10.ตาม(หา)รัก

               อีกฟากหนึ่งของประเทศ ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยผืนป่าและทิวเขาสลับซับซ้อนหรือที่ใครๆ ต่างก็เรียกขานว่า ‘ป่าตะวันตก’ เจ้าหน้าที่จากสองหน่วยงานแต่มีอุดมการณ์และปณิธานเดียวกันกำลังมุ่งหน้าออกจากผืนป่าใหญ่หลังจากที่ผสานกำลังกันออกติดตามไล่ล่าคนร้ายที่ลอบเข้ามาจับสัตว์ป่า นอกจากคนร้ายที่จับกุมได้ก็ยังมีของกลางเป็นลูกค่างแว่นและลูกเสือลายเมฆด้วย น่าเสียดายที่แม่เสือถูกคนชั่วพวกนี้ฆ่าตายไปแล้วทำให้ผืนป่าใหญ่ต้องสูญเสียทรัพยากรทางธรรมชาติที่ทรงคุณค่าไป ลูกสัตว์ป่าของกลางที่ได้มาจึงจะถูกส่งไปยังสถานีเพาะเลี้ยงสัตว์ป่าเพื่ออนุบาลก่อน และเมื่อลูกสัตว์ป่าแข็งแรงและเริ่มใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณได้เจ้าหน้าที่ก็จะนำพวกมันกลับมาปล่อยคืนสู่ผืนป่าอีกครั้ง

               “ขอบคุณมากๆ นะครับผู้กองที่เอากำลังมาช่วย ถ้าไม่ได้กำลังเสริมจากผู้กองมาช่วยพวกผมคงเอาไม่อยู่แน่ๆ” ภูผา หัวหน่วยพิทักษ์ป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางเดินเข้ามาบอกผู้กองกรินทร์หลังจากที่ส่งตัวคนร้ายให้กับเจ้าหน้าที่ตำรวจเอาไปดำเนินคดีต่อแล้ว ถึงเจ้าหน้าที่ป่าไม้จะมีหน้าที่ในการพิทักษ์ป่าและสัตว์ป่า แต่เมื่อเจอเคสงานใหญ่ๆ ก็ต้องมีการสนธิกำลังจากเจ้าหน้าที่ฝ่ายอื่นๆ เข้ามาร่วมด้วยเพื่อให้ภารกิจลุล่วงไปด้วยดี และเจ้าหน้าที่ที่มักจะได้ร่วมงานกันบ่อยๆ ก็คือเจ้าหน้าที่ทหารพราน และครั้งนี้ก็เป็นครั้งแรกที่ภูผาได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่ทหารพรานจากฐานปฏิบัติการของผู้กองกรินทร์ ที่ผ่านมาเขาได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารก็หลายหน่วย แต่...เขายังไม่เคยเจอทหารคนไหนจะเก่งกาจได้เท่ากับผู้กองกรินทร์คนนี้มาก่อน คนร้ายที่จับมาได้ก็ฝีมือของเขาล้วนๆ ยิงปืนก็แม่นอย่างกับจับวางวิชาหมัดมวยก็เป็นเลิศ เขาไม่แปลกใจเลยว่าทำไมบนชุดเครื่องแบบทหารพรานสีดำของผู้กองหนุ่มถึงมีแต่ปีกเครื่องหมายหน่วยรบติดอยู่จนเต็มอกเสื้อทั้งซ้ายขวาแบบนี้ ผู้กองหนุ่มคนนี้ช่างเก่งไปเสียรอบด้านทั้งๆ ที่อายุน้อยกว่าเขาแค่สามปีแต่ก็เก่งจนเขาต้องชมแล้วชมอีก

               “มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับพี่ หน้าที่ปกป้องชายแดนของประเทศแล้วก็หน้าที่ปกป้องทรัพยากรทางธรรมชาติของประเทศ ผมเองก็ผูกพันกับผืนป่ามาตั้งแต่เด็กๆ ผมก็ไม่โอเคเหมือนกันถ้าจะมีใครมาบุกรุกพื้นที่ป่าสงวนแบบนี้” ผู้กองหนุ่มบอกแล้วยิ้มบางๆ ให้อีกฝ่ายอย่างเป็นมิตรและชื่นชม เขานับถือหัวใจของเจ้าหน้าที่ป่าไม้มากๆ ที่เสียสละอาสามาทำงานเสี่ยงตายกันแบบนี้ เสี่ยงตายเท่ากันแต่ยศบนบ่ากลับไม่มีเหมือนกันนึกแล้วก็อดเห็นใจไม่ได้ แม้แต่อาวุธก็มีกันเพียงแค่ปืนลูกซองทั่วไป หากมีภารกิจที่ต้องร่วมงานกันกับเจ้าหน้าที่ป่าไม้ไม่ว่าจะอยู่ใกล้ไกลขนาดไหนเขาก็จะต้องมาช่วยในทันที มาช่วยเพื่อนผู้มีอุดมการณ์และปณิธานที่เหมือนกัน

               “แล้วนั่น...หัวหน้าเขาเป็นอะไรหรอครับ” ผู้กองกรินทร์มองไปยังเจ้าหน้าที่ป่าไม้อีกคน เขาเป็นชายร่างสูงหน้าตาดีในชุดเวสลายพรางนก แม้จะรู้ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใครและชื่ออะไรแต่ผู้กองกรินทร์ก็ทำเป็นตีหน้าซื่อไม่รู้จัก...กริชชากรณ์ หรือน้ำปาย หัวหน้าหน่วยพิทักษ์ป่าของเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผาง ด้วยเป็นเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าที่มีพื้นที่ค่อนข้างกว้างขวางจึงมีหน่วยพิทักษ์ป่าหน่วยต่างๆ ตั้งกระจายอยู่ทั่วเขตฯ และภูผากับกริชชากรณ์ก็เป็นหัวหน้าของหน่วยพิทักษ์ป่าที่ขึ้นตรงกับหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอุ้มผางอีกที 

               “โทรศัพท์เพิ่งมีสัญญาณน่ะครับ” ภูผาตอบเมื่อเห็นกริชชากรณ์เอาแต่เขี่ยโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังรุ่นใหม่ล่าสุดไปมา ช่วงที่ทำภารกิจร่วมกันอยู่พวกเขาคุยกันน้อยครั้งมากแต่ผู้กองกรินทร์ก็ดูออกว่ากริชชากรณ์นั้นก็เป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ที่เก่งมากๆ ติดดินอย่างสุดๆ นี่หากเขาไม่สืบประวัติของกริชชากรณ์มาก่อนเขาก็คงดูไม่ออกว่าชายคนนี้เป็นถึงทายาทของมหาเศรษฐีระดับประเทศแล้วยังมีน้องสาวคนสวยเป็นถึงซูเปอร์สตาร์คนดังอีก อายุคาดว่าน่าจะมากกว่าเขาประมาณปีหนึ่งได้ ครั้งหนึ่งกริชชากรณ์กับกริชชาภัทรผู้เป็นพี่ชายฝาแฝดเคยไปช่วยงานบวชของผู้กองกวินทร์อยู่แต่พวกเขาก็ไม่ได้คุยกัน ก็เพิ่งจะได้เจอหน้ากันก็คราวนี้นี่แหละ

               “มีอะไรรึเปล่าน้ำปาย พี่เห็นแกดูยุ่งๆ กับโทรศัพท์มาตั้งแต่ตอนออกจากป่าแล้วนะ” ปกติก็ไม่ใช่คนติดโทรศัพท์มือถือขนาดนั้นนี่นา

               “ก็ผมจะรอดูไลฟ์สดการแถลงข่าวของยัยน้ำเมยตัวแสบน่ะสิครับพี่ภูผา” กริชชากรณ์เดินหน้าเครียดเข้ามาหาภูผา เขายิ้มบางๆ ให้ผู้กองกรินทร์ก่อนจะกลับไปเขี่ยโทรศัพท์มือถือของตัวเองต่อ กริชชากรณ์รู้ว่าผู้กองกรินทร์เป็นทหารพรานที่มีฝาแฝด พ่อกับแม่ของพวกเขาสนิทกันมากแต่พวกเขากลับแทบจะไม่เคยได้รู้จักกันเลย คงเพราะมีไลฟ์สไตล์การใช้ชีวิตที่แตกต่างกันก็เลยไม่ได้เจอกันเสียที

               “แถลงข่าว...เรื่องข่าวนั้นน่ะหรอ” สีหน้าของภูผาดูสลดลงเมื่อนึกถึงข่าวดังของกุมาริกาในขณะนี้ ข่าวที่ว่าเธอไปยืนกอดจูบอยู่กับนายทหารเรือคนหนึ่งที่งานนมัสการพระธาตุพนม ภูผานั้นรู้จักและสนิทกับครอบครัวของกุมาริกามานานมาก ด้วยพ่อของเขาเคยเป็นลูกน้องคนสนิทของพ่อกุมาริกา แม้แต่ชื่อของเขาพ่อกับแม่ของกุมาริกาก็เป็นคนตั้งให้ ด้วยความที่พ่อกับแม่สนิทกันเขาก็เลยได้เป็นเพื่อนเล่นกับกริชชาภัทร กริชชากรณ์ และกุมาริกามาตั้งแต่เด็กๆ แต่ด้วยฐานะทางครอบครัวที่ต่างกันและถูกสอนให้เป็นคนเจียมตัวมาโดยตลอดภูผาจึงไม่กล้าใฝ่ฝันถึงดอกฟ้าแสนสวยอย่างกุมาริกา ได้แต่เฝ้ามองเธออย่างเงียบๆ มานานปี เป็นแค่พี่ภูผาที่ใจดีของเธอเพียงเท่านั้น ข่าวของกุมาริกาในตอนนี้มันทำให้เขาอดใจแป้วไม่ได้ แต่เขาจะทำอะไรได้เพราะต่อให้เธอไม่มีใครเขาก็ไม่กล้าอาจเอื้อมไปคว้าเธอมาครองอยู่ดี

               “ก็ใช่น่ะสิ ยัยเด็กบ้านั่นไปมีข่าวกับไอ้หนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ ถามก็ไม่ยอมบอก ป้ามอลลี่ก็เอาแต่เงียบไม่รู้ว่าตอนนี้โดนคุณพ่อส่งคนไปฆ่าแล้วรึยัง อยากรู้จริงๆ ว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นมันเป็นใคร เห็นน้ำเมยเรียกคุณลุงๆ ท่าทางจะเป็นไอ้แก่ตัณหากลับ ผมล่ะอยากจะซัดหน้ามันซักที”

               “รู้สึกหายใจติดขัดใช่มั้ยครับผู้กอง” ได้ฟังที่กริชชากรณ์พูดถึงไอ้แก่ตัณหากลับหมวดเขมหรือร้อยโทเขมทัตกับจ่ากรณ์หรือจ่าสิบเอกปกรณ์ก็แอบหันมาหัวเราะกัน ทั้งสองคนล้วนเป็นทหารพรานลูกน้องคนสนิทของผู้กองกรินทร์ ติดตามผู้กองกรินทร์มานานแล้วและรับรู้ถึงเรื่องหัวใจของผู้กองหนุ่มเป็นอย่างดี รู้ดีว่าดาราดังคนนั้นน่ะสักวันคงได้เดินลอดซุ้มกระบี่กับผู้กองของพวกตนแน่ๆ นี่ก็เชียร์กันมานานแล้วเพิ่งจะได้เห็นถึงความคืบหน้านี่แหละ

               “หุบปากน่า” ไอ้แก่ตัณหากลับคนที่ว่ารีบปรามลูกน้องแล้วก็ทำหน้านิ่งเรียบเฉยเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรทั้งนั้นขณะยืนฟังกริชชากรณ์บ่นน้องสาว

               “ทุกทียังรู้ว่าเป็นข่าวใส่ไข่แต่นี่...นี่มันข่าวจริงล้วนๆ เลยนะ ตอนนี้พี่น้ำปิงกำลังตามสืบอยู่เห็นว่าตอนนี้ไปที่นครพนมแล้ว ขอแค่เห็นหน้าไอ้หมอนั่นเดี๋ยวสั่งอุ้มทันทีเลย”

               “ตามไปถึงนครพนมเตรียมจะอุ้มแล้วนะครับผู้กอง แบบนี้ผู้กองเรนเจอร์ไม่ตกอยู่ในอันตรายหรอ” จ่ากรเริ่มเป็นห่วงสวัสดิภาพน้องชายของผู้บังคับบัญชาด้วยถูกชะตากับแฝดพี่และแฝดน้องคู่นี้มาก เขาชอบในความเป็นกันเองของผู้กองกวินทร์

               “ก็บอกให้เงียบๆ ไง” ผู้กองหนุ่มยังคงยืนเก็บข้อมูลต่อไป งานนี้ศึกแฝดปะทะแฝดสินะ แต่อยากตามไปถึงนครพนมก็ตามไปเถอะ ยังไงก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าผู้ชายคนนั้นน่ะเป็นใครเว้นเสียแต่กุมาริกาจะเป็นคนพูด แต่ดูท่าทางแล้วเธอจะยังไม่ได้บอกใครเรื่องนี้เพราะพี่ชายแท้ๆ ของเธอยังไม่รู้เลยว่าผู้ชายคนที่เป็นข่าวน่ะกำลังยืนแอบฟังอยู่

               “อ้อจริงสิ ผู้กองก็มีน้องชายเป็นทหารเรือนี่ครับถ้าจำไม่ผิด” เหมือนเพิ่งจะคิดได้กริชชากรณ์เลยหันมาถามทหารพรานหนุ่มที่อายุน้อยกว่าตน อายุน้อยกว่าเขาแต่บุคลิกกลับดูเป็นผู้ใหญ่มาก เงียบๆ นิ่งๆ แล้วก็หน้าตายสุดๆ ทั้งๆ ที่ออกจะรูปหล่อ นี่เขายังทึ่งไม่หายเลยตอนที่ไล่ล่าคนร้ายด้วยกันในป่า อย่างกับฉากในหนังแอคชั่นเมื่อเขาโรยตัวลงมาจากต้นไม้ใหญ่อย่างรวดเร็วแล้วถีบไอ้หัวหน้าคนร้ายจนหน้าหงาย ยิงปืนก็แม่นสุดๆ แต่ก็อย่างว่าแหละ ทหารพรานมักได้รับการฝึกด้านการรบมาเป็นอย่างดีแล้วพวกนี้ก็ถูกฝึกให้กล้าตายได้ในทุกสถานการณ์

               “น้องชายของผู้กองเป็นทหารเรืออยู่ที่ไหนหรอครับ”

               “...ที่นครพนมครับ เป็นทหารเรือหน่วย นรข.”

               “นรข. หรอครับ ผมไม่เห็นเคยได้ยินเลย” เขาไม่รู้เลยว่าทางภาคอีสานจะมีทหารเรือไปประจำการด้วย จากที่ตามข่าวในทวีตเตอร์มาเหมือนชาวเน็ตจะฟันธงว่าไอ้แก่ตัณหากลับนั่นเป็นทหารอยู่หน่วย นรข.นี่แหละ แบบนี้ชักยังไงๆ แล้วสิ

               “ทหารหน่วย นรข. ก็คือทหารเรือที่คอยดูแลความเรียบร้อยทั่วไปตามแม่น้ำโขงน่ะครับ แบบ...โดยทั่วไปก็จะมีเจ้าหน้าที่ตำรวจคอยดูแลประชาชนใช่มั้ยครับ แต่ในส่วนของแม่น้ำโขงแล้วก็พื้นที่ติดชายฝั่งโขงก็จะมีทหารหน่วย นรข.เข้ามาดูแลร่วมด้วย”

               “แล้วน้องชายของผู้กองยังโสดอยู่มั้ยครับ น้องชายของผู้กองรู้จักกับดาราที่ชื่อน้ำเมยรึเปล่า” ไหนๆ พ่อกับแม่ก็รู้จักกันแล้วอาจเป็นไปได้ว่าบางทีกุมาริกาอาจมาชอบคนใกล้ตัว

               “ก็...คุณน้ำเมยเขาเป็นดาราดังใครๆ ก็รู้จักทั้งนั้นแหละครับ แต่หัวหน้าสบายใจได้ น้องชายผมไม่ใช่คนในข่าวแน่นอนเพราะมันมีแฟนแล้วแล้ววันงานพระธาตุวันนั้นมันก็อยู่กับแฟนของมันตลอดครับ”

               โอเค งั้นผู้ต้องสงสัยรายนี้ตัดทิ้งได้ไม่ใช่แฝดของบ้านนี้แน่นอน กริชชากรณ์กอดอกคิดสีหน้าเครียดแล้วมองผู้กองกรินทร์อย่างสำรวจอีกครั้ง เขารู้สึกเหมือนผู้กองคนนี้มีอะไรบางอย่างที่ยังบอกเขาไม่หมด แต่หน้านิ่งๆ อย่างกับมนุษย์น้ำแข็งแบบนี้เขาอ่านไม่ออกจริงๆ ว่าผู้กองคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่ นอกจากเป็นทหารที่เก่งมากๆ แล้วเหมือนมันยังมีอะไรเก็บซ่อนเอาไว้อีกมากมาย

               “ถ้ายังไงผมขอตัวพาลูกน้องกลับฐานก่อนนะครับหัวหน้าภูผา หัวหน้าน้ำปาย เดี๋ยวพวกผมต้องออกลาดตระเวนริมฝั่งแม่น้ำเมยต่อ หวังว่าโอกาสหน้าจะได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ”

               “ครับ ขอบคุณมากๆ เลยนะครับที่มาช่วย ถ้าวันไหนว่างๆ เชิญผู้กองมาดื่มด้วยกันที่อุ้มผางนะครับ”

               “ยินดีครับหัวหน้าภูผา” ผู้กองกรินทร์เข้าไปจับมือกับภูผาและกริชชากรณ์เพื่อเป็นการตอบรับไมตรีและอำลา จากนั้นก็สะพายปืนพาลูกน้องขึ้นรถกระบะเพื่อเดินทางกลับไปยังฐานเพราะหมดหน้าที่แล้ว ส่วนเรื่องคดีทางนี้ก็ให้เจ้าหน้าที่ป่าไม้และส่วนปกครองจัดการกันต่อ แต่เห็นสายตาที่กริชชากรณ์มองเขาแล้วผู้กองกรินทร์ก็ต้องแอบลอบยิ้ม รู้สึกเหมือนได้กระตุกหนวดเสือโดยที่เสือมันทำอะไรเขาไม่ได้

               พอพ้นชายป่าผู้กองกรินทร์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดเข้าไปดูไลฟ์ถ่ายทอดสดการแถลงข่าวของกุมาริกา และการแถลงข่าวของเธอมันก็ทำให้เขาไม่อาจเก็บกลั้นรอยยิ้มได้อีกต่อไปจนหมวดเขมและจ่ากรต้องชะโงกหน้ามาดูด้วยว่าเขายิ้มออกมาด้วยเรื่องอะไร...

               เพราะถูก ผบ.คเชนทร์ขอร้องมาว่าอย่าเปิดเผยตัวตนของผู้กองกรินทร์ทำให้กุมาริกาไม่กล้าแม้แต่จะเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังอีกแม้แต่พ่อกับแม่ของตัวเอง ยิ่ง ผบ.คเชนทร์ย้ำถึงเรื่องความปลอดภัยของเขาเธอก็ไม่อยากจะให้เขาต้องเป็นอันตรายอะไร เธอเป็นห่วงเขา อยากจะพูดกับเขาแต่ก็ติดต่อกันไม่ได้เสียที เขาหายเงียบไปราวกับไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้มาก่อนจนเธอต้องโทรศัพท์ไปถามกับเพลงพิณหลายครั้งว่าได้ข่าวของเขาบ้างมั้ย ซึ่งเพลงพิณก็ไม่ได้ข่าวของเขาเช่นกัน แต่เพลงพิณก็บอกเธอมาว่าผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์ก็มักจะหายเงียบไปแบบนี้เป็นปกติอยู่แล้ว เพลงพิณที่เกิดมาในครอบครัวทหารเลยชินแล้วกับเรื่องแบบนี้ แต่เธอกลับไม่ได้รู้สึกชินไปด้วย

               “คุณพ่อ คุณแม่!” กุมาริกาตกใจสุดขีดเมื่อเดินออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วเจอผู้เป็นพ่อกับแม่รออยู่ที่หน้าห้อง วันนี้เธอมีจัดแถลงข่าวเรื่องข่าวฉาวที่เกิดขึ้น เธอไม่คิดว่าพ่อกับแม่จะมารอดูการแถลงข่าวด้วย

               “คุณพ่อกับคุณแม่ก็มาด้วยหรอคะ”

               “แล้วพ่อมาไม่ได้หรอ” กริชชานนท์จ้องแม่ลูกสาวตัวดีอย่างเอาเรื่อง ไม่พอใจที่กุมาริกาไม่ยอมเล่าอะไรให้เขาฟังเลยทั้งๆ ที่ตอนอยู่นครพนมบอกว่าจะกลับมาเล่าให้เขาฟังที่บ้าน นี่อะไร พอกลับมาจากนครพนมก็ไปขลุกอยู่แต่ที่คอนโดไม่ยอมกลับบ้าน อย่าให้เขาต้องเอาไม้เรียวไปตีก้นต่อหน้านักข่าวนะ

               “อยากทำงานในวงการพ่อก็ไม่ว่า ถ้าจะมีแฟนก็ควรบอกพ่อกับแม่บ้างแล้วก็ไม่ควรไปทำตัวให้มีข่าวแบบนั้น พ่อรู้ว่าน้ำเมยโตอยู่ที่เมืองนอกก็เลยติดนิสัยการใช้ชีวิตแบบนั้นมา แต่ตอนนี้น้ำเมยอยู่ที่เมืองไทย น้ำเมยจะทำตัวไม่น่ารักไม่ได้ มีอย่างที่ไหนไปจูบกับผู้ชายให้คนอื่นเขาถ่ายภาพได้แบบนั้น”

               “งั้นครั้งหน้าน้ำเมยจะจูบในที่ลับตาคนก็ได้ค่ะ”

               “น้ำเมย!”

               “คุณกริชคะใจเย็นๆ ก่อนเถอะ” น้ำอิงรีบเข้ามากอดลูกสาวเอาไว้แล้วยกมือขึ้นป้องลูกสาวสุดที่รัก กุมาริกาไม่ได้ตั้งใจจะพูดกวนประสาทผู้เป็นพ่อ แต่กุมาริกาพูดออกมาด้วยความซื่อ ในเมื่อพ่อไม่อยากให้จูบกับคนอื่นจนถูกถ่ายภาพได้เธอก็เลยเข้าใจว่าพ่อบอกให้ไปจูบในที่ลับตาคน “ก็รู้ๆ อยู่นี่คะว่าน้ำเมยก็พูดไปตามประสาซื่อ”

               “ใช่ๆๆ ใจเย็นๆ ก่อนเถอะนะ” มอลลี่เองก็เข้ามาปกป้องหลานรักอย่างสุดๆ เหมือนกัน แล้วก็ต้องรีบหลบสายตาของกริชชานนท์เมื่อถูกเขามองหน้าอย่างเอาเรื่อง นี่ถ้าไม่เห็นว่ามอลลี่เป็นเพื่อนรุ่นน้องของแม่ยายเขา เป็นพี่สาวและอดีตผู้จัดการส่วนตัวของน้ำอิงมาก่อนแล้วก็ช่วยเขาดูแลลูกๆ มากริชชานนท์คงกระทืบมอลลี่ไปนานแล้ว เสียแรงที่เขาไว้ใจปล่อยให้ดูแลลูกสาว แต่มอลลี่กลับใส่ใจกุมาริกาไม่มากพอจนเป็นข่าวแบบนี้

               “หุบปากเจ๊มอลลี่”

               “คุณพ่ออย่าดุคุณคุณป้าสิคะ” กุมาริกาเข้าไปกอดผู้เป็นพ่ออย่างพยายามอ้อนเอาใจ ทุกทีถ้าอ้อนแบบนี้แล้วกริชชานนท์จะใจอ่อนตลอด “คุณป้าไม่ผิดหรอกนะคะ คืนนั้นน้ำเมยเป็นคนหนีออกไปเที่ยวคนเดียวเอง แล้วคนที่เป็นข่าวเขาก็ไม่ใช่คนเลวคนร้ายที่ไหน เขาเป็นคนดีแล้วคุณพ่อกับคุณแม่ก็ชอบเขามากๆ ด้วยนะคะ” เธอจำได้ พ่อของเธอชอบพูดถึงเขาบ่อยๆ ชมเขาอย่างนั้นอย่างนี้ แต่ตอนนั้นเธอยังสับสนระหว่างเขากับน้องชายอยู่เธอก็เลยไม่ค่อยจะสนใจฟังตอนที่พ่ออวยเขา

               “ทำไม พ่อกับแม่เคยรู้จักไอ้หมอนั่นหรอ มันเป็นใครกันล่ะ”

               “คนที่คุณพ่ออยากได้เป็นลูกเขยไงคะ เมื่อก่อนน้ำเมยเคยเข้าใจเขาผิดก็เลยเกลียดเขามาก แต่ตอนนี้ไม่เกลียดแล้วค่ะ ถ้าคุณพ่อชอบเขามากน้ำเมยก็จะตามใจคุณพ่อค่ะ น้ำเมยจะเอาเขามาทำสามี”

               “ฮะ! นี่!!! น้ำอิง...น้ำอิงขอยาดมให้ผมหน่อย” กริชชานนท์แทบความดันขึ้นเมื่อได้ยินลูกสาวพูดแบบนี้ นี่ถ้าเขาเป็นโรคหัวใจคงหัวใจวายตายไปแล้ว ยัยเด็กบ้านี่พูดอะไรออกมากันล่ะเนี่ย ใครสั่งใครสอนให้พูดแบบนี้กัน!!!

               “อ้าวน้ำเมยทำอะไรผิดคะ น้ำเมยนึกว่าคุณพ่อจะดีใจซะอีกที่คนรักของน้ำเมยเป็นคนที่คุณพ่ออยากได้เป็นลูกเขยพอดี งานนี้วินๆ ทั้งคู่นะคะคุณพ่อ”

               กริชชานนท์ล่ะอยากจะเป็นลมนัก ในขณะที่น้ำอิงกลั้นหัวเราะแทบตายแล้วช่วยประคองสามีไปนั่งที่เก้าอี้ด้านหลังเวทีแถลงข่าวซึ่งจัดขึ้นภายในโรงแรมหรูของครอบครัว กริชชานนท์หันมามองมอลลี่ตาเขียว เป็นความผิดของเขาเองที่แทบจะไม่ได้เลี้ยงลูกสาวคนนี้เลย ตอนเด็กๆ พี่ชายกับพี่สะใภ้ของเขาก็พากุมาริกาไปเลี้ยงดูที่ออสเตรเลีย พอกลับเมืองไทยมาก็อยู่แต่กับมอลลี่ เขามั่นใจว่าพี่ชายกับพี่สะใภ้เลี้ยงกุมาริกาของเขามาเป็นอย่างดี แต่ที่กุมาริกาเป็นแบบนี้น่าจะเพราะมอลลี่นี่แหละที่ชอบทำอะไรแปลกๆ ให้กุมาริกาเห็น

               “โธ่คุณกริชอย่าถือสาลูกเลยนะคะ อิงว่าเรารอฟังน้ำเมยแถลงข่าวก่อนเถอะไว้สงสัยอะไรค่อยถามลูกทีหลังอีกทีนะคะ”

               “ก็ได้” กริชชานนท์ก็ยังคงมองหน้าลูกสาวอย่างเอาเรื่องอยู่ ไม่ว่าไอ้หมอนั่นมันจะเป็นใครแล้วเขาจะชอบมันรึเปล่าแต่ลูกสาวของเขาก็ไม่ใช่ของเล่นของฟรีของใคร ถ้ารักกันก็ต้องมาคบกันแบบเปิดเผย ทำทุกอย่างให้ถูกต้องไม่ใช่มาลักกินขโมยกิน แบบนั้นต่อให้จะแสนดีเป็นเทวดามาจากไหนเขาก็ไม่โอเค

               เมื่อหลังเวทีเคลียร์เรียบร้อยแล้วกุมาริกาก็ขึ้นเวทีแถลงข่าวไปกับมอลลี่โดยมีกริชชานนท์และน้ำอิงรอฟังคำแถลงข่าวอยู่ด้านข้างเวที น้ำอิงกุมมือของสามีเอาไว้แล้วยิ้มให้เขาเพื่อหวังจะให้เขาใจเย็นๆ ลง เธอเชื่อใจในตัวลูก ถึงกุมาริกาจะชอบพูดตรงๆ ทำอะไรตรงๆ แบบนี้แต่เธอก็เชื่อว่าลูกคิดดีแล้วและคงพิจารณาดีแล้วว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนใช้ได้จริงๆ ถึงภายนอกกุมาริกาอาจดูโก๊ะๆ ไปหน่อยแต่ลึกๆ ภายในจิตใจแล้วกุมาริกาสงบนิ่งรู้จักคิดและมีสติมากกว่าที่เห็น เพราะงั้นเธอถึงเชื่อมั่นในตัวลูกสาวเสมอ

               กุมาริกากล่าวทักทายเหล่านักข่าวอย่างเป็นกันเองและน่ารัก เมื่ออยู่ต่อหน้าสื่อเธอจะดูเป็นอีกคนคือนิ่งสงบดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิม การแถลงข่าวเริ่มจากการพูดคุยสอบถามถึงเรื่องที่เธอไปร่วมงานนมัสการพระธาตุพนม การฝึกซ้อมรำก่อนไปร่วมงานก่อนที่คำถามจะเริ่มเข้ามาที่เรื่องที่เป็นข่าวอยู่ในขณะนี้

               “แล้วเรื่องข่าวดังขณะนี้ล่ะครับ น้องน้ำเมยยอมรับรึเปล่าครับว่าคนที่อยู่ในข่าวเป็นน้องน้ำเมยจริงๆ”

               “อ๋อ เรื่องข่าวนั้นน่ะหรอคะ” กุมาริกายิ้มหวานๆ ให้กับนักข่าว “ค่ะ นั่นเป็นน้ำเมยเอง” สิ้นคำตอบของเธอก็เกิดเสียงฮือฮาในวงของนักข่าว ทุกคนรู้กันดีว่ากุมาริกาไม่เคยมีคนรักและเธอไม่เคยพูดว่าคบหาอยู่กับใคร แต่นี่...ถ้าเธอยอมรับว่าเธอคือคนในข่าวงั้นก็แปลว่าเธอยอมรับว่าผู้ชายคนนั้นเป็นคนรักของเธอน่ะสิ

               “แล้วผู้ชายที่อยู่ในภาพนั่นละคะ เป็นเพื่อนสนิทของน้องน้ำเมยรึเปล่า”

               “ไม่ใช่เพื่อนค่ะ” แหม เอาอะไรมาเป็นเพื่อนกันล่ะ กอดจูบกันนัวเนียขนาดนั้นใครเขาจะเรียกว่าเพื่อน กุมาริกาได้แต่คิดในใจแต่ก็ไม่กล้าพูด ตอนนี้ต้องคีพลุคเอาไว้ก่อน

               “ถ้าไม่ใช่เพื่อนแล้วเป็นใครล่ะคะ”

               “เป็น...” กุมาริกาหันมามองหน้ามอลลี่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กันก่อนจะหันไปมองทางผู้เป็นพ่อกับแม่ที่รอฟังอยู่ข้างเวที คุณลุงคะ...คุณลุงกำลังดูน้ำเมยแถลงข่าวอยู่รึเปล่า ถ้าคุณลุงกำลังดูอยู่ช่วยรับรู้เอาไว้ด้วยนะคะว่าน้ำเมยพูดออกมาจากหัวใจของน้ำเมย น้ำเมยคิดถึงคุณลุง...ถ้าคุณลุงว่างจากงานแล้วคุณลุงกลับมาหาน้ำเมยนะ

               “น้ำเมยก็ไม่ทราบค่ะว่าเราเป็นอะไรกันเพราะความจริงแล้วเราแทบจะไม่ได้คุยกันเลย เรื่องทุกอย่างมันเป็นเรื่องของความรู้สึกภายในใจ ถึงเราจะได้เจอกันไม่บ่อยครั้งแต่ทุกครั้งที่ได้เจอกันมันก็จะมีความประทับอยู่ด้วยเสมอ เขาเป็นคุณลุงที่ใจดีแล้วก็อบอุ่นมากๆ”

               “ทำไมถึงเรียกเขาว่าคุณลุงล่ะคะ เขาอายุเยอะแล้วหรอคะ”

               “อ๋อเปล่าค่ะ เขายังไม่แก่” กุมาริกาหัวเราะออกมาเบาๆ “เขามีหลานๆ ที่น่ารักอยู่สองคน หลานๆ เรียกเขาว่าคุณลุงน้ำเมยก็เลยเรียกเขาว่าคุณลุงตามหลานของเขาค่ะ”

               “เอ๊ะ น้องน้ำเมยเคยเจอกับหลานๆ ของเขางั้นก็แปลว่าสนิทกันระดับหนึ่งสิครับ”

               “คุณพ่อกับคุณแม่ของเราเป็นเพื่อนกันค่ะ แต่เราไม่เคยเจอกันเลย เพิ่งจะได้เจอก็ตอนที่เราโตกันแล้ว”

               พ่อกับแม่เป็นเพื่อนกัน...กริชชานนท์กับน้ำอิงหันมามองหน้ากันในทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้ พ่อกับแม่เป็นเพื่อนกันแล้วไอ้หมอนั่นก็มีหลานสองคน กุมาริกาบอกว่าเขาชอบไอ้หมอนั่นมาก...ถ้าเอาข้อมูลทั้งหมดมาเรียบเรียงเขาเริ่มจะคิดออกแล้วว่าเป็นใคร แต่ว่า...คนที่เขาชอบมันเป็นทหารพราน แต่ที่อยู่ในข่าวคือทหารเรือไม่ใช่หรอ

               “แล้วสรุปน้องน้ำเมยจะให้สถานะกับเขาว่าอะไรคะ”

สถานะอย่างนั้นหรอ...กุมาริกาได้แต่อมยิ้ม นั่นสินะ ให้สถานะเป็นอะไรดี

               “เป็น...คนพิเศษของน้ำเมยค่ะ มากกว่าคำว่าเพื่อน มากกว่าคำว่าพี่น้อง มากกว่าคำว่าคนรู้จัก มากกว่าคำว่าลูกชายของเพื่อนพ่อ”

               “อย่างเช่นแฟนรึเปล่าคะ” คราวนี้เหล่านักข่าวก็พากันส่งเสียงแซวหยอกล้อให้กุมาริกาได้เขินจนแก้มแดง

               “น้ำเมยไม่กล้าใช้คำว่าแฟนค่ะ เอาเป็นว่าเขาเป็นคนพิเศษกว่าทุกคน ให้สถานะได้มากกว่าคำว่าเพื่อนพี่น้อง แต่ถ้าอยากจะใช้คำว่าแฟนก็ต้องให้เขาเป็นคนมาบอกกับน้ำเมยก่อนค่ะ น้ำเมยเป็นสาวเป็นนางใครจะกล้าพูดก่อนล่ะคะ”

               “ยึ้ย!!! ขนลุก เป็นสาวเป็นนาง...ยัยเด็กบ้าพูดออกมาได้” กริชชานนท์ทำท่าขนลุกอยู่ข้างๆ เวที ไม่ชินเลยเวลากุมาริกาคีพลุคแบบนี้ เขาชินกับยัยเด็กดื้อแสนกะล่อนมากกว่า นักข่าวก็ขยันแซวกันเหลือเกิน

               “แล้วแบบนี้พอจะบอกได้มั้ยครับว่าหนุ่มคนนั้นเป็นใคร ในภาพที่เป็นข่าวเหมือนว่าจะเป็นข้าราชการทหารเรือเลยนะครับ” นี่แหละคือคำถามที่ทุกคนอยากได้คำตอบมากที่สุด กุมาริกาบอกว่ารู้จักเขาแค่ผิวเผินแต่กลับไปกอดจูบกันอย่างดูดดื่ม ไหนจะท่าทางที่มั่นอกมั่นใจของกุมาริกานั่นอีกว่าฝ่ายชายจะใจตรงกันกับตัวเอง ตอนนี้ทุกคนอยากรู้มากว่าชายคนนั้นเป็นใคร

               “ต้องขอโทษด้วยนะคะที่น้ำเมยบอกชื่อของเขาไม่ได้และไม่อาจบอกได้ว่าเขาสังกัดอยู่ที่หน่วยงานไหน จากภาพที่เห็นในข่าวน้ำเมยคงปฏิเสธเรื่องอาชีพของเขาไม่ได้ น้ำเมยบอกได้เพียงแค่ว่าเขาเป็นข้าราชการทหารค่ะ แต่เพื่อความเป็นส่วนตัวและเพราะเขาไม่ต้องการออกสื่อน้ำเมยขอไม่บอกรายละเอียดอื่นๆ เพิ่มนะคะ ที่มาแถลงข่าววันนี้น้ำเมยก็เพียงแค่อยากออกมายอมรับค่ะว่าน้ำเมยเป็นคนในข่าวจริงๆ และใครอีกคนที่เป็นข่าวกับน้ำเมยเขาก็คือคนพิเศษของน้ำเมยเหมือนกัน และน้ำเมยก็อยากจะขอโทษทุกๆ คนค่ะ ขอโทษนะคะที่คืนนั้นน้ำเมยทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมไปทั้งๆ ที่ตอนนั้นน้ำเมยไปร่วมงานบุญแท้ๆ น้ำเมยขอโทษค่ะที่ทำตัวไม่น่ารักและอาจเป็นแบบอย่างที่ไม่ดี แต่น้ำเมยรับปากค่ะว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก น้ำเมยจะปรับปรุงตัวใหม่ให้ดีกว่านี้ค่ะ ส่วนเรื่องสถานะกับคนพิเศษ...ถ้ามีอะไรคืบหน้าน้ำเมยจะมาเล่าให้ฟังใหม่นะคะ” เมื่อขอโทษแล้วก็ตบท้ายด้วยการไหว้อย่างสวยๆ อย่างน่ารักน่าเอ็นดูก่อนที่มอลลี่จะเข้ามาสรุปการแถลงข่าวในครั้งนี้และเป็นคนตอบคำถามอื่นๆ แทนในฐานะของผู้จัดการส่วนตัว

               จนเมื่อแถลงข่าวเสร็จแล้วกุมาริกาก็เดินลงมาจากเทวีแล้วเข้าไปกอดผู้เป็นแม่แน่นด้วยความโล่งใจที่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจแล้วโดยเธอหวังว่าคุณลุงจะได้ยินถ้อยคำทั้งหมดของเธอ ตอนนี้เธอพร้อมตอบรับหัวใจของคูณลุงแล้ว จะเหลือก็เพียงแค่ให้คุณลุงเข้ามาบอกเธอเองว่าสถานะระหว่างเธอกับเขาคืออะไรและเธอเชื่อแน่ว่าสถานะที่เขาจะให้คงไม่ต่างจากสถานะที่เธอให้เขา

               “พ่อก็ยังไม่เคลียร์อยู่ดี สรุปไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร ถ้าน้ำเมยบอกต่อหน้าสื่อไม่ได้ก็ควรจะบอกพ่อได้นะ พ่อเองก็เป็นข้าราชการ พ่อย่อมเข้าใจในกฎระเบียบและข้อจำกัดพวกนี้อยู่แล้ว” กริชชานนท์อยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว ถึงจะสงสัยว่าเป็นลูกชายของบ้านนั้นแต่...เขายังติดใจเรื่องอาชีพอยู่ คนที่เขาชอบคือแฝดพี่ที่เป็นทหารพราน แต่แฝดน้องที่เป็นทหารเรือนั้นเขายังไม่เคยเจอเลย เห็นครั้งล่าสุดก็ตอนที่เป็นทารกน้อยนู่น

               ตื๊ดดด ตื๊ดดดด

               ระหว่างที่กำลังคาดคั้นลูกสาวอยู่ก็มีสายโทรเข้ามาหา กริชชานนท์เห็นชื่อคนที่ปลายสายแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่ยมองหน้าภรรยา น้ำอิงก็เลยหันมามองหน้าลูกสาวเมื่อรู้ว่าใครโทรมาหาสามีของตน

               “คุณกริชไปรับสายเถอะค่ะเดี๋ยวอิงอยู่เป็นเพื่อนลูกเอง” ตอนนี้น้ำอิงก็เริ่มจะเข้าใจแล้วว่าใครคือผู้ชายคนนั้น แต่ก็ยังไม่รู้ว่าชายคนที่ว่าน่ะเป็นคนพี่หรือคนน้อง

               “น้ำเมยรักผู้ชายคนนั้นจริงๆ หรอลูก” เธอก้มลงมาถามลูกสาวแล้วจ้องมองตาแป๋วๆ ของกุมาริกา ดวงตาคู่สวยดูพราวระยับเสียขนาดนี้นี่เธอตั้งตัวไม่ทันเลยนะเนี่ย ไม่คิดฝันจริงๆ ว่าลูกสาวจะมีคนรักทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้มีหนุ่มหล่อไฮโซมาขายขนมจีบให้ตั้งเยอะแยะแต่กุมาริกาก็ไม่เคยสนใจ เหมือนกุมาริกากำลังเฝ้ารอใครบางคนอยู่

               “น้ำเมยอยากมีความรักที่ดีๆ แบบคุณพ่อกับคุณแม่บ้างค่ะ” พ่อกับแม่ของเธอรักกันมากเหลือเกิน กุมาริกาอยากมีความรักแบบนี้

               “แต่แม่ก็อยากให้น้ำเมยศึกษาดูใจเขาให้ดีๆ ก่อนนะลูก ใช่ว่าทุกคนบนโลกนี้จะสมหวังในความรัก”

               “น้ำเมยทราบค่ะคุณแม่ รักมากแค่ไหนก็ต้องเผื่อใจเอาไว้ด้วยใช่มั้ยคะ”

               “จ้ะ” สองมือของน้ำอิงจับประคองแก้มนุ่มๆ ของลูกสาวแล้วมองกุมาริกาอย่างรักล้นใจ ตอนนี้กุมาริกาโตเป็นสาวแล้ว ตอนที่เธอมีความรักเธอก็อายุประมาณนี้ น้ำอิงรู้ดีว่าสักวันลูกก็ต้องมีคนรักและมีครอบครัว แต่พอมาคิดว่ากุมาริกาจะมีคนรักและต่อไปในอนาคตก็จะมีครอบครัวหัวอกคนเป็นแม่ก็อดใจหายไม่ได้ น้ำเมยของแม่จะไม่ใช่เด็กน้อยอีกต่อไปแล้ว

               “ขอสัมภาษณ์นอกรอบกับถ่ายภาพคุณน้ำอิงกับน้องน้ำเมยได้มั้ยคะ” เมื่อจบการแถลงข่าวแล้วเหล่านักข่าวที่เห็นว่าน้ำอิงก็อยู่ที่นี่ด้วยจึงได้กรูกันเข้ามาหา ด้วยเมื่อสมัยยังสาวน้ำอิงเองก็เป็นถึงนางเอกซูเปอร์สตาร์ที่มีชื่อเสียง เธอโด่งดังพอๆ กับกุมาริกาในตอนนี้แล้วก็กำลังจะโกอินเตอร์อยู่แล้วจนกระทั่งได้พบรักกับสามีน้ำอิงก็ออกจากวงการบันเทิงไปตลอดกาล แต่ถึงอย่างนั้นผู้คนและแฟนคลับก็ยังติดตามข่าวคราวของน้ำอิงอยู่เสมอ เสมือนเธอเป็นดวงดาวที่ไม่มีวันอับแสงแล้วตอนนี้เธอก็ยังดูสาวและสวยไม่ต่างจากเมื่อวันวาน ยิ่งมายืนเคียงข้างกับกุมาริกาแบบนี้แล้วดูเหมือนพี่สาวกับน้องสาวมากกว่าแม่ลูกกันเสียอีก ลูกไม้ตกไม่ไกลต้นเลยจริงๆ

               “คุณน้ำอิงทราบเรื่องนี้มาก่อนรึเปล่าคะ ทราบรึเปล่าคะว่าชายหนุ่มในข่าวเป็นใคร”

               “คิดว่าน่าจะทราบค่ะ” น้ำอิงหันมายิ้มกับลูกสาว “แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นใครฉันก็เคารพในการตัดสินใจของลูกค่ะ ถ้าน้ำเมยไม่อยากเปิดเผยตัวตนของผู้ชายคนนั้นฉันก็เชื่อว่าน่าจะมีเหตุผลบางอย่าง ต้องขอโทษด้วยนะคะที่น้ำเมยก่อเรื่องทำตัวไม่เหมาะสมจนมีข่าวแบบนี้ออกมา ต่อไปฉันจะคอยกำชับลูกสาวให้ดีค่ะ จะไม่ให้น้ำเมยทำแบบนี้อีกแล้ว”

               “คุณน้ำอิงพอจะบอกใบ้ให้ได้มั้ยคะว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ซักนิดก็ยังดีค่ะ”

               กุมาริกาฉีกยิ้มแฉ่งให้ผู้เป็นแม่ น้ำอิงเองก็ยังไม่กล้าฟันธงว่าชายหนุ่มคนนั้นจะใช่คนที่คิดเอาไว้รึเปล่า เธอมองไปทางสามีที่ปลีกตัวออกไปรับสายโทรศัพท์สีหน้าเครียดแล้วก็ยิ้มออกมาได้ในตอนท้ายคิดว่าเขาคงจะคุยกับปลายสายจนเข้าใจกันดีแล้ว

               “ฉันให้รายละเอียดเพิ่มไม่ได้จริงๆ ค่ะต้องขอโทษด้วย ไว้ถ้าน้ำเมยพร้อมเขาก็คงจะให้ข่าวเพิ่มเติมกับทุกๆ คนเองนะคะ” เหล่านักข่าวพากันทำหน้าผิดหวัง ก็นึกว่าจะได้ข้อมูลของชายหนุ่มปริศนาไปทำข่าวเสียแล้ว เล่นปกปิดกันเสียขนาดนี้ก็คงจะต้องหาทางสืบกันเองแล้วล่ะ

               เมื่อสัมภาษณ์อะไรไม่ได้มากมายนักข่าวก็ขอเก็บภาพของน้ำอิงและกุมาริกาแทนเพราะทั้งสองคนแม่ลูกนั้นสวยหวานละมุนกันทั้งคู่เลย จนกระทั่งกริชชานนท์กลับมาหาภรรยาและลูกนั่นแหละเขาถึงได้ขอตัวพาน้ำอิงกับกุมาริกาออกมาจากวงล้อมของนักข่าว

               “สรุปว่ายังไงคะคุณกริช” น้ำอิงรีบถามสามีทันทีเมื่อออกมาจากบริเวณที่จัดแถลงข่าวแล้ว ตอนนี้กุมาริกากำลังไปเปลี่ยนชุดอยู่ที่ห้องแต่งตัวทั้งสองสามีภรรยารวมทั้งมอลลี่ก็เลยได้โอกาสคุยกัน

               “ผมรู้แล้วว่าไอ้หนุ่มคนนั้นเป็นใคร” เพราะคนที่โทรสายตรงมาหาเขาเมื่อกี้นี้คือรองกรันณ์ รองกรันณ์รู้ข่าวที่เกิดขึ้นแล้วก็เลยต้องรีบติดต่อมาหาเขาเพื่ออธิบายให้เขาได้เข้าใจว่าทำไมถึงต้องห้ามเปิดเผยตัวตนของผู้ชายคนที่เป็นข่าวกับกุมาริกา “เป็นคนที่เราคิดเอาไว้จริงๆ แหละน้ำอิง ไอ้หนุ่มนั่นเป็นลูกชายของรองกรันณ์กับคุณหมอแก้ม”

               “ลูกชาย...คนไหนคะ แฝดพี่หรือแฝดน้อง”

               “แฝดคนพี่ ซีลน่ะ รองกรันณ์บอกว่าวันนั้นซีลเขาเอาเครื่องแบบของน้องชายไปใส่คนก็เลยเข้าใจว่าเขาเป็นทหารเรือ”

               “โธ่เอ้ย ก็นึกว่าใครที่ไหน ที่แท้ก็คนกันเอง”

               “แต่ถึงยังไงเราก็เปิดเผยชื่อของซีลกับทุกคนไม่ได้หรอกนะรองกรันณ์เขาขอมา เห็นว่าตอนนี้ทั้งสองแฝดนั่นกำลังทำงานสำคัญที่เป็นความลับ พวกเขาต้องปกปิดตัวตนเอาไว้จนกว่างานครั้งนี้จะแล้วเสร็จเพื่อความปลอดภัยของตัวพวกเขาแล้วก็คนรอบข้าง”

               “อิงก็เคยได้ยินมาเหมือนกันค่ะว่างานบางอย่างของพวกทหารตำรวจบางทีก็เป็นความลับ แล้วนี่...ทางนั้นล่ะคะ ทางนั้นเขาจะรู้สึกแบบเดียวกันกับน้ำเมยมั้ย ตอนที่แถลงข่าวไปน้ำเมยก็ออกตัวแรงมากเลยนะคะ อิงกลัวว่าถ้าซีลเขาไม่ได้...”

               “ซีลเขาเป็นแฟนคลับแอบติดตามน้ำเมยมานานแล้วล่ะ” กริชชานนท์บอกกับภรรยา เรื่องนี้เขาเองก็เพิ่งจะรู้ตอนที่รองกรันณ์เล่าให้ฟัง “เขาแอบรักน้ำเมยมานานแล้วแต่เพราะเขาเป็นคนแสดงออกไม่เก่งน่ะก็เลยไม่กล้ามาจีบน้ำเมยซักที แล้วน้ำเมยของเราก็ดันไปใจตรงกันกับเขาด้วย เฮ้อ! แต่เรื่องนี้น้ำอิงไม่ต้องบอกลูกนะ”

               “ทำไมล่ะคะ”

               “โอ้โห ไม่น่าถามเลยนะแบบนี้” เขาว่าก่อนจะก้มลงมากระซิบพูดกับภรรยา “ไม่เห็นหรอว่าลูกสาวเราออกตัวแรงมากแค่ไหน รู้มั้ยว่าตอนนั้นน้ำเมยมาแอบขโมยเอื้องแซะของผมเอาไปให้ใคร ก็เอาไปเป็นของกำนัลให้บ้านรองกรันณ์หวังประจบเข้าทางผู้ใหญ่เพื่อจีบลูกชายของเขาไง ยัยเด็กคนนี้น่ะใจกล้าบ้าบิ่นและกล้าบุกมากๆ ถ้าขืนรู้ว่าฝ่ายชายก็คลั่งรักตัวเองมากเหมือนกันน้ำเมยได้กระโดดเข้าปากเสืออย่างยินยอมพร้อมใจแน่ๆ เพราะงั้นห้ามบอกลูกเด็ดขาดว่าทางนู้นเขาก็รักน้ำเมยเหมือนกัน”

               “จริงด้วย” น้ำอิงรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้ เธออยากให้ฝ่ายชายเป็นคนมาจีบลูกสาวของเธอไม่ใช่ให้ลูกสาวของเธอบุกไปจีบเขาก่อน “งั้นเราสองคนต้องเงียบๆ เรื่องนี้ไว้นะคะ”

               “ไม่ใช่แค่เราสองคน แต่เป็นเราสามคนต่างหาก” แล้วทั้งสองสามีภรรยาก็หันมามองทางมอลลี่ที่ยืนยิ้มเจื่อนๆ อยู่ คนนี้แหละตัวดีที่รู้เรื่องทุกอย่างแล้วไม่พูด ชอบให้ท้ายหลานจนหลานนิสัยเสียแบบนี้

               “อย่าว่าเจ๊นะคะ เจ๊รักของเจ๊เจ๊ก็ต้องเอาใจหลาน ตามใจหลานสิ”

               “ผมไม่น่าให้เจ๊มาช่วยเลี้ยงน้ำเมยเลย ดูลูกผมสิติดนิสัยเจ๊มาครึ่งหนึ่งได้เลยมั้ง”

               “อ้าวก็ช่วยไม่ได้นี่ ทำลูกกันเสร็จก็ทิ้งลูกเอาไว้ในเมืองแล้วตัวเองกับเมียก็หนีเข้าป่าไปหาเลียงผา ช้างป่า เสือโคร่งเอง อุ้มลูกลิงบ่อยกว่าลูกตัวเองอีกมั้ง นี่ดีนะที่หลานๆ ของเจ๊มีคุณพจน์กับคุณแอนนี่แล้วก็คุณตาคุณยายของเขาช่วยเลี้ยงดูด้วย ไม่งั้นตาแฝดกับน้ำเมยของเจ๊จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” มอลลี่ทำเชิดหน้าใส่ ตอนนั้นกริชชานนท์ยังเป็นหัวหน้าเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าอยู่ส่วนน้ำอิงก็เป็นหมอสัตว์ป่าทั้งสองสามีภรรยาก็เลยอุทิศตนให้กับงานอนุรักษ์เป็นส่วนใหญ่ ตนที่เห็นแววกุมาริกาจะเอาดีทางด้านงานในวงการก็เลยจับหลานสาวมาปั้น ส่วนสองแฝดพี่ชายของกุมาริกานั้นตนแตะต้องไม่ได้เพราะกริชตพจน์ผู้เป็นลุงหวงหลานชายมาก ด้วยเขาต้องการจะยกกิจการทุกอย่างให้หลานชายเป็นทายาทช่วยดูแลสืบต่อ กริชตพจน์จึงไม่ชอบให้ใครมาทำลายอนาคตที่เขาสร้างเอาไว้ให้หลานๆ

               “น่าๆๆ อิงว่าเราอย่ามาทะเลาะกันเลยนะคะ ยังไงพวกเราทุกคนก็คือคนที่รักและห่วงใยน้ำเมยที่สุดไม่ใช่หรอ แล้วว่าแต่คุณกริชเถอะค่ะ หวงๆ ลูกสาวแบบนี้แล้วจะไฟเขียวให้ซีลเขารึเปล่าล่ะคะ”

               “ไม่” กริชชานนท์ยังไว้ทีอยู่ “คนอื่นผมให้ไฟแดงแต่คนนี้ผมให้แค่ไฟเหลืองพอ ถึงผมจะชอบเขาแต่ผมก็ยังรู้จักเขาไม่ดีพอ ถ้าอยากเป็นเขยบ้านนี้มันก็ต้องดูกันยาวๆ”

               “ดีค่ะ งานนี้ต้องดูกันยาวๆ” น้ำอิงเห็นด้วยกับสามีก่อนจะเข้ามากอดแขนของเขาอย่างออดอ้อนจนมอลลี่ต้องเบะปากใส่ หมั่นไส้ในความหลงสามีของน้องสาว น้ำอิงทิ้งวงการบันเทิงไปก็เพื่อกริชชานนท์คนนี้ นี่ก็ไม่รู้ว่ากุมาริกาจะทำแบบแม่รึเปล่า จะทิ้งวงการไปเพื่อไอ้หนุ่มทหารพรานรึเปล่านะ “คุณกริชคะ ไว้น้ำเมยเปลี่ยนชุดเสร็จแล้วเราพาลูกไปหาคุณตาคุณยายของเขากันนะคะ คุณตากับคุณยายของน้ำเมยคงมีเรื่องอยากถามหลานสาวเยอะแน่ๆ”

“เอาสิ แต่เดี๋ยวแวะซื้อยาดมไปให้คุณพ่อกับคุณแม่ด้วยนะ ถ้าขืนยัยน้ำเมยไปเรียกร้องหาผัวให้คุณตากับคุณยายฟังพวกท่านได้เป็นลมกันแน่ๆ” เขาเอ่ยถึงพ่อตากับแม่ยายของตนที่อยู่อีกบ้าน หลังจากที่วางมือทางธุรกิจแล้วให้พี่ชายของน้ำอิงเข้ามาบริหารงานแทนพ่อตากับแม่ยายของเขาก็ใช้ชีวิตบั้นปลายกันตามประสาอย่างสงบสุข ทั้งดูแลหลานๆ เข้าวัดเข้าวา เป็นคุณตาคุณยายและคุณปู่กับคุณย่าที่แสนใจดีของหลานๆ

               “น้ำเมยกลับก่อนนะคะพี่ๆ ขอบคุณมากๆ ค่ะสำหรับวันนี้” เมื่อเปลี่ยนชุดที่ใส่ตอนแถลงข่าวเสร็จแล้วกุมาริกาก็เอ่ยขอบคุณช่างแต่งหน้าทำผมเจ้าประจำที่มอลลี่จัดหามาให้ ตอนแรกก็ว่าจะเปลี่ยนเป็นชุดเดรสเซ็กซี่ๆ เสียหน่อย แต่พอน้ำอิงไลน์มาบอกว่าจะพาไปทานข้าวกับคุณตาคุณยายกุมาริกาก็เปลี่ยนใจมาใส่เดรสตัวสวยหรูที่ดูเรียบร้อยขึ้น ถ้าแต่งตัวแรงมากๆ ไปที่บ้านของคุณตาคุณยายเธอก็จะได้เจอกับคุณลุงน้ำน่านซึ่งเป็นพี่ชายของแม่ คุณลุงชอบดุเวลาที่เธอแต่งตัวไม่เรียบร้อย เดี๋ยวรอให้คุณลุงได้เห็นเซ็ตภาพแฟชั่นฤดูร้อนของเธอก่อนเถอะคุณลุงได้กรี๊ดแน่ๆ หญิงสาวแอบหัวเราะกับแผนแกล้งคุณลุงของตัวเอง

               “สาละวิน เตรียมกุ้งเผาปลาเผาเอาไว้นะเดี๋ยวเมยกับคุณพ่อคุณแม่จะไปกินข้าวที่บ้าน ของหวานเอาเป็นนมชมพูกับทอฟฟี่เค้กนะ” ระหว่างที่เดินกลับไปหาผู้เป็นพ่อกับแม่กุมาริกาก็โทรไปสั่งอาหารสุดโปรดกับสาละวิน

               (“ใส่ชุดเรียบร้อยๆ มาหน่อยนะคุณพ่อจะได้ไม่ดุอีก”)

               “เดี๋ยวใส่บิกินีไปเลย กินข้าวเสร็จจะได้กระโดดเล่นน้ำต่อ”

               (“เออ งั้นจะเตรียมไม้เรียวเอาไว้ให้คุณพ่อหวดขา”) แล้วทั้งสองคนพี่น้องก็หัวเราะกันร่วนเมื่อเป็นที่รู้กันว่าน้ำน่านนั้นเข้มงวดกับหลานสาวมากแค่ไหน แค่เรื่องที่เป็นข่าวกุมาริกาก็คงจะโดนบ่นจนหูชาแล้ว

               “อุ๊ย” กุมาริกาที่คุยสายกับสาละวินอยู่แทบจะเบรกไม่ทันเมื่อจู่ๆ ก็มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาดักหน้า กุมาริกาวางสายในทันทีเมื่อเห็น ทิชากร ดารารุ่นพี่ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมาเข้ามาขวางเอาไว้แบบนี้ ทิชากรนั้นเข้าวงการมาก่อนเธอแต่ก็ไม่ค่อยเป็นที่นิยมมากเท่าไหร่ ทิชากรพยายามชิงดีชิงเด่นกับเธอมาโดยตลอด ต่อหน้าสื่อก็ทำเป็นดีแสนดีกับเธอแต่พอลับหลังก็คอยตามแทงเธอมาโดยตลอด ข่าวลือเสียหายของเธอส่วนใหญ่ก็โดนทิชากรนี่แหละกลั่นแกล้งแต่เธอก็ไม่อยากจะเอาเรื่อง การเอาเรื่องมันจะเป็นข่าวดังทำให้ทิชากรเป็นที่สนใจของผู้คนในสังคม แต่กุมาริกาคิดว่าคนอย่างทิชากรไม่สมควรเป็นที่สนใจของใคร ถ้าทิชากรหิวแสงเธอจะไม่มีวันให้แสงกับทิชากรเด็ดขาด ให้อยู่เงียบๆ งานน้อยๆ นั่นแหละดีแล้ว แล้วนี่วันนี้ทิชากรมีเรื่องอะไรกับเธออีกล่ะเนี่ย

               “สวัสดีค่ะคุณพี่ มาทานข้าวหรอคะ หรือว่ามาร่วมงานแถลงข่าวของน้ำเมย” กุมาริกายิ้มให้พร้อมกับยกมือไหว้สวยๆ อย่างมีจริตและกวนประสาทอยู่หน่อยๆ เอาสิ ที่นี่เป็นโรงแรมหรูของครอบครัวเธอ ทิชากรจะกล้ามามีเรื่องกับเธอในถิ่นของเธอมั้ย

               “อยากมาคุยด้วย”

               อยากมาคุยด้วย แต่น้ำเสียงและสีหน้าเหมือนมาหาเรื่องเลยเว้ย ยัยมนุษย์ป้า!

               “คุยเรื่องอะไรคะ ช่วงนี้เราก็ไม่ได้ร่วมงานกันเลยนี่”

               “บอกมา ผู้ชายคนที่อยู่ในข่าวน่ะใคร”

               “ผู้ชายในข่าว...ข่าวไหนล่ะคะ”

               “แกอย่ามาไขสือนะ!!!” กุมาริกาถึงกับเซถลาไปชนเข้ากับผนังด้านข้างเมื่อจู่ๆ ทิชากรก็เข้ามาผลักเธออย่างเอาเรื่อง แม้จะไม่ได้เจ็บตัวอะไรแต่กุมาริกาก็ได้แต่มองทิชากรอย่างอึ้งๆ ถึงจะเป็นไม้เบื่อไม้เมากันแต่ก็ไม่เคยถึงขั้นลงมือแบบ แล้ววันนี้ทิชากรเกิดบ้าอะไรขึ้นมา

               “บอกฉันมานะว่าผู้ชายคนที่เป็นข่าวกับแกน่ะคือใคร คนที่เป็นทหารเรือน่ะ!”

               ทหารเรือ...อ๋อ เธอเข้าใจแล้ว ตั้งแต่ที่เธอเข้ามาวงการมาเนี่ยเธอก็ได้พอได้ยินมาว่าทิชากรคลั่งรักทหารเรือคนหนึ่งมาก มากจนต้องไปตามตื๊อเขาแต่ฝ่ายชายก็ไม่เล่นด้วยถึงกับหนีทิชากรขึ้นเรือไปกินนอนกลางทะเลเลย ครั้งหนึ่งตอนที่เธอเป็นตัวแทนของครอบครัวไปรับขวัญหลานสาวของคุณลุงทิชากรก็เคยไปรับขวัญเด็กน้อยที่บ้านเดียวกันกับเธอ แต่ตอนนั้นเธอสนใจแค่หลานตัวน้อยแล้วเธอก็ยังไม่ได้รักคุณลุงเธอก็เลยไม่ได้สนใจอะไร

               “คุณพี่กำลังเข้าใจว่าทหารเรือคนที่เป็นข่าวกับน้ำเมยคือคนเดียวกันกับคนที่คุณพี่หมายตาอยู่หรอคะ”

               “ฉันไม่ได้หมายตา เรนเจอร์เขาเป็นแฟนของฉัน!”

               เรนเจอร์...ใช่เลย คุณลุงแฝดน้อง นี่โลกมันกลมได้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่ว่า...คุณลุงแฝดน้องเป็นแฟนกับเพลงพิณไม่ใช่หรอ ดูออกจะรักกันดีแล้วดูท่าผู้หลักผู้ใหญ่ก็รับรู้ในความสัมพันธ์ด้วย และที่สำคัญ...เพลงพิณคนนั้นน่ารักกว่ายัยป้านี่ตั้งเยอะ

               “อุ๊ยพี่เรนเจอร์น่ะหรอคะ คุณพี่รู้ได้ยังไงคะว่าพี่เรนเจอร์คือคนที่เป็นข่าวกับน้ำเมย” ยัยป้านี่น่าจะมโนไปเองคนเดียว ดี! เดี๋ยวจะแกล้งให้อกแตกตายเล่น “อุตส่าห์ปิดข่าวแล้วนะเนี่ย”

               “นี่แกไปยุ่งกับแฟนของฉันจริงๆ หรอฮะ!”

               “ก็ไม่เห็นมีเขียนติดหน้าฝากเอาไว้นี่คะว่าใครเป็นเจ้าของ แล้วว่าแต่ว่าทำไมแฟนคุณพี่ถึงมาแอบแซ่บกับน้ำเมยล่ะคะ คุณพี่ไม่แซ่บแล้วหรอเขาเลยไม่อยากกิน”

               “นังเด็กบ้า!!!”

               “จุ๊ๆๆๆ” กุมาริการีบเอานิ้วแตะปากเพื่อบอกให้อีกฝ่ายเงียบๆ “เบาได้เบาค่ะคุณพี่ พี่ๆ นักข่าวยังอยู่กันเยอะนะคะเดี๋ยวเป็นข่าวน้ำเมยไม่รู้ด้วยนะ” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักออกมาเพราะรู้ดีว่าทิชากรคงไม่อยากเป็นข่าวหรอก “ว่าแต่...แฟนคุณพี่ก็แซ่บดีนะคะ ถ้าหวงนักก็ใส่ปลอกคอเอาไว้ดีๆ นะเดี๋ยวถ้าเผลอน้ำเมยจะแอบไปแซ่บด้วยใหม่”

               ทิชากรมองกุมาริกาเดินจากไปด้วยความเจ็บใจ จะทำอะไรก็ทำไม่ได้เพราะที่นี่เป็นโรงแรมของกุมาริกาและนักข่าวก็ยังอยู่กันเยอะ ความวัวไม่ทันหายความควายก็เข้ามาแทรก ตนก็นึกว่าจะมีแค่เพลงพิณเท่านั้นที่ต้องจัดการ นี่ยังจะมียัยเด็กกวนประสาทโผล่เข้ามาอีกคนหรอ นังน้ำเมย นังเด็กบ้าฝากเอาไว้ก่อนเถอะ!!!

               หลังงานแถลงข่าวของกุมาริกาทุกคนก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าตกลงชายที่เป็นข่าวกับเธอคือใคร เมื่อมีข่าวใหม่ๆ เกิดขึ้นข่าวของกุมาริกาก็ค่อยๆ ซาลงไป แต่กุมาริกาก็โล่งใจได้ไม่นานเมื่อมีข่าวอักษรย่อออกมาอีก โดยหัวข้อข่าวขึ้นว่า นางเอกคนดังอักษรย่อ นม.แอบแซ่บแฟนหนุ่มของรุ่นพี่ ทช. งานนี้มองลงมาจากดาวอังคารกุมาริกาก็รู้แล้วว่าทิชากรคงจะจ้างคนมาปั่นข่าวใส่ร้ายตนอีกแน่ๆ ยัยป้านี่ท่าจะกัดไม่ปล่อยจริงๆ งานนี้ต้องตีป้าแก่ให้หลังหัก

               “อุ๊ยอักษรย่ออะไรกันคะ ไม่ใช่น้ำเมยหรอกค่ะ” กุมาริกาให้สัมภาษณ์อีกครั้งในงานอีเว้นท์แห่งหนึ่ง ซึ่งนักข่าวได้เข้ามาสอบถามเรื่องนี้กับเธอ “ก็ไม่ทราบเหมือนกันนะคะว่าข่าวนี้มาจากไหน เป็นข่าวที่ปั่นขึ้นมาลอยๆ รึเปล่าก็ไม่ทราบค่ะ น้ำเมยก็เป็นคนมีศักดิ์ศรีนะคะ กว่าจะเป็นน้ำเมยคนนี้ได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยน้ำเมยไม่กล้าเอาชื่อเสียงของตัวเองไปทำเรื่องแย่ๆ อย่างแย่งแฟนชาวบ้านหรอกค่ะ”

               “คุณลุงของน้องน้ำเมยยังโสดแน่ใช่มั้ยคะ”

               “ล้านเปอร์เซ็นต์ค่ะ คุณลุงยังโสดสนิท” เธอตอบนักข่าว

               “ทำไมถึงมั่นใจขนาดนี้ล่ะคะ”

               “ก็เพราะน้ำเมยรู้จักกับครอบครัวของคุณลุงนี่คะ อีกอย่างคุณพ่อกับคุณแม่ของเราก็เป็นเพื่อนกัน ถ้าคุณลุงมีเจ้าของแล้วจริงๆ ทางบ้านของน้ำเมยก็ไม่โอเคเหมือนกันค่ะ ถ้าในข่าวคือการแย่งแฟนงั้นข่าวนี้คงไม่เกี่ยวกับน้ำเมยแล้วล่ะ”

               “แต่คุณทิชาออกมายอมรับนะคะว่าเขาคือคนในข่าว”

               “อ้าว พี่ทิชามีแฟนแล้วหรอคะทำไมน้ำเมยไม่เคยรู้มาก่อนล่ะ รูปคู่ก็ไม่เห็นมี วันพิเศษเทศกาลดีๆ ก็ไม่เห็นมีโมเมนต์กับแฟนเลย น้ำเมยเข้าใจว่าพี่ทิชาเป็นโสดมาโดยตลอดเลยนะคะ” ว่าแล้วกุมาริกาก็แอบหันไปยักคิ้วกับมอลลี่ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เรื่องนี้ตนได้โทรไปถามกับเพลงพิณมาแล้ว และได้ข้อมูลมาว่าทิชากรตามตื้อผู้กองกวินทร์มานานแต่ฝ่ายชายก็ไม่เคยสนใจซ้ำยังบล็อกทิชากรจากโลกโซเชียลอีก งานนี้ท่าทางยัยป้าทิชาจะเป็นแค่แฟนมโนของคุณลุงแฝดน้อง

               “ถ้าพี่ทิชามีแฟนจริงๆ ก็ควงมาเปิดตัวเลยสิคะ ควงมาแบบตัวเป็นๆ เลยนะคะน้ำเมยอยากเห็นแฟนของพี่ทิชาค่ะ อยากแสดงความยินดีด้วย” เหอะ! ลำพังแค่หน้าผู้ชายเขายังไม่อยากเจอแล้วยัยป้าทิชาจะลากคุณลุงแฝดน้องมาเปิดตัวได้ยังไง เรื่องนี้กุมาริกาปัดข่าวออกจากตัวได้แล้ว ส่วนที่เหลือก็ต้องให้นักข่าวตามไปกดดันให้ทิชากรเปิดตัวแฟนเอาแล้วกัน

               แล้วก็เป็นอย่างที่กุมาริกาคิดเอาไว้จริงๆ เมื่อนักข่าวกลับไปถามทิชากรว่าแฟนหนุ่มของเธอคือใคร คบกันตอนไหนแต่ทิชากรก็ไม่อาจให้ข้อมูลอะไรได้และไม่อาจให้ผู้กองกวินทร์มาเปิดตัวกับเธอได้ตามคำท้าทายของกุมาริกา ทำให้คนมองว่าข่าวนี้เป็นแค่ข่าวลือเท่านั้นและแฟนคลับของกุมาริกาก็ไม่พอใจที่มีคนมากุข่าวใส่ร้ายเธอแบบนี้จนต้องออกมาปกป้องดาราสาวคนดัง เรียกได้ว่ากุมาริกาได้ซีน ได้ความเห็นใจจากทุกๆ คนไปโดยปริยายต่างจากทิชากรที่ดูเสียหน้ามากๆ กับข่าวนี้

               กุมาริกากลับมาที่นครพนมอีกครั้งเพราะมีงานถ่ายแบบที่นี่ และเมื่อมาที่นี่แล้วเธอก็ไม่ลืมที่จะแวะมาที่สถานีเรือนครพนมด้วย เธอมาด้วยความหวัง...หวังว่าจะได้เจอกับคุณลุงของเธออีกครั้งเพราะตอนนี้ข่าวของเธอกับเขาก็ซาลงไปเยอะแล้ว เพลงพิณบอกเธอว่าพอข่าวของเธอเงียบและผู้คนไปให้ความสนใจข่าวอื่นๆ เหตุการณ์ทางนี้ก็คลี่คลายลง ผู้กองกวินทร์ที่ต้องเก็บตัวเงียบอยู่แต่ภายในสถานีเรือตอนนี้สามารถออกไปข้างนอกได้แล้ว แต่ก็ยังเป็นการออกไปข้างนอกในฐานะของประชาชนทั่วไปไม่ใช่เจ้าหน้าที่ทหาร กุมาริกาได้ยินแต่ข่าวคราวของผู้กองกวินทร์จากเพลงพิณเท่านั้นในขณะที่ข่าวคราวของคุณลุงของเธอกลับเงียบหายราวกับเขาไม่เคยมีตัวตน เบอร์โทรของเขาก็ยังติดต่อไม่ได้อีกเช่นเคยจนกุมาริกาอดคิดไม่ได้ว่าหรือเพลงพิณจะให้เบอร์ผิดกับเธอมา นึกแล้วก็ขำ อย่าว่าแต่ทิชากรจะเอาตัวผู้กองกวินทร์ไปออกสื่อไม่ได้เลย แม้แต่เธอเองก็เอาคุณลุงไปออกสื่อไม่ได้เหมือนกัน

               (“น้ำเมยตอนนี้เราอยู่ที่ไหนฮะ ป้าเผลอหน่อยเดียวก็หนีออกจากโรงแรมไปเที่ยวอีกแล้วหรอ ป้าอุตส่าห์จองคอร์สสปาหน้าเอาไว้ให้เวลาถ่ายแบบหน้าตาจะได้ผ่องๆ ไงลูก”)

               “น้ำเมยมาตามหาคุณลุงค่ะ”

               (“คุณลุง...”) มอลลี่กลอกตาไปมาใส่โทรศัพท์มือถือ สงสารหลานก็สงสาร จนป่านนี้แล้วกุมาริกาก็ยังไม่ได้เจอผู้กองกรินทร์ทั้งๆ ที่ตอนแถลงข่าวกุมาริกาก็อุตส่าห์บอกผ่านสื่อไปแล้วว่าจะรอเขา พ่อทหารพรานคนนั้นช่างใจร้ายเหลือเกินที่ทำให้หลานสาวของตนต้องรอเก้อและคอยตามรักอยู่แบบนี้ ความรักนี้แทบจะไม่มีอุปสรรคใดๆ เลยเพราะกริชชานนท์กับน้ำอิงก็อนุญาตหากกุมาริกาจะคบหาดูใจกับผู้กองกรินทร์ เพียงแค่มีข้อแม้ว่าต้องอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่และอย่าทำอะไรเสียหาย อย่าหลอกลวงกันแค่นั้นพอ ผู้กองกรินทร์เงียบหายไปแบบนี้มอลลี่เองก็เริ่มไม่สบายใจ หรือว่าเขาจะไม่ได้รักกุมาริกา หรือที่ผ่านมามันก็แค่หมาหยอกไก่เท่านั้น

               (“ป้าว่าน้ำเมยถอดใจดีมั้ยลูก ป้าเห็นน้ำเมยตามหาเขามานานแล้วนะ ถ้าคนเรามันมีใจมันก็ต้องตอบรับหัวใจกันแล้วไม่ใช่มาหลอกให้รักแล้วก็หนีหายไปแบบนี้”)

               “คุณลุงอาจจะติดงานก็ได้นะคะคุณป้า คุณเพลงพิณเขาก็เคยบอกอยู่ว่าคุณลุงมีงานเยอะ”

               (“เฮ้อ! เด็กน้อยเอ้ย ป้าก็กลัวแต่เราจะถูกผู้ใหญ่หลอกนี่แหละ ความรักในชีวิตจริงมันไม่เหมือนกับบทของละครที่น้ำเมยเคยแสดงนะลูก ตอนจบของละครอาจจะจบที่การแต่งงานของพระเอกกับนางเอก แต่ในชีวิตจริงการแต่งงานมันก็แค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น น้ำเมยต้องเผื่อใจเอาไว้นะลูก”)

               “น้ำเมยจะเผื่อใจเอาไว้ค่ะ อยากน้อยขอแค่ได้เจอคุณลุงแฝดน้องก็พอค่ะ น้ำเมยจะได้ถามคุณลุงแฝดน้องว่าพี่ชายของเขาอยู่ที่ไหน” ก็หวังว่าครั้งนี้ผู้กองกวินทร์จะช่วยเหลืออะไรเธอบ้าง เห็นใจเธอซักนิดก็ยังดี กุมาริกาได้แต่หวังเมื่อวางสายจากมอลลี่ก่อนจะเข้าไปสอบถามทหารที่อยู่ภายในสถานีเรือว่าตอนนี้ผู้กองกวินทร์อยู่ที่ไหน ซึ่งทหารนายนั้นก็บอกมาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ร้านกาแฟของสถานนีเรือ

               “ร้านกาแฟ Cafe De Kong งั้นหรอ” กุมาริกาขับรถไปตามเส้นทางที่ทหารนายนั้นบอก ร้านกาแฟ Cafe De Kong เป็นร้านกาแฟของสถานีเรือนครพนมแต่จะแบ่งสัดส่วนอย่างชัดเจนระหว่างจุดที่ตั้งร้านกาแฟและส่วนหน่วยงานทางการทหาร ทั้งนี้ก็เพื่อไม่ให้นักท่องเที่ยวเผลอหลงเข้าไปในส่วนของหน่วยงานราชการ

               ร้านกาแฟที่ว่าตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง มีโซนระเบียงที่นั่งอันร่มรื่นสำหรับดูวิวแม่น้ำแล้วยังสามารถขึ้นไปนั่งชมวิวจิบกาแฟในส่วนดาดฟ้าของร้านได้อีกด้วย รอบๆ ร้านกาแฟมีสวนหย่อมสวยๆ มีเรือลำใหญ่ที่ปลดประจำการแล้วจอดอยู่ด้านข้างเป็นอนุสาวรีย์เพื่อการเรียนรู้และเป็นมุมถ่ายภาพที่ระลึก นอกจากนี้ก็ยังมีกรงเลี้ยงกระต่ายน่ารักๆ ให้นักท่องเที่ยวได้ป้อนอาหารอีก เนื่องจากในวันที่กุมาริกามาเป็นวันธรรมดาและเป็นช่วงบ่ายแล้วนักท่องเที่ยวก็เลยไม่ค่อยมีมาก ทันทีที่หญิงสาวเดินเข้าไปในร้านพนักงานของร้านก็หันมามองเธอเป็นตาเดียว แทบไม่อยากจะเชื่อกันว่าวันนี้ดาราสาวคนดังจะให้เกียรติมาเยือนถึงที่ร้าน

               “คุณน้ำเมย!!!” กุมาริกายิ้มหวานๆ และค้อมศีรษะเป็นเชิงทักทายพนักงานในร้านทุกคน ความเป็นกันเองของกุมาริกาทำให้พนักงานในร้านปลื้มกันอย่างสุดๆ เสียงกรี๊ดของพนักงานหญิงในร้านทำให้ชายหนุ่มสองคนที่นั่งอยู่บนส่วนของดาดฟ้าชะเง้อลงมามองว่าเกิดอะไรขึ้น ฟังจากเสียงก็พอจับใจความได้ว่าเหมือนจะมีดาราสาวคนดังอย่างกุมาริกามาเยือนที่นี่

               “พี่สะใภ้มา” ข้ามโขงว่ายิ้มๆ แล้วมองคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน ผู้กองหนุ่มที่มีแมวสีขาวตัวอ้วนติดกิ๊บสีชมพูนั่งอยู่บนไหล่ก็เลยยักไหล่เบาๆ ตอบอย่างไม่ใส่ใจ ตอนนี้กุมาริการู้แล้วว่าคนที่ตัวเองตกหลุมรักคือใครเขาก็เลยไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนอะไรอีก

               ฝ่ายกุมาริกาก็ยังคงมองหาผู้กองกวินทร์ไปทั่วร้าน แต่ก็ไม่เจอใครเลยนอกจากพนักงานของที่ร้านเท่านั้น เอ...หรือว่าเขาจะไปแล้วนะ

               “ที่ร้านมีลูกค้าคนอื่นอีกมั้ยคะ” เธอถามพนักงานร้านกาแฟที่เข้ามาขอถ่ายภาพด้วย

               “มีอยู่ด้านบนอีกสองท่านค่ะ” พนักงานสาวชี้ขึ้นไปยังดาดฟ้า ซึ่งกุมาริกาก็ไม่รอช้ารีบขึ้นไปที่ดาดฟ้าของร้านกาแฟทันทีเมื่อถ่ายภาพกับเหล่าพนักงานของร้านเสร็จแล้ว

               ดาดฟ้าของร้านกาแฟได้รับการตกแต่งอย่างน่ารักและร่มรื่น มีทั้งมุมโต๊ะเก้าอี้และมุมนั่งบนเชือกตาข่าย แต่ทว่า...บนนี้กลับมีลูกค้าแค่สองคนอย่างที่พนักงานของร้านกาแฟว่า ทั้งสองคนเป็นชายหนุ่มสวมกางเกงยีนและใส่เสื้อแจ็คเก็ตทับเสื้อยืดสีเข้มด้านใน ใส่หมวกแก๊ปกันด้วย กุมาริกายิ้มออกทันทีที่เห็นหน้าชายคนที่มีแมวตัวอ้วนสีขาวติดกิ๊บนั่งอยู่บนไหล่ เธอจำได้ทั้งทั้งคนแล้วก็แมวเลยล่ะ

               “สวัสดีค่ะคุณลุงแฝดน้อง” เธอเดินฉีกยิ้มแฉ่งเข้าไปทักทายผู้กองหนุ่ม ซึ่งเขาก็เพียงแค่พยักหน้ารับแล้วหยิบแว่นตาดำออกมาสวมพร้อมกับเก๊กมาดเท่ เห็นแล้วกุมาริกาก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ ถ้าเธอไม่ได้หลงรักพี่ชายของเขานะจ้างให้เธอก็ไม่ยอมบากหน้ามาหาเขาหรอก เธอคิด ก่อนจะมองมาทางชายอีกคนที่หน้าตาดูหล่อเหลามากแต่ดวงตาดุดัน นี่ถ้าเขาไม่หันมายิ้มให้เธอเธอคงกลัวเขาไปแล้วนะเนี่ย ท่าทางน่าจะเป็นทหารเหมือนกันด้วย เธอว่าเธอเคยเห็นเขาที่งานพระธาตุนะ ตอนนั้นเพลงพิณออกมารำแล้วเขาก็เล่นดนตรี

               “สวัสดีครับ ผมเรือโทนายแพทย์ข้ามโขง เป็นพี่ชายของน้องเพลงน่ะครับ” พี่ชายของเพลงพิณ...โห มีพี่ชายเป็นหมอรูปหล่อขนาดนี้เลยหรอเนี่ย แต่เหมือนผู้ชายคนนี้จะดูเป็นมิตรมากกว่าตาลุงแฝดน้องอีกนะ

               “สวัสดีค่ะคุณหมอข้ามโขง เอ๊ะ หรือต้องเรียกผู้หมวดคะ”

“เรียกคุณหมอเฉยๆ ก็ได้ครับ ใครๆ ก็เรียกผมแบบนี้”

“ค่ะคุณหมอ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ เออ...ขอนั่งด้วยคนได้มั้ยคะ”

               “อ้อ เชิญเลยครับ” ว่าแล้วข้ามโขงก็รีบลุกขึ้นมาขยับเก้าอี้ให้หญิงสาวพร้อมกับผายมือเชิญเธออย่างสุภาพ รอยยิ้มของเขาช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นเยอะเลย ส่วนตาลุงแฝดน้องก็ยังคงเก๊กจิบกาแฟอยู่

               “วันนี้...ไม่ทำงานกันหรอคะ” นี่ยังเป็นเวลาราชการอยู่เลยนะเนี่ย ทำไมพวกเขาไม่แต่งเครื่องแบบทหารล่ะ

               “นี่แหละงาน กำลังทำงานอยู่” คนที่มีแมวเกาะไหล่อยู่พูดขึ้น กุมาริกาก็เลยได้แต่ทำหน้าแหยๆ ใส่คนที่หาความเป็นมิตรไม่ได้ ใช่ซี้ เธอไม่ใช่น้องเพลงพิณคนสวยของเขานี่

               “คุณน้ำเมยมาเที่ยวหรอครับ สั่งอะไรทานแล้วยังครับถ้าไม่รังเกียจผมอยากเป็นเจ้ามือเลี้ยงขนม”

               “ยังไม่ได้สั่งค่ะคุณหมอ คือ...ฉันไม่ได้มาเที่ยว ฉันมาหาเขา” เธอหันมามองทางผู้กองหนุ่มอีกครั้ง ตาบ้านี่ท่าจะไม่รับแขกจริงๆ ด้วยแฮะ

               “ฉันจะมาถามข่าวพี่ชายของคุณ...พี่ซีลอยู่ที่ไหนหรอคะ”

               “พี่ซีล!” ผู้กองหนุ่มทำเสียงสูงขึ้นมา “คุณเรียกพี่ชายผมว่าพี่ซีลงั้นหรอ”

               “อ้าว ก็ทำไมจะเรียกไม่ได้ล่ะเขาแก่กว่าฉันตั้งหลายปี คุณป้าแก้มบอกฉันมา”

               “โอ้โห นี่คุณรุกพี่ชายผมจนถึงขั้นไปตีซี้กับแม่ของผมเลยหรอเนี่ย ไม่ไปตีซี้หลานๆ ของผมด้วยเลยล่ะ”

               “ไปตีซี้เรียบร้อยแล้ว น้องชมพูกับน้องโมกชอบฉันมากๆ หลานๆ ยินยอมพร้อมใจที่รับฉันไปเป็นคุณป้าของพวกเขา” ท่าทางมั่นหน้ามั่นใจของกุมาริกาทำให้ข้ามโขงแอบหัวเราะตาม น่าดีใจแทนผู้กองกรินทร์จริงๆ ที่มีดาราสาวคนสวยมาตามรักตามตื้อแบบนี้ “ตกลงคุณจะช่วยบอกฉันได้รึเปล่าคะว่าพี่ชายของคุณเขาอยู่ที่ไหน ฉันโทรหาเขาไม่ติด”

               “พี่ซีลอยู่ที่แม่สอด ฐานปฏิบัติตั้งอยู่กลางป่าลึกสัญญาณคงไม่มี”

               “คุณพาฉันไปหาเขาได้มั้ยคะ นะคะถือว่าฉันขอร้อง”

               “คุณจะอยากเจอพี่ชายผมทำไมนักหนา”

               “ก็ฉันอยากเจอเขานี่ ฉันรักเขา คิดถึงเขา อ้อจริงสิ คุณหมอล่ะคะทราบมั้ยว่าพี่ซีลอยู่ที่ไหน คุณหมอพาฉันไปหาเขาได้รึเปล่า เดี๋ยวฉันให้ค่าเสียเวลาแบบทุ่มไม่อั้นเลยค่ะ”

               “รู้ว่าบ้านรวย ไม่ต้องเอาเงินมาฟาดหัวกันหรอกข้ามโขงเขาไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน” ชริ! กุมาริกาเบะปากใส่คนที่ว่าให้เธอ แต่เธอก็ยังคงมองข้ามโขงอย่างมีความหวัง

               “คือ...ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับว่าฐานของพี่ซีลอยู่ตรงไหน รู้แค่ว่าเป็นกรมทหารพรานที่ 35 แต่ที่กรมนี้เขามีหลายฐานหลายหน่วยมากนะครับ อีกอย่างพื้นที่ชายแดนแบบนี้ก็ค่อนข้างอันตรายผมว่าคุณน้ำเมยอย่าไปเลยจะดีกว่านะครับ ไว้พี่ซีลออกมาจากป่าแล้วผมจะให้น้องเพลงช่วยโทรไปบอกก็แล้วกัน”

               คำบอกเล่าของข้ามโขงทำให้กุมาริกาหน้าจ๋อยไปอย่างผิดหวัง เธอดูหดหู่มากๆ จนข้ามโขงรู้สึกได้ ถ้าเขารู้ว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์อยู่ที่ไหนเขาก็อยากจะช่วยบอกเธออยู่หรอก น่าเห็นใจคนมีความรักจริงๆ ที่ใดมีรักที่นั่นมีทุกข์...นี่ดีนะเนี่ยที่เขายังไม่เคยมีความรักแบบหนุ่มสาว ไม่งั้นเครียดตายเลย ข้ามโขงคิดก่อนจะมองไปทางพนักงานของร้านที่ขึ้นมาเก็บจานขนมที่ลูกค้าโต๊ะก่อนหน้านี้วางเอาไว้ ตอนแรกเขาก็ว่าจะกวักมือเรียกพนักงานมาเพื่อสั่งขนมให้กุมาริกา แต่ทว่าผู้เป็นพี่ชายกลับเป็นคนสั่งตัดหน้าเขาเสียก่อน

               “เอานมชมพูเย็นแก้วหนึ่งกับทอฟฟี่เค้กให้คุณน้ำเมยนะครับ”

               หืม...กุมาริกาหันมามองหน้าคนที่สั่งขนมให้ทันที...

               “คุณรู้ด้วยหรอว่าฉันชอบนมชมพูเย็นๆ กับทอฟฟี่เค้ก”

               “ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้นแหละ คุณเคยให้สัมภาษณ์ในรายการทีวีไม่ใช่หรอ”

               “อ้อก็จริง” แฟนคลับของเธอยังชอบซื้อทอฟฟี่เค้กมาให้เธอเลย แต่เธอก็กินมากไม่ได้เพราะต้องควบคุมน้ำหนักตามที่ป้ามอลลี่บอก

               จนเมื่อพนักงานเอาเครื่องดื่มกับขนมมาให้กุมาริกาก็ยังคงทำหน้าหงอยอยู่ เธอเหม่อมองออกไปยังแม่น้ำโขงเบื้องหน้า มีอุโมงค์นาคราชทอดเลียบริมฝั่งโขง บ่ายแก่ๆ แบบนี้ถ้าได้มานั่งดูวิวแม่น้ำโขงกับคุณลุงก็คงจะดีสินะ วันนี้เธอมาเก้อจริงๆ ไม่มีใครช่วยอะไรเธอได้เลยซักคน

               “ฉันจะกลับแล้ว”

               “อ้าวจะกลับแล้วหรอครับ” ข้ามโขงร้องถามเมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมแตะเครื่องดื่มกับขนมตรงหน้าเลย เห็นเอาแต่นั่งเหม่อทำหน้าหงอยๆ จนเอาอดสงสารไม่ได้

               “ก็ฉันไม่รู้นี่คะว่าจะอยู่ต่อทำไม ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อกินขนมหรือดูวิวแม่น้ำโขง...ฉันแค่มาตามหาคุณลุงของฉันเท่านั้นค่ะ”

               “ไม่ทานขนมให้หมดก่อนล่ะครับ”

               “กินไม่ลง...” สีหน้าของกุมาริกาดูผิดหวังอย่างสุดๆ ถ้าดูให้ดีข้ามโขงเห็นว่าเธอน้ำตาคลอด้วย นี่เขาจะช่วยเธอยังไงดีเนี่ย เขาไม่ชอบเห็นน้ำตาของผู้หญิงเลย เขาไม่ชอบเห็นใครร้องไห้

               “ฉันกลับก่อนนะคะคุณหมอ สวัสดีค่ะ” เธอยกมือขึ้นไหว้ลาข้ามโขงก่อนจะหันมาทางใครอีกคนที่เอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมให้ความช่วยเหลืออะไรเธอเลย คนอะไรใจดำเป็นบ้า

               “กลับก่อนนะ”

               “จะไปไหนก็ไปเถอะ”

               “ฉันไม่ได้บอกคุณ” กุมาริกาชักสีหน้าใส่ก่อนจะยื่นมือไปลูบหัวน้องแมวตัวอ้วนสีขาวที่ยังคงนั่งอยู่บนไหล่ของเขา แมวอะไรก็ไม่รู้น่ารักเป็นบ้า ยิ่งติดกิ๊บยิ่งน่ารักท่าทางก็แสนรู้เสียด้วย “ฉันบอกลาน้องแมว น้องแมวน่ารัก” ข้ามโขงหัวเราะออกมาลั่นเมื่อได้ยินแบบนี้ จนเมื่อกุมาริกาเดินลงไปจากดาดฟ้าของร้านกาแฟแล้วเขาก็ยังหัวเราะอยู่ ไงล่ะ! เก๊กดีนักหน้าแตกเลย

               “ใกล้ได้เวลาแล้วพี่เรนเจอร์ เราไปกันเลยมั้ย” เมื่อคล้อยหลังกุมาริกาไปได้สักพักแล้วข้ามโขงก็พูดขึ้นแล้วมองไปยังอีกฝั่งของแม่น้ำโขง คาดว่าคืนนี้คงได้ลุยงานยาวๆ

               “อืม ไปสิ” แต่ยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้ขยับตัวลุกไปไหนก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าของร้านกาแฟ เพลงพิณฉีกยิ้มหวานๆ ให้พี่ชายทันทีที่ได้เจอเขาเช่นเดียวกับที่แมวตัวอ้วนสีขาวรีบกระโดดเข้าไปหาเธอ

               “อ้าวน้องเพลง ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะคะลูก” เธออุ้มน้องแมวของตัวเองขึ้นมาก่อนจะเดินเข้าไปหาพี่ชายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้...

               “สวัสดีค่ะพี่ซีล นี่พี่ซีลมาที่นครพนมตั้งแต่เมื่อไหร่หรอคะ”

               “อะไรนะ!” ข้ามโขงร้องขึ้นมาทันทีแล้วหันควับมามองคนที่นั่งดื่มกาแฟอยู่กับเขาตลอดบ่ายวันนี้ เมื่อกี้นี้น้องสาวของเขาเรียกผู้กองกวินทร์ว่าอะไรนะ!!!

               “ตกลงพี่เป็นใครกันแน่เนี่ย! พี่ซีลหรือพี่เรนเจอร์!!!” พอเขาถาม อีกฝ่ายก็ถอดแว่นตาดำออกแล้วยิ้มให้เพลงพิณอย่างใจดี

               “สวัสดีค่ะน้องเพลง วันนี้มีรำหรอคะแต่งชุดนางรำมาสวยเลย”

               “ค่ะ มีรำบวงสรวงที่ลานพญาศรีสัตตนาคราช พี่ซีลจะไปดูน้องเพลงรำมั้ยคะ” เพลงพิณยกมือข้างหนึ่งขึ้นตั้งวงให้พี่ชายทั้งสองคนดู ตอนนี้เธอแต่งชุดนางรำอย่างงดงามด้วยผ้าซิ่นไหม ห่มผ้าแถบสีชมพูอ่อนเป็นเกาะอกครึ่งตัวมีผ้าโปร่งพลิ้วๆ สีเดียวกันเป็นสไบเฉียงพาดที่ไหล่เล็กๆ ข้างซ้าย เครื่องประดับทั้งสร้อยคอ สังวาลย์ ต่างหู เข็มขัด กำไลข้อมือและข้อเท้าล้วนเป็นเครื่องประดับทองรูปพญานาค และรัดเกล้าที่เธอใส่ก็ยังเป็นรัดเกล้าเศียรพญานาคด้วย “น้องเพลงมาแวะซื้อเครื่องดื่มกับขนมให้น้องๆ นางรำค่ะ เห็นพนักงานที่ร้านบอกว่าพี่ข้ามโขงอยู่ที่นี่น้องเพลงเลยแวะมาหา ตอนนี้อาร์ตี้กำลังสั่งขนมรออยู่ข้างล่างค่ะ”

               ข้ามโขงยังงงเป็นไก่ตาแตกอยู่จนไม่ได้ฟังน้องสาวพูด เขาสับสนไปหมดแล้วตอนนี้ นี่พี่แฝดเล่นบ้าอะไรกันอยู่เนี่ย ถึงว่าสิพอเห็นน้องสาวเขาแล้วไม่กระโดดเข้าไปกอดเหมือนทุกที ที่แท้ก็เพราะว่าเขาไม่ใช่ผู้กองกวินทร์นี่เอง

               “พี่เล่นบ้าอะไรของพี่เนี่ย แล้วพี่เรนเจอร์ล่ะไปไหน”

               “เรนเจอร์หรอ รออยู่ที่รถแล้วมั้งป่านนี้ เห็นแกบอกว่าอยากดื่มกาแฟพี่เลยมานั่งดื่นเป็นเพื่อนไง”

               “อ้าว นี่พี่ข้ามโขงไม่ทราบหรอคะว่าที่นั่งอยู่ด้วยเนี่ยคือพี่ซีล” ได้ฟังทั้งสองคนพูดกันแล้วเพลงพิณก็อดขำไม่ได้ พี่แฝดคู่นี้แยกยากจริงๆ ยิ่งมีน้องแมวมาอยู่ด้วยแบบนี้เป็นใครก็ต้องคิดว่าเป็นผู้กองกวินทร์ทั้งนั้น

               “ตัดหูทิ้งคนละข้างดีมั้ย” ข้ามโขงแอบบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวแล้วก็เหมือนเพิ่งนึกอะไรได้ “ให้ตายเถอะพี่ซีล แล้วเมื่อกี้นี้ล่ะ ที่คุณน้ำเมยเขามาหาพี่น่ะ” สาวในฝันมานั่งบอกรักบอกคิดถึงอยู่ตรงหน้าแท้ๆ ก็ยังแกล้งได้ลงคอ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมใครๆ ถึงได้เรียกเขาว่าเจ้าชายน้ำแข็ง แล้วเมื่อกี้นี้ก็พูดซะอย่างกับเป็นผู้กองกวินทร์จริงๆ ด้วยนะ

               “อ้าวคุณน้ำเมยมาหรอคะ”

               “ใช่ เมื่อกี้นี้ก็มานั่งบอกรักบอกคิดถึงพี่ซีลอยู่นี่แหละ ดูซิคนเรา แกล้งแฟนได้ลงคอ”

               “อะไร ใครเป็นแฟนใคร” เจ้าชายน้ำแข็งทำไม่รู้ไม่ชี้ทั้งๆ ที่ตอนนี้หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้ว เมื่อกี้นี้เขารึก็แอ๊บแทบตาย ยัยเด็กดื้อของเขาก็ยังแยกเขาไม่ออกอยู่ดี

               “เขามานั่งบอกคิดถึงขนาดนี้พี่ยังใจแข็งได้ลงคอหรอ ทำไมไม่รีบเฉลยกับเขาไปล่ะว่าพี่อยู่นี่แล้ว”

               “ไม่ ไม่อยากเป็นเสือ อยากเป็นเหยื่อที่ถูกล่าบ้าง นี่เข้าใจสารวัตรพนาเลยนะเนี่ยว่าตอนถูกผู้หญิงรุกมันเป็นยังไง ฟินเป็นบ้า ไม่ต้องไปบอกเขานะว่าพี่อยู่ที่นี่” ผู้กองกรินทร์ชี้นิ้วกำชับกับสองพี่น้อง เพลงพิณกับข้ามโขงก็เลยได้แต่หันมามองหน้ากันอย่างไม่เข้าใจพี่ชาย จะสงสารก็แต่กุมาริกาที่จนป่านนี้ก็ยังออกตามหาเขาอยู่

               “พี่ซีลใจร้าย น้องเพลงไม่อยากคุยด้วยแล้วไปทำงานดีกว่า” เธออดงอนเขาไม่ได้ กุมาริกาโทรมาถามข่าวคราวของเขาจากเธอบ่อยมาก บ่งบอกว่าหลงรักเขาอย่างสุดๆ แต่เขาก็ยังใจร้ายได้ลงคอ นี่ถ้าผู้กองกวินทร์มาแกล้งเธอแบบนี้บ้างนะ เธอไม่ยอมแน่ๆ

               ผู้กองกรินทร์ได้แต่มองน้องสาวอุ้มแมวเดินจากไปอย่างยิ้มๆ ก่อนที่สีหน้าและแววตาของเขาจะเปลี่ยนไปเมื่อยามนึกถึงกุมาริกา ใช่ว่าเขาอยากจะทำแบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากมีคนรักยิ่งเห็นน้องชายได้คลอเคลียกับเพลงพิณทุกวันเขาก็อิจฉาอยากจะมีคนรักไว้คลอเคลียบ้าง แต่...จะว่าไปการใช้ชีวิตของเขาและเธอมันก็ต่างกันจนเกินไป อย่างเพลงพิณนั้นเธอเกิดมาในครอบครัวทหาร เข้าใจในบทบาทหน้าที่ของทหารเป็นอย่างดี ตอนที่พ่อกับแม่ของเขาพบรักกันก็ยังเป็นการพบรักในที่ทำงานในฐานปฏิบัติการของทหารแต่สำหรับกุมาริกาคือไม่ใช่ ตอนนี้เธออาจจะแค่คลั่งรักและหลงเขาตามความหวั่นไหวที่เกิดขึ้น แต่เธอยังไม่รู้ว่าการใช้ชีวิตของเขาเป็นยังไง เธอจะทนได้หรอหากเขาต้องห่างเธอไปนานๆ เป็นเดือนโดยที่ติดต่ออะไรกันไม่ได้ จะรับได้หรอถ้าเขาไม่มีเวลาให้ จะรับได้มั้ยถ้าเขาไม่อาจเข้าไปยืนเคียงข้างเธอท่ามกลางสื่อมวลชนได้ จะรับได้รึเปล่ากับการใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายนอนกลางดินกินกลางป่าแบบเขา ถ้าคู่นอนเพียงแค่ชั่วครั้งชั่วคราวเขาหาได้ แต่ถ้าให้หาคู่ชีวิตที่เข้าใจเขาจริงๆ มันเป็นเรื่องยาก ต่อให้เขารักเธอมากแค่ไหนแต่ถ้าเขาไม่อาจสร้างความสุขให้เธอได้ ต้องทอดทิ้งเธอไปบ่อยๆ เธอจะว่ายังไง ในวันสำคัญๆ เขาอาจจะไม่ได้อยู่กับเธอ หรือบางทีเขาอาจจะต้องลุกจากเตียงหนีจากเธอไปอย่างกะทันหัน ชีวิตจริงมันไม่ได้สวยงามเหมือนในละครที่เธอแสดง ไม่ได้จบแบบแฮปปี้เหมือนดังนิยายรัก เขาจะตายวันไหนก็ยังไม่รู้ เขาเป็นทหารที่ดีได้แต่เขาอาจจะเป็นสามีที่ดีไม่ได้เรื่องสำหรับเธอ บางที...การเป็นเพียงแค่แฟนคลับมันก็อาจจะดีกว่าการเป็นแฟนตัวจริงของเธอก็ได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักเธอ แต่เขารักเธอมากจนไม่อาจเห็นเธอเป็นทุกข์เพราะรักเขาได้

               เมื่อออกมาจากร้านกาแฟผู้กองกรินทร์ก็เห็นน้องชายฝาแฝดของตัวเองกำลังยืนกอดเพลงพิณอยู่ที่ข้างตัวรถกระบะคันสีดำ ซึ่งรถคันนี้จะพาพวกเขาไปส่งยังจุดหมายของภารกิจในคืนนี้ ดูสิ เห็นแล้วก็น่าอิจฉานะ ได้กอดได้ร่ำลาคนรักด้วย น้องเพลงพิณกำลังจะไปงานรำบวงสรวงแท้ๆ มันก็ยังมาฉกเอาตัวไปกอดลาจนได้

               “แม่แก้มครับ” เขาละสายตาจากน้องชายแล้วหันมาคุยโทรศัพท์กับผู้เป็นแม่ ทุกๆ ครั้งที่จะออกไปทำภารกิจผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขาติดต่อหาก็คือแม่ เมื่อก่อนก็จะมีคุณย่าด้วย แต่ตอนนี้คุณย่าของเขาแก่มากแล้วเขาไม่อยากให้คุณย่าเป็นห่วงและกังวลจึงไม่ได้โทรหา เขาจะโทรหาคุณย่าก็แค่ตอนกลับมาจากทำภารกิจแล้ว

               “ผมกับเรนเจอร์แล้วก็ข้ามโขงกำลังจะไปทำงานนะครับ แม่แก้มอวยพรให้หน่อยสิ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มรับในคำอวยพรของแม่ สำหรับภารกิจครั้งนี้ทีมของพวกเขาจะแยกย้ายกันออกไปตามจุดต่างๆ แบ่งตามหน้าที่ออกเป็นสามชุดคือชุดหน่วยตระเวน ชุดหน่วยจู่โจม และชุดหน่วยสนับสนุน พันจ่าพรตกับจ่านพดลเป็นชุดหน่วยจู่โจม จ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีเป็นชุดหน่วยสนับสนุนและพวกเขาสามคนจะเป็นชุดหน่วยตระเวนที่ต้องเข้าไปในพื้นที่ก่อน เดิมผู้กองกวินทร์จะลุยงานกับข้ามโขงเพียงแค่สองคนตลอดเพราะเป็นคู่บัดดี้กัน แต่หากผู้กองกรินทร์มาร่วมงานด้วยพวกเขาทั้งสามคนก็จะไปด้วยกันเพราะต้องเป็นฝ่ายบุกก่อน และถ้าเป็นภารกิจใหญ่พวกเขาทั้งเจ็ดคนก็จะมารวมทีมแล้วบุกพร้อมกัน

               “ถ้าเสร็จงานแล้วผมจะโทรหานะ รักแม่แก้มนะครับ” แม่แก้มของเขามักกำชับเสมอว่าถ้าเสร็จจากงานแล้วต้องโทรมาบอกแม่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นดึกดื่นค่อนคืนยังไงก็ต้องโทรเพื่อเป็นการยืนยันว่าเขาปลอดภัยดีหลังเสร็จจากภารกิจ การออกไปทำงานแต่ละครั้งชีวิตของพวกเขาเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้าย ดังนั้นก่อนจะออกไปทำงานทุกครั้งพวกเขาก็มักจะโทรหาคนที่รักก่อนเสมอเพราะถ้าหากไม่อาจมีชีวิตรอดกลับมาอย่างน้อยก็ยังได้คุยกับคนที่รักเป็นครั้งสุดท้าย และถ้าเสร็จจากงานกลับมาอย่างปลอดภัยก็จะมีการโทรบอกกับคนที่รักเพื่อให้คนที่รอคอยพวกเขาอยู่แนวหลังได้สบายใจ

               “เนี่ยนะคนเรา แฟนอุตส่าห์มาหายังวางท่าทำเก๊ก” ข้ามโขงที่เพิ่งวางสายจากผู้เป็นแม่หันมาว่าให้เขา “ถ้าพี่ซีลยอมคุยกับคุณน้ำเมยดีๆ ตั้งแต่แรก นอกจากคุณป้าแก้มผมว่าพี่ซีลอาจจะมีใครอีกคนให้ได้ลา”

               “เงียบเถอะน่าข้ามโขง นู่น! ไปเฝ้าน้องสาวได้แล้ว น้องเพลงกำลังจะถูกไอ้เรนเจอร์กลืนลงท้องแล้วนู่น” เขาพยักหน้าไปทางคู่รักแสนหวานเมื่อผู้กองกวินทร์เล่นกอดเพลงพิณไม่ยอมปล่อยง่ายๆ จนสาวน้อยดิ้นไปมา

               “พี่เรนเจอร์จะกอดน้องเพลงนานไปแล้วนะคะ”

               “ตามใจพี่หน่อยเถอะน่าพี่กำลังจะไปทำงานนะ ถ้านี่เป็นอ้อมกอดสุดท้ายของเราล่ะน้องเพลงจะไม่เสียใจหรอ” เมื่อเขาพูดแบบนี้เพลงพิณก็หยุดดิ้นไปมาในทันทีแล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาเหมือนเพิ่งจะคิดได้ งานของเขามันเสี่ยงตายเสมอและมีโอกาสจากเธอไปได้ทุกเมื่อ นั่นสินะ...

               “ให้กอดนานๆ ก็ได้ค่ะ” เธอยอมใจอ่อนให้แล้วซุกแก้มนวลเอาไว้กับอกแกร่งของเขา สองแขนเล็กๆ กอดคนรักเอาไว้แน่นเช่นกันผู้กองกวินทร์ก็เลยกระชับกอดเธอให้แน่นยิ่งขึ้นแล้วซุกใบหน้าเอาไว้กับเรือนผมนุ่มยาวสลวยประดับรัดเกล้าเศียรพญานาค เห็นแบบนี้แล้วข้ามโขงจะมาแยกคนทั้งคู่ออกจากกันก็กระไรอยู่เขาก็เลยได้แต่แกล้งหูหนวกตาบอดไป

               “พี่ซีล ผมว่าพี่โทรไปพูดอะไรกับคุณน้ำเมยหน่อยก็ดีนะพี่ ถ้าการไปทำงานครั้งนี้พี่ไม่ได้กลับมาคุณน้ำเมยเขาจะเสียใจมากแค่ไหน เขาคิดถึงพี่มากพี่ก็รู้ โทรบอกเขาหน่อยเถอะนะพี่”

               โทรงั้นหรอ...ใจจริงเขาก็อยากโทรแหละ เขาได้เบอร์ของเธอมานานแสนนานแล้วแต่ก็ไม่กล้าโทรหาเธอเลยสักครั้ง ถ้าเขาโทรหาเธอมันจะเหมือนเขาผูกมัดเธอเอาไว้กับเขารึเปล่า เขาไม่อยากให้เธอต้องมาเสียใจทีหลังถ้าเลือกเขา แต่ว่า...ถ้านี่จะเป็นการทำงานครั้งสุดท้ายของเขาล่ะ ถ้าเขาไม่อาจมีชีวิตรอดกลับมา...

               “อ่ะเอามานี่ เดี๋ยวผมต่อสายให้” ยังไม่ทันที่เขาจะได้กดเบอร์ ข้ามโขงก็มาแย่งโทรศัพท์ของเขาไปแล้วกดหาเบอร์กุมาริกาก่อนจะต่อสายให้แล้วเอามาแนบกับหูของเขา

               “เฮ้ย!”

               “ไม่เฮ้ยแล้วพี่ บอกลาแฟนก่อนไปทำงานซะ” สิ้นคำพูดของข้ามโขงสัญญาณรอสายก็หายไปเมื่อคนที่อยู่ปลายสายกดรับสายโทรศัพท์...

*************************************************************

รักก็คือรัก หลงก็คือหลง

พี่ซีลอย่าคิดมาก บางทีน้องอาจจะยอมรับในสิ่งที่พี่กำลังทำอยู่ก็ได้ สู้ๆ เด้อ

คุยกับน้องดีๆ ล่ะอย่าแกล้งน้องอีก

ข้ามโขง....นายก็นะ นั่งกินกาแฟอยู่ด้วยกันตั้งนานยังไม่รู้ตัวอีก

********************************************

นี่คือภาพร้านกาแฟ Cafe De Kong นะคะ เป็นร้านกาแฟของทางสถานีเรือนครพนม (บก.นรข.) พนักงานของร้านบางส่วนเป็นพี่ๆ จนท.ทหารของทางสถานีเรือที่มาให้การดูแลประชาชน นักท่องเที่ยว ใครอยู่นครพนมหรือไปเที่ยวที่นั่นก็อย่าลืมแวะไปจิบกาแฟและขนมกันเด้อ

ไม่แน่...อาจเห็นหนุ่มๆ ทีมอัลฟาและน้องแมวอยู่แถวๆ นั้น แต่ถ้าเจอลุงงูก็ตัวใครตัวมันเด้อ

(ปล.เครดิตในภาพจากเพจ Cafe' de Kong by MRU 2561)

ภาพนี้เห็นอุโมงค์นาคราชและแพเรือ นรข.ในแม่น้ำโขงด้วย