12.ยอมรับและยอมรัก

หลังกลับจากทำภารกิจข้ามโขงก็ช่วยทำแผลให้กับพันจ่าพรตและทุกๆ คน ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นาน พอทำแผลเสร็จแล้วคุณจ่าทั้งสี่คนก็พากันแต่งตัวอย่างหล่อออกไปเที่ยวกันต่อ แม้ข้ามโขงจะสั่งให้พันจ่าพรตพักแล้วแต่ก็เหมือนอีกฝ่ายจะทนต่อแรงต้านทานของเสียงเพลงในร้านเหล้าไม่ไหวข้ามโขงก็เลยปล่อยเลยตามเลยเพราะรู้ดีว่าคุณจ่าแต่ละคนนั้นดูแลตัวเองกันดีอยู่แล้ว 

“แล้วพวกพี่ตามผมมาทำไมเนี่ย” เขาหันไปถามผู้กองสองแฝดที่ตามเขามาจนถึงบ้าน เพราะตอนนี้ ผบ.คเชนทร์ยังจัดการกับเรื่องจับกุมกัญชาอยู่และเพลงรักก็กลับไปประจำการอยู่ที่สถานีเรือรัตนวาปี จังหวัดหนองคายแล้วตอนนี้ทั้งบ้านก็เลยมีแค่ปานมณฑากับเพลงพิณอยู่กันแค่สองคนข้ามโขงเลยต้องกลับบ้านมาอยู่เป็นเพื่อนแม่และน้องสาว

“มาหาแฟน...เย้ย!!!” ผู้กองกวินทร์ถึงกับร้องออกมาลั่นเมื่อเขาทำท่าจะเปิดประตูรั้วบ้านของ ผบ.คเชนทร์แล้วจู่ๆ ก็มีงูตัวใหญ่ที่เฝ้าประตูบ้านอยู่ชูคอแผ่แม่เบี้ยใส่เขา งูตัวใหญ่ดวงตาสีแดงดุร้ายน่ากลัว ลำตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดแวววาวสีเขียวดำนิล เป๊ะ! เลย งูที่เขาเจอในป่าตอนที่ทำภารกิจอยู่และเป็นงูญาติผู้ใหญ่ของข้ามโขงที่เขาเคยเจอตอนเด็กๆ ด้วย

“สะ...สวัสดีครับลุงงู ลุงงูจำผมไม่ได้หรอ นี่เรนเจอร์เองนะ น้องเรนเจอร์เอง”

ฟ่อ!!!

ผู้กองกวินทร์กระโดดโหยงมาหลบอยู่ข้างหลังข้ามโขงแทบจะไม่ทันเมื่อโดนงูใหญ่ขู่เข้าให้ ส่วนข้ามโขงก็หัวเราะออกมาอย่างชอบใจที่ผู้กองกวินทร์โดนกำราบเสียบ้าง

“ลุงงูจำพวกพี่สองคนได้ แต่ลุงงูแค่ไม่ชอบคนเจ้าชู้น่ะ” ข้ามโขงบอกพลางไขกุญแจเปิดประตูรั้วบ้าน ซึ่งพอเปิดประตูรั้วแล้วงูตัวใหญ่ก็ยังชูคอแผ่แม่เบี้ยอยู่ จนเมื่อข้ามโขงเดินเข้าไปหางูใหญ่ตัวนี้ก็เลื้อยขึ้นมารัดข้ามโขงแล้วชูคอมองหน้าเขาทันที ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ผู้กองหนุ่มทั้งสองพี่น้องแทบจะกลั้นหายใจไปตามๆ กัน แม้จะเคยเห็นงูใหญ่ตอนเด็กๆ มาแล้ว แต่ตอนนั้นพวกเขาก็ยังเป็นเด็กไม่รู้ประสาเลยไม่ค่อยกลัวอะไรเท่าไหร่ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้กลัวมากอะไรแต่ก็อดรู้สึกขนลุกกับภาพที่เห็นไม่ได้

“ขอบคุณลุงงูมากนะครับที่วันนี้ไปช่วยพวกผม วันนี้งานเสร็จเรียบร้อยดีคุณพ่อกำลังเคลียร์เรื่องที่เหลือต่อ”

“บ้านอื่นเขาเลี้ยงหมาไว้เฝ้าบ้าน แต่บ้านนี้กลับเลี้ยงงูใหญ่ไว้เฝ้าบ้านแทน” ได้ฟังข้ามโขงพูดคุยกับงูใหญ่แล้วผู้กองกวินทร์ก็อดหันมากระซิบพูดกับพี่ชายไม่ได้ แต่พอพูดเสร็จผู้กองหนุ่มก็ถึงกับยืนตัวแข็งทื่อเมื่องูใหญ่ได้เลื้อยลงจากตัวของข้ามโขงแล้วเข้ามารัดตัวของเขาเอาไว้แทน หัวใจของผู้กองหนุ่มเต้นโครมคราม เหงื่อผุดขึ้นมาเต็มใบหน้าด้วยความกลัว แล้วก็ต้องหลับตาปี๋เมื่องูใหญ่ชูคอขึ้นมองหน้าเขาก่อนจะฉกลงมาที่กลางหน้าผากเต็มๆ

“โอ๊ย!!!” เขาร้องออกมาเสียงหลงรีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากในขณะที่ข้ามโขงหัวเราะใส่เขาอยู่ ผู้กองกวินทร์ยกมือขึ้นลูบหน้าผากตัวเองป้อยๆ เมื่องูใหญ่ไม่ได้ฉกเขาด้วยคมเขี้ยวหากแต่เป็นการฉกโดยการกระแทกหัวเข้ากับหน้าผากของเขาอย่างจังแทน แต่ผู้กองหนุ่มก็เจ็บจนน้ำตาเล็ดจนผู้กองกรินทร์ก็พลอยแอบขำไปด้วย เขามั่นใจอยู่แล้วว่างูใหญ่ตัวนี้จะไม่ทำอะไรน้องชายของเขาหรอก ตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ปองร้ายกับคนในครอบครัวของข้ามโขงงูใหญ่ตัวนี้จะไม่มีวันทำร้ายพวกเขาเด็ดขาด

“รัดมันแน่นๆ เลยครับ”

“อ้าวพี่ซีล ทำไมพูดงี้ล่ะ” ผู้กองหนุ่มโวยวายขึ้น แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้สนใจแล้วเดินหนีเข้าบ้านไปกับข้ามโขง ปล่อยให้ผู้กองกวินทร์โดยงูใหญ่รัดอยู่ที่หน้าบ้านคนเดียว

เมื่อเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่นของบ้านที่ยังเปิดไฟเอาไว้ผู้กองกรินทร์ก็เห็นปานมณฑากับเพลงพิณยังคงนั่งกันอยู่ที่โซฟา ทั้งสองคนแม่ลูกยังไม่ได้ขึ้นนอนเพราะจะอยู่รอ ผบ.คเชนทร์กลับบ้าน วันไหนที่ข้ามโขงออกไปทำภารกิจปานมณฑาจะนอนไม่ค่อยหลับเพราะเป็นห่วงลูก จนเมื่อรู้ว่าข้ามโขงกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วนั่นแหละปานมณฑาถึงได้สบายใจ

“ข้ามโขง!” ปานมณฑายิ้มออกมาอย่างโล่งอก ทันทีที่ลูกชายเข้าไปหาเธอก็กอดเขาเอาไว้แน่นด้วยความโล่งใจตามด้วยหอมแก้มลูกชายอีกฟอด

“เสร็จงานแล้วหรอลูก”

“ครับคุณแม่ งานเรียบร้อยดีตอนนี้คุณพ่อกำลังเคลียร์ส่วนที่เหลือ เดี๋ยวก็คงกลับแล้วล่ะครับ” เขาตอบให้ผู้เป็นแม่ได้สบายใจก่อนจะกอดปานมณฑาอีกพร้อมกับยื่นมือไปลูบศีรษะน้องสาวที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ด้วย

“แล้วเรนเจอร์ล่ะ ไม่บาดเจ็บใช่มั้ย”

“คุณแม่คะ นี่พี่ซีลค่ะ” เพลงพิณรีบสะกิดบอกผู้เป็นแม่เมื่อผู้กองกรินทร์ที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวยกมือขึ้นไหว้ปานมณฑา ผู้กองกรินทร์ก็อยู่ที่แล้วแล้วเขาล่ะ เพลงพิณรีบชะเง้อหาคนรักด้วยความเป็นห่วงก่อนจะหันกลับมาถามผู้กองกรินทร์ “แล้วพี่เรนเจอร์ล่ะคะ”

“พี่อยู่นี่ น้องเพลงขาช่วยพี่ด้วย” ยังไม่ทันที่ผู้กองกรินทร์จะตอบ ผู้กองกวินทร์ก็เดินเข้ามาในบ้านสภาพตัวซีดๆ เพราะถูกงูใหญ่รัดเสียแน่นเมื่อก่อนหน้านี้แล้วที่หน้าผากก็มีรอยช้ำเนื่องจากโดนฉกด้วย เห็นคนรักเดินเข้ามาในสภาพแบบนี้เพลงพิณก็รีบเข้าไปช่วยประคองเขามานั่งทันที มือนุ่มๆ จับประคองแก้มของคนรักด้วยความเป็นห่วง

“พี่เรนเจอร์บาดเจ็บหรอคะ พี่เรนเจอร์โดนคนร้ายทำร้ายตรงไหน” เธอแตะไปที่รอยช้ำที่หน้าผากของเขาอย่างแผ่วเบา เข้าใจว่าเขาบาดเจ็บมาจากภารกิจ ส่วนผู้กองกวินทร์ที่เห็นคนรักห่วงใยตนเสียขนาดนี้ก็รีบอ้อนยกใหญ่ทำเป็นอ่อนแรงเอนตัวปวกเปียกมาให้เพลงพิณได้กอดประคอง

“พี่เรนเจอร์ไม่ได้โดนทำร้ายมาหรอก ที่มีสภาพแบบนี้เนี่ยเพราะสำออยล้วนๆ เมื่อกี้โดนลุงงูที่หน้าบ้านเล่นงานมาแล้วยังไม่เข็ดอีก” ข้ามโขงว่าเข้าให้ หมั่นไส้เหลือเกินไอ้พี่คนนี้ พอเห็นน้องสาวของเขาโอ๋หน่อยล่ะทำสำออยใหญ่เลยนะ

“อ้าวนี่โดนลุงงูเล่นงานมาหรอ แหม น่าจะโดนฉกให้จมเขี้ยวนะ” เห็นแล้วก็หมั่นเขี้ยวนักปานมณฑาก็เลยว่าเข้าให้แล้วปัดมือของผู้กองกวินทร์ออกจากลูกสาวของตน เจ้าเด็กนี่มันร้ายจริงๆ เชียวอยู่ต่อหน้าเธอแท้ๆ ก็ยังจะมาหาเศษหาเลย

“ชิ!”

“เจ้าเด็กบ้านี่หนิ”

“โอ๊ย!!!” คราวนี้ผู้กองกวินทร์ร้องลั่นออกมาอีกเมื่อถูกปานมณฑาบิดหูเข้าให้ เธอก็ไม่เข้าใจว่าเจ้าหลานชายคนนี้มันเป็นอะไรของมัน เมื่อก่อนล่ะชอบอ้อนเธออย่างนั้นอย่างนี้ แต่พักหลังๆ มานี้เหมือนผู้กองกวินทร์จะงอนๆ เธอแปลกๆ ไม่รู้ว่างอนด้วยเรื่องอะไร

“ผมเจ็บนะครับอาป่าน”

“ก็บิดให้เจ็บไง นี่แน่ะๆ” ยิ่งว่าก็เหมือนยิ่งยุเมื่อปานมณฑาเล่นงานเข้าให้ กะล่อนดีนัก

“พี่ซีล ผมจะขึ้นไปสวดมนต์ที่ห้องพระพี่จะไปด้วยมั้ย” ข้ามโขงปล่อยให้ปานมณฑาจัดการกับผู้กองกวินทร์ไปแล้วหันมาชวนพี่ชายขึ้นไปสวดมนต์ด้วยกัน แม้การวิสามัญคนร้ายจะทำไปตามหน้าที่แต่ข้ามโขงก็ยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง คืนนี้เขากับผู้กองกรินทร์เพิ่งจะฆ่าคนมา แม้จะไม่ใช่ศพแรกแต่ก็อยากจะสวดมนต์ให้ได้รู้สึกดี

“ทำไมต้องสวดมนต์กันดึกๆ ดื่นๆ ด้วยล่ะลูก” แม้จะรู้ดีว่าลูกชายคนโตชอบทำบุญกับสวดมนต์แต่ปานมณฑาก็อดสงสัยไม่ได้จึงปล่อยมือจากผู้กองกวินทร์แล้วหันมามองหน้าลูกชายที ผู้กองกรินทร์ที ผู้กองกวินทร์ที่ถูกบิดหูจนหูแดงไปหมดแล้วเลยรีบฟ้อง ดูซิถ้าอาป่านรู้ว่าข้ามโขงกับพี่ชายของเขาเพิ่งฆ่าคนมาแล้วจะทำโทษแบบเขาบ้างมั้ย คราวก่อนตอนไปทำภารกิจแล้วเขาจำเป็นต้องวิสามัญคนร้าย พออาป่านรู้เข้าบิดหูเขาแทบขาดเลยแน่ะ

“ข้ามโขงกับพี่ซีลเพิ่งฆ่าคนร้ายตายมาครับคุณอา”

“อะไรนะ!” ทั้งปานมณฑาแล้วก็เพลงพิณร้องออกมาพร้อมกัน แม้ว่านี่จะไม่ใช่ครั้งแรกแต่ก็ไม่ได้อยากจะให้มีครั้งต่อไปจริงๆ

“มันจำเป็นน่ะครับคุณอา ถ้าเราไม่ฆ่ามันมันก็จะฆ่าเรา แล้วข้ามโขงก็ทำไปเพื่อช่วยชีวิตเรนเจอร์ด้วย ถ้าไม่ได้ข้ามโขงเรนเจอร์มันคงเป็นผีเฝ้าป่าไปแล้ว”

“เฮ้อ!” ปานมณฑาถอนหายใจออกมาแล้วยื่นมือไปลูบแก้มของลูกชายด้วยความเข้าใจ เมื่อก่อนพี่ชายของเธอก็ฆ่าคนเป็นผักเป็นปลา ส่วนหนึ่งก็ฆ่าด้วยความแค้นและอีกส่วนคือฆ่าเพื่อปกป้องเธอกับลูกๆ ตอนที่ข้ามโขงเข้าเรียนเป็นแพทย์ทหารเธอก็เบาใจ ดีใจที่ลูกเรียนเป็นหมอเพื่อรักษาชีวิตของผู้อื่น มันเหมือนกับข้ามโขงได้รักษาชีวิตของผู้อื่นเพื่อไถ่โทษให้กับพ่อแท้ๆ ของเขาที่เคยฆ่าคนมาเยอะ เธอก็ไม่คิดฝันว่าพอเรียนหมอจบข้ามโขงจะไปเรียนหลักสูตรหน่วยรบพิเศษต่อแล้วเข้าไปทำงานกับหน่วยนี้จนหมออย่างเขาจำเป็นต้องฆ่าคน แม้ว่าจะเป็นการฆ่าด้วยความจำเป็นเพื่อช่วยชีวิตผู้บริสุทธิ์แต่ปานมณฑาก็ไม่อยากจะให้ลูกชายทำแบบนี้ แต่จะห้ามก็คงไม่ได้เพราะถ้าข้ามโขงไม่ทำข้ามโขงก็จะเป็นฝ่ายถูกคนอื่นฆ่า ถ้าเป็นอย่างนั้นหัวใจของเธอคงทนรับไม่ได้แน่ๆ นี่เธอเองก็หวั่นใจกับเพลงรักอยู่เหมือนกัน เพลงรักนี่เลือดพ่อก็แรงอยู่พอตัว ถึงจะเป็นทหารเรือหน่วย นรข. แต่เพลงรักก็ผ่านการฝึกหลักสูตรของหน่วยซีลมา ไหนจะหลักสูตรรีคอนของทางหน่วยนาวิกโยธินอีก เธอก็กลัวใจลูกชายคนนี้เหลือเกินว่าจะเดินตามรอยพ่อกับพี่ชายไปเป็นหน่วยรบพิเศษด้วยอีกคน

“แม่เข้าใจนะลูกว่าข้ามโขงทำไปด้วยความจำเป็น ซีลด้วยนะ รอดปลอดภัยกลับมากันก็ดีแล้วล่ะลูก ถ้าข้ามโขงกับซีลอยากสวดมนต์เดี๋ยวแม่ไปสวดเป็นเพื่อนดีมั้ย”

“ดีครับ” ข้ามโขงหัวใจฟูมากๆ ในยามที่เขารู้สึกแย่ก็ยังมีแม่ที่เข้าใจและพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างเขา

“โห่! อะไรเนี่ย ตอนที่คุณอารู้ว่าผมวิสามัญคนร้ายมาคุณอาบิดหูผมใหญ่เลย พอเป็นพี่ซีลกับข้ามโขงทำบ้างทำไมคุณอาถึงโอ๋สองคนนี้กันล่ะ คุณอาสองมาตรฐาน!”

“อ้อแน่นอน ก็ข้ามโขงกับพี่ซีลเขาเป็นเด็กดีกันหนิ” ปานมณฑาทำเชิดหน้าใส่เจ้าเด็กกะล่อน ผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งงอนเธอเข้าไปใหญ่ “เราเองก็ควรจะไปสวดมนต์กับพวกเขานะ เพิ่งรอดตายมาไม่ใช่หรอ”

“ไม่เอาผมจะอยู่กับน้องเพลง จะให้น้องเพลงโอ๋ปลอบใจ” คนเพิ่งรอดตายมากอดแขนเพลงพิณเอาไว้แน่นอย่างเอาแต่ใจ คืนนี้น้องเพลงของเขาแต่งตัวได้น่ามองอีกแล้ว ชุดนอนแบบพื้นเมือง...ผ้าซิ่นไหมกับผ้าแถบเป็นเกาะอกแบบนี้ รู้ทั้งรู้ว่าเขาแพ้ทางผู้หญิงแต่งชุดพื้นเมืองก็ยังจะชอบใส่อยู่นั่นแหละ เขาชอบเวลาที่น้องเพลงแต่งกายด้วยชุดพื้นเมืองมากกว่าชุดเสื้อผ้าสมัยใหม่เสียอีก อย่างตอนแต่งชุดนางรำน้องเพลงของเขาก็ยิ่งสวย เขาอยากให้น้องเพลงแต่งชุดพื้นเมืองแบบนี้ทุกวันเลย ดูสวยหวานๆ อยู่ด้วยแล้วเย็นกายสบายใจดี

“พี่เรนเจอร์ เดี๋ยวก็โดนคุณแม่บิดหูอีกหรอกค่ะ อย่าดื้อสิคะ” เพลงพิณหันมาตีต้นแขนของเขาเบาๆ หัวใจไหววูบเมื่อเพิ่งรู้ว่าเขาเกือบจะพลาดท่าคนร้าย ดีว่าพี่ชายของเธอช่วยเอาไว้ได้ทันไม่งั้นคืนนี้เขาคงจากเธอไปแล้ว...

ความเจ้าชู้แสนกะล่อนของผู้กองกวินทร์ทำให้หลายๆ คนพากันส่ายหน้าให้เมื่อเขารุกเพลงพิณหนักเหลือเกินจนข้ามโขงต้องคอยดึงเขาออกห่างจากน้องสาว แม้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ยังเอือมกับน้องชายของตัวเอง

“เรื่องสวดมนต์คืนนี้พี่ขอผลัดไว้ก่อนนะข้ามโขง พี่ง่วงแล้วขอตัวกลับไปนอนที่แพก่อนละกัน” ผู้กองกรินทร์พูดขึ้นพลางมองนาฬิกาข้อมือไปด้วย

“อ้าวจะไปแล้วหรอลูก อยู่กินมื้อดึกก่อนมั้ยอาให้น้องเพลงทำข้าวต้มไว้หม้อใหญ่เลยเผื่อว่ากลับมาแล้วจะหิวกัน”

“เอาไว้โอกาสนะครับผมแค่แวะเข้ามาสวัสดีคุณอาหลังเลิกงานเฉยๆ คุณอาจะได้รู้ว่าพวกผมปลอดภัยกันดีแล้ว”

โถ...ช่างน่ารักเหลือเกินพ่อคุณ ไม่เหมือนตาแฝดน้องที่จ้องแต่จะแทะเล็มลูกสาวของเธอ ปานมณฑาหันมามองทางผู้กองกวินทร์ที่นั่งทำหน้างอๆ อยู่เพราะถูกข้ามโขงเข้าไปนั่งแทรกกลางระหว่างเขากับน้องสาว

“ไหนๆ ก็มาแล้วซีลนอนที่นี่กับข้ามโขงก็ได้นะ เดี๋ยวอาเอาหมอนกับผ้าห่มไปให้”

“อ้าวแล้วผมล่ะครับ” ผู้กองกวินทร์รีบถาม น้อยใจนิดๆ กับความสองมาตรฐานของผู้เป็นอา

“เรนเจอร์ไปนอนเฝ้าหน้าบ้านกับลุงงูแล้วกัน แต่ถ้าหิวก็ไปกินอาหารแมวได้”

“ชิ!” ใช่ซี้ เขาไม่ใช่พี่ซีลนี่ ขืนไปนอนกับลุงงูเขาได้โดนลุงงูลากลงไปในแม่น้ำโขงกันพอดี เขาไม่นอนหน้าบ้านหรอก เขาจะนอนกับน้องเพลงของเขา

“ผมกลับไปนอนที่แพดีกว่าครับเอาไว้พรุ่งนี้เช้าผมจะรีบมา พอดีมีนัดทำวัตรเช้ากับข้ามโขงด้วยแล้วผมจะมาทานมื้อเช้ากับคุณอานะครับ”

“อ่ะ เอางั้นก็ได้แล้วอาจะเตรียมมื้อเช้าไว้รอซีลนะลูก”

“คุณอาจะเตรียมมื้อเช้าเองหรอครับ โห...ท้องเสียแน่ๆ” ผู้กองกวินทร์โพล่งขึ้นมาอีก ฝีมือการทำอาหารของปานมณฑาเป็นอย่างไรเขารู้ดี เข็ดตั้งแต่ตอนเป็นเด็กแล้วที่ปานมณฑาเอาโจ๊กไหม้ๆ มาป้อนเขา แก้วเจ้าจอมนี่แหกปากร้องไห้จนลั่นบ้านทันทีที่ได้กินอาหารฝีมือของคุณอา ถึงขั้นเอาไปละเมอฝันร้ายอยู่ตั้งสามคืน

“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ซีล” เมื่อเห็นว่าพี่ชายทำท่าจะลุกออกไปจากบ้านเพลงพิณก็รีบเรียกเอาไว้เมื่อเธอมีเรื่องอยากจะพูดกับเขา ไหนๆ ตอนนี้กุมาริกาก็มาเป็นน้องสาวของเธอแล้วในฐานะของพี่สาวเธอก็อยากจะช่วยเหลือกุมาริกาด้วย

“เมื่อตอนเย็นน้องเพลงเจอกับคุณน้ำเมยค่ะ...เธอดูน่าสงสารมาก” พอเพลงพิณเอ่ยถึงกุมาริกา ผู้กองกรินทร์ที่ทำท่าจะลุกออกไปจากบ้านก็กลับมานั่งลงที่โซฟาอีกครั้ง เพลงพิณจึงได้โอกาสเล่าเรื่องเมื่อช่วงเย็นให้เขาฟังว่ากุมาริกาเสียใจเพราะเขามากแค่ไหน

“น้องเพลงสงสารคุณน้ำเมยค่ะ เขาตามหาพี่ซีล โทรมาถามข่าวคราวของพี่ซีลกับน้องเพลงตลอด ถ้าพี่ซีลรักแล้วก็จริงจังกับคุณน้ำเมยก็ช่วยทำอะไรให้ชัดเจนขึ้นได้มั้ยคะ ให้เขาได้มั่นใจว่าพี่ซีลก็รู้สึกดีๆ กับเขา แต่ถ้าพี่ซีลไม่ได้รู้สึกแบบเดียวกันกับเขาพี่ซีลก็ควรไปบอกกับเขาดีๆ ค่ะเขาจะได้เลิกห่วงหาแต่พี่ซีล ให้เขาอกหักแล้วไปเริ่มต้นกับคนใหม่ดีกว่าเฝ้ารอพี่ซีลอย่างไม่มีความหวังแบบนี้ต่อไป ผู้หญิงเรา...ถ้าไม่รักใครจริงไม่ลงทุนทำถึงขนาดนี้หรอกนะคะ”

“ใช่” ทั้งผู้กองกวินทร์ ข้ามโขงและปานมณฑาพยักหน้าว่าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย ด้วยรู้กันดีว่าตอนนี้กุมาริกาคลั่งรักผู้กองกรินทร์มากแค่ไหน ปานมณฑาก็พอจะรู้ตามที่เพลงพิณเล่าให้ฟังนี่แหละ เธอก็เริ่มจะรู้เรื่องนี้ตั้งแต่ตอนที่เป็นข่าวดังคราวนั้นแล้ว

“น้องเพลงก็รู้นี่คะว่าพี่ทำงานอะไรอยู่ น้ำเมยเขาไม่เหมือนน้องเพลง น้องเพลงยังเข้าใจในการทำงานของเรนเจอร์และยอมรับได้ที่เรนเจอร์มันทำงานแบบนี้ แล้วน้ำเมยล่ะ...ต่อให้รักกันมากแค่ไหนแล้วเขาจะรับได้มั้ยที่พี่ต้องทำงานแบบนี้...งานที่เอาผลประโยชน์ของประเทศชาติมาก่อนแล้วเอาเรื่องของความรักไว้ทีหลัง”

“น้องเพลงก็ไม่ทราบหรอกนะคะว่าคุณน้ำเมยจะรับได้มั้ยเพราะน้องเพลงไม่ใช่คุณน้ำเมยค่ะ ถ้าพี่ซีลอยากทราบ...ทำไมถึงไม่ลองไปถามคุณน้ำเมยเองล่ะ” เพลงพิณยิ้มหวานๆ ให้กำลังใจเขา กุมาริกาเป็นคนน่ารักเธอเชื่อว่ากุมาริกาจะละลายหัวใจของเจ้าชายน้ำแข็งคนนี้ได้ “พรุ่งนี้หลังทานข้าวเช้าพี่ซีลไปหาคุณน้ำเมยนะคะ เดี๋ยวน้องเพลงจะจัดดอกไม้ช่อสวยๆ ให้พี่ซีลเอาไปฝากคุณน้ำเมย”

“...” ผู้กองกรินทร์เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมพูดจาหรือตอบรับอะไรจนทุกๆ ได้แต่ลุ้นรอฟัง จนกระทั่ง...

“ดึกแล้วเดี๋ยวพี่ไปนอนก่อนก็แล้วกัน พี่ฝากน้องเพลงดูแลเรนเจอร์ด้วยนะคะ สวัสดีครับคุณอา” อยู่ๆ ผู้กองกรินทร์ก็ลุกพรวดขึ้นมาแบบทันทีทันใด พอยกมือขึ้นไหว้ลาปานมณฑาแล้วก็เดินออกไปจากบ้านทันทีให้ทุกคนได้แต่ถอนหายใจออกมาตาม รู้สึกหนักใจกับความรักของเจ้าชายน้ำแข็งแต่ก็มีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่ยิ้มแป้นอยู่คนเดียว

“พรุ่งนี้น้องเพลงไม่ต้องเตรียมช่อดอกไม้ไว้ให้พี่ซีลหรอก” เขาว่า

“ทำไมล่ะคะ”

“ก็...” ผู้กองหนุ่มยิ้มไล่หลังพี่ชาย “พี่ซีลเขากำลังจะไปหาคุณน้ำเมยตอนนี้ไง ไม่มีใครรู้ใจหมอนี่ได้เท่าพี่หรอก” ว่าแล้วผู้กองกวินทร์ก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วส่งข้อความไลน์ไปบอกพี่ชายว่า 

‘วันก่อนจ่าขวัญชัยลืมกล่องถุงยางไว้ในรถผม ป่านนี้ยังไม่มาเอาเลยพี่เอาไปใช้ก่อนก็ได้’ 

‘ไอ้เด็กเวร’

“เอ้า ด่าทำไมคนอุตส่าห์หวังดี”

พอคล้อยหลังผู้กองกรินทร์ไปข้ามโขงกับปานมณฑาก็ขึ้นไปสวดมนต์ที่ห้องพระ ผู้กองกวินทร์อิดออดไม่อยากขึ้นไปสวดมนต์ด้วยก็เลยอ้างว่าหิวเพลงพิณจึงเข้าไปอุ่นข้าวต้มมาให้ แต่ความจริงแล้วที่เขาไม่อยากขึ้นไปสวดมนต์ด้วยก็เพราะอยากอยู่กับเพลงพิณแบบสองต่อสองมากกว่า ก่อนหน้านี้เขาก็ทำทะเล้นไปงั้นๆ แหละ เขาเพิ่งเฉียดตายมามันก็อดใจแป้วไม่ได้เหมือนกัน อย่างตอนที่นั่งรถกลับมาแล้วผู้กองกรินทร์โทรไปรายงานแม่แก้มกับคุณย่าว่าพวกเขาปลอดภัยดีเขาก็ยังไม่ให้พี่ชายบอกแม่แก้มกับคุณย่าเลยว่าเขาเพิ่งจะเกือบตายในภารกิจ เขาไม่อยากให้แม่แก้มกับคุณย่าเป็นห่วง แต่ก่อนหน้านี้เขาเห็นเพลงพิณหน้าเจื่อนๆ ไปตอนที่เธอรู้ว่าเขาเกือบถูกฆ่าหากข้ามโขงไม่ช่วยเอาไว้ เธอคงจะเป็นห่วงเขามาก

“ข้าวต้มปลาร้อนๆ ค่ะพี่เรนเจอร์” เพลงพิณถือเอาถาดข้าวต้มและน้ำดื่มออกมาให้เขาที่ตั่งไม้หลังห้องครัวซึ่งเชื่อมติดกับสวนดอกไม้หลังบ้าน ผู้กองหนุ่มหันไปยิ้มให้เธอก่อนจะดึงเอาเธอขึ้นมานั่งบนตักของเขาเมื่อเธอวางถาดข้าวต้มลงบนตั่งไม้แล้ว เพลงพิณแทบตั้งหลักไม่ทัน มือเล็กๆ รีบยันแผ่นอกของเขาเอาไว้อย่างอัตโนมัติแต่ก็ไม่ได้ขยับลุกหนี แก้มนวลเรื่อสีเมื่อถูกจู่โจมแบบนี้จนต้องก้มหน้างุดด้วยความขวยเขินกับความใกล้ชิด ตั้งแต่คบหาเป็นแฟนกันมาเธอก็ยังไม่เคยได้ใกล้ชิดเขาเสียขนาดนี้ ก็มีกอดกันบ้างแต่ส่วนมากจะเป็นจับมือถือแขนกันเสียมากกว่า

“พี่เรนเจอร์ไม่หิวแล้วหรอคะ”

“หิวสิ” เขากระซิบบอกข้างหูของเธอพร้อมกับโอบกอดเธอไว้ “พี่หิวน้องเพลง...หิวมากๆ แต่ก็กินไม่ได้”

“ทำไมล่ะคะ”

“จะเก็บเอาไว้กินหลังแต่งงาน” พอเขาว่า เพลงพิณก็หัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเอียงกายซบอกอุ่นของเขา สองแขนของผู้กองกวินทร์จึงกระชับกอดเธอเอาไว้แน่นและลูบไล้เนื้อตัวของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสของเขาทำให้สาวน้อยหายใจติดขัดและวาบหวามแต่ก็ไม่อยากลุกหนีออกไปจากตักของเขา “น้องเพลงมีค่ามากเลยนะสำหรับพี่ พี่รักของพี่มาตั้งแต่เด็กๆ พี่อยากทะนุถนอมน้องเพลงให้ดีที่สุด จะดูแลน้องเพลงให้ดีทั้งตัวและหัวใจเลย” เขาก้มลงมาจูบที่หน้าผากของเธออย่างอ้อยอิ่ง รักแสนรักจริงๆ กับสาวน้อยคนนี้

“เพราะเมื่อก่อนพี่เคยทำตัวไม่น่ารัก ทั้งเจ้าชู้ไปเรื่อย เที่ยวก็บ่อย ปาร์ตี้ก็ประจำ หลงเพลินกับสิ่งรอบตัวอยู่นานจนกระทั่ง...ตอนที่สารวัตรพนาเกือบตายในดงระเบิด” เขาเล่าถึงจุดเปลี่ยนของนิสัยตัวเองให้เพลงพิณฟัง จุดเปลี่ยนของเขามาจากตอนที่สารวัตรพนาเกือบตายในภารกิจที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ “ตอนนั้นไนเปอร์กำลังท้องกับสารวัตร ทั้งๆ ที่กำลังจะแต่งงานกันแต่สถานการณ์ตอนนั้นมันก็ทำให้พวกเราทุกคนเข้าใจว่าสารวัตรพนาคงตายไปแล้ว ไนเปอร์เศร้ามากเลยนะ พี่ไม่เคยเห็นยัยปิศาจสไนเปอร์เป็นทุกข์แล้วก็ขาดสติแบบนั้นมาก่อน ทั้งๆ ที่กำลังท้องแต่ก็มาเข้าใจว่าผัวตาย...มันเป็นช่วงที่ทรมานที่สุดสำหรับชีวิตไนเปอร์แล้วล่ะ ตอนนั้นแหละที่พี่คิดได้ ชีวิตคนเราจะตายตอนไหนก็ไม่รู้ อย่างคืนนี้พี่ก็เกือบตายดีว่าข้ามโขงช่วยพี่เอาไว้ พี่ไม่อยากเที่ยวเล่นสนุกไปวันๆ ไม่อยากเสียเวลาที่มีค่าไปกับอะไรก็ไม่รู้ที่ไร้สาระ พี่อยากมอบชีวิตที่เหลือให้กับคนที่พี่รักจริงๆ อยากใช้ชีวิตนับจากนี้กับน้องเพลงให้คุ้มค่าเผื่อว่าวันไหนที่พี่ต้องจากไปพี่จะได้ไม่เสียใจทีหลัง อย่างน้อยพี่ก็ยังได้ทุ่มเททุกอย่างให้น้องเพลง ได้ปกป้องดูแลน้องเพลง ได้เป็นคนดีของน้องเพลงให้สมกับที่น้องเพลงรัก อยากตายไปให้ผู้คนได้จดจำความดีบ้างไม่ใช่จดจำแต่เรื่องไร้สาระแบบที่พี่เคยทำ ถึงแม้ว่าตอนนี้ใครจะติดภาพจำมองว่าพี่เป็นคนเจ้าชู้ไร้สาระยังไงแต่ขอแค่น้องเพลงเข้าใจพี่และมองพี่เป็นคนใหม่พี่ก็พอใจแล้ว พี่ยอมเป็นคนเลวของคนทั้งโลกก็ได้แต่พี่จะเป็นคนดีของน้องเพลงแค่คนเดียวตลอดไป”

“พี่เรนเจอร์เป็นคนดีของน้องเพลงอยู่แล้วค่ะ น้องเพลงไม่ติดใจหรอกนะกับเรื่องไม่น่ารักที่พี่เรนเจอร์เคยทำ น้องเพลงขอเพียงแค่พี่เรนเจอร์จะไม่กลับไปทำแบบนั้นอีก น้องเพลงเชื่อใจพี่เรนเจอร์และเชื่อว่าในอนาคตพี่เรนเจอร์จะไม่ใจร้ายแล้วก็ทำร้ายน้องเพลง พี่ชายที่แสนดีคนนี้คงไม่ใจร้ายทำร้ายแล้วก็ทอดทิ้งน้องเพลงได้ลงหรอกจริงมั้ยคะ”

“จริงค่ะ ให้พี่ตายดีกว่าต้องทำร้ายน้องเพลงนะคะ” ให้เขาทำร้ายเธอเขาทำไม่ลงหรอก ยิ่งเธอแสนดีมากเท่าไหร่เขายิ่งทำร้ายไม่ลง ถึงเขาจะดูเป็นคนไม่เอาไหนแต่เขาก็ยังรู้จักผิดชอบชั่วดีอยู่ “พี่สาบานต่อหน้าองค์พระธาตุแล้ว พี่คืนคำไม่ได้”

คำสาบานของเขานี่แหละที่ทำให้เพลงพิณมั่นใจในตัวเขามากขึ้น องค์พระธาตุพนมศักดิ์สิทธิ์มากเหลือเกิน ทุกคำสาบานล้วนมีผลเกิดขึ้นจริง เธอไม่ติดใจหรือสงสัยในความรักของเขา เธอไม่สนใจอดีตของเขาเธอยอมรับมันได้และเธอก็แอบเผื่อใจเอาไว้ด้วยเช่นกัน เธอไม่รู้หรอกว่าในอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น เธอรู้เพียงแค่ว่าเขารักเธอและเธอรักเขา เธอพร้อมที่จะปล่อยหัวใจไปกับเขาอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น

“...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ” เธอบอกออกมาจากใจเป็นครั้งแรก คำรักแรกจากหัวใจที่เธอเอ่ยออกมาให้เขาได้ยิน

ผู้กองกวินทร์ก้มลงมามองหน้าสบตากับเธอในทันทีเมื่อได้ยินเธอเอ่ยคำรัก เขามองสบนิ่งกับดวงตาคู่สวยของเธอ แก้มของเธอเรื่อสีเป็นสีแดงจัด เธอดูขวยเขินแต่ก็ดูน่ารักมากเหลือเกิน มือหยาบๆ ยื่นขึ้นมาแนบกับแก้มนวล ไล้นิ้วกับแก้มของเธอเบาๆ อย่างมีความสุข

“ว่าอะไรนะพี่ไม่ได้ยิน”

“พี่เรนเจอร์...” กว่าเธอจะพูดคำนี้ออกมาได้เธอเขินมากนะ ทำไมเขาถึงยังไม่ได้ยินอีก

“พูดอีกได้มั้ยคะ”

“ไม่พูดแล้วค่ะ” เพลงพิณทำท่าจะผินหน้าหนีแต่เขาก็เชยคางของเธอกลับมาให้จ้องหน้าสบตากับเขาอีกครั้ง

“น้องงูน้อย...บอกรักพี่อีกสิ”

“งูน้อยอะไรกันคะ”

“ก็พี่เคยได้ยินอาเชนทร์เรียกอาป่านว่าแม่งูน้อยอยู่บ่อยๆ แล้วอาป่านก็เรียกอาเชนทร์ว่าพี่งูยักษ์ พ่อกับแม่เป็นงูด้วยกันทั้งคู่แบบนี้น้องเพลงก็ต้องเป็นลูกงูน้อยสิ”

“พี่เรนเจอร์ไม่รังเกียจน้องงูน้อยหรอคะ ไม่คิดว่าน้องเพลงประหลาดหรอที่มีลุงงูอยู่ด้วย ไหนจะเป็นมิตรกับงูอีก ตอนเด็กๆ น้องเพลงโดนเพื่อนล้อประจำเลยว่าชอบพูดกับงู”

“ไม่รังเกียจหรอกเพราะพี่ก็ประหลาดเหมือนกัน” เขาว่าขำๆ “ดูสิ มีแฝดที่ไหนหน้าตาเหมือนกันอย่างกับเป็นคนๆ เดียวกันแบบนี้ ตัวก็มีกลิ่นหอมแบบไม่รู้สาเหตุ เป็นมิตรกับสัตว์ป่าแล้วยังไม่ถูกแมลงสัตว์กัดต่อยอีก ใครๆ ก็เรียกพี่ว่ารุกขเทวดา นี่! ไหนๆ เราก็เป็นคนประหลาดเหมือนกันแล้วไม่คิดว่าเราสมกั๊นสมกันหรอ เหมือนที่พวกคุณพ่อชอบพูดไง รุกขเทวดากับนางนาคีได้กันลูกจะออกมาเป็นนางอุทัยเทวี...ลองมั้ย พี่อยากเป็นพ่อนางอุทัยเทวี อยากมีลูกเป็นคางคก”

“บ้าพี่เรนเจอร์” เพลงพิณทั้งส่ายหน้าแล้วก็หัวเราะออกมาอีก ตาเพี้ยนนี่ชอบทำเป็นเล่นอยู่เรื่อยเลย

“บ้าอะไรก็พี่พูดจริงนี่ พี่รู้ว่าจริงๆ แล้วลุงงูของน้องเพลงน่ะเป็นอะไร นั่นไม่ใช่งูเชื่องๆ ทั่วไปแต่ลุงงูคือสัตว์ในตำนานที่มีความศักดิ์สิทธิ์ในแม่น้ำโขง พี่ไม่สนหรอกว่าน้องเพลงจะเป็นน้องงูน้อยหรืออะไร พี่สนแค่ว่าพี่รักน้องเพลงแล้วก็รักที่สุดในโลกด้วย รักนะ...อยากได้” แขนข้างหนึ่งเขากระชับกอดเธอให้แน่นขึ้นอีกแล้วโน้มตัวลงไปหา แต่เพราะมืออีกข้างเขายังเชยคางเธอเอาไว้อยู่เพลงพิณก็เลยหันหน้าหลบเขาไม่ได้ “ไหนลองบอกรักพี่อีกซิ”

เพลงพิณทั้งเขินทั้งอาย หัวใจเต้นโครมครามไปหมดเมื่อเขาจ้องหน้าเธอแบบนี้

“น้องเพลง...” เธอพูดอย่างเขินๆ ด้วยความตื่นเต้น “น้องเพลง...รักพี่เรนเจอร์” ทันทีที่เธอพูดออกมาผู้กองกวินทร์ก็ฉีกยิ้มหวาน เพลงพิณไม่เคยเห็นเขาดูมีความสุขแบบนี้มาก่อน เธอรีบก้มหน้างุดไม่กล้าสบตากับเขาอีก เธอเขินจะแย่แล้วตอนนี้

“พี่ก็รักน้องงูน้อยของพี่เหมือนกันค่ะ ต่อไปพี่จะเรียกน้องเพลงว่าน้องงูน้อยเหมือนที่อาเชนทร์เรียกอาป่านดีกว่า” ผู้กองกวินทร์บอก รู้สึกว่าการเรียกเพลงพิณว่าน้องงูน้อยมันฟังดูน่ารักๆ ยังไงก็ไม่รู้ นิ้วของเขายังคงไล้แก้มนวลเบาๆ มองเธอด้วยความรักก่อนจะเกลี่ยปลายนิ้วกับไหล่และลำแขนเล็กๆ ของเธอให้เพลงพิณรู้สึกขนลุกซู่กับสัมผัส “น้องงูน้อยแต่งชุดพื้นเมืองแบบนี้แล้วดูสวยจัง”

“ก็น้องเพลงเป็นดีไซเนอร์การออกแบบผ้าไทย ผ้าไหมนี่คะ เสื้อผ้าพวกนี้น้องเพลงเป็นคนทอใส่เองกับมือ มันเป็นความภูมิใจของน้องเพลงค่ะ”

“เก่งจัง ทอผ้าก็สวย รำก็สวย เล่นดนตรีก็เก่ง” สายตาคมมองนิ่งอยู่ที่ผ้าแถบผืนนุ่ม มันเป็นผ้าไหมที่สวยมากจริงๆ ยิ่งมาอยู่บนตัวของเพลงพิณยิ่งดูสวยและเขาก็คิดว่าสิ่งที่ผ้าแถบผืนนี้ห่อหุ้มเอาไว้อยู่ก็คงจะสวยงดงามมากแน่ๆ ใจก็อยากจะกระชากออกแต่ก็ต้องยั้งมือเอาไว้...เขาอยากแต่งงานก่อน น้องสาวของเขามีลูกสองคนแล้วแต่เขายังไม่ถึงไหนเลย

“มองอะไรขนาดนั้นคะ” เพลงพิณรีบดึงผ้าคลุมไหล่มาห่อตัวเอาไว้เมื่อเห็นสายตาที่ไม่น่าไว้ใจ อะไรคือการมองอกเธอแล้วก็กลืนน้ำลายอึกๆ

“จำที่พี่เคยบอกได้มั้ยว่าพี่จะเลิกเจ้าชู้กับผู้หญิงทุกคน...แต่พี่จะทำเจ้าชู้ใส่น้องเพลงแค่คนเดียว จะจีบแฟนตัวเองจนกว่าจะได้แต่ง ได้แต่งแล้วก็จะจีบจนกว่าจะมีลูก มีลูกแล้วก็จะจีบจนกว่าจะมีหลาน จะจีบไปตลอดชีวิตเลย”

“พญานาคบนหัวแผ่พังพานแล้วค่ะ” เพลงพิณขยับตัวแล้วทำท่าชูมือเป็นหัวงูอย่างล้อเลียนเขาจนผู้กองกวินทร์ต้องจับยึดมือข้างนั้นของเธอเอาไว้ แขนอีกข้างกอดกระชับเธอเอาไว้แนบกายแล้วโน้มตัวลงไปหาเธออีกจนใกล้ทำให้ปลายจมูกแตะชนกัน เพลงพิณที่ตกตะลึงอยู่แทบไม่มีสติที่จะผลักเขาออก ความรักทำให้เธอไม่รู้สึกอยากต่อต้านและกลิ่นกายแสนหอมของเขามันก็ทำให้เธออยากใกล้ชิด จะมารู้ตัวอีกทีเขาก็แนบริมฝีปากเข้ากับปากของเธอแล้ว สัมผัสอุ่นๆ นุ่มละมุนและอ้อยอิ่ง เขาบดขยี้ริมฝีปากเข้าหาเธออย่างแผ่วเบาก่อนจะอ้าปากงับและดูดเม้ม มือไม้ของเพลงพิณอ่อนแรงไปหมดด้วยไม่เคยจูบกับใครมาก่อน หัวใจของเธอเต้นระรัวอย่างหนักความตื่นเต้นเข้ามาแทนที่ความเขินอาย เธอรู้สึกดีมากจริงๆ กับจูบของเขา เธอรู้สึกว่าได้ใกล้ชิดเขามากขึ้น รู้สึกผูกพันขึ้นและรักมากกว่าเดิม เธอผละมือข้างที่เขาจับเธอเอาไว้ออกแล้วยื่นขึ้นมากอดรอบคอของเขาเอาไว้เช่นเดียวกับที่เขาจับประคองใบหน้าให้เธอรับสัมผัสจากเขาได้ง่ายขึ้น

ยิ่งเพลงพิณตอบสนองในสิ่งที่เขาปรารถนาผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งรุกจูบให้หนัก เขาดูดเม้มที่ริมฝีปากนุ่มๆ แสนหอมหวานอย่างเอร็ดอร่อย ประสบการณ์ที่มากล้นทำให้ช่ำชองอย่างรู้ใจว่าจูบแบบไหนผู้หญิงชอบ แล้วพอเพลงพิณเผลอขยับปากขึ้นเขาก็สอดลิ้นเข้าไปข้างในแล้วเกี่ยวรัดลิ้นเล็กๆ นุ่มๆ ของเธอเล่นอย่างเอาแต่ใจ มือเล็กๆ จิกเข้ากับคอเสื้อของเขากับความวาบหวิวในท้อง เหมือนตกลงมาจากที่สูงแล้วล่องลอยอยู่ในอากาศ สติสัมปชัญญะเลือนหายคงเหลือไว้แต่ความปรารถนาที่ยากจะหักห้ามใจ ผ้าคลุมไหล่ผืนสวยหลุดร่วงลงไปที่พื้นอย่างไม่รู้ตัวเมื่อมือหยาบๆ สัมผัสลูบไล้ไปทั่วร่างงาม ตั้งแต่ต้นขาและสะโพก เลื่อนขึ้นมายังแขนเล็กๆ แรงมือทำให้ปมผ้าแถบเริ่มคลาย ผู้กองกวินทร์ลูบไล้กายงามด้วยความปรารถนาโดยที่ปากก็ยังจูบดูดดื่มเกี่ยวรัดลิ้นเล็กๆ สลับกับดูดเม้นให้เพลงพิณแทบขาดใจ มือหยาบๆ เริ่มแตะสัมผัสอกอวบนุ่มที่มีผ้าแถบกางกั้นอารมณ์รักก็ยิ่งรุนแรง

เมี้ยว!!!

จูบอันแสนหวานล้ำและเร่าร้อนมีอันต้องชะงักเมื่อจู่ๆ ก็มีแมวอ้วนสีขาวกระโดดขึ้นมานั่งแหมะอยู่บนไหล่ของผู้กองกวินทร์ ทั้งสองหนุ่มสาวหอบหายใจเลือดลมสูบฉีดริมฝีปากยังคงแนบชิด เพลงพิณค่อยๆ ยั้งมือกับอกแกร่งของเขาด้วยความเขินอายทำตัวไม่ถูก สติที่เคยมีเริ่มกลับมา

“พอแล้วค่ะ”

“ยังไม่อิ่มเลย”

“จูบแรกของน้องเพลงนะ อย่าเพิ่งรุกน้องเพลงมากสิ”

“จูบแรก...ไม่อ่ะ นี่ไม่ใช่จูบแรกซักหน่อย” ผู้กองกวินทร์ว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แมวอ้วนที่เกาะไหล่ของเขาอยู่ก็เลยกระโดดมานอนซุกอยู่บนตักของเพลงพิณ “นี่ต่างหากจูบแรก” เขากดภาพในโทรศัพท์มือถือให้เพลงพิณดู ซึ่งภาพที่ว่าเป็นเด็กชายตัวน้อยกำลังก้มลงไปจุ๊บปากน้องสาวตัวจิ๋วที่นอนอยู่บนรถเข็นเด็ก เพลงพิณจำได้ดีว่าสาวน้อยในภาพนั้นก็คือเธอและเด็กชายในภาพก็คือเขา

“จูบแรกของเรา” เขาว่าขำๆ เมื่อไปเจอไฟล์ภาพที่ผู้เป็นพ่อกับแม่เคยถ่ายเก็บเอาไว้ตอนที่พวกเขายังเด็กๆ ภาพในวัยเด็กเป็นหลักฐานชัดเจนว่าจูบแรกนั้นได้เกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้ว

เพลงพิณไม่กล้าเถียงเพราะหลักฐานมันแน่นจริงๆ พอเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาเขาก็ก้มลงมาแนบจูบกับเธออีกครั้ง เธอเองก็ไม่อาจปฏิเสธเขาได้จึงจูบตอบแบบเงอะๆ งะๆ ด้วยด้อยประสบการณ์ ความรู้เรื่องนี้ของเธออยู่แค่ระดับ ป.1 แต่เขาอยู่ระดับมหาวิทยาลัย มันทั้งดูดดื่มและฉ่ำหวานชวนให้ลุ่มหลงไปหมด เขาละจูบจากปากของเธอมาเป็นที่ข้างแก้มนวลแล้วก็โฉบมาที่ปากอีกครั้งจนเพลงพิณหลงเพลินไปหมดแล้ว

เสียงหัวเราะเบาๆ ทำให้คนที่หลงเพลินกับรสจูบค่อยๆ ลืมตาขึ้น ไม่เคยรู้สึกไร้เรี่ยวแรงและกำลังแบบนี้มาก่อนคล้ายกับถูกดูดดึงวิญญาณออกจากร่างก็ไม่ปาน ผู้กองกวินทร์หัวเราะด้วยความเอ็นดูสาวน้อยในอ้อมกอด เขายังคงโฉบลงมาจูบเธออีกเรื่อยๆ จนเพลงพิณแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง

“พี่เรนเจอร์รังแกน้องเพลง...” เธอซุกหน้าเข้าหาอกอุ่นเมื่อเขาถอนจูบอีกครั้ง มือเล็กๆ กำปมผ้าแถบเอาไว้แน่น ดีว่ายังไม่หลุดออกไปจากตัวเสียก่อน “อย่า...” เธอว่าอีกเมื่อเขาแกล้งกระตุกชายผ้าแถบเบาๆ แต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้คิดที่จะทำจริงๆ เขาจะอดใจเอาไว้ ถ้าเป็นหลังแต่งงานแล้วล่ะก็รับรองเลยว่าเขาจะไม่หยุดอยู่แค่นี้แน่นอน ความรักของเขามีความรักของพ่อกับแม่เป็นต้นแบบ พ่อของเขารักแม่ของเขามากและทะนุถนอมแม่ของเขาเอาไว้จนถึงวันแต่งงาน เขาเองก็อยากทำแบบนั้น อยากให้สิ่งที่ดีที่ควรค่าที่สุดกับผู้หญิงที่เขารัก

“ไว้แต่งงานแล้วห้ามมีคำว่าอย่านะ”

“งั้นหย่า”

“ทั้งอย่าและหย่า ห้ามมีเด็ดขาด” เขาชี้นิ้วสั่งอย่างเอาแต่ใจแล้วดูคนในอ้อมแขนรีบจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แก้มนวลๆ แดงก่ำสุดๆ ช่างน่ารักอะไรแบบนี้หนอ น่ารักจนเขาอดใจไม่ไหวก้มลงไปหอมแก้มอีก ไม่เคยจูบกับใครแล้วรู้สึกฟินขนาดนี้มาก่อน ไม่มีจูบไหนจะหอมหวานได้เท่านี้อีกแล้ว

“แต่งงานกันเถอะ”

“หืม...” เพลงพิณหันมามองหน้าเขา แต่งงานอย่างนั้นหรอ... “มันเร็วไปค่ะ เราเพิ่งคบกันนะคะ”

“เพิ่งคบอะไรดูใจกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว น้องเพลงรู้จักพี่มาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้วนะคะ พี่อยากมีลูกเร็วๆ เอาไปแข่งกับยัยปิศาจไนเปอร์ที่บ้าน รู้มั้ยว่าทุกวันนี้พี่ก็ยังถูกยัยปิศาจไนเปอร์ข่มขู่รังแกอยู่ เรามามีลูกเป็นกองทัพแล้วเอาไปสู้กับยัยปิศาจกัน”

“ไม่ค่ะ น้องเพลงกับพี่ไนเปอร์เป็นพวกเดียวกัน”

“โธ่” ไม่มีใครอยู่ข้างเขาเลยหรอเนี่ย

เพลงพิณเอียงกายเข้าไปกอดซบเขาอย่างมีความสุข มือเล็กๆ ลูบไล้อกแกร่งไปมาเบาๆ มันก็จริงอย่างที่เขาว่าแหละ เธอดูใจเขามายี่สิบกว่าปีแล้ว ได้เห็นมาหมดแล้วทั้งด้านสีดำและสีขาวของเขาตลอดจนด้านสีเทาและเธอก็รับกับทุกสิ่งที่เขาเป็นได้ “การแต่งงานมันไม่ใช่แค่เรื่องของคนสองคนนะคะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง คุณปู่กับพ่อพี่บอกว่าถ้าเจ้าสาวของพี่เป็นน้องเพลงพวกท่านพร้อมยกขันหมากมาขอทันที ตอนนี้สินสอดเตรียมใส่พานเอาไว้แล้วรอแค่ฤกษ์ยกมาเท่านั้น แม่แก้มกับคุณย่าก็อยากได้น้องเพลงไปเป็นสะใภ้มากๆ คุณย่าบอกว่าต่อไปจะได้มีคนมาเล่นดนตรีกับคุณย่าอีก คุณย่าเป็นครูสอนดนตรีไทยมาก่อนจะสอนดนตรีให้ลูกๆ หลานๆ สืบทอดก็ไม่มีใครเอาดีทางด้านนี้ซักคน ก็มีแค่น้องเพลงนี่แหละ” ใช่ เรื่องนี้เพลงพิณรู้ดี เธอรู้จักกับครอบครัวและญาติๆ ของเขาทุกคนและทุกคนก็เอ็นดูเธอมาก ครอบครัวของเขาอยากได้เธอไปเป็นสะใภ้และจองตัวเธอเอาไว้ตั้งแต่เด็กๆ แล้ว

“น้องเพลงหมายถึงคุณพ่อของน้องเพลงค่ะ”

“เดี๋ยวพี่ข้ามไปขอน้องเพลงกับคุณยายที่ฝั่งลาว อาเชนทร์ไม่กล้าหือกับคุณยายหรอก”

“ทำไมจะไม่กล้าหืมวะ!”

“ก็...” เดี๋ยวนะ เขาว่าเสียงนี้มันฟังดูคุ้นๆ ยังไงก็ไม่รู้ 

ผู้กองกวินทร์ขนลุกซู่กับน้ำเสียงเหี้ยมๆ เมื่อกี้นี้เพลงพิณเองก็เช่นกัน จนเมื่อทั้งสองคนหันกลับไปมองด้านหลังแล้วเห็น ผบ.คเชนทร์ยืนจังก้าอยู่ เท่านั้นแหละเพลงพิณก็รีบลุกออกจากตักของผู้กองกวินทร์ในทันที แมวตัวอ้วนก็วิ่งหนีหายกลับเข้าบ้านอย่างเอาตัวรอด ส่วนผู้กองกวินทร์ก็ยังคงอึ้งอยู่กับที่ รู้สึกเหมือนว่าจะไม่มีเงาหัวแล้วในตอนนี้

“ไอ้เวร! นี่มึงแอบมาแทะเล็มลูกกูถึงในบ้านกูเลยหรอ!!!”

“คุณพ่ออย่าค่ะ!” เพลงพิณรีบเข้าไปกอดแขนผู้เป็นพ่อเอาไว้เมื่อเห็น ผบ.คเชนทร์ทำท่าจะชักปืนออกมาจากเอว ผู้กองกวินทร์รีบลงมานั่งคุกเข่าพนมมือไหว้อยู่กับพื้น นี่พ่อตาของเขากลับมาตอนไหนเนี่ย ทำไมเขาไม่ได้ยินเสียงรถเลย

“ไอ้แมวขโมย!”

ผลัวะ!!!

ยังไม่ทันจะได้แก้ตัวอะไรผู้กองกวินทร์ก็หงายหลังเงิบเมื่อฝ่าเท้าหนักๆ ของพ่อตาพุ่งเข้ามากระแทกอกจังๆ งานนี้เล่นเอาจุกจนแทบลุกไม่ขึ้น

“คุณพ่อคะ...” เพลงพิณรีบเข้ามากอดผู้กองกวินทร์เอาไว้แล้วเอาตัวป้องเขาเมื่อทันทีที่เขาโดนพ่อของเธอถีบอกฝูงงูเห่าและงูจงอางก็เลื้อยเข้ามาชูคอแผ่แม่เบี้ยล้อมเขาเอาไว้ ถ้าเพียงแค่พ่อของเธอสั่งแค่คำเดียวฝูงงูเหล่านี้จะเข้ามารุมฉกกัดเขาในทันที “คุณพ่ออย่าทำอะไรพี่เรนเจอร์นะคะ น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์”

เวร! ผบ.คเชนทร์ทำหน้าเซ็งออกมาทันที ร้อยวันพันปีลูกสาวเขาไม่เคยพูดออกมาตรงๆ ว่ารักมัน นี่ไปโดนมนต์บทไหนของมันเข้ากันล่ะเนี่ย

“รักมันพ่อก็เข้าใจ แต่พ่อไม่โอเคที่มาแอบ...มาแอบทำอะไรกันแบบนี้ ตราบใดที่ยังไม่แต่งงานกันห้ามมาทำอะไรแบบนี้อีกเด็ดขาด!!!”

“หมายความว่าคุณอาจะให้ผมแต่งกันน้องเพลงได้ใช่มั้ยครับ” เอาวะ โดนถีบทีเดียวแต่ได้แต่งงานกับสาวในดวงใจเขาถือว่าคุ้ม

“ไม่ เพราะงั้นมึงอย่าฝันหวาน”

“โธ่คุณอาครับ นี่เรนเจอร์เองนะ น้องเรนเจอร์หลานคุณอาไง”

“ก็เพราะมึงเป็นไอ้เรนเจอร์นี่แหละกูเลยไม่ให้แต่ง” 

“ไม่ให้แต่งผมฉุดนะ”

“มึงฉุดวันไหนมึงตายวันนั้น!” เท่านั้นแหละ ฝูงงูที่ล้อมผู้กองกวินทร์เอาไว้ก็เตรียมชูคอจะฉกเขาในทันที “เซรุ่มอาจแก้พิษงูทั่วไปได้แต่ถ้าเป็นงูที่เลื้อยขึ้นมาจากแม่น้ำโขง...ยาเทวดาก็รักษาไม่ได้เว้ย น้องเพลงขึ้นบ้านไปนอนเดี๋ยวนี้”

เพลงพิณรีบส่ายหน้าปฏิเสธ เธอยังคงกอดคนรักเอาไว้แน่นด้วยกลัวว่าจะมีงูตัวไหนมาฉกเขา “น้องเพลงกลัวคุณพ่อฆ่าพี่เรนเจอร์”

“พ่อไม่ฆ่ามันหรอก ถ้ามันตายใครจะมาทำงานให้พ่อ มันยังทำงานให้พ่อไม่เสร็จ”

“แน่นะคะ”

“ขึ้นบ้านไปนอนเดี๋ยวนี้เพลงพิณ อย่าให้พ่อต้องเรียกลุงงูมากัดมันนะ” เมื่อผู้เป็นพ่อยื่นคำขาดแบบนี้เพลงพิณก็ไม่มีทางเลือก เธอค่อยๆ คลายกอดจากผู้กองกวินทร์แล้วประคองเขาลุกขึ้นนั่ง

“งั้นน้องเพลงขึ้นบ้านก่อนนะคะ พี่เรนเจอร์คุยกับคุณพ่อดีๆ นะ อย่ายั่วโมโหคุณพ่ออีก”

“โอเค ฝันดีนะคะน้องงูน้อย”

ผลัวะ!!!

เมื่อผู้กองกวินทร์ทำท่าจะก้มลงมาหอมแก้มลา ฝ่าเท้าของ ผบ.คเชนทร์ก็ถีบมาที่กลางอกของเขาอีกอย่างทันทีทันใด ไอ้เด็กเวรนี่ ขนาดเขายืนอยู่ตรงหน้ามันแท้ๆ มันยังกล้า

“คุณพ่อคะ”

“ขึ้นบ้านไปได้แล้วเพลงพิณ อย่าให้พ่อต้องพูดซ้ำอีก” แม้จะเป็นห่วงคนรักแต่เพลงพิณก็ไม่อาจขัดคำสั่งผู้เป็นพ่อได้ เธอเชื่อว่าพ่อของเธอจะไม่ฆ่าเขาหรอกดังนั้นเพลงพิณจึงยอมกลับขึ้นบ้านไปหาแม่กับพี่ชายที่ห้องพระโดยมีผู้กองกวินทร์มองตามตาละห้อย พอเพลงพิณลับสายตาของเขาไปแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เดินทำหน้าเหี้ยมเข้ามาหา เขายังไม่ทันจะได้ลุกขึ้นมานั่งฝ่าเท้าของ ผบ.คเชนทร์ก็เหยียบซ้ำมาที่อกของเขาอีกทีและฝ่าเท้าก็หนักมากจนเขาแทบขยับตัวลุกขึ้นมาไม่ได้ ไหนจะกองทัพงูที่ชูคอแผ่แม่เบี้ยล้อมเขาเอาไว้อีก

“ไหน รายงานภารกิจใหม่อีกรอบซิ คราวนี้เอาละเอียดๆ เลยนะ” ผบ.คเชนทร์สั่งพลางนั่งลงมาบนตั่งแล้วหยิบผ้าคลุมไหล่ของลูกสาวที่หล่นอยู่กับพื้นขึ้นมา ปากก็สั่งให้ผู้กองหนุ่มรายงานภารกิจหากแต่เท้าก็ยังเหยียบอกและกดผู้กองกวินทร์เอาไว้กับพื้น ต้องกำราบมันให้หนักไอ้เด็กเวรนี่ นับวันเริ่มไม่เห็นหัวเขาแล้ว เห็นว่าเขาใจดียอมให้คบกับลูกสาวได้แล้วเหลิงหรอ

“ให้รายงานภารกิจ...ในสภาพนี้เนี่ยนะครับ”

“เออ มึงอย่าตุกติกนะ ถ้าตุกติกมึงโดนงูฉกตายแน่”

“โธ่คุณอา...”

“รายงานภารกิจมา เดี๋ยวพรุ่งนี้กูมีแถลงการจับกุม”

ด้วยเหตุนี้ผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องรายงานภารกิจอีกรอบโดยมีฝ่าเท้าของผู้บังคับบัญชาและพ่วงตำแหน่งว่าที่พ่อตาเหยียบอยู่ที่อก จะขยับตัวก็ไม่ได้เมื่อฝูงงูพิษล้อมเขาเอาไว้รอบด้าน เคยได้ยินแต่อยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ แต่นี่...อยากได้ลูกสาวพญานาคก็ต้องบุกวังบาดาล นี่คืนนี้เขาจะรอดชีวิตออกไปจากรังพญางูมั้ยเนี่ย

หลังจากแยกกับเพลงพิณที่ลานพญาศรีสัตตนาคราชกุมาริกาก็กลับมาที่โรงแรม สีหน้าและอาการหงอยๆ ทำให้มอลลี่ไม่กล้าบ่น พอเอามื้อเย็นเป็นสลัดผักมาให้และกำชับให้กุมาริการีบพักผ่อนเพื่อจะได้พร้อมสำหรับการถ่ายแบบในวันพรุ่งนี้มอลลี่ก็กลับไปนอนที่ห้องพักของตนซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม 

เพราะผู้กองกรินทร์บอกว่าจะโทรกลับหลังเสร็จจากงานกุมาริกาก็เลยจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์ เธอเฝ้ารอโทรศัพท์จากเขาทั้งคืนจนดึกดื่นแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าใครจะโทรหา เธอไม่รู้ว่าเขาไปทำงานอะไรและจะเสร็จจากงานตอนไหน รอแล้วก็รอเก้อกุมาริกาก็เลยเผลอหลับไปทำให้ไม่ได้เห็นว่ามีใครบางคนกำลังโรยตัวจากดาดฟ้าของโรงแรมลงมาหา ด้วยโรงแรมที่กุมาริกามาพักเป็นโรงแรมหรูสูงห้าชั้นและตั้งอยู่ริมแม่น้ำโขง มีระเบียงสำหรับชมวิวด้วยผู้กองกรินทร์ก็เลยแอบลอบขึ้นไปบนดาดฟ้าแล้วโรยตัวลงมากับเชือก เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องถนัดสำหรับเขาอยู่แล้ว ถ้าจะเข้าทางประตูก็คงเป็นเรื่องยากเพราะโรงแรมนี้มีระบบล็อกประตูที่ดีมาก แต่สำหรับประตูระเบียงนั้นถูกละเลยไปเพราะคงไม่มีใครคิดจะปีนเข้าห้องพักของแขกเหมือนกันกับเขาหรอก พอโรยตัวลงมาและปีนเข้าห้องพักของกุมาริกาได้แล้วเขาก็ปลดเชือกที่ใช้โรยตัวลงมาออกเพื่อทำลายหลักฐาน 

“เฮ้อ! ยัยเด็กบ้า” เขาถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นว่าประตูระเบียงของกุมาริกาเปิดเอาไว้อ้าซ่า นี่ดีนะที่เธอพักอยู่ที่ชั้นสาม ถ้าเป็นที่ชั้นสองหรือชั้นหนึ่งเขาไม่อยากจะคิดเลย

ภายในห้องพักของกุมาริกาปิดไฟมืด มีเพียงแค่แสงสลัวๆ จากโคมไฟที่หัวเตียง ที่โต๊ะแต่งหน้ามีกระเป๋าเครื่องสำอางชุดใหญ่ ราวแขวนเสื้อผ้าตัวสวยหรูและรองเท้าส้นสูงอีกสามสี่คู่ สมกับเป็นห้องพักของดาราคนดังระดับซูเปอร์สตาร์ของประเทศ แต่...คนบนเตียงที่หลับอยู่ตอนนี้กลับเป็นแค่เด็กกะโปโลแสนดื้อและเอาแต่ใจ ผู้กองหนุ่มมองจานสลัดบนโต๊ะก็ไม่เห็นจะมีร่องรอยการกินเลย อย่าบอกนะว่าไม่ได้กินข้าวเย็น พอเขาเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็เห็นกุมาริกาหลับไปโดยมีโทรศัพท์มือถือคาอยู่ที่มือเหมือนเธอกำลังเฝ้ารอใครสักคนโทรมาหา เขาค่อยๆ นั่งลงที่ข้างเตียงแล้วยื่นมือไปเกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มให้เธอเบาๆ เวลาที่ไม่ได้แต่งหน้าแล้วเธอยิ่งดูเหมือนเด็กน้อยเข้าไปใหญ่

“หืม” คิ้วเข้มๆ ขมวดมุ่ยเมื่อเผลอไปแตะโดนหมอนของเธอ...หมอนมีรอยชื้นๆ นี่เธอนอนร้องไห้หรอ...

“คิดถึงผมขนาดนั้นเลยหรอ” เขาว่าแล้วก็นั่งมองเธอหลับต่อ มือก็คอยลูบผมของเธอไปด้วย เพราะคำพูดของเพลงพิณแท้ๆ ที่ทำให้เขาต้องมาที่นี่แทนการโทรมาหาตามสัญญา

กุมาริกาไม่ได้หลับสนิทเพราะยังอยากจะอยู่รอรับสายจากคนสำคัญของเธอ พอมีคนมาลูบผมอยู่แบบนี้มันก็ทำให้เธอถึงกับสะดุ้งตื่น ความมืดทำให้เห็นเป็นเงาตะคุ่มๆ ของร่างสูงใหญ่ ใจนึกว่าเป็นผีไปแล้วเรียบร้อยก็เลยทำท่าจะกรี๊ดออกมา

“กรี๊ด...อุ๊บ!!!”

“อย่ากรี๊ด นี่ผมเอง” ผู้กองกรินทร์รีบตะครุบปิดปากเธอเอาไว้ได้ทัน มืออีกข้างก็ยื่นไปปรับแสงโคมไฟข้างหัวเตียงให้สว่างจ้าขึ้นจนกุมาริกาเห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน หญิงสาวที่ตื่นตกใจอยู่เงียบเสียงไปในทันทีแล้วนอนมองคนที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างอึ้งๆ ฝันหรอ...

“งับ! โอ๊ยยย” ทันทีที่ผู้กองกรินทร์คลายมือออกจากปากกุมาริกาก็ยกแขนตัวเองขึ้นมากัดทันทีเพื่อเช็คดูว่าจะเจ็บรึเปล่า ถ้าเจ็บก็แปลว่าไม่ได้ฝัน

“ทำบ้าอะไรน่ะ” ผู้กองกรินทร์รู้สึกงงๆ เมื่อเห็นเธอยกแขนตัวเองขึ้นมากัดแล้วก็ร้องออกมาแบบนี้ ท่าทางจะเพี้ยนแฮะยัยเด็กนี่

กุมาริกายังคงมองเขานิ่งแทบไม่กระพริบตา เมื่อรู้ว่านี่ไม่ใช่ความฝันเธอก็รีบลุกขึ้นนั่งแล้วจ้องหน้าเขานิ่ง จ้องด้วยความสงสัยว่าเขาเป็นใครกันแน่ เพลงพิณบอกว่าให้เธอลองใช้ความรู้สึกในการมองพวกเขาแล้วเธอจะแยกออกเองว่าคนตรงหน้านั้นเป็นใคร

“...คุณลุงหรอคะ”

“ทำไมคราวนี้แยกออกล่ะ” เท่านั้นแหละ กุมาริกาก็ร้องไห้ออกมาทันทีแล้วโผเข้าไปกอดผู้กองกรินทร์แน่น เธอร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจอย่างสุดๆ ที่ในที่สุดก็ได้เจอเขาแล้ว ได้เจอเขาแล้วจริงๆ

“คุณลุง...ฮื่ออออ” สองแขนเล็กๆ กอดรอบคอของเขาเอาไว้แน่นจะไม่ให้เขาห่างเธอไปไหนอีกแล้ว เธอตามหาเขาอยู่ตั้งนานในที่สุดก็ได้เจอกันเสียที

“ไหนคุณลุงบอกว่าจะโทรมาไง”

“ไม่ได้โทรหาแต่มาแบบตัวเป็นๆ ไม่ดีกว่าหรอ”

“ดี ดีมากๆ” กุมาริกาก็ยังคงพูดทั้งเสียงสะอื้น ผู้กองกรินทร์ก็ได้แต่ยิ้มออกมาอย่างอ่อนใจแล้วยื่นมือมาลูบหลังของเธอเบาๆ ก่อนจะผละเธอออกเพื่อเช็ดน้ำตาให้ สภาพตอนนี้ของเธอหาความเป็นซูเปอร์สตาร์ไม่ได้เลย แบบนี้ดูเหมือนเด็กขี้แยเสียมากกว่า ผมก็ยุ่งๆ หน้าก็ฉ่ำไปด้วยน้ำตา ก็คงมีแค่รูปร่างนี่แหละที่ดูเป็นสาวเต็มวัย

เมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาเช็ดน้ำตาให้กุมาริกาก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาคือคุณลุงของเธอแน่ๆ ความอ่อนโยนตอนนี้ของเขามันเหมือนกับวันนั้นเลย วันที่เธอไปดูพลุกับเขาที่สัตหีบ รอยยิ้มแบบนี้ แววตาแบบนี้ พอเขาเช็ดน้ำตาให้แล้วเธอก็โผเข้าไปกอดเขาอีกด้วยความคิดถึง กลิ่นกายแสนหอมกรุ่นของเขาทำให้เธอยิ่งหลงใหลราวกับต้องมนต์

“ยังไม่ได้ตอบเลยว่าทำไมคราวนี้แยกออกว่าเป็นผม”

“ตาลุงแฝดน้องคงไม่บุกมาที่นี่หรอก อีกอย่างคุณลุงก็ไม่ได้ใส่แหวนรุ่นทหารเรือ พี่เพลงพิณบอกว่าตาลุงแฝดน้องจะใส่แหวนรุ่นทหารเรือ”

อ๋อ สรุปแล้วก็ยังแยกพวกเขาไม่ออกสินะ ผู้กองกรินทร์คิดแล้วผละกุมาริกาออกอีกก่อนจะถอยออกมานั่งห่างๆ เธอ ถึงอย่างไรตอนนี้เขากับเธอก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาแค่แวะมาหาเธอตามที่เพลงพิณบอกเท่านั้นและคงต้องพูดอะไรกับเธอบ้าง

“คุณลุงมาที่นี่ได้ยังไงคะ”

“โรยเชือกลงมาจากด้านบน”

“แล้วรู้ได้ยังไงว่าน้ำเมยอยู่ห้องนี้”

“รู้ได้ยังไงน่ะหรอ...”

ปั้ก!!!

“โอ๊ย!!!” กุมาริการีบยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองเอาไว้เมื่อโดนเขาดีดหน้าผากเข้าให้อย่างจัง จากนั้นผู้กองกรินทร์ก็ชูโทรศัพท์มือถือให้เธอดูไอจีของตัวเอง

“ก็ใครล่ะไปเช็คอินบอกว่าตัวเองพักอยู่โรงแรมนี้ แล้วเวลาถ่ายรูปเช็คอินน่ะใครเขาถ่ายจนเห็นหมายเลขประตูห้องพักฮะ ถ้ามีไอ้โรคจิตตามมาทำร้ายอีกจะว่ายังไง!”

“ไม่กลัวหรอก มีแฟนเป็นทหารพรานซะอย่าง” กุมาริกากอดอกทำเชิดหน้าใส่ งานนี้ทำเอาผู้กองกรินทร์แทบจะคิดคำด่าต่อไปไม่ออก แต่ว่า... “เดี๋ยวสิ!!! คุณลุงมีไอจีของน้ำเมย คุณลุงเล่นไอจีด้วยหรอ!!!” ผู้กองกรินทร์รีบเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนที่กุมาริกาจะรู้ว่าเขากดหัวใจให้เธอทุกโพสต์เลยและเคยเข้ามาคอมเมนต์ใต้โพสต์ของเธอด้วย เรื่องที่เขาเป็นติ่งแฟนคลับของเธอเขาจะไม่ยอมให้เธอรู้โดยเด็ดขาด

“ไหนเอาไอจี เฟซบุ๊ค แล้วก็ไลน์มาเพิ่มเพื่อนกันหน่อยซิ” เธอแบมือขอแต่ผู้กองหนุ่มก็ยังเฉย “เป็นแฟนกันก็ต้องมีคอนแทคกันสิ”

“ใครไปเป็นแฟนของคุณกันฮะ แค่จูบกันจะมาเหมาว่าผมเป็นแฟนคุณไม่ได้หรอก งั้นคุณก็ต้องนับพระเอกที่เคยจูบกับคุณเป็นแฟนด้วยงั้นสิ”

“นั่นมันมุมกล้องกับนักแสดงแทน” กุมาริกาว่าเสียงหงอยๆ ก่อนจะขยับถอยไปนั่งที่หัวเตียงแล้วมองหน้าเขาอย่างผิดหวัง...เขาไม่ยอมรับว่าเป็นแฟนของเธอ...เขาไม่ได้มีความรู้สึกดีๆ ให้เธอเหรอ เพราะแบบนี้ใช่มั้ยเขาถึงหายเงียบและหลบหน้าเธอ เป็นเธอต่างหากที่คิดไปเองคนเดียว

“คุณลุงไม่รักน้ำเมยหรอ” น้ำเสียงที่สั่นเครือและแสนเศร้าทำให้ผู้กองกรินทร์รู้สึกไม่ดี เวลาพูดกับเขาเธอเรียกแทนตัวเองว่า น้ำเมย ด้วย ยัยเด็กคนนี้...

“ผมเพิ่งทำงานเสร็จ รู้มั้ยว่างานอะไร” เขาเริ่มเข้าประเด็นด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด ไม่ใช่ว่าไม่รักแต่เขากลัวเธอรับในสิ่งที่เขาเป็นไม่ได้ “ผมเพิ่งไปจับคนร้ายมา แล้ว...ก็เพิ่งฆ่าคนร้ายตายมาหนึ่งคน นี่ไม่ใช่ศพแล้วก็จะไม่ใช่ศพสุดท้ายด้วย”

“คุณลุง...ไปฆ่าคนมาหรอ” กุมาริกาทำตาโตแล้วรีบหดตัวกอดผ้าห่มเอาไว้แน่นเมื่อเขาดึงมีดเล่มใหญ่ปลายแหลมออกมาจากเอวให้เธอดู ซึ่งที่ใบมีดก็มีคราบเลือดติดอยู่จริงๆ

“ผมจำเป็นต้องฆ่าเขาเพราะถ้าผมไม่ฆ่าเขาก่อนเขาก็จะฆ่าผม ฆ่าเพื่อนร่วมงานของผม ผมเป็นทั้งทหารและเป็นนักฆ่าในขณะเดียวกันคุณยังอยากจะเป็นแฟนของผมอยู่มั้ย” เขาเก็บมีดลงแล้วคราวนี้ก็ถอดเสื้อออกเพื่อให้กุมาริกาได้เห็นร่องรอยแผลเป็นตามเนื้อตัวของเขา กุมาริการีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้เมื่อเขากำลังบอกเล่าพร้อมกับชี้ไปยังบาดแผลแต่ละจุดว่าได้มาอย่างไร ทั้งรอยมีด รอยกระสุนปืนแล้วก็ร่องรอยจากการฝึกทหาร รอยแผลเป็นมันทำให้กุมาริกายิ่งกลัวจนลืมสนใจมัดกล้ามและซิกแพคเป็นลอนสวย

“รอยแผลพวกนี้บ่งบอกว่าผมอาจตายได้ทุกเมื่อ อาชีพอย่างผมจะตายตอนไหนก็ยังไม่รู้ คุณอยากเป็นแฟนของผมแล้วก็เป็นม่ายตั้งแต่ยังสาวหรอ”

“...”

“อีกข้อ” ผู้กองกรินทร์บอกแล้วใส่เสื้อตามเดิมเมื่อเห็นว่ากุมาริกาอาจจะกลัวรอยแผลบนตัวของเขา “ผมทำงานไม่เป็นเวลา บางทีหายเข้าป่าไปลาดตระเวนอยู่หลายวัน บางทีหายตัวไปเป็นเดือน ทุกครั้งที่ผมหายตัวไปทำงานคุณจะติดต่อผมไม่ได้ บางคืนผมอาจจะต้องลุกออกไปจากเตียงกลางดึก ระหว่างที่นั่งกินข้าวอยู่กับคุณผมอาจต้องลุกไปทำงานในเดี๋ยวนั้น ในวันพิเศษๆ ผมอาจไม่ได้อยู่กับคุณ วันหยุดก็ไม่แน่นอนและอาชีพอย่างผมก็เปิดเผยตัวตนไม่ได้ คุณเป็นดาราดังแต่มีแฟนที่ออกสื่อกับคุณไม่ได้คุณจะโอเคมั้ย คิดให้ดีๆ ผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสียใจทีหลัง”

“ทหารเขาเป็นแบบนี้กันหมดหรอ”

“ไม่ทั้งหมด...เฉพาะแค่พวกผมเท่านั้น”

“แล้วทหารแบบคุณลุงเขาเรียกว่าอะไร”

“ตอนนี้รู้แค่ว่าเป็นหน่วยรบพิเศษและทำงานที่เป็นความลับก็พอ ไว้สนิทกันก่อนค่อยรู้มากกว่านี้”

หน่วยรบพิเศษหรอ...ทำไมทำอะไรก็ดูเป็นความลับไปหมดเลยล่ะ ตอนที่เขาอยู่กับหลาน อยู่กับแม่เขาดูอ่อนโยนมากเลยนะ ดูก็รู้ว่าเป็นคนรักเด็กแล้วก็รักแม่มาก ข้อจำกัดในการใช้ชีวิตของเขามันดูยากจังเลย

“คุณลุงเคยมีแฟนมั้ย”

“เคยมี แต่ไม่มีแฟนคนไหนทนข้อจำกัดที่ผมว่ามาได้โดยเฉพาะเรื่องที่ผมไม่ค่อยมีเวลาให้ อาชีพแบบผมมันหาคนที่เข้าใจและเต็มใจยอมรับได้ยาก นี่เป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่อยากมาเจอคุณ ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจแต่ผมไม่อยากให้คุณต้องมาโชคร้ายใช้ชีวิตร่วมกับผม”

“แล้วพี่เพลงพิณไม่โชคร้ายหรอ”

“น้องเพลงเขาโตมาในครอบครัวทหาร เขารับรู้และเข้าใจการใช้ชีวิตของพวกผมดีแต่คุณไม่ใช่”

“ถ้าน้ำเมยเป็นแฟนกับคุณลุง คุณลุงจะทำร้ายน้ำเมยมั้ย” เธอชี้ไปยังมีดของเขาด้วยความกล้าๆ กลัวๆ

“ผมถือสัตย์ไม่ทำร้ายผู้หญิง ไม่รังแกคนบริสุทธิ์ ผมฆ่าแค่คนร้ายที่เป็นอันตรายเท่านั้น”

“คุณลุงจะนอกใจน้ำเมยไปมีคนอื่นมั้ย”

“ผมคบผู้หญิงแค่ครั้งละคน ถ้าคุณเป็นแฟนของผมคุณก็จะเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวในชีวิตของผม”

“ถ้าคุณลุงไปทำงานแล้วไม่มีเวลาให้น้ำเมย งั้น...ถ้าคุณลุงว่างเมื่อไหร่คุณลุงโทรมาหาน้ำเมยได้มั้ย ให้น้ำเมยได้รู้ว่าน้ำเมยยังมีคุณลุงอยู่ข้างๆ”

“ได้ แต่ไม่รับปากว่าจะโทรหาได้ตลอดมั้ย คงต้องแล้วแต่สะดวก”

ห้วนจัง ถามคำก็ตอบคำซ้ำยังพูดห้วนๆ ขวางผ่าซากอีก เขาไม่ทำร้ายผู้หญิง ไม่นอกใจแต่ก็ไม่มีเวลาให้ มันเป็นเรื่องที่ตัดสินใจยากมากแต่ว่า...ถ้าจะให้เธอตัดใจเธอก็ทำไม่ได้เหมือนกัน แค่คิดว่าเขาจะหายไปแล้วไม่ได้เจอกันอีกเธอก็ทำใจไม่ได้แล้ว ทำไมกัน ผู้ชายมีเป็นร้อยเป็นพันทำไมเธอไม่รักแต่ทำไมต้องมารักผู้ชายดิบๆ ห่ามๆ แบบนี้ด้วย

“มีอะไรจะถามอีกมั้ย อยากถามอะไรก็ถามแต่อย่าถามเรื่องงานก็พอ”

ให้ถามได้อย่างนั้นหรอ งั้น... “คุณลุงรักน้ำเมยมั้ย”

“ฮะ” ผู้กองกรินทร์เลิกคิ้วขึ้นอีก ยัยเด็กเพี้ยนนี่ดูไม่ออกหรอว่าเขารักเธอมั้ย นี่มีสมองคิดมั้ยเนี่ย ถ้าไม่รักจะมาหาจะมานั่งคุยกันอยู่แบบนี้หรอ ถ้าเขาไม่รักไม่มีใจให้เขาไม่จำเป็นต้องมาหาเธอแบบนี้หรอก เขาจะหลบหน้าหนีไม่ให้เธอได้เจอเขาไปอีกตลอดชีวิตก็ได้

“คิดเอาเอง”

“ถ้าให้คิดเอาเองน้ำเมยจะคิดเข้าข้างตัวเองนะ” กุมาริกาบอกแล้วขยับเข้าไปหาผู้กองกรินทร์ ข้อจำกัดของเขาเยอะเธอจะไม่สนใจเขาก็ได้ ระดับเธอมีผู้ชายมาให้เลือกอีกมากมาย แต่ว่า...เธอตัดใจจากเขาไม่ได้ ถ้าต้องเลือกระหว่างผู้ชายที่คู่ควรกับผู้ชายที่เธอรักเธอขอเลือกผู้ชายที่เธอรักจะดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ได้ฝืนหัวใจของตัวเอง

แขนเล็กๆ เอื้อมขึ้นไปกอดรอบคอของเขา อนาคตจะเป็นอย่างไรเธอไม่สนแต่เธอจะทำตามหัวใจของเธอ เธอไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้เธอรักเขาหนักหนาทั้งๆ ที่แทบจะไม่รู้จักกันเลย เธอไม่รู้จริงๆ เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอรักเขาก็เท่านั้น

“คำถามสุดท้าย...คุณลุงจะใจร้ายกับน้ำเมยอีกต่อไปมั้ย”

“ถ้าไม่อยากให้ใจร้ายก็อย่าดื้อ อย่าซน”

“น้ำเมยจะเป็นเด็กดี” เธอบอกก่อนจะเอื้อมตัวขึ้นไปจูบเขา แนบริมฝีปากเข้าหาแล้วบดจูบเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ผละออก เธอยังคงจดจำรสจูบของเขาได้เป็นอย่างดี... กุมาริกาอมยิ้มออกมาบางๆ จรดหน้าผากของตัวเองกับหน้าผากของเขา สองแขนยังคงกอดรอบคอของเขาเอาไว้

“...น้ำเมยรักคุณลุงนะ” เธอบอกอย่างเขินๆ นิ้วเรียวไล้เบาๆ ที่ท้ายทอยของเขา อายก็อาย หัวใจของเธอเต้นแรงมากๆ ตอนนี้และดีใจนักเมื่อเห็นเขายิ้มตอบ

“แน่ใจนะว่าคิดดีแล้ว” ผู้กองกรินทร์ถามอีกครั้งทั้งๆ ที่เขาเองก็ดีใจมาก เห็นท่าทีที่เธอกลัวเขาตอนแรกแล้วเขาก็นึกว่าเธอจะเปลี่ยนใจ แมงเม่าอย่างเธอช่างใจกล้าที่จะท้าทายกองไฟอย่างเขา

“คิดดีแล้ว”

“ให้เวลาคิดอีกคืน”

“น้ำเมยเต็มใจที่จะรัก” เธอส่ายหน้ายิ้มๆ ทั้งๆ ที่ยังจรดหน้าผากกับเขาอยู่แล้วจึงหลับตาพริ้มลงเมื่อเขาเอียงมาสูดกลิ่นดอมดมแก้มหอม จมูกของเขาไล้ไปตามแก้มให้กุมาริกาหวิวไหวใจเต้นระรัว สะดุ้งเฮือกเบาๆ เมื่อถูกงับที่ติ่งหู ริมฝีปากอุ่นๆ จูบผะแผ่วบางเบาแต่สะท้านไปถึงหัวใจ

“...ให้เวลาคิดแล้ว เพราะงั้นจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้นะ” เขากระซิบบอก แต่วินาทีนี้กุมาริกาไม่สนอะไรอีกแล้ว เพียงแค่เขาโถมตัวเข้ามาหาเธอก็ทรุดลงไปกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ที่หัวเตียงแล้วโดยที่อ้อมแขนของเขาก็ยังกอดประคองเธออยู่ ผู้กองกรินทร์ไล้มือไปตามใบหน้าหวานๆ สอดนิ้วเข้ากับเรือนผมนุ่มแล้วก็ล็อกใบหน้าของกุมาริกาเอาไว้ด้วยมือแกร่งก่อนจะโน้มตัวลงไปจูบ มันเป็นจูบหวานๆ แสนละมุนแค่เพียงไม่กี่วินาทีเท่านั้นแล้วอารมณ์จูบก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ คล้ายคนหิวกระหายแล้วกินอย่างมูมมาม แรงบดจูบรุนแรงและหนักหน่วยจนกุมาริกาเตรียมใจรับไม่ทัน จะเบือนหน้าหนีก็ไม่ได้เมื่อเขาล็อกใบหน้าของเธอเอาไว้ เขาดูดและขบเม้มที่ริมฝีปากของเธอแรงๆ มือที่ล็อกใบหน้าของเธอเอาไว้บีบแก้มจนเธอต้องอ้าปากเพื่อให้เขาสอดลิ้นเข้ามารังแกลิ้นของเธอ กุมาริกาทำตัวไม่ถูกและเริ่มรู้สึกกลัวกับความรุนแรงแต่ก็ไม่ยอมดิ้นหนี จนเมื่อเขาถอนจูบออกมาแล้วหอบหายใจเสียงกระเส่ามองหน้าเธอกุมาริกาถึงเพิ่งจะได้อากาศหายใจอีกครั้ง

“กลัวมั้ย ถ้ากลัวจะพอแค่นี้ก็ได้นะ”

“กลัว...” กุมาริกาตอบเสียงแผ่วๆ แล้วยื่นมือไปโน้มคอของเขาลงมาอีก “แต่ไม่อยากให้หยุด”

“หึ!” ผู้กองหนุ่มแสยะยิ้มขึ้นที่มุมปากแล้วผละออกมาก่อนจะถอดเสื้อออกอีกครั้งจนเห็นกายแกร่งกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ลอนซิกแพคที่หน้าท้องและรอยแผลเป็น “แล้วรอยแผลล่ะ กลัวมั้ย”

กุมาริกาส่ายหน้าเพื่อบอกว่าเธอไม่ได้กลัวรอยแผลเป็นของเขา มันเป็นรอยแผลเป็นจากการทำงานและการเรียนทหาร การทำงานที่ทำเพื่อดูแลความสงบสุขของบ้านเมืองอันนี้เธอเข้าใจแล้วรอยแผลเป็นมันก็ไม่ได้น่าเกลียดด้วย เขาเคยบอกเธอว่าวิธีที่จะแยกเขากับน้องชายออกจากกันก็คือการดูจากรอยแผลเป็น เพราะฉะนั้นเธอจะต้องจำรอยแผลเป็นบนร่างกายของเขาเอาไว้ มือเล็กๆ นุ่มๆ แตะมาที่รอยแผลเป็นตามจุดต่างๆ บนตัวของเขา ส่วนมากเป็นรอยจางๆ แต่รอยที่เห็นชัดๆ ก็มีแค่ไม่กี่จุด ผู้กองกรินทร์รู้สึกดีกับสัมผัสนี้ของเธอ เขาชอบให้นิ้วเล็กๆ แตะไปมาตามร่างกายของเขาเหมือนเธอกำลังพยายามเรียนรู้ร่างกายของเขาอยู่

“ตรงนี้รอยมีด” เขาจับมือทั้งสองข้างของเธอมาแตะที่รอยแผลเป็นของตัวเอง ก่อนจะลากพามือของเธอมาสัมผัสที่รอยแผลเป็นอีกจุด “อันนี้รอยธูปจี้ ครูฝึกทำตอนฝึกหน่อยรีคอน ส่วนนี่เป็นรอยหวาย ถูกเฆี่ยนตอนฝึก อันนี้รอย...”

“มะ...ไม่ต้องอธิบายขนาดนั้นก็ได้” ตอนแรกมันก็ไม่ได้ดูน่ากลัวหรอก จะน่ากลัวก็ตอนที่เขาอธิบายไปด้วยนี่แหละ

“ก็นึกว่าอยากรู้” เขาว่า แล้วจึงโน้มตัวลงไปหากุมาริกาอีกครั้ง “พรุ่งนี้มีถ่ายแบบใช่มั้ย” เขาเห็นเธอโพสต์เอาไว้ที่ไอจีเพื่อบอกกล่าวกับเหล่าแฟนคลับ ปากก็ถามไปแต่มือของเขาก็เกลี่ยเส้นผมออกจากแก้มให้เธอไปด้วย

“ถ้าพรุ่งนี้มีถ่ายแบบงั้น...จะพยายามไม่ให้มีรอยช้ำก็แล้วกันนะ”

“รอยช้ำ...” รอยช้ำอะไร กุมาริกาไม่เข้าใจ เขาก็เลยยิ้มตอบ

“เดี๋ยวจะทำให้พรุ่งนี้มีกลิ่นตัวหอมๆ นะ” กุมาริกาก็ยังตามเขาไม่ทันอีกจนกระทั่ง...

แคว่ก!!!

.

.

.

ตัด NC นะคะ

.

.

.

ผู้กองกรินทร์ไม่ได้หลับไปกับกุมาริกา เขายังคงนั่งพิงหัวเตียงของเธอแล้วกอดเธอเอาไว้ซึ่งตอนนี้เธอกำลังหลับซุกอกของเขาอยู่ เขายิ้มอย่างอ่อนโยนเมื่อยามมองเธอ แอบรักและเป็นแฟนคลับเธออยู่เสียตั้งนานไม่คิดว่าจะมีวันนี้ได้ แม้คืนนี้เขาจะไม่ได้ครอบครองเป็นเจ้าของเธอแต่มันก็แทบจะไม่ต่างกับครอบครองเรือนร่างเลยด้วยซ้ำ จากที่เพียงแค่ต้องการจะกอดและจูบแต่เขากลับช่วยทำให้เธอสำเร็จความปรารถนา ดูท่านี่จะเป็นครั้งแรกของเธอเสียด้วยสิ เพียงแค่คิดแบบนี้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีก็เกิดขึ้นมาในใจ เธอเองก็ไม่ใช่คนอื่นไกลแต่เป็นลูกสาวของเพื่อนพ่อ พ่อกับแม่ของเธอก็ดีกับเขามาก พวกท่านดูชื่นชอบและชื่นชมเขาเขาไม่อยากจะทำให้พวกท่านต้องผิดหวัง ต่อไปเขาจะต้องระวังให้ดี หญิงกับชายมันก็เหมือนไฟกับน้ำมันถ้าอยู่ด้วยกันก็มีแต่จะทำให้ไฟราคะแผดเผา เขากับเธอจะไปกันรอดรึเปล่าก็ไม่รู้เพราะกุมาริกายังไม่ได้เข้ามาสัมผัสกับชีวิตของเขาจริงๆ ถ้าได้มารู้จักจริงๆ เธออาจจะไม่ชอบก็ได้

“ผมรักคุณนะ” ถ้าในอนาคตเธอไม่สามารถยอมรับในสิ่งที่เขาเป็นได้แล้วก็ตีจากเขาก็คงยากจะทำใจเพราะเขาปักใจรักเธอไปตั้งนานแล้ว ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาจูบแก้มนุ่มๆ ของเธอเบาๆ แล้วดึงผ้าห่มมาห่อคลุมตัวเธอให้กระชับเพราะชุดนอนตัวใหม่ของเธอมันก็ยังเป็นชุดกระโปรงสายเดี่ยวอยู่ อีกอย่างที่เขากลัวเธอจะรับไม่ได้ก็คือ...อารมณ์รักของเขามันรุนแรงมาก เพียงแค่นี้เขาก็ทำให้ปากสวยๆ ของเธอบวมฉึ่งแล้ว หวังว่าเครื่องสำอางของเธอคงพอจะกลบร่องรอยได้

ติ๊ง!!!

เสียงข้อความไลน์ของเขาดังขึ้น ผู้กองหนุ่มขำออกมาเบาๆ เมื่อเห็นว่าข้ามโขงไลน์มาทวงสัญญาจากเขา

‘เช้านี้เรามีนัดทำวัตรเช้าแล้วก็ใส่บาตรกัน รีบมา อย่าให้ผมต้องรายงานเรื่องนี้กับคุณหญิงย่าและคุณป้าแก้ม’ ดูมันขู่เขาสิ เห็นว่าเป็นน้องแล้วเขายอมให้หน่อยนี่เอาใหญ่เลยนะ ที่ตกลงกันไว้มีแค่สวดมนต์ทำวัตร แล้วอะไรคือการแถมใส่บาตรด้วยไอ้เจ้าอาวาสเอ๊ย!

ผู้กองกรินทร์ค่อยๆ ประคองกุมาริกาลงนอนกับเตียงดีๆ เมื่อมองออกไปนอกระเบียงห้องแล้วเห็นว่าตอนนี้พระอาทิตย์กำลังจะขึ้น หน้าห้องพักของกุมาริกามีกล้องวงจรปิดคงไม่ดีแน่ถ้าเขาจะออกทางประตู งานนี้ก็คงต้องปีนลงไปทางระเบียงเหมือนเดิมแล้วล่ะ แล้วก็ต้องรีบไปก่อนที่ใครจะสังเกตเห็นด้วย

กุมาริการู้สึกตัวตื่นขึ้นเมื่อเห็นเขากำลังลุกลงจากเตียงไปใส่เสื้อ เธอรู้สึกตัวตื่นตั้งแต่เห็นว่ามีข้อความดังขึ้นแล้วล่ะ ใครกันที่ส่งข้อความมาตามเขา เธอลุกขึ้นมานั่งแล้วก็เอาผ้าห่มห่อตัวเองไว้ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนทำให้เธออายๆ เขินๆ ได้แต่มองเขาแต่งตัวอย่างเงียบๆ

“อ้าวตื่นแล้วหรอ” ผู้กองกรินทร์หันมาถามเมื่อเห็นกุมาริกานั่งกอดผ้าห่มแล้วมองดูเขาแต่งตัวอยู่ “ผมต้องรีบกลับแล้ว ตอนนี้ฟ้ายังไม่สว่างมากคนอื่นจะได้ไม่สังเกตเห็น”

“ประตู” เธอชี้นิ้วไปทางประตูห้องแล้วก็ทำท่าเอียงคอมองเขาอย่างน่ารักเมื่อเห็นเขากำลังทำเงื่อนเชือกเอาไว้กับราวระเบียงห้องของเธอ ผู้กองกรินทร์เห็นแล้วก็อดยิ้มให้ไม่ได้เมื่อแม่ดาราคนดังตอนนี้สภาพไม่ต่างอะไรกับเด็กสามขวบที่เพิ่งตื่นนอนเลย พอทำเงื่อนเชือกเสร็จเขาก็เดินกลับเข้ามาหาเธอ

“หน้าห้องคุณมีกล้องวงจรปิด ถ้ามีคนเห็นผมเดินออกไปจากห้องของคุณคุณได้เป็นข่าวอีกแน่ๆ ไม่ขี้เกียจแถลงข่าวรึไง” กุมาริกาส่ายหน้าไปมาแล้วกอดรอบเอวของเขาเมื่อเขาเข้ามายืนที่ข้างเตียงของเธอ มืออุ่นๆ ลูบผมของเธอเบาๆ อย่างอ่อนโยน พอเธอเงยหน้าขึ้นมองเขาก็ยิ้มหวานละมุนให้เธออย่างอบอุ่น เธอมีความสุขเหลือเกินที่ได้ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นรอยยิ้มของเขาแบบนี้

“คุณลุง น้ำเมยมีเรื่องอยากถาม”

“ถามมาสิ”

“ทำไมเมื่อคืนนี้คุณลุงไม่ทำต่อ...” เขาไม่แม้แต่จะถอดกางเกงเลยด้วยซ้ำ ซึ่งพอเธอถามแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็นั่งลงบนเตียงกับเธอทันทีแล้วยื่นมือมาเชยคางของเธอไปหา เขาไล้ปลายนิ้วที่ข้างแก้มของเธอเบาๆ มองเธอนิ่งๆ สักพักก่อนจะตอบ

“ผมไม่อยากเอาเปรียบคุณไปมากกว่านี้ เมื่อคืนนี้ผมก็ทำมากเกินไปด้วย...ผมขอโทษนะ”

“ไม่ต้องขอโทษ น้ำเมยรักคุณลุง น้ำเมยเต็มใจ”

“เด็กโง่ คุณรู้จักผมดีพอแล้วหรอถึงพูดแบบนี้”

“ถ้าคุณลุงคิดว่าเรายังรู้จักกันไม่ดีพอ งั้น...ทำไมเราถึงไม่ทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ล่ะ คุณลุงเอาแต่หลบน้ำเมยแล้วเมื่อไหร่เราจะได้รู้จักกัน” ก็นั่นสินะ ผู้กองกรินทร์ก็เห็นด้วยกับเธอ

“เอาเป็นว่าผมจะไม่หลบหน้าคุณอีกก็แล้วกันโอเคมั้ย” เขาโคลงศีรษะของเธอไปมาอย่างเอ็นดูเมื่อเธอทำท่าพยักหน้าหงึกหงักตอบ น่ารักเสียขนาดนี้เขาคงไม่กล้าหลบหน้าเธออีกแล้ว

“น้ำเมยถามอะไรคุณลุงอีกได้มั้ย”

“ได้” ผู้กองกรินทร์พยักหน้าอย่างขำๆ เธอก็ยังช่างซักช่างถามเหมือนเดิมสินะ เจ้าหนูจำไมของเขา

“คือ...น้ำเมยยังเวอร์จิ้นอยู่มั้ย แบบเมื่อคืนนี้เขาเรียกว่าเสียสาวรึเปล่า”

“ฮะ!!!” เดี๋ยวนะ ผู้กองกรินทร์ปรับสีหน้าตามไม่ทันเมื่อไม่คิดว่าเจ้าหนูจำไมจะถามอะไรแบบนี้กับเขา เฮ้ย! เธอโตเป็นสาวเต็มตัวขนาดนี้แล้วนะ เป็นเด็กเมืองนอกเมืองนาด้วยแล้วทำไมถึงยังไม่รู้อะไรอีก

“น้ำเมยไม่เคยมีผัว ไม่เคยทำแบบเมื่อคืนนี้กับใครด้วย ตกลงเราเป็นผัวเมียกันแล้วรึยัง”

“เวร!” ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองแรงๆ ถ้าไม่เกรงใจเขาจะเอาหัวกระแทกผนังห้องแล้วนะเนี่ย ยัยเด็กนี่อายุยังไม่ถึงสิบห้าปีหรอนี่เมื่อคืนนี้เขาพรากผู้เยาว์ไปรึเปล่าวะ “ที่ออสเตรเลียเขาไม่มีสอนวิชาเพศศึกษารึไง”

“ก็มันก้ำกึ่งนี่น้ำเมยสับสน คุณลุงเอา...เข้ามา แต่อันที่เอาเข้ามาดันไม่ใช่ไอ้นั่น”

โอ๊ยยัยเด็กบ้านี่! เขาจะร้องไห้หรือจะหัวเราะดีเนี่ย

“ไม่รู้ คิดเอาเอง” เขาจนปัญญากับเธอแล้วจริงๆ ผู้กองหนุ่มหน้าแดงเป็นลูกตำลึงเมื่อเห็นกุมาริกาจ้องหน้าทำตาแป๋วใส่เขา คำถามกับท่าทางของเธอมันทำให้เขาอดยิ้มออกมาไม่ได้ นอกจากหลานๆ ก็ไม่มีใครจะทำให้เขายิ้มออกมาบ่อยได้เท่าเธออีกแล้ว อยู่กับเธอแล้วเขาตีหน้านิ่งไม่ออกเลย

“ช่วยสงสัยอะไรให้มันเหมือนชาวบ้านเขาหน่อย อ้อ! แล้วไอ้เรื่องแบบเมื่อคืนนี้ห้ามเอาไปทำกับคนอื่นนะ ในเมื่อผมมีแค่คุณเพียงคนเดียวคุณก็ต้องมีแค่ผมคนเดียวด้วยเหมือนกัน ห้ามนอกใจผมเด็ดขาด”

“น้ำเมยไม่นอกใจคุณลุงหรอกน่า คุณลุงทำน้ำเมยติดใจขนาดนี้น้ำเมยจะรอทำกับคุณลุงคนเดียว”

พูดตรงดีเว้ย ยิ่งคิดก็ยิ่งขำ 

“งั้นก็รอให้ได้แต่งงานกันก่อน ต้องแต่งงานก่อนถึงจะทำมากกว่านี้ได้ ผมยังไม่อยากปีนต้นงิ้วเพราะไปผิดลูกผิดเมียใคร อ้อ! ผิดแค่ลูกอย่างเดียว นั่นแหละ ผมไม่อยากผิดลูกใคร”

“ทำไมต้องสนเรื่องปีนต้นงิ้วด้วย สำหรับน้ำเมย แค่คุณลุงยักคิ้วต้นงิ้วก็แค่ถั่วงอกค่ะ นี่มันยุคไหนแล้วคะคุณลุงคนที่เขาอยู่กันก่อนแต่งมีออกเยอะแยะ”

“พอดีผมหัวโบราณ” ไม่รู้ยัยเด็กนี่ไปเอาคำพูดประหลาดๆ แบบนี้มาจากไหน คนอะไรเปรียบต้นงิ้วเป็นถั่วงอก “ผมต้องไปแล้วนะ แล้วเดี๋ยวผมจะโทรหา”

“ถ้าโทรหาแล้วไม่สะดวก จะมาแบบตัวเป็นๆ อีกก็ได้นะคะ โอ๊ย!” กุมาริการีบยกมือขึ้นลูบหน้าผากป้อยๆ เมื่อถูกเขาดีดหน้าผากเข้าให้

“เพิ่งพูดไปหยกๆ ว่าไม่อยากปีนต้นงิ้ว” เขาว่า แต่กุมาริกาก็ไม่ได้โกรธที่โดนดีดหน้าผาก เธอโผเข้ามากอดเขาอีกครั้งอย่างแสนรักและออดอ้อนผู้กองกรินทร์ก็เลยก้มลงมาจูบหน้าผากของเธออีก แม้ใจจะอยากอยู่กับเธอต่อแต่ก็คงไม่ได้แล้ว เขามีงานต้องทำต่อเธอเองก็เช่นกัน

“อย่าดื้ออย่าซนนะ...เด็กดีของคุณลุง” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาหอมซุกไซ้เธออีก ตอนนี้เนื้อตัวของเธอเต็มไปด้วยกลิ่นตัวของเขา หอมฟุ้งแบบนี้ไม่ต้องฉีดน้ำหอมก็ได้

“รักคุณลุงนะคะ” กุมาริกาเอื้อมตัวมาหอมแก้มของเขาแรงๆ เช่นกัน แต่เหมือนแค่นี้จะยังไม่พอเมื่อผู้กองกรินทร์ก้มลงมาประกบปากจูบกับเธออีกอย่างอ้อยอิ่ง เขาจูบลาเธออยู่นานก่อนจะตัดใจแล้วยอมผละออกมา จากนั้นเขาก็เดินไปที่ระเบียงห้องของกุมาริกาแล้วโรยตัวลงไปกับเชือกอย่างรวดเร็วและชำนาญโดยมีกุมาริกาออกมายืนส่งที่ระเบียงห้องนอน เธอชะเง้อลงไปดูจนกระทั่งเห็นเขาลงไปถึงข้างล่างอย่างปลอดภัยพร้อมกับกระตุกดึงเอาเชือกคืนด้วย จากนั้นเขาก็หายไปกับความมืด

“คุณลุงของน้ำเมยเท่จังเลย อย่างกับพระเอกหนังบู๊แน่ะ” ดวงตาคู่หวานดูล่องลอยอย่างสุดๆ แต่พอหันไปเห็นสภาพเตียงนอนยับๆ กับชุดเสื้อผ้าที่ถูกเขากระชากฉีกออกกุมาริกาก็รีบเข้าไปทำลายหลักฐานเพราะอีกเดี๋ยวมอลลี่ก็จะเข้ามาปลุกเธอแล้ว

***************************************************************************************

เพลียใจกับคำถามแต่ละคำของนาง 555

ชอบคารม อารมณ์รักของแฝดพี่หรือแฝดน้องมากกว่ากันคะ (ทางนี้ชอบแฝดน้อง อิๆ)

***************************************************

เนื้อหาตอนนี้มีการรีไรท์เขียนเพิ่มขึ้นมาใหม่นะคะ เนื่องจากของเก่าเนื้อหามันสั้นกลัวไม่จุใจ เพิ่งเขียนเสร็จสดๆ ร้อนๆ