14.ข้องปลาไหล

เพชรน้ำผึ้งอึ้งหนักมากๆ ทั้งคิ้วเอย ตาเอย จมูก ปาก นี่มันของพ่อเธอชัดๆ โครงหน้ายังเหมือนกันอีก ถ้าไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันคนเราจะหน้าตาเหมือนกันได้ขนาดนี้เลยหรอ

“มะ...หมอเป็นคนมาจากฝั่งลาวบ่”

“บ่...อ้ายเป็นคนฝั่งไทย”

“มีพ่อกับแม่เป็นคนอยู่ฝั่งไทย เป็นคนฝั่งไทยแท้ๆ แม่นบ่”

“แม่น เป็นหยัง หน้าอ้ายคือไทพี่น้องโตบ้อ” (ใช่ ทำไมหรอ หน้าพี่เหมือนญาติเราหรอ)

บ่คือไทพี่น้อง แต่หน้าคือพ่อปานว่าคนๆ เดียวกัน...

“พ่อหมอซื่ออีหยัง” (พ่อหมอชื่ออะไร)

“แม่นหยัง” (ทำไม) เด็กคนนี้จะอยากรู้จักชื่อของพ่อเขาไปทำไม

“ถามก็ตอบมาโลดเถอะอย่าสิเว้าหลาย” (ถามก็ตอบมาเถอะอย่าพูดมาก) เพชรน้ำผึ้งทำเชิดจมูกใส่อย่างหงุดหงิด

“พ่อซื่อพลเรือตรีคเชนทร์ สัตตโยธิน ฮู้จักบ่”

“บ่”

ไม่ใช่เว้ย เพชรน้ำผึ้งยกมือขึ้นลูบอกเบาๆ แล้วถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก็นึกว่าพ่อของเธอไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนเสียอีก ไม่สิ...หมอคนนี้อายุมากกว่าเธอ หมอคนนี้เกิดก่อนเธอแต่...ทำไมถึงหน้าเหมือนพ่อของเธอแบบนี้ล่ะ

“อ่ะ สิเอาจั่งใด๋บัดทีนี้ สิให้อ้ายนำจับบักอันนั้นให้บ่” (อ่ะ จะเอายังไงทีนี้ จะให้พี่ตามจับไอ้หมอนั่นให้มั้ย) ข้ามโขงลุกขึ้นยืนอีกครั้งแล้วชะเง้อมองหาไอ้โรคจิตที่ป่านนี้คงหายเข้ากลีบเมฆไปแล้ว แต่ถ้าเธออยากให้เขาตามจับมันก็คงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา เรื่องนี้เธอเป็นผู้เสียหายเขาต้องถามความเห็นของเธอก่อน

พอเห็นว่าอีกฝ่ายหน้าเหมือนพ่อของตนมากๆ เพชรน้ำผึ้งก็รู้สึกวางใจข้ามโขงมากขึ้น หมอคนนี้ดูสุภาพมากขนาดโดนเธอกระโดดถีบก็ยังไม่ถือสาเอาความเธอเลย การแต่งตัวก็ดูดี พ่อเป็นคนมียศ บุคลิกของเขาก็ดูไม่เหมือนคนเลวคนร้ายเลยด้วยซ้ำ แล้วไอ้โทรศัพท์มือถือเครื่องที่แอบถ่ายเธอก็เป็นรุ่นเก่าด้วย เธอเห็นที่กระเป๋าเสื้อของเขามีโทรศัพท์อีกเครื่องเป็นยี่ห้อดังรุ่นใหม่อยู่ งั้นไอ้เครื่องเจ้าปัญหานี่ก็คงไม่ใช่ของเขาหรอก เธอจำได้ว่ามือที่ยื่นมาแอบถ่ายเธอในห้องน้ำเป็นมือผอมๆ ดำๆ แต่มือของเขาดูสะอาดสะอ้านและผิวก็ออกจะขาวกว่า

“เอามานี่” เพชรน้ำผึ้งรีบฉกโทรศัพท์มือถือมาจากเขาแล้วเอามากดลบภาพของตัวเองที่ถูกแอบถ่ายเอาไว้ กดๆ ไปได้สักพักก็เหล่ตามามองหน้าข้ามโขงอีกครั้ง “บ่แม่นหมอลักเบิ่งรูปข่อยพอแฮงแล้วตี้” (ไม่ใช่หมอแอบดูรูปฉันจนหนำใจแล้วหรอ)

“ไผสิไปลักเบิ่ง อ้ายเป็นหมอเด้ของแบบนี้เคยเห็นมาหลายแล้ว บ่มาลักเบิ่งของเด็กน้อยแบบนี้ดอก” (ใครจะไปแอบดู พี่เป็นหมอนะของแบบนี้เคยเห็นมาเยอะแล้ว ไม่มาแอบดูของเด็กน้อยแบบนี้หรอก) เขายักไหล่ว่าแล้วจ้องสำรวจ เด็กน้อย อีกครั้ง หน้าเด็กน้อยมากแต่รูปร่างกลับดูเป็นสาวเต็มวัยซ้ำยังแต่งชุดพื้นบ้าน...ฟังจากที่ถามเขาเมื่อก่อนหน้านี้เหมือนเด็กคนนี้จะข้ามมาจากฝั่งลาวเลย แต่งตัวพื้นบ้าน พกอาวุธแต่...มีโทรศัพท์รุ่นเดียวกับของเขาเหน็บอยู่ที่ขอบผ้าซิ่น ผิวพรรณก็ผุดผ่อง ปิ่นที่ปักผมอยู่ก็ทำด้วยทองแท้...น่าจะมาจากครอบครัวที่มีฐานะอยู่พอตัว

“มาแต่ฝั่งซ้ายบ้อ” (มาจากฝั่งซ้ายหรอ / ฝั่งซ้าย=ฝั่งลาว)

“...” เพชรน้ำผึ้งไม่ยอมตอบ พ่อของเธอสั่งมาว่าถ้ามีใครถามว่ามาจากไหนก็ห้ามตอบ ห้ามเอ่ยชื่อของพ่อให้ใครได้ยิน พ่อของเธอเป็นคนมีคดีติดตัวมาตั้งแต่สมัยหนุ่มๆ แล้วเพราะฉะนั้นเธอจะให้ใครรู้จักเธอหรือพ่อไม่ได้เด็ดขาดเธอไม่อยากให้ใครมาจับพ่อของเธอไป แต่ให้ตายสิ! เผลอบอกชื่อกับหมอคนนี้ไปแล้ว

“สิให้อ้ายนำจับคนร้ายให้บ่” (จะให้พี่ตามจับคนร้ายให้มั้ย) ข้ามโขงถามอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มไม่อยากจะพูดกับเขาแล้ว เธอเอาแต่ก้มหน้าก้มตาลบข้อมูลออกจากโทรศัพท์แต่ก็ดูเหมือนว่านอกจากเธอจะมีหญิงสาวอีกหลายคนตกเป็นเหยื่อด้วย เพชรน้ำผึ้งขี้เกียจลบภาพแล้วก็คลิปต่างๆ ออกแล้วและไม่รู้ว่ามันจะซ่อนไฟล์ภาพไว้ที่อื่นอีกมั้ยก็เลยปาโทรศัพท์มือถือทิ้งลงไปในสระน้ำของทางวัดแทน ให้มันเจ๊งๆ ไปหมดนี่แหละ ข้ามโขงก็ได้แต่มองการทำลายหลักฐานของเพชรน้ำผึ้งอย่างเงียบๆ

“เอ๋าๆๆ สิไปไส บ่จับคนร้ายแล้วบ้อ” (อ้าวๆๆ จะไปไหน ไม่จับคนร้ายแล้วหรอ) ข้ามโขงร้องตามเมื่อเห็นเพชรน้ำผึ้งเดินหนีจะออกจากวัดไปจนเขาต้องเดินตาม แล้วพอเขาเดินตามสาวน้อยก็หันมาทำหน้าบึ้งๆ ใส่อย่างหงุดหงิด

“สินำมาหยังกะด้อกะเดี้ย” (จะตามมาทำไมนักหนา) หัวเกรียนๆ แบบนี้ มีพ่อเป็นทหารแบบนี้เธอไม่อยากจะคุยด้วย เธอไม่ชอบคุยกับพวกเจ้าหน้าที่ เธอกลัวว่าเจ้าหน้าที่พวกนี้จะตามมาจับพ่อของเธอไป แล้วถ้าพ่อของเธอถูกจับเธอก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนน่ะสิ

“กะอยากฮู้ว่าสิให้อ้ายจับคนร้ายให้บ่” (ก็อยากรู้ว่าจะให้พี่จับคนร้ายให้มั้ย)

“บ่ ซ่างหัวมัน” (ไม่ ช่างหัวมัน)

“เป็นผู้ย่าผู้หญิงคือบ่เว้าให้มันม่วนๆ แหน่” (เป็นผู้หญิง ทำไมไม่พูดให้มันเพราะๆ หน่อย) อดสั่งสอนไปไม่ได้ เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งทำหน้าหงุดหงิดใส่ เป็นคนแปลกหน้าแท้ๆ กล้าดียังไงมาสั่งสอนเธอ

ข้ามโขงมองสีหน้าหงุดหงิดของสาวน้อยตรงหน้าอย่างขำๆ ท่าทางดุเหมือนแก้วเจ้าจอมเพื่อนของเขาเลย แต่แก้วเจ้าจอมน่ะดุแบบไม่น่าเข้าใกล้ต่างกับเด็กคนนี้...เด็กคนนี้กลับดุแบบน่าเข้าหามากๆ เวลาโกรธ เวลาดุดูน่ารักมากจนเขารู้สึกถูกชะตาด้วย

“เจ้าเป็นพ่อข่อยตี้หมอคือมากล้าสั่งสอนข่อยแบบนี้ ไปโลด ไปไกลๆ ข่อยสิเมือบ้านแล้ว” (คุณเป็นพ่อฉันหรอหมอถึงได้กล้ามาสั่นสอนฉันแบบนี้ ไปเลยนะ ไปไกลๆ ฉันจะกลับบ้านแล้ว”

“ให้อ้ายไปส่งบ่”

“บ่ บ่ต้องย่างนำ หนหวย” (ไม่ ไม่ต้องเดินตาม รำคาญ) สีหน้าและท่าทางดูจะรำคาญเขาสุดๆ แต่ข้ามโขงกลับไม่ได้ถือสาอะไรเลย ตรงกันข้ามเขากลับมองว่าเพชรน้ำผึ้งดูน่ารักดี ยัยเปี๊ยกนี่ขี้หงุดหงิดน่าดูแฮะ

“เพชร!!!” ในขณะที่ข้ามโขงกำลังอยู่กับเพชรน้ำผึ้งอยู่นั้นจู่ๆ ก็มีเสียงชายคนหนึ่งเอ่ยเรียกเธอ พอข้ามโขงหันไปมองตามก็เห็นมีชายสามคนเหมือนจะเดินออกมาจากด้านหลังวัด ชายคนที่เอ่ยเรียกเพชรน้ำผึ้งนั้นปกปิดหน้าตาเอาไว้มิดชิด เขาเป็นชายร่างสูงกายกำยำและชายอีกสองคนที่เดินตามอยู่ข้างหลังดูเหมือนกับเป็นลูกน้องคนสนิท ข้ามโขงรีบใส่หมวกเอาไว้ตามเดิมเพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็นหน้าตาของเขาชัดเจน แต่ก็ดูเหมือนว่าชายทั้งสามคนนั้นจะจ้องเขานิ่งเลยโดยเฉพาะชายคนที่ดูเหมือนหัวหน้า

“พ่อ” เพชรน้ำผึ้งเอ่ยเรียกแล้วรีบวิ่งเขาไปหาชายคนที่ดูเหมือนหัวหน้า ซึ่งชายคนนั้นก็ยื่นมือมาโอบไหล่ของเธอเอาไว้ก่อนจะชำเลืองมามองทางข้ามโขงอีกครั้งข้ามโขงจึงค้อมศีรษะให้เมื่อรู้ว่าชายคนดังกล่าวคงจะเป็นพ่อของยัยเปี๊ยกขี้หงุดหงิด

“ข้ามโขง!” เสียงร้องเรียกของผู้เป็นแม่ทำให้ข้ามโขงต้องหันไปมองตาม แต่พอเขาหันกลับมาหาเพชรน้ำผึ้งและพ่อของเธออีกครั้งทุกๆ คนก็หายตัวไปกันแล้ว หายตัวไปอย่างไร้ร่อยรอยราวกับว่ามีวิชาหายตัวได้อย่างไรอย่างนั้น หมอหนุ่มหันไปมองรอบๆ กายเพื่อหาทิศทางที่คนทั้งสี่น่าจะเดินไปแต่ก็ไม่มีแม้แต่วี่แววชวนให้นึกอัศจรรย์ใจนัก ความรู้สึกอยากพบเจอปะทุขึ้นมาในใจ ไม่เพียงแค่เพชรน้ำผึ้งเท่านั้นที่เขาอยากเจอหากแต่เป็นพ่อของเธอด้วย ไม่รู้ว่าทำไมเพียงแค่ได้เจอกันเพียงเสี้ยววินาทีเขาถึงรู้สึกว่าคุ้นเคยและอยากเข้าไปทำความรู้จักนัก ยัยเปี๊ยกกับพ่อของเธอเป็นใครกันแน่ เขาจะมีโอกาสได้เจออีกรึเปล่านะ

“ข้ามโขง มีอะไรรึเปล่าลูก” ปานมณฑาเดินเข้ามาจับแขนของลูกชายเอาไว้ หัวใจของเธอไหววูบไปหมดเมื่อกี้นี้ตอนที่ข้ามโขงกับใครคนนั้นได้เจอกัน แม้จะเป็นการเจอกันเพียงเสี้ยววินาทีก็ตามแต่มันก็ดูมีความหมายมากเหลือเกิน

“คุณแม่ครับ...คือว่า...”

“มีอะไรหรอลูก” ปานมณฑาเองก็อยากจะรู้ว่าข้ามโขงรู้สึกอย่างไรที่ได้บังเอิญเจอ พ่อ ของตัวเองเมื่อกี้นี้ วันนี้มันช่างบังเอิญเหลือเกินที่เธอได้มาเจอกับพี่ชายที่วัด เธอแอบไปเจอกับเขาที่หลังวัดเพื่อพูดคุยกันตามประสาแต่ก็คุยกันได้ไม่นานเพราะผู้กองกวินทร์เหมือนจะมีเรื่องอะไรบางอย่างที่สงสัยก็เลยตามเธอไปด้านหลังวัด ก่อนที่ความจะแตกเธอกับพี่ชายก็เลยต้องรีบแยกย้ายเพราะถ้าผู้กองกวินทร์เอาเรื่องนี้ไปเล่าให้สามีของเธอฟังหรือเล่าให้รองกรันณ์ฟังคงไม่เป็นผลดีแน่ๆ ช่างน่าสงสารเหลือเกิน เธอสงสารลูกและพี่ชายยิ่งนักที่ได้เจอกันแล้วแต่ก็ไม่อาจเข้ามาหากันได้ ไม่อาจได้เข้ามาแสดงตัวว่าเป็นพ่อลูกต่อกัน ปานมณฑามองหน้าลูกชายทั้งรัก ทั้งห่วงและสงสารก่อนจะยิ้มให้

“แม่รักข้ามโขงมากนะลูก” ถึงจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริงแต่ปานมณฑาก็อยากให้ข้ามโขงได้รู้นักว่าเธอรักเขามากและ ผบ.คเชนทร์เองก็รักข้ามโขงดังแก้วตาดวงใจอีกคน

“ผมก็รักคุณแม่ครับ” ข้ามโขงเลือกที่จะไม่พูดถึงความรู้สึกของตัวเองตอนที่ได้เจอชายคนนั้น แม้แต่กับเพชรน้ำผึ้งก็ด้วย เขาก็แค่บังเอิญได้เจอกับยัยเปี๊ยกขี้หงุดหงิดคนนั้น โดนเข้าใจผิดอีกนิดหน่อยและก็คงจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว เอาเถอะ เรื่องนี้เขาจะถืออุเบกขาและปล่อยวางไปก็แล้วกัน

“แล้วก่อนหน้านี้มีอะไรรึเปล่าลูก แม่เห็นข้ามโขงอยู่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง”

“ไม่มีอะไรหรอกครับ น้องเขาเจอคนร้ายในห้องน้ำแล้วเข้าใจผิดว่าเป็นผมก็เลยเคลียร์กันนิดหน่อย แต่ตอนนี้เคลียร์เรียบร้อยแล้วล่ะครับ”

“อุ๊ย ถ้าลูกชายแม่เป็นคนร้ายโลกนี้จะมีคนดีมั้ยเนี่ย” ปานมณฑายกมือขึ้นทาบอกกึ่งว่ากึ่งขำ มีข้ามโขงอยู่บ้านเหมือนเธอมีพระอรหันต์มาอยู่ด้วยเลยนะเนี่ย

“คุณแม่ชอบแซวผมอยู่เรื่อยเลยนะครับ แล้วนี่...พี่เรนเจอร์บอกว่าลืมมือถือเอาไว้ที่โบสถ์ทำไมไปเอานานจัง” พอพูดถึงผู้กองกวินทร์ขึ้นมาปานมณฑาก็ฉีกยิ้มแฉ่งให้ลูกชายทันทีเพราะเธอรู้ว่าตอนนี้ผู้กองกวินทร์อยู่ที่ไหน

“เจ้าเด็กกะล่อนนั่นป่านนี้คงถูกลุงงูกลืนลงท้องแล้วมั้ง” เพราะผู้กองกวินทร์เกือบจะจับได้ว่าเธอแอบไปพบใคร ดีว่าพี่งูตัวใหญ่ก็อยู่กับปานมณฑาด้วยผู้กองกวินทร์ก็เลยถูกงูใหญ่รัดแล้วลากออกไปที่อื่นเสียก่อน “เดี๋ยวถ้าลุงงูปล่อยตัวแล้วก็คงจะกลับมาเองแหละ ตอนนี้ก็ทำบุญจนสบายใจแล้วแม่ว่าแม่ไปหาซื้อขนมให้ข้ามโขงกับเอาไปฝากน้องๆ ด้วยดีกว่า ข้ามโขงอยากกินอะไรเป็นพิเศษมั้ยลูก”

อยากกินเป็นพิเศษมั้ยหรอ...อยู่ๆ หมอหนุ่มก็เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัวก่อนจะเข้าไปกอดผู้เป็นแม่แล้วบอกอย่างอ้อนๆ ว่า

“อยากกินชมพู่ครับคุณแม่”

“ชมพู่หรอลูก”

“ครับ อยากกินชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้ง พันธุ์อื่นไม่เอานะครับจะเอาแค่ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งเท่านั้น”

“อยากกินของหายากขนาดนั้นเลยหรอลูก เอาบักเขียบแทนก่อนได้มั้ยล่ะ” เห็นสีหน้ายู่ๆ ของผู้เป็นแม่แล้วข้ามโขงก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู ลูกอยากกินชมพู่แต่แม่กลับจะให้กินน้อยหน่าแทน โธ่ ก็มันไม่เหมือนกันนี่นา

ฝ่ายทางเพชรน้ำผึ้งก็ได้แต่หันกลับมามองวัดที่เธอเพิ่งจะออกมา ตอนนี้เธอกับผู้เป็นพ่อและลุงๆ ลูกน้องของพ่อกำลังนั่งเรือเพื่อกลับบ้านที่ฝั่งลาว เธอเคยตามพ่อข้ามไปมาระหว่างไทยลาวอยู่บ่อยๆ แต่มาคราวนี้มันกลับรู้สึกแปลกๆ เธอรู้สึกว่าอยากอยู่ที่ฝั่งไทยให้นานขึ้น...ถ้าครั้งหน้าเธอกลับมาที่ฝั่งไทยเธอจะได้เจอกับคุณหมอคนนั้นอีกรึเปล่า คุณหมอตาดุคนนั้น

“พ่อจ๋า” เพชรน้ำผึ้งหันมามองหน้าผู้เป็นพ่อ เหมือน...พ่อของเธอกับหมอคนนั้นช่างหน้าตาเหมือนกันเสียเหลือเกิน

“ว่าจั่งใด่” คำแสนก้มลงมาถาม เขาเห็นเธอทำหน้านิ่วคิ้วขมวดมาตั้งแต่ตอนลงเรือแล้วแล้วก็เอาแต่มองกลับไปที่วัดแทบตลอดเวลา

“ผู้ซายคนนั้น...เขาหน้าตาคือกันกับพ่อเลย คือจนนึกว่าเป็นคนๆ เดียวกัน” (ผู้ชายคนนั้น...เขาหน้าตาเหมือนกันกับพ่อเลย เหมือนจนนึกว่าเป็นคนๆ เดียวกัน) คำบอกเล่าของเพชรน้ำผึ้งทำให้คำแสนกับบุญส่งหันมามองหน้ากันอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่คำแสนจะยิ้มบางๆ ออกมา ไม่คิดจริงๆ ว่าวันนี้เพชรน้ำผึ้งจะได้มาเจอกับข้ามโขงที่วัด

“เขาเป็นหมอนำเด้พ่อ เป็นหมอแล้วกะเป็นลูกของนายทหารนำ” (เขาเป็นหมอด้วยนะพ่อ เป็นหมอแล้วก็เป็นลูกของนายทหารด้วย)

“แล้วเขาเป็นจั่งใด๋ เขานิสัยดีบ่ แม่นเว้าอีหยังกันเบิ่งฮั่นน่ะ” (แล้วเขาเป็นยังไงบ้าง เขานิสัยดีมั้ย แล้วคุยอะไรกันก่อนหน้านี้)

“กะ...ดีอยู่มั้ง ถืกเพชรกระโดดถีบไปปานนั้นข้าเจ้ายังบ่ว่าอีหยังเพชรเลย คือสิเป็นคนใจดีเติบ” (ก็...ดีอยู่มั้ง โดนเพชรกระโดดถีบไปขนาดนั้นเขายังไม่ว่าอะไรเพชรเลย น่าจะเป็นคนใจดีมาก) เมื่อมาลองคิดดูดีๆ หมอคนนั้นเขาก็ดูใจดีและสุภาพอยู่มาก แต่... “แต่เบิ่งจั่งหนึ่งกะคือผู้เฒ่านี่ล่ะ” (แต่ดูอีกมุมก็เหมือนคนแก่นี่แหละ)

คำแสนกับบุญส่งหลุดหัวเราะออกมาทันทีเมื่อได้ฟังเพชรน้ำผึ้งวิเคราะห์นิสัยของข้ามโขงแบบนี้ มือหยาบๆ ยื่นมาลูบศีรษะของเธอด้วยความรักเอ็นดู

“ต่อไปถ้าพ้อเผิ่นอีกกะอย่าไปขี้ดื้อกับเผิ่น เผิ่นเป็นอ้ายเฮาอยู่หลายปีแล้วเผิ่นกะเป็นคนดีหลาย คั่นพ้อเผิ่นอีกกะให้เอิ้นเผิ่นว่าอ้ายเข้าใจบ่” (ต่อไปถ้าเจอเขาอีกก็อย่าไปดื้อกับเขา เขาเป็นพี่เราอยู่หลายปีแล้วเขาก็เป็นคนดีมาก ถ้าเจอเขาอีกก็ให้เรียกเขาว่าพี่เข้าใจมั้ย) คำบอกสอนของคำแสนทำให้เพชรน้ำผึ้งกอดอกแล้วก็เชิดหน้าใส่ ทำไมพ่อของเธอเหมือนจะเอ็นดูหมอคนนั้นจังเลย หน้าตาก็เหมือนกันมากอีก

“พ่อฮู้จักเผิ่นแม่นบ่” (พ่อรู้จักเขาใช่มั้ย) แก้มนวลๆ ป่องและง้อง้ำยิ่งขึ้นกว่าเดิม ดวงตากลมๆ โตๆ จ้องจิกคำแสนอย่างเอาเรื่อง เหมือนจะดูดุแต่กลับดูน่ารักจนคำแสนยิ่งเอ็นดูเด็กขี้หงุดหงิดคนนี้ “บ่แม่นพ่อลักไปมีลูกอยู่ไสตี้ คั่นแม่นเพชรสิไปส่ออีแม่ฟ้า” (ไม่ใช่พ่อแอบไปมีลูกที่ไหนหรอ ถ้าใช่เพชรจะไปฟ้องแม่ฟ้า)

“ไปส่อโลด เด็กน้อยขี้ส่อ” (ไปฟ้องเลย ยัยเด็กขี้ฟ้อง) คำแสนท้าทายแล้วยิ้มเยาะใส่เพชรน้ำผึ้งก็ยิ่งงอนเข้าไปใหญ่ หึ! อย่ามาท้าเธอนะ พ่อเล่นมาท้าเธอแบบนี้เรื่องนี้ต้องถึงหูแม่ฟ้าหยาดของเธอแน่นอน ถ้าถูกแม่เล่นงานขึ้นมาเธอจะไม่ช่วยเลย จะนั่งหัวเราะเยาะซ้ำด้วย

“เฮ็ดโตให้เคียมๆ แหน่ ฮู้บ่เป็นหยังพ่อจั่งตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้ง” (ทำตัวให้เรียบร้อยๆ หน่อย รู้มั้ยทำไมพ่อถึงตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้ง)

“ตอนนั้นอีพ่อคือสิอยากกินบักชมพู่กะเลยตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้งแม่นบ่ บักชมพู่เพชรน้ำผึ้ง” (ตอนนั้นพ่อคงจะอยากกินชมพู่ก็เลยตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้งใช่มั้ย ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้ง) บุญส่งกับลูกน้องอีกคนที่ฟังสองพ่อลูกพูดกันอยู่พากันหัวเราะออกมาลั่น คำแสนเองก็แทบจะควานหายาแก้ปวดหัวมากินไม่ทัน มีลูกสาวกับเขาทั้งทีก็แก่นแก้วอย่างกับเด็กผู้ชาย

“ไผ๋ว่า” (ใครว่า)

“กะหมอคนนั้นเด้บอก ข้าเจ้าบอกว่าชื่อเพชรคือชื่อบักชมพู่” (ก็หมอคนนั้นไงที่บอก เขาบอกว่าชื่อเพชรเหมือนชื่อชมพู่)

“เว้าไปทั่วไปทีป” (พูดไปเรื่อยเปื่อย) คงจะเป็นข้ามโขงแล้วล่ะที่อยากกินชมพู่ก็บอกว่าชื่อของเพชรน้ำผึ้งเหมือนชมพู่ “พ่ออยากให้เฮาเป็นคนเข้มแข็ง แข็งแกร่งคือจั่งกับเพชรแต่กะอ่อนหวานคือจั่งน้ำผึ้งก็เลยตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้ง บ่แม่นพันธุ์บักชมพู่” (“พ่ออยากให้เราเป็นคนเข้มแข็ง แข็งแกร่งเหมือนกับเพชรแต่ก็อ่อนหวานเหมือนกับน้ำผึ้งก็เลยตั้งชื่อให้ว่าเพชรน้ำผึ้ง ไม่ใช่พันธุ์ของชมพู่)

“กะว่าอยู่ พ่อคือสิบ่เอาชื่อบักชมพู่มาตั้งให้เพชรดอก แสดงว่าหมอคนนั้นป่วงเว้าไปทั่วไปทีปเอง” (ก็ว่าอยู่ พ่อคงจะไม่เอาชื่อชมพู่มาตั้งให้เพชรหรอก แสดงว่าหมอคนนั้นเพี้ยนจนพูดไปเรื่อยเปื่อยเอง) จมูกเรียวเล็กๆ เชิดขึ้นแล้วยืดอกอย่างไว้ที ไว้เจอกันคราวหน้าเธอจะบอกหมอคนนั้นไปว่าชื่อเธอไม่ได้มาจากชมพู่ เพชรน้ำผึ้งหันกลับมามองทางฝั่งไทยอีกครั้งแล้วทำค้อนราวกับว่าข้ามโขงจะมองเห็น พอค้อนเสร็จก็หันมาฉีกยิ้มแฉ่งอย่างแก่วเซี้ยวกับคำแสนแล้วจึงมุดเข้าไปนั่งในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อก่อนที่เรือลำที่นั่งจะถูกกำบังด้วยคาถาบางอย่างแล้วหายลับไปท่ามกลางแม่น้ำโขงอันกว้างใหญ่

วันนี้นับว่าเป็นวันที่ดีและสดใสมากๆ แสงแดดไม่ร้อนและไม่แรงจนเกินไปท้องฟ้าก็สดใสเหมาะกับการถ่ายแบบกลางแจ้งมากๆ ช่างภาพเองก็พอใจกับบรรยากาศดีๆ เช่นนี้อีกทั้งนางแบบก็มืออาชีพการทำงานจึงดำเนินไปอย่างราบรื่น กุมาริกาในชุดเจ้าสาวแสนสวยยืนถ่ายแบบอยู่บนเนินทรายริมแม่น้ำโขง การถ่ายแบบครั้งนี้เป็นการถ่ายแบบชุดแต่งงานร้านดังที่กุมาริกาเคยถ่ายแบบไปแล้วตอนอยู่ที่กรุงเทพฯ แต่เพราะเจ้าของแบรนด์ได้เห็นกุมาริกาแต่งชุดพื้นเมืองตอนงานนมัสการพระธาตุพนมแล้วเกิดถูกใจขึ้นมา ไม่คิดว่ากุมาริกาจะแต่งชุดไทย ชุดพื้นบ้านได้สวยขนาดนี้ก็เลยติดต่อมาขอให้กุมาริกาช่วยถ่ายแบบชุดไทยเจ้าสาวให้ตนเพิ่มอีกชุด แม้ว่าคิวงานของหญิงสาวจะแน่นมากแค่ไหนแต่เพราะรู้จักกันเป็นการส่วนตัวอยู่แล้วกุมาริกาจึงพยายามหาคิวให้จนได้

“อู๊ยยย สวย สวยจริงๆ หลานป้า” มอลลี่จีบปากจีบคอชื่นชมหลานสาวอยู่ด้านหลังช่างภาพและเจ้าของแบรนด์ชุดแต่งงานที่มาดูการถ่ายแบบด้วย “เป็นไงล่ะยะหลานสาวฉัน”

“ย่ะ สวย สวยมาก” เพื่อนสาวรุ่นน้องของมอลลี่เองก็จีบปากจีบคอว่าขณะมองไปทางกุมาริกาที่กำลังโพสท่าสวยๆ ถ่ายภาพอยู่ เมื่อมีชุดเจ้าสาวก็ต้องมีชุดเจ้าบ่าวด้วย ซึ่งเจ้าบ่าวก็ไม่ใช่ใครอื่นหากแต่เป็นพระเอกคู่จิ้นของกุมาริกานั่นแหละ และเป็นพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศเสียด้วย เพื่อความปังของภาพชุดนี้เจ้าของแบรนด์ทุ่มไม่อั้น

“แต่ว่าชุดของหล่อนก็สวยจริงๆ นั่นแหละ ไปเอามาจากไหนล่ะ” ชุดเจ้าสาวที่กุมาริกาและพระเอกของเธอใส่อยู่เป็นชุดแต่งงานที่ตัดมาจากผ้าไหม ทั้งแบบที่เป็นชุดพื้นเมืองและชุดสากลซึ่งตอนนี้กุมาริกาก็เปลี่ยนชุดไปหลายรอบแล้ว

“ชุดน่ะออกแบบแล้วก็ตัดเอง แต่ว่าผ้าไหมสั่งมาจากแบรนด์พุดตาลมณฑา ถ้าเป็นผ้าไหมล่ะก็แบรนด์นี้เลิศสุด”

“อุ๊ย” โลกกลม มอลลี่คิด เพราะแบรนด์ผ้าไหมที่ว่าก็เป็นแบรนด์ของเพลงพิณเอง ยัยสองซ้อบ้านสุวรรณเวชนี้ดวงช่างสมพงกันดีเหลือเกิน

“ตอนนี้คุณน้องน้ำเมยเขามีข่าวกับหนุ่มปริศนาอยู่ มีข่าวแบบนี้แล้วมาถ่ายแบบชุดแต่งงานฉันว่าต้องเลิศต้องปังแน่ๆ ทุกคนคงงงกันว่าตกลงนี่เป็นพรีเวดดิ้งของจริงหรือแค่ถ่ายแบบ”

“ใครๆ ก็ดูออกจ้าว่าเป็นการถ่ายแบบเพราะถ้าเป็นถ่ายพรีเวดดิ้งจริงๆ รับรองว่าพ่อขนุนหนังของเจ๊ไม่ใช่เจ้าบ่าวแน่นอน” สายตาหวานๆ ของมอลลี่มองไปยัง ริกเตอร์ พระเอกหนุ่มลูกครึ่งที่ยืนโอบกุมาริกาเอาไว้ในอ้อมแขน ช่างตีบทแตกกันเสียจริงจริ๊ง นี่ถ้าเปลี่ยนจากริกเตอร์มาเป็นผู้กองกรินทร์คาดว่ากุมาริกาคงตีบทแตกยิ่งกว่านี้

“ตอนแรกก็นึกว่าจะจิ้นทั้งในจอแล้วก็นอกจอ แต่พอคุณน้องน้ำเมยประกาศว่ามีหนุ่มในใจแล้วเป็นคนในเครื่องแบบเรือน้ำเมยกับริกเตอร์ก็ล่มทันที คุณพี่ขา...พอจะบอกน้องหน่อยได้มั้ยว่าตกลงหนุ่มที่เป็นข่าวน่ะคือใคร” เจ้าของแบรนด์ชุดแต่งงานแอบกระซิบถามหวังจะล้วงความลับ ถ้าเป็นเรื่องส่วนตัวของกุมาริกาก็มีแค่ผู้จัดการส่วนตัวอย่างมอลลี่เท่านั้นแหละที่รู้

“อย่ามาหลอกถามย่ะ ถ้าหล่อนรู้โลกก็รู้ด้วยเรื่องอะไรฉันจะบอก”

“ชริ!” รู้ทันเสียได้ แบบนี้ก็อดมีเรื่องไปเมาท์ต่อน่ะสิ

การถ่ายแบบดำเนินไปไปเรื่อยๆ จนถึงช่วงบ่ายถึงได้พัก นอกจากอาหารการกินที่มอลลี่เลือกหามาให้แล้วกุมาริกาก็ยังสั่งขนมนมเนยมาฝากทุกคนในกองถ่ายด้วยซึ่งเธอก็มักจะทำแบบนี้เป็นประจำอยู่แล้ว ความน่ารักและมีน้ำใจของเธอเลยได้ใจเหล่าทีมงานในกองถ่ายไปค่อนข้างเยอะจนเรียกได้ว่าเป็นนางเอกขวัญใจกองถ่ายเลยก็ว่าได้

“แหม กินไม่ระวังหุ่นเลยนะได้ข่าวว่าควบคุมน้ำหนักอยู่ไม่หรอ นี่ก็แป้ง นี่ก็น้ำตาล” ระหว่างที่กำลังแอบกินขนมอยู่ด้านหลังรถตู้กุมาริกาก็ถูกจับได้เสียแล้วเมื่อริกเตอร์ พระเอกคู่จิ้นของเธอเดินมาว่าพร้อมกับแอบถ่ายภาพเอาไว้ด้วย

“เดี๋ยวจะเอารูปไปฟ้องพี่มอลลี่”

“หึ” กุมาริการีบยัดขนมเค้กชิ้นเล็กๆ สองชิ้นเข้าปากแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาก่อนจะกดภาพแอบถ่ายให้ริกเตอร์ได้ดู “ใครก็ไม่รู้แอบพาสาวไปกินข้าวบนโรงแรมหรู ถ้ารูปนี้หลุดไปถึงสาวสวยอีกคนที่พี่ซ่อนเอาไว้มันจะเป็นยังไงน้า”

ริกเตอร์ถึงกับทำตาโตขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นว่ากุมาริกามีภาพแอบถ่ายของตัวเอง นี่เขาอุตส่าห์ใส่หมวกใส่แว่นขนาดนี้แล้วนะเนี่ย

“เฮ้ย! จำได้ด้วยหรอว่าเป็นพี่”

“อ่ะแน่นอน เห็นแค่ติ่งหูก็รู้แล้วว่าใคร คุณพี่ขาเราร่วมงานกันมากี่เรื่องแล้วคะ เป็นผัวเมียมโนกันมากี่เรื่องแล้วฮะ” กุมาริกาทำหน้าทำตาใส่อย่างทันคน งานนี้ริกเตอร์ต้องจำใจยอมเธอ คนอย่างกุมาริกานี่ไม่มีใครรังแกเธอได้จริงๆ เขาไม่น่าไปกินข้าวที่โรงแรมของครอบครัวเธอเลยให้ตายสิ

“ร้าย”

ริกเตอร์ยอมลบภาพที่กุมาริกาแอบกินขนมออกแต่โดยดี กุมาริกาที่เห็นดังนั้นจึงปล่อยเขาไปบ้าง เธอกับริกเตอร์สนิทกันเป็นอย่างดีเพราะเป็นคู่จิ้นกันมานานแต่ความสัมพันธ์ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน ถึงแม้ริกเตอร์จะเคยตามจีบกุมาริกาในช่วงแรกๆ แต่เขาก็ต้องรีบถอยเมื่อเจอฤทธิ์ของกุมาริกา เขาขอเป็นคู่รักกับเธอแค่ในละครพอส่วนชีวิตจริงขอเป็นแค่เพื่อนพี่น้องจะปลอดภัยกว่า

“ได้ข่าวว่าตอนนี้นอกใจพี่ไปหาหนุ่มทหารหรอ รู้มั้ยว่าเรือน้ำเมยริกเตอร์ล่มไม่เป็นท่าเลย”

“เรือล่มรอบนี้คงกู้ซากขึ้นมาไม่ได้แล้วนะคะพี่ริก...แฟนน้ำเมยขี้หึง” แก้มนวลๆ แดงระเรื่อขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเรื่องเมื่อคืนนี้แล้วก่อนหน้านี้ผู้กองกรินทร์ก็ถ่ายภาพที่วัดส่งมาให้เธอด้วยเพื่อจะบอกให้เธอสาธุบุญกับเขา คุณลุงของเธอนี่ช่างน่ารักเสียจริงๆ

“ยอมเปิดปากเรียกว่าแฟนเลยนะ ไม่กลัวพี่เอาไปบอกนักข่าวหรอ”

“แหม แล้วอยากให้น้ำเมยบอกนักข่าวด้วยมั้ยว่าพี่ก็ซุกแฟนเหมือนกัน อย่ามาทำขู่น้ำเมยเลยเรามันก็ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่แหละค่าคุณพี่”

“หึ” ริกเตอร์ยิ้มพลางส่ายหน้า เขาหาเรื่องแกล้งเธอไม่ได้เลยจริงๆ “แล้วตกลงหนุ่มคนนั้นเป็นใครกันล่ะ บอกพี่ได้รึเปล่า”

“ไม่บอกหลอกให้งง” คิ้วเข้มเล็กๆ ยักขึ้นอย่างกวนๆ ริกเตอร์ก็ยิ่งต้องส่ายหน้าให้อีกก่อนจะเดินมาแย่งเอากล่องเค้กจากเธอไปกินยั่ว

“ไม่บอกงั้นก็ไม่ต้องกิน เดี๋ยวพี่กินแทน”

“อ้าว” กุมาริกาทำหน้างออย่างงอนๆ อุตส่าห์แอบเอาขนมมานั่งกินที่นี่ก็ยังจะมาโดนแย่งอีก ริกเตอร์ก็ช่างเหลือเกินชอบหาเรื่องแกล้งเธอ นี่ถ้าไม่สนิทกันนี่โดนเตะผ่าหมากไปแล้วนะ

“เชอะ! ไม่กินก็ได้ ใครแย่งขนมคนอื่นกินขอให้อ้วนลงพุง” ว่าแล้วก็เดินเชิดหน้าหนีให้ริกเตอร์ได้แยกเขี้ยวใส่ อยากรู้จริงเชียวว่าหนุ่มทหารปริศนาคนนั้นเป็นใคร แต่จะเป็นใครก็ช่างเถอะ ขอให้เป็นคนดีและทนฤทธิ์ของกุมาริกาได้ก็พอ

เมื่อไม่ได้กินขนมและมีมอลลี่คอยจับตาดูเรื่องอาหารการกินกุมาริกาก็เปลี่ยนหน้าที่จากนางแบบมาเป็นเด็กเสิร์ฟเอาขนมนมเนยไปแจกจ่ายให้กับทีมงานทุกๆ คนอีก ใครๆ ต่างก็เอ็นดูนางแบบคนสวยที่หอบหิ้วขนมมาแจกจ่ายอย่างไม่ถือตัวเลยว่าตัวเองเป็นซูเปอร์สตาร์และโด่งดังมากแค่ไหน

“อ้าว มีคนมาหาปลาแถวนี้ด้วยหรอ” ระหว่างที่เดินแจกขนมทีมงานกุมาริกาก็มองเห็นชาวบ้านคนหนึ่งมานั่งตกปลาอยู่ที่ริมแม่น้ำไม่ได้ไกลจากจุดที่กองถ่ายมาตั้งกองถ่ายแบบอยู่ ด้วยความสนใจอยากดูการตกปลากุมาริกาที่ยังอยู่ในชุดเจ้าสาวแบบชุดผ้าพื้นเมืองจึงเดินถือกล่องขนมลัดเลาะไปตามริมฝั่งแม่น้ำโขงซึ่งมีทั้งเนินดินและโขดหินอยู่เรียงราย

ชาวบ้านที่มานั่งตกปลาแต่งชุดกางเกงวอร์มขายาวสีดำเก่าๆ มีคราบดินโคลนติดอยู่และสวมเสื้อยืดแขนยาวสีเทาเข้มสกรีนยี่ห้อปุ๋ยทางการเกษตร เขาโพกใบหน้าด้วยผ้าขาวม้ากับสวมหมวกฟางผุๆ ด้วย แต่กุมาริกาที่เพิ่งเดินเข้ามาหาชาวบ้านรายนี้ก็ไม่ได้โฟกัสที่การแต่งกายของเขาหรอก หากแต่เธอสนใจคันเบ็ดตกปลาที่เขาถืออยู่และข้องใส่ปลาที่สานด้วยไม้ไผ่มากกว่า

“สวัสดีค่ะ...เออ...ตกปลาอยู่หรอคะ”

“อืม” คนที่ตกปลาอยู่ตอบโดยไม่หันมามอง

“มีปลามากินเบ็ดด้วยหรอคะ”

“ตอนนี้มีแล้วตัวหนึ่ง”

เสียงคุ้นๆ แฮะ กุมาริกาคิดอย่างสงสัยแล้วก็ขมวดคิ้วมุ่ยก่อนจะเดินเข้าไปส่องดูเบ็ดและข้องใส่ปลาของเขา อยากรู้ว่าเขาจับปลาอะไรได้แล้วบ้าง เดี๋ยวจะขอถ่ายภาพเอาไปลงในไอจีเสียหน่อย

“ฉันมาถ่ายแบบกับทีมกองถ่ายแถวๆ นี้ค่ะ อ้อ! ฉันมีขนมมาด้วย ฉันขอแบ่งขนมให้แลกกับการขอถ่ายรูปปลาที่ตกได้ได้มั้ยคะ” กุมาริกาถามพลางวางกล่องขนมที่จัดเป็นชุดพร้อมกับน้ำผลไม้ลงข้างๆ ข้องใส่ปลา ซึ่งจังหวะนั้นสายลมเย็นก็หอบพัดพาเอาความชุ่มชื้นจากแม่น้ำโขงขึ้นมาและนอกจากความชุ่มชื้นก็ยังหอบพัดเอากลิ่นกายของชายคนที่ตกปลาอยู่มาด้วย กลิ่นกายแสนหอมราวกับดอกไม้ป่าพัดมาต้องจมูกของกุมาริกาทำให้หญิงสาวชะงักไปชั่วครู่ เมื่อคืนนี้ก็ได้กลิ่นนี้มาทั้งคืนจนกลิ่นมันติดตัวเธอ พลันดวงตาคู่สวยก็สังเกตเห็นนาฬิกาข้อมือแบรนด์หรูสีดำที่ข้อมือข้างซ้ายของเขา

“เหอะ!” เธอทำแค่นเสียงแล้วชักสีหน้าใส่ขึ้นมาทันที แต่งตัวเสียมอซอแต่กลับใส่นาฬิกาเรือนละเกือบแสน ช่างแนบเนียนอะไรแบบนี้กันนะ เธอคิดก่อนจะเข้าไปนั่งลงข้างๆ ชายคนที่ยังนั่งตกปลาอยู่ ริมฝีปากสวยๆ อมยิ้มขณะแอบมองชายหนุ่มด้วยหัวใจที่เต้นโครมคราม

“นาฬิกาสวยดีนะคะ”

“เมียให้มา”

“ต๊าย เมียเลยหรอ ที่บอกว่าให้คิดเอาเองน่ะน้ำเมยคิดแค่เป็นแฟนเอง ถ้าจะตู่ว่าเป็นเมียแบบนี้พรุ่งนี้ให้พ่อมาขอเลยก็ได้นะคะ...คุณลุง” พอเธอว่า คนที่นั่งตกปลาอยู่ก็หันมาจ้องหน้าเธอทันที ยิ่งตอนนี้กุมาริกาได้เห็นดวงตาคู่คมกับคิ้วเข้มๆ ของเขาเธอก็ยิ่งมั่นใจว่าเขาคือใครเธอจึงยิ้มหวานๆ ให้เขา เหตุการณ์เมื่อคืนปะทุุขึ้นมาในหัวจนอดแก้มแดงไม่ได้

“ไม่ขอ ลูกสาวบ้านมหาเศรษฐีแบบนี้ท่าทางจะสินสอดแพง เป็นข้าราชการยศแค่ร้อยเอกไม่มีปัญญาหาเงินไปแต่งหรอกนะ”

“เอาไตไปขายก่อนก็ได้นะคะ” แล้วไม้คันเบ็ดก็เคาะมาที่กลางหน้าผากของกุมาริกาในทันทีแต่กุมาริกากลับหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจก่อนจะโผเข้าไปกอดเขาอย่างไม่นึกรังเกียจกับเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่อยู่ ผู้กองกรินทร์รีบมองซ้ายมองขวาทันทีด้วยกลัวว่าคนในกองถ่ายของเธออาจจะมาเห็น แต่พอไม่มีใครแล้วเขาจึงรีบกอดเธอตอบแล้วหอมแก้มนวลแดงระเรื่อให้ชื่นใจ

“ถ้าคุณลุงไม่มีสินสอดเดี๋ยวน้ำเมยจะไปเก็บกระเป๋าหนีตามคุณลุงดีมั้ยคะ”

“ได้ เดี๋ยวพาไปกัดก้อนเกลือกิน รับรองเลยว่าแค่สามวันได้ร้องไห้หาแม่แน่ๆ”

“คุณลุง” กำปั้นเล็กๆ ทุบลงมาที่อกของเขาไม่เต็มแรง แค่เรื่องล้อเล่นทำไมต้องพูดจริงจังด้วย ถึงบ้านของเธอจะมีฐานะมากแต่ทุกอย่างก็ต้องใช้หัวใจแลก ไม่ใช่เงินเสียหน่อย พ่อของเธอเองก็ชอบเขามากความรักของเธอมันไม่ได้มีอุปสรรคอะไรเลย

กุมาริกาผละออกมาดูเสื้อผ้าของเขาอีกครั้งก่อนจะดึงเอามือของเขามาดูนาฬิกาที่เธอเคยให้ ในที่สุดเขาก็ยอมใส่มันเสียที นิ้วเล็กๆ ไล้ที่นาฬิกาข้อมืออย่างแผ่วเบารวมถึงบริเวณข้อมือของเขาด้วย เธอยังติดใจกับสัมผัสของเขาไม่หาย อยากให้มือหยาบๆ ของเขาสัมผัสที่เนื้อตัวของเธออีก “แล้วนี่คุณลุงแต่งชุดอะไรมาคะเนี่ย”

“ชุดพาลูกสาวเขาหนีไปกัดก้อนเกลือกินไง”

“นึกว่าชุดมาแอบดูเมียทำงานซะอีก” นิ้วเล็กๆ ยื่นมาจิ้มแก้มของเขาแต่ผู้กองกรินทร์ก็ยึดมือของเธอไปงับต่ออย่างหยอกล้อ กุมาริกาก็ยังคงมองเขาตาหวานเชื่อมอย่างมีความสุขก่อนจะร้องออกมาเมื่อเขาแกล้งงับนิ้วของเธอแรงไป

“เจ็บนะ”

“สมน้ำหน้า เมื่อกี้นี้ถ่ายแบบอะไรทำไมต้องมีโอบกอดกันด้วย”

“อ้าว ก็ถ่ายแบบชุดแต่งงานมันก็ต้องถ่ายแบบในแนวคู่รักบ่าวสาวสิ นี่ๆๆ คุณลุงชอบมั้ย วันแต่งของเราเอาชุดแบบนี้ดีมั้ยคะ” กุมาริกาอวดชุดเจ้าสาวแบบชุดผ้าพื้นเมืองให้เขาดู ชุดที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าเธอใส่แล้วสวยมากแม้แต่ริกเตอร์ก็ยังแซว ผู้กองกรินทร์หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูกับชุดสวยๆ ที่เธอใส่ เขาแสร้งเบือนหน้าหนีดึงผ้าขาวม้ามาปิดหน้าตาเอาไว้เพราะกลัวว่าเธอจะล้อเลียน

“ไม่ใส่อะไรเลยสวยกว่า”

“งั้นวันแต่งงานน้ำเมยจะแก้ผ้าไปเข้าพิธีค่ะ โอ๊ย!!!” หญิงสาวทำหน้ามู่ทู่ขึ้นมาเมื่อถูกเขาดีดที่กลางหน้าผากอีกแล้ว เธอแค่พูดเล่นๆ เองนะแล้วเขามาดีดหน้าผากของเธอทำไมกัน

“ไม่ตลก”

“คุณลุงขี้หึง”

“เออหึง พอใจมั้ย” เขาว่าอย่างหงุดหงิด ความจริงก็หงุดหงิดตั้งแต่ตอนเห็นเธอถ่ายแบบกับริกเตอร์แล้วล่ะ ถึงจะรู้ดีว่าทั้งคู่ไม่ได้มีอะไรกันแต่มันก็อดหงุดหงิดไม่ได้ แต่คำว่า หึง ของเขามันก็ทำให้กุมาริกายิ้มหวานออกมาได้อีกครั้งก่อนจะกลับไปกอดซุกซบเขาพลางสูดกลิ่นกายหอมๆ ของเขาให้ชื่นใจแล้วหลับตาพริ้มลงเมื่อเขายื่นมือมาลูบผมเธออย่างอ่อนโยน

“คุณลุง ต่อไปคุณลุงใส่นาฬิกาของน้ำเมยตลอดไปได้มั้ย น้ำเมยยังแยกคุณลุงกับตาลุงแฝดน้องไม่ได้ น้ำเมยไม่อยากวิ่งไปกอดผู้ชายผิดคน...น้ำเมยอยากกอดแค่คุณลุงคนเดียว”

“แต่เมื่อกี้นี้เห็นไปกอดริกเตอร์นะ ไอ้พระเอกคู่จิ้นอะไรนั่นน่ะ” คนขี้หึงก็ยังหึงอยู่

“ก็อันนั้นมันเป็นงานนี่ หรือถ้าคุณลุงไม่ชอบงั้นต่อไปน้ำเมยจะออกจากวงการเลยดีมั้ย”

“ไม่ ไม่ต้องหรอก” ผู้กองกรินทร์ถอนหายใจตาม เขาก็แค่แกล้งว่าไปงั้นๆ แหละ เขาไม่ต้องการให้เธอมาเสียสละอะไรเพื่อเขา เธอเป็นดาราดังมาก่อนที่เขาจะเจอเธอ นี่คืออาชีพ คืองานของเธอ เขาไม่ให้เธอมายุ่งกับงานของเขาเพราะฉะนั้นเขาก็ไม่ควรไปยุ่งในส่วนของงานเธอ ถึงจะรักกันมากแค่ไหนแต่เขาและเธอก็ควรมีพื้นที่ส่วนตัวเป็นของตัวเองบ้าง “ผมล้อเล่น เรื่องงานของคุณน่ะผมเข้าใจ คุณทำงานให้สบายใจเถอะผมไม่ว่าหรอก”

“น้ำเมยรักคุณลุง น้ำเมยอยากทำอะไรเพื่อคุณลุงนะ”

“รักผมให้มาก ไม่นอกใจผมและเป็นเด็กดีของผมแค่นี้ก็พอแล้ว” เขาก้มลงมาจุมพิตที่หน้าผากของกุมาริกาเบาๆ อีกแล้วกระชับกอดเธอให้แน่นๆ “ต่อไปผมจะใส่แค่นาฬิกาเรือนนี้ก็แล้วกัน ถ้าขืนคุณวิ่งไปกอดผิดคนอีกก็สงสารน้องเพลงเขา ถึงจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดแต่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ปล่อยไปนานๆ มันคงไม่ดี คุณเองก็ควรรีบๆ จำแฟนตัวเองให้ได้”

แหม ก็พวกเขามันใช่แฝดทั่วไปซะที่ไหนกันล่ะ พี่ชายฝาแฝดของเธอยังไม่เหมือนกันขนาดนี้เลย แบบนี้มันแฝดประหลาดชัดๆ กุมาริกาคิดแล้วก็ซุกหน้ากับอกอุ่นอีก

“เดี๋ยวเย็นนี้ผมจะออกไปทำงานต่อนะ ช่วงนี้ผมจะอยู่นครพนมนานหน่อยเราอาจได้เจอกันอยู่บ้าง แต่ถ้าผมกลับแม่สอดเมื่อไหร่เราอาจเจอกันยากหน่อย”

“น้ำเมยจะพยายามเข้าใจงานของคุณลุงนะ คุณลุงเองก็ไปทำงานให้เต็มที่เถอะไว้ว่างแล้วค่อยมาหาน้ำเมย ถ้าคุณลุงให้เวลาน้ำเมยได้ไม่เต็มที่งั้นน้ำเมยขอแค่คุณลุงอย่าทิ้งน้ำเมย อย่านอกใจ อย่าทรยศต่อความรักของน้ำเมยก็พอนะคะ น้ำเมยเองก็จะเป็นเด็กดีของคุณลุงค่ะ”

“ได้ ผมจะไม่มีวันทรยศต่อความรักของคุณ” ผู้กองกรินทร์ให้คำมั่นพร้อมกับอุ้มกุมาริกาขึ้นมานั่งบนตักของเขา จากที่นัดแนะกันเอาไว้เดี๋ยวผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงจะเอาเรือมารับเขาที่นี่ในช่วงเย็นแล้วจึงจะออกไปทำงานกันต่อเพราะคดีเมื่อคืนนี้ยังไม่ใช่คดีสุดท้ายของภารกิจ ระหว่างที่รอน้องชายทั้งสองเขาก็จะอยู่กับกุมาริกาก่อน ถ้าว่างจากงานเขาก็อยากมีเวลาอยู่กับเธอให้นานๆ

“แล้วต้องไปถ่ายแบบอีกตอนไหน”

“ตอนนี้เหลือแค่ถ่ายฉากพระอาทิตย์ใกล้ตกดินค่ะ เจ้าของแบรนด์ชุดเขาอยากได้ฉากแสงธรรมชาติตอนที่แม่น้ำโขงเป็นสีทองตอนนี้ก็เลยมีเวลาพักยาวๆ”

“ก็เลยมาเป็นเด็กเสิร์ฟขนมว่างั้น” เขาว่ายิ้มๆ กับกล่องขนมที่เธอเดินถือมาจากกองถ่าย

“ก็เลยมีเวลามาอยู่กับคุณแฟนค่ะ” แขนเล็กๆ ยกขึ้นมาคล้องรอบคอของผู้กองกรินทร์ ใบหน้าของคนทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบ ดวงตาทั้งสองคู่สอดประสานมองกันและกัน ผู้กองกรินทร์โน้มหน้าลงไปคลอเคลียกับดวงหน้าหวานอย่างผะแผ่วเพียงแค่ให้ปลายจมูกเฉียดๆ แก้มนวลของเธอแล้วทำท่าคล้ายจะกัดอย่างหยอกเย้าคนในอ้อมแขน

“ถ้าคืนนี้เสร็จงานแล้วจะมาหาน้ำเมยอีกมั้ยคะ”

“อยากให้ไปหาหรอ” เขากระซิบถาม กุมาริกาจึงพยักหน้าตอบ แก้มนวลเรื่อสียิ่งกว่าเดิมด้วยปรารถนาเขาแบบเมื่อคืนนี้

“น้ำเมยอยากอยู่กับคุณลุงนานๆ อยากเรียนรู้กันและกันให้มากขึ้น อยากรู้ว่าคุณลุงจะใจดีได้มากแค่ไหน จะดุมั้ย”

“อย่าให้ผมต้องดุเลย ตอนผมดุมันน่ากลัวนะเดี๋ยวคุณจะเกลียดจะกลัวผมเปล่าๆ”

“ไม่เกลียดไม่กลัวหรอก รักเหมือนเดิม...รักนะคะ...พี่ซีล” ผู้กองกรินทร์ถึงกับเบือนหน้าหนีซ่อนรอยยิ้มไม่ทันเมื่อจู่ๆ ก็ถูกเรียกชื่อเสียงหวานแบบนี้ น้ำเมย...ดาราคนดังที่เขาแอบรักมานานมาบอกรักเขาแล้วก็เรียกเขาว่าพี่ซีลด้วย นี่เขาไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ชายหนุ่มทั้งเขินทั้งทำตัวไม่ถูก เมื่อวานเธอก็เรียกเขาว่าพี่ซีลแต่ตอนนั้้นกับตอนนี้มันไม่เหมือนกัน ตอนนี้เธอเรียกเขาเสียงหวาน เรียกโดยที่มองหน้าของเขาและกอดรอบคอของเขาอยู่

“พี่ซีลเขินน่ารักจัง” นิ้วเล็กๆ เขี่ยแก้มแดงๆ ของเขาด้วยความเอ็นดู ผู้ชายดุๆ เข้มๆ เวลาเขินหน้าแดงแล้วน่ารักที่สุดเลย พอคลี่ผ้าขาวม้าออกจากใบหน้าของเขาก็เห็นได้ชัดเลยว่าเขาหน้าแดงไปจนถึงใบหูแล้ว ผู้กองกรินทร์รีบดึงผ้าขาวม้ามาปิดหน้าแล้วพยายามจะตีหน้านิ่งขึ้นมาอีกแต่ก็ไม่สามารถทำได้เมื่อจู่ๆ กุมาริกาเอื้อมตัวขึ้นมาหอมแก้มของเขาแรงๆ คล้ายกับอยากจะแกล้งให้เขาเขิน

“พี่ซีลแก้มหอม” เจอดอกนี้เข้าไปอีกผู้กองกรินทร์ก็ยิ่งเสียอาการอย่างหนักจนกุมาริการู้จุดอ่อนของเขาแล้ว แล้วชอบทำเป็นเข้มนะ เจออ้อนแค่นี้ถึงกับไปไม่เป็นเลย “เอ๊ะ เรียกพี่ซีลได้มั้ยนะหรือว่าควรจะเรียก...ผัวขา แก้มผัวขาห้อมหอมค่ะ” ว่าแล้วกุมาริกาก็เอื้อมตัวขึ้นไปหอมแก้มของเขาอีกจนผู้กองกรินทร์นั่งนิ่งตัวแข็งทื่อด้วยเขินอย่างหนัก

“หรือจะเรียกว่า ที่รักขา เอ...หรือว่าจะเรียกว่าคุณลุงเหมือนเดิม อืม...หรือว่าควรเรียกว่าแด๊ดดี๊ดีคะ แด๊ดดี๊ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ”

“เรียกให้เหมือนชาวบ้านทั่วไปเขาก็พอ”

“โอเคค่ะผัวขา”

“เรียกแค่พี่ซีลก็พอ” เรียกผัวขาแล้วมันน่าขนลุกยังไงก็ไม่รู้ เห็นแก้วเจ้าจอมชอบเรียกสารวัตรพนาว่าผัวขาอยู่บ่อยๆ สารวัตรพนาไม่รู้สึกขนลุกบ้างเลยรึยังไง

“งั้นพี่ซีลก็เรียกน้ำเมยใหม่บ้างสิ เรียกคุณๆ ผมๆ มันยังไงๆ ก็ไม่รู้”

“ก็ยังไม่สนิทกัน”

“ไม่สนิทอะไร เมื่อคืนนี้ยังนอนดูดนมน้ำเมยทั้งคืนอยู่เลย”

ยัยเด็กบ้านี่! ผู้กองกรินทร์ล่ะหมดคำจะพูดกับเธอแล้วจริงๆ พูดอะไรออกมาน่ะอายปากบ้างมั้ย

“พี่ซีลอย่าทำเป็นหัวโบราณขนาดนั้นสิคะ ก็บอกแล้วไงว่าสมัยนี้เขาอยู่กันก่อนแต่งออกเยอะแยะ ก็เหมือน...” กุมาริกาพยายามนึกหาตัวอย่างมาอธิบายให้เขาได้เห็นภาพ “การมีแฟน อยู่กับแฟนก่อนแต่งมันก็เหมือนตอนเราจะซื้อรองเท้านั่นแหละค่ะ มันต้องลอง...ใส่ก่อนจะได้รู้ว่าใส่ได้พอดีมั้ย ใส่เข้ากันรึเปล่า”

“แน่ใจว่ากำลังพูดเรื่องใส่รองเท้าอยู่” ทำไมเขาถึงรู้สึกเสียวๆ ท้องน้อยวูบวาบๆ แบบนี้ แล้วดูพูดเข้าสิ ทำเสียงหวานบิ้วอารมณ์ซะจนเขาคิดดีไม่ได้เลย

“ค่ะ ก็พูดเรื่องใส่รองเท้าไง แต่แบบพี่ซีลเนี่ย...น่าจะใส่แล้วทั้งคับ ทั้งแน่น”

“นี่!”

“ก็เท้าใหญ่ไงคะเลยใส่รองเท้าแล้วคับแล้วก็แน่น พี่ซีลคิดไปเรื่องไหนคะ เป็นคนชอบคิดลึกนะเราเนี่ย”

นั่นไง! โดนเด็กมันย้อนความจนได้ยัยเด็กบ้านี่ ผู้กองกรินทร์ทำแยกเขี้ยวใส่แล้วหยิกแก้มป่องๆ ของกุมาริกาเข้าให้ ความช่างพูดของเธอและความก๋ากั่นทำให้เขาทั้งเอ็นดูและหมั่นเขี้ยวในเวลาเดียว และนอกจากหยิกแก้มแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยังปิดปากของเธอด้วยจูบหวานๆ ด้วยเพื่อไม่ให้เธอพูดจาสองแง่สองง่ามจนหัวใจของเขาจะวายอีก มือหยาบๆ ลูบไล้และสัมผัสไปทั่วกายงามแล้วบีบคลึงที่อกอวบผ่านชุดเจ้าสาว กุมาริกาหลงเพลินไปกับรสจูบแสนหวานแม้ว่าความจริงแล้วมันจะเป็นรสจูบที่ค่อนข้างดุดันแต่มันก็หวานล้ำสำหรับเธอ ยามที่มือของเขายกขึ้นมารั้งท้ายทอยของเธอเอาไว้แล้วออกแรงบีบล็อกเพื่อให้รับรสจูบจากเขาได้ถนัดๆ กุมาริกาก็ทั้งกลัวและตื่นเต้น ปากของเขาดูดเม้มแรงๆ ที่ริมฝีปากของเธอแล้วตวัดลิ้นรัดเกี่ยวลิ้นของเธออย่างคุกคามจนเธอจะยกมือขึ้นมายั้งที่อกแกร่งของเขาเขาก็รีบรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวแล้วอีกมือก็ยังจับยึดและล็อกท้ายทอยของเธอเอาไว้แน่น อารมณ์รักของเขามักร้อนแรงเสมอจนกุมาริกาอ่อนระทวย ความหอมหวานก็ช่างหวานล้ำละมุมแม้จะถอนจูบจากกันแล้วแต่ทั้งสองคนก็ยังคงมองสบตากันด้วยความเสน่หา กุมาริกาพยายามมองเขาอย่างจดจำ พยายามจะจำเขาให้ได้ คนนี้คือของเธอ เธอไม่อยากไปกอดผิดคนเพราะห่วงใยในความรู้สึกของซ้อรอง ซ้อรองก็คงหวงแฟนของตัวเองเหมือนกันคงไม่ดีแน่ถ้าเธอจะยังจำผู้กองสองแฝดไม่ได้

มือนุ่มเล็กๆ ยกขึ้นมาแนบกับแก้มของผู้กองกรินทร์ทั้งที่ยังสบตากันอยู่ เธอไล้มือไปกับใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเพื่อจะจดจำในรายละเอียดต่างๆ เอาไว้

“เอ๊ะ” ทำไม...ที่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอถึงมีแหวนได้กันล่ะ แหวนทองคำหัวพลอยแดงประดับเพชร ที่ตัวแหวนสลักหมายเลขรุ่นและมีคำว่า นายร้อย... เขาแอบใส่แหวนให้เธอตอนไหนกัน

“แหวนญาติ” เขาบอก

แหวนญาติงั้นหรอ...กุมาริกานึกถึงแหวนญาติของเพลงพิณขึ้นมาทันที แหวนที่มีความหมายสำหรับคนพิเศษ แหวนแทนใจของเหล่าทหารตำรวจที่จะมอบให้กับคนที่สำคัญที่สุดของพวกเขา ไม่...เธอไม่ได้หวังแหวนวงนี้จากเขา เธอแค่อยากได้ความชัดเจนแต่ว่า...มันเหนือความคาดหมายจริงๆ

“รู้ความหมายของแหวนญาตินายร้อยมั้ย” กุมาริกาน้ำตาคลอพลางพยักหน้ารับ เรื่องนี้เพลงพิณเป็นคนเล่าให้เธอฟังแล้ว ไหนว่าแหวนวงนี้อยู่กับแม่ของเขาไง

“แม่แก้มคืนให้ผมหลังจากที่คุณแถลงข่าวตอนนั้น แม่แก้มบอกว่าถ้าผมมั่นใจแล้วและใจตรงกันกับคุณก็ให้ผมเอาแหวนวงนี้มาให้”

“ให้น้ำเมยหรอคะ ให้น้ำเมยหรอ...” กุมาริกายังไม่อยากจะเชื่อ ระหว่างแหวนเพชรราคาแพงของผู้ชายคนอื่นกับแหวนวงนี้ถ้าให้เลือกเธอเลือกได้ไม่ยากเลย เธออย่างใส่แหวนญาติของเขา อยากเป็นคนสำคัญที่พิเศษของเขา

“เข้าใจคำว่า ถ้าผมมั่นใจและใจตรงกับคุณมั้ย...ความรู้สึกที่คุณมีต่อผมเป็นยังไงผมก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ผมอาจมีเวลาให้คุณได้ไม่มากมายแต่ผมอยากให้คุณได้มั่นใจว่าผมได้เลือกแล้ว แหวนญาติอยู่ที่ใครหัวใจก็อยู่ที่คนนั้น”

กุมาริกาไม่รู้ว่าจะยิ้มหรือร้องไห้ด้วยความซึ้งใจก่อนดี มันเป็นการบอกรักที่ไม่ใช้คำว่ารัก และมันก็เป็นการบอกรักที่ึซึ้งมากสำหรับเธอ ไม่น่าเชื่อว่าผู้ชายห่ามๆ ชอบพูดห้วนๆ อย่างเขาจะบอกรักได้ดีต่อใจขนาดนี้

“ร้องไห้ทำไม ไม่ชอบหรอ หรืออยากได้แหวนที่ราคาแพงกว่านี้” ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาปาดน้ำตาให้ แต่กุมาริกาก็ส่ายหน้าตอบทั้งน้ำตาและรอยยิ้ม

“เปล่า น้ำเมยชอบแหวนวงนี้ ชอบมาก...เห็นพี่เพลงพิณใส่แหวนของคุณลุงแฝดน้องน้ำเมยก็ได้แต่คิดว่าน้ำเมยจะมีโอกาสได้ใส่แหวนของพี่ซีลบ้างมั้ย นี่มันเกินคาดจริงๆ น้ำเมยคิดว่าพี่ซีลคงไม่เอาแหวนมาให้น้ำเมยหรอก แต่นี่...น้ำเมยได้ใส่แหวนญาติด้วย น้ำเมยดีใจมากเลยนะ”

“เด็กโง่ ดีใจแค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ด้วย หืม” ผู้กองกรินทร์ก้มลงมาว่ายิ้มๆ แล้วใช้ผ้าขาวม้าเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเอ็นดู กุมาริกาก็โผเข้ามากอดเขาแน่นแล้วซุกหน้าเอาไว้กับอกของเขา กางมือของตัวเองออกเพื่อดูแหวนญาติวงสวย...แหวนญาติอยู่ที่ใครหัวใจก็อยู่ที่คนนั้น บ้า...คนบ้า พูดอะไรก็ไม่รู้เธอเขินเป็นนะ แก้มนวลๆ เรื่อสีอย่างน่ารักแล้วซุกอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างนั้น อยากเอาแหวนญาติไปอวดพี่เพลงพิณจังเลย ซ้อรองต้องกรี๊ดดีใจไปกับเธอแน่ๆ

“ถ้าใส่แหวนติดนิ้วจะเป็นข่าวอีกมั้ย”

“เป็นก็เป็นสิคะ ดารามีแฟนไม่ใช่เรื่องผิดซักหน่อย...ถึงจะบอกใครไม่ได้ว่าแฟนของน้ำเมยเป็นใครแต่น้ำเมยก็บอกทุกคนได้ว่าน้ำเมยไม่โสด ขอบคุณนะคะพี่ซีลที่ทำให้น้ำเมยได้มั่นใจว่าเรื่องทุกอย่างน้ำเมยไม่ได้คิดไปเองคนเดียว”

“แบบนี้ต้องมีรางวัล” ผู้กองกรินทร์เอียมแก้มเข้าหาหมายจะให้กุมาริกาหอมแก้มตนอีก แต่คราวนี้หญิงสาวกลับทำหน้ายู่แล้วแกล้งเมินใส่

“อยากได้รางวัลคืนนี้ค่อยมาเอา”

“อ้าว แล้วถ้าผมติดงานหลายวันล่ะ”

“ก็อดไปหลายๆ วันไงคะ อดจนคลั่งไปเลย”

“จะหอมดีๆ หรือจะต้องให้ข่มขืน”

“เชอะ!” แขนเล็กๆ ยกขึ้นมากอดอกตัวเองแน่นอย่างไม่ยอมเขาง่ายๆ เอาคืนบ้างเรื่องที่เขาปล่อยให้เธอตามหาแล้วก็รอเขามาตั้งนานแสนนาน ผู้กองกรินทร์ชักสีหน้าขึ้นมาทันที เห็นว่ารักมากแล้วเหลิงหรอยัยเด็กนี่ อย่าให้พ่อต้องโหดนะ

“นับหนึ่งถึงสาม”

“เชอะ!”

“หนึ่ง...สอง...สาม!”

ตุ๊บ!!!

“ว๊าย!!!” กุมาริกาลืมตัวเผลอร้องเสียงหลงจนต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเอาไว้เมื่อถูกผู้กองกรินทร์จับพลิกตัวกดลงไปกับลานหินริมแม่น้ำโขงก่อนที่เขาจะขึ้นมานั่งคร่อมทับตัวเธอ มือแกร่งยื่นมาบีบคอของเธอเอาไว้ไม่แน่นมากและไม่เบาจนเกินไป สีหน้าและแววตาดุดันเอาเรื่องราวกับกำลังจ้องผู้ร้ายก็ไม่ปานจนกุมาริกาใจไม่ดีแต่พอตั้งสติได้ก็อดร้องออกมาในใจไม่ได้ ฮิ้วววว พี่แฝดสายโหด...เธอชอบ

กุมาริกายิ้มหวานยั่ว ไม่ได้กลัวมือที่เขาบีบคอของเธออยู่ วินาทีนี้ถ้าตายก็คงได้เป็นศพสีชมพูแน่ๆ เรียวขาสวยยกขึ้นข้างหนึ่ง นิ้วเล็กๆ ทำปูไต่ไปตามกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาอย่างยั่วแล้วยั่วอีก

“ไม่กลัวหรอ” เขาก้มลงมาถามชิดแก้มนวล อุตส่าห์ทำหน้าดุใส่แล้วนะเนี่ย

“กลัวค่ะ...กลัวพี่ใจไม่กล้า...”

“หึ!” บังอาจมาท้าเขาอย่างนั้นหรอ มือแกร่งยื่นไปจับตรึงขาข้างที่กุมาริกายกชันขึ้นแล้วทำท่าจะล้วงมือเข้าไปข้างใน

“ที่เมื่อคืนทำเป็นไม่กล้า ที่แท้ก็ชอบเอาท์ดอร์นี่เอง” เธอว่าอีกเมื่อมือของเขาสอดเข้ามาในผ้าซิ่นที่เป็นชุดแต่งงานแบบพื้นเมือง ดวงตาคู่สวยหลับพลิ้มลงเมื่อผู้กองหนุ่มก้มลงมาชิดแก้มนวล เขาไม่เพียงแค่หอมแก้มแต่ริมฝีปากยังจูบและดูดเม้มแก้มของเธอเบาๆ ผะแผ่วก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมาดูดเม้มที่ริมฝีปากอิ่มสวย...

“จะเอาท์ดอร์ตรงนี้เลยหรอ ไม่ดีมั้งตอนนี้พวกกองถ่ายกำลังตามหานางแบบกันอยู่”

เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นมา ผู้กองกรินทร์ที่กำลังจะเชยชมกุมาริกาเลยถึงกับชะงัก เช่นเดียวกับที่กุมาริการีบลืมตาขึ้น แล้วพอหันไปมองที่มาของเสียงก็เห็นผู้กองกวินทร์กำลังนั่งยองๆ แกะกล่องขนมที่กุมาริกาถือมาเมื่อก่อนหน้านี้กิน

“ว๊าย!!!” กุมาริกาผวารีบยกแขนขึ้นไปกอดผู้กองกรินทร์เอาไว้แน่น เช่นเดียวกับที่เขาก็รีบกอดเอาตัวป้องเธอไว้แล้วยื่นเท้าไปถีบน้องชายที่กำลังกินขนมอยู่ ไอ้เวรนี่ โผล่มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง

“เรนเจอร์ โผล่มาทำไมตอนนี้วะ!!!”

“อ้าว ก็พี่ส่งข้อความไปบอกว่าถ้าใกล้ได้เวลาทำงานแล้วให้เอาเรือมารับที่นี่ นี่ก็มารับตามเวลาแล้วไง” ผู้กองกวินทร์ตอบอย่างซื่อๆ แล้วพยักหน้าไปที่ริมฝั่งแม่น้ำโขงซึ่งตอนนี้ข้ามโขงกำลังผูกเรือหางยาวแบบไม่ติดเครื่องยนต์เอาไว้และกำลังเดินมาทางนี้ กุมาริกาที่ยังคงกอดผู้กองกรินทร์อยู่มองผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงอย่างแปลกตาเมื่อพวกเขาก็แต่งชุดเหมือนจะไปทำไร่ทำสวนคล้ายๆ กับผู้กองกรินทร์ แล้วบนเรือของพวกเขาก็ยังมีอุปกรณ์หาปลากันด้วย...ที่บอกว่าจะไปทำงาน อย่าบอกนะว่าจะไปหาปลา

“คุณๆ ขนมเยอะจังผมขอเอาไปเป็นเสบียงคืนนี้นะ ตอนนี้เสบียงมีแต่ชมพู่ ไม่รู้ข้ามโขงมันเป็นบ้าอะไรขนเอาชมพู่มาเต็มเรือนี่ถ้ามีตลาดน้ำจะจอดเรือชั่งกิโลขายแล้วนะ” แล้วไม่ต้องรอให้เจ้าของขนมอนุญาต ผู้กองกวินทร์ก็รีบหอบหิ้วกล่องขนมของกุมาริกาไปขึ้นเรือทันทีโดยที่หญิงสาวได้แต่มองตามอย่างเงียบๆ แล้วหันกลับมากอดผู้กองกรินทร์อีก ยังไม่อยากจะแยกกับเขาไปไหน

“สวัสดีครับ” ข้ามโขงเอ่ยทักกุมาริกา พอไปส่งแม่ที่บ้านแล้วเขากับผู้กองกวินทร์ก็ปลอมตัวมาแจวเรือหาปลาเล่นๆ รอเวลา ซึ่งพอใกล้ได้เวลาแล้วเขากับผู้กองกวินทร์ก็เลยมารับผู้กองกรินทร์ที่นี่ ก็ไม่คิดว่าจะได้มาเป็นหนังสดๆ แบบนี้ “ขอโทษนะครับที่มาขัดจังหวะ ผมเป็นลูกน้องเขา ผมต้องทำตามคำสั่งพี่เรนเจอร์”

“อ้าว มึงฟ้องนายขายเพื่อนหรอข้ามโขง งั้นคืนนี้มึงกินชมพู่ของมึงไปเลยไม่ต้องมาขอแบ่งขนมทีหลัง”

“แหม พูดอย่างกับพี่เป็นคนซื้อขนมมาเองงั้นแหละ ขนมที่ว่าเนี่ยก็ของคุณน้ำเมยเขาไม่ใช่รึไง”

“ของคุณน้ำเมยที่ไหน...ของพี่สะใภ้ต่างหาก” จากที่ไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ พอผู้กองกวินทร์เรียกเธอแบบนี้กุมาริกาก็ยิ้มแฉ่งทันที ตาลุงแฝดน้องพูดได้ดี ถ้าจะพูดดีแบบนี้เดี๋ยววันหลังจะเหมาขนมมาให้อีกเยอะๆ ในฐานะของพี่สะใภ้เธอพร้อมเปย์น้องของสามี

“เออ ผมว่าพี่ซีลกับคุณน้ำเมยรีบๆ แยกย้ายก่อนเถอะ พวกทีมงานกำลังมาทางนี้” ข้ามโขงหันมาเตือนอีก ผู้กองกรินทร์ก็เลยรีบก้มลงมาจูบที่ริมฝีปากของกุมาริกาอีกเพราะถ้าทีมงานมาเขาจะไม่มีเวลาลาเธอแบบนี้แล้ว ส่วนผู้กองกวินทร์กับข้ามโขงก็ช่วยชะเง้อดูต้นทางให้

“แล้วเดี๋ยวผมโทรมานะ” เขาบอกก่อนจะค่อยๆ ผละออกจากเธอซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทีมงานกองถ่ายพากันเดินมาทางนี้เพราะกุมาริกาหายตัวออกมานานมากแล้ว นำมาโดยมอลลี่ที่รีบวิ่งเข้ามาหาหลานสาวสุดที่รักทันทีเมื่อเห็นกุมาริกาอยู่กับผู้ชายแต่งตัวปอนๆ สามคน คิดว่าอาจเป็นคนร้ายมอลลี่ก็เลยลากริกเตอร์กับทีมงานผู้ชายมาด้วย

“น้ำเมย น้ำเมยหลานป้า หายไปไหนมาลูกทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้” แล้วมอลลี่ก็จิกสายตาไปทางชายทั้งสามคนที่สวมหมวกฟางและมีผ้าขาวม้าปิดหน้าตา กางเกงขายาวมีรอยเปื้อนโคลนแห้งๆ เสื้อเก่าๆ สีซีดๆ ดูไม่น่าไว้ใจเลย แต่ถ้าดูหุ่นของแต่ละคนแล้วมีแต่ล่ำๆ กำยำทั้งนั้น

“น้ำเมยมาดูชาวบ้านเขาหาปลาค่ะ น้ำเมยไม่เคยเห็น”

“เอาปลาไปป่นกินแลงบ่ครับ” (เอาปลาไปทำน้ำพริกเป็นมื้อเย็นมั้ยครับ) ข้ามโขงที่พูดภาษาถิ่นได้อยู่แล้วช่วยมาเล่นละครให้สมบทบาทแล้วยื่นข้องใส่ปลามาทางมอลลี่ “ทั้งปลาเข็ง ปลาข่อ เอี่ยนกะมีเด้อครับ” (ทั้งปลาหมอ ปลาช่อน ปลาไหลก็มีนะครับ)

“ว๊าย นึกว่างู” มอลลี่ทำท่าขนลุกขนพองเมื่อได้เห็นหัวปลาช่อนตัวเท่าแขนและปลาไหลในข้อง ข้ามโขงแอบขยิบตาให้กุมาริกา กุมาริกาเลยแอบยกนิ้วชมเชยที่เขาเล่นละครได้เก่งมากก่อนจะหันไปมองทางผู้กองกรินทร์ที่กำลังเก็บคันเบ็ดตกปลาอยู่และทำทีเหมือนไม่รู้จักกันกับเธอมาก่อน

“ไม่ได้มีเรื่องอะไรใช่มั้ยน้ำเมย” ริกเตอร์เข้ามาถามเธออีกคน เห็นหายมานานๆ ก็นึกว่าเป็นอะไรไปเสียอีก

“น้ำเมยไม่ได้เป็นอะไรค่ะทุกคน น้ำเมยเดินเล่นๆ มาทางนี้แล้วเห็นชาวบ้านเขาหาปลาในแม่น้ำโขงอยู่ก็เลยมาดู มาลุ้นว่าจะได้ปลาเยอะมั้ย พอดีน้ำเมยมีขนมติดมาด้วยก็เลยเอาให้คุณลุงทั้งสาม ขอโทษนะคะที่หายออกมานานๆ แบบนี้จนทุกคนเป็นห่วง”

“ไม่ได้เป็นอะไรก็ดีแล้ว นึกว่าตกน้ำตกท่าไปซะอีก ถ้าตกน้ำลงไปได้ไปขึ้นอืดอีกทีในทะเลเลยนะ”

“ปากหรอที่พูดน่ะ” เธอค้อนใส่ริกเตอร์ก่อนจะหยิบเบ็ดตกปลาถือไปส่งให้ผู้กองกรินทร์ที่เรือด้วย ทั้งสองหนุ่มสาวแอบลอบมองกันอยู่สักพักก่อนที่กุมาริกาจะถอยออกมาจากเรือที่ผู้กองทั้งสองนั่งอยู่

“โชคดีนะคะ ขอให้...หาปลาได้เยอะๆ”

“ขอบคุณครับ” ผู้กองกรินทร์ยิ้มตอบผ่านผ้าขาวม้าก่อนที่จะถูกน้องชายที่นั่งอยู่ด้านหลังแอบเอาไม้พายตีเข้าให้ข้อหาหมั่นไส้คนได้จู๋จี๋กับแฟน ส่วนเขาน่ะถูกทำโทษอยู่ พ่อตากีดกันไม่ให้เจอกับลูกสาวของเขาเป็นเวลาสามวัน สายข่าวของเขารายงานมาว่าเมื่อเช้านี้หัวหน้าดนัยไปป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ แฟนของเขาอีกแล้ว ไว้เสร็จภารกิจคืนนี้ก่อนเถอะได้มีเคลียร์แน่ๆ

“ไปก่อนเด้อครับ อ่ะ เอาให้” ข้ามโขงส่งข้องใส่ปลาใส่มือมอลลี่เป็นการทิ้งท้ายแล้วก็กระโดดขึ้นเรือเป็นคนสุดท้ายก่อนที่ทั้งสามหนุ่มจะพายเรือจากไปโดยมีกุมาริกายืนส่งจนเรือหางยาวของทั้งสามหนุ่มลับสายตาไป เธอไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปทำงานอะไรแต่ก็คิดว่าน่าจะอันตรายอยู่ไม่น้อยเพราะเมื่อคืนนี้เขาก็ถึงกับต้องวิสามัญคนร้าย แต่ไม่ว่าจะเป็นงานอะไรเธอก็ขอให้พวกเขาทั้งสามคน...โดยเฉพาะหวานใจของเธอปลอดภัยก็แล้วกัน

“แล้วฉันจะทำยังไงกับปลาพวกนี้ดีล่ะเนี่ย อ่ะริก เอาไปทำกับข้าวที” มอลลี่ยื่นข้องใส่ปลาให้ริกเตอร์ แต่ดาราหนุ่มกลับรีบปฏิเสธแล้วส่งข้องนั้นมาให้กุมาริกาแทน

“อ่ะน้ำเมย เอาไปจัดการ สนใจดูการจับปลานักไม่ใช่หรอ”

“อ้าว” หญิงสาวร้องขึ้น เรื่องอะไรมาโยนปลาให้เธอกันล่ะเนี่ย

ระหว่างที่ทั้งสามคนกำลังเกี่ยงกันเรื่องเอาปลาไปจัดการอยู่นั้น ทีมงานคนอื่นๆ เห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็เลยพากันแยกย้าย แต่...นอกจากทีมงานแล้วก็เหมือนกองถ่ายจะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาอยู่ที่นี่ด้วยหนึ่งคน ทิชากรที่เพิ่งมาถึงตอนที่ทุกคนกำลังตามหากุมาริกาแสยะยิ้มเยาะใส่ เธอก็หลงดีใจหมดนึกว่ากุมาริกาจะโดนฉุดไปไหนต่อไหนแล้ว ที่แท้ยัยเด็กคุณหนูบ้านรวยนี่ก็เกิดอยากมาดูชาวบ้านจับปลาเท่านั้น

“อ้าวคุณพี่ ลมอะไรหอบมาจนถึงที่นี่ล่ะคะ” กุมาริกาไม่คิดว่าจะได้เห็นทิชากรมาอยู่ที่นี่ ไหนมีข่าวลือกันว่าช่วงนี้งานหดไงแล้วทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้ หรือว่า...จะมาตามตาลุงแฝดน้อง ถ้างั้นซ้อรองก็อาจจะงานเข้าน่ะสิ

“เห็นว่ามีถ่ายแบบที่นี่ก็เลยแวะมาดูหน่อยน่ะว่าเป็นไงบ้าง ไม่คิดว่าจะได้ต้องมาตามหาคนหาย คนทั้งกองถ่ายเขาตามหาอยู่ตั้งนานสองนานบทจะเจอก็เห็นมาอยู่กับผู้ชายตั้งสามคน หนุ่มไฮโซมาจีบไม่ชอบ ชอบแบบนี้เองหรอ”

“ทิชา พอเถอะ” ริกเตอร์หันมาปรามเมื่อตอนนี้ทั้งกุมาริกาและมอลลี่ดูโกรธจัดกันแล้ว เขารู้ดีว่าทั้งสองสาวไม่ค่อยกินเส้นกันและรู้ว่าทิชากรมาที่นี่ก็คงจะมาหาเรื่องกุมาริกานี่แหละเพราะตอนที่ทุกคนออกตามหากุมาริกาเขาเห็นทิชากรพูดถึงกุมาริกาไม่ดีเลย ทิชากรไม่ได้มีงานอยู่ที่นครพนมเลยแล้วจะมาที่นี่ทำไม โดยเฉพาะมาที่กองถ่ายแบบนี้

“แล้วถ้าสมมติว่าน้ำเมยชอบคุณพี่จะทำไมคะ”

“ก็ไม่ทำไมหรอก อาจจะแค่แปลกใจนิดๆ ที่คนระดับน้ำเมยหาได้ดีแค่นี้” สองป้าหลานกำหมัดเอาไว้แน่น ทิชากรนี่ท่าทางจะอยากปากแตกเสียแล้ว กุมาริกาโกรธฮึ่มๆ จะเข้าไปตบก็เกรงใจทีมงานทุกคนที่บางส่วนทยอยเดินกลับกองถ่ายกันแล้วและมีอีกส่วนยังอยู่ที่นี่ต่อ

“หาได้แค่นี้ก็ยังดีกว่าแก่แล้วยังหาไม่ได้นะคะ เท่าที่เห็นนี่ยังเอาแต่ตู่ว่าแฟนคนอื่นเป็นแฟนตัวเองอยู่เลยไม่ใช่หรอ เอาแต่ตามกรี๊ดแฟนคนอื่นแล้วยังไประรานแฟนตัวจริงของเขา ผู้ชายเขาเอือมระอาจนต้องหนีออกไปกินนอนอยู่กลางทะเล...น่าสมเพช ต้องเน่าขนาดไหนผู้ชายเขาถึงวิ่งหนี”

“อีเด็กบ้านี่!!!”

“ทำไม ยัยป้ากระดูกพรุน!” กลัวที่ไหนกันล่ะ เธอก็อยู่ของเธอดีๆ แล้วนะอยากมาหาเรื่องให้ถูกด่าทำไม เธอมีแฟนเป็นทหาร บ้านก็รวยซะอย่างเธอไม่กลัวหรอก “น้ำเมยก็อยู่ของน้ำเมยดีๆ แล้วป้ามาหาเรื่องว่าน้ำเมยก่อนทำไม ประจำเดือนหมดหรือวันทองกำเริบคะเลยต้องมาหาที่ระบาย ความพยายามสูงจังเลยนะคะบ้านอยู่ที่กรุงเทพฯ ยังถ่อมาหาเรื่องคนอื่นไกลถึงนครพนม ป้าเหงามากหรอ ไม่มีคนคบรึไง”

“ดีมากลูกสาว อย่าไปยอม” มอลลี่เข้าข้างหลานสาวแต่ก็ยืนอาตัวบังกุมาริกาเอาไว้เพื่อป้องกันภัยให้ ปกติน้ำเมยไม่ด่ากราดใครแบบนี้นะนี่คงถึงคราวซวยของทิชากรจริงๆ

ทุกคนในกองถ่ายต่างก็หันมามอง ยิ่งเป็นเรื่องฉาวๆ มีคนเอามาแฉแบบนี้ยิ่งน่าสนใจและต่างก็แอบพากันเข้าข้างกุมาริกาอยู่หน่อยๆ เพราะไม่พอใจกันที่ทิชากรตามมาหาเรื่องแบบนี้ เรื่องที่กุมาริกาหายตัวมาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรและกุมาริกาก็ชอบสนใจหลายๆ สิ่งรอบตัว ชอบซักชอบถามเป็นปกติอยู่แล้ว เธอจะอยากมาดูชาวบ้านจับปลาก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร แต่เป็นทิชากรต่างหากที่มาพูดจาไม่ดีใส่เธอก่อน ทุกคนก็เห็นว่ามีชาวบ้านมาหาปลาจริงๆ แต่ทำไมทิชากรต้องโยงไปเรื่องอื่นด้วย

“กลับไปเถอะทิชา คุณไม่ได้มีธุระอะไรที่กองถ่ายนี้เพราะงั้นอย่ามาก่อเรื่องเลยนะ ผมขอร้อง” ริกเตอร์เองก็เหนื่อยใจ วันนี้เขาทำงานราบรื่นมาทั้งวันเขาไม่อยากให้งานต้องมาเสียเพราะทิชากร

“มันด่าทิชาขนาดนี้ริกก็ยังจะไปเข้าข้างมันอีกหรอ”

“ก็ทิชามาว่าน้ำเมยก่อนเองนี่ น้ำเมยก็พูดไปตามประสาเด็กนั่นแหละถ้าไม่ใช่เรื่องจริงก็อย่าไปถือสาเลย”

“น้ำเมยพูดเรื่องจริงนะคะพี่ริก ป้าเขาไปแย่งแฟนคนอื่นจริงๆ ดีว่าผู้ชายเขาไม่เล่นด้วย จะถือสาน้ำเมยก็ได้ค่ะเพราะน้ำเมยพูดความจริง”

“น้ำเมยเงียบ” ยัยเด็กนี่หนิ ริกเตอร์หันมาทำตาดุใส่เธออีกคน เขาอุตส่าห์พยายามเคลียร์ยังจะมาราดน้ำมันใส่ไฟอีก

ทิชากรมาเป็นฝ่ายยืนโกรธฮึ่มๆ อยู่คนเดียวบ้าง สายตาที่ทุกคนมองมาทางเธอมันมีแววตำหนิแฝงมาด้วย ยิ่งได้เห็นกุมาริกาถือข้องยืนกอดอกยักคิ้วยิ้มเยาะใส่เธอก็ยิ่งโกรธ อยากจะไปตบปากมันนักอีเด็กปากดีนี่

“ฉันก็ไม่ได้อยากจะมาหาเรื่องแกนักหรอกนะ ที่มาฉันก็แค่อยากจะมาดูให้เห็นกับตาเท่านั้นว่าแฟนที่แกพูดถึงน่ะเป็นใครกันแน่”

“เป็นใครก็ไม่บอกหรอก ป้าชอบแย่งแฟนคนอื่นเดี๋ยวป้าจะมาแย่งแฟนของน้ำเมยอีกคน แฟนของน้ำเมยยิ่งรูปหล่องานดีอยู่”

“แกชอบมั่นหน้าว่าแกสวยนักไม่ใช่หรอ แล้วจะมากลัวฉันแย่งแฟนตัวเองทำไม”

“ถึงน้ำเมยจะสวยที่สุดในย่านแต่ก็ไม่ได้ร่านที่สุดในซอยแบบป้านี่คะ น้ำเมยก็ต้องระวังเอาไว้ก่อนสิ”

“นังน้ำเมย...แก....”

ควับ!!! เผละ!!!

“...กรี๊ดดดดดด”

เหตุการณ์ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากเมื่อทิชากรจะบุกเข้าไปตบกุมาริกา กุมาริกาที่ถือข้องใส่ปลาของข้ามโขงอยู่ก็เลยสาดปลาที่อยู่ในข้องออกไปทำให้ทั้งปลาหมอและปลาช่อนตัวใหญ่กระเด็นไปปะทะหน้าสวยๆ ของทิชากรอย่างจัง ปลาแต่ละตัวมีโคลนติดอยู่โคลนก็เลยเลอะหน้าทิชากรไปด้วย ส่วนปลาไหลนาตัวใหญ่ก็ลื่นไถลไหลลงไปในร่องอกชุดสายเดี่ยวตัวพลิ้วของทิชากรและดิ้นขลุกขลักอยู่ในนั้น

“กรี๊ดดดด งู! งู!”

“งูที่ไหนกันป้า ปลาไหลย่ะ” กุมาริกาหัวเราะลั่นอยู่กับมอลลี่ ทีมงานคนอื่นๆ ก็ไม่มีใครกล้าช่วยเพราะปลาไหลตัวใหญ่เหลือเกินจะมีก็แต่ทีมงานผู้ชายเท่านั้นที่ต่างก็กลัวๆ กล้าๆ ในการที่จะเข้าไปช่วยทิชากร เพราะทางเดียวที่จะดึงเอาปลาไหลออกมาได้ก็คือต้องล้วงเข้าไปในทางเดียวกับที่ปลาไหลมันไหลเข้าไปนั่นแหละเพราะชุดสายเดี่ยวตัวที่ว่ามันมีจั๊มเอว

“พี่ริกไปช่วยป้าแกสิคะ เล่นกรี๊ดลั่นแม่น้ำโขงแบบนี้เดี๋ยวพญานาคก็ตกใจกันหรอก” กุมาริการีบดันหลังริกเตอร์เข้าไปช่วย ในขณะที่ริกเตอร์ก็ได้แต่กลืนน้ำลายเฮือกๆ หากจะต้องล้วงหน้าอกทิชากรโดยที่สาวเจ้าก็ยังทั้งกรี๊ดทั้งดีดดิ้นไปมาอยู่

“อกไม่ชิด หน้าอกไม่กระชับเต่งตึงก็แบบนี้แหละค่ะคุณพี่มันเลยมีช่องให้ปลาไหลมุด ฮ่าๆๆๆ เรากลับกองถ่ายกันดีกว่านะคะคุณป้า ยังเหลือถ่ายแบบช่วงเย็นต่อ” พอแขวะทิชากรเสร็จกุมาริกาก็ควงแขนมอลลี่เดินกลับไปที่กองถ่ายทันทีทิ้งให้ทิชากรได้แต่ยืนกรี๊ดๆ และดีดดิ้นไม่หยุดจนริกเตอร์ต้องไปลากสาวช่างแต่งหน้ามาช่วยแต่ก็ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าเข้าใกล้เพราะปลาไหลตัวนี้ช่างเหมือนงูเสียเหลือเกิน ดังนั้นกุมาริกาจึงได้ยินเสียงทิชากรร้องกรี๊ดมาไม่หยุดแม้ว่าจะกลับมาถึงกองถ่ายแล้วก็ตาม หึ! ถ้าจะร้ายได้ขนาดนี้ชีวิตของซ้อรองได้ไม่สงบสุขแน่ๆ ไหนๆ ก็เป็นพี่น้องกันแล้วเดี๋ยวเธอจะให้บอดี้การ์ดของลุงพจน์มาคอยติดตามดูแลซ้อรองก็แล้วกัน

**********************************************************

อ่ะ ใครจะเป็นคนล้วงออกมาล่ะทีนี้

แต่ๆๆ เรื่องแม่ฟ้าหยาดมันเป็นยังไงกันน้อ หรือแม่ฟ้าจะยังไม่ตายแล้วมีน้องให้ข้ามโขง

แต่เอ...นังหนูชมพู่ เอ้ย! หนูเพชรเขาเป็นเนื้อคู่พี่ข้ามโขงนี่นา ยังไง เทียนไข กรรไกรหรือตะไบ???

****************************************************

นิยายก็ยังจะมาช้าตามเดิมนะคะ ไรท์ต้องกลับบ้านไปดูแลแม่ป่วย เวลาในการเขียนเลยค่อนข้างน้อย

เรื่อง ร่ายมนต์รักยอดนักรบ ยังเขียนไม่จบเด้อ ไรท์เขียนแบบตอนต่อตอน ยังไม่มีเล่มนะงับป๋ม