13.เพชรน้ำผึ้ง

มอลลี่ได้แต่มองกุมาริกาด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าเช้านี้หลานสาวของตนเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ปกติ ตั้งแต่ที่ไปปลุกให้ตื่นนอนเมื่อเช้านี้ก็เห็นกุมาริกาเอาแต่ยิ้มหวานตาดูเยิ้มๆ แปลกๆ สภาพเตียงนอนก็ดูยับยู่ยี่แล้วไหนจะสภาพชุดนอนขาดๆ ที่กุมาริกาห่ออย่างดีแล้วเอาไปซุกทิ้งไว้ในถังขยะของห้องพักอีก ดูมีพิรุธแปลกๆ แล้วกลิ่นตัวหอมๆ นี่มันอะไรกัน นี่ไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่กุมาริกาเคยใช้ประจำแต่กลิ่นที่ตัวของเธอตอนนี้มันหอมมากๆ หอมกว่าน้ำหอมทั่วไปอีก เมื่อคืนนี้กุมาริกาไปทำอะไรมารึเปล่า จะว่าแอบหนีเที่ยวอีกก็ไม่น่าใช่เพราะตนแอบไปขอดูกล้องวงจรปิดของทางโรงแรมมาแล้ว นับตั้งึแต่ที่ตนเข้าไปส่งกุมาริกานอนเมื่อคืนนี้ก็ไม่ได้มีใครเข้าหรือออกห้องพักของกุมาริกาอีก ห้องพักก็อยู่สูงขนาดนั้นคงไม่มีใครปีนเข้าไปหาได้

“คุณป้า มาดมตัวน้ำเมยทำไม” หญิงสาวเอียงตัวหนีเมื่อผู้เป็นป้าก้มลงมาดมตัวเองอยู่หลายรอบแล้ว ตอนนี้กุมาริกากำลังนั่งรถจะไปยังสถานที่ถ่ายแบบซึ่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำโขง เพราะเป็นการไปก่อนเวลานัดจึงไม่ต้องรีบร้อนอะไร

“หล่อนไปใช้น้ำหอมยี่ห้ออะไรมายะ ทำไมตัวถึงหอมแบบนี้”

“น้ำหอมยี่ห้อรุกขเทวดา”

“รุกขเทวดาอะไร”

กุมาริกาไม่ตอบนอกจากได้แต่ยิ้มหวานอยู่คนเดียว เธอเข้าใจแล้ว...เข้าใจแล้วว่าทำไมน้องชมพูกับน้องโมกหลานๆ ของคุณลุงถึงมีกลิ่นตัวหอมๆ ถ้าจำไม่ผิดที่ตัวคุณพ่อของน้องชมพูก็เหมือนจะมีกลิ่นหอมด้วยนะ สาเหตุมันก็เป็นเพราะตาลุงแฝดกับน้องสาวมีกลิ่นหอมติดตัวมาตั้งแต่เกิด ถ้าทั้งสามคนพี่น้องน้องไปใกล้ชิดใครคนนั้นก็จะมีกลิ่นตัวหอมๆ ตามอย่างเช่นคุณพ่อของน้องชมพูที่อยู่ใกล้ชิดกับคุณหมอแก้วเจ้าจอม กลิ่นตัวของเมียเลยมาติดที่ตัว น้องชมพูกับน้องโมกก็ได้การถ่ายทอดพันธุกรรมนี้มาจากแม่ คุณแม่แก้มของพวกเขาสามคนพี่น้องก็ตัวหอม ที่เพลงพิณมีกลิ่นตัวหอมๆ เมื่อวานนี้ก็คงเพราะอาจไปมีซัมติงกับตาลุงแฝดน้อง...เธอเองก็เช่นกัน มิน่าล่ะเมื่อคืนนี้คุณลุงของเธอถึงได้บอกว่าจะทำให้ตัวของเธอมีกลิ่นหอม...มันแบบนี้นี่เอง

“พี่ๆๆ เดี๋ยวก่อน” เมื่อเห็นว่ารถที่นั่งมากำลังจะขับผ่านสถานีเรือนครพนมหรือ บก.นรข. กุมาริกาก็รีบยื่นมือไปสะกิดคนขับรถในทันที “แวะสถานีเรือให้หน่อยค่ะ”

“จะแวะทำไมอีก ตาคุณลุงนั่นคงไม่อยู่ที่นี่หรอกย่ะ เมื่อวานนี้ก็ตามหาจนเก้อแล้วไม่ใช่หรอ” มอลลี่ว่าขึ้น ทั้งสงสารหลานที่ยังตามหารักอยู่และโกรธที่ผู้กองกรินทร์ไม่สนใจใยดีต่อความรักที่กุมาริกามีให้ ผู้ชายอะไรก็ไม่รู้ใจดำเหลือเกิน

“สาละวินเคยบอกว่าถ้าคิดถึงใครแล้วไม่ได้เห็นหน้าเขา ขอแค่ได้เห็นหลังคาของบ้านเขาก็ยังดี”

“ก็เลยอยากมาเห็นหลังคาที่ทำงานเขาแทนว่างั้น เหอะ! มาดูผิดที่รึเปล่า ที่นี่เป็นหน่วยของทหารเรือย่ะไม่ใช่หน่วยของทหารพราน”

“จะมาดูหน้าของตาลุงแฝดน้องค่ะ ไหนๆ ก็หน้าตาเหมือนกันแล้ว” เธออยากมาดูให้แน่ใจต่างหากว่าผู้กองกวินทร์ใส่แหวนทหารเรือที่นิ้วจริงๆ มั้ย ถ้าจริงเธอก็รู้วิธีแยกพวกเขาสองคนพี่น้องแล้วเพราะผู้กองกรินทร์ไม่ยอมใส่นาฬิกาที่เธอซื้อให้ เมื่อคืนนี้เธอเห็นเขาใส่นาฬิกาอีกเรือนซึ่งเป็นเรือนที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่สภาพของมันก็เก่าแก่ใช้ได้

“เฮ้อ! ความรักหนอความรัก ก็ได้ๆ ป้าเองก็อยากเห็นหน้าหล่อๆ ของ ผบ.คเชนทร์ก่อนไปทำงานเหมือนกัน”

“คุณป้าขา ผบ.ท่านมีลูกมีเมียแล้วนะคะ”

“แล้วไงยะ เคยได้ยินคำนี้มั้ย ฮักคือเก่าผัวเขากะส่าง”

“หา” แปลว่าอะไร

“แปลว่าถึงจะเป็นผัวคนอื่นแต่ป้าก็ยังรักเหมือนเดิมไง ฮิๆๆ จำเอาไปใช้ก็ได้นะยะป้าไม่หวง” กุมาริกาพูดทวนในสิ่งที่มอลลี่พูดเมื่อครู่นี้พลางพยักหน้าไปด้วย แต่ในขณะเดียวกันเธอก็อดทำหน้าแหยๆ ไปด้วยไม่ได้ เห็นทีเธอคงต้องบอกเพลงพิณแล้วแหละว่าให้ดูแลพ่อตัวเองดีๆ ก่อนที่พ่อของเพลงพิณจะโดนคนแถวนี้ฉุด

เมื่อเข้ามาภายในสถานีเรือกุมาริกาก็เห็นถึงความแปลกหูแปลกตาเมื่อวันนี้ที่สถานีเรือดูคึกคักไปหมด คราวก่อนที่มาไม่ได้เป็นแบบนี้นี่นาแต่ทำไมวันนี้ถึงมีรถเยอะแยะเต็มสถานีเรือไปหมด ส่วนมากล้วนเป็นรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจแล้วก็ทหาร รถของกองทัพนักข่าวอีกเพียบ แล้วนั่น...เหมือนจะมีรถสำหรับคุมขังผู้ต้องหาด้วย นี่วันนี้เกิดอะไรขึ้นที่สถานีเรือกันล่ะเนี่ย

“ว๊ายตายแล้ว ทำไมมีนักข่าวเยอะแยะแบบนี้ มากันทุกช่องเลย” มอลลี่ร้องขึ้น ไม่อยากจะให้กุมาริกาลงจากรถแล้วเพราะกลัวว่าจะมีข่าวอะไรเกิดขึ้นมาอีก

“ไม่ใช่นักข่าวสายบันเทิงหรอกค่ะคุณป้า นักข่าวคงมาทำข่าวเกี่ยวกับสถานีเรือเฉยๆ มั้งคะ” ซึ่งมันก็ไม่เกี่ยวกับเธอ คงไม่มีอะไรหรอก กุมาริกาคิดก่อนจะเดินลงจากรถ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าวันนี้ที่สถานีเรือเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงมีทหารตำรวจมากันเยอะแบบนี้

กุมาริกาเดินเลียบๆ เคียงๆ ไปยังจุดที่มีเจ้าหน้าที่อยู่กันเยอะๆ ด้วยหวังว่าจะได้เจอกับผู้กองสองแฝดไม่คนใดก็คนหนึ่งอยู่แถวนี้ ก่อนที่มอลลี่จะรีบเดินตามเธอมา

“ป้ารู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น” เพราะเพิ่งไปถามทหารแถวนี้มามอลลี่จึงเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้ “เห็นว่าจับยาเสพติดได้เยอะน่ะเขาก็เลยแถลงข่าวการจับกุม ไปเถอะ ป้าอยากไปดู ผบ.ท่านแถลงข่าว”

จากที่อิดออดในตอนแรก คราวนี้กลับเป็นมอลลี่เองที่ตื่นเต้นรีบคว้ามือหลานสาวเข้าไปยังบริเวณที่จัดแถลงข่าวซึ่งอยู่ตรงจุดชมวิวของทางสถานีเรือ ทันทีที่ทั้งสองป้าหลานเข้ามาเจ้าหน้าที่ตำรวจทหารหลายนายก็พากันหันมามองด้วยความสงสัยและแปลกใจว่าทำไมดาราคนดังอย่างกุมาริกาถึงมาอยู่ที่นี่ แม้แต่เหล่านักข่าวก็ด้วย

“คุณน้ำเมยคะ”

หืม กุมาริกาฉีกยิ้มแฉ่งทันทีเมื่อเห็นเพลงพิณเดินเข้ามาทักแบบนี้ เธอก็นึกว่าจะไม่เจอใครที่รู้จักเสียแล้วสิ โอ้โห วันนี้พี่เพลงพิณของเธอก็ยังแต่งตัวสวยเหมือนเดิม ทั้งผ้าซิ่นไหม ทั้งเสื้อครอปน่ารักๆ เข้ากับผ้าซิ่น ผมนี่แทบจะยาวถึงก้นอยู่แล้ว...นางรำก็คงจะไว้ผมยาวๆ แบบนี้สินะ 

“มาทำอะไรที่นี่หรอคะ” เพลงพิณหันมาไหว้มอลลี่ก่อนจะเอาแมวตัวอ้วนที่นั่งอยู่บนไหล่เล็กๆ ของตัวเองมาอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน วันนี้น้องแมวตัวนี้ก็ติดกิ๊บอีกแล้ว น่ารักทั้งคนทั้งแมวจนกุมาริกานึกอยากจะเลี้ยงแมวบ้าง

“คุณลุงแฝดอยู่มั้ยคะพี่เพลงพิณ”

“อ๋อ” เพลงพิณเข้าใจแล้ว เหตุผลที่กุมาริกามาที่นี่ก็คงจะมีอยู่เรื่องเดียวนี่แหละ ที่ตัวของกุมาริกามีกลิ่นหอมๆ แบบนี้คาดว่าเมื่อคืนนี้ผู้กองกรินทร์คงจะไปหากุมาริกาจริงๆ

“วันนี้พี่แฝดไม่มีใครอยู่ที่สถานีเรือเลยค่ะ” ด้วยเพราะวันนี้มีการแถลงข่าวการจับกุม ทีมอัลฟาจึงมาร่วมงานแถลงการจับกุมไม่ได้ ยิ่งมีเจ้าหน้าที่ มีนักข่าวมากันเยอะขนาดนี้ก็ยิ่งต้องห้ามปรากฏตัว ในทุกๆ ครั้งทุกคนจะเก็บตัวเงียบอยู่แต่ที่แพ ทำตัวให้ไร้ตัวตนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่เพราะว่าเมื่อคืนนี้มีการวิสามัญคนร้ายด้วยตอนนี้หนุ่มๆ บางคนก็เลยอยู่กันที่วัด

“คุณแม่ของพี่พาพี่ข้ามโขงกับพี่แฝดไปทำบุญที่วัดน่ะค่ะ”

“ในเวลางานแบบนี้เนี่ยนะคะ”

“นี่แหละค่ะงานของพวกเขา” ทั้งสองป้าหลานหันมามองหน้ากันอย่างงงๆ ในทันทีกับเรื่องแปลกๆ ที่เพลงพิณเล่า แต่พอกุมาริกานึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้เธอก็พอจะเข้าใจ เมื่อคืนนี้ผู้กองกรินทร์บอกว่าเขาเพิ่งไปฆ่าคนมา...ที่ไปทำบุญน่ะคงจะเพราะเรื่องนี้หรอ

“ใช่เรื่องที่ไปฆ่าคนมารึเปล่าคะ” กุมาริกาเอียงตัวมากระซิบถามกับเพลงพิณ ซึ่งเพลงพิณคิดว่าผู้กองกรินทร์คงเล่าเรื่องนี้ให้กุมาริกาฟังแล้วจึงพยักหน้ารับ

“ใช่ค่ะ ตอนแรกก็ไม่มีใครไปหรอกแต่โดนพี่ข้ามโขงกับคุณแม่บังคับให้ไป”

“แล้วพี่เพลงพิณไม่ไปด้วยหรอคะ”

“คุณพ่อให้พี่อยู่ถ่ายรูปงานแถลงข่าวให้น่ะค่ะ” เพลงพิณชี้มายังกล้องถ่ายภาพที่คล้องคอตัวเองอยู่ ความจริงแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็ไม่ได้อยากได้ภาพถ่ายขนาดนั้นหรอกเพราะทางสถานีเรือมีเจ้าหน้าที่คอยถ่ายภาพอยู่แล้ว ผบ.คเชนทร์แค่ยังไม่หายโกรธที่เธอกับผู้กองกวินทร์แอบจู่จี๋กันเมื่อคืนนี้ก็เลยทำโทษโดยการห้ามเธอกับผู้กองกวินทร์เจอกันเป็นเวลาสามวัน

“ว้า มาเก้อสิเนี่ย”

“เก้ออะไรยะ รูปหล่องานดีน่ะอยู่ตรงนู้นย่ะ” มอลลี่พยักหน้าไปทาง ผบ.คเชนทร์ที่กำลังแถลงข่าวการจับกุมอยู่

“รูปหล่องานดี แต่มีเมียแล้วค่ะคุณป้า” ทั้งกุมาริกาและเพลงพิณหัวเราะออกมาทันทีเมื่อมอลลี่ทำค้อนใส่ ตอนนี้บนลานปูนครึ่งวงกลมที่เป็นจุดชมวิวมีโต๊ะแถลงข่าวการจับกุม ของที่วางอยู่บนโต๊ะล้วนเป็นกัญชาอัดแท่งจำนวนกว่าครึ่งตัน ระหว่างที่ ผบ.คเชนทร์แถลงข่าวอยู่นั้นที่ด้านหลังของเขาก็จะมีเจ้าหน้าที่ส่วนต่างๆ ยืนเรียงแถวอยู่ ทั้งเจ้าหน้าที่ตำรวจและทหารพราน นอกจากนี้ก็ยังมีชายในชุดเครื่องแบบลายพรางติดอาร์มธงราชนาวีใส่เสื้อเกราะและมีผ้าอำพรางใบหน้าเอาไว้ยืนถือปืน M16 อยู่อีกเกือบสิบคนรวมถึงผู้ต้องหาที่ใส่กุญแจมือและมีเจ้าหน้าที่คอยคุมตัวอย่างแน่นหนา อย่างกับฉากในละครบู๊แอคชั่น

“เจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ด้านหลังท่าน ผบ.คือคนที่จับคนร้ายได้หรอคะพี่เพลงพิณ”

“เออ...ค่ะ” เพลงพิณไม่มีทางเลือก แม้จะไม่อยากพูดโกหกแต่มันก็จำเป็นจริงๆ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าของกลางและคนร้ายที่จับได้นั้นเป็นผลงานของทีมอัลฟา แต่จะให้ทำอย่างไรได้ ก็พวกเขาแสดงตัวไม่ได้นี่นา

แม้ว่าจะมาเก้อแต่กุมาริกาก็ไม่เคยเห็นการแถลงการณ์จับกุมคนร้ายและยาเสพติดแบบนี้มาก่อนก็เลยยืนดูอยู่เงียบๆ กับเพลงพิณและมอลลี่ จนกระทั่งการแถลงข่าวเสร็จสิ้นนักข่าวที่เห็นกุมาริกาอยู่ที่นี่มาตั้งแต่แรกก็เลยพากันกรูเข้ามาหาอีก ด้วยยังจำได้ว่ากุมาริกาเคยมีข่าวว่าคบหากับนายทหารคนหนึ่งอยู่แล้วคาดว่าน่าจะเป็นทหารเรือหน่วย นรข. เสียด้วย แม้จะไม่ใช่นักข่าวสายบันเทิงแต่ถ้าได้ข่าวนี้ไปทำด้วยก็ถือว่าคุ้มแล้ว

“คุณน้องน้ำเมยมาทำอะไรที่นี่หรอคะ” ไมค์ตัวหนึ่งถูกยื่นเข้ามาหากุมาริกาก็เลยต้องสวมบทดาราสาวซูเปอร์สตาร์ คีพลุกให้ดูเป็นผู้ใหญ่น่าเชื่อถือมากขึ้น

“ช่วงนี้น้ำเมยมีงานที่นครพนมน่ะค่ะ งานถ่ายแบบ”

“แล้วมาทำอะไรที่นี่ล่ะคะ เอ...หรือว่าจะมาหาหวานใจหนุ่มทหารปริศนาคนนั้นคะ”

“เปล่าหรอกค่ะ” รอยยิ้มหวานๆ น่ารักๆ ส่งมาให้นักข่าวทุกคน เพลงพิณที่ยืนอุ้มแมวอยู่ข้างๆ ก็เลยหันมามองหน้ากับมอลลี่เมื่อเพิ่งจะเคยเห็นการแสดงของกุมาริกาตรงหน้า นี่สินะ กุมาริกาที่เธอรู้จักในทีวี

“น้ำเมยรู้จักกับพี่สาวที่นี่ค่ะเลยแวะมาหา” 

หืม...เพลงพิณตั้งตัวไม่ทันเมื่อจู่ๆ กุมาริกาก็โยนเรื่องมาให้เธอด้วย ซึ่งพอกุมาริกาบอกแบบนี้นักข่าวทุกคนก็หันมามองทางเพลงพิณเป็นตาเดียวด้วยความสวยของหญิงสาวนั้นสะกดตาสะกดใจมากๆ 

“พี่เพลงพิณเป็นลูกสาวของท่าน ผบ.ที่นี่ค่ะ น้ำเมยรู้จักกับพี่เพลงพิณก็เลยแวะมาเล่นด้วย แต่ก็ไม่ทราบค่ะว่าวันนี้ทางสถานีเรือจะมีงาน”

“โอ้โห คุณเพลงพิณสวยขนาดนี้ไม่ใช่ว่าจะมาจีบไปร่วมงานด้วยหรอคะ” นักข่าวพากันผิดหวัง ท่าทางกุมาริกากับเพลงพิณคงรู้จักกันจริงๆ เพราะก่อนหน้านี้ก็เห็นยืนคุยกันอยู่ตั้งนาน

“อุ๊ย ได้แบบนั้นก็ดีสิคะ อยากได้ไปปั้นตั้งนานแล้วค่ะแต่พ่อนางหวงมาก” มอลลี่ก็จีบปากจีบคอว่าเพราะตนก็อยากได้เพลงพิณมาร่วมงานนานแล้ว แต่ติดตรงที่ ผบ.คเชนทร์ไม่อนุญาตนี่แหละ

“ว่ายังไงคะคุณเพลงพิณ คุณมอลลี่ออกปากขนาดนี้แล้ว นี่นักปั้นมือหนึ่งของประเทศเลยนะคะ” เจอนักข่าวถามกดดันแบบนี้เพลงพิณก็ยิ่งได้แต่ยิ่งเจื่อนๆ แม้ว่ากุมาริกาจะพยักหน้าบอกให้เธอเข้าวงการด้วยกันแต่เธอก็ไม่พร้อมอยู่ดี เธอชอบอยู่แบบนี้ เป็นแค่เพลงพิณแบบนี้มากกว่า

“ฉัน...ฉันไม่ถนัดงานด้านนี้หรอกค่ะ ฉันขอเป็นแค่เพื่อนที่ดีของคุณน้ำเมยก็พอแล้ว” ความเรียบร้อยและอ่อนหวานของเพลงพิณพาให้ทุกคนหลงใหลนัก ดูสวยดูแพงไปหมดจนนักข่าวเริ่มเกรงใจ สุดท้ายก็ไม่ได้ข่าวเพิ่มตามที่หวังเมื่อกุมาริกาแค่มาหาเพื่อนเท่านั้นจึงพากันถอยทัพกลับไป

“แหมพี่เพลงพิณ น่าจะบอกนักข่าวไปนะคะว่าจะเข้าวงการด้วยกันเดี๋ยวน้ำเมยช่วยดันอีกแรงค่ะ หึ! เบื่อหน้ายัยป้าทิชากรจะแย่แล้ว”

ทิชากร...ชื่อนี้ทำให้เพลงพิณชะงักไปชั่วครู่ จริงสินะ เธอลืมไปได้ยังไง ทิชากรกับกุมาริกาเคยร่วมงานแล้วก็เล่นละครด้วยกันมาตั้งหลายเรื่อง ทิชากรคลั่งรักผู้กองกวินทร์มากจนถึงขั้นตามมาระรานเธออยู่บ่อยๆ ตอนที่ผู้กองกวินทร์บวชพระทิชากรก็จะหาเรื่องสึกพระอยู่หลายครั้งจนครอบครัวของผู้กองกวินทร์ต้องส่งคนไปคอยคุ้มกันพระตลอดเวลา เธอรู้ดีว่าผู้กองกวินทร์ไม่มีทางไปสนใจทิชากรหรอกเพราะทิชากรเคยเป็นคนรักของผู้กองกรินทร์มาก่อน พี่แฝดคู่นี้ชอบแชร์ข้าวของเครื่องใช้กันอยู่ตลอดก็จริง แต่จะมีสิ่งหนึ่งที่พี่แฝดจะไม่มีวันใช้ร่วมกันเด็ดขาดนั่นก็คือ...ผู้หญิง ถึงทิชากรจะเลิกกับผู้กองกรินทร์มานานแล้วแต่ก็เคยได้ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิงของผู้กองกรินทร์มาก่อน ผู้กองกวินทร์จึงจะไม่แตะต้องของที่เคยผ่านมือพี่ชายเพื่อเป็นการให้เกียรติพี่ชายที่เขาเคารพรัก เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์จะไม่แตะต้องผู้หญิงของน้องชาย ดังนั้นเวลาอยู่กับเธอผู้กองกรินทร์ก็เลยวางตัวดี เป็นพี่ชายที่น่ารักของเธอมาโดยตลอด

“คุณน้ำเมยสนิทกับคุณทิชากรหรอคะ”

“สนิทกันค่ะ สนิทมาก” เมื่อยามนึกถึงนักแสดงรุ่นพี่ที่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมานานกุมาริกาก็ทำปากคว่ำขึ้นมาทันที “สนิทชนิดที่ว่าเห็นกันทีไรแทบจะตบกันทุกครั้งเลยล่ะค่ะ พี่เพลงพิณทราบมั้ยคะว่ายัยป้านี่น่ะโรคจิต ยัยป้านี่เคยเข้าใจว่าน้ำเมยกิ๊กกันกับตาลุงแฝดน้องแล้วก็มาหาเรื่องน้ำเมยด้วยนะคะ”

“อะไรนะ!!!” ทั้งมอลลี่แล้วก็เพลงพิณร้องออกมาพร้อมกันด้วยไม่คิดว่ากุมาริกาจะเคยเจอเรื่องอะไรแบบนี้ด้วย โดยเฉพาะมอลลี่ที่ไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน ถึงกุมาริกากับทิชากรจะไม่ค่อยกินเส้นกันแต่ตนก็เพิ่งรู้นี่แหละว่ามีเรื่องผู้กองกวินทร์เข้ามาเกี่ยวข้องด้วย

“แล้วทำไมเราไม่บอกป้าฮะน้ำเมย ยัยบ้านั่นมาทำอะไรเรารึเปล่า โอ๊ยให้ตายสิ ป้าก็นึกว่าจะมีแต่เรื่องจิกกัดกันเฉยๆ”

“ยัยป้ากระดูกพรุนนั่นหรอจะมาทำอะไรน้ำเมยได้ คุณลุงพจน์บอกว่าถ้าใครมาหาเรื่องให้บอกคุณลุงได้เลยค่ะเดี๋ยวลุงพจน์มาจัดการให้ หึ! คุณป้าไม่ต้องห่วงหรอกค่ะน้ำเมยไม่ชอบให้ใครมารังแก ถ้ายัยป้ากระดูกพรุนมามีเรื่องกับน้ำเมยอีก...เดี๋ยวให้ลูกน้องคุณลุงพจน์อุ้มไปฆ่าทิ้ง” ท่าทีมั่นอกมั่นใจของกุมาริกาทำให้เพลงพิณเบาใจ กุมาริกาเป็นทายาทมหาเศรษฐีระดับประเทศอย่างไรแล้วก็มีอำนาจมากล้นยากที่ใครจะมารังแกได้

“ฉันว่า...ทางที่ดีคุณน้ำเมยก็อย่าไปยุ่งกับเขาเลยนะ ถ้าเลี่ยงได้ก็เลี่ยงเลยจะดีกว่า” เพลงพิณไม่อยากให้กุมาริกาพลอยเดือดร้อนไปด้วย เป้าหมายของทิชากรคือผู้กองกวินทร์ กุมาริกาไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรด้วยเธอเกรงว่าถ้าทิชากรมาทำอะไรบ้าๆ กุมาริกาจะพลอยโดนลูกหลง

“น้ำเมยไม่กลัวหรอกค่ะ อ้อ! ถ้ายัยป้ากระดูกพรุนนั่นมาหาเรื่องพี่เพลงพิณล่ะก็บอกน้ำเมยได้เลยนะคะ ตอนนี้เราเป็นพี่น้องกันแล้ว ถ้าใครมารังแกพี่เพลงพิณล่ะก็เดี๋ยวน้ำเมยจัดการให้ เอ๊ะ! หรือว่ายัยป้านั่นเคยมารังแกพี่เพลงพิณคะ” กุมาริกาคิดว่าต้องใช่แน่ๆ ขนาดเธอมีข่าวกับทหารเรือหนุ่มปริศนาทิชากรยังรีบมาหาเรื่องเลย แล้วกับเพลงพิณที่เป็นแฟนตัวจริงของตาลุงแฝดน้องล่ะ ดูท่าทางน่าจะเคยถูกรังแกมาก่อน

“งั้นให้คุณลุงส่งคนมาอุ้มยัยป้ากระดูกพรุนนั่นเลยดีกว่า”

“คุณน้ำเมยคะ อย่าเลยค่ะ” ท่าทีเอาจริงของกุมาริกาทำให้เพลงพิณต้องรีบห้ามเอาไว้เมื่อกุมาริกากำลังกดโทรศัพท์มือถือเพื่อต่อสายหากริชตพจน์ ส่วนมอลลี่ก็ดูจะเห็นด้วยกับหลานสาวเลยไม่คิดห้าม “อย่าให้เป็นเรื่องเป็นราวกันเลยนะคะ ต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า”

“โอ๊ย ถ้าต่างคนต่างอยู่ได้ก็ดีค่ะ แต่ถ้าอยู่ดีๆ ไม่ได้ล่ะก็เดี๋ยวจะหาที่อยู่ให้ใหม่ หัวอยู่ลาว แขนซ้ายอยู่กัมพูชา แขนขวาอยู่พม่า ลำตัวอยู่มาเลฯ ส่วนครึ่งล่างอยู่ก้นทะเลค่ะ”

คำพูดแบบนี้เพลงพิณรู้สึกเหมือนเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน คล้ายๆ ว่าเคยได้ยินแก้วเจ้าจอมพูดอยู่บ่อยๆ เวลาที่มีเรื่องกับใคร

“เป็นไงๆ น้ำเมยจำมาจากคุณหมอน้องสาวของคุณลุงค่ะ” 

ใช่เลย! ได้ยินกุมาริกากระซิบกับมอลลี่แบบนี้เพลงพิณก็มั่นใจเลยว่าตนคิดไม่ผิด กุมาริกาจำมาจากแก้วเจ้าจอมจริงๆ ด้วย มิน่าล่ะคราวก่อนเห็นขอเบอร์โทรของแก้วเจ้าจอมกับเธอด้วย

“จำเอาไว้นะคะพี่เพลงพิณ” กุมาริกาเข้ามาจับไหล่ทั้งสองข้างของเพลงพิณเอาไว้ สีหน้าดูเอาเรื่องอย่างสุดๆ ไหนจะเบะทำปากคว่ำอีก “ถ้ายัยป้านั่นมารังแกล่ะก็บอกน้ำเมยมาค่ะ ในฐานะของซ้อใหญ่น้ำเมยจะปกป้องซ้อรองเอง”

“ซะ...ซ้อรองหรอค่ะ”

“ค่ะ ซ้อรอง” ว่าแล้วก็พยักหน้ารับดูจริงจังไปหมด แรกๆ เพลงพิณก็งงๆ แต่พอเห็นสีหน้าสีตาของกุมาริกาแล้วเธอก็อดกลั้นหัวเราะไม่ได้ ไม่คิดว่านอกจากจะมีมุมน่ารักๆ แล้วกุมาริกาก็ยังมีมุมฮาอีกด้วย

“อะไรของพวกหล่อนกันยะ มีซ้อใหญ่ซ้อรองด้วย” มอลลี่สะดุดหูกับคำๆ นี้ นี่ทั้งสองสาวไปสนิทกันตอนไหนเนี่ย ตั้งแต่กลับมาจากออสเตรเลียกุมาริกาก็ไม่มีเพื่อนนอกวงการเลย เพื่อนในวงการก็ไม่ได้สนิทกับใครเป็นพิเศษ ก็เพิ่งเห็นมีเพลงพิณนี่แหละที่กุมาริกาดูจะชื่นชอบจนนับถือเป็นพี่เป็นน้อง คนหนึ่งชอบแฝดพี่อีกคนชอบแฝดน้องของบ้านสุวรรณเวชงั้นก็สมควรแล้วที่สองสาวจะสนิทสนมกันเอาไว้และที่สำคัญ...เพลงพิณเป็นเด็กดีที่เรียบร้อยมากๆ ผู้หญิงเรียบร้อย พูดน้อยและคงถนัดร้อยแต่มาลัย มอลลี่อยากให้กุมาริกาได้คบหาเป็นเพื่อนกับคนดีๆ แบบนี้

เพราะมีงานถ่ายแบบต่อกุมาริกากับมอลลี่จึงขอตัวกลับไป เช่นเดียวกับที่งานแถลงข่าวการจับกุมเสร็จเรียบร้อย ตอนนี้ทางเจ้าหน้าที่นำตัวผู้ต้องหาและของกลางออกไปจากสถานีเรือแล้วเพื่อดำเนินคดีต่อตามขั้นตอน เจ้าหน้าที่บางส่วนและนักข่าวก็กำลังทยอยกันกลับออกไปเพลงพิณจึงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อเพื่อคืนกล้องถ่ายภาพให้

“คุณพ่อคะ น้องเพลงขอออกไปดูร้านผ้าไหมให้คุณแม่ก่อนนะคะ” ด้วยตอนนี้ปานมณฑายังไม่กลับจากวัดเพลงพิณจึงอยากจะเข้าไปดูงานที่ร้านแทนผู้เป็นแม่ก่อน ซึ่งร้านผ้าไหมที่ว่าก็เป็นร้านผ้าไหมแบรนด์พุตตาลมณฑาอันเลื่องชื่อ เป็นสาขาที่ใหญ่ที่สุดของนครพนม และเป็นสาขาใหญ่รองลงมาจากสาขาที่กรุงเทพฯ

“ไปกับใคร” ผบ.คเชนทร์ที่ยืนอยู่กับเจ้าหน้าที่ระดับสูงอีกหลายๆ นายหันมาถามเสียงเข้มแล้วทำตาดุใส่ลูกสาว จากตอนแรกที่ไม่ได้โกรธอะไรมาก แต่พอได้กลิ่นตัวหอมๆ ของเพลงพิณ ผบ.คเชนทร์ก็เริ่มสงสัยเพราะจำได้ว่านี่เป็นกลิ่นตัวของผู้กองกวินทร์ ต้องแนบชิดกันขนาดไหนกลิ่นตัวของอีกฝ่ายถึงติดตัวมาแบบนี้ดังนั้น ผบ.คเชนทร์ก็เลยเปิดกล้องวงจรปิดที่บ้านดู แล้วพอเห็นภาพในกล้องวงจรปิดเมื่อคืนนี้อารมณ์เดือดดาลก็มาเต็ม นี่เป็นบุญของผู้กองกวินทร์นะที่มันไสหัวเข้าวัดไปกับลูกชายของเขาตั้งแต่เช้า ถ้าขืนมันยังอยู่ให้เขาเห็นหน้าวันนี้ล่ะก็มันเป็นศพแน่ๆ เขานี่แหละจะส่งศพของมันไปให้พ่อมันดู

“ไปคนเดียวค่ะ อาร์ตี้ก็ไปนะคะวันนี้มีต่อท่ารำเพลงใหม่กันด้วย”

“แน่นะ อย่าให้พ่อรู้เชียวว่าแอบไปนัดเจอกับไอ้บ้านั่นเอาไว้ไม่งั้นล่ะก็พ่อเอามันตายแน่ๆ สามวันนี้ห้ามไปเจอกับมันเด็ดขาด”

“ค่ะ” เพราะเพลงพิณเป็นคนไม่ชอบพูดโกหกและถือสัจจะมาก ผบ.คเชนทร์จึงวางใจเพื่อเธอรับปากแบบนี้ มือก็ยื่นไปรับกล้องจากเธอแต่ก็ยังคงทำตาดุข่มขวัญลูกสาวไปด้วย ตั้งแต่คบหากับผู้กองกวินทร์มาเขารู้สึกว่าลูกสาวของเขาเริ่มติดนิสัยไม่ดีมาจากไอ้กะล่อนนั่นแล้ว

“เออ...งั้นให้ผมไปส่งน้องเพลงที่ร้านมั้ยครับท่าน เดี๋ยวผมก็ต้องไปดูเรื่องคดีที่โรงพักอยู่แล้ว ทางผ่านพอดีเลยครับ” หัวหน้าดนัยที่ได้ยินสองพ่อลูกพูดกันเดินเข้ามาเสนอ ไหนๆ ก็ต้องไปโรงพักอยู่แล้วนี่อาจเป็นโอกาสดีที่เขาจะได้พูดคุยกับเพลงพิณอีก เหมือนว่าตอนนี้เธอจะถูกสั่งห้ามเจอกับผู้กองกวินทร์หลายวัน นี่อาจถึงเวลาที่เขาจะได้ทำคะแนนบ้างแล้ว

“หัวหน้าต้องไปทำงานสำคัญน้องเพลงไม่รบกวนหรอก...”

“ติดรถไปกับหัวหน้าดนัยเขาก็ได้” ทั้งๆ ที่เพลงพิณจะปฏิเสธ แต่ ผบ.คเชนทร์ก็พูดขึ้นมาก่อนจนหญิงสาวต้องเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ นี่พ่อของเธอกำลังจะทำอะไร ปกติก็ไม่เห็นจะชอบให้เธอเข้าใกล้ใครทั้งนั้นแม้แต่หัวหน้าดนัยก็ตาม เธอไม่ได้อยากไปกับหัวหน้าดนัย ไม่อยากทำให้ผู้กองกวินทร์ต้องร้อนใจ พี่เรนเจอร์ของเธอเป็นคนชอบโวยวายโมโหง่าย ขี้หึง ถ้ารู้เรื่องนี้เข้าเขาอาจจะไม่ชอบใจก็ได้

“คุณพ่อคะ แต่ว่าน้องเพลง...”

“ให้หัวหน้าเขาไปส่งนั่นแหละ ถึงร้านแล้วโทรมาบอกพ่อด้วยเดี๋ยวพ่อจะโทรเช็คกับอาร์ตี้อีกที” เมื่อผู้เป็นพ่อยื่นคำขาดแบบนี้เพลงพิณก็ขัดไม่ได้ หญิงสาวถอนหายใจออกมาอย่างไม่รู้จะทำอย่างไร เอาไว้เธอค่อยอธิบายกับผู้กองกวินทร์แล้วกัน

ผบ.คเชนทร์แอบแสยะยิ้มตามหลังเมื่อเห็นเพลงพิณอุ้มแมวอ้วนสีขาวเดินตามหัวหน้าดนัยไปที่รถ เขารู้ว่าเพลงพิณรักมั่นคงต่อผู้กองกวินทร์มากแค่ไหนแต่ก็นั่นแหละ เมื่อคืนนี้มันกวนส้นตีนเขาเอาไว้เยอะเขาก็เลยจะเอาคืนมัน แกล้งให้มันหงุดหงิดเล่น ขี้หึงๆ อย่างมันถ้ารู้เรื่องนี้เข้าอกแตกตายแน่ๆ

“ลูกสาวท่าน ผบ.นี่นับวันยิ่งโตยิ่งสวยนะครับ ทั้งสวยทั้งเรียบร้อย น่ารักไปหมด ผมเห็นลูกสาวท่านสวมแหวนญาติทหารเรือด้วย เออ...ของหัวหน้าดนัยหรอครับ” ตำรวจนายหนึ่งอดถามไม่ได้ ถ้าโสดนี่เขาเองก็อยากจะขายขนมจีบให้เหมือนกัน เขาลือกันทั่วว่าลูกสาวของ ผบ.คเชนทร์น่ะสวยเพียบพร้อมมาก ทั้งสวย การศึกษาก็ดี กิริยามารยาทก็น่ามอง ความสามารถก็เยอะ ใครได้ไปครองนี่เรียกว่าสุดแสนจะโชคดีเลยล่ะ

“เปล่า ไม่ใช่ของหัวหน้าดนัยหรอกครับ” ผบ.คเชนทร์ยิ้มตอบ “ของท่านนายพลปภพน่ะครับ ท่านขอเอาไว้ให้หลานชายของท่าน”

“ท่านนายพลปภพเลยหรอครับ” นายตำรวจหนุ่มทำเสียงสูงตาโต...โห...ว่าจะแข่งขายขนมจีบเสียหน่อย แต่ดูท่าแล้วเขาคงล้มคู่ต่อสู้ไม่ได้แน่ๆ แพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเลยนะเนี่ย

ระหว่างที่เพลงพิณขึ้นรถออกไปจากสถานีเรือกับหัวหน้าดนัยคนทั้งคู่ก็ไม่รู้เลยว่าได้มีรถอีกคันที่แอบซุ่มรออยู่หน้าสถานีเรือขับตามไปอย่างเงียบๆ และเว้นระยะห่างพอสมควร ตลอดเวลาที่อยู่บนรถเพลงพิณไม่ได้พูดอะไรเลยและได้แต่ภาวนาขอให้ถึงร้านผ้าไหมเร็วๆ เธออึดอัดเมื่อต้องอยู่กับหัวหน้าดนัยแบบสองต่อสองแบบนี้ ถึงจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่เธอก็ได้ขึ้นชื่อว่ามีเจ้าของจับจอง ยิ่งมีเหตุการณ์แบบเมื่อคืนนี้เกิดขึ้นด้วยเพลงพิณก็ยิ่งปักใจรักผู้กองกวินทร์

“คุณน้ำเมยกลับไปแล้วหรอครับ” หัวหน้าดนัยพูดขึ้นทำลายความเงียบภายในรถ เขาดูออกว่าเพลงพิณดูจะอึดอัดเมื่อต้องมากับเขา อยากรู้นักว่าผู้กองกวินทร์มีอะไรดีทำไมเธอถึงไปปักใจรักได้ขนาดนั้น ไอ้กะล่อนคลาสโนวาที่วันๆ เคยเอาแต่ทำตัวเป็นของสาธารณะให้ผู้หญิงลากไปลากมา ถึงจะรูปหล่อ เป็นทายาทตระกูลที่มีอำนาจและความสามารถเยอะ แต่นิสัยแบบนั้นไปกับคนน่ารักๆ อย่างเพลงพิณไม่ได้เลย เหมือนนางฟ้ากับซาตานเสียมากกว่า

“ค่ะ คุณน้ำเมยมีงานถ่ายแบบต่อ”

“น่าอิจฉาจังเลยนะครับน้องเพลงได้เป็นเพื่อนกับดาราดังแบบคุณน้ำเมยด้วย”

“คุณน้ำเมยเป็นคนน่ารักแล้วก็ไม่ถือตัวค่ะ คงเพราะแบบนี้ใครๆ ถึงได้พากันหลงรัก”

“น้องเพลงก็น่ารักเหมือนกันนะครับ น่ารักไม่ได้น้อยไปกว่าคุณน้ำเมยแล้วก็ดาราดังหลายๆ คนเลย ใครได้เจอก็หลงรักทั้งนั้น”

“...” เพลงพิณเงียบ เลือกที่จะไม่ตอบเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะพูดอะไรต่อแล้วทำทีเป็นเล่นกับแมวไป หัวหน้าดนัยลอบมองหญิงสาวแล้วก็ค่อยผ่อนลมหายใจออกมา ไม่เคยเจอผู้หญิงที่เข้าถึงยากแบบนี้มาก่อน ผู้หญิงแบบนี้ถ้าไม่มีใจตอบก็คงยากจะเข้าถึงได้และถ้าเขาไม่คิดไปเองเขาว่าเขาได้กลิ่นตัวหอมๆ ของผู้กองกวินทร์ที่ตัวเธอ คนเราถ้าไม่แนบชิดกันสุดๆ ก็คงยากจะมีกลิ่นตัวติดมาแบบนี้

“สรุปนี่เป็นแมวของน้องเพลงหรือของผู้กองเรนเจอร์ครับ” เขาพยายามหาเรื่องมาชวนคุย ไม่คิดว่าจะได้เห็นคนห่ามๆ อย่างผู้กองกวินทร์เลี้ยงแมว 

“แมวของน้องเพลงกับพี่เรนเจอร์ค่ะ เรา...ช่วยๆ กันเลี้ยง” เหมือนพ่อกับแม่ที่ช่วยกันเลี้ยงลูก เพลงพิณแอบต่อในใจแล้วกอดแมวอ้วนเอาไว้ จากนั้นบรรยากาศในรถก็เงียบขึ้นมาอีก หัวหน้าดนัยก็ยังคงลอบมองเพลงพิณเป็นพักๆ จะมีวิธีไหนบ้างที่เขาจะได้หัวใจของเธอ จะให้ไปฉุดบังคับเขาก็คงทำไม่ได้ด้วยต้องรักษาเกียรติของทหารและต้องมีความเป็นสุภาพบุรุษ จะเล่นวิธีสกปรกก็ไม่สมศักดิ์ศรี เขาอยากได้เพลงพิณมาครองแบบขาวสะอาด อยากได้หัวใจที่บริสุทธิ์ของเธอจริงๆ อยากให้เธอน่ารักกับเขาเหมือนยามที่เธอน่ารักกับผู้กองกวินทร์

“วันนี้น้องเพลงจะอยู่ที่ร้านคนเดียวรึเปล่าครับ ครูป่านจะมาหาที่ร้านรึเปล่าถ้ายังไงเดี๋ยวเที่ยงนี้พี่จะมารับไปทานข้าว”

“น้องเพลงไม่สะดวกค่ะหัวหน้า ขอโทษนะคะ” เพลงพิณเหนื่อยใจกับความพยายามเข้าหาเธอของเขา “วันนี้น้องเพลงมีต่อท่ารำแล้วไหนจะต้องช่วยดูร้านให้คุณแม่อีก อาร์ตี้เตรียมมื้อเที่ยงมาเผื่อน้องเพลงแล้วค่ะ...นั่นไงคะ” เธอรีบชี้นิ้วไปทางชายหนุ่มหน้าหวานที่ยืนรออยู่หน้าร้านผ้าไหมซึ่งอยู่ใจกลางเมืองและอยู่ริมแม่น้ำโขง ตอนนี้อาร์ตี้กำลังยืนอยู่ที่หน้าร้านผ้าไหม ในมือมีถุงเสบียงมากมายเหมือนกับว่าเพิ่งจะซื้อมา 

เพลงพิณรีบลงมาจากรถทันทีเมื่อหัวหน้าดนัยจอดรถและกำลังเดินอ้อมตัวรถเพื่อมาเปิดประตูให้ หัวหน้าหนุ่มดูเสียดายอย่างสุดๆ ที่ไม่ได้อยู่ให้ชิดเพลงพิณแล้วแต่ก็ต้องฝืนหน้ายิ้มและยิ้มเก้อๆ เมื่อเพลงพิณลงมาจากรถก่อนที่เขาจะเปิดประตูให้

“ถ้าอย่างนั้นตอนเย็นพี่จะมารับนะครับ”

“เย็นนี้น้องเพลงมีไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ค่ะ คุณพ่อจะมารับที่นี่”

อีกแล้วหรอ...หัวหน้าดนัยถอนหายใจและลืมตัวจนเผลอทำสีหน้าเหนื่อยใจออกมาให้อาร์ตี้ได้เห็น ซึ่งหนุ่มหน้าหวานก็ได้แต่ยืนมองเขายิ้มๆ เห็นว่าหัวหน้าดนัยพยายามจีบพี่เพลงพิณของตนมานานแล้วแต่ก็ไม่สำเร็จสักที ยิ่งตอนนี้พี่เพลงพิณของตนมีแฟนเป็นตัวเป็นตนแล้วหัวหน้าดนัยก็เลยได้กินแห้วเรื่อยๆ

“ขอบคุณหัวหน้ามากนะคะที่มาส่งน้องเพลง น้องเพลงไม่รบกวนเวลาทำงานของหัวหน้าแล้วนะคะ” คำว่า เวลาทำงาน ทำให้หัวหน้าดนัยรู้สึกเหมือนถูกไล่อย่างเนียนๆ อยากจะพูดอะไรเพิ่มแต่อาร์ตี้ก็ยืนมองเขาอยู่แล้วยังมีการหยิบไส้กรอกปิ้งมากินยั่วเขาด้วย

“เข้าไปกินขนมด้วยกันข้างในมั้ยครับหัวหน้า หรือว่าต้องรีบไปทำงานต่อครับ” ฝ่ายอาร์ตี้ก็รู้ดีว่าเพลงพิณอึดอัดเลยแกล้งๆ ชวนไป และแน่นอนว่าหัวหน้าดนัยก็คงจะปฏิเสธ

“พี่มีงานต่อน่ะอาร์ตี้” อาร์ตี้แกล้งทำสีหน้าผิดหวัง งานนี้ตนถือข้างผู้กองกวินทร์เต็มร้อยอยู่แล้ว เรื่องแบบนี้ใครหล่อกว่าคนนั้นชนะและผู้กองกวินทร์ก็ติดสินบนเขาเอาไว้หนักมากเพื่อให้เขาช่วยเป็นไม้กันหมาให้เพลงพิณ หัวหน้าดนัยก็หล่อถูกใจเขาอยู่นะ แต่น้อยกว่าผู้กองกวินทร์ไปหน่อยเขาเลยหักคะแนนจากตรงนี้

“งั้น...พี่ขอตัวนะครับ” ก่อนที่จะเดินจากไปหัวหน้าดนัยยื่นมือมาลูบหัวแมวตัวอ้วนที่เพลงพิณอุ้มเอาไว้อยู่ทีสองทีเป็นเชิงลา ไม่กล้าที่จะแตะต้องเพลงพิณเหมือนอย่างที่ผู้กองกวินทร์ทำ นี่หากไม่มีอาร์ตี้อยู่ด้วยและเขามีโอกาสได้คุยกับเพลงพิณมากกว่านี้ก็คงจะดี

“คนอีหยังกะบ่ฮู้ ฮู้ว่าเขามีผู้บ่าวอยู่โจ้โก้แล้วยังสิมาตื้อมาเล่นอยู่นั่นล่ะ คือสิอยากปีนต้นงิ้วคักเนาะ” (คนอะไรก็ไม่รู้ รู้ว่าเขามีแฟนอยู่ทั้งคนแล้วยังจะมาตื้อมาจีบอยู่นั่นแหละ สงสัยจะอยากปีนต้นงิ้วมาก) อาร์ตี้มองตามหลังรถไปแล้วอดว่าไม่ได้ เมื่อก่อนก็ไม่เห็นจะตื้อแบบนี้แต่พอผู้กองกวินทร์มาอยู่ที่นครพนมเนี่ยเห็นพยายามเข้าหาอยู่นั่นแหละ ไลค์รูปภาพทุกรูปเลยด้วย ไหนจะคอมเมนต์อีกไม่ได้เกรงใจแฟนตัวจริงของเขาเล้ย

“ช่างเถอะ แค่เราไม่เล่นด้วยก็พอแล้ว” เพลงพิณไม่อยากจะเก็บเอามาใส่ใจจึงได้ชวนอาร์ตี้เข้าไปในร้านผ้าไหมซึ่งมีพนักงานประจำร้านคอยดูแลอยู่

ร้านผ้าไหมแบรนด์พุดตาลมณฑาสาขาใหญ่ของจังหวัดนครพนมอยู่ในย่านการค้าและท่องเที่ยวจึงค่อนข้างโดดเด่น หน้าร้านมีขายผ้าไหมทอมือและผ้าพื้นเมืองอีสานที่ทางร้านผลิตเองจนเป็นเอกลักษณ์ รวมถึงชุดเสื้อผ้าที่ตัดเย็บอย่างประณีตให้สามารถใส่ได้ในทุกเทศกาล ทุกเพศทุกวัยและทันสมัยโดยเน้นที่ความเป็นสมัยใหม่ผสมผสานกับความเป็นพื้นบ้านอีสาน ซึ่งล้วนแต่เป็นการออกแบบตัดเย็บของเพลงพิณเองจนขายดิบขายดีทั้งจากหน้าร้านและการสั่งซื้อทางออนไลน์ ตัวร้านเป็นอาคารไม้ทรงพื้นบ้านสองชั้นขนาดใหญ่ ที่ชั้นล่างเป็นร้านผ้าไหมส่วนที่ชั้นบนปานมณฑาเปิดเป็นโรงเรียนสอนดนตรีให้กับเด็กๆ แบบไม่คิดเงิน นอกจากนี้ก็ยังมีห้องอัดเรียบเรียงดนตรีที่ครบครันพร้อมกับห้องซ้อมรำของเพลงพิณด้วย แต่ส่วนมากเพลงพิณจะชอบมาซ้อมรำที่หลังร้านมากกว่าเพราะมีระเบียงไม้ขนาดใหญ่เชื่อมติดกับแม่น้ำโขงให้ได้เห็นบรรยากาศสวยๆ และผู้กองกวินทร์ก็ชอบแอบแวะมาทักทายเธอช่วงขับเรือออกลาดตระเวนผ่านมาทางนี้

หญิงสาวคนหนึ่งขับรถเข้ามาจอดอยู่ที่หน้าร้านผ้าไหม หลังจากที่แอบขับรถตามมาทุกๆ เหตุการณ์ก็อยู่ในสายตาของเธอมาโดยตลอด มิรา มองเข้าไปในร้านผ้าไหมแบรนด์ดังด้วยสายตาที่ทั้งเจ็บแค้นและเสียใจไม่คิดว่าหัวหน้าดนัยจะทำแบบนี้กับเธอได้ ตั้งแต่ที่เขาย้ายมาประจำการที่นครพนมเขาก็ห่างหายจากเธอไป ไม่กลับบ้าน ไม่โทรหา ไม่แม้แต่...จะกลับไปเยี่ยมลูก ด้วยได้เลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นหัวหน้าสถานีเรือและเป็นสถานีเรือขนาดใหญ่ของหน่วย นรข.เธอก็เลยคิดว่าเขาคงจะงานหนักมากถึงไม่ค่อยได้กลับบ้าน เขาอ้างว่างานยุ่งตลอดและเธอก็เชื่อแบบนั้นจนกระทั่ง...เธอเห็นเขาชอบไปกดถูกใจในเฟซบุ๊คและไอจีของผู้หญิงคนหนึ่ง แชร์คลิปผู้หญิงคนนั้นขณะที่กำลังร่ายรำในงานบวงสรวงต่างๆ ก็บ่อยครั้งไหนจะตามไปคอมเมนต์อีก เซ้นต์ของผู้หญิงมันบอกว่าหัวหน้าดนัยกำลังนอกใจเธอจนเธอต้องมาแอบดักรอดูอยู่หลายครั้งจนกระทั่งวันนี้ที่เธอได้เห็นเต็มๆ ตาตอนที่ผู้เป็นสามีอยู่กับผู้หญิงคนนั้น คนที่เขาชอบไปกดถูกใจให้ตลอด เท่าที่เธอสืบมาผู้หญิงคนนี้ชื่อเพลงพิณ เป็นลูกสาวของ ผบ.นรข. นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่สามีของเธอสนใจผู้หญิงคนนี้รึเปล่า แม้ว่าที่หน้าเฟซบุ๊คและไอจีของผู้หญิงคนนี้จะขึ้นสถานะว่าคบหากับผู้ชายอีกคน แต่ว่า...เธอกลับสืบหาข้อมูลของผู้ชายคนนั้นไม่ได้ รูปคู่ก็แทบไม่มี รูปเท่าที่มีก็ไม่เคยได้เห็นหน้าชัดๆ มีเห็นแค่มือ แค่แขนหรือภาพด้านหลังเท่านั้นจนเธอไม่เชื่อว่าคนทั้งคู่จะคบหากันจริงและอดคิดไปไม่ได้ว่าหรือบางทีผู้ชายคนที่อยู่ในภาพอาจจะเป็นหัวหน้าดนัยก็ได้ คงเพราะแอบคบหากันไงถึงได้ไม่กล้าถ่ายภาพให้เห็นหน้าตา ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้หญิงที่สวยขนาดนี้ เป็นนางรำที่มีชื่อเสียงขนาดนี้แล้วยังเป็นลูกสาวของข้าราชการคนใหญ่คนโตจะกล้าแยกสามีของคนอื่น

“ไม่เข้าไปจัดการเลยล่ะ” เสียงของใครอีกคนที่ขับรถตามมาว่าขึ้นมิราก็เลยหันกลับไปหาทิชากร เพื่อนของตนที่อาสาพาเดินทางมาตามหัวหน้าดนัยถึงที่นี่

“ฉันอยากจับให้ได้คาหนังคาเขามากกว่านี้” มิราตอบเพื่อนก่อนจะหันไปมองเพลงพิณอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้เพลงพิณกำลังพูดคุยอย่างอารมณ์ดีอยู่กับพนักงานในร้านผ้าไหม ไหนจะมีผู้ชายหน้าหวานๆ คนนั้นคอยตามติดอีก มิรามองเพลงพิณด้วยความอิจฉา อิจฉาในความสวย เพราะความสวยหรือเพราะเป็นลูกสาวของเจ้านายกันนะสามีของเธอถึงมาหลงรักได้

“จะรอจับตอนที่พวกมันขึ้นเตียงกันว่างั้น” ทิชากรแสยะปากถามเสี้ยมๆ ก็ไม่นึกว่าโลกจะกลมแบบนี้ที่สามีของเพื่อนตนดันมาติดพันเพลงพิณ ศัตรูหัวใจเบอร์หนึ่งของเธอ อีนังเพลงพิณนี่มันพูดไม่รู้เรื่องรึยังไงถึงได้มายุ่งกับผู้กองกวินทร์แบบนี้ เธอก็เพิ่งจะรู้จากมิรานี่แหละเรื่องที่เพลงพิณกับผู้กองกวินทร์คบหากันจนถึงขั้นขึ้นสถานะทางโซเชียล แต่เธอจะไม่บอกมิราเด็ดขาดว่าแฟนตัวจริงของเพลงพิณคือใคร เธอจะอาศัยหลอกใช้ความขี้หึงของมิราจัดการกับเพลงพิณเอง

“ฉันอยากจับได้ตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน อีกอย่างตอนนี้ผู้หญิงคนนั้นก็มีคนอื่นๆ อยู่ด้วย เขาพวกเยอะกว่า”

“เหอะ!” ทิชากรแค่นเสียงออกมาอีก รู้ดีว่าถึงเพื่อนของตนจะขี้หึงแต่ก็ไม่ค่อยสู้คน เห็นทีคงต้องเป่าหูให้หนักๆ หน่อย

“กลับเถอะทิชาเธอเองก็มีธุระต่อไม่ใช่หรอ เอาเป็นว่าเรื่องทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการต่อเอง ฉันจะไปแอบดูพี่ดนัยที่สถานีเรืออีก ถ้าเจอแบบจะๆ จังๆ ฉันจะค่อยจัดการ”

“แน่นะ” ฟังจากน้ำเสียงและสีหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ของมิรา ทิชากรก็ไม่มั่นใจเลยว่าเพื่อนของตนจะกล้าจัดการตามที่ว่ารึเปล่าก็เลยหยิบขวดแก้วสีชาขวดหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้มิรา

“อ่ะ เผื่อต้องใช้ ตอนนี้หัวหน้าดนัยอาจจะหลงหน้าตาสวยๆ ของมันอยู่งั้นเธอก็เอานี่ไปจัดการให้มันหมดสวยก็แล้วกัน” มิราก้มลงมามองขวดสีชาที่ทิชากรส่งมาให้ อุณหภูมิของขวดดูอุ่นๆ ถ้าให้เดามิราคิดว่านี่คงเป็นน้ำกรดแน่ๆ ความหึงหวงทำให้มิราคุมสติได้บ้างไม่ได้บ้าง ไม่คิดว่าสามีจะทำกับเธอได้ขนาดนี้ ถ้านี่มันจะเป็นทางออกได้เธอก็อยากจะทำ ดังนั้นมิราจึงเก็บขวดสีชาที่ว่าใส่เป๋าถือของตนเอาไว้แล้วมองไปทางเพลงพิณอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ชิงชัง

เพราะคิดว่าตอนนี้ลูกชายของตนจำเป็นต้องวิสามัญคนร้ายมาหลายศพแล้วปานมณฑาเลยรู้สึกว่าแค่ทำวัตรเช้ากับใส่บาตรคงไม่พอ ไหนๆ ตอนที่จัดงานแถลงข่าวการจับกุมข้ามโขงกับทุกๆ คนในทีมอัลฟาก็อยู่ในงานแถลงข่าวไม่ได้แล้วปานมณฑาก็เลยพาลูกชายมาทำบุญที่วัดต่อ แต่เพราะข้ามโขงมีคู่บัดดี้เป็นผู้กองกวินทร์ที่จะต้องไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด ผู้กองกวินทร์ก็เลยต้องมาทำบุญด้วยรวมถึงผู้กองกรินทร์ที่เธอเป็นคนชวนแกมบังคับให้มาด้วยกัน

“อ้าว พี่ซีลล่ะ” ข้ามโขงหันไปถามผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งเดินเข้ามาหาหลังจากที่ก่อนหน้านี้ทั้งสองแฝดอาสาไปช่วยพระยกของเข้าไปเก็บในโบสถ์ ดีว่าวันนี้ผู้กองสองแฝดแต่งตัวไม่เหมือนกันเขาก็เลยเรียกชื่อได้ถูกคน

“ยกของช่วยหลวงพี่เสร็จก็เห็นว่าจะไปหาแฟนต่อน่ะ สงสัยเมื่อคืนนี้จะกินกันยังไม่อิ่ม”

“บาปกรรม ในวัดในวามาพูดอะไรแบบนี้ได้ยังไงพี่เรนเจอร์”

“อ้าว ก็พูดความจริงนี่ เรื่องธรรมชาติของมนุษย์มันเป็นบาปเป็นกรรมตรงไหนฮะข้ามโขง แหมๆๆ ก็อย่างว่าแหละคนมันยังไม่เคย ไว้เคยแล้วจะติดใจ”

“เดี๋ยวผมจะบอกน้องเพลงว่าพี่พูดแบบนี้”

“ใครพูด ไม่มี๊!!!” ผู้กองกวินทร์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ขึ้นมาทันที แหม นั่นมันก็เรื่องในอดีตทำไมใครๆ ถึงชอบขุดเรื่องในอดีตของเขามาพูดกันจัง ตอนนี้เขามีน้องเพลงของเขาแล้ว เขาต้องการแค่น้องเพลงของเขาคนเดียวเท่านั้น “แต่ถามจริงเถอะ ชาตินี้ไม่คิดจะหาเมียเลยรึไง ถึงหน้าตาแกจะดูงั้นๆ แต่ก็พอถูๆ ไถๆ หาเมียได้อยู่นะ รีบหาเมียแล้วก็มีลูกซะแก่ตัวไปจะได้มีคนดูแล”

“ไม่เอาอ่ะไม่อยากปวดหัว ไว้ตอนแก่จะไปขอลูกของเพลงรักมาเลี้ยงแล้วกัน เพลงรักเคยบอกว่าถ้ามีลูกแล้วจะแบ่งให้”

“ลูกคนนะไม่ใช่ลูกหมาที่พอคลอดแล้วจะมาขอไปเลี้ยงน่ะ เอางี้ ในฐานะที่พี่เป็นพี่แกและเป็นบัดดี้กันเดี๋ยวพี่หาเมียให้ ชอบแบบไหนล่ะ หวานๆ เปรี้ยวๆ เท่ๆ หรือสายฮา”

“ก็บอกว่าไม่เอาไง”

“เกษียณไปจะเข้าวัดบวชตลอดชีวิตว่างั้น”

“เออ ก็น่าสนดีนะ”

“มึงอย่ามากวนตีนกูข้ามโขง เอาดีๆ ชาตินี้จะมีเมียมั้ยเดี๋ยวช่วยหา เอ๊ะ! หรือว่ามึงไม่ชอบผู้หญิง ได้นะ ทุกวันนี้ทุกเพศเท่าเทียมกันหมดแล้วขอแค่มึงมีหัวใจไว้รักใครซักคนมึงจะรักใครก็ได้ทั้งนั้น”

“ก็บอกว่าไม่เอาไงวะ ตอนนี้ยังไม่คิดเรื่องจะมีเมียโว้ย ตอนนี้คิดแค่เรื่องงานกับเรื่องช่วยพ่อกำจัดไอ้หื่นกวนส้นตีนที่ชอบมาแอบแทะเล็มน้องสาวถึงในบ้าน”

“ใครวะไอ้หื่นกวนส้นตีน ไอ้เวรหน้าไหนมันจะกล้าไปล้วงคอพญานาค”

“ไอ้เวรแถวๆ นี้แหละ” ว่าแล้วข้ามโขงก็ชักสีหน้าออกมาอีกเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์ทำหน้าซื่อตาใสใส่เหมือนไม่รู้ว่าเขากำลังหลอกด่ามันอยู่ ทำหน้าซื่อไม่พอมันยังหันไปทักทายเกาคางให้กับแก๊งแมววัดสามสี่ตัวที่เดินผ่านมาทางนี้อีก เขาล่ะยอมใจกับไอ้พี่คนนี้จริงๆ

“แล้วอาป่านล่ะ” ผู้กองกวินทร์หันกลับมาถามเมื่อไม่เห็นผู้เป็นอาอยู่ที่นี่ ปกติข้ามโขงกับเพลงรักจะชอบตามติดแม่ตัวเองตลอดเวลาที่ออกจากบ้าน ก่อนหน้านี้ยังอยู่ด้วยกันอยู่เลย

“คุณแม่บอกว่าให้รออยู่ที่นี่น่ะเดี๋ยวคุณแม่มา เห็นเดินไปทางหลังวัด”

“แน่หรอ” คราวนี้ผู้กองกวินทร์หลิ่วตาถามพลางมองไปทางหลังวัด อาป่านชอบทำตัวแปลกๆ อีกแล้ว ตอนที่ไหว้พระอยู่ด้วยกันก็ทำท่าเหมือนกับมองหาใครซักคน หรือว่า...จะแอบนัดเจอกิ๊กที่วัด ข้ามโขงอ่อนต่อทางโลกแบบนี้จะไปรู้ทันแม่ตัวเองได้ไง เขานี่เห็นมากับตาแล้วว่าอาป่านเคยนัดเจอกับผู้ชายดึกๆ ดื่นๆ หึ! ในฐานะของลูกเขยเดี๋ยวเขาจะต้องสั่งสอนอาป่านเสียหน่อยแล้วสิ เขาไม่อยากให้อาป่านทำร้ายหัวใจของใครโดยเฉพาะน้องเพลงพิณของเขา

“อ้อ เดี๋ยวพี่ขอตัวกลับไปที่โบสถ์หน่อยนะ สงสัยลืมมือถือเอาไว้ตอนยกของกับพี่ซีลเมื่อกี้นี้” ผู้กองกวินทร์บอกกับข้ามโขงแล้วก็รีบเดินจากไป ทำทีเหมือนว่าจะเดินไปที่โบสถ์แต่พอลับตาข้ามโขงแล้วเขาก็ไปที่หลังวัดทันทีเพื่อตามหาปานมณฑา งานนี้จะจับให้ได้คาหนังคาเขาเลย

ฝ่ายข้ามโขงก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร เขากลับมานั่งลงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ตามเดิมเพื่อรอผู้เป็นแม่ สายตาคมดูดุดันของหมอหนุ่มมองออกไปยังแม่น้ำโขงที่อยู่หน้าวัด แม้ดวงตาจะดูดุมากแค่ไหนหากแต่หัวใจกลับอ่อนโยนแสนละมุนและนึกคิดแต่สิ่งที่ดีงานก่อนที่เขาจะหยิบลูกแก้วขนาดเท่ากับไข่ไก่ออกมา ลูกแก้วสีขาวใสหรือที่ใครๆ ต่างก็เรียกว่าแก้วจันทรกาล เชื่อว่าเป็นแก้วประจำกายของพญานาคแต่ละตน เป็นแก้วที่เกิดมาจากบุญบารมีของพญานาคตนนั้นๆ ซึ่งทุกคนในบ้านของเขาต่างก็มีแก้วจันทรกาลกัน ของพ่อกับน้องชายของเขาเป็นแก้วจันทรกาลสีน้ำเงิน ของแม่กับน้องสาวของเขาเป็นสีชมพู พ่อของเขาจะพกแก้วจันทรกาลสีชมพูของแม่ติดตัวเอาไว้และแม่ของเขาก็ถือครองแก้วจันทรกาลสีน้ำเงินของพ่อ ตามตำนานคู่รักพญานาคชายหญิงที่เข้าพิธีนาคเกี้ยวจะคายแก้วจันทรกาลของตนให้กับอีกฝ่ายเก็บเอาไว้เป็นเสมือนของแทนจิตวิญญาณของอีกฝ่าย บ่งบอกถึงความรักที่มีต่อกันซึ่งเป็นความรักที่มากกว่าคำว่ารัก ไม่ใช่การรักกันเพียงแค่หัวใจแต่ยังเป็นการรักไปถึงจิตวิญญาณเพื่อให้ผูกพันกันไปทุกภพชาติและไม่พรากจากกันไปไหน พิธีนาคเกี้ยวจึงเป็นเสมือนพิธีแต่งงานที่จัดขึ้นเพื่อผูกจิตผูกใจรวมถึงดวงวิญญาณของพญานาคทั้งสองเอาไว้และมีพญานาคน้อยคู่มากที่จะได้เข้าสู่พิธีนาคเกี้ยวนี้ ความรักของพ่อกับแม่ของเขายิ่งใหญ่นักเสมือนคู่รักที่เคยผ่านพิธีนาคเกี้ยวกันมาแล้วทั้งสองคนก็เลยแลกเปลี่ยนแก้วจันทรกาลของกันและกันเพื่อเก็บติดตัวเอาไว้ ยามที่คิดถึงกันเพียงแค่หยิบแก้วจันทรกาลออกมามองก็เหมือนกับว่าได้อยู่ใกล้ๆ กันแล้ว แก้วจันทรกาลแต่ละสีจะมีความหมายที่ต่างกัน อย่างของเขาเป็นสีขาวใสเชื่อว่าเป็นแก้วจันทรกาลที่เกิดมาจากพญานาคผู้ถือศีลบำเพ็ญเพียรมานาน มีความสะอาดบริสุทธิ์ส่งเสริมพลังในด้านศีล สมาธิ ความมั่นคง ความเมตตาและความสงบ ดังนั้นผู้ที่ครอบครองแก้วจันทรกาลสีขาวใสได้ก็ต้องเป็นผู้ที่ปฏิบัติธรรมมาอย่างหนัก อยู่ในศีลธรรมอันดีงาน มีความใจกว้างและเสียสละ คงด้วยเหตุนี้ล่ะมั้งข้ามโขงถึงได้เข้าใจว่าทำไมเขาถึงชอบเข้าวัดทำบุญนัก ทุกครั้งที่ได้ทำบุญหรือนั่งสมาธิเขาจะมีความสุขมาก   

แต่ถึงอย่างไรแล้วข้ามโขงก็คิดว่าเขาไม่ใช่พระ เขายังเป็นเพียงแค่มนุษย์คนหนึ่งที่ยังมีกิเลส มีรัก โลภ โกรธ หลงอยู่ ในอนาคตใครจะไปรู้แน่ได้ เขาอาจจะไม่ได้ออกบวชตามที่ผู้กองกวินทร์ว่าก็ได้แต่อาจ...จะมีครอบครัว มีภรรยา มีลูก...หมอหนุ่มมองแก้วจันทรกาลของตนแล้วก็อดขำไม่ได้เมื่อนี่เป็นครั้งแรกที่เขาคิดเรื่องการมีครอบครัว อย่างเขาเนี่ยนะจะมีครอบครัว จะเป็นไปได้ยังไงในเมื่อเขาไม่เคยคิดอะไรกับผู้หญิงคนไหนเลย ถ้าตามสัญชาตญาณมันก็มีบ้างที่จะรู้สึกแต่จะให้หมกมุ่นตามรุก ตามจีบหรือทำเจ้าชู้อย่างที่ผู้กองกวินทร์ทำเขาทำไม่เป็นหรอก ทั้งชีวิตของเขา หัวใจของเขามีผู้หญิงอยู่เพียงแค่คุณยาย แม่ป่าน น้องเพลงพิณแล้วก็...ใครอีกคนที่เขาไม่รู้จัก ใครอีกคนที่เขารู้ว่าคอยตามดูแลอยู่ใกล้ๆ เขาตลอดเวลา ใครอีกคนที่เป็นผู้ให้กำเนิดเขาจริงๆ ชีวิตของเขามีแค่ผู้หญิงสี่คนนี้เท่านั้นที่อยู่ในหัวใจ

เมี๊ยว!!! 

ระหว่างที่เขากำลังส่องดูแก้วจันทรกาลของตัวเองอยู่นั้น แมวตัวที่ผู้กองกวินทร์เล่นด้วยเมื่อก่อนหน้านี้ก็เล่นกันแล้วกระโดดขึ้นมาชนมือของเขาจนแก้วจันทรกาลหล่นจากมือแล้วกลิ้งไปตามพื้นที่เป็นทางลาดทำให้ข้ามโขงต้องวิ่งตามไปเก็บ และทางลาดนั้นก็เป็นทางที่เชื่อมไปยังห้องน้ำสำหรับนักท่องเที่ยวของทางวัดด้วย

“หลบ!!! หนีไปแท้แหมอย่ามาขวางทางกูเด้อ” (หลบ!!! หนีไปสิวะอย่ามาขวางทางกู) เสียงของชายหน้าดุตัวโตตะโกนมาแต่ไกลขณะวิ่งออกมาจากทางห้องน้ำของวัด ข้ามโขงมองซ้ายทีขวาทีอย่างงงๆ ว่าชายคนนั้นบอกใครจนไม่ทันได้หลบตามที่ชายคนนั้นตะโกนสั่งจึงทำให้ถูกชนเข้าอย่างจังจนเซถลาไปคนละทาง ข้ามโขงรีบหยิบแก้วจันทรกาลขึ้นมาส่วนชายคนนั้นก็ชนเขาจนล้มกลิ้งไปกับพื้นแล้วก็ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา

“เอ๋าบักห่านี่แหม กูบอกให้หลีกทางมึงคือบ่หลีก” (อ้าวไอ้ห่านี่ กูบอกให้หลีกทางทำไมมึงถึงไม่หลีก) เหมือนจะไม่พอใจมากที่ข้ามโขงไม่หลีกทางให้ ใจก็อยากจะต่อว่าชายหน้าตาดีคนนี้อีก แต่พอหันไปมองทางห้องน้ำแล้วชายคนนี้ก็ไม่อยากเสียเวลาจึงรีบรนลานวิ่งหนีออกไปจากวัดทิ้งให้ข้ามโขงได้แต่ยืนมองอย่างงงแล้วงงอีก นี่เขาทำอะไรผิดวะเนี่ย แค่ไม่ได้หลีกทางให้ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วย หมอหนุ่มได้แต่ยืนถือแก้วจันทรกาลของตนมองตามจนกระทั่ง...

“คือสิฟ่าวคักแท้น้อ มือถือเหี่ยกะยังบ่ฮู้โต เดี๋ยวอีพ่อลักไปขายถิ่มซะบ้อ” (สงสัยจะรีบมากจริงๆ มือถือหล่นแล้วยังไม่รู้ตัว เดี๋ยวพ่อก็แอบเอาไปขายทิ้งซะหรอก) ข้ามโขงก้มลงไปเก็บโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ตั้งใจว่าจะติดต่อให้ญาติของชายคนเมื่อกี้นี้มารับโทรศัพท์มือถือคืนเพราะตอนนี้เจ้าของเครื่องได้วิ่งหนีไปไกลแล้ว แต่พอเขากดเปิดเครื่องขึ้นมาสิ่งที่เห็นก็ทำให้เขาเข้าใจเรื่องราวทั้งหมด ข้ามโขงรีบกดปิดหน้าจอโทรศัพท์มือถือในทันทีเพราะเมื่อเขากดภาพหน้าจอขึ้นเมื่อกี้นี้มันมีภาพแอบถ่ายค้างอยู่ที่หน้าจอแล้วก็เป็นภาพที่ไปแอบถ่ายมาจากห้องน้ำของทางวัดด้วย

“บักห่าคั่วมึงเอ้ย! มึงบ่มีแม่ตี้คือมาเฮ็ดกับแม่หญิงแนวนี้ อย่าให้กูได้พ้อหน้ามึงอีกเด้อบ่คันซั่นมึงถือตีนกูแท้ๆ” (ไอ้ห่ามึงเอ้ย! มึงไม่มีแม่หรอถึงมาทำกับผู้หญิงแบบนี้ อย่าให้กูได้เห็นหน้ามึงอีกนะไม่งั้นมึงโดนตีนกูแน่ๆ) คนที่มีทั้งแม่แล้วก็น้องสาวเดือดดาล ถึงว่าสิไอ้หมอนั่นมันรีบวิ่งหนีไปที่แท้มันก็เป็นโรคจิตไปแอบถ่ายผู้หญิงในห้องน้ำมานี่เอง คงจะถูกเจ้าทุกข์เขาจับได้แน่ๆ ถึงได้วิ่งหนีหน้าตั้งแบบนั้น ดีเลย เขากำลังว่างเดี๋ยวจะชวนผู้กองกวินทร์ไปไล่กระทืบมัน

“ให้อ้ายกูกลับมาก่อนเดี๋ยวกูสิพาอ้ายไปลากหัวมึงเข้าคุก” (ให้พี่ชายกูกลับมาก่อนเดี๋ยวกูจะพาพี่ไปลากหัวมึงมาเข้าคุก) ข้ามโขงก็ยังว่าตามหลังด้วยความไม่ชอบใจที่มีไอ้โรคจิตมารังแกผู้หญิงแบบนี้ ไว้ผู้กองกวินทร์กลับมาก่อนเถอะไอ้โรคจิตมันเสร็จเขาแน่ๆ ผู้กองกวินทร์ยิ่งไม่ชอบเรื่องการรังแกผู้หญิงเหมือนกันกับเขาอยู่

“มึง!!! มึงบักโรคจิตแอบถ่ายกูบ้อ!!!” (มึง!!! มึงไอ้โรคจิตแอบถ่ายกูหรอ!!!)

ผลัวะ!!! 

ตุ๊บ!!!

ข้ามโขงที่กำลังมองหาผู้กองกวินทร์อยู่ถึงกับหน้าทิ่มเซถลาล้มลงไปกับพื้นเมื่อถูกเท้าเล็กๆ แต่แสนหนักของใครบางคนถีบเข้าที่กลางหลังอย่างจัง แล้วพอเขาพลิกตัวหันกลับมามองหน้าคนที่ถีบเขาอีกฝ่าเท้าเล็กๆ ของหญิงสาวรายหนึ่งก็กำลังจะประเคนมาประแทกหน้าของเขาซ้ำอีกจนข้ามโขงต้องรีบยกมือขึ้นยึดข้อเท้าของเธอเอาไว้

“เดี๋๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อน ฟังอ้ายก่อนอีหล่า” (เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวก่อน ฟังพี่ก่อนน้องสาว)

“ไผอ้ายไผน้องมึง บักโรคจิต!!!” (ใครพี่ใครน้องมึง ไอ้โรคจิต!!!) หญิงสาวพยายามจะกระทืบข้ามโขงให้ได้ด้วยเข้าใจผิดคิดว่าเขาเป็นไอ้โรคจิตที่เข้าไปแอบถ่ายตนในห้องน้ำมา หนอย...ไม่คิดว่าแค่ตามพ่อมาทำบุญที่วัดแล้วแวะเข้าห้องน้ำแป๊บเดียวจะเจอกับไอ้โรคจิตแบบนี้ ท่าทางจะรู้จักไอ้เพชรน้อยไปเสียแล้ว 

ข้ามโขงพยายามยึดข้อเท้าเล็กๆ ของหญิงสาวเอาไว้แน่นแล้วพยายามมองหน้าเธอก็เห็นว่าหญิงสาวรายนี้ยังดูเด็กอยู่เลย หน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนตุ๊กตา ตัวขาวจั๊วะ เกล้าผมไว้กลางศีรษะมีปิ่นพญานาคปัก เธอสวมเสื้อก้อมและผ้าซิ่นไหมยาวถึงระดับหน้าแข้ง มีผ้าฝ้ายสีกรมคล้องอยู่ที่คอ ท่าทางแก่นแก้วและซุกซนมากๆ หน้าก็จิ้มลิ้มสวยหวานแต่ท่าทางอย่างกับนักเลงผู้ชาย แล้ว....ใส่ผ้าซิ่นแล้วมายกเท้าขึ้นกระทืบเขาแบบนี้...เออ...ก็ไม่ได้อยากจะมองนักหรอกนะ

“อีหล่าฟังอ้ายก่อน อ้ายบ่ได้ลักถ่ายโต พู่น! บักมันลักถ่ายมันแล่นหนีไปพู่นแล้ว ปล่อยอ้ายก่อนเดี๋ยวอ้ายสิไปจับมันมาให้” (น้องสาวฟังพี่ก่อน พี่ไม่ได้แอบถ่ายเรา นู่น! ไอ้คนที่แอบถ่ายมันวิ่งหนีไปนู่นแล้ว ปล่อยพี่ก่อนเดี๋ยวพี่จะไปจับมันมาให้)

“ขี้ตั๋ว!!!” (โกหก!!!) สาวน้อยตะคอกกลับ สีหน้าเอาเรื่องสุดๆ “คั่นบ่ได้ลักถ่ายแล้วในมือแม่นอีหยัง หลักฐานกะอยู่คามือนั่น” (ถ้าไม่ได้แอบถ่ายแล้วในมือนั่นคืออะไร หลักฐานก็อยู่คามือนั่น) เธอชี้มาที่โทรศัพท์ในมือของเขา

“กะมันเฮ็ดเหี่ยไว้ มันแล่นมาตำอ้ายเบิ่งฮั่นอ้ายเลยหยิบขึ้นมาเบิ่ง” (ก็มันทำหล่นเอาไว้ มันวิ่งมาชนพี่เมื่อกี้นี้พี่เลยหยิบขึ้นมาดู)

“ขี้ตั๋ว!!!”

“บ่ได้ตั๋ว สาบานให้ฟ้าผ่ากะได้” (ไม่ได้โกหก สาบานให้ฟ้าผ่าก็ได้) ข้ามโขงยังคงนอนยึดเท้าเล็กๆ ของเธอเอาไว้แล้วชูมืออีกข้างขึ้นสาบาน นั่นแหละถึงทำให้หญิงสาวเริ่มจะเชื่อเขาขึ้นมา “อยู่หน้าห้องน้ำมีกล้องวงจรปิด โตสิไปขอหลวงพ่อเปิดเบิ่งกะได้ อ้ายเป็นหมอ อ้ายบ่เฮ็ดอีหยังแนวนั่นดอก” (ที่หน้าห้องน้ำมีกล้องวงจรปิด เราจะไปขอหลวงพ่อเปิดดูก็ได้ พี่เป็นหมอ พี่ไม่ทำอะไรแบบนั้นหรอก”

“เป็นหมอ...เป็นหมอแล้วมาเฮ็ดอีหยังอยู่นี่ เป็นหมอคือบ่อยู่โรงหมอพู่น!” (เป็นหมอ...เป็นหมอแล้วมาทำอะไรอยู่นี่ เป็นหมอทำไมไม่อยู่โรงพยาบาลนู่น!)

“อ้ายพาอีแม่มาทำบุญ กำลังนั่งถ่าอีแม่อยู่” (พี่พาแม่มาทำบุญ กำลังนั่งรอแม่อยู่)

“อีหลีตี้” (จริงๆ หรอ)

“อีหลี ทีนี้สิปล่อยอ้ายได้แล้วไป่ ตีนโตสีหยุมหน้าอ้ายอยู่แล้ว” (จริงๆ ทีนี้จะปล่อยพี่ได้แล้วรึยัง เท้าเราจะขยุมหน้าพี่อยู่แล้ว) นี่ดีนะที่รองเท้าเธอสะอาด ไม่ได้ไปเหยียบขี้หมาขี้แมวมา

สาวน้อยยอมปล่อยข้ามโขงจริงๆ เธอยอมเอาเท้าออกมาจากหน้าของเขาแล้วพอข้ามโขงพยายามจะลุกขึ้นคราวนี้มีดปลายแหลมเล็กๆ ก็ชี้มาจี้ที่คอของเขาแทน งานนี้ทำเอาข้าโขงแทบกลืนน้ำลายไม่ลงกันเลยทีเดียว ดูจากการชักมีดออกมาอย่างว่อนไวแล้ว ไหนจะแรงถีบมหาศาลอีกเขาเดาว่าสาวน้อยคนนี้คงจะเก่งวิชาการต่อสู้เป็นแน่แท้

“ฟังดีๆ เด้อหมอ คั่นจับได้ว่าหมอขี้ตั๋วหมอเตรียมโตตายโลด ฮู้จักบ่เพชรน้ำผึ้งน่ะ” (ฟังดีๆ นะหมอ ถ้าจับได้ว่าหมอโกหกหมอเตรียมตัวตายได้เลย รู้จักมั้ยเพชรน้ำผึ้งน่ะ)

“เพชรน้ำผึ้ง...บักชมพู่นั่นตี้” (เพชรน้ำผึ้ง...ชมพู่น่ะหรอ) ติ้วเข้มๆ ของข้ามโขงขมวดมุ่ย คุยกันเรื่องไอ้โรคจิตมาแอบถ่ายในห้องน้ำอยู่ดีๆ ทำไมเธอถึงมาพูดเรื่องชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งไปได้ เธออยากกินชมพู่รึไงกัน

“บักชมพู่บ้านหมอตี้ ฮ่วย!!! ข่อยซื่อเพชรน้ำผึ้ง จื่อซื่อข่อยให้มันดีๆ คั่นจับได้ว่าหมอขี้ตั๋วมีดของข่อยเสียบคอหมอแท้ๆ” (ชมพู่บ้านหมอสิ ฮ่วย!!! ฉันชื่อเพชรน้ำผึ้ง จำชื่อฉันให้ดีๆ ถ้าจับได้ว่าหมอโกหกมีดของฉันเสียบคอหมอแน่ๆ)

“ย่านแล้วๆ ปล่อยอ้ายไปสาอ้ายบ่ได้ลักถ่ายโตอีหลี” (กลัวแล้วๆ ปล่อยพี่ไปเถอะพี่ไม่ได้แอบถ่ายเราจริงๆ) คนอะไรดุดีแท้ นี่เขาอุตส่าห์หนีจากแก้วเจ้าจอมมาพ้นแล้วยังต้องมาเจอปิศาจร้ายอีกตัวหรอเนี่ย อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาถูกเด็กขู่ฆ่า ข้ามโขงล่ะอยากจะร้องไห้จริงๆ พอเห็นว่าเธอเป็นเด็กผู้หญิงก็ไม่อยากจะต่อความยาวสาวความยืด อะไรยอมได้ก็ยอมๆ ไปเพื่อลดการปะทะ เธอก็แค่เข้าใจเขาผิดเท่านั้น

“แล้วเป็นหยังคือปิดหน้าปิดตามิดแท้ ผู้ฮ่ายปานนั้นตี้” (แล้วเป็นอะไรทำไมปิดหน้าตาเสียมิดชิดขนาดนั้น หน้าตาขี้เหร่ขนาดนั้นหรอ) เพชรน้ำผึ้งก็ยังสงสัย มือข้างหนึ่งยังคงเอามีดจี้คอข้ามโขงเอาไว้ ส่วนอีกมือก็ยื่นมาดึงหมวดแก็ปใบสีขาวของข้ามโขงออกหวังว่าจะจำหน้าเขาเอาไว้เผื่อจะได้เจอกันอีก แต่ทันทีที่เพชรน้ำผึ้งดึงหมวกแก็ปของข้ามโขงออกแล้วได้เห็นหน้าเขาชัดๆ สาวน้อยก็ถึงกับผงะทำตาโตแล้วรีบถอยหนีจากเขาในทันที ทำราวกับว่าชายหนุ่มป็นผีห่าซาตานก็ไม่ปาน ฝ่ายข้ามโขงเองก็งงเมื่อเห็นท่าทีตื่นๆ ของเธอแบบนี้...เขาขี้เหร่จริงๆ หรอเนี่ย ไหนแม่บอกว่าเขาหล่อมากไง

“พ่อ....” เพชรน้ำผึ้งอึ้งยิ่งกว่าเห็นผีเสียอีกเมื่อหมอหนุ่มตรงหน้าเธอไม่เพียงแต่ดูรูปหล่อ หากแต่เขายังมีหน้าตาละม้ายคล้ายกับพ่อของเธอด้วยโดยเฉพาะตาดุๆ คู่นี้ หากมองเผินๆ เธอนึกว่านี่เป็นพ่อของเธอในวัยหนุ่มเสียอีก ทำไมกันล่ะ ทำไมถึงมีคนที่หน้าตาเหมือนกับพ่อของเธอขนาดนี้ 

*****************************************************************

อ้าว ตกลงข้ามโขงเจอน้องสาวหรือเนื้อคู่กันล่ะเนี่ย

******************************************

ตอนที่ 13 ควรมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ต้องขออภัยนะคะ ไรท์เพิ่งว่างมาลงตอนนี้

********************************************

*********โปรดอ่าน ไรท์มีเรื่องแจ้งให้ทราบค่ะ*********

ไรท์อาจลงนิยายช้าหน่อยนะคะพักนี้ เนื่องจากแม่ของไรท์ประสบอุบัติเหตุแขนหักสองข้างช่วยเหลือตัวเองไม่สะดวก ไรท์จึงต้องกลับบ้านมาดูแลแม่และเข้ามาทำงานที่ร้านอาหารของทางบ้านแทนแม่ชั่วคราว (รวมถึงต้องดรอปเรียนหนึ่งเทอมด้วย) ทำให้ไรท์มีเวลาในการเขียนนิยายน้อยลงเพราะต้องจัดการงานที่ร้านเองเกือบทั้งหมด เก็บร้านเสร็จคือสลบเลย T_T

แต่นิยายก็ยังจะลงตามเดิมนะคะ (ไม่เลิกเขียนค่ะ นิยายคือชีวิต เลิกเขียนไม่ได้) เพียงแต่อาจจะช้ากว่าปกติมากหน่อยเพราะมีเวลาเขียนน้อย (นี่คือสาเหตุที่ทำให้ตอนที่ 13 มาช้ามากกกกกกกกกกกกกกก)

    เล่มนิยายเรื่อง ป้องรักห่มใจ ที่ไรท์ตั้งใจว่าจะเร่งทำให้เสร็จแล้วเปิดพรีออเดอร์ช่วงปลายเดือน กพ.นี้ก็คงต้องเลื่อนไปก่อนเช่นกันค่ะแต่ก็จะพยายามให้ได้ในเร็วๆ นี้นะคะ ต้องขออภัยในความล่าช้านี้ด้วย

    ส่วนอาการของแม่ก็ปลอดภัยดีค่ะ แค่แขนหักทำให้ช่วยเหลือตัวเองไม่สะดวกและต้องใส่เฝือกเป็นเดือนๆ เพื่อให้กระดูกเชื่อมติดกันไรท์จึงต้องเข้ามาดูแลแม่ เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ

***เน้นๆ ย้ำๆ นะคะ ว่านิยายอาจแค่มาช้า แต่จะไม่เลิกเขียนนิยายค่ะ ไรท์ยังจะลงนิยายต่อไปเรื่อยๆ หากอาการของแม่ดีขึ้นแล้วก็จะได้ลงนิยายบ่อยๆ ตามเดิม

ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อเรื่อยๆ ด้วยนะคะ ตอนที่ 14 จะมาเร็วๆ นี้ค่ะ เหลือแก้คำผิดอีกนิดๆ หน่อยๆ รออ่านเด้อ