9.แอบซ่อนรัก
9.แอบซ่อนรัก
เพราะเปรี้ยวตีน ผบ.คเชนทร์เอาไว้มากเมื่อกลับมาถึงสถานีเรือผู้กองสองแฝดก็เลยถูกสั่งให้วิ่งรอบสถานีเรือร้อยรอบโดยมียางล้อรถยนต์ขนาดใหญ่ผูกเชือดมัดอยู่ที่เอว มีข้ามโขงกับเพลงรักยืนคุมและแอบหัวเราะกันคิกคักๆ อย่างสะใจด้วย ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนกว่าแล้วแต่ผู้กองสองแฝดก็ยังวิ่งลากล้อรถกันไม่หยุด ผบ.คเชนทร์ไม่อยากสั่งลงโทษในเวลากลางวันเพราะเป็นความแค้นส่วนตัวเลยไม่อยากให้ใครรู้เรื่องมาก และไม่อยากให้ใครรู้ว่าผู้กองกวินทร์มีฝาแฝดด้วย แม้จะไม่ใช่เรื่องที่ต้องปกปิดแต่คนยิ่งรู้น้อยก็จะยิ่งดี
“พี่ซีลพี่เรนเจอร์ คุณพ่อ เอ๊ย! ท่าน ผบ.โทรมาบอกว่าให้วิ่งเพิ่มอีกร้อยรอบ”
“ฮะ!!!” ทั้งสองแฝดที่หอบแฮกๆ กันแล้วหันมาร้องใส่เพราะเท่าที่วิ่งๆ กันมาเนี่ยก็เกือบจะครบร้อยรอบแล้วนี่ยังมีเพิ่มอีกร้อยเป็นสองร้อยหรอ
“ท่าน ผบ.บอกว่าเมื่อกี้นี้รองแม่ทัพภาคที่ 4 โทรมาต่อว่าเรื่องที่ท่านลงโทษพวกพี่น่ะ ท่าน ผบ.ไม่พอใจมากที่ถูกต่อว่าเลยสั่งให้ลงโทษพวกพี่เพิ่ม”
“อ้าว มึงโทรไปฟ้องคุณพ่อหรอเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์หันมาทุบหัวน้องชายเข้าให้เมื่อเห็นอีกฝ่ายยิ้มเจื่อนๆ ตอบ
“เผื่อได้ลงไปนอนใต้แม่น้ำโขงคุณพ่อจะได้มางมหาเราสองคนทันไงพี่ซีล” เชื่อมันเลยไอ้ขี้ฟ้อง ผู้กองกรินทร์ได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ ใส่ เพราะมันคนเดียวแท้ๆ ที่อยากไปรำเปรี้ยวตีน ผบ.คเชนทร์ต่อหน้าคนทั้งจังหวัด พอกลับบ้านมาก็เลยโดนกันอ่วมทั้งพี่ทั้งน้องข้อหาที่ไปหลอกสลับตัวกัน
“อ้าวหยุดวิ่งทำไมพี่ วิ่งต่อสิครับ” ข้ามโขงปรับโฟกัสกล้องแล้วถ่ายคลิปการลงโทษไว้เป็นหลักฐานให้ผู้เป็นพ่อต่อก่อนจะแอบหันไปหัวเราะกับเพลงรักอีกครั้ง ก่อนหน้านี้หลังจากที่เขาตามหาน้องสาวอยู่ที่งานนมัสการพระธาตุเสียนานในที่สุดเขาก็มาเจอเพลงพิณขณะที่เธอกำลังเล่มเกมยิงปืนอัดลมอยู่ที่ซุ้มเกมของงานวัด และไม่ได้ยิงเฉยๆ ด้วยนะแต่ยังมีไอ้คนแถวนี้ไปยืนโอบจับประคองปืนเพื่อช่วงเล็งเป้ายิงให้อีก เห็นแล้วก็ขัดหูขัดตาเขาก็เลยเข้าไปเป็นก้างขวางคอมันซะเลย อยากเที่ยวงานพระธาตุก็เที่ยวไปแต่ต้องมีเขาตามไปเป็นก้างขวางคอด้วยจนผู้กองกวินทร์หมดสนุกนั่นแหละเขาก็เลยพาน้องสาวกลับบ้าน ซึ่งพอถึงบ้านพ่อของเขาที่รอจัดการกับไอ้แมวขโมยอยู่แล้วก็เลยให้เขากับเพลงรักลากผู้กองกวินทร์มาลงโทษที่สถานีเรือ ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ผู้กองกรินทร์ขับรถกลับมาที่สถานีเรือพอดีงานนี้ก็เลยโดนลงโทษแพ็คคู่ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกัน ส่วนไอ้พวกคุณจ่าที่ร่วมมือกันหลอกเขาตอนนี้ก็กำลังแทงปลาไหลกันอยู่ใกล้ๆ นี่แหละ ใกล้จะตายกันแล้วด้วย
“เฮ้ยข้ามโขง กูเป็นทั้งหัวหน้าทีมของมึง เป็นหัวหน้าหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจมของที่นี่นะมึงกล้าสั่งกูหรอ”
“แล้วไง” ข้ามโขงยักไหล่ตอบ “นี่แค้นส่วนตัวไม่เกี่ยวกับงาน ผมก็แค่ทำตามคำสั่งของท่าน ผบ.เท่านั้น ระหว่างหัวหน้าหมวดทำลายใต้น้ำจู่โจมกับ ผบ.ของที่นี่ ใครใหญ่กว่าผมก็ทำตามคำสั่งของคนนั้นแหละ”
“ส่วนผมเป็นเจ้าทุกข์ ผมถูกกล่าวหาว่าโดนฉุด” เพลงรักชูมือบอกแล้วหันไปแสยะยิ้มให้พี่ๆ คุณจ่าที่พากันแช่งเขา หาว่าเขาโดนฉุดเมื่อก่อนหน้านี้
“กูขอให้มึงโดนฉุดจริงๆ ไอ้เพลงรัก!!!” ผู้กองกวินทร์ชี้นิ้วอาฆาตรน้องก่อนจะวิ่งลากล้อรถกับผู้กองกรินทร์ต่ออย่างเลี่ยงไม่ได้ นี่ดีนะที่ไม่ได้โทรฟ้องคุณปู่ด้วยไม่งั้นได้โดนเพิ่มโทษอีกแน่ๆ เพราะพ่อของเขากับ ผบ.คเชนทร์เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกันทั้งสองคนก็เลยไม่ค่อยมีความเกรงใจให้กันเท่าไหร่ ยิ่งพ่อของเขามาโวย ผบ.คเชนทร์ก็ยิ่งลงโทษพวกเขา บารมีของพ่อกับคุณปู่ของเขาใช้ได้กับทุกคนยกเว้น ผบ.คเชนทร์คนเดียว
ระหว่างที่หนุ่มๆ กำลังแกล้งกันอยู่นั้นเพลงพิณก็ได้ขับรถเข้ามาที่สถานีเรือ ด้วยเป็นลูกสาวของ ผบ.คเชนทร์ที่ทุกคนในสถานีเรือรู้จักกันอยู่แล้วเธอก็เลยสามารถเข้าออกที่นี่ได้ง่าย หญิงสาวในชุดผ้าซิ่นไหมผืนสวยกับเสื้อก้อมแขนกุดรีบลงจากรถเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วงพี่ชายทั้งสองที่ถูกพ่อของเธอแกล้งลงโทษ ดูซิ โดนกันสองคนไม่พอแม้แต่ลูกน้องในทีมก็ยังโดนด้วย
“มาที่นี่ทำไมน้องเพลง ดึกแล้วทำไมไม่หลับไม่นอน” ข้ามโขงรีบเข้าไปหาน้องสาวเมื่อเห็นเธอเดินเข้ามาหาพร้อมกับกระติกน้ำแข็งที่มีทั้งเครื่องดื่มเย็นๆ และผ้าเย็นหลายผืน
“น้องเพลงขออนุญาตคุณแม่ออกมาแล้วค่ะ น้องเพลงเป็นห่วง...” สาวน้อยมองไปยังพี่ชายสองคนที่ยังคงวิ่งลากล้อรถกันอยู่ที่สนามปูนริมฝั่งแม่น้ำโขง ดวงตาคู่หวานจับจ้องมองเฉพาะพี่ชายคนแฝดน้องด้วยหัวใจที่หวั่นไหว ด้วยเพราะถูกลงโทษอยู่นานทำให้เหงื่อซึมเขาก็เลยถอดเสื้อโชว์แผ่นอกและร่างกายอันแข็งแรงจนเห็นลอนกล้ามเนื้อซิกแพคชัดเจน พวกเขาทั้งสองคนมีรอยแผลเป็นจางๆ อยู่ตามเนื้อตัว แฝดคนพี่มีรอยแผลเป็นจุดใหญ่ๆ อยู่ที่แผ่นหลังด้านขวา ส่วนแฝดคนน้องมีรอยแผลเป็นใหญ่อยู่ที่หน้าอกข้างซ้าย มีหลายครั้งที่ครอบครัวของเขาและเธอได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกัน เล่นน้ำด้วยกันเธอก็เลยเห็นร่องรอยแผลเป็นของพวกเขาทั้งสองคน ในยามถอดเสื้อทุกคนจะสามารถแยกพวกเขาออกโดยการมองจากรอยแผลเป็น แต่ในยามที่แต่งกายมิดชิด...เธอจะใช้ความรู้สึกในการแยกพวกเขาทั้งสอง
“แฟน...แฟนจ๋า...” เมื่อเห็นแฟนหมาดๆ ของตัวเองมาหาผู้กองกวินทร์ก็วิ่งลากล้อรถสู้ตายเข้ามาหาในทันที ยิ่งเหงื่อออกมากแค่ไหนกลิ่นกายของผู้กองสองแฝดก็จะยิ่งหอมฟุ้งคล้ายกับกลิ่นของดอกไม้ เพลงพิณยังไม่ทันจะได้ตั้งตัวผู้กองกวินทร์ก็ทำท่าจะโผเข้ามากอดจนเพลงรักต้องรีบเข้ามายืนขวาง งานนี้ผู้กองกวินทร์แทบจะเบรกไม่ทัน
“หลีกไปเพลงรัก ไม่รู้หรอว่าพี่กับน้องเพลงตกลงคบหากันแล้ว”
“ใครอนุญาตหรอครับ”
“ก็...”
“นี่ อย่ามัวมาทะเลาะกันเลยค่ะแล้วก็เลิกแกล้งลงโทษกันได้แล้ว น้องเพลงขอคุณพ่อมาแล้วค่ะคุณพ่อยอมยกโทษให้พี่ซีลกับพี่เรนเจอร์แล้ว อ้อ! ยกโทษให้จ่าทั้งสี่คนด้วยนะคะ”
“เฮ้อ!” เท่านั้นแหละ ทั้งพันจ่าพรต จ่านพดล จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีที่แทงปลาไหลกันอยู่ก็พากันทิ้งตัวลงไปนอนหอบแฮกๆ อยู่กับพื้นทันที นางฟ้าใจดีมาโปรดพวกเขาแล้ว
“น้องเพลงไม่สบายใจถ้าทุกคนต้องมาถูกลงโทษโดยมีน้องเพลงเป็นสาเหตุแบบนี้” เพลงพิณเอาผ้าเย็นสี่ผืนไปแจกให้คุณจ่าทั้งสี่คนก่อนจะส่งให้ผู้กองกรินทร์และ...
“เช็ดเหงื่อให้พี่หน่อยสิครับ” คนที่มีสถานะพิเศษกว่าคนอื่นรีบอ้อน แววตาเจ้าชู้แพรวพราวพญานาคบนหัวเริ่มแผ่พังพานอีกรอบ เห็นแล้วทุกคนก็พากันหมั่นไส้นัก
“เช็ดเองสิคะพี่เรนเจอร์” เธอไม่ยอมตามใจเขาหรอกเดี๋ยวได้คืบจะเอาศอก แค่ยอมให้ขึ้นสถานะบนโซเชียลว่าเป็นแฟนกันก็ถือว่าวันนี้เขาได้ไปเกินคุ้มแล้วและที่สำคัญคือเธอไม่ชินกับการมายืนใกล้ๆ เขาในสภาพที่เขาเปลือยท่อนบนแบบนี้
“น้องเพลงพูดถูก มึงไม่ได้เป็นง่อย” ผู้กองกรินทร์ว่าอีกคนก่อนจะเดินไปหยิบเครื่องดื่มที่น้องสาวเอามาให้ขึ้นดื่มดับกระหาย เห็นน้องชายได้อ้อนแฟนแล้วก็อดอิจฉาไม่ได้ แต่ว่า...เหตุการณ์ตอนอยู่ที่ริมแม่น้ำโขงก่อนหน้านี้...มันดีมากเลยนะ
“ว้า งั้นแบบนี้ก็อดสนุกต่อสิ” ข้ามโขงเดินไปเก็บกล้องถ่ายคลิป ลูกสาวคนเดียวของบ้านก็แบบนี้แหละขออะไรพ่อก็ยอมหมด แม้แต่ขอให้ยกโทษให้แฟนตัวเอง ดูซิ แค่เขาเผลอหน่อยเดียวก็ไปตกลงเป็นแฟนกับผู้กองกวินทร์แล้ว น้ำมันมาอยู่ใกล้กับไฟแท้ๆ แล้วเขาจะห้ามอะไรได้ล่ะในเมื่อนี่มันเป็นเรื่องส่วนตัวของน้อง ต่อให้รักน้องมากแค่ไหนเขาก็ไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายในชีวิต ก็คงจะทำได้เพียงแค่คอยดูแลไม่ให้ไอ้หัวงูแถวนี้มันมาเอาเปรียบน้องสาวของเขาเท่านั้น
“น้องเพลงแค่เอาน้ำกับผ้าเย็นมาให้พวกพี่เรนเจอร์ใช่มั้ย”
“...ค่ะ พี่ข้ามโขง” เธอหันกลับมามองทางผู้กองกวินทร์อีกครั้งด้วยเหตุผลที่อยากมาที่นี่อีกข้อก็คือ...อยากมาเห็นหน้าพี่ชายคนนี้อีก พี่ชายที่ตอนนี้สถานะได้เปลี่ยนไปแล้ว กลิ่นหอมจากกายของเขาคล้ายกับมีอะไรบางอย่างมาดึงดูดเธอ
“งั้นเราก็กลับบ้านกันเถอะ ดึกแล้วเป็นสาวเป็นนางมาอยู่ที่นี่ค่ำๆ มืดๆ มันไม่ดี” เมื่อเห็นสายตาที่น้องสาวมองคนรักเขาก็รู้แน่ชัดแล้วว่าเพลงพิณมอบหัวใจทั้งดวงให้ผู้กองกวินทร์ไปแล้วจริงๆ ซ้ำอีกฝ่ายก็ยังเอาแต่มองตามน้องสาวของเขา ดวงตาของผู้กองกวินทร์พราวระยับ ความรักถูกถ่ายทอดออกมาจากสายตาอย่างเห็นได้ชัดเจน
“ดึกแล้วน้องเพลงไปนอนเถอะนะคะ ไว้พรุ่งนี้เราค่อยเจอกัน” เหมือนจะรู้ว่าเธอยังอยากอยู่ใกล้ๆ เขาผู้กองกวินทร์ก็เลยก้มลงมาพูดด้วยใกล้ๆ พร้อมกับยื่นมือมาเขี่ยแก้มนวลเบาๆ อย่างเอ็นดูรัก รอยยิ้มของเขาหวานละมุนและเป็นรอยยิ้มที่จะมอบให้แค่สาวน้อยตรงหน้าเพียงคนเดียว
“งั้นพรุ่งนี้น้องเพลงจะทำมื้อเช้าอร่อยๆ กับชงกาแฟมาให้นะคะ”
“พี่จะหิ้วท้องรอเลย”
ทั้งสองหนุ่มสาวมองหน้าสบตากันนิ่งแล้วแย้มยิ้มออกมาอย่างสุขหัวใจ ไม่คิดว่าความสัมพันธ์ที่แนบแน่นยิ่งขึ้นมันจะทำให้สุขใจได้มากขนาดนี้ หากไม่เกรงใจทุกคนผู้กองกวินทร์ก็อยากจะดึงเอาร่างเล็กๆ ตรงหน้ามากอดมาจูบให้ชื่นใจอยู่หรอก แต่ถ้าขืนทำแบบนั้นคาดว่าคืนนี้อาจโดนงูฉกตายเอาได้
“น้องเพลงไปนอนก่อนนะคะ” เพลงพิณตัดใจแล้วเดินเข้าไปหาข้ามโขงกับเพลงรัก ผู้กองกวินทร์ก็เลยเอ่ยลา
“ฝันดี ฝันถึงพี่นะคะ”
“ถ้าฝันถึงพี่คงได้ฝันร้ายกันพอดี เดี๋ยวคืนนี้ผมจะเข้าไปปกป้องน้องเพลงในฝันเอง” เพลงรักว่ากลับอย่างหมั่นไส้พี่ชายบางคนที่อาจจะได้มาเป็นน้องเขยของเขาในอนาคต คารมของมันทำให้เขาอดขนลุกตามไม่ได้
หลังจากที่เพลงพิณกลับไปกับพี่ชายทั้งสองแล้วผู้กองสองแฝดก็มานอนแผ่หรากันอยู่ที่จุดชมวิวของทางสถานีเรือซึ่งเป็นลานปูนรูปตัวยูยื่นไปทางแม่น้ำโขง ซึ่งจุดชมวิวนี้จริงๆ แล้วสร้างขึ้นมาเพื่อให้รถเครนสามารถขับเข้ามาจอดเพื่อเคลื่อนย้ายเรือจากแม่น้ำขึ้นมาบนบก หรือนำเรือจากการขนส่งภาคพื้นดินหย่อนลงไปในแม่น้ำ แล้วที่จุดชมวิวแห่งนี้ก็ยังเป็นที่จัดแถลงข่าวเมื่อยามที่ทางสถานีเรือสร้างผลงานการจับกุมการประทำผิดทางกฎหมายได้ แล้วในยามเหตุการณ์ปกติที่ตรงนี้ก็จะเป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุดของทางสถานีเรือ ทุกคนในสถานีเรือจะเรียกจุดชมวิวนี้ว่า หัวกะโหลก แล้วด้านล่างของจุดชมวิวนี้ก็เป็นอุโมงค์นาคราชด้วย
คุณจ่าทั้งสี่คนกลับเข้าที่พักกันแล้ว มีเพียงสองแฝดพี่น้องที่ยังนอนมองดูท้องฟ้าในคืนนี้อยู่ ด้วยไม่เคยมีความลับต่อกันผู้กองกวินทร์จึงเล่าถึงเรื่องราวตอนที่เขาขอน้องเพลงพิณเป็นแฟนให้พี่ชายฟัง เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์ก็บอกน้องชายเหมือนกันว่าพอเขาตามกุมาริกาไปที่ริมฝั่งแม่น้ำโขงแล้วเป็นยังไงต่อ
“เห็นทีเราคงต้องแต่งพร้อมกันแล้วล่ะพี่ซีล แต่งที่ไหนดีล่ะ”
“มึงเพิ่งเป็นแฟนกับน้องเพลงได้แค่ไม่กี่ชั่วโมงนี่คิดจะแต่งแล้วหรอ”
“เรื่องแต่งกับน้องเพลงผมคิดมาตั้งแต่เกิดแล้ว” ดูสิ ขนาดพระจันทร์คืนนี้ก็ยังสวยมองเห็นเป็นใบหน้าของน้องเพลงพิณเลย ผู้กองกวินทร์ฉีกยิ้มหวานๆ ให้กับพระจันทร์ในคืนนี้ ในขณะที่ผู้กองกรินทร์ก็ได้แต่ยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ เมื่อนึกถึงจูบหวานๆ ของกุมาริกา นอกจากจะได้ฟังความในใจของเธอรวมถึงความรู้สึกที่เธอมีต่อเขาแล้วเธอก็ยังรู้เสียทีว่าเขาคือคุณลุงของเธอ รู้เพราะจูบนี้จูบเดียวเลย ปานนี้จะเป็นยังไงบ้างนะ คงเมาจนหลับไม่รู้เรื่องแล้วมั้งเพราะตอนที่เขาพาเธอไปส่งให้ผู้จัดการส่วนตัวเธอก็หลับไปตั้งแต่อยู่บนรถกับเขาแล้ว
“ความรักนี่มันดีจริงๆ เลยพี่ซีล หัวใจมันอุ่นๆ ยังไงก็ไม่รู้”
ใช่...อุ่นมากๆ ผู้กองกรินทร์คิดตามที่น้องชายพูด วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีของพวกเขาทั้งสองคนพี่น้องจริงๆ ภารกิจร่ายมนต์รักของพวกเขาประสบความสำเร็จอย่างงดงามเลยนะวันนี้
ระหว่างที่ทั้งสองแฝดกำลังดื่มด่ำกับอารมณ์รักของตัวเองอยู่นั้นแสงไฟจากไฟฉายที่สาดขึ้นมาก็ทำให้ทั้งสองคนค่อยๆ คลานมาแอบมองลงไปยังอุโมงค์นาคราชเบื้องล่างด้วยสงสัยนักว่าคืนนี้มีใครแอบเข้ามาที่อุโมงค์กัน อุโมงค์นาคราชเป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางปั่นจักรยานเลียบริมแม่น้ำโขง เป็นแลนด์มาร์กที่สำคัญแห่งหนึ่งของนครพนมและมีเวลาเปิดปิดที่แน่นอนคือเปิดตั้งแต่แปดโมงเช้าไปจนถึงสี่โมงเย็น แล้ว...นี่จะตีหนึ่งแล้วใครกันที่แอบเข้ามาในอุโมงค์
“อ่ะ” ผู้กองกรินทร์หยิบกล้อง Night Vision กล้องอินฟาเรดสำหรับมองตอนกลางคืนจากกระเป๋าใบเล็กของเขามายื่นให้น้องชายตัวหนึ่ง และถือเอาไว้เองอีกตัว
“โห พี่พกติดตัวเอาไว้เลยหรอเนี่ย”
“ที่แม่สอดกูอยู่แต่ในป่าไม่ได้อยู่ในเมืองอย่างมึงนะมันก็ต้องพกติดตัวเองไว้” เขาตอบ ก่อนที่ทั้งสองแฝดจะแอบมองลงไปยังอุโมงค์นาคราชซึ่งเป็นอุโมงค์โครงเหล็กโปร่งๆ โล่งๆ จึงสามารถมองเห็นอุโมงค์ได้ชัดเจน
ทั้งสองแฝดแอบมองกันอย่างเงียบๆ จนกระทั่งได้เห็นหญิงสาวร่างเล็กๆ คนหนึ่งกำลังเดินอย่างลับๆ ล่อๆ เข้ามาในอุโมงค์ ซึ่งจุดชมวิวที่พวกเขาอยู่นี้ตั้งอยู่แทบจะกึ่งกลางความยาวของอุโมงค์นาคราช ดังนั้นหญิงสาวที่พวกเขาเห็นก็คงจะเดินเข้ามาในอุโมงค์ค่อนข้างลึกอยู่พอควร
“เฮ้ยพี่ซีล นั่นมัน...” ผู้กองกวินทร์รีบสะกิดแขนพี่ชายยิกๆ เมื่อเห็นชัดๆ แล้วว่าหญิงสาวคนดังกล่าวคือใคร
“อาป่าน...อาป่านมาทำอะไรที่อุโมงค์ตอนนี้” หญิงสาวที่ทั้งสองคนเห็นก็คือปานมณฑานั่นเอง หรือว่าเธอจะออกมาตามลูกๆ กันนะ ทั้งสองแฝดสงสัยแต่ก็ได้แต่แอบมองกันเงียบๆ พยายามมองดูว่า ผบ.คเชนทร์มากับเธอด้วยรึเปล่าเพราะตามปกติทั้งสองสามีภรรยาแทบไม่เคยอยู่ห่างกันเลย
“นั่นอาเชนทร์รึเปล่าน่ะ” ผู้กองกรินทร์ถามกับน้องชายเบาๆ เมื่อเห็นว่ามีร่างของชายคนหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืดของอุโมงค์ ทั้งสองพยายามมองกันให้ดีๆ ก็เริ่มจะเครียดขึ้นมาเมื่อเห็นว่าชายคนดังกล่าวไม่ใช่ ผบ.คเชนทร์ แม้ว่าจะเห็นหน้าตาไม่ชัดเพราะชายคนนั้นมีผ้าอำพรางใบหน้าเอาไว้แต่สองแฝดก็ฟันธงเลยว่านั่นไม่ใช่อาเชนทร์ของพวกตนแน่ๆ ยิ่งเห็นปานมณฑาโผเข้าไปกอดชายคนนั้นทั้งสองแฝดก็ยิ่งเครียดจนปวดตับ ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นอะไรแบบนี้
“ผมไม่ดูแล้ว” ผู้กองกวินทร์วางกล้อง Night Vision ลงด้วยความผิดหวัง อาป่านที่แสนดีของเขาทำไมถึงทำแบบนี้ ออกมาหาผู้ชายคนอื่นดึกๆ ค่อนคืนแบบนี้แล้วยังไปโผกอดกันอีกจะให้เขาคิดยังไง เขาผิดหวังจริงๆ
“มันอาจจะไม่ได้เป็นแบบที่พวกเราคิดก็ได้ อาป่านกับอาเชนทร์ออกจะรักกันดี อาป่านไม่ใช่คนแบบนั้น” เหมือนผู้กองกรินทร์พยายามจะบอกตัวเองมากกว่าบอกน้องชาย เขาเองก็แทบไม่อยากจะเชื่อ
“แล้วที่เห็นนั่นล่ะ พ่อลูกกอดกันรึไงแล้วทำไมต้องแอบมาเจอกันตอนนี้ด้วย ผมจะโทรบอกอาเชนทร์”
“อย่า” ผู้กองกรินทร์รีบยื่นมือมาห้าม “นี่มันเรื่องของพวกเขา เรื่องของผู้ใหญ่”
“แต่ผู้ใหญ่คนนั้นเป็นว่าที่แม่ยายของผมนะพี่ซีล พี่ซีลไม่สงสารน้องเพลงหรอไหนจะข้ามโขงกับเพลงรักอีก ถึงพวกมันจะกวนตีนแต่มันก็น้องเรานะพี่”
“ไม่ใช่แบบนั้น เรื่องแบบนี้บางทีมันก็อธิบายยาก ถึงสิ่งที่เราเห็นมันจะน่าคิดแต่พี่ก็ยังเชื่อใจอาป่านอยู่ อาป่านเป็นคนดีแล้วก็เป็นคนดีมาก อาป่านรักอาเชนทร์สุดหัวใจ อาป่านไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหรอกพวกเขาอาจจะเป็นญาติกันก็ได้”
“ญาติข้างไหนล่ะ ญาติน้องเพลงเราก็รู้จักหมด แล้วถ้าเป็นญาติกันจริงๆ ก็เข้าไปคุยกันในบ้านสิจะมาแอบเจอกันแบบนี้ทำไม”
“มึงใจเย็นๆ ก่อนได้มั้ยเรนเจอร์อย่าเพิ่งโวยวาย” เขาล่ะยอมใจในความช่างโวยวายใจร้อนของน้องชายจริงๆ ผู้กองกรินทร์ส่ายหน้าให้ก่อนจะส่องกล้อง Night Vision มองลงไปยังอุโมงค์นาคราชอีกเพื่อหาความจริง แต่คราวนี้เขากลับไม่เห็นใครอยู่ที่นั่นแล้ว เขากับน้องชายก็ไม่ได้พูดกันเสียงดังคงเป็นไปไม่ได้ที่อาป่านกับผู้ชายคนนั้นจะได้ยิน จากที่กำลังอารมณ์ดีๆ ตอนนี้ผู้กองสองแฝดถึงกับพากันเครียดหนัก ด้วยเติบโตมากับครอบครัวที่อบอุ่นพอได้มาเห็นอะไรแบบนี้และคิดถึงแต่เรื่องการนอกใจของคุณอาที่พวกตนเคารพรักทั้งสองแฝดก็แทบรับกันไม่ได้
(จุดชมวิวสถานีเรือนครพนม (ที่พี่แฝดมาแอบดูครูป่าน) ภาพจาก https://www.bangkokbiznews.com/news/978952)
ปานมณฑายิ้มออกมาอย่างมีความสุขเมื่อได้เห็นชายที่อยู่ตรงหน้าปรากฏกายอีกครั้ง เธอรู้ดีเสมอว่าเขามักจะคอยอยู่ใกล้ๆ เธอ คอยติดตามและดูแลเธอกับลูกอยู่เงียบๆ มีบางครั้งที่เขาทิ้งร่อยรอยให้เธอได้รู้และบางครั้งก็ไม่ได้ทิ้งร่อยรอยอะไรเอาไว้ เขาติดตามดูแลเธอมาก็ยี่สิบกว่าปีแล้ว เธอเคยขอกับเขาว่าอย่าให้เขาทิ้งเธอไปไหนและเขาก็ยังคงรักษาสัญญากับเธอ
“พี่คำแสน...” เธอโผเข้าไปกอดเขาด้วยความคิดถึง ซึ่งเขาก็รีบกอดเธอตอบด้วยความคิดถึงไม่ต่างกันพร้อมกับแย่งไฟฉายจากเธอไปปิด
“เดี๋ยวๆๆ มานี่ก่อนๆ” เขาคลายกอดจากเธอแล้วจูงมือเธอเดินหลบมุมออกจากจุดเดิมจนปานมณฑาสงสัยแล้วมองตามเขาขึ้นไปยังจุดชมวิวของสถานีเรือ
“มีอะไรรึเปล่าคะ”
“มี” คำแสนตอบแล้วดันตัวเธอหลบมุมไปอีกเพื่อให้พ้นรัศมีการมองเห็น “มีลูกหมาสองตัวกำลังแอบดูเราอยู่ เดี๋ยวมันจะคาบข่าวไปบอกพ่อมัน”
“ลูกหมา...” ใคร ใครคือลูกหมา ปานมณฑาทำหน้าสงสัยและงงสุดๆ จนอีกฝ่ายต้องขำก่อนจะยื่นมือมาโคลงศีรษะของเธออย่างเอ็นดู ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีเธอก็ยังเป็นแบบนี้เสมอ เป็นคุณแม่ลูกสามจนลูกๆ โตกันแล้วแต่ก็ยังโก๊ะไม่เปลี่ยนแปลง สายตาแสนดุดันของคำแสนมักอ่อนโยนเสมอเมื่อยามมองเธอ มอง...น้องสาวเพียงคนเดียวของเขา
คำแสนและปานมณฑาเป็นพี่น้องร่วมสายเลือดกัน ด้วยเมื่อก่อนผู้เป็นพ่อและแม่แยกทางกันทั้งสองคนพี่น้องก็เลยต้องพลัดพราก คำแสนอยู่กับพ่อที่ฝั่งลาวและปานมณฑาอยู่กับแม่ที่ฝั่งไทย จนเมื่อทั้งคู่เติบใหญ่โชคชะตาจึงได้นำให้ทั้งสองคนพี่น้องกลับมาเจอกันอีกครั้ง ต่างฝ่ายต่างก็โหยหาซึ่งกันและกันคำแสนจึงคอยติดตามดูแลน้องสาวมานับตั้งแต่นั้นจนถึงปัจจุบันพร้อมกับได้ยกข้ามโขง ลูกชายเพียงคนเดียวของตัวเองให้กับปานมณฑาและ ผบ.คเชนทร์ได้เลี้ยงดูแลแทนเมื่อโชคชะตาอันโหดร้ายทำให้เขาไม่อาจเลี้ยงดูลูกชายที่เป็นดังแก้วตาดวงใจได้ หลังจากที่ยกลูกชายให้น้องสาวและน้องเขยดูแลแล้วคำแสนก็หายสาบสูญไป มีเพียงแค่ปานมณฑาเท่านั้นที่รู้ว่าเขายังอยู่ใกล้ๆ ไม่เคยห่างไปไหน แล้วช่วงที่เพลงพิณต้องห่างพ่อแม่ไปเรียนไกลถึงต่างประเทศ ปานมณฑาก็สบายใจเมื่อรู้ว่าผู้เป็นพี่ชายได้แอบตามไปคอยดูแลหลานสาวอยู่ห่างๆ ซึ่งเพลงพิณก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวเองมีคุณลุงคอยเฝ้าดูแลอยู่ตลอดขณะที่อยู่ต่างประเทศ
“ทำไมแอบออกมาหาพี่ได้ล่ะ ไอ้เชนทร์มันไม่รู้หรอ” คำแสนเอ่ยถามกับเธอ ที่ปากทางเข้าออกของอุโมงค์นาคราชมีลูกน้องของเขาแอบซุ่มดูต้นทางให้อยู่พร้อมกับได้แอบทำลายกล้องวงจรปิดภายในอุโมงค์นาคราชด้วย
“พี่เชนทร์อยู่ที่ห้องทำงานนู่นค่ะ เห็นว่างานยุ่งๆ มีรายงานให้ต้องอ่านเยอะ ป่านบอกพี่เชนร์ว่าจะออกมารอลูกที่หน้าบ้านพี่เชนทร์ก็เลยไม่ได้ว่าอะไร ตอนนี้เด็กๆ อยู่ที่สถานีเรือกันคงใกล้จะกลับแล้วมั้งคะ”
“อ๋อ” คำแสนก็เห็นอยู่ว่าไอ้เจ้าเด็กพวกนั้นกำลังเล่นสนุกกันอยู่ที่สถานีเรือเมื่อก่อนหน้านี้
ปานมณฑาขยับเข้าไปกอดพี่ชายอีกครั้งด้วยความดีใจที่ได้เจอกับเขา เธอไม่ได้เจอเขานานแล้ว เจอกันครั้งล่าสุดก็ตอนที่เพลงพิณเรียนจบและกลับมาที่เมืองไทย เขามาเจอเธอก็เพียงแค่จะบอกกับเธอว่าตลอดเวลาที่อยู่ต่างประเทศเพลงพิณปลอดภัยทุกอย่างและสุขสบายดี จากนั้นเขาก็หายตัวไป ปานมณฑาไม่รู้ว่าตอนนี้คำแสนพักอาศัยอยู่ที่ไหน เธอรู้เพียงแค่ว่าเขาสุขสบายดี มีลูกน้องคอยรับใช้และร่ำรวยมหาศาลทั้งๆ ที่เขาเคยยกมรดกทั้งหมดให้กับเธอ แต่เธอก็สบายใจเมื่อรู้ว่าทุกวันนี้รายได้อันมหาศาลของเขานั้นมาจากธุรกิจสีขาว พี่ชายของเธอเป็นคนเก่ง เรียนจบมาสูงและมีไหวพริบ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเขาก็มักจะสามารถดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดีเสมอ
“โอ๊ย จะมากอดอะไรนักหนา แก่แล้วยังจะมาอ้อนอะไรอีก”
“แก่! ใครใช้ให้พูดคำนี้ออกมาฮะ” คราวนี้ปานมณฑาเท้าสะเอวมองเขาอย่างเอาเรื่อง เธอออกจะดูแลตัวเองเป็นอย่างดี เวลาออกงานกับสามีแต่ละทีไม่มีใครทักว่าเธอเป็นภรรยาของเขาเลย มีแต่ทักว่าเป็นลูกสาวของเขาตลอดจนเขาลือกันทั่วว่า ผบ.คเชนทร์เอาเด็กสาวมาทำเมีย
คำแสนก็ยังหัวเราะเธออยู่ น้องสาวของเขาไม่เคยโตเป็นผู้ใหญ่เลยจริงๆ อีกหน่อยข้ามโขงคงสามารถเป็นพี่ชายของเธอได้สบายๆ เขาหัวเราะเธอก่อนจะส่งของบางอย่างมาให้ ซึ่งมันก็คือมีดเหน็บสำหรับเดินป่าเล่มสวยในซองหนังจำนวนสองเล่มและปิ่นปักผมที่ทำด้วยทองประดับเพชร
“พี่ฝากมีดไปให้ข้ามโขงกับเพลงรักด้วยนะ นี่เป็นมีดที่ทำจากเหล็กกล้าผสมรวมกับเหล็กไหล ให้สองหนุ่มเขาเอาไว้ป้องกันตัวโดยเฉพาะไอ้หนูเพลงรัก ถ้าความหล่อมันสร้างปัญหาให้มากๆ ก็กรีดหน้ามันให้เป็นแผลซะ” ปานมณฑาหัวเราะคิกออกมากับคำพูดเล่นของพี่ชาย
“หล่อได้พ่อก็แบบนี้แหละ” ลูกชายของเธอหล่อ เรื่องนี้น่าภูมิใจจะตายไป
“หลงผัวให้มันน้อยๆ หน่อย” ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำแสนก็คงจะบ่นน้องสาวยาวๆ แต่ว่า...ตอนนี้เขาไม่อยากบ่นแล้วเพราะถึงอย่างไร ผบ.คเชนทร์ก็ถือว่ามีบุญคุณกับเขาและลูกชาย ถึงจะไม่ค่อยกินเส้นกันกับน้องเขยแต่ ผบ.คเชนทร์ก็เลี้ยงข้ามโขงมาเป็นอย่างดี ผบ.คเชนทร์ไม่เคยมองว่าข้ามโขงเป็นลูกเลี้ยงแต่ ผบ.คเชนทร์รักข้ามโขงเสมือนลูกในไส้และคอยมอบแต่สิ่งที่ดีๆ ให้กับข้ามโขงมาโดยตลอด ถึงเรื่องอื่นเขาจะไม่ยอมให้ ผบ.คเชนทร์ แต่สำหรับเรื่องของข้ามโขงเขายอม ผบ.คเชนทร์ทุกอย่าง
“ส่วนปิ่นปักผมนี่เอาไปให้ยัยหนูเพลงพิณของพี่นะ พี่ทำปลายปิ่นให้แหลมเป็นพิเศษเผื่อว่าเวลามีไอ้หนุ่มที่ไหนมาทำเจ้าชู้ใส่ก็เอาปิ่นแทงคอมันเลยเดี๋ยวลุงคำแสนมาเคลียร์ทำลายหลักฐานให้”
“พี่คำแสน” ปานมณฑารีบปราม เดี๋ยวเถอะ อย่าริเอานิสัยเดิมๆ มาสอนลูกๆ ของเธอเชียว
“ถ้าไอ้เชนทร์มันถามว่าเอาของพวกนี้มาจากไหนก็ตอบไปว่าซื้อมาจากงานพระธาตุ พี่สร้างหลักฐานแหล่งซื้อขายข้าวของพวกนี้ให้แล้ว รับรองไอ้เชนทร์มันไม่สงสัยหรอก” ได้ฟังแบบนี้ปานมณฑาก็ต้องถอนหายใจออกมา พอนึกถึงเรื่องราวในอดีตเธอก็อดสงสารพี่ชายไม่ได้ที่ต้องมาใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ แบบนี้จนแม้แต่ลูกชายก็ไม่อาจเลี้ยงดูได้
“ข้ามโขงเขาเป็นเด็กดีมากเลยนะคะ”
“พี่รู้” คำแสนยิ้มละมุนออกมาเมื่อยามนึกถึงลูกชาย “เมื่อตอนหัวค่ำพี่ปลอมตัวไปเจอเขามา เขาใจดีเหมือนกับแม่ฟ้าหยาดของเขาเลยนะ แม่ของเขาก็น่ารักใจดีเหมือนเขานี่แหละ”
“ถ้าคุณฟ้าหยาดได้รู้ว่าลูกชายที่เขาหวงแหนเป็นเด็กดีมากแบบนี้เขาคงจะดีใจนะคะ”
“ฟ้าเขารู้ เขารู้ว่าลูกชายของเขาน่ะน่ารักมากแค่ไหน ตอนนี้เขาก็กำลังคอยดูแลลูกชายของเขาอยู่” ปานมณฑาพยักหน้ายิ้มรับเมื่อยามนึกถึงพี่สะใภ้ผู้ล่วงลับ ฟ้าหยาดจากไปขณะที่ตั้งท้องข้ามโขงอยู่ ถึงหมอจะผ่าตัดเอาข้ามโขงออกมาจากท้องของฟ้าหยาดได้ทันแต่ก็ไม่อาจช่วยยื้อชีวิตของฟ้าหยาดได้ทำให้ทารกน้อยกำพร้าแม่ตั้งแต่แรกเกิดก่อนที่ปานมณฑาจะเข้ามาเป็นแม่และเลี้ยงดูหลานชายผู้น่าสงสารให้เป็นลูกในอุทรของตน
“แล้วข้ามโขงเขาไม่สงสัยหรอคะว่าพี่เป็นใคร ตอนเขาเด็กๆ ป่านเคยเอาภาพของพี่กับคุณฟ้าหยาดให้เขาดู เขาคิดว่าพี่กับคุณฟ้าเป็นลุงกับป้าของเขามาโดยตลอด”
“ก็บอกว่าปลอมตัวไปหาไง ถ้าปลอมตัวแล้วจะมารู้จักกันได้ยังไง เดี๋ยวว่างๆ พี่จะแอบมาหาเขาอีก ถ้าข้ามโขงกับตาหนูยัยหนูแฝดของพี่อยากได้อะไรก็บอกมานะ ลุงคำแสนพร้อมเปย์มากๆ”
“ค่า พ่อมหาเศรษฐี เปย์แต่ลูกกับหลานไม่เปย์น้องบ้างหรอ”
“ไม่ เกลียดคนหลงผัว มีผัวก็ไปให้ผัวเปย์สิ” เขาว่าจนปานมณฑาทำหน้างอนใส่ “เอาล่ะๆ พี่แค่แวะเอาของฝากมาให้ลูกกับหลาน เดี๋ยวพี่ต้องรีบไปแล้วเราเองก็รีบๆ กลับเข้าบ้านซะเดี๋ยวไอ้เชนทร์มันจะสงสัยเอา”
“ค่าๆๆ” คนที่ยังงอนพี่ชายอยู่รับคำพลางก้มเก็บมีดกับปิ่นปักผมไว้กับชายผ้าคลุมไหล่ของตัวเอง แล้วพอปานมณฑาเงยหน้าขึ้นมาเพื่อจะเอ่ยลาพี่ชายก็ปรากฏว่าเขาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ไม่ว่าเธอจะชะเง้อหาอย่างไรก็ไม่เห็นเขาจึงได้ตัดสินใจเดินกลับบ้าน ชินแล้วที่เขาชอบทำตัวเหมือนผีผลุบๆ โผล่ๆ แบบนี้และหวังว่าเธอจะได้เจอกับเขาอีกในเร็วๆ วัน
สรุปแล้วผู้กองสองแฝดก็นอนไม่หลับกันทั้งคืน ผู้กองกรินทร์เก็บตัวอยู่ที่แพอันเป็นที่พักของทีมอย่างเงียบๆ เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าผู้กองกวินทร์มีฝาแฝด ส่วนผู้กองกวินทร์กับคุณจ่าทั้งสี่คนก็แต่งตัวเตรียมออกไปเข้าเวรตามปกติ มีเพียงข้ามโขงที่เมื่อคืนนี้กลับไปนอนที่บ้านแต่เดี๋ยวก็คงมา เวลาอยู่ที่สถานีเรือทีมของผู้กองกวินทร์จะไม่ค่อยได้มีหน้าที่ให้ทำอะไรมากมาย ส่วนมากจะเป็นการขลุกอยู่ที่แพและนอนเอาแรงในตอนกลางวันเสียมากกว่า เพราะงานของพวกเขาจริงๆ มันเริ่มตอนพระอาทิตย์ตกดินแล้วเท่านั้น ซึ่งเป็นเรื่องปกติอยู่แล้วที่มนุษย์กบอย่างพวกเขาจะออกไปทำภารกิจกันตอนกลางคืน ซึ่งช่วงเวลากลางคืนจะเป็นช่วงที่คนร้ายเคลื่อนไหวกันมากที่สุด เรียกได้ว่างานของพวกเขาและเจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ภายในสถานีจะเรือแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
หัวหน้าดนัยที่เดินมาจากบ้านพักแล้วเห็นผู้กองกวินทร์นั่งทำหน้าเครียดอยู่ที่ศาลาหน้าบันไดทางลงไปยังแพก็เกิดสงสัยว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร ลูกน้องจ่าทั้งสี่คนก็เห็นออกจะร่าเริงกันตามปกติแต่ตัวหัวหน้ากลับเอาแต่ทำหน้าเครียด เมื่อคืนเขามองออกมาจากหน้าต่างบ้านพักก็เห็นทีมของผู้กองกวินทร์เหมือนจะเล่นอะไรกันอยู่ดึกๆ ดื่นๆ แล้วก็มีเพลงรักกับเพลงพิณอยู่ด้วยแต่เขาก็ไม่ได้ออกมาดูด้วยรู้ดีว่าแก๊งนี้เหมือนจะไม่ค่อยชอบหน้าเขา อีกอย่าง...ที่หน้าเฟซบุ๊คและไอจีของเพลงพิณก็ขึ้นสถานะเอาไว้ว่ากำลังคบหากันอยู่กับผู้กองกวินทร์อย่างสดๆ ร้อนๆ เขาก็เลยไม่มีใจจะออกไปดูว่าพวกผู้กองกวินทร์เล่นอะไรกันดึกๆ ดื่นๆ เขาไม่คิดว่าความรักของผู้กองกวินทร์กับเพลงพิณจะคืบหน้าได้เร็วแบบนี้ เมื่อวานก็ไปรำด้วยกันที่วัด เที่ยวงานพระธาตุด้วยกันก่อนจะมาขึ้นสถานะว่าคบหากันอีก มาได้ยังไม่ถึงเดือนก็ได้หัวใจของน้องเพลงพิณไปเสียแล้ว ผู้กองกวินทร์นี่ไม่ธรรมดาจริงๆ
“อ้าวหัวหน้า สวัสดีค่ะ” เพลงพิณที่ติดรถมาที่สถานีเรือกับผู้เป็นพ่อพร้อมด้วยข้ามโขงยกมือขึ้นไหว้เขา เช่นเดียวกับที่ข้ามโขงยืนตัวตรงยกมือขึ้นวันทยหัตถ์ ส่วน ผบ.คเชนทร์เดินเข้าห้องทำงานไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว
หัวหน้าดนัยมองสาวน้อยตรงหน้าด้วยชื่นชมในความสวย เธอนุ่มผ้าซิ่นไหมสีฟ้าครามแล้วใส่เสื้อครอปแบบคล้องคอสีขาว ผมยาวๆ ปล่อยสยายเต็มแผ่นหลังทำให้มองไม่เห็นแผ่นหลังขาวๆ เนียนๆ ดวงหน้าหวานสวยใสไร้ที่ดี ดวงตาก็สุกใสดูงดงามน่าครอบครองเหลือเกิน
“น้องเพลงพิณมาที่สถานีเรือแต่เช้าเลยนะครับวันนี้”
“น้องเพลงรีบเอามื้อเช้ามาให้พี่เรนเจอร์ก่อนเข้าเวรน่ะค่ะ อ้อ! น้องเพลงทำมาเยอะหัวหน้าเอาไปทานด้วยสิคะ” เพลงพิณหันมาหยิบกระปุกโจ๊กทะเลเครื่องแน่นๆ แล้วส่งให้หัวหน้าดนัย หัวหน้าดนัยสังเกตว่าตะกร้าอาหารเช้าที่ข้ามโขงช่วยถือให้น้องสาวอยู่นั้นมีโจ๊กทะเลอีกหลายกระปุกพร้อมด้วยขนมและผลไม้ เหมือนเธอจะทำมาเผื่อคนอื่นด้วยนอกจากผู้กองกวินทร์ ก็คงจะเป็นไอ้พวกคุณจ่านั่นน่ะแหละ
“ขอบคุณครับ น่าอิจฉาผู้กองกวินทร์จังเลยนะครับที่ตื่นเช้ามาก็ได้ทานของอร่อย” ได้กินของอร่อยไม่พอยังจะได้สาวน้อยคนสวยไปครองด้วย ถึง ผบ.คเชนทร์จะหวงลูกสาวยังไงแต่ ผบ.คเชนทร์ก็เอ็นดูผู้กองกวินทร์ในฐานะของหลานชาย อย่างไรแล้วก็คงจะไม่ใจร้ายใจดำต่อกันหรอก แต่...ทั้งสองคนก็แค่เพิ่งคบเป็นแฟนกันแค่คืนเดียวยังไม่ได้แต่งเสียหน่อย เรื่องแบบนี้มันก็อาจจะมีเปลี่ยนแปลกทีหลังได้ไม่ใช่หรอ
“อาทิตย์หน้าจะเป็นวันเกิดของคุณพ่อพี่ ไม่ทราบว่าน้องเพลงสะดวกมั้ยครับพี่อยากให้น้องเพลงไปรำอวยพรวันเกิดให้ท่านที่บ้านแล้วก็เล่นดนตรีด้วย”
สองพี่น้องหันมามองหน้ากันในทันที เวลาออกงานรำส่วนมากเพลงพิณจะไปรำตามงานบวงสรวงต่างๆ ที่วัดหรือสถานที่ปฏิบัติธรรม บ้างก็เป็นบ้านของคนมีชื่อเสียง รำให้กับกองถ่ายละครบ้างแต่ก็ไม่เคยไปรำอวยพรวันเกิดให้ใครนอกจากคุณยาย พ่อกับแม่แล้วก็ท่านนายพลปภพกับคุณหญิงกรกช คุณปู่กับคุณย่าของผู้กองกวินทร์เท่านั้น ซึ่งทุกคนที่เธอไปรำให้ก็ล้วนแต่เป็นญาติผู้ใหญ่ที่เธอเคารพรัก
“ต้องขอโทษด้วยนะคะ ช่วงนี้น้องเพลงมีทอผ้าผืนใหม่อีกหลายผืนแล้วก็ต้องไปช่วยคุณแม่สอนดนตรีเด็กๆ ด้วยไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ เดี๋ยวน้องเพลงจะให้อาร์ตี้กับน้องๆ นางรำท่านอื่นไปแทนนะคะ”
“แต่คนอื่นก็รำไม่สวยเหมือนน้องเพลงนี่ครับ พี่ชมน้องเพลงให้คุณพ่อฟังเยอะจนท่านอยากจะเจอน้องเพลงมาก”
“ขอโทษด้วยนะคะหัวหน้า น้องเพลงไม่สะดวกจริงๆ ค่ะ” ได้ฟังคำพูดของเขาเพลงพิณก็เริ่มตงิดๆ ใจ ใช่ว่าเธอจะไร้เดียงสาจนดูคนไม่ออก หัวหน้าดนัยเป็นคนดีอย่างที่ทุกคนพูดจริงๆ แต่ก็เป็นคนดีแค่จากหน้าที่การงาน ส่วนเรื่องชีวิตและนิสัยส่วนตัวก็คงน้อยคนที่จะได้รู้ เธอเพียงแค่พูดคุยกับเขาในฐานะที่เขาเป็นคนดูแลสถานีเรือแห่งนี้ ให้เกียรติที่เขาเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ของที่นี่แต่ก็ไม่ได้คิดที่จะให้ความสำคัญหรือให้ความสนิทด้วย ที่สำคัญตอนนี้เธอก็มีคนรักของเธอแล้ว คนที่เธอควรแคร์มากที่สุดก็คือคนรักของเธอ
“น้องเพลงขอตัวก่อนนะคะ ต้องรีบเอามื้อเช้าไปให้พี่เรนเจอร์ค่ะ” เธอรีบขอตัวเดินเลี่ยงออกมาให้หัวหน้าดนัยได้แต่มองตามอย่างผิดหวัง เขาไม่เคยเข้าใกล้เธอได้เลยจริงๆ เหมือนเธอจะดูต่อต้านเขาตลอดเวลา
“ท่าทางน้องเพลงคงจะรักผู้กองกวินทร์มากนะครับ” เขาหันมาพูดกับข้ามโขงที่ยืนเงียบมาตั้งแต่แรก ข้ามโขงก็เลยมองตามน้องสาวที่ตอนนี้กำลังตรงไปหาผู้กองกวินทร์อยู่ รักมากมั้ยงั้นหรอ...เห็นตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าว ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ดูมีความสุขเหลือเกิน แฟนคนแรกแล้วยังเป็นแฟนที่ตามจีบมาทั้งชีวิต ไหนจะผูกพันกันมาตั้งแต่เด็กๆ อีกมันก็ต้องรักกันมากอยู่แล้ว
“ครับ ก็คงจะเป็นอย่างนั้น”
“คุณหมอเห็นด้วยที่พวกเขาคบหากันหรอครับ”
“ก็...เอาจริงๆ ผมก็ไม่อยากให้น้องเพลงคบกับใครหรอกครับ น้องใครใครก็หวงแต่เรื่องแบบนี้มันก็ไปบังคับอะไรกันไม่ได้ ชีวิตของเขาก็ให้เขาเลือกเองพี่อย่างผมก็คงทำได้แค่คอยดูแลอยู่ห่างๆ อีกอย่างพวกเราพี่น้องก็สนิทกับพี่เรนเจอร์มาตั้งแต่จำความได้ รู้ไส้รู้สันดานกันมาหมดแล้ว น้องเพลงมาคบหากับคนกันเองแบบนี้ก็ยังดีกว่าไปคบกับไอ้บ้าที่ไหนที่พวกผมไม่รู้สันดานไม่ใช่หรอครับ เราไม่รู้ว่ามันจะดีหรือเลวหรือมีอะไรแอบซ่อนเอาไว้รึเปล่า แต่สำหรับพี่เรนเจอร์เนี่ยเรียกว่าเรียนรู้ดูใจกันมาเกือบครึ่งชีวิตแล้ว” ข้ามโขงก็แค่พูดตามความรู้สึกโดยรวม ไม่ได้ตั้งใจจะว่ากระทบใครแต่หัวหน้าดนัยกลับรู้สึกหนาวๆ น้อยๆ เหมือนคนร้อนตัวอยู่นิดๆ จากที่เคยพยายามจะตีสนิทกับข้ามโขงเขาก็ยังไม่สามารถทำได้ ถึงข้ามโขงจะเคารพเขาและเป็นมิตรมากกว่าทุกคนในทีมแต่พอได้มาพูดคุยรู้จักแล้ว หมอคนนี้เป็นคนที่เข้าถึงได้ยากกว่าที่คิดเสียอีก นอกจากเรื่องงานก็แทบจะไม่คุยเรื่องอื่นๆ กับเขาเลย และนี่ก็เป็นครั้งแรกด้วยมั้งที่ข้ามโขงพูดกับเขายาวที่สุดเท่าที่เคยพูดมา
“ขอตัวก่อนนะครับหัวหน้า จะตามไปเป็นก้างขวางคอคนน่ะ”
หัวหน้าดนัยเพียงแค่พยักหน้ารับเมื่อจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้นมาอีก พอเห็นเบอร์ที่โทรมาเขาก็ถอนหายใจออกมาอีกเมื่อเบื่อหน่ายกับปลายสายที่โทรมา
“มีอะไร เคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าในเวลางานห้ามโทรมา” เขาเดินถือกระปุกมื้อเช้าที่เพลงพิณให้มาแล้วเดินหลบเข้าไปคุยสายโทรศัพท์ในห้องทำงานทันทีด้วยกลัวว่าจะมีใครได้ยินเข้า
(“แต่นี่ยังไม่ถึงเวลาเข้าเวรเลยนะคะ พี่ วันเกิดของคุณพ่ออาทิตย์หน้านี้เราจะให้ของขวัญอะไรท่านดี”)
“เดี๋ยวพี่จัดการเอง ปีนี้คุณพ่อท่านจะไม่จัดงานเธอก็ไม่ต้องไปหรอก”
(“ได้ยังไงกันคะ ถึงไม่จัดแต่เราก็ควรไปด้วยกันนะคะ”)
“ก็บอกว่าไม่ต้องไปไงเดี๋ยวพี่จัดการทุกอย่างเอง แค่นี้นะพี่ต้องทำงานแล้ว” เขาตัดบทแล้วก็วางสายไป เกิดหงุดหงิดขึ้นมาในใจเมื่อทุกอย่างไม่เป็นตามที่หวัง เขามีเวลาเป็นปีแต่ก็ไม่เคยเข้าใกล้เพลงพิณได้ แต่ผู้กองกวินทร์มาแค่ไม่ถึงเดือนกลับได้ขึ้นสถานะว่าเป็นแฟนนี่มันไปเอาพระขุนแผนที่ไหนมาห้อยคอกัน
ผู้กองกวินทร์ที่นั่งเหม่อๆ อยู่หันไปเห็นเพลงพิณเดินแยกจากหัวหน้าดนัยมาก็ต้องหรี่ตามอง พ่อคนดีแสนดีนั่นมาพูดคุยอะไรกับแฟนของเขากันล่ะเนี่ย มันไม่เห็นที่เขาขึ้นสถานะกับน้องเพลงไว้ที่หน้าโซเชียลหรอ ยศใหญ่กว่าก็อย่านึกนะว่าเขาจะกลัว
“มานั่งเหม่ออะไรอยู่คนเดียวคะพี่เรนเจอร์” เพลงพิณยิ้มหวานๆ ให้เขาพลางเข้าไปนั่งลงข้างๆ ภายในศาลาเล็กๆ ริมแม่น้ำโขง ใกล้ๆ กับทางลงไปที่แพ ไม่ไกลกันลูกน้องของเขาก็อยู่ที่นี่กันครบทุกคน ทุกคนค้อมศีรษะเป็นเชิงทักทายเธอก่อนจะหันไปกดโทรศัพท์เล่นกันต่อ มีเพียงผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่เธอไม่เห็น แต่ก็เข้าใจว่าเขาคงจะเก็บตัวอยู่ที่แพเพราะไม่ต้องการให้ใครเห็นตัว
“เป็นอะไรคะหน้าตาไม่สดชื่นเลย” ทุกทีเห็นยิ้มหราเหมือนคนไม่มีต่อมเครียด
“พี่กำลังอ่านอันนี้อยู่น่ะ” เขายื่นโทรศัพท์มาให้เธอดู ซึ่งสิ่งที่เขาอ่านก็เป็นบทความธรรมะเรื่องเกี่ยวกับการไม่ผิดศีลนอกใจคนรัก นี่เธอไม่ได้ฝันไปใช่มั้ยที่เห็นเขาอ่านเรื่องราวธรรมะแบบนี้ เขาชอบว่าพี่ชายของเธอเป็นเจ้าอาวาส นี่เขาจะเป็นเจ้าอาวาสเสียเองแล้วหรอ
ผู้กองกวินทร์หันมามองเพลงพิณด้วยความรู้สึกกังวล เรื่องที่เขาเห็นเมื่อคืนมันทำให้เขาเป็นห่วงเธอก่อนจะดึงเอาเธอเข้ามากอดอย่างปลอบขวัญ มือหยาบๆ ลูบศีรษะและแผ่นหลังของเธอเบาๆ ด้วยเธอใส่เสื้อครอบแบบคล้องคอแผ่นหลังเลยเปลือยเปล่าไปเกือบครึ่งให้มือของเขาได้ลูบไล้
“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพี่จะอยู่เคียงข้างน้องเพลงตลอดไปนะคะ พี่จะคอยช่วยเหลือเป็นกำลังใจที่ดีให้น้องเพลงตลอดไป”
“มีเรื่องอะไรรึเปล่าคะ” เมื่อคืนนี้ก็ยังเห็นดีๆ อยู่เลยนี่นา
“เปล่าหรอกค่ะพี่แค่เป็นห่วงน้องเพลง พี่ได้ย้ายมาทำงานที่นี่ก็ดีเหมือนกันต่อไปพี่จะได้ดูแลน้องเพลงอย่างใกล้ชิดขึ้น” ถ้าเกิดอะไรที่ไม่ดีขึ้นเขาจะรีบโอบกอดเธอเอาไว้ทันที ยิ่งเห็นเหตุการณ์แบบเมื่อคืนเขาก็ยิ่งอยากปกป้องเธอและจะไม่มีวันทำร้ายทรยศต่อความรักของเธอเด็ดขาด
“ซู๊ดดดด” ระหว่างที่เขากำลังโอบกอดเพลงพิณอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงเหมือนกับใครกำลังดูดน้ำอยู่ใกล้ๆ พอผู้กองกวินทร์ค่อยๆ คลายกอดจากเพลงพิณเขาก็ถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นข้ามโขงมานั่งดูดชานมไข่มุกอยู่ข้างๆ ในระยะเผาขน ห่ามึง!!! มานั่งทำบ้าอะไรดูคนเขากอดกันล่ะเนี่ย นี่ถ้าได้เข้าหอมันจะไม่ไปขอนอนบนเตียงด้วยหรอ
“ตามสบายไม่ต้องสนใจผมหรอก ถือว่าผมเป็นนกเป็นกาก็แล้วกัน” ว่าแล้วก็หันไปดูดชานมไข่มุกต่ออย่างไม่รู้ไม่ชี้ ข้างๆ ก็มีตะกร้าอาหารเช้าพร้อมกับเครื่องดื่มวางอยู่ด้วย เห็นมันแล้วก็หงุดหงิด มันตามมาเป็นก้างขวางคอเขาตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้วนะ ไม่ห้าม ไม่หวงน้อง แต่เล่นมาเสนอหน้านั่งเฝ้าเวลาคนเขาพลอดรักกันนี่มันหมายความว่ายังไง สาธุ ขอให้ไข่มุกติดคอมัน!
“ซู๊ดดดด แค่กๆๆ”
อ้าวเวร! ไข่มุกติดคอมันจริงๆ ด้วย
“น้องเพลงไม่ทราบหรอกนะคะว่าพี่เรนเจอร์มีเรื่องไม่สบายใจอะไร แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นน้องเพลงเชื่อค่ะว่าจะมีพี่เรนเจอร์คอยอยู่เคียงข้างตลอด แต่ว่าตอนนี้...ทานข้าวเช้าก่อนนะคะ น้องเพลงทำโจ๊กทะเลใส่กุ้งตัวโตๆ มาให้พี่เรนเจอร์ด้วยค่ะ กาแฟก็มี” เพลงพิณรีบจัดแจงเอามื้อเช้าที่เธอตั้งใจทำออกมาจากตะกร้า ได้เห็นความใส่ใจและเอาใจเขาของเธอผู้กองกวินทร์ก็พอจะยิ้มได้บ้าง น้องเพลงพิณของเขาน่ารักที่สุดเลย มองแล้วก็อดนึกถึงแม่แก้มไม่ได้ แม่ของเขาก็คอยดูแลเอาใจใส่พ่อของเขาแบบนี้ ถึงว่าสิทำไมพ่อของเขาถึงติดแม่แก้มนัก เขาเองก็ชักจะติดน้องเพลงมากขึ้นแล้วเหมือนกัน
“ผู้กองครับ ดูนี่สิครับ” ระหว่างที่ผู้กองกวินทร์กำลังกินมื้อเช้าที่เพลงพิณเตรียมมาให้จ่าชาลีก็วิ่งเข้ามาหาพร้อมกับยื่นโทรศัพท์มือถือให้ดู ข้ามโขงที่กำลังเอามื้อเช้าไปแจกคุณจ่าทุกคนและเก็บอีกส่วนไว้ให้ผู้กองกรินทร์ก็ต้องรีบเข้ามาดูด้วยว่าเกิดอะไรขึ้นจนกระทั่งได้เห็นข่าวจากเพจดัง
“นางเอกซุป’ตาร์คนดังแอบแซ่บ จูบดูดดื่มซุกอกหนุ่มทหารเรือริมโขง” ผู้กองกวินทร์ถึงกับเลิกลั่กขึ้นมาในทันทีเมื่อเห็นพาดหัวข่าวพร้อมกับภาพประกอบซึ่งเป็นภาพแอบถ่ายหญิงสาวในชุดนางรำคุ้นตากับชายที่แต่งเครื่องแบบทหารเรือสีขาวเต็มยศ ในภาพคนทั้งคู่กำลังพลอดรักกอดจูบกันอยู่
“เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นที่งานนมัสการพระธาตุพนมที่เพิ่งมีพิธีเปิดงานอย่างยิ่งใหญ่เมื่อวานนี้ นางเอกคนดังที่ว่าโสดน่าจะไม่โสดเสียแล้ว ชาวเน็ตจับตารอการเปิดตัว...”
“เฮ้ยๆๆ ไม่ใช่นะ นี่ไม่ใช่พี่นะคะน้องเพลงนี่ไม่ใช่พี่ ตั้งแต่สึกออกมาพี่ยังไม่ได้เสียความบริสุทธิ์ให้ใคร ยังไม่ได้ไปจูบใครเลยซักคน แล้วพี่ก็ไม่ได้...”
“ก็ยังไม่ได้มีใครว่าเป็นพี่เรนเจอร์ซักคนนี่คะ จะร้อนตัวทำไมเนี่ย” เพลงพิณว่าขึ้นพลางส่ายหน้าให้ เธอรู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่เขาเพราะเมื่อวานนี้เขาอยู่กับเธอทั้งวันแล้วเขาก็ไม่ได้แต่งเครื่องแบบทหารด้วย ถึงในภาพจะไม่เห็นหน้าตาฝ่ายชายชัดเจนเพราะเป็นเวลากลางคืนและคนทั้งคู่ก็กำลังกอดกันอยู่ แต่ในฐานะของคนที่คุ้นเคยและรู้จักกันเป็นอย่างดีเธอคิดว่าเธอน่าจะรู้นะว่าผู้ชายในภาพคือใคร
“พี่เรนเจอร์ทำตัวเป็นวัวสันหลังหวะไปได้ มีพิรุธนะแบบนี้”
“จะบ้าหรอข้ามโขง มีพิรุธอะไรก็แหม...ดูทรงก็รู้แล้วว่าไอ้หมอนี่น่ะเป็นใคร ในฐานะที่เป็นคนหน้าเหมือนกันมันก็ต้องร้อนตัวเอาไว้ก่อนสิ เดี๋ยวน้องเพลงเข้าใจผิดจะว่ายังไงคนเพิ่งคบกันได้ยังไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยนะ”
“คนที่เป็นข่าวน่ะ ใช่คนนั้นรึเปล่าครับ” จ่าชาลีชี้ไปยังผู้กองกรินทร์ที่กำลังเดินขึ้นมาจากแพ เขาใส่กางเกงยีนขายาวสวมแจ็คเก็ตสีดำทับเสื้อยืด นอกจากจะใส่หมวกแล้วก็ยังมีผ้าปิดหน้าปิดตามาด้วย จะออกจากที่พักแต่ละทีก็กลัวคนอื่นจะเห็นหน้าตา
“อ้าวมาอยู่ที่นี่กันหมดเลย สวัสดีค่ะน้องเพลง ทำมื้อเช้ามาให้เรนเจอร์แล้วทำมาเผื่อพี่ด้วยรึเปล่า” คนที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวหันมายิ้มให้น้องสาวคนสวยที่กำลังหรี่ตามองเขาอยู่รวมถึงทุกๆ คนด้วย
“ทำมาค่ะ แต่คิดว่าเช้านี้พี่ซีลน่าจะกินมื้อเช้าไม่ลง”
“ทำไมหรอคะ” สิ้นคำถามของเขาผู้กองกวินทร์ก็ก้าวพรวดๆๆ เข้าไปหาพี่ชายในทันทีแล้วยื่นข่าวในโทรศัพท์มือถือให้ดู พอดูเสร็จทั้งสองแฝดก็หันมาจ้องหน้ากันทันที
“เวรแล้วไง”
*******************************************
เนื่องจากเนื้อหาตอนนี้มีความยาวมาก ไม่สามารถลงพร้อมกันทั้งหมดได้ (เว็บเด็กดีจำกัดความยาว) ไรท์เลยแบ่งลงสองตอน กดอ่านตอนต่อไปได้เลยนะคะ