11. Alfa Team

               หลังจากที่ออกมาจากสถานีเรือนครพนมแล้วกุมาริกาก็ขับรถมาที่ลานพญาศรีสัตตนาคราช ที่ตั้งองค์พญานาคทองเหลืองขดหาง มี 7 เศียรที่ได้ขึ้นชื่อว่าใหญ่ที่สุดในภาคอีสานและพ่นน้ำได้ ด้วยยังไม่อยากกลับโรงแรมไปหามอลลี่และอยากอยู่กับคนเดียวกุมาริกาจึงได้มาที่นี่ตามเว็บแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวของจังหวัดเพราะที่นี่ถือว่าเป็นแลนด์มาร์คที่สำคัญของจังหวัดนครพนม พอๆ กับที่หอไอเฟลเป็นแลนด์มาร์คเด่นของประเทศฝรั่งเศสเลยก็ว่าได้ คราวก่อนที่มานครพนมกุมาริกาได้นั่งรถผ่านที่นี่เห็นว่าดูสงบดี แม้จะมีผู้คนมาทำกิจกรรมต่างๆ และมีนักท่องเที่ยวมากันเยอะแต่ก็ยังคงกลิ่นอายสงบตามวิถี ต่างจากวันนี้ วันนี้กุมาริกาสังเกตได้ว่ามีผู้คนมาที่ลานพญาศรีสัตตนาคราชมากกว่าคราวนั้น ที่ด้านหนึ่งของลานพญาศรีสัตตนาคราชมีโต๊ะบูชาบวงสรวง มีเจ้าหน้าที่จัดเตรียมงานกำลังเช็คเครื่องเสียงและไฟแสงสีแล้วยังมีคนแต่งตัวเป็นนางรำอยู่ที่นี่ด้วย เหมือนว่าเย็นวันนี้จะมีพิธีไหว้บวงสรวงพญานาค

               กุมาริกากระชับผ้าโพกผมและแว่นตาสีชาอันใหญ่ให้กระชับเพื่ออำพรางตัวเองด้วยอารมณ์ของเธอตอนนี้ยังไม่อยากจะยิ้มแย้มให้ใครทั้งนั้นก่อนจะปลีกตัวออกมาจากบริเวณที่จัดพิธีบวงสรวง ตอนนี้ดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้าแล้วแม่น้ำโขงเบื้องหน้าก็เลยเป็นประกายสีทองเมื่อต้องแสงของดวงอาทิตย์ ลมเย็นหอบพัดพาเอาไอน้ำขึ้นมาบนฝั่งให้หญิงสาวได้รู้สึกเย็นกายมากขึ้นหากแต่ยังไม่สบายใจ

               “เมื่อไหร่คุณลุงถึงจะออกจากป่ามาหาน้ำเมย” เธอพูดออกมาคนเดียวเบาๆ แล้วเดินเข้าไปเกาะราวกั้นตรงขอบลานพญาศรีสัตตนาคราช ดวงตาคู่สวยแสนเศร้าเหม่อมองออกไปยังแม่น้ำโขงอันกว้างใหญ่เบื้องหน้าแล้วทอดถอนหายใจออกมา รู้สึกหมดเรี่ยวแรงแล้วก็พลังอย่างไรก็ไม่รู้ เสียงทดสอบเครื่องไฟและไฟแสงสีที่เริ่มเปิดขึ้นจากที่ตั้งองค์พญาศรีสัตตนาคราชและลานที่มีพิธีบวงสรวงทำให้กุมาริกาหันไปมองตาม เธอมองนิ่งอยู่ที่รูปหล่อองค์พญาศรีสัตตนาคราช เคยได้ยินมาว่าผู้คนแถบลุ่มแม่น้ำโขงและทางภาคอีสานมีความเชื่อเกี่ยวกับพญานาคและพญานาคก็มีความศักดิ์สิทธิ์มากๆ ผู้คนต่างก็หลั่งไหลเข้ามากราบไหว้ขอพรไม่ขาดสายไหนๆ เธอก็มาถึงที่แล้ว...หรือจะลองดูดีนะ...

               ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด

               เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาทำให้กุมาริกาที่อยู่กับความคิดของตัวเองสะดุ้งขึ้นมานิดหน่อย เธอละสายตาจากรูปหล่อองค์พญาศรีสัตตนาคราชมาหยิบโทรศัพท์มือถือ คิดว่าคงเป็นมอลลี่โทรมาตามแต่ทว่าทันทีที่เธอเห็นเบอร์โทรศัพท์...เบอร์โทรศัพท์ที่เธอจำได้ขึ้นใจและบันทึกเบอร์เอาไว้ว่า คุณลุงของน้ำเมย หัวใจของหญิงสาวเต้นระรัวขึ้นมาและมือไม้สั่น เธอยิ้มออกมาทั้งน้ำตาคลอ นี่เธอไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย...คุณลุง...

               เธอรีบรับสายในทันทีและรอฟังว่าอีกฝ่ายจะพูดกับเธอว่ายังไง...คุณลุงมีเบอร์ของเธอด้วยหรอ ก็ต้องมีสิเธอโทรไปหาเขาตั้งหลายครั้งเบอร์โทรของเธอก็ต้องค้างอยู่ที่เครื่องของเขาอยู่แล้ว

               (“...”)

               อ้าว พอรับสายแล้วทำไมถึงไม่มีคนพูดล่ะ...เงียบปัสสาวะ เอ้ย! เงียบฉี่เลย

               (“...”)

               โทรมาแล้วก็ไม่พูด คราวก่อนล่ะพูดฉอดๆๆ นี่เขาตั้งใจโทรหาเธอรึเปล่า หรือแค่กดเบอร์ผิด

               (“...คือ...”) มาแล้วๆ กุมาริกาได้แต่ยืนลุ้นรอฟังเขา เธอดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเนี่ย

               (“...ผมกำลังจะไปทำงาน”) หืม...ทำงานอะไรพระอาทิตย์จะตกดินแล้วนี่มันนอกเวลาราชการแล้วนะเนี่ย กุมาริกาถอดแว่นตาออกแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสลับกับแม่น้ำโขง

               “งานอะไรหรอคะ เย็นแล้วยังไม่ออกเวรหรอ”

               (“...”)

อ้าว เงียบไปอีกแล้ว...

(“...เป็นเด็กดีนะ ไว้เสร็จงานแล้วเดี๋ยวโทรหา”)

ตู๊ดๆๆๆ

อะไรกันเนี่ยตาบ้านี่!!! หญิงสาวชักสีหน้าใส่โทรศัพท์มือถือในทันที เขาคิดอะไรของเขาอยู่ แค่จะโทรมาบอกเธอว่ากำลังจะไปทำงานเนี่ยนะ! ผมคิดถึงคุณนะก็ไม่พูด รักนะก็ไม่มี ที่รักจ๋าก็ไม่ได้ยิน ตาทึ่ม!!! ทำไมมาพูดค้างๆ คาๆ แบบนี้เนี่ย รู้มั้ยว่าเธอรอฟังเสียงของเขามานานมากแค่ไหน อย่าให้เธอต้องบุกไปที่สถานีเรืออีกแล้วกระชากจิกหัวตาทึ่มแฝดน้องของเขามาเค้นความลับนะ ตาแฝดสองคนนี้นับวันเริ่มจะทำให้เธอเป็นโรคประสาทแล้วนะเนี่ย

“อ้าว”

               กุมาริกาพยายามลองโทรกลับไปหาเขาแล้วผลที่ได้ก็คือไม่ต่างจากเมื่อวันก่อนนี้ เธอติดต่อหาเขาไม่ได้เลยนี่เขาเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้นจู่ๆ ก็โทรมาบอกว่าจะไปทำงานแล้วก็มาหายเงียบไปแบบนี้เธองงนะเนี่ย แล้วว่าแต่ที่บอกว่าจะไปทำงาน...งานอะไร ทำไมต้องไปทำค่ำๆ มืดๆ หรือว่าเขาจะเข้าเวรตอนกลางคืน แล้วทำไมถึงเพิ่งมาโทรหาเธอ

               ตอนนี้ในหัวของกุมาริกาเต็มไปด้วยคำถามต่างๆ นานา ทั้งสงสัยในพฤติกรรมของผู้กองกรินทร์และสงสัยในงานที่เขาทำ ฟังจากที่ ผบ.คเชนทร์เคยพูดเหมือนงานของเขามันจะเป็นความลับไปเสียทุกอย่าง ก็เป็นทหารพรานทำไมต้องมีความลับขนาดนั้น เธอก็พอรูจักทหารพรานบ้างเพราะพี่ชายของเธอเป็นเจ้าหน้าที่ป่าไม้ เขาเคยร่วมงานกับทหารพรานอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่เห็นจะมีอะไรซับซ้อนหรือเป็นความลับนี่ ก็แค่เวลาต้องไปจับผู้ร้ายก็จะมีประชุมงาน วางแผนและเข้าไปซุ่มจับกุม มันความลับตรงไหน เจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองเขาก็ทำงานแบบนี้กันเป็นปกติอยู่แล้วนี่

               กุมาริกาก็ยังคงยืนดูพระอาทิตย์ค่อยๆ ลับหายไปอยู่ที่เดิม ยังคงพยายามคิดหาคำตอบของเรื่องที่เธอสงสัยจนตอนนี้ฟ้าเริ่มมืดแล้วและรอบๆ ลานพญาศรีสัตตนาคราชก็มีการเปิดไฟขึ้นอย่างสว่างไสวและสวยงามโดยเฉพาะรูปหล่อองค์พญาศรีสัตตนาคราชที่เป็นสีทองเรืองรองจากไฟที่สาดขึ้นส่อง

               “เอ๊ะ นั่นมัน...” กุมาริกามองไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่เดินผ่านมาทางนี้ ผู้หญิงคนนี้แต่งชุดนางรำและดูสวยมาก สวยอย่างกับนางวรรณคดี เนื้อตัวขาวผุดผ่อง หน้าก็หวานสุดๆ ชุดนางรำก็สวย สวยจนผู้คนหันมามองเป็นตาเดียวเลย

               “คุณเพลงพิณ!” เมื่ออีกฝ่ายเดินใกล้เข้ามากุมาริกาก็รีบเข้าไปหาในทันที ดีใจจริงๆ ที่ได้เจอเพลงพิณตอนนี้

               “ใครคะ” เพลงพิณพยายามมองหญิงสาวตรงหน้าที่เข้ามาทักตน ดูจากการแต่งตัวก็สวยเฉี่ยวนำสมัยแต่ทำไมถึงใส่แว่นสีชาอันใหญ่กับมีผ้าโพกศีรษะคลุมใบหน้าด้วย

               “ฉันเองค่ะ น้ำเมย”

               “คุณน้ำเมย!” ไม่ใช่เสียงของเพลงพิณ แต่เป็นอาร์ตี้ที่เดินมากับเพลงพิณร้องขึ้นเมื่อเห็นดาราสาวคนดังแอบถอดแว่นให้ดูหน้าตา ไม่คิดฝันว่าจะได้เจอซูเปอร์สตาร์คนดังในระยะใกล้ชิดแบบนี้ ส่วนเพลงพิณเองก็ดีใจเช่นกันที่ได้เจอกุมาริกาเพราะที่ผ่านมาตนติดต่อกับกุมาริกาผ่านทางโทรศัพท์มาโดยตลอด

               “คุณน้ำเมยมาทำอะไรที่นี่หรอคะ มาคนเดียวหรอ”

               “ค่ะ แล้วคุณเพลงพิณล่ะคะ...มารำหรอ” เธอชี้ไปยังบริเวณที่จัดพิธีบวงสรวงซึ่งมีนางรำสาวสวยอยู่ประมาณหกคน ทุกคนแต่งชุดนางรำสีขาวและใส่เครื่องประดับรูปทรงพญานาค มีเพียงเพลงพิณที่นุ่งผ้าซิ่นผืนสวย ทั้งผ้าแถบและสไบล้วนเป็นสีชมพูอ่อนดูสวยไปหมด ส่วนผู้ชายหน้าหวานๆ ที่มากับเพลงพิณก็แต่งชุดรำเหมือนกันคือนุ่งผ้าแบบตัวพระ ซึ่งผ้านุ่งของเขาเป็นสีเดียวและลายเดียวกันกับของเพลงพิณ ตัวเสื้อเป็นแบบผ่าอกเห็นลอนซิกแพคเป็นลูกๆ แล้วที่ไหล่ข้างซ้ายก็มีผ้าสีชมพูอ่อนพลิ้วๆ เป็นสไบเหมือนของเพลงพิณด้วย จากที่ถูกมอลลี่เลี้ยงดูมาทำให้กุมาริกามองแป๊บเดียวก็รู้เลยว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นเพื่อนสาวของเพลงพิณถึงแม้ว่าภายนอกเขาจะดูมาดแมนก็เถอะ

               “ใช่ค่ะ เดี๋ยวอีกหน่อยพิธีคงเริ่มแล้ว อ้อ นี่อาร์ตี้นะคะคุณน้ำเมย อาร์ตี้เขาเป็นคู่รำของฉันแล้วก็เป็นแฟนคลับของคุณน้ำเมยด้วยค่ะ” พอเพลงพิณแนะนำให้รู้จัก อาร์ตี้ก็ฉีกยิ้มหวานๆ ทำตาหวานๆ ใส่กุมาริกา ซึ่งเธอก็รีบยิ้มตอบในไมตรีนี้ด้วย รู้สึกดีใจที่ได้เพื่อนใหม่เพราะดูคร่าวๆ แล้วเธอกับอาร์ตี้น่าจะอายุเท่าๆ กัน

               “เห็นพี่ข้ามโขงบอกว่าคุณน้ำเมยไปที่สถานีเรือมา...” สีหน้าของกุมาริกากลับมาเศร้าอีกครั้งแต่ก็เหมือนจะมีคำถามอีกมากมายด้วย ถ้าไม่ติดว่าผู้กองกรินทร์กำชับเอาไว้ว่าอย่าบอกกุมาริกาว่าตอนนี้เขาอยู่ที่นครพนม เพลงพิณก็คงจะบอกความจริงไปแล้ว ไม่รู้ว่าพี่ชายแฝดคนนี้ของเธอเล่นอะไรอยู่ ทำไมต้องแกล้งกุมาริกาด้วย

               “ฉันมีเรื่องอยากคุยกับคุณเพลงพิณค่ะ คุณเพลงพิณสะดวกจะคุย...” กุมาริกาเงียบไปในทันทีเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้เพลงพิณน่าจะยังไม่ว่างเพราะต้องไปรำในพิธี เธอก็ลืมไปสนิทเลย

               “คุยได้ค่ะ แต่ขอเป็นหลังเสร็จพิธีนะคะ” เหมือนเพลงพิณเองก็รู้ใจของกุมาริกา เล่นเกริ่นมาแบบนี้กุมาริกาคงมีเรื่องอยากถามเธอเยอะแน่ๆ “ไปที่พิธีด้วยกันสิคะ งานบวงสรวงเป็นพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์มากนะคะ”

               “แต่ว่า...” งานแบบนี้คนมาเยอะและมีกล้องหลายตัวมาก จะเป็นอะไรรึเปล่านะ กุมาริกาไม่แน่ใจ นอกจากพิธีบวงสรวงเปิดกล้องถ่ายละครเธอก็ไม่เคยมาร่วมพิธีอะไรแบบนี้เลย

               “มาเถอะค่ะ ฉันจะคอยดูแลคุณน้ำเมยเอง” มือของเพลงพิณที่ยื่นมาหาและรอยยิ้มแสนใจดีแบบนี้ทำให้กุมาริกาคลายกังวลลงไปได้เยอะ ผู้หญิงคนนี้ช่างดูเรียบร้อย อ่อนหวานแล้วก็ใจดีเหลือเกิน เธอรู้สึกปลอดภัยและวางใจถ้ามีเพลงพิณอยู่ด้วย

               นั่นสินะ! กุมาริกาแอบคิดในใจ ถ้าเธอกับเพลงพิณได้ลงเอยแต่งงานกับคู่แฝดเธอกับเพลงพิณก็จะได้เป็นซ้อแฝดของบ้านสุวรรณเวช เธอแต่งกับแฝดพี่ก็ได้เป็นซ้อใหญ่ เพลงพิณแต่งกับแฝดน้องก็ได้เป็นซ้อรอง ถ้าสองซ้อรักใคร่ปรองดองกันเธอกับเพลงพิณก็น่าจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้

               “ค่ะ ไปก็ไป” ซ้อรอง กุมาริกาแอบต่อท้ายในใจแล้วยื่นมือไปจับกับเพลงพิณก่อนที่จะเดินเข้าไปในพิธีบวงสรวงด้วยกัน

               พิธีบวงสรวงพญานาคที่เพลงพิณพากุมาริกามาร่วมเป็นพิธีที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ โต๊ะบวงสรวงขนาดใหญ่เต็มไปด้วยขนมไทยมงคลมากมายและผลไม้ พานบายศรีถูกจัดอย่างสวยงามและซ้อนกันนับ 7-9 ชั้นรวมถึงพานบายศรีรูปพญานาคองค์ใหญ่ ข้าวตอกดอกไม้ก็มีพร้อมไม่ได้ขาด ซึ่งการบวงสรวงนี้จะมีทั้งพิธีทางสงฆ์และพิธีอย่างพรามณ์ ทุกคนที่มาร่วมงานล้วนเป็นผู้ที่มีศรัทธาต่อพญานาคราชหรือเรียกว่า ผู้ที่มีสายญาณของพญานาค มันไม่ใช่แค่การมาไหว้แล้วมีนางรำ แต่มันเป็นพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์และมีมนต์ขลัง การปรากฏตัวของกุมาริกายิ่งทำให้ผู้คนสนใจ เจ้าภาพที่จัดพิธีบวงสรวงยินดีนักที่มีดาราคนดังมาร่วมงานจึงรีบเข้ามาต้อนรับกุมาริกาอย่างอบอุ่นเพื่อให้ร่วมงานบุญ ร่วมพิธีที่ศักดิ์สิทธิ์ด้วยกัน

               “คุณน้ำเมยเชื่อในเรื่องพญานาคมั้ยคะ” เพลงพิณกระซิบถาม แต่ถึงไม่ถามก็น่าจะรู้คำตอบอยู่แล้ว

               “คือ...ฉันไม่มีความรู้ทางด้านนี้เลยค่ะ ฉันโตที่ออสเตรเลียแล้วก็...”

               “แล้วฉันจะเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพญานาคให้ฟังนะคะ” เพลงพิณยิ้มตอบอย่างเข้าใจ กุมาริกาโตอยู่ที่ต่างประเทศและค่อนข้างหัวใหม่ทันสมัยคงจะไม่ค่อยเชื่อเรื่องอะไรแบบนี้

               “คุณเพลงพิณเชื่อหรอคะ”

               “เรียกว่ามีศรัทธาดีกว่าค่ะ”

               “เคยเห็นตัวเป็นๆ หรอคะ”

               “ค่ะ เคยเห็น”

               บ้าน่า! ซ้อรองเคยเห็นพญานาคตัวเป็นๆ ด้วย งั้นก็ต้องเคยเห็นม้ายูนิคอร์นด้วยสิ

               “ถ้าคุณน้ำเมยไม่กลัว ฉันพาไปดูได้นะคะ”

               เดี๋ยวนะ! คุณซ้อรองคะ คุณอย่ามาอำซ้อใหญ่แบบนี้สิ กุมาริกานึกว่าเพลงพิณอำเล่นๆ ก็เลยเออออตาม เดี๋ยวอีกหน่อยเพลงพิณต้องเล่นมุขชวนไปดูงูที่บ้านแน่ๆ อ่ะๆ เธอเป็นซ้อใหญ่ของบ้านสุวรรณเวชเธอจะตามใจซ้อรองก็แล้วกัน เดี๋ยวไปดูงูที่บ้านกับซ้อรองก็ได้ ก็ซ้อรองใจดีกับเธอมากนี่

               พอพูดคุยกับเธอได้สักพักเพลงพิณก็เข้าไปหาเจ้าภาพในพิธี กุมาริกาได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่กับเจ้าภาพ ฟังเพลงพิณพูดคุยกับเจ้าภาพและคนอื่นๆ ด้วยภาษาอีสานอย่างไพเราะน่าฟัง ท่าทางทุกคนในงานโดยเฉพาะเจ้าภาพ ผู้หลักผู้ใหญ่จะเอ็นดูเพลงพิณกันมากๆ แม้จะฟังภาษาถิ่นไม่ค่อยเข้าใจแต่กุมาริกาก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น

               เมื่อถึงช่วงจะเริ่มรำบวงสรวงเพลงพิณก็เข้าไปร่วมถวายพานสักการะกับทางเจ้าภาพ มีการเอ่ยคำสักการะ คำอธิษฐานต่างๆ ที่กุมาริกาไม่เคยเห็นไม่เคยรับรู้มาก่อน เธอมองพิธีตรงหน้าด้วยความแปลกตาแต่ก็สนใจอย่างสุดๆ แล้วก็ต้องทำตาโตเมื่อเห็นเพลงพิณเริ่มร่ายรำประกอบเพลงพื้นบ้านอีสานที่มีเนื้อเพลงกล่าวถึงพญานาคผู้เป็นใหญ่โดยเฉพาะพญาศรีสัตตนาคราช

               “โอ้โห” นี่สินะที่ใครๆ ต่างก็พากันเรียกว่า ครูเพลงพิณ กุมาริกาไม่เคยเห็นใครจะรำได้สวยแบบนี้มาก่อน ตัวก็อ่อนแสนอ่อน การเคลื่อนไหว ท่วงท่าการรำก็ดูคล้ายงู ท่ารำแต่ละท่าเป็นท่าที่มาจากหลักวิชานาฏศิลป์และมีความหมาย นี่ไม่ใช่เพียงแค่การร่ายรำเพื่อบวงสรวงแต่นี่ยังเป็นการแสดงถึงศิลปะการร่ายรำที่ถือว่าเป็นศาสตร์ชั้นสูงอีกด้วย กุมาริกาล่ะดีใจนักที่เพลงพิณไม่ใช่คู่แข่งหัวใจของเธอเพราะถ้าให้สู้กันจริงๆ ซ้อรองคนนี้ถือว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมาก รำก็ได้ ดนตรีก็เก่ง ไหนจะเป็นดีไซเนอร์เจ้าของแบรนด์ผ้าไหมที่มีชื่อเสียงอีก กิริยามารยาทก็งดงาม สวยก็สวย ตาลุงแฝดน้องนี่ตาถึงมากๆ ที่ได้ของดีไปครอง

               พิธีบวงสรวงดำเนินไปอย่างราบรื่นเมื่อเพลงพิณรำเพลงแรกแล้วเหล่าสาวๆ นางรำคนอื่นก็มาร่วมรำด้วย แล้วปิดท้ายที่การรำคู่ของเพลงพิณกับอาร์ตี้ การร่ายรำงดงามไม่มีที่ติ กุมาริการู้สึกประทับใจนัก คนรำก็สวยดนตรีก็เพราะจนเธอคลายความเศร้าเมื่อตอนเย็นไปเลย แล้วหลังพิธีบวงสรวงเสร็จสิ้นทางเจ้าภาพและทุกๆ คนในพิธีก็ชวนกุมาริกาเข้าไปร่วมถ่ายภาพด้วยกัน ทุกๆ คนใจดีกับเธอมากแล้วยังมีการชวนเธอไปร่วมงานทำบุญและงานบวงสรวงอื่นๆ ด้วยอีกมากมาย

               “ชอบมั้ยคะ” เพลงพิณเดินเข้ามาถามกุมาริกาเมื่อเสร็จจากงานและส่งเจ้าภาพกลับแล้ว ก่อนหน้านี้กุมาริกาหน้าตาดูจ๋อยๆ มาก แต่ตอนนี้สีหน้ากลับดูดีขึ้นเห็นแล้วเพลงพิณก็สบายใจ ดีใจที่ได้ทำให้สาวน้อยคนนี้กลับมายิ้มได้

               “ชอบค่ะ ทุกๆ คนใจดีมากทั้งๆ ที่เพิ่งได้เจอกันแต่ก็รู้สึกอบอุ่น” เธอไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเพลงพิณถึงชอบมารำบวงสรวง คงเพราะได้ทำในสิ่งที่ชอบและได้พบเจอกับผู้คนน่ารักๆ แบบนี้นี่เอง

               “คุณเพลงพิณมารำแบบนี้นานแล้วยังคะ”

               “ก็...ตั้งแต่เด็กๆ เลยค่ะ คุณป้าของฉันท่านเป็นครูสอนรำแล้วก็ออกงานรำแบบนี้ ท่านเป็นคนสอนฉันมาค่ะแล้วฉันเองก็ชอบด้วย”

               “แล้วได้ค่าจ้างมั้ยคะ” ก็มันสงสัยนี่ กุมาริกาเลยกระซิบถามเบาๆ เพราะตอนพิธีเสร็จสิ้นและทุกคนเริ่มทยอยเก็บของกลับกุมาริกาเห็นเจ้าภาพให้ซองใส่ธนบัตรปึกใหญ่กับเพลงพิณมาด้วย และเพลงพิณก็เอาธนบัตรเหล่านั้นไปแจกจ่ายให้กับอาร์ตี้และนางรำคนอื่นๆ ที่มาร่วมรำด้วยกัน

               “ถ้างานไหนเป็นงานจ้างก็มีค่ะ แต่บางงานฉันก็ไปร่วมด้วยใจศรัทธา ความจริงคุณพ่อก็ไม่ค่อยอยากให้ฉันมารำแบบนี้แต่ว่า...” เพลงพิณหันไปมองทางอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำของตน “น้องๆ นางรำทั้งหญิงและชายบางคนยังเรียนหนังสืออยู่ บางคนก็มีภาระ การมารำมันจะช่วยทำให้พวกเขามีรายได้ค่ะแล้วก็ยังเป็นการสืบสานศิลปะวัฒนธรรมการร่ายรำเอาไว้ รายได้จากการรำฉันแบ่งให้น้องๆ ทุกคนทั้งหมดค่ะ”

               “อ้าว ให้คนอื่นหมดงั้นก็แปลว่าคุณเพลงพิณรำฟรีๆ สิคะ”

               “ค่ะ” เพลงพิณยิ้มตอบด้วยความสุขใจ “ฉันมารำเพราะความชอบ แล้วอาศัยความเป็นที่รู้จักและมีชื่อเสียงนิดๆ หน่อยๆ พาน้องๆ มารำพอให้ได้ค่าขนมค่ะ”

               ก็อย่างว่าแหละ พ่อก็ออกจะเป็นข้าราชการยศใหญ่โต แม่เป็นครูเพลงมีชื่อเสียง ไหนจะกิจการผ้าไหมแบรนด์ดังอีกเรียกว่าร่ำรวยสุดๆ เพลงพิณจะไม่เอาค่าตัวในการรำเลยก็คงไม่เดือดร้อนอะไร กุมาริกาแอบคิดและยิ้มให้เพลงพิณอย่างชื่นชม ดูสิ จากที่ดูสวยใจดีอยู่แล้ว พอมารู้อะไรแบบนี้ด้วยแทบจะเป็นนางฟ้าเดินดินเลยนะเนี่ย

               “ถ้าฉันเป็นผู้ชายฉันคงจีบคุณเพลงพิณแย่งตาลุงแฝดน้องแน่ๆ ค่ะ อืม...ถ้าเลิกงานแล้วเราไปหาร้านนั่งดื่มแล้วก็คุยกันดีมั้ยคะ” ไหนๆ ก็ได้โอกาสแล้ว

               “คือ...ฉันดื่มเหล้าไม่ได้”

               ทำไมล่ะ! มันจะผิดศีลข้อห้ารึไง

               “ฉันแพ้แอลกอฮอร์ค่ะ พี่ชายทั้งสองคนของฉันกับคุณแม่ก็เป็น ถ้าดื่มเราจะป่วยหนักกันทันทีขอเปลี่ยนเป็นทานอย่างอื่นแทนนะคะ” กุมาริกาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนบาปแบบนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย เธอเองก็ดื่มไม่เก่งหรอกแต่ก็พอดื่มได้แต่ก็อดสงสัยไม่ได้ การแพ้แอลกอฮอล์มันเป็นอาการที่ถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้ด้วยหรอ

               สุดท้ายแล้วกุมาริกาก็ไม่ได้ไปดื่มตามที่ว่า เพลงพิณพาเธอมานั่งเล่นที่ลานพญาศรีสัตตนาคราชต่อหลังจากที่ให้อาร์ตี้พาน้องๆ นางรำไปส่งบ้านแล้ว ตอนนี้บริเวณรอบๆ ลานพญาศรีสัตตนาคราชก็ยังมีผู้คนอยู่เยอะพอควรด้วยที่นี่เป็นจุดแลนด์มาร์คของจังหวัดและอยู่ในตัวเมืองบรรยากาศก็เลยค่อนข้างคึกคักไม่เงียบเหงาจนเกินไป จากที่จะชวนไปดื่มเหล้าตอนนี้ในมือของกุมาริกากลับเป็นน้ำมะพร้าวปั่นนมสดที่เพลงพิณซื้อมาให้ นอกจากน้ำมะพร้าวปั่นก็ยังมีขนมไทยอีกหลายอย่างจากงานพิธีบวงสรวง มีแต่ของกินแล้วอ้วนทั้งนั้นกุมาริกาที่อยู่ในช่วงลดน้ำหนักอยู่เลยกินได้แค่นิดๆ หน่อยๆ ถ้าคุณป้าของเธออยู่ด้วยมื้อเย็นวันนี้คงมีแต่สลัดผักกับผลไม้ เธอไม่ได้กินอาหารประเภทแป้งมาหลายวันแล้ว

               “ไม่ทานหรอคะคุณน้ำเมย” เห็นอีกฝ่ายเอาแต่มองขนมในกล่องเพลงพิณก็เลยยื่นให้อีก “คุณแม่ที่เป็นเจ้าภาพของงานท่านทราบน่ะค่ะว่าฉันชอบขนมไทยเลยจัดใส่กล่องน่ารักๆ มาให้ นี่ถ้าพี่เพลงรักพี่ชายแฝดของฉันอยู่คงแย่งกินหมดแล้ว” ถ้าเพลงพิณไม่พูดถึงพี่ชายกุมาริกาก็คงจะลืมไปเลยว่าเพลงพิณมีฝาแฝด ซ้ำยังเป็นแฝดชายที่หน้าตาดีมากๆ ป้ามอลลี่เคยเอาภาพแฝดของเพลงพิณมาให้เธอดูตอนที่เล่าประวัติส่วนตัวคร่าวๆ ของเพลงพิณให้เธอฟัง ป้ามอลลี่ของเธอกรี๊ดแฝดของเพลงพิณมากๆ เขารูปหล่อกว่าพระเอกดังๆ ที่เคยร่วมงานกับเธออีก

               “ฉันควบคุมอาหารอยู่ค่ะ”

               “ควบคุมอาหารหรอคะ” เพลงพิณมองกุมาริกาใหม่ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ “คุณน้ำเมยตัวเล็กจิ๋วหุ่นดีขนาดนี้ยังต้องควบคุมน้ำหนักอีกหรอคะ”

               “ไม่ได้กินแป้งมาหลายวันแล้วค่ะ ป้ามอลลี่สั่งงด” ยิ่งพูดเพลงพิณก็ยิ่งขำเบาๆ อย่างเอ็นดูก่อนจะเอาส้อมพลาสติกมาจิ้มฝอยทองที่ม้วนเป็นคำๆ มาส่งให้

               “นานๆ กินทีคงไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันไม่บอกผู้จัดการส่วนตัวของคุณน้ำเมยหรอกนะ” เหมือนจะรู้ทันเพลงพิณก็ยื่นขนมให้อีกแล้วดูกุมาริการับขนมจากเธอไปกิน กุมาริกาที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่เหมือนกับกุมาริกาที่อยู่ในจอทีวีเลย ในทีวีดูเป็นผู้ใหญ่น่าจะเข้าถึงยาก แต่กุมาริกาที่อยู่ตรงหน้าเธอนี้กลับดูเหมือนเด็ก น่ารักน่าเอ็นดูแล้วก็ดูเหมือนกุมาริกาจะแปลกหูแปลกตาไปหมดกับสิ่งที่เธอพามาเจอตั้งแต่ตอนอยู่ในพิธีบวงสรวงแล้ว พี่ซีลนะพี่ซีล กุมาริกาออกจะน่ารักขนาดนี้ยังใจร้ายแกล้งได้ลงคออีก

               “อร่อยจัง” คนที่ชิมขนมหวานทำหน้าตาอย่างฟินสุดๆ เห็นแล้วเพลงพิณก็ส่งขนมให้อีกแลดูคล้ายพี่สาวกำลังป้อนขนมน้องอย่างไรอย่างนั้น เธอดีใจที่กุมาริกาชอบขนมที่เธอส่งให้

               “คุณเพลงพิณตัวหอมจังเลยค่ะ” ว่าจะทักนานแล้วนะ กุมาริการู้สึกว่าที่ตัวของเพลงพิณมีกลิ่นหอมๆ เหมือนกับกลิ่นของตาแฝดเลย แล้วพอเธอทักเพลงพิณก็หน้าเรื่อสีขึ้นมาทันทีด้วยเพราะก่อนจะออกไปทำงานเมื่อตอนเย็นเธอถูกผู้กองกวินทร์ยืนกอดอยู่ตั้งนานสองนานจนกลิ่นกายของเขามาติดที่ตัวของเธอ

               “ก่อนที่ฉันจะเจอคุณเพลงพิณเมื่อตอนเย็น...คุณลุง ผู้กองกรินทร์น่ะค่ะ เขาโทรมาหาฉัน...บอกแค่ว่าจะไปทำงาน เสร็จแล้วถึงจะโทรหา คุณเพลงพิณพอทราบมั้ยคะว่างานอะไร” น้ำเสียงของกุมาริกาเต็มไปด้วยความสงสัยและฟังดูหงอยๆ แต่มือก็ยังส่งขนมเข้าปากอยู่จนแก้มป่อง แต่เรื่องงานที่กุมาริกาถามก็ทำให้เพลงพิณชักสีหน้าไม่สบายใจออกมาเมื่อยามนึกถึงคนรักกับงานของเขา นี่ก็จะสามทุ่มแล้ว เธอเองก็ไม่รู้ว่าการออกไปทำงานแต่ละครั้งของพวกเขาพวกเขาไปทำอะไรบ้าง เธอรู้เพียงคร่าวๆ ว่าพวกเขาแอบไปซุ่มจับคนร้ายในป่า บางทีก็อยู่ที่ฝั่งไทยและบางครั้งก็อยู่ที่ฝั่งลาว บางครั้งกลับมาก็ได้แผลแล้วเก็บตัวเงียบอยู่แต่ที่แพ พอแผลหายดีก็ออกไปทำงานใหม่ เธอเป็นห่วงเขามากแต่ก็ไม่อาจทำอะไรได้เพราะรู้ดีว่ามันคือหน้าที่ อย่างน้อยเขาก็มีพี่ชายของเธอไปด้วย พี่ชายของเธอเป็นหมอที่เก่งอย่างไรแล้วพวกเขาก็คงช่วยดูแลกันและกัน

               “งานของทหารก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ไม่ค่อยเป็นเวลาโดยเฉพาะทหารอย่างพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์ พวกเขามักจะออกไปทำงานตอนกลางคืนบางทีก็กลับเช้า บางทีก็กลับช่วงตีหนึ่งตีสองหรือบางที...ก็หายไปหลายๆ วันติดต่ออะไรไม่ได้”

               “แน่ใจหรอคะว่าไปทำงาน ไม่ใช่ว่าแอบไปหาสาวคนอื่นนะ”

               “ไม่หรอกค่ะ” เพลงพิณยิ้มๆ แม้จะเคยคิดแบบกุมาริกาอยู่บ้างแต่เธอก็เชื่อใจคนรักของเธอ ก็เขาไปกับพี่ชายของเธอ ถ้าเขาเกเรป่านนี้คงถูกพี่ชายของเธอต่อว่าแล้วล่ะ ถึงพวกเขาจะทำงานร่วมทีมกันแต่พี่ชายของเธอคงไม่ยอมให้เขามาหลอกลวงเธอหรอก “พี่เรนเจอร์ไปทำงานจริงๆ ค่ะ”

               “แล้วคุณลุงล่ะคะ ไปทำงานเหมือนกันจริงรึเปล่า”

               “ก็...” แน่ะเด็กคนนี้ ฉลาดเหมือนกันนะเนี่ยมีหลอกถามเธอด้วย ถ้าเธอตอบว่าผู้กองกรินทร์ก็ไปทำงานเหมือนกันกุมาริกาก็จะรู้ว่าผู้กองกรินทร์อยู่ที่นี่ เธอเองก็เป็นคนรักษาคำพูดเสียด้วยสิ ก่อนออกไปทำงานผู้กองกรินทร์ให้เธอรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่ปากโป้งเรื่องนี้ เธอจะตอบกุมาริกายังไงดีเพื่อไม่ให้เป็นการโกหกและยังรักษาคำพูดอยู่

               “พี่ซีลไม่ใช่คนเจ้าชู้หรอกค่ะ ถ้ารักใครก็จะรักมากและมั่นคงสุดๆ”

“เขาเป็นคนยังไงบ้างคะ เห็นว่าคุณเพลงพิณกับพวกเขาโตมาด้วยกัน” เขาจะเป็นเหมือนตอนที่อยู่กับเธอรึเปล่า

“ก็...พี่ซีลจะนิ่งๆ เงียบๆ ไม่ค่อยพูดแต่เป็นคนคิดเยอะค่ะ คิดนู่นนี่ไปสารพัด เวลารักใครก็จะรักแรงเกลียดแรง อารมณ์ค่อนข้างรุนแรงกว่าพี่เรนเจอร์มาก เวลาไม่พอใจอะไรพี่เรนเจอร์จะโวยวายออกมาทันทีแต่พี่ซีลจะนิ่งๆ แล้วถ้าถึงขีดสุด...จะเป็นคนที่น่ากลัวมากค่ะเพราะสิ่งที่เขาเก็บสะสมอัดอั้นมันจะระเบิดออกมาพร้อมๆ กัน แต่พี่ซีลก็เป็นคนที่น่ารักนะคะ ถ้าไม่ได้มีเรื่องอะไรด้วยพี่ซีลจะน่ารักใจดีมากๆ อบอุ่น ขี้อาย เขินก็ง่าย มีคุณน้ำเมยมาตามรักแบบนี้พี่ซีลเขาคงเขินสุดๆ ค่ะ เจ้าชายน้ำแข็งคนนี้ละลายง่ายอยู่พอตัวนะคะ”

               “แล้วคุณเพลงพิณไม่ชอบเขาหรอคะ หน้าตาก็เหมือนกันขนาดนี้ท่าทางเขาก็ดูใจดีกับคุณเพลงพิณมาก ฉันว่านิสัยเขาโอเคกว่าแฝดน้องอีกนะ”

               “พี่แฝดหน้าตาเหมือนกันก็จริงค่ะแต่นิสัยของพวกเขาไม่เหมือนกัน ฉันชอบพี่ซีลมากนะคะแต่เป็นการชอบแบบ...เคารพรักเหมือนพี่ชาย พี่ซีลใจดีกับฉัน สุภาพ เวลามองเขาฉันรู้สึกเหมือนกับกำลังมองพี่ข้ามโขงกับพี่เพลงรัก รู้สึกดีใจที่มีเขาเป็นพี่ชายอีกคน ส่วนพี่เรนเจอร์...น่าแปลกนะคะที่ฉันรู้สึกกับพวกเขาต่างกันทั้งๆ ที่ทั้งสองคนหน้าตาเหมือนกันขนาดนี้ เวลามองพี่ซีลฉันรู้สึกว่าเขาคือพี่ชายของฉัน แต่พอมองพี่เรนเจอร์...มันมีความรู้สึกที่ลึกซึ้งมากกว่านั้น”

               “คุณเพลงพิณแยกพวกเขาออกด้วยหรอคะว่าใครเป็นใคร” เธอยังแยกพวกเขาไม่ออกเลย หรือเธอต้องหาอะไรมาทำเป็นตำหนิเอาไว้ดีนะจะได้รู้ว่าคนไหนเป็นของเธอ คนไหนเป็นของซ้อรอง

               “แยกออกสิคะ”

               “ดูยังไง”

               “ก็...ฉันใช้ความรู้สึกมองค่ะ เวลาอยู่ต่อหน้าพี่แฝดฉันจะรู้สึกกับพวกเขาไม่เหมือนกัน อืม...จะว่าไปก็บอกยากนะคะว่าแยกยังไง เหมือนมันรู้เองได้โดยอัตโนมัติ คุณน้ำเมยก็มีพี่ชายฝาแฝดนี่คะคุณน้ำเมยแยกพวกเขายังไง”

               “แต่พี่ชายฉันไม่ได้หน้าตาเหมือนกันเป๊ะๆ แบบนี้นี่คะ”

               “อ้อจริงสิ” เหมือนจะเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้เพลงพิณหันมายิ้มแฉ่งกับกุมาริกาทันที ถึงเธอจะไม่เคยใช้วิธีนี้ในการแยกพี่แฝดแต่เธอก็คิดว่าวิธีนี้น่าจะช่วยกุมาริกาได้ “พี่เรนเจอร์จะใส่แหวนรุ่นทหารเรือที่นิ้วนางข้างซ้ายค่ะ เป็นแหวนรูปสมอเรือสามอันคล้ายๆ กับแบบนี้” เพลงพิณยื่นมือข้างซ้ายของตัวเองมาให้กุมาริกาดู ซึ่งเธอยังคงสวมแหวนญาติของผู้กองกวินทร์อยู่ “ทหารทุกคนเขาจะมีแหวนรุ่น พี่เรนเจอร์เป็นทหารเรือก็จะใส่แหวนรุ่นของตัวเองที่นิ้วนางข้างซ้าย”

               “แหวนรุ่นหรอคะ” เพิ่งเคยได้ยินว่ามีแบบนี้ด้วย

               “ค่ะ” เพลงพิณพยักหน้ารับ “ทหาร ตำรวจเขาจะใส่แหวนรุ่นที่นิ้วนางข้างซ้ายค่ะ ที่ต้องใส่นิ้วนี้ก็เพราะนิ้วนางข้างซ้ายเป็นนิ้วที่เรามักจะใส่แหวนแต่งงานกัน การใส่แหวนรุ่นที่นิ้วนางข้างซ้ายของพวกเขาก็เพื่อจะให้เป็นเครื่องเตือนใจว่าหน้าที่ของพวกเขาสำคัญกว่าเรื่องของหัวใจ ส่วนแหวนที่ฉันใส่อยู่เรียกว่าแหวนญาติ ทหารตำรวจเขาจะสั่งทำแหวนญาติควบคู่กับแหวนรุ่นเพื่อมอบแหวนญาตินี้ให้กับคนที่พวกเขารัก อาจเป็นแม่ พี่สาวหรือน้องสาว แต่ส่วนมากเขาจะให้คนรัก บางคนก็ใช้แหวนญาติเป็นแหวนแต่งงานค่ะ แหวนญาติแทนหัวใจเพราะกว่าที่พวกเขาจะร่ำเรียน กว่าจะฝึกมันต้องผ่านการทดสอบที่เยอะแยะมากมาย การได้แหวนรุ่นกับแหวนญาติมามันจึงต้องใช้หยาดเหยื่อและแรงกายในการเข้าแลก แหวนวงนี้พี่เรนเจอร์ให้ฉันใส่เอาไว้ก่อนที่ฉันจะไปเรียนต่อที่ออสเตรีย ฉันใส่แหวนของเขาติดตัวเอาไว้ตลอดเพราะมันบ่งบอกว่าฉันคือคนรักของเขา”

               “แล้วคุณลุงละคะ เขามีแหวนญาติรึเปล่า” ฟังดูแล้วมันน่าประทับใจเหลือเกิน แหวนที่สำคัญมอบให้กับคนที่สำคัญของตัวเอง...

               “มีค่ะ พี่ซีลเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อย จปร. ทหารบกเขาจะใส่แหวนรุ่นหัวพลอยแดง ตัวแหวนมีทั้งแบบเป็นเงินแล้วก็ทองแล้วแต่คนชอบแต่ที่หัวแหวนจะเป็นพลอยสีแดง...คุณแม่ของฉันก็ใส่แหวนญาติของคุณพ่อนะคะ คุณป้าแม่ของพี่แฝดก็ใส่แหวนญาติของคุณลุงรัน พี่ไนเปอร์น้องสาวของพี่แฝดก็ใส่แหวนญาติตำรวจของพี่พนาเหมือนกัน แต่ว่า...เหมือนแหวนญาติของพี่ซีลตอนนี้จะอยู่ที่คุณป้าแก้มนะคะ อย่างแหวนญาติของพี่เรนเจอร์เมื่อก่อนพี่ไนเปอร์ก็เป็นคนใส่ พอพี่ไนเปอร์มีสามีพี่ไนเปอร์ก็คืนแหวนญาติให้พี่เรนเจอร์ค่ะ”

               กุมาริกาวางกล่องขนมลงทันทีเมื่อได้ยินแบบนี้แล้วมองแหวนญาติของเพลงพิณด้วยความเศร้า ถึงตาลุงแฝดน้องจะนิสัยไม่น่ารักแต่เขาก็ชัดเจนกับเพลงพิณมาก รักก็บอกว่ารักจนถึงขั้นเอาแหวนมาให้ใส่ ไม่เหมือนเธอ...เธอก็ไม่ได้หวังจะใส่แหวนญาติของเขาแต่เธอแค่อยากได้ความชัดเจน ตกลงแล้วเขารักเธอรึเปล่า ถ้าไม่รักก็บอกมาเธอจะได้ไม่ต้องออกตามหาเหมือนคนคลั่งรักแบบนี้ ตอนอยู่ออสเตรเลียถ้าเกิดรักใครชอบใครเขาก็จะไปบอกกันตรงๆ ผู้หญิงบอกรักผู้ชายก่อนมีออกเยอะแยะแล้วมันก็เป็นเรื่องที่ธรรมดามากๆ แต่ที่นี่...หลายๆ คนกลับมองว่าแปลกที่เธอเป็นฝ่ายมาตามบอกรักผู้ชายก่อน ใช่ว่าเธอจะไม่อายนะแต่จะให้ทำอย่างไรได้ก็เธอดันปักใจรักเขาไปแล้ว ถ้าเขาไม่รักเธอเธอก็คงจะอกหักไปตามระเบียบ...

               “คุณน้ำเมยคะ” เพลงพิณตกใจที่เห็นกุมาริกาน้ำตาร่วง ก่อนหน้านี้ก็ยังเห็นดีๆ อยู่เลย ตอนนี้เธอชักจะโกรธผู้กองกรินทร์แล้วนะ เล่นอะไรไม่เข้าท่าเลยเธอสงสารกุมาริกาจะแย่แล้ว “พี่ซีลอาจจะยุ่งๆ กับงานอยู่ คุณน้ำเมยอย่าเพิ่งคิดมากเลยนะคะฉันเชื่อว่าถ้าพี่ซีลเสร็จจากงานแล้วเขาก็คงจะมาหาคุณน้ำเมย เขาก็โทรมาหาคุณน้ำเมยแล้วไม่ใช่หรอคะ โอ๋ๆๆ ไม่ร้องไห้นะคะ” เพลงพิณขยับเข้าไปหาแล้วกอดกุมาริกาอย่างปลอบขวัญ กุมาริกาก็ได้แต่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วกอดเพลงพิณแน่น ทำไมคุณลุงถึงไม่รักเธอเหมือนกับที่แฝดน้องของเขารักเพลงพิณบ้าง

               “ฉันเชื่อนะคะว่าพี่ซีลน่ะก็มีความรู้สึกดีๆ ให้กับคุณน้ำเมยเหมือนกัน ฉันกับพี่ซีลโตมาด้วยกันฉันดูออกนะคะว่าเขารักใคร คนแบบพี่ซีลถ้าไม่ได้มีใจให้ก็คงไม่โทรมาหาคุณน้ำเมยหรอก ก็อย่างที่บอกไงคะ พี่ชายของฉันคนนี้เป็นคนขี้อาย แสดงออกไม่เก่งแล้วก็เป็นคนคิดมาก ด้วยหน้าที่การงานของเขาเขาก็คงกลัวว่าคุณน้ำเมยจะรับไม่ได้ ก็เหมือนอย่างวันนี้ที่เขาบอกคุณน้ำเมยว่าจะไปทำงานไงคะ เขาทำงานไม่เป็นเวลาหรอกค่ะ พี่เรนเจอร์ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน อาทิตย์ก่อนก็นั่งกินข้าวอยู่กับฉันดีๆ กินข้าวยังไม่ทันจะอิ่มก็ต้องรีบลุกออกไปทำงานแล้ว เป็นแฟนของพวกเขาต้องอดทนนะคะ” เพลงพิณผละกุมาริกาออกแล้วช่วยเช็ดน้ำตาออกมา ยิ่งร้องไห้แบบนี้ยิ่งดูไม่เหมือนดาราซูเปอร์สตาร์คนดังเลย “ไม่ร้องนะคะ”

               รอยยิ้มและน้ำเสียงที่อ่อนโยนทำให้กุมาริกามองเพลงพิณด้วยความซึ้งใจ คนเพิ่งได้เจอกันแล้วก็คุยกันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเพลงพิณจะดีกับเธอได้ขนาดนี้ ไม่เหมือนผู้คนในวงการบันเทิงที่เธอเจอมา ต่อหน้าก็แสนดีแต่พอลับหลังก็คอยแต่จะแอบแทงเธออยู่เรื่อย แต่กับเพลงพิณคนนี้เธอรู้สึกได้ถึงความจริงใจ

               “คุณเพลงพิณดีกับฉันจังเลยนะคะ” กุมาริการีบปาดน้ำตาออกแล้วหยุดร้องไห้ “ทั้งพาฉันไปร่วมพิธีศักดิ์สิทธิ์ให้ฉันได้เจอผู้คนน่ารักๆ มานั่งคุยกับฉัน เอาน้ำเอาขนมมาให้กินแล้วยังเล่าเรื่องตาแฝดทึ่มให้ฉันฟังอีก นอกจากเพื่อนที่ออสเตรเลียพอมาอยู่ที่นี่ฉันก็ไม่เคยมีเพื่อนที่จริงใจแบบนี้มาก่อน เพื่อนในวงการก็...เหมือนเราต้องเล่นละครอยู่ตลอดเวลา ต้องคีพลุดให้ดูเป็นผู้ใหญ่ ต้องนิ่ง ต้องเรียบร้อย ยิ่งมีชื่อเสียงมากก็ยิ่งต้องทำตัวให้ดี จะมีแฟนหรือเลิกกับแฟนก็ต้องให้ชาวโลกรับรู้ด้วย...ฉันชอบคุณเพลงพิณนะ อยู่ด้วยแล้วเหมือนมีพี่สาวใจดีเลย”

               “ถ้าอย่างนั้นคุณน้ำเมยจะมองว่าฉันเป็นพี่สาวของคุณน้ำเมยก็ได้นะคะ มีอะไรก็มาคุยกับฉันได้ไม่ต้องเกรงใจค่ะ”

               “ได้หรอคะ”

               “ได้ค่ะ ฉันเองก็เป็นลูกคนเล็กมีแต่พี่ชาย อยากลองมีน้องสาวแบบคนอื่นเขาเหมือนกันค่ะ” เพลงพิณก็ยังคงยิ้มตอบอย่างใจดีก่อนจะปลดกำไลเงินอันเล็กๆ ที่เป็นกำไลนาคเกี้ยวออกจากข้อมือของตัวเอง ด้วยตอนนี้เพลงพิณยังแต่งชุดนางรำอยู่ที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอจึงมีกำไลอยู่หลายอัน บ้างก็เป็นเครื่องรางที่ได้มาจากสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ จากนั้นเพลงพิณก็เอากำไลนาคเกี้ยวอันเล็กมาใส่ให้กับกุมาริกา “นี่เรียกว่ากำไลนาคเกี้ยวนะคะ ฉันให้คุณน้ำเมยเป็นของขวัญในฐานะของพี่สาว นาคเกี้ยวคือพญานาคสองตนชายหญิงพันเกี่ยวลำตัวกันจนเป็นเกลียว หมายถึงความอุดมสมบูรณ์ ความร่มเย็น การอยู่พร้อมหน้าแล้วก็...ความรัก ทำให้ผู้คนรักใคร่เมตตาแล้วก็ช่วยคุ้มกันภัย คุณน้ำเมยใส่ติดตัวเอาไว้นะคะ กำไลนี้มีความศักดิ์สิทธิ์สัตว์ร้ายสัตว์มีพิษก็จะไม่ทำอันตรายด้วย”

               กุมาริกามองกำไลนาคเกี้ยวสลับกับมองเพลงพิณอย่างซึ้งใจจริงๆ ถ้าเธอเป็นผู้ชายเธอจะจีบเพลงพิณแล้วแย่งเพลงพิณมาจากตาแฝดน้องให้ได้เลย เพลงพิณช่างน่ารักเหลือเกิน

               “ขอบคุณนะคะ...พี่เพลงพิณ” ความใจดีของเพลงพิณทำให้กุมาริกายอมรับและนับถืออีกฝ่ายจากหัวใจ ในวันนี้เพลงพิณช่วยอยู่เป็นเพื่อนพูดคุยกับเธอ ปลอบเธอ หากวันหน้าที่เพลงพิณมีเรื่องเดือดร้อนเธอก็จะกางปีกปกป้องเพลงพิณบ้าง หรือ...ถ้ายัยป้าทิชากรมาหาเรื่องเพลงพิณเหมือนกับที่เคยมาหาเรื่องเธอ เธอนี่แหละจะจัดการกับยัยป้านั่นเอง กุมาริกาคิดแล้วยิ้มตอบเพลงพิณอย่างดีใจที่มีพี่สาว เช่นเดียวกับเพลงพิณที่มองกุมาริกาด้วยความเอ็นดู ไม่คิดว่าวันนี้การมารำบวงสรวงองค์พญาศรีสัตตนาคราชเธอจะได้น้องสาวเป็นของตอบแทน แล้วยังได้ตกลงเป็นพี่น้องกันต่อหน้าองค์พญาศรีสัตตนาคราชอีก บางทีมันอาจเป็นโชคชะตาที่ทำให้เธอกับกุมาริกาได้มาเจอกันในวันนี้

               ยิ่งตกดึกอากาศก็ยิ่งหนาวและเย็นยะเยือก ความมืดมิดในเวลากลางคืนทำให้มองสิ่งใดแทบจะไม่ได้ ความเงียบนั้นเงียบเชียบสุด หากไม่นับเสียงหรีดหริ่งเรไรแมลงป่าก็จะได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเองอย่างชัดเจนและอุปทานไปว่าได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นอยู่ด้วย บนต้นไม้สูงนายทหารทั้งสามคนซุ่มตัวเงียบอยู่บนห้างไม้หรือนั่งวงขัดห้าง โดยต้นไม้ที่แต่ละคนขึ้นมาขัดห้างนั้นจะอยู่ห่างกันพอสมควรแต่ก็ไม่ถึงกับห่างกันมาก หากว่าใครคนใดคนหนึ่งจุดไฟแช็คขึ้นอีกสองคนก็จะยังมองเห็นแสงไฟอยู่ แล้วการนั่งก็จะนั่งเป็นจุดสามจุดล้อมเป็นวง

               “พี่ซีล พี่เรนเจอร์ขัดห้างกันกี่ลูก” เสียงข้ามโขงกระซิบถามผ่านหูฟังสื่อสารเมื่อนั่งห้างกันมาได้ครู่หนึ่ง

               “เก้าลูก” ผู้กองกรินทร์กระซิบตอบอย่างหน่ายๆ “พี่เป็นทหารพรานนะเว้ย เรื่องอยู่ป่าอยู่เขาพี่ชำนาญกว่าแก”

               “แล้วพี่เรนเจอร์ล่ะ” ข้ามโขงไม่ฟังผู้กองกรินทร์บ่นแต่ถามผู้กองกวินทร์แทน คนนี้ยิ่งชอบทำอะไรนอกคอกอยู่

               “สิบห้าลูก”

               “อ้าวเฮ้ย! พี่เรนเจอร์มึง...”

               “สิบลูกๆ กูล้อเล่น” ผู้กองกวินทร์รีบเฉลยก่อนที่เจ้าอาวาสจะเทศนากลางป่าให้เขาฟังซึ่งข้ามโขงเคร่งครัดในเรื่องการขัดห้างมากๆ การขัดห้างก็คือการทำที่พักบนต้นไม้ที่พวกพรานป่าชอบทำเวลาออกส่องสัตว์และล่าสัตว์ ตามความเชื่อของพรานป่าคือจะนิยมขัดห้างไม่เกินสิบลูก หรือห้ามใช้ไม้เกินสิบท่อนในการทำห้างนั่งเด็ดขาดเพราะยิ่งจำนวนท่อนไม้เยอะก็จะทำให้การนั่งนอนบนห้างสบายขึ้น และเมื่อสบายก็จะเผลอหลับสนิทจนไม่ได้สติซึ่งนั่นจะทำให้เกิดการพลัดตกลงมาจากห้างคอหักตายได้ หรือหากหลับเพลินเมื่อมีสัตว์อย่างเช่นงูเลื้อยมาหาก็จะเป็นอันตราย พรานป่าสมัยก่อนถูกงูเหลือมงูหลามเขมือบคาห้างไม้มากันเยอะแล้ว ดังนั้นการขัดห้างต้องห้ามขัดเกินสิบลูก ต้องขัดห้างอย่าให้นั่งสบายเด็ดขาดและต้องรู้ตัวอยู่ตลอดเวลา

               “หนาวขนาดนี้ไม่มีใครหลับลงหรอกข้ามโขง อ้อ แล้วทายากันยุงรึยัง” ผู้กองกวินทร์ว่าขำๆ นอกจากเขากับพี่ชายจะเป็นแฝดประหลาดที่หน้าเหมือนกันจัดและมีกลิ่นกายที่หอมแล้ว อีกสิ่งที่แปลกก็คือ...พวกเขาไม่เคยถูกแมลงกัดต่อยเลย ไปตีรังผึ้งคนอื่นๆ วิ่งหนีผึ้งแทบตายในขณะที่พวกเขากลับยืนถือรังผึ้งอยู่เฉยๆ แล้วไม่ถูกผึ้งเล่นงานเลยสักตัว แก้วเจ้าจอมน้องสาวของพวกเขาก็เหมือนกัน รายนั้นเป็นมิตรกับสัตว์ป่ามากๆ เข้าป่าก็ไม่ถูกยุงหามเหมือนคนอื่นๆ แม้แต่น้องชมพูกับน้องโมก หลานสาวและหลานชายขวัญใจของทุกคนในบ้านก็ยังไม่เคยถูกแมลงกัดต่อยด้วยเหมือนกัน ใครๆ ต่างก็บอกว่าแม่ของพวกเขาเป็นนางไม้เพราะพ่อกับแม่พบรักกันในป่า พอมีพวกเขา พวกเขาก็เลยเป็นรุกขเทวดากับนางไม้กัน ตอนแรกก็นึกว่าเป็นการแซวกันเล่นๆ แต่เรื่องแปลกๆ หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นก็ทำให้พวกเขามองว่ามันคงไม่ใช่เรื่องแซวเล่นๆ แล้วล่ะ

               “บอกแล้วว่าให้กอดพี่ ให้กลิ่นหอมๆ ที่ตัวพี่ไปติดที่ตัวแกก่อนแกจะได้ไม่ถูกยุงกัด”

               “ใครจะไปอยากกอดพี่กันพี่เรนเจอร์ ขนลุก”

               “น้องสาวแกไงที่อยากกอด”

               “จุ๊ๆๆ เงียบๆ” ผู้กองกรินทร์รีบเบรกเมื่อว่าที่พี่เมียกับว่าที่น้องเขยเถียงกันไปมา ซึ่งพอเขาว่าไปทั้งสองหนุ่มก็พากันเงียบก่อนที่ทั้งผืนป่าจะเงียบสนิทอีกครั้ง ความหนาวเย็นเล่นงานจนแต่ละคนสะท้านแต่ก็ต้องขบกรามแน่นอย่างอดทน ผู้กองกวินทร์จูบแนบริมฝีปากกับสร้อยคอจี้นาคเกี้ยวของเพลงพิณหวังให้ความรักช่วยคลายความหนาว ตอนฝึกซีลเขาฝึกมาแล้วทุกอย่างทั้งฝึกให้ทนต่อความหนาว ความร้อน ความหิวหรืออิ่มจนต้องไปอ้วกออก แต่ไม่ว่าเขาจะอยู่ในสถานการณ์แบบไหนหัวใจของผู้กองกวินทร์ก็ยังคงนึกถึงแต่เจ้าของสร้อยเส้นนี้ หนาวๆ แบบนี้ถ้าได้กอดเนื้อนุ่มๆ อุ่นๆ ดมแก้มหอมๆ ก็คงจะดี ไว้เสร็จงานนี้แล้วจะรีบกลับไปหอมแก้มให้หายหนาวเลย

               “พี่ซีล...” เขากระซิบเรียกพี่ชายขึ้นมาอีกครั้ง “เสร็จงานแล้วกลับไปหาหวานใจกันนะพี่”

               อารมณ์ไหนของมันวะ ผู้กองกรินทร์คิดแล้วก็ต้องขมวดคิ้วใส่จนนึกไปถึงหวานใจที่น้องชายพูดถึง...เด็กดื้อของเขาจะเป็นยังไงบ้างนะตอนนี้...

               “ผมได้ยินนะ” เสียงข้ามโขงลอดเข้ามาอีกคนทำให้สองแฝดเซ็งไปตามๆ กัน อยากตะโกนบอกข้ามโขงไปนักว่าให้หุบปาก เรื่องความรักไม่ใช่กิจของสงฆ์อย่างมัน มีหน้าที่ถือศีลก็ถือศีลต่อไปเถอะ

               จวบจนใกล้จะเที่ยงคืนสิ่งที่นายทหารทั้งสามทนหนาวรอก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว เสียงเครื่องยนต์เรือที่ได้ยินอยู่ไกลๆ ฟังดูใกล้เข้ามามากขึ้นก่อนที่จะเงียบไป ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ๆ กลิ่นฉุนของบุหรี่ในอากาศก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ เสียงหรีดหริ่งเรไรค่อยๆ เงียบไปแล้วแทนที่ด้วยเสียงคนเดินอยู่หลายคน ความเงียบทำให้ได้ยินเสียงของคนบางกลุ่มที่กระซิบพูดคุยกันแต่ก็ยังฟังไม่ได้ศัพท์ กลิ่นฉุนของบุหรี่เริ่มแรงมากขึ้นพร้อมๆ กับเสียงเหยียบใบไม้กิ่งไม้แห้ง กล้อง Night Vision อินฟาเรดทั้งสามตัวจากห้างไม้ส่องไปยังเป้าหมายทันที

               “ข้ามโขง” ผู้กองกรินทร์กระซิบเรียกน้องชายเพื่อส่งสัญญาณก่อนที่เขากับข้ามโขงจะค่อยๆ หย่อนเชือกเส้นใหญ่ลงจากห้างอย่างช้าๆ และให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งสองคนสะพายปืนเอาไว้บนหลังแล้วค่อยๆ โรยตัวลงมากับเชือกอย่างเงียบๆ ส่วนผู้กองกวินทร์ก็หยิบปืน KAC SR-25 ปืนไรเฟิล Sniper rifle ออกมา ซึ่งปืนชนิดนี้เป็นปืนที่มีความแม่นยำสูงแล้วหน่วยซีลของอเมริกาก็นิยมใช้กันด้วย ผู้กองหนุ่มมองหาพิกัดของพี่ชายและน้องชายรวมถึงเป้าหมายก่อนที่จะเริ่มเล็ง

               ชายฉกรรจ์นับสิบคนมีผ้าโพกหน้าตาและแต่งกายรัดกุมที่เพิ่งนั่งเรือข้ามมาจากฝั่งลาวเดินเข้ามาในป่าใหญ่ที่อยู่ติดกับแม่น้ำโขง พวกมันเดินลึกเข้ามาจนถึงจุดที่นายทหารทั้งสามดักซุ่มรออยู่ เนื่องจากเส้นทางเดิมๆ ที่เคยผ่านตอนนี้ถูกเจ้าหน้าที่เคลียร์ไปหมดแล้วจึงได้หาเส้นทางใหม่ในการเดินทางเพื่อขนส่งของ แต่ละคนต่างก็หวังว่าจะได้ใช้เส้นทางนี้ไปนานๆ แล้วไม่ถูกจับกุมอีก

               “กลิ่นอีหยังหอมๆ วะ” กลิ่นหอมคล้ายกับกลิ่นของดอกไม้โชยมากับสายลม แต่ไม่สามารถบอกได้ว่าดอกอะไร รู้เพียงแค่ว่าหอมมากๆ เท่านั้น

               “กลิ่นหอมในป่าแบบนี้ข้าเจ้าว่ากันว่าเป็นกลิ่นหอมของนางไม้ ของรุกขเทวดาเว้ย”

               “เซาเว้า เข้าป่าเข้าดอนไผบอกพวกสูเว้าเรื่องแนวนี้” (หุบปาก เข้าป่าเขาดอนใครบอกให้พวกมึงพูดเรื่องอะไรแบบนี้) ตัวลูกพี่หันมาว่าเข้าให้แม้ในใจจะรู้สึกเหมือนกับลูกน้องก็ตาม กลิ่นมันหอมจริงๆ หอมจนกลบกลิ่นบุหรี่ได้เลย

               “ลูกพี่...เรือพร้อมแล้วแม่นบ่” ชายหนึ่งในนั้นกระซิบถามเมื่อรู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ จนอยากจะรีบออกไปจากป่านี้แล้ว คนเป็นลูกพี่ที่เดินอยู่ข้างหน้าจึงพยักหน้าตอบพร้อมกับดีดยาเส้นที่มวนด้วยใบตองอ่อนแห้งลงพื้นก่อนจะเหยียบซ้ำแล้วเดินต่อ บนไหล่ของแต่ละคนมีคานไม้หามห่อผ้าใบสีดำทรงสี่เหลี่ยมเป็นก้อนๆ ที่ขนข้ามแม่น้ำโขงเข้ามายังฝั่งไทยโดยจะใช้เส้นทางในป่านี้ตัดไปยังถนนเส้นเปลี่ยวที่พวกตนได้ให้คนเตรียมรถเอาไว้รอแล้ว ถ้าเดินตัดป่าแถบนี้ไปได้ของที่แบกมาก็จะถูกนำขึ้นรถส่งต่อไปอีกทอด

               “เซาก่อนๆ” (หยุดก่อนๆ) ลูกพี่ที่เดินนำหน้าอยู่ยกมือขึ้นให้สัญญาณหยุดเมื่อรู้สึกว่าขณะนี้บริเวณรอบๆ ตัวเหมือนกับมีอะไรแอบซ่อนอยู่และสิ่งนั้นๆ ก็กำลังเคลื่อนที่เข้ามาหาด้วย

               “กูฮู้สึกว่าคือมีอีหยังจักอย่างอยู่ทางหน้า” (กูรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า) ไฟฉายกระบอกเก่าๆ ของเขาถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง แล้วทันทีที่ส่องไฟไปข้างหน้าแสงจากไฟฉายก็ไปกระทบโดน...เกล็ดสีดำเป็นมันเลื่อม เจ้าของร่างที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดพร้อมใจกันชูคอขึ้นแผ่แม่เบี้ย ดวงตาสีแดงดุดันจ้องมายังชายฉกรรจ์ทุกคน ต่างฝ่ายต่างก็จ้องกันก่อนที่หนึ่งในนั้นจะร้องขึ้น

               “งะ...งู!!! งูผี!!!”

               “งูผีอีหยังมึงอย่ามาเว้าไปทั่วทีปทั่วแดน บักห่ามึง!!!” (งูผีอะไรมึงอย่ามาพูดไปเรื่อยเปื่อย ไอ้ห่า!!!)

               “กะงูผีนั่นแล่ว บ่เห็นตี้ตามันเป็นสีแดง” (ก็งูผีน่ะสิ ไม่เห็นหรอตามันเป็นสีแดง) สิ้นคำพูด กองทัพงูเหล่านั้นก็พากันเลื้อยเข้ามาหา ชายฉกรรจ์ทั้งหมดไม่สนแล้วว่าจะเป็นงูผีหรืองูทั่วไปเพราะถ้าถูกงูเล่นงานพวกตนได้ตายแน่ๆ ดังนั้นทุกคนจึงต้องพากันถอย พยายามจะวิ่งหนีไปทางซ้ายแต่พอวิ่งไปแล้วก็ต้องชะงักเมื่อจู่ๆ ก็มีชายร่างสูงกายกำยำยืนขวางทางเอาไว้ เขาแต่งกายด้วยชุดกางเกงยีนกับเสื้อแจ็คเก็ต ใส่เสื้อเกราะและมีอาวุธครบมือ

               “จะไปไหน” ผู้กองกรินทร์กระตุกยิ้มเหี้ยมๆ ผ่านผ้าอำพรางใบหน้าแล้วเล็งปลายกระบอกปืนเข้าหา แล้วพอชายกลุ่มนี้ที่สติหลุดเพราะกลัวงูทำท่าจะวิ่งหนีไปอีกทางข้ามโขงก็เข้ามาดักเอาไว้อีก

               “สิฟ่าวพากันไปไสน้อ แบกอีหยังมากันล่ะมาคือเป็นตาหนักคักแท้อ้าย” (จะรีบพากันไปไหนน้า แบกอะไรมากันล่ะท่าทางน่าจะหนักมากนะพี่ชาย) น้ำเสียงของข้ามโขงฟังดูเป็นกันเองก็จริงแต่ปืนที่ข้ามโขงยกขึ้นส่องกลับหาความเป็นกันเองไม่ได้เลยสักนิด แม้จะใส่หมวดแก๊ปมีผ้าปิดหน้าตาแต่ก็ยังพอมองเห็นดวงตาคู่ดุดัน

               “เอาจั่งใด๋ลูกพี่” (เอายังไงลูกพี่) ทั้งงูทั้งปืนไม่รู้จะกลัวอะไรก่อนแล้ว

               “มึงสิย่านมันเฮ็ดหยัง มันมากันสองคนพวกเฮามีเป็นสิบ ใส่มันโลด” (มึงจะกลัวมันทำไม มันมากันสองคนพวกเรามีเป็นสิบ จัดการมันเลย) สิ้นคำของลูกพี่ ยังไม่ทันที่มันจะได้จัดการกับข้ามโขงกระสุนปืนนัดหนึ่งก็ดังขึ้น

               ปัง!!!

               “อ๊ากกกก” ปืนของลูกพี่ร่วงลงกับพื้นทันทีเมื่อมีกระสุนปืนปริศนาพุ่งเข้าใส่มือของมันจนเลือดสาด ผู้กองกวินทร์ที่ยังอยู่บนห้างไม้แสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจที่กระสุนของเขาไม่พลาดเป้า

               “จะยิงน้องกูหรอมึง เร็วไปร้อยปีแล้ว” เขาว่าก่อนจะเล็งปืนไปยังกลุ่มของคนร้ายต่อโดยที่ไม่ทันรู้ตัวเลยว่าที่กิ่งไม้เหนือห้างของเขามีงูตัวใหญ่นอนขดอยู่ ดวงตาสีแดงก่ำมองผู้กองกวินทร์เหมือนกับพอใจที่เขาช่วยข้ามโขงเมื่อกี้นี้

               “กูไม่ได้มากันแค่สองคน พวกของกูยังมีอีกเยอะ คุยกันดีๆ จบกันง่ายๆ จะได้ไม่เจ็บตัว” พอผู้กองกรินทร์บอกแบบนี้ ที่ชายป่าอีกสองด้านพันจ่าพรตกับจ่านพดลก็เดินเล็งปืนเข้ามาเมื่อถึงคราวที่ชุดหน่วยจู่โจมต้องเข้าฟื้นที่ ส่วนชุดหน่วยสนับสนุนของจ่าขวัญชัยและจ่าชาลีแอบซุ่มอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำเพื่อเฝ้าเรือของพวกมันเอาไว้ป้องกันไม่ให้พวกมันย้อนกลับมาแล้วขึ้นเรือหลบหนี

               “มอบตัวซะ!”

               ไอ้ตัวลูกพี่ทั้งโกรธทั้งแค้นที่ถูกลอบกัดแบบนี้ แม้มือจะบาดเจ็บแต่ก็อย่าคิดว่าจะยอมให้จับง่ายๆ ก็อยากลองซักครั้งเหมือนกันเล่นงานกับไอ้พวกเจ้าหน้าที่แบบนี้

               “อย่าไปยอม พวกสูอยากติดคุกตี้!!!” (อย่าไปยอม พวกมึงอยากติดคุกหรอ!!!) แน่นอนว่าไม่มีใครอยากติดคุก พอเห็นลูกพี่เตรียมจะฮึดสู้พวกที่เหลือก็ทิ้งคานไม้ที่แบกอยู่ลงแล้วต่างคนต่างก็ชักปืนและมีดเตรียมต่อสู้ ข้ามโขงจึงกระโดดเข้าเตะที่ก้านคอของไอ้ตัวลูกพี่ทันทีเมื่อมันยังพยายามจะเข้ามาทำร้ายตน เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์กระโดดถีบชายคนหนึ่งอย่างแรงจนร่างมันไปกระแทกเข้ากับต้นไม้อย่างจังและสลบเหมือน พวกที่คิดจะวิ่งหนีก็ถูกพันจ่าพรตกับจ่านพดลเข้ามาสกัดเอาไว้ แต่ที่เล็ดลอดไปก็ต้องวิ่งหน้าตั้งกลับมาเพราะนอกจากจะมีเจ้าหน้าที่มาคอยขวางแล้วก็ยังมีงูใหญ่มานอนขวางทางเอาไว้อีก ส่วนคนที่พยายามจะต่อสู้กับเจ้าหน้าที่ก็ออกหมัดมวยกันเต็มที่ จ่านพดลใช้พานท้ายปืนกระแทกเข้าใส่คนร้ายที่พยายามจะแทงตน แต่ในขณะเดียวกันก็มีคนร้ายอีกคนจะเข้ามาเล่นงานเขา ผู้กองกวินทร์ที่กำลังจะลงจากห้างไม้เห็นแบบนี้เข้าก็โหนตัวลงมากับเชือกเส้นใหญ่แล้วกระโดดถีบคนร้ายรายนั้นในทันทีก่อนจะเข้าไปช่วยทุกคนในทีมจัดการกับคนร้าย

               ผลัวะ!!!

               ผู้กองกรินทร์เตะเข้าที่กลางลำตัวของคนร้ายคนหนึ่งที่พยายามจะยิงเขาจนมันทรุดลงไปกับพื้น จากนั้นก็ชักมีดปลายแหลมออกมาก่อนจะตวัดมีดกลับไปข้างหลังแล้วแทงไอ้ตัวลูกพี่ที่ข้ามโขงเตะก้านคอไปเมื่อก่อนหน้านี้เมื่อมันยังพยายามจะลุกขึ้นมาฆ่าเขาอีก ภารกิจครั้งนี้แค่มาจับและยึดของกลาง แต่ถ้าพวกมันฮึดสู้มันก็ต้องจัดการกันขั้นเด็ดขาด...ถ้าไม่ฆ่ามัน มันก็จะฆ่าเรา ทุกคนในทีมถูกฝึกมาให้เป็นแบบนี้ ตอนนี้ไอ้ตัวลูกพี่ก็เลยขาดใจตายคามีดปลายแหลมของผู้กองกรินทร์

               “อ้าวมึง! มึงรุมลูกน้องกูหรอ” ผู้กองกวินทร์รีบวิ่งเข้าไปช่วยพันจ่าพรตที่กำลังถูกรุมอยู่ จ่านพดลก็เลยรีบเข้าไปช่วยพันจ่าพรตออกมาอีกคนพร้อมกับวิทยุเรียกจ่าขวัญชัยกับจ่าชาลีให้เข้ามาช่วยเคลียร์

               “หมาหมู่หรอมึง ได้!!!”

               ผลัวะ!!! คนร้ายร่วงไปกับพื้นทันทีเมื่อเจอหมัดหนักๆ ของผู้กองกวินทร์ซัดเข้าให้ แล้วในจังหวะนั้น...

               “อัลฟา 1 หลบ!!!”

               ควับ!!! ฉึก!!!

               มีดเล่มใหญ่ปลายแหลมของข้ามโขงขว้างเข้ามาปักที่อกคนร้ายอย่างจังเมื่อคนร้ายรายนั้นจะเข้ามาฆ่าผู้กองกวินทร์จากทางด้านหลัง แรงที่ขว้างมีดมาค่อนข้างมหาศาลคมมีดจึงปักแทบมิดด้ามทำให้คนร้ายทรุดลงไปกับพื้นและขาดใจตาย

               “ขอบใจอัลฟา 2” ผู้กองกวินทร์ร้องตอบแล้วเข้าไปดึงมีดปลายแหลมออกมาจากอกคนร้ายก่อนจะส่งคืนให้ข้ามโขง ในยามที่ทำภารกิจทุกคนในทีมจะไม่เรียกชื่อกันแต่จะเรียกเป็นรหัสเพื่อป้องกันไม่ให้คนร้ายรู้จักชื่อหรือยศตำแหน่ง ผู้กองกวินทร์เป็นหัวหน้าทีมอัลฟาจึงใช้รหัสเรียกว่า อัลฟา 1 (อัลฟาวัน) ข้ามโขงเป็นอัลฟา 2 (อัลฟาทู) ตามมาด้วยพันจ่าพรต จ่านพดล จ่าขวัญชัยแล้วก็จ่าชาลี ส่วนผู้กองกรินทร์ที่จะมาร่วมแค่บางภารกิจจะเรียกรหัสว่า อัลฟา 7

               เมื่อมีคนตายเกิดขึ้นคนร้ายที่เหลือก็เกิดกลัวขึ้นมา งานนี้มันไม่ใช่แค่จับกุมแต่เจ้าหน้าที่พวกนี้ยังกล้าที่จะตอบโต้กลับด้วย ขืนสู้ไปได้ตายแบบลูกพี่และเพื่อนแน่ๆ คนที่เหลือจึงยอมจำนนแต่โดยดี

               “อัลฟา 1 ตอนนี้เจ้าหน้าที่ที่อยู่อีกฟากของป่าจับพวกของมันพร้อมรถสำหรับเตรียมหลบหนีเอาไว้แล้ว พวกของมันที่ถูกจับได้ยอมรับและซัดทอดแล้วว่าร่วมมือกันขนของในคืนนี้” จ่าขวัญชัยเข้ามาบอกเมื่อก่อนหน้านี้ตนรับหน้าที่คอยประสานงานกับ ผบ.คเชนทร์ ซึ่ง ผบ.คเชนทร์จะประสานงานต่อไปยังเจ้าหน้าที่ส่วนอื่นๆ ที่จะมารับช่วงต่อในการจับกุมครั้งนี้ ด้วยงานของพวกเขาเป็นงานลับ พวกเขามีหน้าที่แค่เพียงจับกุมคนร้าย ส่วนเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองทั้งตำรวจและทหารจะเป็นผู้มานำคนร้ายที่พวกเขาจับกุมได้ไปดำเนินคดีรวมทั้งยึดเอาของกลางไป เมื่อส่งมอบงานต่อให้กับเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองแล้วพวกเขาจะต้องสลายตัวกันในทันที

               “ดี งั้นเรียกเจ้าหน้าที่มาเอาตัวพวกมัน” ผู้กองกวินทร์สั่งก่อนจะเข้าไปดูของกลางที่พวกมันขนมา ซึ่งตอนนี้ผู้กองกรินทร์กำลังใช้มีดกรีดดูอยู่ว่าของกลางรอบนี้จะเป็นกัญชา ยาบ้าหรือเฮโรอีน แต่โดยส่วนมากพื้นที่แถบนี้ที่ระบาดหนักๆ ก็เห็นจะเป็นกัญชา

               “รอบนี้สายเขียวอีกตามเคย” ผู้กองกรินทร์โยนกัญชาอัดแท่งมาให้น้องชายดู สองแฝดชักสีหน้าเซ็งๆ ออกมาเมื่อเห็นของกลาง เมื่อไหร่จะกวาดล้างได้หมดก็ไม่รู้ไอ้พวกนี้ พอจัดการกับพวกหนึ่งได้แล้วก็จะมีอีกพวกโผล่ขึ้นมาเรื่อยๆ อย่างไอ้พวกที่พวกเขาจับกุมได้ครั้งนี้ยังถือว่าเป็นรายเล็ก การได้เข้ามาประจำการที่นครพนมทีมของผู้กองกวินทร์มีเป้าหมายอยู่ว่าจะต้องทลายไอ้รายใหญ่ของพวกมันให้ได้

               “โอเคมั้ย” ระหว่างที่ผู้กองสองแฝดตรวจสอบของกลาง จ่านพดล จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีคุมตัวผู้ต้องหาที่เหลือเอาไว้ข้ามโขงก็เข้าไปถามอาการพันจ่าพรตที่โดนรุมไปเมื่อก่อนหน้านี้ โชคดีว่าไม่ได้เป็นอะไรมากมีแค่แขนข้างขวาเท่านั้นที่โดนคมมีดกรีดข้ามโขงจึงรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้ตามหน้าที่ของหมอประจำทีม

               “ไกลหัวใจตั้งเยอะ...เฮ้ยๆๆ อัลฟา 2 ระวัง” พันจ่าพรตรีบดึงข้ามโขงหลบเมื่อเห็นงูหลายตัวกำลังเลื้อยมาทางนี้จนทุกๆ คนหันมามองตาม คนร้ายที่ถูกจับกุมและใส่กุญแจมือเอาไว้อย่างแน่นหนาหวาดกลัวจนร้องเสียงหลง มีเพียงแค่ข้ามโขงเท่านั้นที่มองเหมือนกับเป็นเรื่องธรรมดาก่อนจะหันมาบอกพันจ่าพรต

               “ไม่ต้องกลัว พวกเขาแค่มาช่วยจับคนร้าย”

               หา...พันจ่าหนุ่มทำหน้าเหวอ ยังไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าจะมีงูมาช่วยจับคนร้าย แล้วก็ต้องหน้าเหวอเข้าไปใหญ่เมื่อเห็นข้ามโขงพยักหน้าเบาๆ แล้วงูเหล่านั้นก็พากันเลื้อยผ่านพวกเขาตรงไปยังแม่น้ำ ไม่มีงูตัวไหนจะทำร้ายพวกเขาเลยแม้แต่น้อยทั้งๆ ที่งูพวกนี้เป็นงูพิษ

               “ญาติผู้ใหญ่มาหาหรอ จะชวนเข้าทีมด้วยมั้ยล่ะ” ผู้กองกวินทร์เข้ามาถามข้ามโขงเมื่อเห็นหมอหนุ่มจับงูตัวหนึ่งขึ้นมาแล้วลูบหัวงูเล่นราวกับงูตัวที่ว่าเป็นแมวน้อย ด้วยอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ ผู้กองกวินทร์เลยรู้ว่าครอบครัวของข้ามโขงมีญาติผู้ใหญ่ที่ไม่ใช่คนคอยปกปักคุ้มครอง ตอนเด็กๆ เขาก็มีโอกาสได้เจอกับญาติผู้ใหญ่ที่ว่า นี่ก็ไม่ได้เห็นมานานแล้วแต่เขาก็ยังคงจำได้ดี...งูพิษตัวใหญ่เกล็ดสีเขียวดำนิล ดวงตาดุสีแดงก่ำ ตั้งแต่มาประจำการอยู่ที่นี่ก็เพิ่งจะได้รู้นี่แหละว่าญาติผู้ใหญ่ที่ว่าก็ยังคงคอยวนเวียนอยู่ใกล้ๆ ครอบครัวของข้ามโขง

               “ตอนเด็กๆ ลุงงูเขาอาจไม่ถือสาพี่ แต่ตอนนี้พี่โตจนรู้ความแล้ว...อย่าเปรี้ยวให้มากนะ” ข้ามโขงปล่อยงูตัวที่คล้องคอลง งูตัวนั้นจึงเลื้อยกลับไปที่แม่น้ำเหมือนกับตัวอื่นๆ ซึ่งพอผู้กองกวินทร์มองตามเขาก็เห็นว่านอกจากฝูงงูเหล่านั้นแล้วยังมีงูอีกตัวที่ตัวใหญ่กว่าเลื้อยตามฝูงงูเหล่านั้นไปที่แม่น้ำ งูตัวใหญ่เกล็ดสีเขียวดำนิล...เป๊ะเลย...

               “สวัสดีคุณลุงญาติผู้ใหญ่ของผมซะสิ” งานนี้ต่อให้ข้ามโขงไม่บอกผู้กองกวินทร์ก็แทบจะยกมือขึ้นไหว้ไม่ทัน แล้วทันทีที่เหล่าฝูงงูเลื้อยหนีกลับลงไปที่แม่น้ำแล้วเจ้าหน้าที่ฝ่ายปกครองก็เข้ามายังบริเวณที่ทีมอัลฟาจับกุมคนร้าย ซึ่งมีทั้งทหารหน่วย นรข.ที่ ผบ.คเชนทร์และหัวหน้าดนัยนำมาพร้อมกับทหารพรานและเจ้าหน้าที่ตำรวจ 

               ผบ.คเชนทร์รีบเข้ามาหาทีมอัลฟาทั้งเจ็ดคนที่ยืนรออยู่พร้อมกับคนร้ายและของกลาง ผู้กองกวินทร์จึงเข้าไปรายงานการจับกุมครั้งนี้กับผู้บังคับบัญชาซึ่งคนที่เขาจะรายงานภารกิจด้วยมีเพียง ผบ.คเชนทร์แค่คนเดียวเท่านั้น ภารกิจครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีแต่ก็มีคนร้ายสองคนที่ถูกวิสามัญ พอรับรายงานภารกิจแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็สั่งให้ทีมอัลฟาสลายตัวได้

               “คุณแม่รออยู่” ผบ.คเชนทร์กระซิบบอกกับข้ามโขงเบาๆ ดีใจที่ลูกชายของเขาปลอดภัย ข้ามโขงเพียงแค่พยักหน้ารับด้วยไม่อาจพูดอะไรมากได้ก่อนจะเดินไปทีมแล้วทีมอัลฟาทั้งเจ็ดคนก็หายลับไปกับความมืดของผืนป่า โดยที่เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ ไม่มีใครรู้เลยว่าชายที่ปกปิดหน้าตาและมีอาวุธครบมือทั้งเจ็ดคนนั้นเป็นใคร แม้เจ้าหน้าที่ตำรวจระดับผู้บังคับบัญชาบางคนจะรู้ว่าชายทั้งเจ็ดคนนั้นคือทีมซีล แต่ก็ไม่ถึงขั้นรู้ว่าใครเป็นใครและมีชื่อ มียศว่าอะไร เขารู้เพียงแค่ว่านี่คือผลงานทีมซีลของกองทัพเรือและเจ้าหน้าที่ทีมซีลก็แฝงตัวอยู่ในนครพนมเพียงเท่านั้น

               แม้แต่หัวหน้าดนัยก็ยังมองตามหลังชายทั้งเจ็ดคนไป ถึง ผบ.คเชนทร์จะไม่ได้บอกกับเขาว่าชายทั้งเจ็ดคนนั้นเป็นใครแต่หัวหน้าดนัยก็พอจะเดาออก คนทำงานอยู่ด้วยกัน อยู่สถานีเรือเดียวกันแล้วบุคลิกของบางคนเขาก็จำได้ แต่...เขาก็เข้าใจดีว่าบทบาทหน้าที่ของทีมอัลฟาคืออะไรและทำภารกิจประเภทไหน ในฐานะของทหารเรือลูกประดู่ด้วยกันเขาจะช่วยปกปิดเรื่องนี้ให้ จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าชายทั้งเจ็ดคนนั้นเป็นใครเพื่อความปลอดภัยของพี่น้องทหารเรือด้วยกัน แม้ว่าหนึ่งในนั้นจะเป็นศัตรูหัวใจของเขาแต่เขาก็แยกแยะได้ เรื่องงานก็ส่วนงาน เรื่องหัวใจก็ให้เป็นเรื่องส่วนตัวไปจะเอามาปะปนกันไม่ได้เด็ดขาด

               “วู้!!! เสร็จงานซักที แล้วคืนนี้จะไปไหนกันต่อพวกเรา” จ่านพดลถามขึ้นมาขณะนั่งรถกลับไปที่สถานีเรือ ซึ่งทุกคนนั่งอยู่ที่กระบะหลัง มีเพียงแค่ข้ามโขงกับพันจ่าพรตที่บาดเจ็บเท่านั้นที่นั่งอยู่ด้านหน้า ดังนั้นการพูดคุยจึงเป็นการพูดผ่านหูฟังสื่อสารเพื่อให้คนที่อยู่ในรถได้ยินด้วย

               “ร้านเจ้าประจำเป็นไง” พันจ่าพรตเสนอ ข้ามโขงที่ขับรถอยู่ก็เลยหันมาว่า

               “ในฐานะของหมอประจำทีม คืนนี้ผมขอสั่งให้พันจ่าพรตหยุดพักผ่อนอยู่ที่แพจนกว่าแผลที่แขนจะดีขึ้น”

               “โห่!!!” ทุกคนพากันโห่ใส่ในทันทีและสมน้ำหน้าพันจ่าพรตที่โดนคุณหมอประจำทีมสั่งห้ามเที่ยวจนข้ามโขงพลอยขำไปด้วย พันจ่าพรตหน้าจ๋อยแล้วจ๋อยอีกแล้วก็ชักสีหน้าใส่เพื่อนฝูงที่พากันหัวเราะเขาอยู่ที่กระบะหลัง เออ!!! ไว้แผลเขาหายดีก่อนเถอะพ่อจะเปรี้ยวโชว์กลางร้านเลย

               เสียงหัวเราะของหนุ่มๆ ดังอย่างครึกครื้นทั้งคันรถ ทุกครั้งเมื่อเสร็จจากภารกิจแล้วส่งมอบงานให้เจ้าหน้าที่บ้านเมืองพวกเขาจะต้องสลายตัวให้เร็วที่สุด ผลงานการจับกุมจะเป็นของทางสถานีเรือ ของทางเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารพรานที่เข้าร่วมจับกุมแต่จะไม่มีการกล่าวถึงพวกเขาเด็ดขาด เสมือนว่าการจับกัญชาอัดแท่งครั้งนี้พวกเขาไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย เมื่อมีการแถลงข่าวจับกุมก็จะไม่มีพวกเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยและห้ามเข้าใกล้จุดแถลงข่าวเพื่อหลีกเลี่ยงการพบเจอกับผู้ต้องหา เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ต้องหาจำพวกเขาได้ แม้ว่าจะไม่เห็นหน้ากันแต่ก็เป็นการป้องกันเอาไว้ก่อน

               “พี่ซีล กลับสถานีเรือแล้วไปสวดมนต์กันนะพี่”

               “ฮะ” เสียงหัวเราะของทุกคนเงียบไปทันทีเมื่อข้ามโขงที่ขับรถอยู่พูดขึ้น แต่ก็เงียบไปเพียงชั่วครู่เท่านั้นเมื่อต่อมาทุกคนก็พากันกลั้นหัวเราะแทบตายให้กับเจ้าอาวาสประจำทีม เห็นเป็นเจ้าอาวาสเคร่งในศีลในธรรม สวดมนต์นั่งสมาธิก่อนนอน ตื่นแต่เช้าไปใส่บาตรแทบทุกวัน เหล้าเบียร์ก็ไม่ดื่มเพราะเป็นโรคแพ้แอลกอฮอล์แต่เวลาออกทำภารกิจแล้วจำเป็นต้องวิสามัญคนร้าย ข้ามโขงก็สามารถฆ่าคนร้ายได้อย่างเลือดเย็นเหมือนกัน เรียกได้ว่าเป็นทั้งเจ้าอาวาสและนักฆ่าได้ในคนๆ เดียวกัน

               “คืนนี้เราฆ่าคนตายนะพี่ ถึงจะเป็นคนร้ายแต่นั่นก็คนทั้งคน พรุ่งนี้ไปใส่บาตรกับผมด้วย”

               “ทำวัตรเช้าด้วยเลยนะพี่ชาย” ผู้กองกวินทร์ยกแขนไปกอดรอบคอพี่ชายฝาแฝดของตัวเองแล้วทำหน้าล้อเลียนใส่ ถึงจะมีรู้สึกผิดอยู่บ้างเพราะงานของพวกเขาบางทีมันก็จำเป็นต้องวิสามัญคนร้ายเพื่อรักษาชีวิตของตัวเองและเพื่อนร่วมทีมเอาไว้แต่ก็ไม่เคยถึงกับเคร่งมาสวดมนต์ทันทีที่กลับบ้าน ตั้งแต่มีข้ามโขงมาร่วมทีมทุกครั้งที่การทำภารกิจมีคนตายเกิดขึ้นข้ามโขงก็มักจะลากสมาชิกในทีมไปทำบุญด้วยตลอด อย่างจ่านพดลกับจ่าขวัญชัยที่ไม่เคยสวดมนต์มาก่อนตอนนี้ก็สามารถท่องบทสวดทำวัตรเช้าเย็นได้แล้ว อีกหน่อยคงได้บรรลุธรรมกันยกทีม

               “อยากทำก็ทำไปคนเดียวข้ามโขง พี่ไม่ว่าง”

               “ผมฟ้องคุณป้าแก้มกับคุณหญิงย่านะ”

               “พรุ่งนี้ทำวัตรเช้ากี่โมง”

               ทุกคนพากันกลั้นหัวเราะอีกเมื่อผู้กองกรินทร์รีบถามหาเวลานัดในการทำวัตรเช้า เล่นเอาแม่กับคุณย่าที่ผู้กองกรินทร์รักสุดหัวใจมาอ้างแบบนี้ใครจะไปกล้าหือ

               “อ้าวเฮ้ย งานเข้า” จ่าชาลีร้องขึ้นเมื่อเห็นแสงไฟกระพริบอยู่ข้างหน้า บนถนนมีกรวยจราจรตั้งเอาไว้พร้อมกับ...ด่านตำรวจจราจรที่เป็นด่านค่อนข้างใหญ่และตรวจตรารถทุกคันอย่างละเอียด ปกติเส้นทางที่พวกเขาขับรถผ่านจะไม่มีด่านแบบนี้แล้ววันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันล่ะเนี่ย ทุกคนเหล่สายตามองเข้าไปในหน้ารถของตัวเองเมื่อเห็นว่ารถคันอื่นที่อยู่หน้าๆ โดนตรวจเสียละเอียด แล้วตอนนี้ในหน้ารถของพวกเขาก็เต็มไปด้วยอาวุธสงครามร้ายแรงแบบจัดเต็ม สภาพแต่ละคนที่เพิ่งไปยำกับคนร้ายมาก็มีฟกช้ำกันบ้างคนละนิดคนละหน่อย ดูเผินๆ แล้วสภาพเหมือนวัยรุ่นที่เพิ่งไปยกพวกตีกันมา

               “พี่ซีลๆ อำนาจและบารมีของสารวัตรพนาจะมาถึงที่นครพนมมั้ยพี่” ผู้กองกวินทร์รีบเขย่าแขนเสื้อพี่ชายยิกๆ ด้วยสารวัตรพนาน้องเขยของพวกตนนั้นมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันอย่างดีในวงการตำรวจและทหาร เพราะสารวัตรพนานั้นเป็นนักรบตำรวจที่ฝีมือดีมากๆ เป็นมือปราบผู้ก่อการร้ายทางภาคใต้ที่เพียงแค่ได้ยินชื่อผู้ก่อการร้ายก็ขยาดกันแล้ว วงการตำรวจนั้นชื่นชมและนับถือสารวัตรพนากันอย่างสุดๆ มีครั้งหนึ่งที่ผู้กองกวินทร์เมาไม่ได้สติแล้วถูกตำรวจหิ้วขึ้น สน. เพียงแค่สารวัตรพนาโผล่หน้าเข้าไปช่วยทุกๆ อย่างก็เคลียร์ได้อย่างง่ายดาย

               “ตำรวจที่นี่อาจรู้จักสารวัตรเพราะมันดังมาก แต่สารวัตรคงมาช่วยเราไม่ได้เพราะตอนนี้มันอยู่ที่ยะลา”

               “ชิหาแล้พวกเรา” ได้ยินแบบนี้ผู้กองกวินทร์ก็ถึงกับพูดไม่ชัดขึ้นมาทันทีก่อนที่เขาและทุกคนจะดึงผ้าขึ้นมาปกปิดหน้าตาเอาไว้เมื่อรถขับเข้าไปในด่านตรวจ ข้ามโขงเองก็ไม่รู้จะทำยังไง จะหักรถหนีก็ยิ่งดูน่าสงสัย เวร!!! เป็นทหารแต่จะมาถูกตำรวจจับแบบนี้ไม่ได้นะ

               “สวัสดีครับ ขออนุญาตตรวจค้นรถนะครับเนื่องจากมีคนร้ายกลุ่มหนึ่งกำลังหลบหนีมาทางนี้” ตำรวจนายหนึ่งเข้ามาพูดกับข้ามโขงพร้อมกับวันทยหัตถ์ตามระเบียบเป็นเชิงขออนุญาต ในขณะที่ตำรวจอีกสองสามนายก็ได้เดินมาที่รถของทีมอัลฟาเมื่อเห็นว่าที่กระบะหลังรถมีชายหนุ่มกายกำยำนั่งมากันหลายคนและแต่ละคนก็ใส่หมวกปกปิดหน้าตาเอาไว้

               “คนร้ายหรอครับ” มีเพียงแค่ข้ามโขงเท่านั้นที่ไม่ได้ปกปิดหน้าตา

               “ครับ ก่อนหน้านี้มีคนร้ายบุกเข้าไปฆ่าชาวบ้านยกครัวและกำลังหลบหนีอยู่”

               “ไอ้คนร้ายเวร มึงมาบุกฆ่ายกครัวเอาอะไรวันนี้วะ” ผู้กองกวินทร์บ่นอุบอิบออกมาคนเดียวก่อนจะยกมือขึ้นป้องเมื่อตำรวจที่เข้ามาตรวจสอบรถของพวกเขาเอาไฟฉายมาส่องหน้า

               “ถอดหมวกกับดึงผ้าออกจากหน้าด้วยครับ” ตำรวจที่ถือไฟฉายส่องหน้าผู้กองกวินทร์บอก ก่อนที่ตำรวจอีกนายจะร้องขึ้นเมื่อส่องไฟเข้าไปในรถแล้วเห็นมาอาวุธปืนมากมายไหนจะบาดแผลที่แขนของพันจ่าพรตอีก งานนี้ทำเอาตำรวจทั้งด่านแทบจะพากันกรูเข้ามา บางคนถึงกับยกมือขึ้นจับปืนที่เอวอย่างเตรียมพร้อมสุดๆ

               “ใจเย็นๆ นะครับคุณตำรวจพวกผมไม่ใช่คนร้าย” ข้ามโขงรีบยกมือห้ามก่อนจะลงมาจากรถพร้อมกับยื่นบัตรข้าราชการให้ตำรวจดู “ผมเป็นหมอครับ เป็นหมอสังกัดกรมแพทย์ทหารเรือ” แม้ว่าตอนนี้จะย้ายมาทำงานกับกองเรือยุทธการแล้วแต่เขาก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอของกรมแพทย์ทหารเรืออยู่ และเพราะข้ามโขงเป็นคนเดียวที่เปิดหน้าเขาเลยเป็นคนเจรจากับทางตำรวจแทนผู้กองกวินทร์ที่เป็นหัวหน้าทีม

               “เป็นหมอหรอครับ...นามสกุลคุ้นๆ เป็นอะไรกับท่าน” นายตำรวจคนที่ตรวจบัตรถามขึ้น ซึ่งเรื่องนี้ไม่ใช่ความลับอะไรข้ามโขงก็เลยบอกไปตามจริง

               “ผมเป็นลูกชายคนโตของ ผบ.นรข. พลเรือตรีคเชนทร์ สัตตโยธินครับ จะดูรูปถ่ายครอบครัวมั้ยครับ” ข้ามโขงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดภาพถ่ายครอบครัวให้ตำรวจดูอีก “พวกที่อยู่บนรถเป็นทหารเกณฑ์ที่ถูกส่งมาประจำการที่สถานีเรือนครพนมน่ะครับ เห็นพวกมันบ่นคิดถึงบ้านกันเพราะโดนงดวันลาผมก็เลยพาไปกินดื่มเลี้ยงปลอบใจ ความจริงก็ว่าจะดื่มต่อยาวๆ แหละครับแต่ไอ้หมอนี่ดันไปคั่วเมียชาวบ้านมาเลยโดนผัวเขาเล่นงานคาร้านซะก่อน” ข้ามโขงชี้มาทางพันจ่าพรตที่มีรอยแผลที่แขน ดูซิ อุตส่าห์เรียนจบนักเรียนจ่าทหารเรือมา อยู่ดีไม่ว่าดีก็โดนคุณหมอประจำทีมปลดให้เป็นทหารเกณฑ์เฉยเลย

               “ไปดื่มมาแล้วทำไมไม่มีกลิ่นเหล้า ไหนมาเป่าหน่อยซิ”

               ผู้กองกวินทร์แอบกลั้นหัวเราะแทบตายเมื่อเห็นข้ามโขงถูกสั่งให้เป่าวัดระดับแอลกอฮอล์ ซึ่งผลที่ได้คือไม่มีเลย

               “แค่ไปดื่มมานิดๆ หน่อยๆ น่ะครับไม่ได้ดื่มแบบจริงจัง ส่วนผมไม่ได้ดื่มด้วยเพราะแพ้แอลกอฮอล์มาตั้งแต่เกิดก็เลยต้องมาขับรถขนพวกมันกลับ ส่วนเรื่องของในรถ...เป็นรถของทางสถานีเรือน่ะครับ ผมแอบเอามาใช้เองแต่รับรองครับว่าไม่ได้เอาไปทำร้ายใคร”

               ตำรวจแต่ละนายมองหน้ากัน เชื่อว่าข้ามโขงเป็นลูกชายของ ผบ.คเชนทร์จริงๆ และเป็นหมอจริงๆ ลูกชายของ ผบ.นรข.แอบเอารถของที่ทำงานพ่อมาขับเล่นก็พอฟังขึ้นอยู่ คาดว่าทั้งหมดนี้คงไม่ใช่คนร้ายที่พวกตนตั้งด่านรอจับหรอก แต่ว่า...

               “แล้วทำไมต้องปิดหน้าปิดตากันด้วย”

               “แหมคุณตำรวจ ตอนดึกๆ นั่งรถแบบนี้มันหนาวนะครับมันก็ต้องปิดหน้าปิดตากันลมกันบ้างสิ” จ่าชาลีแกล้งทำเสียงอ้อแอ้ให้คล้ายคนเมาแล้วก็ดันแสดงได้สมจริงด้วย ตำรวจก็เลยเชื่อตามที่ข้ามโขงว่าก่อนจะคืนบัตรประจำตัวให้ข้ามโขงพร้อมกับพยักหน้าบอกให้ตำรวจนายอื่นๆ ถอยออกมา

               “งั้นก็...เชิญคุณหมอเดินทางต่อเลยครับ”

               “ขอบคุณครับ ส่วนเรื่องที่ผมแอบเอารถมาขับคุณตำรวจก็อย่าบอกคุณพ่อผมเลยนะครับ ผมแค่พาไอ้พวกนี้ไปกินไปดื่มเฉยๆ ถ้าคุณพ่อรู้เข้าพวกมันโดนเล่นงานแน่ เห็นใจพวกมันเถอะครับเด็กมันห่างบ้านมานาน”

               “ก็ได้ครับ แต่คราวหน้าคุณหมออย่าทำแบบนี้อีกนะ ของในรถเป็นอาวุธร้ายแรงถ้าโดนขโมยไปหรือมีใครหยิบไปใช้มันจะเกิดผลเสียตามมาได้”

               “คราวหน้าผมคงไม่ทำอีกแล้ว ขอบคุณครับคุณตำรวจ เฮ้ยพวกมึง! ไหว้ขอบคุณคุณตำรวจเขาสิ”

               “ขอบคุณคร้าบบบ” ทุกคนที่อยู่บนรถทำทีไหว้ขอบคุณอย่างกวนๆ ก่อนที่ข้ามโขงจะกลับขึ้นรถแล้วขับออกไปจากด่าน ซึ่งพอพ้นด่านออกมาทุกคนก็พากันถอนหายใจยาวทันที ถึงจะเป็นเจ้าหน้าที่เหมือนกันแต่ก็ใช่ว่าพวกเขาจะแสดงตัวตนกับทุกคนได้ ทั้งนครพนมตำรวจที่รู้ว่ามีทีมซีลแฝงตัวอยู่ก็มีแค่สองสามคนเท่านั้นและเป็นตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่ไว้ใจได้ ยิ่งมีคนรู้ว่าพวกเขาเป็นใครน้อยที่สุดก็ยิ่งเป็นผลดีต่อพวกเขามากขึ้นเท่านั้น การใช้ชีวิตของพวกเขาใช่ว่าจะราบรื่นดังเช่นคนปกติทั่วไป แต่เมื่อตัดสินใจเลือกมาทำหน้าที่นี้แล้วก็ต้องยอมรับกับข้อจำกัดหลายๆ อย่างให้ได้ และวันพรุ่งนี้ก็คงจะมีข่าวแถลงการจับกุมกัญชาที่พวกเขาจับได้ เจ้าหน้าที่ทุกหน่วยที่เข้าร่วมการจับกุมก็คงจะได้รับคำชื่นชม ได้หน้าไปตามระเบียบ แต่...คำชื่นชมนั้นจะไม่มีวันตกมาถึงพวกเขา จะไม่มีใครกล่าวถึงพวกเขา จะไม่มีภาพถ่ายของพวกเขาในวันแถลงการจับกุมเหมือนกับเจ้าหน้าที่หน่วยอื่นๆ เสมือนว่าผลงานครั้งนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขาเลย

               แต่ถึงอย่างนั้นทุกคนก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจแต่อย่างใด การปิดทองหลังพระก็คงเป็นเช่นนี้ ไม่ต้องรู้หรอกว่าพวกเขาเป็นใคร ไม่ต้องรู้หรอกว่าพวกเขาทำอะไร ขอแค่สิ่งที่พวกเขาทำไปเป็นประโยชน์และเป็นผลต่อดีต่อประเทศชาติก็เพียงพอแล้ว ถึงจะไม่มีคำกล่าวชมจากใครๆ แต่แค่มีกำลังใจและคำชื่นชมจากเพื่อนๆ ร่วมทีมก็ทำให้พวกเขามีความสุขกับสิ่งที่ได้ทำ

               “อ้าวๆๆ ทุกคนพร้อมนะ” ผู้กองกวินทร์ตบที่กระบะรถแล้วพูดผ่านหูฟังสื่อสาร ทุกคนที่อยู่บนรถมองหน้ากันยิ้มๆ แล้วก็ท่องศีลข้อที่สี่ขึ้นมาอย่างพร้อมเพียงกัน

               “มุสาวาทาเวระมณี สิกขาปะทัง สะมาทิยามิ!!!” พอท่องแล้วก็หัวเราะกันร่วนเพราะทุกคนตั้งใจจะล้อเลียนข้ามโขง ไม่น่าเชื่อว่าเจ้าอาวาสประจำทีมจะโกหกหน้าตายต่อหน้าตำรวจได้เป็นเรื่องเป็นราวขนาดนี้

               “คืนนี้อย่าลืมปลงอาบัตินะข้ามโขง” ผู้กองกรินทร์เอ่ยแซวน้องชายอีกแล้วทุกคนก็พากันท่องศีลข้อสี่ไปตลอดทางให้ข้ามโขงได้แต่ส่ายหน้าให้ ไม่ได้รู้สึกโกรธแต่อย่างใด เขาลอบยิ้มออกมาบางๆ อย่างรู้สึกอบอุ่นกับพี่น้องร่วมทีมของตัวเอง ถึงเขาจะเพิ่งเข้ามาในทีมได้ไม่นานแต่เขาก็รู้สึกรักและผูกพันกับพี่น้องร่วมทีมทุกคนมาก และแม้ว่าผู้กองกวินทร์จะชอบกวนส้นตีนเขาและชอบแอบไปจ๊ะจ๋ากับน้องสาวของเขา แต่ถ้าถึงคราวจวนตัวผู้กองกวินทร์ก็ไม่รอช้าที่จะทำหน้าที่ของพี่ชายเข้ามาปกป้องเขาเช่นกัน

******************************************************************

เขียนตอนนี้ด้วยความศรัทธาในการปิดทองหลังพระของหนุ่มๆ ทีมอัลฟา

ซึ่งแต่ละคนก็ช่างน่ารักและกวนประสาทกันดีเหลือเกิน

(ทุกความสำเร็จ มีผู้อยู่เบื้องหลังเสมอ...)

***************************************

ตอนหน้า NC ของพี่แฝดนะคะ เมื่อสองแฝดอยู่กับสาว แต่ละคนจะเสน่ห์แพรวพราวกันขนาดไหน

NC แล้วพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์อย่าลืมกลับมาทำวัตรเช้า ใส่บาตรกับน้องข้ามโขงต่อนะ

(สำหรับเว็บเด็กดี ฉาก NC จะตัดออกนะคะ ย้ายค่ายเอาเด้อ)

*******************************

ตัวอย่างตอนต่อไป อ่านได้ที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้

และไอจี @dryad.palmmy นะคะ