้างซ้ายของตัวเองอย่างหวงแหนสุดชีวิต “ใครจะไปอยากให้ยัยดาราปีศาจติงต๊องนั่นมารับรู้เรื่องสัญญาณชีพของกูวะ! แค่คิดว่ายัยปีศาจนั่นต้องมารับรู้จังหวะหัวใจกู... กูก็ขนลุกไปยันตูดแล้วเนี่ย บรื้ออออ!”

ผู้กองกวินทร์ยังเบ้ปาก ทำท่าทางขยะแขยงก่อนจะรีบยืดอกขึ้นแล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มหวานเมื่อนึกถึงใบหน้าแสนหวานสวยของภรรยาสุดที่รัก

“คนที่จะมีสิทธิ์ได้ยินเสียงหัวใจของกู... บนโลกใบนี้มีแค่น้องเพลงพิณคนเดียวเท่านั้นโว้ย!” เขาประกาศกร้าวด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจสุดขีดพลางเอามือตบลงตรงตำแหน่งหัวใจตัวเองเบาๆ

“สัญญาณชีพของกูมีไว้ให้น้องเพลงกับเจ้าแฝดในท้องฟังเท่านั้น ยัยปีศาจนั่นไม่มีสิทธิ์เฉียดเข้าใกล้หัวใจกูหรอก... เชิญมึงกับเมียมึงไปนั่งฟังเสียงหัวใจกันสองคนให้หูแฉะไปเลยไป๊!” ผู้กองกรินทร์มองท่าทางสะบัดก้นหนีอย่างหวาดระแวงของแฝดน้องแล้วก็หลุดขำพรืดออกมาในลำคอ ไอ้เวรนี่! เมียเขาออกจะน่ารักน่าเอ็นดูมันมาพูดซะอย่างกับกุมาริกาเป็นปีศาจซาตานไปได้

“บนโลกนี้มีเมียมึงคนเดียวรึไงที่สวยน่ารัก เมียกูก็สวยน่ารักไม่แพ้กันนะเว้ย ไม่งั้นไม่ได้รางวัลดาราหน้าสวยมาหรอก ชริ!”

“โอ๊ะ! ร้อนๆๆๆ” เสียงซอมพอว่ารัวเร็วขณะยกเอาหม้อแกงลงมาจากเตาแล้วรีบเอาไปวางบนโต๊ะไม้ตัวยาว กลิ่นหอมสมุนไพรลอยคลุ้งมาจากหม้อต้มยำไก่บ้านที่เธอเพิ่งยกลงมาจากเตาเมื่อครู่ ไอร้อนยังลอยวนอยู่เหนือปากหมอก่อนจะค่อยๆ จางหายไป ข้างกันนั้นมีลาบหอมกลิ่นมะแขว่น ผัดผักกูดสดๆ กรอบๆ ที่ซอมพอไปเก็บมาจากแปลงริมลำธาร นี่เป็นเมนูพิเศษที่เธอเตรียมเอาไว้ให้อรินโดยเฉพาะนอกเหนือจากอาหารส่วนกลางของทางหน่วย ซอมพอยังคงสาละวนกับการจัดจานอาหารให้สวยงามเป็นรอบสุดท้าย ใบหน้าจิ้มลิ้มขาวผ่องเปื้อนคราบเขม่าควันไฟเล็กน้อยแต่ดวงตากลับพราวระยับเมื่อนึกถึงคนที่ตนตั้งใจเตรียมอาหารให้

ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

เสียงโทรศัพท์เครื่องน้อยสั่นขึ้น ซอมพอรีบหยิบขึ้นมาดูแล้วก็ยิ้มออกมาที่มุมปาก หัวใจดวงน้อยๆ สั่นไหวเต้นผิดจังหวะขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนส่งข้อความมาหา

‘หมอกำลังจะกลับ มีอะไรกินบ้างเย็นนี้ หิวจนไส้กิ่วหมดแล้ว’

ซอมพอแอบหัวเราะคนเดียวคิกคักเมื่ออรินทักมาก็ถามหาของกินทันทีเลย วันนี้เขามีออกไปตรวจคนไข้ที่อีกหมู่บ้าน แต่ด้วยหมู่บ้านนี้ตั้งอยู่ค่อนข้างไกลและอรินก็ไปกับนายสิบพยาบาลอีกสองคนเท่านั้นเขาจึงไม่ให้เธอไปด้วย อรินบอกว่าช่วงนี้ไม่อยากให้เธอออกจากหน่วยไปไหนไกล ซอมพอไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆ พักนี้เขาถึงระวังตัวเป็นพิเศษแล้วก็ไม่ค่อยอยากให้เธอออกไปไหนด้วย พวกคนร้ายที่เคยจะมาลักพาตัวเธอไปก็หายหน้าหายตาไปพักใหญ่แล้ว ไม่ยักรู้ว่าอรินยังจะต้องห่วงอะไรอีก

แต่ด้วยซอมพอไม่อยากสร้างปัญหาให้เขา เธออยากเป็นเด็กดีให้เขาชื่นชมบ่อยๆ ก็เลยไม่ได้ดื้อขัดคำสั่งเขา ซอมพอเข้าใจดีว่าถึงเขาจะจุกจิกไปบ้างแต่เขาก็ทำไปเพราะเป็นห่วงเธอ เธอเองก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้เขาต้องเหนื่อยใจก็เลยยอมอยู่ที่หน่วยแบบนิ่งๆ เป็นเด็กดีตามที่เขาบอก เธอไม่ออกไปไหนไกล ไม่ทำตัวให้เหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจที่นี่ต้องเหนื่อยใจด้วย

‘มีต้มยำไก่บ้าน ลาบแล้วก็ผัดผักกูดค่ะ หมอรีบกลับมาไวๆ นะเดี๋ยวต้มยำไก่จะเย็นก่อนเดี๋ยวซดไม่อร่อย’ เธอพิมพ์ข้อความตอบรัวเร็ว ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเมื่อพิมพ์ประโยคต่อมา

‘ซอมพอก็ยังไม่ได้กินข้าวเหมือนกัน จะรอกินพร้อมคุณหมอค่ะ ตอนนี้เราท้องกิ่วเป็นเพื่อนกันแล้วนะคะ’

‘ตักข้าวใส่จานไว้รอได้เลย หมอกำลังรีบไป แต่ถ้าซอมพอหิวก็กินก่อนได้เลยนะ’

‘ซอมพอจะรอคุณหมอค่ะ’

กินข้าวคนเดียวมันไม่อร่อย เธออยากกินข้าวพร้อมเขา แทะกระดูกไก่แข่งกับเขา

อรินส่งเป็นตัวการ์ตูนน่ารักๆ มาให้ซอมพอเป็นการทิ้งท้าย เจ้าลูกหมาป่าน้อยเห็นเข้าก็หัวเราะคิกคักๆ อยู่กับหน้าจอโทรศัพท์มือถือ หัวใจดวงน้อยๆ เต้นตุบตับไปหมด แล้วพอเธอวางโทรศัพท์ลงได้ไม่ทันไรก็มีเสียงฝีเท้าเบาๆ แอบย่องเข้ามาใกล้ ซอมพอรีบหันขวับไปมองทันทีก็เห็น หมู่ดอม ตำรวจนายสิบพยาบาล หนึ่งในผู้ช่วยของอรินกำลังทำทีเป็นเดินเนียนมาทำจมูกฟุดฟิดๆ อยู่ใกล้ๆ หม้อต้มไก่บ้าน ดมอย่างเดียวไม่พอยังทำท่าจะหยิบช้อนมาตักชิมอีก

“หมู่จะทำอะไรน่ะ หยุดเลยนะ!” ไม่ร้องห้ามเปล่าแต่ซอมพอยังรีบเข้าไปตีที่หลังมือของนายตำรวจหนุ่มดังเพียะ จนเจ้าตัวต้องรีบวางช้อนลง

“โธ่ซอมพอ ทำเป็นหวงไปได้พี่หมู่ก็แค่อยากชิมนิดเดียวเอง กลิ่นต้มไก่กับลาบหอมฟุ้งไปทั่วหน่วยแล้วเนี่ย”

“ซอมพอก็แบ่งไปให้ที่โรงครัวแล้วนี่ อยากกินก็ไปตักกินที่นู่นสิ หม้อนี้ซอมพอจะเก็บเอาไว้ให้คุณหมอ”

“แต่ต้มไก่หม้อนี้มันน่าอร่อยกว่าหม้อที่แบ่งไปให้นี่ พี่หมู่ว่าซอมพอต้องใส่อะไรที่มันพิเศษๆ ลงไปในหม้อนี้แน่ๆ มันถึงดูน่ากิ๊นน่ากินกว่าหม้อที่อยู่ในโรงครัว พี่หมู่ขอชิมคำเดียวหมออรินไม่รู้หรอก”

พอนายตำรวจหนุ่มทำท่าจะหยิบช้อนขึ้นมาอีก คราวนี้ซอมพอก็หันไปหยิบหน้าไม้ขึ้นมาขู่ด้วย เท่านั้นแหละนายตำรวจหนุ่มรีบวางช้อนลงที่เดิมในทันทีพร้อมกับชูสองมือขึ้นเหนือศีรษะแล้วหัวเราะแห้งๆ กลบเกลื่อน

“พี่หมู่แค่ล้อเล่นเองน่า เอาลงๆ เดี๋ยวผีผลักมือ” เขาโบกไม้โบกมือให้ซอมพอวางหน้าไม้ลง ซึ่งพอเธอยอมวางหน้าไม้ลงนายตำรวจหนุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ล้อเล่นนิดเดียวทำเป็นจริงจังไปได้ยัยเด็กนี่ “หมอใกล้กลับมาแล้วยัง”

“กำลังกลับมาค่ะ คุณหมอบอกว่าหิวข้าวมากด้วยเพราะงั้นหมู่ดอมห้ามแอบกินก่อนคุณหมอนะ นอกจากคุณหมอก็ยังมีหมู่โตโต้กับหมู่เฮงอีก” เธอหมายถึงนายสิบพยาบาลอีกสองคนที่เดินทางไปกับอริน ถ้าคุณหมอหิวขนาดนี้อีกสองคนก็น่าจะหิวด้วยเหมือนกัน

แม้ว่าตอนนี้อรินกับลูกน้องอีกสองคนจะออกไปตรวจคนไข้ที่นอกหน่วย แต่ที่หน่วยของตำรวจตระเวนชายแดนตอนนี้ก็ยังมีหมู่ดอม หมู่พงษ์และซอมพออยู่สแตนด์บาย หากว่ามีใครเจ็บป่วยที่หน่วยก็จะได้มีเจ้าหน้าที่ช่วยดูแลอีกด้าน ตั้งแต่ที่ซอมพอเข้ามาอยู่ภายใต้การคุ้มกันของเหล่านายตำรวจตระเวนชายแดนเธอที่เข้ามาช่วยงานอรินก็เลยพลอยรู้จักและสนิทกับเหล่าลูกน้องของเขาไปด้วย นายสิบพยาบาลบางคนอายุมากกว่าอริน บางคนก็อายุพอๆ กัน นอกจากจะเป็นลูกน้องแล้วนายสิบพยาบาลทุกคนเลยเป็นเสมือนเหล่าเพื่อนๆ ของอรินด้วย

และแน่นอนว่าความรู้สึกภายในใจของอรินกับซอมพอนั้นเหล่านายตำรวจที่นี่รู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร ทุกคนก็ได้แต่แอบลุ้นและแอบเชียร์นี่แหละ อยากให้ทั้งหมอหนุ่มกับเภสัชฯ สาวจอมซนเผยความในใจกันเสียที

“หิวจริงรึเปล่าน้า” หมู่ดอมแกล้งว่าขึ้นมาอีกก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซอมพอแล้วทำท่ากระซิบพูดกับเธอเสียงเบา

“หมู่บ้านที่คุณหมอออกตรวจวันนี้น่ะมีสาวๆ สวยๆ อยู่เยอะมาก คราวก่อนพี่หมู่ไปกับคุณหมอนะได้ของกินของฝากจากสาวๆ มาเยอะเลย นี่! ไม่สงสัยหรอว่าทำไมเวลาที่คุณหมอออกตรวจที่หมู่บ้านนี้ทีไรจะไม่ยอมให้ซอมพอได้ด้วยทุกครั้ง หึๆๆ”

งานนี้ต้องมีแกล้งกระตุ้นให้รู้สึกหึงหวงหน่อย ไม่งั้นคุณหมอของเขากับเจ้าลูกหมาป่านี่คงทำมึนไม่เผยความในใจกันเสียที ที่คุณหมอไม่ให้ซอมพอไปด้วยก็เพราะเป็นห่วงในความปลอดภัยของเธอ ไว้คุณหมอกลับมาก่อนเดี๋ยวเขาจะไปเป่าหูให้คุณหมอหึงซอมพอบ้าง สองคนนี้จะได้รีบๆ เผยความในใจกันออกมาเสียที เขาล่ะลุ้นมานานแล้วว่าเมื่อไหร่จะได้ลงเอยกัน

“จริงหรอคะ” ซอมพอทำตาโตพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอกตัวเอง ไม่ได้หึงหวงเลยแต่มันเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวใจ

“ไว้คุณหมอกลับมาลองถามดูสิว่าวันนี้มีสาวๆ เอาของกินของฝากมาให้เยอะมั้ย พี่หมู่ว่านะ ซอมพอต้องรีบชิงแสดงตัวบอกความในใจกับคุณหมอได้แล้วเพราะถ้ายังปากแข็งไม่พูด…กินแห้วขึ้นมาพี่หมู่ไม่รู้ด้วยนะ”

พอโดนอีกฝ่ายแกล้งปั่นขึ้นมาซอมพอก็ยิ่งเจ็บจี๊ดๆ ที่หัวใจ หมู่ดอมเห็นสีหน้าของเด็กสาวก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู

“ถึงว่าสิ คุณหมอไปตรวจคนไข้ที่นี่ทีไร พอกลับมาก็เอาขนมมาฝากซอมพออยู่เรื่อย…”

“ต้องเป็นขนมที่สาวๆ ให้มาแน่ นี่มันยุคสมัยไหนแล้วซอมพอ หรือซอมพอจะอยากกินแห้ว”

“ซอมพอไม่ชอบแห้ว” ซอมพอทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ไปทุกทีจนหมู่ดอมต้องแอบขำ ยัยเด็กนี่น่ารักเหมาะกับคุณหมออรินจริงๆ เว้ย

แต่ก่อนที่ซอมพอจะร้องไห้จริงๆ และหมู่ดอมกำลังจะเฉลยว่าเขาแค่แกล้งเธออยู่นั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ที่ป้อมตรวจหน้าหน่วยก็ดังขึ้น เขาวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหาคนทั้งคู่พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกด้วยความตื่นตระหนก

“หมู่!!! หมู่ดอม!”

หมู่ดอมกับซอมพอสะดุ้งสุดตัวรีบวิ่งออกไปหานายตำรวจคนดังกล่าวทันที ตอนนี้เขากำลังยืนหอบแฮกๆ หน้าตาตื่นและมีชาวบ้านชายคนหนึ่งตามมาด้วย หมู่ดอมมองๆ แล้วก็รู้สึกคุ้นหน้าอีกฝ่ายเพราะเคยเห็นชายคนนี้มาก่อนตอนตามอรินไปรักษาคนไข้ในหมู่บ้านแถบนี้ และเพราะเคยเห็นหน้าจึงไม่ได้คิดสงสัยใดๆ อีกอย่างชายชาวบ้านคนนี้ก็มีหน้าตาตื่นตระหนกด้วยเหมือนกัน

“มีอะไร เกิดอะไรขึ้น”

“ลุงแกมาขอความช่วยเหลือครับ” นายตำรวจที่ป้อมตรวจหน้าหน่วยยังพูดไปหอบไปด้วย ด้วยเป็นนายตำรวจน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาประจำการที่นี่จึงมีท่าทีตื่นตระหนกและเคร่งเครียด “แกบอกว่าลูกชายแกไปหาของป่าแล้วพลัดตกหน้าผาลงมาจนขาหัก เลือดไหลออกมาก อาการไม่ดี ตอนนี้ยังนอนร้องครวญครางอยู่ที่ตีนเขานู่น หมู่ดอมช่วยไปดูอาการลูกชายแกก่อนได้มั้ยครับ ไว้คุณหมอกลับมาที่หน่วยผมจะบอกให้คุณหมอตามไปช่วยอีกแรง”

พอมองมาที่เนื้อตัวของชายชาวบ้านคนดังกล่าวก็เห็นว่าที่ตัวเขามีเลอะคราบเลือดที่คาดว่าน่าจะเป็นของคนเจ็บจริงๆ ซอมพอหน้าถอดสี สัญชาตญาณความเป็นบุคลากรทางการแพทย์พลุ่งพล่าน หัวใจกระตุกวูบด้วยความเป็นห่วงคนเจ็บ

“ได้ เดี๋ยวพี่หมู่ไปดูก่อน ถ้าคุณหมอกลับมาแล้วให้คุณหมอตามไปด่วนเลยนะ พี่หมู่ดูได้แค่อาการเบื้องต้นแต่ถ้าขั้นสูงก็คงต้องพึ่งคุณหมอคนเดียวเท่านั้น” หมู่ดอมเองก็เคร่งขรึมขึ้นมาทันที ไม่เหลือเค้านายตำรวจชอบแกล้งคนอย่างเมื่อก่อนหน้านี้ เหตุการณ์แบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยเจอ ด้วยที่หน่วยมีพร้อมทั้งหมอ พยาบาล ยาและเครื่องมือทางการแพทย์ ที่นี่เลยเป็นที่พึ่งพาของชาวบ้านยามเจ็บไข้ได้ป่วยด้วย

“ไปซอมพอ ตามหมู่พงษ์มาเดี๋ยวเราสามคนจะล่วงหน้าไปช่วยคนเจ็บก่อน” เขาสั่งการด้วยความชำนาญในหน้าที่ ซอมพอที่พยักหน้ารับกำลังจะก้าวเท้าไปตามหมู่พงษ์ตามที่หมู่ดอมบอก แต่แล้วเธอก็ต้องชะงักเมื่อนึกถึงคำสั่งอันเด็ดขาดของอรินขึ้นมาได้

อรินย้ำกับเธอหลายรอบมากว่าระหว่างที่เขาไม่อยู่ห้ามเธอก้าวเท้าออกไปจากหน่วย ตชด. เด็ดขาด แต่ถ้าจะออกไปก็ต้องมีเขา ผู้กองกรินทร์หรือผู้หมวดศิขรินไปด้วยเท่านั้น ซึ่งเธอก็รับปากกับอรินแล้วว่าจะไม่ออกไปไหนนอกหน่วย

“หมู่…คือว่า…” ซอมพอหันกลับมาหาหมู่ดอมอีกครั้งด้วยความลังเลแต่ก็ร้อนใจในขณะเดียวกัน “ซอมพอออกไปไม่ได้ค่ะ คุณหมอสั่งเอาไว้ว่าห้ามซอมพอออกไปจากหน่วย…รอคุณหมอกลับมาก่อนได้มั้ยเราค่อยออกไปพร้อมกับกำลังคุ้มกัน ตอนนี้คุณหมอคงใกล้จะถึงแล้วค่ะ”

พอได้ยินซอมพอว่าแบบนี้ ชายชาวบ้านคนดังกล่าวก็รีบทรุดตัวลงพนมมือไหว้ซอมพอทันที น้ำตาของเขาคลอเบ้า เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความร้อนรน

“คุณหมอครับ ได้โปรดเถอะครับคุณหมอ ลูกชายผมมันขาหักกระดูกทิ่มออกมาเลือดไหลไม่หยุดแล้ว มันร้องเรียกหาพ่อแม่ตลอดเวลา ถ้าช้ากว่านี้ลูกผมคงเสียเลือดจนขาดใจตายคาป่าแน่ๆ คุณหมอรีบไปช่วยลูกผมเถอะนะครับ ขอร้องเถอะครับ ผมไหว้ล่ะครับคุณหมอช่วยลูกผมด้วย” เสียงร้องคร่ำครวญของชายชาวบ้านทำให้ซอมพอยิ่งใจคอไม่ดี มือไม้สั่นด้วยความสงสาร ถึงปากเธอจะบอกให้ทุกคนรออรินก่อนแต่ใจของเธอตอนนี้ก็ไปอยู่ที่คนไข้แล้ว

หมู่ดอมมองซอมพอสลับกับชายชาวบ้าน เขารู้ดีว่าตอนนี้ซอมพอตกเป็นเป้าหมายของคนร้ายจนอรินต้องคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี นายตำรวจหนุ่มมีสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน เขาประเมินสถานการณ์อีกครั้งก็คิดว่าคงไม่มีอันตรายใดๆ กับซอมพอหรอกเพราะชายชาวบ้านคนนี้เขาเคยเห็นหน้ามาก่อน ก็เป็นชาวบ้านแถบนี้จริงๆ อีกอย่างอรินก็กำลังจะกลับมาแล้ว กว่าเขาจะช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้คนเจ็บเสร็จ อรินก็คงจะตามมาสมทบพอดี พอคิดได้แบบนี้อีกทั้งจรรยาบรรณของบุคลากรทางการแพทย์และตำรวจตระเวนชายแดนที่ถูกฝึกมาให้ช่วยเหลือชีวิตประชาชนก็ทำให้หมู่ดอมตัดสินใจเด็ดขาด

“เรารอไม่ได้แล้วซอมพอ อาการแบบนี้กระดูกน่าจะหักทิ่มเส้นเลือดใหญ่ขืนช้าไปคนเจ็บอาจช็อกเสียเลือดจนตายได้” เขาหันมาพูดกับซอมพอด้วยน้ำเสียงร้อนรน “พี่หมู่ หมู่พงษ์กับซอมพอจะออกไปช่วยกันปฐมพยาบาลเบื้องต้นก่อน กว่าจะปฐมพยาบาลเสร็จคุณหมอก็คงตามไปสมทบพอดี เดี๋ยวพี่หมู่จะรีบวิทยุรายงานกับคุณหมอเองว่ามีเคสฉุกเฉิน ให้คุณหมอรีบมาด่วน!”

“แต่ว่า... คุณหมอสั่งไว้...” ซอมพออ้ำอึ้ง หัวใจเต้นระรัวด้วยความกังวล ระหว่างความปลอดภัยของตัวเองกับชีวิตของคนไข้ที่อยู่ตรงหน้า

“ไม่มีเวลามาลังเลแล้วซอมพอ คนไข้กำลังจะตายนะ!” หมู่ดอมเร่งเร้าพร้อมกับวิ่งไปคว้ากระเป๋าพยาบาลสนามขึ้นสะพายบ่า ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับหมู่พงษ์ที่วิ่งมาสมทบด้วย

ด้วยจิตวิญญาณของบุคลากรทางการแพทย์ที่ทนเห็นคนเจ็บจนตายต่อหน้าไม่ได้ ซอมพอจึงจำต้องพยักหน้ารับด้วยความจำยอม “ค่ะ...ก็ได้ค่ะ”

ซอมพอวิ่งไปสะพายกระเป๋ายาจากในห้องพยาบาลขึ้นมาแบกบนหลังเล็กๆ แต่ก่อนที่นี่จะก้าวเท้าออกจากห้อง ซอมพอก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบนโต๊ะทำงานของอริน เธอตัดสินใจคว้าหยิบมันขึ้นมาซุกซ่อนไว้ในกระเป๋าเสื้ออย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งตามทุกคนออกไปจากรั้วหน่วย ตชด. ท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าเบื้องหน้าโดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองคนตามไปด้วย โดยที่ทุกคนไม่รู้เลยว่ากำลังเดินเข้าสู่กับดักมรณะ

แสงไฟฉายแรงสูงจากไฟฉายคาดหัวของเหล่านายตำรวจสาดส่องตัดความมืดมิดของผืนป่าลึก บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดจนน่าขนลุก มีเพียงเสียงใบไม้แห้งกรอบใต้ฝ่าเท้าและเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม ยิ่งเดินลึกเข้ามาตามรอยทางที่ชายชาวบ้านนำทาง บรรยากาศก็ยิ่งวังเวงและกดดันมากขึ้นเรื่อยๆ

ซอมพอก้าวเดินตามหลังหมู่ดอมมาติดๆ บนหลังสะพายกระเป๋ายา มือเรียวข้างหนึ่งกระชับหน้าไม้แบบคอมปาวด์สีดำสวย ส่วนอีกมือเอื้อมไปจับชายเสื้อของหมู่ดอมไว้แน่นด้วยความสังหรณ์ใจที่ไม่สู้ดีนัก ความมืดรอบด้านทำให้เธอนึกถึงคำเตือนของอรินขึ้นมา ซอมพอได้แต่ภาวนาขอให้เจอแค่คนเจ็บเท่านั้นและขอให้อรินตามมาสมทบเร็วๆ ด้วยเถอะ ตั้งแต่มาอยู่ภายใต้การดูแลของอรินเธอก็มักจะตามติดเขาตลอด เธอไม่เคยออกจากหน่วย ตชด. โดยไม่มีอรินไปด้วย ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนเธอวิ่งเล่นในป่าเป็นประจำ ออกล่าหมูป่า ยิงปลาในน้ำคนเดียวได้สบายๆ แต่ว่าตอนนี้...เธอไม่ชินกับการไม่มีอรินอยู่ข้างๆ เลย

เมื่อเดินเลี้ยวพ้นแนวพงรกทึบเข้ามาสู่ลานดินกว้างใต้ร่มไม้ใหญ่ นายตำรวจทั้งสี่นายหยุดเดิน กวาดไฟฉายส่องกราดไปรอบบริเวณ แต่กลับไร้ซึ่งเงาของคนเจ็บ หรือแม้แต่เสียงร้องครวญครางตามที่ชาวบ้านคนนั้นกล่าวอ้าง

หมู่ดอมขมวดคิ้วมุ่น หันไปมองหน้าชายชาวบ้านที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยความสงสัยระคนระแวง

"ไหนลุง ลูกชายลุงที่ว่าขาหักน่ะ แน่ใจนะว่าพาพวกเรามาถูกทาง" เขาถามเสียงเข้ม นี่ก็มืดแล้วหรือว่าจะจำทางผิด แต่ชาวบ้านแถบนี้เดินป่ากันเป็นประจำไม่น่าจะหลงทางนี่นา มือข้างหนึ่งของนายหมู่หนุ่มแตะลงที่ซองปืนข้างเอวตามสัญชาตญาณระวังภัย

ซอมพอทำตาโตขึ้นเมื่อเห็นว่าชายชาวบ้านที่ก่อนหน้านี้มีท่าทีตื่นตระหนกและร้อนรน บัดนี้กลับเปลี่ยนสีหน้าอย่างสิ้นเชิง ใบหน้าของเขานิ่งเรียบไม่มีความร้อนรนใดๆ อีก ซ้ำยังยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ซึ่งรอยยิ้มนี้มันทำให้ซอมพอและนายตำรวจหนุ่มทุกคนขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"มาถูกทางแล้ว ที่นี่แหละ" ชายชาวบ้านยังคงยกยิ้มที่มุมปาก ซอมพอมองซ้ายที ขวาทีเพื่อหาคนเจ็บแต่ก็ไม่พบใครอื่นอีก แต่ทว่า...สักพักกลับได้ยินเหมือนกับมีการเคลื่อนไหวใกล้เข้ามา มือเล็กๆ กำชายเสื้อหมู่ดอมเอาไว้แน่นกว่าเดิม

และทันใดนั้น ตรงจุดซ่อนเร้นในความมืดรอบด้านก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับเงาร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ไม่ต่ำกว่าสิบคน พร้อมอาวุธปืนยาวและปืนสั้นครบมือ ทุกคนสวมไอ้โม่งและผ้าคลุมอำพรางใบหน้าอย่างมิดชิด กรูเข้ามาปิดล้อมทีมของ ตชด.เอาไว้

"เฮ้ย! พวกมึงเป็นใครวะ!" หมู่ดอมตะโกนลั่น พร้อมกับดึงซอมพอให้ถอยร่นไปหลบอยู่ด้านหลังแล้วชักอาวุธปืนประจำกายขึ้นมาตั้งท่าเตรียมป้องกันตัวทันที

ซอมพอตกใจสุดขีด หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายชาดิกเมื่อตระหนักได้ทันทีว่า... นี่คือกับดัก เธอโดนหลอกแล้ว

"ก็ไม่เห็นจะยากตรงไหนนี่หว่า" เสียงหัวเราะเย็นเยียบดังขึ้นแหวกความมืด กายยันต์ก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่พร้อมรอยยิ้มเย้ยหยันบนใบหน้า งานง่ายขนาดนี้แต่ไอ้ต้าเส่งกลับทำไม่ได้ ก็แค่ ตชด.ไม่กี่คนมีอะไรให้ต้องกลัวกัน

"นาย ผมทำตามที่สั่งทุกอย่างแล้ว ผมล่อมันออกมาได้แล้วครับ... ค่าจ้างผมล่ะครับนาย" ทันใดนั้น ชายชาวบ้านที่มาร้องของความช่วยเหลือเมื่อก่อนหน้านี้ก็รีบสาวเท้าเข้าไปหากายยันต์ด้วยท่าทางดีใจ ออกอาการกระดี๊กระด๊าอย่างเห็นได้ชัด แล้วยื่นมือออกไปแบรอรับรางวัล นั่นแหละทุกคนถึงได้รู้ว่าชายคนนี้แท้จริงแล้วเป็นนกต่อที่ล่อพวกเขาออกมาจากหน่วย

กายยันต์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอ สายตาคมกริบมองเหยียดชายชาวบ้าน ก่อนจะหยิบธนบัตรปึกหนาที่เตรียมไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้วโยนกระแทกใส่มืออีกฝ่าย วันก่อนเขาบังเอิญเจอชายคนนี้กำลังหาของป่าอยู่เลยเข้าไปพูดคุยด้วยพร้อมกับเสนองานง่ายๆ ให้ทำ แค่เงินซักปึก บุหรี่และกัญชาอีกสักหน่อยใครไม่รับข้อเสนอก็โง่แล้ว

"ทำได้ดีมาก" กายยันต์กล่าวเสียงเรียบ ส่วนชายชาวบ้านก็หน้าบานด้วยความโลภ รีบกำปึกเงินสดไว้แน่น ฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ภารกิจสำเร็จลุล่วง

ปัง!

“กรี๊ด!!!”

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวฉีกกระชากความเงียบของผืนป่าในเสี้ยววินาทีต่อมา ซอมพอหวีดร้องออกมาลั่นป่า ยกมือขึ้นปิดหูด้วยความตกใจสุดขีด ขณะที่ทีมนายตำรวจพยายามจะพุ่งเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกคมกระสุนจากฝ่ายตรงข้ามคุมเชิงไว้จนขยับไม่ได้

กระสุนนัดนั้นเจาะทะลวงเข้าที่กลางหน้าอกของชายชาวบ้านอย่างแม่นยำ ร่างของเขากระตุกวูบ ดวงตาเบิกโพลงค้างด้วยความตกตะลึง ทันทีที่สิ้นลมร่างนั้นก็ทรุดฮวบล้มฟาดลงกับพื้นดินในท่าคว่ำหน้า โดยที่ปึกเงินสดยังคงคาอยู่ในมือแน่น เลือดสีแดงฉานไหลนองซึมผืนดินสีดำอย่างน่าสยดสยอง

กายยันต์ลดกระบอกปืนที่มีควันจางๆ ออกจากปากลำกล้อง สายตาเย็นชาเหลือบมองศพตรงหน้าอย่างไม่แยแส ก่อนจะหันมาจ้องเขม็งที่ซอมพอด้วยรอยยิ้มกระหายชัยชนะ

"มานี่ซิหมอ" กายยันต์พูดพลางก้าวเท้าเข้าไปหาซอมพอช้าๆ ในวินาทีนั้น นายตำรวจทุกคนต่างพากันพุ่งเข้าไปยืนเรียงหน้ากระดาน อาวุธปืนในมือถูกยกขึ้นเล็งสกัดกั้นเพื่อคุ้มกันซอมพอเอาไว้เต็มที่ หัวใจของทุกคนเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด ไม่เคยคาดคิดเลยว่าการออกมารักษาคนเจ็บตามจรรยาบรรณวิชาชีพ จะนำพาพวกเขามาเผชิญหน้ากับกับดัก

"ถอยไป!" หมู่ดอมตะโกนเสียงกร้าว แม้ในใจจะหวาดหวั่นแต่ก็ไม่ยอมถอย

"อยากตายนักใช่มั้ย...เฮ้ย! จัดการพวกมัน!" กายยันต์สบถอย่างหงุดหงิด พยักพเยิดให้ลูกน้องดาหน้าเข้าไปถล่ม

การปะทะกันอย่างดุเดือดกลางป่ามืดปะทุขึ้น ฝ่ายตำรวจ ตชด. แม้จะมีฝีมือและใจสู้แต่ก็เสียเปรียบด้านจำนวนและอาวุธหนัก กลุ่มคนร้ายของกายยันต์กรูเข้ามารุมทำร้ายร่างกายอย่างอำมหิต เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวสลับกับเสียงหมัดเท้าเข่าศอก หมู่ดอมและคนอื่นๆ ถูกรุมทำร้ายจนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น บาดเจ็บสาหัสเลือดอาบทั่วร่างทีละคนแต่ก็ไม่มีใครยอมแพ้ พยายามคลานเข้าไปขวางเท่าที่จะทำได้

“ซอมพอ...หนีไป!” เสียงของหมู่พงษ์ตะโกนร้องบอกด้วยความยากลำบาก น้ำเสียงแห้งผากและขาดห้วงเนื่องจากบาดแผลกระสุนปืนที่ฝังลึกจนทำให้เขาไม่สามารถลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป ในวินาทีนั้นไม่ต้องมีใครบอกหมู่พงษ์ก็พอจะคาดเดาได้ทันทีว่าคนร้ายกลุ่มนี้มีเป้าหมายที่ใคร...ซอมพอ พวกมันต้องเป็นคนร้ายที่เคยพยายามจะลักพาตัวซอมพอแน่นอน เขานึกไม่ถึงเลยว่าหลังจากที่พวกมันเงียบหายไปพักใหญ่ พวกมันจะยังไม่ยอมถอดใจและกลับมาเล่นงานซอมพอด้วยวิธีสกปรกอีก

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ซอมพอยืนตัวสั่นเทาจนแทบไม่เหลือสติ ความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจทำให้ขาของเธอก้าวไม่ออก สมองขาวโพลนไปหมด สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้วิ่งหนีเอาตัวรอด ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับพะว้าพะวัง หันไปมองบรรดานายตำรวจที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจนต้องนอนจมกองเลือด แม้หมู่ดอมที่ช่วยปกป้องเธอในตอนแรกบัดนี้ได้หมดสติแน่นิ่งไปแล้ว

“คุณหมอ...” ในความสิ้นหวัง ใบหน้าของอรินก็ผุดวาบขึ้นมาในความนึกคิดของซอมพอ ตอนนี้เธอกำลังกลัวและในยามที่กลัวเธอก็อยากให้อรินมาอยู่ใกล้ๆ เธอกลัว...เธอกลัวว่าหากถูกจับตัวไปแล้วเธอจะไม่ได้เจออรินอีก

มือเรียวบางสั่นเทาระริกกำคันหน้าไม้ในมือแน่น เธอพยายามรวบรวมความกล้ายกหน้าไม้ขึ้นเล็งหมายจะยิงสกัดคนร้ายเพื่อปกป้องตัวเองและช่วยเหลือพี่ๆ ตำรวจ แต่ความกดดันและความกลัวทำให้มือไม้อ่อนแรงไปหมด

หมับ!

ยังไม่ทันที่ลูกศรจะถูกปล่อยออกไป กายยันต์ก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวเธอด้วยความรวดเร็ว มันปัดหน้าไม้ในมือซอมพอก่อนจะกระชากและหักทำลายมันทิ้งในทันที ซอมพอกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิตเพื่อสะบัดตัวให้หลุดจากพันธนาการ แต่แรงอันน้อยนิดของเธอก็ไม่เป็นผลเมื่อถูกมือหนาของกายยันต์ล็อกตัวเอาไว้แน่น และในจังหวะนั้น... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังแทรกเข้ามาจากแนวป่าด้านหลัง...

“ซอมพอ!!!” อรินปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเจ้าหน้าที่ตำรวจตระเวนชายแดนอีกสองนาย ภาพที่เขาเห็นตรงหน้าทำให้อรินแทบหยุดหายใจ ซอมพอกำลังถูกคนร้ายจับตัวไว้ ขณะที่บรรดานายตำรวจที่ร่วมทางมากับเธอนอนบาดเจ็บและหมดสติเลือดท่วมตัวอยู่บนพื้น

ก่อนหน้านี้หลังจากที่อรินกลับมาถึงหน่วย เจ้าหน้าที่ในหน่วยได้วิ่งหน้าตื่นเข้ามาแจ้งข่าวว่าซอมพอและพวกของหมู่ดอมได้นำกำลังออกไปช่วยชาวบ้านที่ประสบอุบัติเหตุจนบาดเจ็บในป่า แต่ทันทีที่ได้ฟังอรินก็เกิดความรู้สึกเฉลียวใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ลางสังหรณ์ใจบางอย่างทำให้เขารู้สึกใจไม่ดี ไม่ว่าจะมีชาวบ้านบาดเจ็บจริงๆ หรือไม่แต่ซอมพอก็ไม่ควรออกไปจากหน่วยในเวลานี้ ถ้าคนที่เธอต้องไปเจอเป็นชาวบ้านที่บาดเจ็บจริงๆ ก็แล้วไป แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ...

ด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงซอมพอจนแทบคลั่ง อรินไม่รอช้ารีบคว้าอาวุธประจำกายแล้วเร่งฝีเท้าวิ่งติดตามแกะรอยออกไปทันทีพร้อมกับลูกน้องอีกสองคน ระหว่างทางที่วิ่งลึกเข้ามาในความมืดเสียงปืนที่ดังสนั่นหวั่นไหวเป็นระยะยิ่งกระตุ้นเร่งเร้าให้หัวใจของเขาเต้นรัวด้วยความหวาดกลัว ยิ่งวิ่งเข้ามาใกล้ เสียงปืนยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเขามาถึงยังจุดที่เกิดเหตุ

“ปล่อยคนของกูเดี๋ยวนี้!!!” ความโกรธเกรี้ยวและความห่วงหาพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด อรินแผดเสียงคำรามลั่นป่าก่อนจะพุ่งทะยานเข้าไปหมายจะช่วยซอมพอในทันทีทันใดโดยไม่คิดถึงชีวิตของตัวเองเลยแม้แต่น้อย ไม่สนด้วยว่าอีกฝ่ายจะมีพวกเยอะกว่า

อรินที่เลือดขึ้นหน้าพุ่งเข้าใส่ลูกน้องของกายยันต์ทันทีเพื่อจะฝ่าไปหาซอมพอ ทว่ากายยันต์ที่ฝีมือการต่อสู้เหนือชั้นและผ่านสนามรบโชกโชนกลับพุ่งเข้าขวางทางอรินไว้เสียเอง

“อ้าว! นึกว่าใคร” กายยันต์เหยียดยิ้มเมื่อหรี่ตามองหมอหนุ่มหน้าตี๋ที่กำลังพยายามต่อสู้สุดกำลัง เขาเคยเห็นไอ้เด็กนี่ ในวันที่ไอ้แฝดนรกนั่นเรียนจบหลักสูตรหน่วยซีล ไอ้ตี๋นี่เป็นหนึ่งในบรรดาน้องๆ ที่มาร่วมแสดงความยินดีกับไอ้แฝดนรก แล้วไอ้แฝดก็ดูท่าว่าจะเอ็นดูไอ้ตี๋นี่ไม่ใช่น้อย

“จะใครซะอีกล่ะ ก็คนที่จะฆ่ามึงไง!!!” อรินไม่สนว่าคนตรงหน้าจะทักเขาว่าอะไร ด้วยความเป็นห่วงซอมพอสุดหัวใจวินาทีนี้เขายอมแลกกับทุกอย่างเพื่อช่วยเธอให้ได้ เจ้าลูกหมาป่าน้อยของหมอ...เจ้าลูกหมาป่าจอมซน

เมื่อเห็นอรินพุ่งเข้าหากายยันต์ก็ไม่คิดที่จะออมมือให้ จากเดิมก็เกลียดขี้หน้าผู้กองสองแฝดนั่นอยู่แล้ว พอได้มาเจอกับน้องชายที่พวกมันเอ็นดูเขาก็แสยะยิ้มเหี้ยมใส่ คืนนั้นพี่ชายมึงเล่นงานกูจนยับ งั้นกูขอรับดอกเบี้ยจากมึงก่อนก็แล้วกัน!

แม้อรินจะเป็นหมอที่เคยฝึกหลักสูตรหน่วยรบมาก่อน แต่ชั่วโมงบินของเขาก็น้อยนิดเมื่อเทียบกับระดับครูฝึกหน่วยรบพิเศษอย่างกายยันต์ที่มีชั้นเชิงและประสบการณ์ในสนามรบมากกว่า เมื่อทั้งสองฝ่ายพุ่งเข้าหากันกายยันต์ที่มีฝีมือเหนือกว่าก็เปิดฉากซ้อมอรินและให้ลูกน้องจัดการกับลูกน้องของอรินอย่างไม่ยั้งมือ ทั้งหมัด เข่า และศอกกระแทกเข้าใส่ร่างของอรินกับลูกน้องอย่างรุนแรง

"ไม่!!! อย่านะ! อย่าทำเขา! ปล่อยคุณหมอเดี๋ยวนี้นะ!"

ซอมพอกรีดร้องออกมาสุดเสียง น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวและเจ็บปวดหัวใจเมื่อเห็นอรินและลูกน้องของเขาถูกอีกฝ่ายทำร้าย นายตำรวจสองคนที่ตามอรินมาถูกฟาดด้วยไม้ท่อนใหญ่จนล้มฟุบลงไปกับพื้นในขณะที่อรินยังพยายามจะเข้าไปเล่นงานกายยันต์อยู่ ถึงจะรู้ดีว่าอีกฝ่ายฝีมือเหนือกว่าแต่เขาก็ยังคงพยายามพยุงตัวลุกขึ้น พยายามจะเข้าไปช่วยซอมพอสุดชีวิต ยอมแม้กระทั่งแลกด้วยความตายเพื่อหวังให้เธอรอด เขาจะไม่ยอมให้ซอมพอเป็นอะไรไปทั้งนั้น เขาจะไม่ยอมให้พวกมันได้ตัวเธอไปเด็ดขาด เจ้าลูกหมาป่าน้อยตัวนี้เป็นของเขาและเขาจะไม่ยอมเสียเธอไป!

ความใจสู้ของอรินทำให้เขาสามารถเล่นงานลูกน้องของกายยันต์ที่เข้ามารุมได้หลายคนก่อนจะหันมาจัดการกับทางกายยันต์ต่อ ซึ่งพอต้องมาสู้กับกายยันต์ อรินก็กลับมาเป็นฝ่ายที่ต้องเสียเปรียบอีกครั้ง ตอนนี้ร่างกายของเขาบอบช้ำจนแทบแหลกสลาย เนื้อตัวร้าวระบมและมีเลือดไหลอาบใบหน้าหล่อเหลาหากแต่สายตาของเขากลับมองตรงไปที่ซอมพอด้วยความห่วงหาสุดหัวใจ ความรักที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งเข้าใส่กายยันต์อย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะถูกกายยันต์สวนกลับอย่างง่ายดาย

ผลัวะ!!!

ร่างของอรินถูกเตะจนแน่นิ่งและล้มฟุบลงไปนอนจมกองเลือด ร่างกายบอบช้ำจนแทบขยับไม่ไหว

กายยันต์หอบหายใจเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยปนสะใจ มันปรายตามองอรินที่นอนฟุบอยู่กับพื้นก่อนจะชักกระบอกปืนพกเล็งปากกระบอกตรงไปที่ศีรษะของอริน ไอ้หมอนี่เห็นหน้าใสๆ ตี๋ๆ ก็ฝีมือดีอยู่พอตัว ถูกลูกน้องเขารุมกระทืบก็ยังสามารถเล่นงานลูกน้องของเขาคืนได้อย่างหนักหน่วง ความอึดก็ไม่ธรรมดาขนาดถูกเขาซัดใส่ก็ยังไม่ยอมหมอบง่ายๆ อีก

"ไม่นะ!!!"

เมื่อเห็นกายยันต์หมายจะเหนี่ยวไกซอมพอที่ถูกลูกน้องคนหนึ่งของกายยันต์จับตัวเอาไว้ก็ดิ้นสุดแรงเกิด สะบัดตัวหลุดจากการจับกุมของลูกน้องคนร้าย พุ่งพรวดเข้าไปทิ้งตัวลงกอดร่างที่โชกเลือดของอรินเอาไว้แน่น เอาแผ่นหลังของตัวเองบังกระบอกปืนไว้มิดชิด ดวงตาคู่สวยมองหน้าอรินที่หายใจรวยรินด้วยความรักและความซึ้งใจจนหยดน้ำตาร่วง

"คุณหมอ... คุณหมอ" ซอมพอเรียกเสียงสั่นเครือ น้ำตาอาบแก้ม

อรินปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก มองหน้าหญิงสาวด้วยความห่วงจับใจ แรงเฮือกสุดท้ายเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วเบา

"ซอมพอ... หนีไป... หนีไปเร็ว..."

"ไม่! ซอมพอไม่หนี!" ซอมพอส่ายส่ายหน้า ยื่นมือสั่นเทาไปประคองใบหน้าเปื้อนเลือดของเขา ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวและเปิดเผยความรู้สึกที่เก็บไว้มานาน "ซอมพอรักคุณหมอ ซอมพอทิ้งคุณหมอไปไม่ได้ ฮือ...คุณหมอ ได้ยินมั้ยว่าซอมพอรักคุณหมอ อึก อึก คุณหมออย่าเป็นอะไรนะคะ” วินาทีนี้ซอมพอไม่สนอะไรอีกต่อไปแล้ว ตอนที่เห็นอรินพยายามสู้กับคนร้ายเพื่อมาช่วยเธออย่างไม่ห่วงชีวิตตัวเองมันทำให้ซอมพอแน่ใจแล้วที่จะเอ่ยคำว่ารักออกมา ความรู้สึกนี้เธอไม่เคยมอบให้ใครมาก่อนแม้แต่ผู้กองกรินทร์ จริงอยู่ที่เมื่อก่อนเธอปลื้มผู้กองกรินทร์มากแต่เธอก็ปลื้มที่เขารูปหล่อและเก่ง ปลื้มเขาเหมือนกับปลื้มศิลปินดังคนหนึ่ง แต่ว่า...สำหรับอรินมันไม่ใช่แค่การปลื้ม แต่มันเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น ความรู้สึกของคำว่ารักที่ออกมาจากหัวใจจริงๆ

คำสารภาพรักท่ามกลางความตายและกลิ่นคาวเลือดทำให้อรินเบิกตากว้าง ความเจ็บปวดทั่วร่างราวกับมลายหายไปชั่วขณะ หัวใจพองโตด้วยความตื้นตันและดีใจอย่างที่สุด แม้ในสถานการณ์ที่เฉียดความตาย อรินก็ยังฝืนยิ้มออกมาด้วยความดีใจได้

"หมอก็รักซอมพอนะ...รักมาก" อรินกระซิบตอบเสียงสั่น น้ำตาของลูกผู้ชายไหลปะปนกับคราบเลือด ใครต่อใครต่างก็บอกให้เขาเผยความในใจเสียทีแต่เขาก็ได้แต่พูดว่ายังไม่มีโอกาส เขาไม่คิดจริงๆ ว่าโอกาสที่จะทำให้เขาได้บอกรักซอมพอจะเป็นโอกาสแบบนี้ เขายื่นมือไปแนบกับแก้มของซอมพอ พยายามมองเธอให้ชัด เจ้าลูกหมาป่าตัวน้อยตัวนี้...เขารักเธอเหลือเกิน รักจนไม่อาจจะเสียเธอไปได้

ครั้งหนึ่งเขาเคยผิดหวังในความรักจากการหลงรักแก้วเจ้าจอมแค่ข้างเดียว แต่นี่...นี่มันไม่ใช่การรักแค่ข้างเดียวแล้วเมื่อซอมพอก็รักเขาเช่นกัน เขาหาเจอแล้ว เขาเจอแล้วคนที่เขารักและรักเขา เจ้าลูกหมาป่าดื้อคนนี้

"เหอะ! ความรักงี่เง่า" กายยันต์แค่นเสียงหัวเราะอย่างรำคาญใจเมื่อได้ยินคำสารภาพรักของคนทั้งสอง ถึงว่าสิไอ้หน้าตี๋นี่มันบุกเข้ามาหาเขาแบบไม่กลัวตายเลย ที่แท้ก็เพราะอยากมาช่วยคนรักนี่เอง

“ไหนๆ ก็บอกกันแล้ว งั้นก็คงตายตาหลับแล้วสินะ” รอยยิ้มของกายยันต์มีแต่ความสมเพชมอบให้ นิ้วชี้ของเขากดลงบนไกปืนพร้อมเหนี่ยวไกเพื่อจัดการกับอริน ไอ้หน้าตี๋นี่ตายซะได้ก็เหมือนกับเขาได้แก้แค้นคิดบัญชีไอ้แฝดนรกนั่น อยากรู้ซะจริงว่าตอนที่ไอ้แฝดมาเห็นศพน้องมันนอนตายอยู่ในป่าแบบนี้มันจะทำหน้ายังไง

"ไม่!!! อย่าฆ่าคุณหมอนะ!"

ซอมพอผุดลุกขึ้นเอาตัวมาขวางปากกระบอกปืนไว้อีกครั้ง ดวงตาแข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จุดประสงค์ของพวกมันก็คือเธอ พวกมันต้องการแค่เธอเท่านั้น

"อย่าฆ่าเขา! อย่าฆ่าคุณหมอกับตำรวจคนอื่นๆ ด้วย!" เธอตะโกนลั่น เสียงสั่นเครือด้วยหวาดกลัวแต่ก็เด็ดขาด "ถ้าแกยิงคุณหมอหรือใครตายแม้แต่คนเดียว... ฉันจะกัดลิ้นฆ่าตัวตายตามเดี๋ยวนี้! พวกแกคงไม่อยากให้ฉันตายหรอกใช่มั้ย”

กายยันต์ชะงักแล้วลดปืนลงเล็กน้อยเมื่อเห็นแววตาที่ฉายความเด็ดเดี่ยวและบ้าบิ่นของซอมพอ ในเวลาความเป็นความตายแบบนี้ซอมพอคงไม่ได้พูดโกหก เด็กชาวบ้านชาวเขาล้วนใจเด็ดและกล้าหาญ ถ้าเขายังยืนยันที่จะฆ่าตำรวจพวกนี้เธอก็คงกล้าทำอย่างที่พูดจริง ๆ แล้วหากเธอตายไป แผนการทั้งหมดของเขาก็เป็นอันล่ม กายยันต์วิเคราะห์ตามสถานการณ์

“ก็ได้...กูไม่ฆ่าพวกมันก็ได้” กายยันต์กัดฟันกรอดด้วยความขัดใจ ก่อนจะตัดสินใจเปลี่ยนแผน ดวงตาดุร้ายกวาดมองร่างของอรินก่อนจะพุ่งเข้าไปเตะเสยเข้าที่ปลายคางอย่างแรง จนร่างของหมอหนุ่มน็อกหมดสติแน่นิ่งไปทันที

"คุณหมอ!" ซอมพอหวีดร้องลั่น พยายามจะพุ่งเข้าไปหาแต่ถูกลูกน้องของกายยันต์เข้ามารวบตัวล็อกแขนเอาไว้แน่น

"พาตัวนังเด็กนี่ไป!" กายยันต์ออกคำสั่งเสียงเข้ม ก่อนจะหันหลังเดินนำหน้าพาตัวซอมพอหายลับเข้าไปในความมืดมิดของผืนป่า ท่ามกลางเสียงร้องเรียกชื่ออรินด้วยความเจ็บปวดของซอมพอ และร่างของนายตำรวจที่บาดเจ็บนอนระเนระนาดอยู่เบื้องหลัง

ในขณะเดียวกันที่อีกฟากของผืนป่าชายแดนถูกปกคลุมด้วยความเงียบงัน ทว่าลึกเข้าไปใกล้ความเร้นลับของธรรมชาติ เสียงน้ำไหลซัดเซาะโขดหินของน้ำตกอาถรรพ์กลับดังสะท้อนก้องกังวาน สายน้ำใสเย็นฉ่ำถูกแหวกว่ายด้วยสองร่างกำยำของพี่น้องฝาแฝด ซึ่งกำลังใช้เวลาว่างยามค่ำผ่อนคลายความตึงเครียดจากภารกิจด้วยการลงไปว่ายน้ำเล่น

ผืนน้ำกระเซ็นเป็นละอองยามที่ทั้งคู่แข่งกันดำน้ำและแหวกว่ายแข่งความเร็วกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยหยอกล้อกันดังขึ้นเป็นระยะท่ามกลางบรรยากาศอันเปลี่ยวร้าง ความผูกพันและรู้ใจกันในฐานะฝาแฝดที่ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันทำให้ทั้งคู่แทบไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ก็รับรู้จิตใจของกันและกันได้เป็นอย่างดี

ทันใดนั้น เสียงสัญญาณริงโทนโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนฝั่งก็ดังแหวกเสียงสายน้ำขึ้น

ผู้กองกวินทร์ผุดลุกขึ้นยืนจากน้ำจนหยดน้ำเกาะพราวทั่วแผงอกแกร่งที่เต็มไปด้วยลายอักขระของยันต์โบราณ เขารีบจ้วงว่ายตรงเข้าไปที่ริมโขดหิน ชะโงกหน้าขึ้นมาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นดู พอเห็นหน้าจอแสดงชื่อและวิดีโอคอลจากใครบางคน ดวงตาคมกริบก็พลันฉายแววประกายดีใจทันที

เขารีบกดรับสายด้วยความรวดเร็ว ก่อนจะนำโทรศัพท์ไปตั้งพิงไว้บนโขดหินริมน้ำ เพื่อให้หน้าจอหันมาทางสระน้ำที่เขายืนอยู่ โดยที่ตัวเขายังคงแช่น้ำอยู่ครึ่งตัวด้วยความเย็นสบาย บนหน้าจอโทรศัพท์ปรากฏใบหน้าหวานละมุนของเพลงพิณที่ส่งยิ้มแย้มทักทายมาให้

("ฝึกยุทธวิธีทางน้ำอยู่หรอคะ ทำไมเสียงน้ำดังจัง") เพลงพิณเอ่ยถามเสียงหวานด้วยความคิดถึงสามี เห็นเขาเหมือนกำลังอาบน้ำเล่นอยู่แบบนี้เธอก็ค่อยสบายใจหน่อยเพราะก่อนหน้านี้เธอติดต่อเขาไม่ได้เลย เมื่อติดต่อกันไม่ได้ก็แปลว่าเขาคงกำลังทำงานอยู่และคงเป็นงานที่เสี่ยงมากๆ ด้วย

"ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน วันนี้ก็เลยมาขัดขี้ไคลหน่อยค่ะ เดี๋ยวพอกลับไปหาน้องเพลงแล้วตัวจะไม่หอมเอา" ผู้กองกวินทร์ส่งยิ้มกว้างจนตาหยี น้ำเสียงออดอ้อนแบบนี้มีเพียงแค่เพลงพิณคนเดียวเท่านั้นที่ได้ฟัง พอออดอ้อนเมียเสร็จก็หันไปกวักมือเรียกแฝดพี่ที่ยังลอยคออยู่กลางสระ "พี่ซีล มานี่เร้ว น้องเพลงโทรมา!"

ผู้กองกรินทร์ที่กำลังว่ายวนอยู่กลางน้ำ ปรายสายตามามองก่อนจะว่ายน้ำเข้ามาแล้วโผล่หน้าขึ้นเหนือน้ำมาใกล้ๆ จอโทรศัพท์

เพลงพิณอมยิ้มด้วยความเอ็นดูเมื่อเห็นใบหน้าเปียกปอนของสองพี่น้องที่โผล่ขึ้นมาทักทายเธอพร้อมๆ กัน เธอโบกมือทักทายผู้กองกรินทร์ที่อยู่ด้านหลัง

("สวัสดีค่ะพี่ซีล")

"สวัสดีค่ะน้องเพลง ไอ้เรนเจอร์มันซกมกไม่อาบน้ำตั้งหลายวันพี่เลยลากมันมาซักกับปั่นแห้งอยู่" ผู้กองกรินทร์ว่าพลางโบกมือไปมาใส่น้องชาย แกล้งทำทีเป็นว่าเหม็นน้องชายสุดๆ ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ยอมแพ้เอามือป้ายรักแร้ตัวเองไปลูบหน้าพี่ชายเป็นการประชด

เพลงพิณมองภาพตรงหน้าแล้วก็อดขำไม่ได้ เธอชินแล้วกับความสนิทสนมกลมเกลียวของสองแฝดคู่นี้ ตั้งแต่เด็กจนโตไม่ว่าจะไปไหน ทำงานอะไร หรือแม้กระทั่งเวลาพักผ่อน ก็ยังตัวติดกันและเล่นกันเหมือนเด็กๆ เธอชอบที่ได้เห็นพี่น้องคู่นี้รักใคร่สามัคคีและดูแลกันดีแบบนี้จนคิดว่า หากเจ้าแฝดในท้องของเธอโตเมื่อไหร่ เธอก็อยากให้ลูกๆ รักใคร่กลมเกลียวกันแบบนี้บ้าง

"น้องเพลงจ๋า... พี่คิดถึงน้องเพลงจะแย่แล้ว" ผู้กองกวินทร์เอ่ยเสียงอ้อน ขยับตัวเข้าไปใกล้หน้าจอโทรศัพท์จนหน้าเกือบชิด "แล้วก็... คิดถึงลูกจ๋ามากๆ ด้วย ลูกจ๋าล่ะคิดถึงพ่อจ๋ามั้ย พ่อจ๋าอยากกลับบ้านไปกอดลูกจ๋าไวๆ จัง" พอเห็นว่าน้องชายกำลังอ้อนลูกเมียอยู่ ผู้กองกรินทร์ก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ให้ก่อนจะว่ายน้ำออกมาเพื่อให้เวลาสองสามีภรรยาได้อ้อนกันให้เต็มที่ ก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งวางสายจากกุมาริกาไปเหมือนกัน เขาเองก็อ้อนเธออยู่นานจนเมื่อเธอเห็นผู้กองกวินทร์จะแก้ผ้ากระโดดลงน้ำเธอก็ขอวางสายไป บอกว่าจะไปหายามาล้างลูกตาตัวเองก่อนเดี๋ยวเป็นตากุ้งยิง

("ถ้าคิดถึงลูกจ๋า งั้นก็ตั้งใจทำงานแล้วรีบกลับมากอดลูกจ๋านะคะ ลูกจ๋าก็คิดถึงคุณพ่อมากเหมือนกัน”) เพลงพิณยิ้มหวานให้สามี ว่าลูกคิดถึงเขาแล้วแต่เธอนี่สิก็คิดถึงเขาไม่น้อยไปกว่ากันเลย

"คิดถึงพ่อจริงรึเปล่า ไหน ขอพ่อฟังเสียงหัวใจลูกจ๋าหน่อยสิครับ" ไม่เอ่ยขอเปล่าแต่ผู้กองกวินทร์ยังหันไปกวักมือเรียกผู้กองกรินทร์ที่ยืนลอยคออยู่ไม่ไกลกลับมาหาอีก

"พี่ซีลๆ มานี่เร็ว! น้องเพลงจะให้ฟังเสียงหัวใจของเจ้าแฝดในท้อง"

ผู้กองกรินทร์ที่ได้ยินดังนั้นก็รีบว่ายน้ำเข้ามาสมทบที่ริมโขดหินทันที ใบหน้าคมเข้มที่นิ่งขรึมเปลี่ยนเป็นตื่นเต้นไม่แพ้น้องชาย เพราะเขาคือพ่อบุญธรรมของลูกแฝดผู้กองกวินทร์ ลูกของผู้กองกวินทร์ก็คือลูกของเขา ส่วนลูกในอนาคตของเขาก็จะเป็นลูกของผู้กองกวินทร์เช่นกัน ดังนั้นตอนนี้ทั้งพ่อแท้ๆ และพ่อบุญธรรมก็เลยมีอาการตื่นเต้นที่จะได้ฟังเสียงหัวใจของลูกแฝดตัวเอง

"ไหนๆ ขอฟังหน่อยซิ" ผู้กองกรินทร์ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จอโทรศัพท์ น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววตื่นเต้นระคนตื่นตา

เพลงพิณมองภาพคุณพ่อทั้งสอง ทั้งพ่อแท้ๆ และพ่อบุญธรรมที่เอียงหูเข้ามาใกล้หน้าจอด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน เธอยิ้มกว้างด้วยความซาบซึ้งใจในความผูกพันของสองพี่น้องคู่นี้ ก่อนจะหยิบเครื่องตรวจเสียงหัวใจทารกในครรภ์ขึ้นมาทาบเจลใสแล้วค่อยๆ เลื่อนมาแตะเบาๆ บนหน้าท้องของตัวเอง

ตึกตักๆ ... ตึกตักๆ ...

เสียงจังหวะหัวใจดวงน้อยๆ ทั้งสองดังผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมาอย่างชัดเจน เป็นจังหวะรัวเร็วและทรงพลังของเด็กแฝดตัวน้อยในท้องของเพลงพิณ

ทันทีที่ได้ยินเสียงหัวใจของลูกๆ สองแฝดก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นสุดขีด แม้ว่าจะเคยฟังบ่อยครั้งแล้วแต่พวกเขาก็อดตื่นเต้นกันไม่ได้ทุกที ผู้กองกวินทร์ยิ้มกว้างจนแก้มปริด้วยความภูมิใจในลูกๆ ของตัวเอง เขารีบเอามือทาบอกตัวเองราวกับหัวใจจะหลุดออกมาข้างนอก

"โอ้โห! เสียงชัดมาก ฟังชัดแจ๋วเลยลูกจ๋าของพ่อ!" เขาอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความปีติ "ฟังสิพี่ซีล! เสียงหัวใจเจ้าแฝด เป็นไงๆ จังหวะการเต้นของหัวใจแข็งแรงแบบนี้ท่าทางโตขึ้นต้องเป็นนักรบสายลุยเหมือนพ่อแน่ๆ"

ผู้กองกรินทร์ยิ้มกว้างไม่แพ้กัน ดวงตาคมทอดมองหน้าจอด้วยความรักและเอ็นดูหลานในท้องไม่ต่างจากลูกแท้ๆ "เออ เสียงดังฟังชัดดีมาก หัวใจเต้นถี่เป็นจังหวะรบพิเศษเลยวะเรนเจอร์ ตัวแค่นี้แต่ท่าทางจะพลังเยอะน่าดู"

"มีแววว่าจะซนมากแน่ๆ พี่ต้องช่วยผมเลี้ยงลูกด้วยนะพี่ซีล" ผู้กองกวินทร์หัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี หันไปพูดคุยอวดลูกกับพี่ชายอย่างออกรสออกชาติ สลับกับส่งสายตาหวานเชื่อมไปหาภรรยาทางหน้าจอ

"ที่ลูกจ๋าแข็งแรงกันขนาดนี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้น้องเพลงนะพี่ซีล น้องเพลงน่ะเก่งมาก ดูแลลูกๆ ดี๊ดี ไปหาหมอรอบล่าสุดหมอบอกว่าน้องเพลงดูแลตัวเองดีมาก พอน้องเพลงดูแลตัวเองดีลูกๆ ก็พลอยแข็งแรงไปด้วย แล้วนอกจากจะแข็งแรงแล้วลูกจ๋าก็ยังจะหน้าตาดีเหมือนผมด้วยนะเว้ย”

เพลงพิณหัวเราะคิกคักด้วยความสุข มองภาพสามีและพี่ชายที่ช่วยกันลุ้นช่วยกันฟังเสียงหัวใจลูกด้วยความตื่นเต้นดีใจ ต่างคนต่างก็พากันอวยลูก เห่อลูกกันหนักมาก บรรยากาศริมน้ำตกอาถรรพ์ที่เคยเงียบสงัดและวังเวง ตอนนี้เลยอบอวลไปด้วยความรัก ความอบอุ่น และเสียงหัวเราะของครอบครัวที่เชื่อมโยงถึงกัน

“แล้วคืนนี้นอนคนเดียวหรอคะ” พอฟังเสียงหัวใจของลูกแล้วผู้กองกรินทร์ก็ว่ายน้ำออกไปเพื่อให้น้องชายกับน้องสะใภ้ได้ออดอ้อนกันต่อ ผู้กองกวินทร์มองเพลงพิณในโทรศัพท์ก็เห็นว่าเธอกำลังนั่งอยู่คนเดียวที่โซฟาข้างเตียงนอน และบนเตียงนอนก็มีแมวตัวอ้วนนอนโบกหางไปมาอยู่

(“อ๋อ เพชรลงไปเอานมมาให้น้องเพลงอยู่ค่ะ เดี๋ยวคงขึ้นมา”) เพลงพิณชะเง้อมองไปทางประตูห้องนอน ตั้งแต่ตอนที่ผู้กองกวินทร์ไม่อยู่ คำแสนที่เป็นห่วงหลานสาวก็เลยส่งเพชรน้ำผึ้งมาหาเพลงพิณเพื่อให้เพชรน้ำผึ้งได้ช่วยดูแลเพลงพิณอย่างใกล้ชิด ซึ่งเพชรน้ำผึ้งก็ดีใจมากที่ได้มาอยู่กับพี่สาวที่แสนใจดีอย่างเพลงพิณ ไหนจะมีอาป่านกับคุณย่าพุดตานด้วยอีก

“ให้พี่ทาย ยัยชมพู่มาอยู่ที่บ้านด้วยแบบนี้ไอ้ข้ามโขงคงไม่ไปนอนที่แพกับทุกคนในทีมหรอกใช่มั้ย ไอ้เจ้าอาวาสศีลขาดมันต้องหาเรื่องมานอนที่บ้านทุกคืนแน่ๆ” ผู้กองกวินทร์หรี่ตาลงอย่างจับผิดข้ามโขง สาวมานอนบ้านทั้งทีมันคงไม่ไปนอนที่แพฟังเสียงกรนของพวกจ่าในทีมหรอก

(“พี่ข้ามโขงบอกว่าเป็นห่วงน้องเพลงก็เลยต้องดูแลน้องเพลงกับลูกจ๋าอย่างใกล้ชิดค่ะ”)

“ข้ออ้างล่ะสิ ทำเป็นเอาน้องเอาหลานมาอ้าง ความจริงแล้วเรื่องที่ยัยชมพู่มาอยู่ที่บ้านด้วยเนี่ย คนที่ดีใจที่สุดก็เป็นไอ้ข้ามโขงนี่แหละ วันนี้น้องเพลงเรียกยัยชมพู่ว่าน้องสาว ในวันข้างหน้าพี่ว่าน้องเพลงได้เรียกยัยชมพู่ว่าพี่สะใภ้แน่ๆ”

(“ก็น่ารักดีนะคะ พวกเขาดูเข้ากั๊นเข้ากัน”) เพลงพิณหัวเราะคิกคัก เพราะจริงๆ แล้วก็เป็นอย่างที่สามีเธอว่านั่นแหละ ตั้งแต่ที่เพชรน้ำผึ้งมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ ช่วยดูแลเธอ คนที่ดีใจและมีความสุขที่สุดในบ้านก็คือพี่ชายของเธอเอง ถึงขั้นมอบแหวนญาติให้กันแบบนี้ เดี๋ยวน้องสาวที่น่ารักของเธอคนนี้คงได้มาเป็นพี่สะใภ้ของเธอแน่ๆ

“อ้อ! จริงสิเกือบลืมเลย นี่ๆ น้องเพลงดูสิคะว่านี่คืออะไร” ผู้กองกวินทร์กระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระปุกคุกกี้ผูกโบสีชมพูหวานแหววมาโชว์หราที่หน้ากล้องโทรศัพท์ทันทีด้วยความภูมิใจ

“คุกกี้ฝีมือยัยปักเป้า” ว่าแล้วก็เปิดกระปุกคุกกี้ออกแล้วหยิบมากินให้เพลงพิณดูอย่างภูมิอกภูมิใจ ในที่สุดเขาก็ได้ชิมคุกกี้ของน้องชมพูแล้ว

เห็นดังนั้นเพลงพิณถึงกับหลุดหัวเราะออกมาลั่นด้วยความเอ็นดู เมื่อเห็นนายทหารร่างยักษ์กำลังถือกระปุกคุกกี้เด็กอนุบาลทำหน้าอวดเหมือนเด็กได้ของเล่นใหม่

("คิกๆๆ ได้กินแล้วหรอคะคุกกี้ฝีมือหลานสาว") เพลงพิณแซวกลั้วเสียงหัวเราะ ("อร่อยมั้ยคะ")

"รสชาติเฉยๆ เหมือนคุกกี้ทั่วไป แต่พอนึกถึงหน้าคนทำแล้ว...อยู่ๆ มันก็อร่อยขึ้นมา หอมเนยม๊ากมาก" คนเป็นลุงเคี้ยวคุกกี้ไปก็วิเคราะห์รสชาติของคุกกี้ไปด้วย แล้ววิเคราะห์ไปก็หยิบกินไปเรื่อยๆ เพลงพิณส่ายหน้ายิ้มๆ ให้กับความรักที่คนเป็นลุงมีต่อหลานสาว นึกถึงลุงกับหลานคู่นี้แล้วเธอก็ยิ่งเอ็นดูนัก

"จริงๆ แล้วคุกกี้อันนี้ยัยปักเป้าส่งมาให้พี่ซีล" ผู้กองกวินทร์ทำหน้ายักไหล่อย่างไม่สนไม่แคร์ พลางบุ้ยปากไปทางแฝดพี่ที่ยังแช่น้ำอยู่ไม่ไกล “ยัยปักเป้าส่งมาให้พี่ซีลสามกระปุก แต่สองกระปุกแรกพี่ซีลมันแอบงุบงิบกินกับกาแฟคนเดียวหมดแล้ว ส่วนกระปุกสุดท้ายนี่พี่ไปแย่งมันมา เกือบไม่ได้กินแล้วมั้ยล่ะ”

เพลงพิณส่ายหัวเบาๆ ด้วยความระอาปนขำในความแสบของสามีที่แย่งขนมของพี่ชายมากิน ไม่รู้ว่าถ้าคลอดลูกออกมา ลูกจ๋าของเธอจะติดนิสัยของพ่อมามากน้อยแค่ไหนกัน

ระหว่างที่เพลงพิณกับผู้กองกวินทร์พูดคุยกันอยู่นั้น ประตูห้องนอนของเธอก็เปิดออก เพชรน้ำผึ้งเดินถือแก้วนมสูตรคุณแม่ตั้งครรภ์มาให้เพลงพิณ แต่...กลับมีใครบางคนเดินตามเพชรน้ำผึ้งเข้ามาด้วย ผู้กองกวินทร์ที่เคี้ยวคุกกี้ตุ้ยๆ เห็นผ่านหน้าจอเข้าก็แสยะยิ้มแซวทันที

“ดึกแล้วไม่หลับไม่นอนห้องตัวเองล่ะ แค่นอนเป็นเพื่อนน้องเพลงให้ยัยชมพู่นอนคนเดียวก็พอแล้วมั้ง”

(“ผมเป็นหมอนะ”) ข้ามโขงยื่นหน้าเข้ามาคุยผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยคนเมื่อตอนนี้เพลงพิณกำลังรับเอานมจากเพชรน้ำผึ้งมาดื่ม (“ผมมาตรวจน้องเพลงรอบดึก”) คนเป็นหมอทั้งว่า ทั้งหน้าแดง ความจริงเรื่องตรวจเพลงพิณรอบดึกเป็นแค่ข้ออ้าง จุดประสงค์จริงๆ คือการตามมาตอแยเพชรน้ำผึ้งมากกว่า

“เจตนามึงไม่บริสุทธิ์ไอ้เจ้าอาวาสศีลขาด ไสหัวกลับห้องมึงไป ให้น้องเพลงกับยัยชมพู่อยู่กันตามประสาสาวๆ ก็พอ”

(“ไม่กลับเว้ย!”) ข้ามโขงสวนออกมาก่อนจะกระแทกตัวลงนั่งข้างๆ เพลงพิณ ผู้กองกวินทร์ได้ยินเสียงเพลงพิณกับเพชรน้ำผึ้งหัวเราะกันคิกคักๆ ด้วย ความจริงเขาก็แกล้งไล่ข้ามโขงไปงั้นๆ แหละ เวลาที่เขาไม่ได้อยู่ข้างๆ เพลงพิณแบบนี้ การที่เธอมีคนนั้นคนนี้มาคอยดูแล มาคอยอยู่เป็นเพื่อนเขาก็สบายใจ เพชรน้ำผึ้งดูแลเพลงพิณดีมาก เขาเชื่อใจเธอและข้ามโขงก็เป็นหมอ ตอนนี้เพลงพิณมีทั้งเพื่อนมีทั้งหมอคอยดูแลอย่างใกล้ชิดเขาเลยค่อนข้างเบาใจ

ทันใดนั้น ผู้กองกวินทร์ยังไม่ทันจะได้เอ่ยแซวข้ามโขงกับเพชรน้ำผึ้งต่อ จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของผู้กองกรินทร์ก็ดังขึ้นมาบ้าง ผู้กองกวินทร์นึกว่าคนที่โทรมาเป็นกุมาริกาก็เลยหันไปร้องเรียกพี่ชาย

“เฮ้ยพี่ซีล! เมียโทรมา รีบมารับสายหน่อยเดี๋ยวยัยปีศาจน้ำเมยรอสายนานจะกินหัวเอาไม่รู้ด้วยนะ”

ผู้กองกรินทร์ส่ายหัวไปมาให้น้องชายขณะว่ายน้ำเข้ามาหา ตอนแรกเขานึกว่าคนที่โทรมาเป็นกุมาริกาเลยจะรีบรับสาย แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชื่อของคนที่โทรมาโชว์อยู่บนหน้าจอ

“น้ำเมยที่ไหน รีคอนมันโทรมา สงสัยโทรมาคุยเล่นน่ะ” ผู้กองกรินทร์กดเปิดสปีกเกอร์โฟนเพื่อให้ทุกคนได้ยินด้วย คิดว่าผู้หมวดศิขรินคงโทรมาพูดคุยกับตนตามปกติ มาอวย มาอวดขวัญคณินให้ฟังว่ามื้อเย็นวันนี้เธอทำเมนูอะไรให้กินเหมือนอย่างเคย

“ว่าไงรีคอน จะโทรมาอวดล่ะสิว่าวันนี้มารีนทำอะไรให้กิน...”

(“พี่ซีล! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพี่!”) รอยยิ้มขี้เล่นบนใบหน้าของผู้กองกวินทร์ชะงักค้างทันที ส่วนผู้กองกรินทร์ก็หุบยิ้มฉับ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสังหรณ์ใจ แม้แต่เพลงพิณ ข้ามโขงและเพชรน้ำผึ้งที่ยังอยู่ในสายของผู้กองกวินทร์ก็พลอยทำหน้าตกใจไปด้วย

“เกิดอะไรขึ้นรีคอน” น้ำเสียงของผู้กองกรินทร์ถามกลับนิ่งๆ อย่างใจเย็น

ทว่า... เสียงของผู้หมวดศิขรินที่ตอบมา กลับเป็นเสียงหอบหายใจรัวกระชั้นและน้ำเสียงที่ร้อนรนจนผิดปกติ

(“อรินครับพี่ เมื่อช่วงค่ำที่ผ่านมาอรินกับพวก ตชด. โดนซุ่มโจมตีถูกทำร้ายอยู่กลางป่า และที่แย่ที่สุดคือ...ซอมพอ...ซอมพอโดนคนร้ายจับตัวไปแล้ว!”)

“อะไรนะ!!!”

ผู้กองกรินทร์รีบมาที่หน่วยของ ตชด. ในเดี๋ยวนั้น หมออาทิตย์ที่มากับเขารีบรุดเข้าไปดูอาการคนเจ็บในห้องพยาบาลทันที โชคดีที่ไม่มีการสูญเสียชีวิตตำรวจนายใดไป แม้บางคนจะถูกยิงแต่ก็ไม่โดนจุดสำคัญซึ่งอาการบาดเจ็บเหล่านี้หมออาทิตย์สามารถรับมือได้

ระหว่างที่รอหมออาทิตย์ตรวจอาการคนเจ็บอยู่ในห้องพยาบาลของหน่วย ตชด. นั้น ผู้กองกรินทร์ก็เดินเข้ามาสมทบกับผู้หมวดศิขรินที่กำลังยืนดูศพของชายชาวบ้านที่เป็นนกต่อมาล่อทุกคนออกไปจากหน่วย สภาพศพยังมีธนบัตรคาอยู่ในมืออยู่เลย

“อรินรู้สึกตัวแล้วยังพี่ซีล” ผู้หมวดศิขรินหันมาถามพี่ชาย ตอนที่เขากับทีมลาดตระเวนไปเห็นอรินกับ ตชด. นายอื่นๆ นอนหมดสติจมกองเลือดอยู่ในป่าเขาก็นึกว่าเขาจะเสียน้องชายไปแล้วสิ โชคยังดีที่ไม่มีใครเจ็บหนักจนถึงขั้นเสียชีวิต

“เริ่มรู้สึกตัวแล้ว หมออาทิตย์ มารีนแล้วก็พยาบาลกำลังช่วยกันดูอาการอยู่ เดี๋ยวอีกซักพักค่อยเข้าไปดูอาการน้องมัน” ผู้กองกรินทร์มองไปทางห้องพยาบาลอีกครั้ง นึกดีใจที่ยังมีหมออาทิตย์อยู่ที่นี่ ไหนจะทีมพยาบาลทหารบกลูกน้องหมออาทิตย์กับขวัญคณินอีก ทั้งหมอทั้งพยาบาลพร้อมแบบนี้ก็ค่อยเบาใจได้หน่อย

“แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้น แกเล่าให้พี่ฟังอีกครั้งซิรีคอน”

“ก็...” ผู้หมวดศิขรินพยักหน้ามาทางศพของชายที่เป็นนกต่อ “หมอนี่เป็นชาวบ้านที่อยู่แถบนี้ สงสัยจะโดนจ้างให้มาเป็นนกต่อล่อพวกหมู่ดอมออกไป ซอมพอก็ไปกับพวกหมู่ดอมด้วย ส่วนอรินตามไปทีหลังแล้วคงพยายามจะเข้าไปช่วยซอมพอก็เลยถูกทำร้าย ตอนนั้นเสียงปืนดังสนั่นป่าเลย ทีมของผมกำลังลาดตระเวนอยู่พอดีเลยรีบตามเสียงมา พวกตำรวจที่หน่วยก็กำลังจะตามเสียงปืนออกไปเหมือนกันทีมของผมกับพวกเขาเลยเจอกันกลางทางพอดีก็เลยไปถึงที่เกิดเหตุพร้อมกัน”

“ไอ้หมอนี่คงหมดประโยชน์แล้วพวกมันถึงฆ่าทิ้ง” ผู้กองกรินทร์นั่งยองๆ ลงข้างศพ เขาดูแค่ตาเท่านั้นไม่ได้แตะต้องศพเพราะต้องรอให้หมออาทิตย์มาตรวจสอบก่อน “แล้วซอมพอล่ะ”

ผู้หมวดศิขรินถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลระคนเจ็บใจ “เรื่องนั้นแหละพี่ที่น่าห่วง... พอเคลียร์พื้นที่แล้วพาทุกคนกลับมาที่หน่วย ผมก็รีบส่งชุดลาดตระเวนร่วมเดินทางแกะรอยไปกับพี่ๆ ตชด. ตามพวกมันไปทันทีตอนนี้ยังไม่มีรายงานความคืบหน้า แต่คาดว่าน่าจะกำลังเร่งไล่ล่ากระชั้นชิดอยู่ครับ”

ผู้กองกรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ ที่ผ่านมาพวกเขาคอยคุ้มกันซอมพอเป็นอย่างดี ระวังความปลอดภัยให้เธอกันสุดกำลังแต่ก็ไม่นึกว่าวันนี้จะพลาดได้ และเป็นการพลาดที่น่าเจ็บใจมากๆ ด้วย

ขณะที่ผู้กองกรินทร์กับผู้หมวดศิขรินคุยกันอย่างเคร่งเครียดอยู่นั้น ผู้กองกวินทร์ที่ปลีกตัวไปคุยสายโทรศัพท์ก็เดินเข้ามาหาคนทั้งสองด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน หากแต่ท่าทีกลับนิ่งสงบเยือกเย็นและสุขุม

ก่อนหน้านี้เขาปลีกตัวไปคุยโทรศัพท์กับ ผบ.คเชนทร์และสมาชิกทีมอัลฟามา เขาขอคำสั่งปฏิบัติการจาก ผบ.คเชนทร์ ซึ่ง ผบ.คเชนทร์ก็อนุญาต ส่วนทีมอัลฟาทุกคนกำลังขึ้นเฮลิคอปเตอร์เดินทางด่วนจากนครพนมมาที่นี่ จากเดิมที่พวกเขามีแผนจะบุกรังของพวกสารเลวที่ชายแดนฝั่งนี้เหมือนกับที่เคยบุกตอนถล่มโรงงานยาเสพติดของท้าวพันคำ แผนของพวกเขากลับต้องเลื่อนมาเร็วขึ้นเพราะนอกจากแผนถล่มรังของพวกมันแล้วก็ยังมีการชิงตัวประกันอย่างซอมพอกลับมาด้วย

“ทุกอย่างเรียบร้อย ฉลามกำลังมา” เขากระซิบบอกพี่ชายฝาแฝดด้วยเรื่องที่รู้กันอยู่แค่สองคน ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับ แต่ผู้หมวดศิขรินที่พอจะเดาออกว่าพี่ชายทั้งสองคนของตนจะทำอะไรจึงได้รีบเสนอตัวขึ้น

“ผมไปด้วยนะพี่ซีล พี่เรนเจอร์”

ผู้กองสองแฝดหันมามองหน้ากันทันทีเมื่อได้ยินคำขอของน้อง พวกเขารู้ดีว่าฝีมือของผู้หมวดศิขรินนั้นไม่ธรรมดา น้องชายคนนี้ไม่เคยทำให้พวกเขาต้องผิดหวังแต่ว่า... ในฐานะของคนเป็นพี่ย่อมห่วงใยน้องชายของตนอยู่แล้ว อีกอย่าง...

“พวกมันคงจับซอมพอข้ามไปทางฝั่งนู้น แกก็รู้ดีว่าเราไม่สามารถเข้าไปปฏิบัติการทางทหารในพื้นที่ของประเทศเพื่อนบ้านได้ แกรออยู่ทางนี้เถอะเดี๋ยวพี่สองคนจะจัดการเรื่องนี้เอง” ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาบีบไหล่ผู้หมวดศิขริน ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความห่วงใยน้อง

“เดี๋ยวทีมของพี่จะตามมา ฝากแกช่วยบอกทางให้พวกเขาด้วย พี่สองคนจะล่วงหน้าไปก่อน ตอนนี้ความปลอดภัยของซอมพอสำคัญที่สุด” คราวนี้ผู้กองกวินทร์ตบไหล่น้องชายอีกคน อรินก็เจ็บตัวไปแล้วเขาไม่อยากให้น้องคนไหนของเขาต้องเจ็บตัวอีก หากแต่ผู้หมวดศิขรินกลับไม่คิดแบบนั้น

ดวงตาคมกริบของผู้หมวดศิขรินวาวโรจน์ขึ้นด้วยความมุ่งมั่นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ แม้จะรู้ถึงความเสี่ยงและข้อจำกัดทางกฎหมายระหว่างประเทศที่พี่ชายยกขึ้นมาอ้าง แต่หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ที่ขอบเขตของพื้นที่ ที่จะไป แต่มันอยู่ที่สายสัมพันธ์ของคำว่า พี่น้อง ต่างหาก

“ผมไม่ได้จะไปในนามของทหารไทย... แต่ผมจะไปในนามของน้องชายพวกพี่และพี่ชายคนหนึ่งของซอมพอ ซอมพอก็อยู่ในความคุ้มครองของผมเหมือนกัน เมื่อเกิดเรื่องกับเขาผมก็อยากตามไปช่วยอีกอย่าง...เด็กคนนี้เป็นว่าที่น้องสะใภ้ของเรานะพี่ เป็นเหมือนคนในครอบครัวของเราคนหนึ่ง พวกพี่ให้ผมตามไปด้วยเถอะ” ผู้หมวดศิขรินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและหนักแน่นจนผู้กองสองแฝดต้องชะงัก

“รีคอน...แกรู้มั้ยว่าข้ามฝั่งไปมันอันตรายแค่ไหน พวกมันมีทั้งอาวุธหนักและเป็นเขตอิทธิพลของพวกค้ายารายใหญ่” ผู้กองกรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น พยายามใช้เหตุผลห้ามปราม “ถ้าเกิดพลาดแล้วแกเป็นอะไรขึ้นมา พวกพี่จะบอกกับพ่อภูยังไง อรินก็เจ็บตัวไปคนแล้วพี่ไม่อยากให้...”

“แล้วจะให้ผมยืนกอดอกดูพี่สองคนเดินเข้ากองไฟไปเฉยๆ ได้ยังไงล่ะครับ” ผู้หมวดศิขรินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือแววตัดพ้อเล็กน้อย “ตั้งแต่เด็กจนโต คุณพ่อกับอารันก็สอนเราเสมอไม่ใช่เหรอครับว่าพี่น้องอย่างพวกเราต้องรักกัน ดูแลกัน และไม่มีวันทิ้งกัน เห็นพวกพี่กำลังจะไปเสี่ยงอันตรายแล้วจะให้ผมนอนรอฟังข่าวอยู่ที่นี่เฉยๆ ผมทำไม่ได้หรอก พวกพี่อย่าห่วงเลย ถ้าผมเป็นอะไรขึ้นมาผมเชื่อว่าคุณพ่อคงจะเข้าใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดผมอยากให้พวกพี่เชื่อมั่นในตัวผม ผมไม่ใช่รีคอนน้อยของพวกพี่แล้วนะ แต่ผมเป็นทหารเต็มตัว ฝึกหน่วยรบพิเศษมาก็เยอะ ได้เกิดเป็นน้องชายของพวกพี่ทั้งทีพวกพี่จะไม่ยอมให้ผมออกรบด้วยซักครั้งหรอ”

ผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์มองหน้ากันนิ่ง ความเงียบเข้ามาปกคลุมชั่วครู่เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความผูกพันและเหตุผลอันหนักแน่นของน้องชาย สองแฝดลอบถอนหายใจออกมาพร้อมกัน เมื่อเห็นแววตาที่เด็ดเดี่ยวและมั่นคงของผู้หมวดศิขริน พวกเขาก็รู้ว่าต่อให้ห้ามอย่างไรน้องชายคนนี้ก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด

“เฮ้อ! ไหนๆ น้องมันก็พูดมาขนาดนี้แล้ว ถ้าไม่ให้มันไปด้วยก็ดูกระไรอยู่นะพี่ซีล” เขายอมแพ้หัวใจของผู้หมวดศิขรินจริงๆ ผู้กองกวินทร์เอื้อมมือไปตบไหล่แกร่งของน้องชายแรงๆ สองสามครั้ง รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากฉายแววความภาคภูมิใจในตัวน้องชายของตัวเองไม่ใช่น้อย

“เล่นพูดมาขนาดนี้ ขืนไม่ให้ไปด้วยมีหวังมันงอนเราตายเลยเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้ผู้หมวดศิขริน “เอ้า! ในเมื่ออยากหาเรื่องใส่ตัวก็ตามใจ ไปรบด้วยกันไอ้น้อง ให้มันรู้ไปสิว่าพี่สองคนจะปกป้องแกไม่ได้”

ผู้หมวดศิขรินระบายยิ้มกว้างออกมาด้วยความโล่งอกและฮึกเหิม เขาเชื่อว่าพี่ชายทั้งสองคนจะไม่ปล่อยให้เขาเป็นอะไรไปหรอก เขาเองก็จะช่วยปกป้องพี่ๆ เหมือนกันและเหนือสิ่งอื่นใดคือซอมพอต้องได้กลับบ้านมาอย่างปลอดภัยเท่านั้น

“รับรองว่าผมไม่เป็นภาระให้พวกพี่แน่นอน ในฐานะที่ผมประสบการณ์น้อยกว่าผมจะเชื่อฟังพวกพี่ทุกอย่าง แต่ว่า...ผมก็จะช่วยปกป้องพวกพี่เหมือนกันนะ”

“โอ้โห ทำมาคุย” ได้ยินแล้วผู้กองกวินทร์ก็ทำเป็นหัวเราะใส่ “เรื่องฝีมือน่ะพวกพี่ไม่คิดดูถูกแกหรอก พวกพี่มั่นใจในฝีมือของแก พวกพี่ยอมรับในฝีมือทางการรบของแกแต่ที่พวกพี่ห่วงเนี่ย ก็ห่วงไปตามประสาพี่น้อง น้องทั้งคนจะไม่ให้ห่วงเลยได้ยังไงวะ”

พี่ชายเล่นยกยอกันเสียขนาดนี้ผู้หมวดศิขรินก็ยิ่งฮึกเหิม ภารกิจครั้งนี้ต้องจบลงอย่างสวยงามแน่นอน

“พี่ซีน พี่เรนเจอร์ พี่รีคอนคะ”

ขณะที่ทั้งสามคนพี่น้องยืนกอดคอกันอยู่นั้น ขวัญคณินที่เป็นลูกมือช่วยหมออาทิตย์ดูแลเจ้าหน้าที่ที่บาดเจ็บก็ได้เดินเข้ามาหา เธอยังคงสวมถุงมือยางมีหน้ากากอนามัยปิดคลุมใบหน้าจิ้มลิ้ม

“พี่อรินอาการดีขึ้นมากแล้วค่ะ พี่อรินบอกว่าอยากคุยกับพวกพี่ทั้งสามคน”

เมื่อผู้กองสองแฝด ผู้หมวดศิขริน และขวัญคณินก้าวเท้าเดินเข้ามาในห้องพยาบาลอีกครั้ง ภาพที่เห็นคือ หมออาทิตย์ และทีมพยาบาลกำลังช่วยกันให้การรักษาอาการบาดเจ็บของนายตำรวจ ตชด. รายอื่นๆ มีการทำแผลและผ่าตัดเล็กเพื่อเขี่ยกระสุนออกอย่างเร่งด่วน โชคยังดีที่คมกระสุนไม่ได้ฝังในจุดสำคัญหรือโดนอวัยวะภายใน ทำให้ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บถึงขั้นเสียชีวิต

ทว่าบนเตียงสนามอีกมุมหนึ่ง... อรินที่ควรจะต้องนอนพักฟื้นกลับกำลังพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง มือข้างหนึ่งกุมซี่โครงตัวเองไว้ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำแต่แววตาของเขากลับไม่มีความเจ็บปวดใดๆ เจืออยู่เลย มีเพียงความร้อนรนและกระวนกระวายที่ฉายชัดอยู่เต็มเปี่ยม

"เฮ้ยๆๆ อริน! ลุกขึ้นมาทำไมวะตับไตไส้พุงยังไม่เข้าที่เลย นอนลงไปก่อน!" ผู้กองกวินทร์ร้องเสียงหลง รีบสาวเท้าเข้าไปประคองน้องชายทันที

อรินสลัดมือออกเบาๆ เขาฝืนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวด ใบหน้าคมคายซีดเซียวแต่ดื้อรั้นจนน่าตกใจ

"ผมไม่เป็นไร... ผมไหว พวกเรารีบไปกันเถอะ"

"ไหวบ้าอะไรแกดูสภาพตัวเองสิ น่วมทั้งตัวขนาดนี้" ผู้กองกรินทร์ขมวดคิ้วมุ่น เดินเข้าไปสมทบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน "นอนพักให้หมออาทิตย์ดูอาการให้เรียบร้อยก่อน เรื่องซอมพอเดี๋ยวพวกพี่จัดการเอง"

"ไม่ได้! ผมจะไปช่วยซอมพอเอง" อรินโพล่งขึ้นเสียงดัง น้ำเสียงแหบพร่าแต่เด็ดเดี่ยว “เป็นมัน...”

“ใคร” ผู้กองสองแฝดถามขึ้นพร้อมกัน เหมือนคนที่อรินกำลังจะเอ่ยถึงจะเป็นตัวการในเรื่องนี้

“ครูฝึกซีลของพวกพี่...ผมเคยเห็นมันเมื่อหลายปีก่อนตอนที่พวกพี่ฝึกหน่วยซีลจบ มันก็จำผมได้เหมือนกัน”

“กายยันต์...” เหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ ผู้กองสองแฝดเริ่มไล่เรียงเรื่องราวต่างๆ ได้มากขึ้น นี่คนที่จับซอมพอไปก็คือกายยันต์อย่างนั้นหรอ ถึงว่าสิคนที่ฝีมือดีอย่างอรินยับเยินเสียขนาดนี้

พวกที่เคยจะมาลักพาตัวซอมพอเงียบหายไปพักใหญ่ๆ จนพวกเขานึกว่ามันจะถอดใจแล้ว แต่พอกายยันต์หนีจากลาวมากบดานทางนี้อยู่ๆ พวกมันก็เกิดอยากได้ตัวซอมพอขึ้นมาอีก แน่ล่ะ! ก็โรงงานหุ้นส่วนของพวกมันที่ฝั่งลาวถูกถล่มไปแล้วนี่ ทีนี้โรงงานที่อยู่ทางนี้ก็เลยต้องเร่งการผลิต เพราะเหตุนี้พวกมันจึงหมายหัวซอมพออีกครั้ง และที่ครั้งนี้มันทำสำเร็จก็เพราะกายยันต์เป็นคนลงมือเอง

“ผมจะไปช่วยซอมพอ ก่อนจะถูกจับตัวไปเจ้าลูกหมาป่าน้อยนั่นบอกว่ารักผม...ซอมพอยอมถูกจับตัวไปเพื่อแลกกับการไม่ให้พวกมันฆ่าพวกผมทุกคน พี่ซีล พี่เรนเจอร์ พี่รีคอน...เราไปช่วยซอมพอกันเถอะนะครับ” เขากวาดสายตามองหน้าทุกคนด้วยแววตาร้อนรน "ผมรักซอมพอ ผมยอมไม่ได้ที่ซอมพอมาตกอยู่ในมือของพวกมัน จะให้ผมนอนรอเฉยๆ อยู่ที่นี่ ผมทำไม่ได้หรอก!"

ขวัญคณินที่ยืนอยู่ข้างๆ เม้มปากแน่นด้วยความเห็นใจแต่ก็อดเตือนเขาไม่ได้

"แต่พี่อรินคะ... สภาพร่างกายของพี่ตอนนี้ ถ้าฝืนไปมารีนว่า..."

"พี่ต้องไปมารีน คนรักของพี่ถูกจับตัวไปแบบนั้นพี่นอนรออยู่เฉยๆ ไม่ได้หรอก” อรินส่ายหัวปฏิเสธเสียงแข็งแล้วมองมาทางพี่ชายทั้งสามคนอีกครั้ง “ถ้าคืนนี้คนที่โดนจับตัวไปเป็นพี่เพลงพิณ คุณน้ำเมยหรือมารีน พวกพี่ทั้งสามคนยังจะนอนรออยู่เฉยๆ ได้มั้ย”

เจอคำถามนี้เข้าไป ผู้กองสองแฝดกับผู้หมวดศิขรินที่กำลังจะอ้าปากห้ามอรินก็ต้องพร้อมใจกันหุบปากเหมือนเดิม ผู้หมวดศิขรินรีบเข้ามาโอบรอบเอวบางของขวัญคณินเอาไว้ ถ้าน้องมารีนของเขาถูกจับตัวไป แม้เขาจะต้องตายวิญญาณของเขาก็จะตามไปช่วยน้องมารีนของเขาให้ได้ ส่วนผู้กองสองแฝดที่รักเมีย หลงเมียกันอย่างหัวปักหัวปำก็ถึงกับเถียงไม่ออก ถ้าเมียของพวกเขาถูกจับตัวไป ต่อให้ถูกจับขังเอาไว้ในกรง พวกเขาก็จะพังกรงออกไปตามหาเมียเช่นกัน

"ซอมพอเป็นคนฉลาดและมีสติพอ ผมเคยสอนเขา เคยบอกกับเขาว่าหากซักวันที่เขาพลาดท่าถูกคนร้ายจับตัวไปได้จริงๆ ก็ให้เขาทิ้งร่องรอยเอาไว้ ผมจะตามไปช่วยเขากลับมาให้ได้"

“ทิ้งร่องรอยอย่างนั้นหรอ” ผู้กองสองแฝดหันมามองหน้ากัน ไม่คิดว่าอรินจะรอบคอบถึงขนาดนี้

“เพราะงั้นผมถึงต้องไปเองไง ถ้าซอมพอตั้งสติได้แล้วทำตามที่ผมเคยสอนมันจะทำให้เราแกะรอยตามเขาไปได้เร็วมากขึ้น พี่ซีล พี่เรนเจอร์ พี่รีคอน...ให้ผมไปช่วยซอมพอเถอะนะครับ ให้ผมไปช่วยคนรักของผมกลับมา ผมรักซอมพอ ผมเสียซอมพอไปไม่ได้” อรินกัดฟันกรอด ใช้มือยันขอบเตียงแล้วก้าวขาลงมายืน แม้จะเซเล็กน้อยจนผู้กองกวินทร์ต้องรีบเข้าไปคว้าแขนช่วยพยุงไว้ แต่แววตาของอรินก็ไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

ความรัก ความห่วงใย และความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนออกมาจากแววตาของอริน ทำให้ไม่มีใครกล้าห้ามเขาอีก ครั้งหนึ่งอรินเคยอกหักจากแก้วเจ้าจอม ทุกคนสงสารและเห็นใจเขามากจนนึกอยากให้อรินได้เจอกับรักแท้ของเขาจริงๆ ซักวัน และตอนนี้อรินก็ได้เจอกับรักแท้ที่ว่านั่นแล้ว พวกเขาต่างก็มีคนรักเหมือนกันทุกคนเลยเข้าใจหัวอกของอรินเป็นอย่างดี

ผู้กองกรินทร์หันไปหาหมออาทิตย์ทันทีเมื่อเห็นอีกฝ่ายเพิ่งผ่าเอากระสุนปืนออกจากคนไข้ของตัวเองเสร็จ พอเขาพยักหน้าให้หมออาทิตย์ก็เดินเข้ามาหาพวกเขาทันที

“หมอ...ช่วยฉีดยาให้อรินที ยาอะไรก็ได้ที่จะทำให้มันไม่เจ็บ ไม่ปวดแล้วมีแรงเดินป่าออกไปตามหาซอมพอกับพวกผม”

หมออาทิตย์เลิกคิ้วขึ้น ไอ้เด็กพวกนี้มันคิดจะเล่นอะไรกันวะเนี่ย แต่ละคนทำไมถึงบ้าดีเดือดกันขนาดนี้ ถึงว่าสิเขาหาความเป็นกุลสตรีจากแก้วเจ้าจอมไม่เคยเจอ ก็ดูเหล่าพี่น้องของเธอแต่ละคนสิ

ขวัญคณินที่ยืนมองภาพบรรยากาศตรงหน้าด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทั้งความเป็นห่วงซอมพอและห่วงพี่ๆ ทุกคนทำให้ความรู้สึกอยากช่วยเหลือพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า เม้มริมฝีปากแน่นอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจพูดขึ้น มือเรียวบีบเข้าหากันแน่นด้วยความกลัวๆ กล้าๆ กลัวว่าถ้าเอ่ยปากขอตามไปด้วยจะโดนสายตาดุๆ ของเหล่าพี่ชายเอ็ดหรือปฏิเสธกลับมา

“เอ่อ...มารีนขอไปด้วยคนสิคะ” ขวัญคณินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกึ่งกล้ากึ่งกลัว ดวงตากลมโตมองหน้าผู้กองกรินทร์ ผู้กองกวินทร์ และผู้หมวดศิขรินสลับกันไปมา

สิ้นเสียงของขวัญคณิน บรรดานายทหารและตำรวจหนุ่มก็หันขวับมามองเธอเป็นตาเดียว ผู้กองกวินทร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่วนผู้กองกรินทร์ก็มองเธอด้วยสายตานิ่งขรึมเชิงประเมินตามประสาพี่ใหญ่ ทำให้ขวัญคณินยิ่งห่อไหล่ด้วยความประหม่า รีบละล่ำละลักอธิบายเหตุผลเสริมทันทีก่อนจะโดนดุ

“ยะ...อย่างน้อยมารีนก็เป็นพยาบาลทหารนะคะ ถึงจะไม่ได้บู๊เก่งเท่าพี่ๆ แต่ก็ใช้ปืนเป็น พี่ไนเปอร์เคยติวเข้มให้แล้วค่ะ อีกอย่างก็จะได้ช่วยดูอาการของพี่อรินด้วย”

เธอยืนส่งสายตาอ้อนวอน พร้อมกับทำหน้าตาจริงจังแกมกลัวนิดๆ เผื่อว่าความตั้งใจจะพอทำให้เหล่าพี่ชายใจอ่อนยอมพยักหน้าอนุญาตให้เธอร่วมเดินทางไปช่วยซอมพอด้วยคน

แต่แล้วก็เหมือนความตั้งใจของขวัญคณินจะสูญเปล่าเมื่อจู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็เดินออกไปจากห้องพยาบาล เขาหายตัวไปเพียงครู่ก็เดินกลับเข้ามาโดยมีไม้เรียวอันใหญ่ติดมือมาด้วย ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึงและแววตาดุดันจนน่ากลัว บรรยากาศรอบตัวแผ่รังสีความกดดันออกมาจนทุกคนในห้องเงียบกริบ ขวัญคณินที่เมื่อครู่ยังกล้าๆ กลัวๆ ถึงกับหน้าถอดสี รีบก้าวถอยหลังแล้วพุ่งไปหลบอยู่ด้านหลังผู้หมวดศิขรินทันที มือเล็กๆ กำชายเสื้อของแฟนหนุ่มแน่นด้วยความหวาดหวั่น

เฟี้ยวววว!

เสียงไม้เรียวอันใหญ่ในมือผู้กองกวินทร์หวดฟาดผ่านอากาศจนเกิดเสียงดังน่ากลัว ผู้กองหนุ่มตวัดสายตาคมกริบมองตรงมายังร่างที่แอบอยู่ข้างหลังน้องชาย ก่อนจะใช้ไม้เรียวในมือชี้หน้าเธอคาดโทษด้วยน้ำเสียงเข้มจัด

“จะตามไปทำไมฮะ! คิดว่าการไปช่วยตัวประกันจากคนร้ายทั้งฝูงมันเป็นเรื่องสนุกหรือไงมารีน!” ผู้กองกวินทร์ดุน้องสาว “นี่คิดว่าตัวเองอยู่ในสนามเด็กเล่นหรือทุ่งดอกไม้รึไง! ตอนนี้หน้าที่ของเราก็คือการช่วยหมออาทิตย์ดูแลคนเจ็บอยู่ที่นี่ ดูแลพวกเขาให้ดี ไม่ใช่มาขอตามไปกับพวกพี่เหมือนจะขอไปเดินเที่ยวห้าง เดี๋ยวเถอะนะ! ถ้าพูดไม่รู้เรื่องพี่จะเอาไม้เรียวหวดให้ขาลายไปเลย!!!”

ขวัญคณินเม้มปากแน่น น้ำตาคลอเบ้าด้วยความน้อยใจผสมความกลัว แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่ฉายความห่วงใยลึกๆ ของผู้กองกวินทร์เธอก็รับรู้ได้ทันทีว่าที่เขาต้องทำเสียงดุและถือไม้เรียวมาขู่แบบนี้ ก็เพราะเขากลัวว่าเธอจะเป็นอันตราย นอกจากพี่ซีลที่มักจะใจดีกับเธอแล้วพี่เรนเจอร์ก็ดีใจกับเธอที่สุด โอ๋เธอที่สุด แล้วก็ชอบวิ่งหนีพี่ไนเปอร์มาเล่นกับเธอตลอด ที่พี่ดุก็เพราะว่าพี่รักเธอและห่วงเธอ พอคิดได้แบบนี้ขวัญคณินก็ไม่คิดน้อยใจอีก

“บอกน้องดีๆ ก็ได้มั้ย จะดุน้องทำไมน้องตกใจหมด” ผู้กองกรินทร์ว่าให้แฝดตัวเองแล้วยื่นมือมาลูบศีรษะขวัญคณินป้อยๆ ผู้หมวดศิขรินจึงดึงเอาเธอเข้ามากอดโอ๋ ยิ้มเจื่อนๆ กับพี่ชาย แต่พอก้มลงมามองขวัญคณินแววตาของเขาก็อ่อนโยนและละมุนขึ้น

“มารีนแค่เป็นห่วงพวกเรากับซอมพอน่ะครับ ซอมพอตกอยู่ในอันตรายแบบนี้มารีนคงอยากไปช่วยเหมือนกันพี่เรนเจอร์อย่าดุน้องเลยนะครับ มารีนแค่ลองขออนุญาตดู ถ้าพี่ไม่อนุญาตมารีนก็ไม่ดื้องอแงจะตามไปหรอก มารีนของผมเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย”

“มารีนของกู นี่น้องสาวกู!” เห็นผู้หมวดศิขรินกอดโอ๋ลูบหลังขวัญคณินป้อยๆ ผู้กองกวินทร์ก็ยื่นมือไปปัดมือน้องชายออก บ่งบอกว่าหวงน้องสาวอยู่ไม่ใช่น้อยจนผู้หมวดหนุ่มตัดพ้อขึ้น

“แล้วผมไม่ใช่น้องพี่รึไง”

“เออ จริงด้วย กูลืมไปว่ามึงก็เป็นน้องในไส้กูเหมือนกัน”

**********************************************************

รีคอน : ใช่ซี้ ก็เค้าไม่ได้ชื่อนาวิกนี่นา T_T

รีคอน น้องรักพี่ซีล

นาวิก น้องรักพี่เจอร์

เกิดสลับคู่กัน 55555555

มารีน : จะฟ้องลุงรันกับป้าแก้ม T_T ฟ้องพี่เพลงพิณด้วย

*************************

ข้ามโขง : ภารกิจมาเข้าอะไรตอนนี้!!!!!!!! น้องชมพูอุตส่าห์มาบ้าน

**********************************

นิยายเรื่องนี้จะลงให้อ่านจนจบนะคะ

สามารถติดตามการลงนิยายของไรท์ / ตัวอย่างตอนต่อไป / เกร็ดเล็กๆ น้อยๆ ในนิยาย / ข่าวสารจากไรท์

ได้ทางเพจ Facebook : นิยายรัก - ปากกานางไม้