15.อดีตครูฝึก

เรือลำน้อยลอยลำอยู่ริมแม่น้ำโขงที่ฝั่งลาว ทุกๆ อย่างเงียบเชียบและนิ่งสงบได้ยินเพียงแค่เสียงของคลื่นน้ำและลมหายใจของกันและกันเท่านั้น ผู้กองกวินทร์เคี้ยวขนมเค้กที่ขอมาจากกุมาริกาอย่างเงียบๆ สายตาคมมองออกไปจากพงหญ้าที่เรือมาลอยลำซ่อนอยู่ แต่เพราะลมหนาวที่พัดมาปะทะร่างทำให้ผู้กองหนุ่มสั่นสะท้านก่อนจะรีบขยับไปเอียงแก้มซบไหล่พี่ชายที่นั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างๆ จนผู้กองกรินทร์ต้องหันมามองตาขวาง ตอนเด็กๆ ผู้กองกวินทร์ก็ชอบอ้อนเขาแบบนี้ แต่ตอนนี้มันโตจนจะมีลูกมีเมียได้อยู่แล้วยังจะมาทำอ้อนเป็นเด็กๆ แบบนี้อีก

ผลัวะ!!! 

ศอกของพี่ชายก็เลยสับเข้าให้ทำให้คนเป็นน้องทำค้อนใส่

“ใช่ซี้เค้าไม่ได้ชื่อน้ำเมยนี่ เพราะเค้าชื่อน้องเจอร์ไม่ใช่น้องเมยของตัวใช่มั้ยเลยซบไม่ได้”

“อย่ามากวนส้นตีนกูเรนเจอร์”

ข้ามโขงเห็นสองพี่น้องว่าให้กันแล้วก็ต้องส่ายหน้าให้ เวลาอยู่ต่อหน้าลูกน้องผู้กองกวินทร์จะชอบทำเป็นเข้ม แต่พออยู่กับครอบครัวหรือกับพี่ชายทีไรเป็นแบบนี้ทุกที ก็มันอ้อนเก่งแบบนี้ไงน้องสาวของเขาเลยชอบโอ๋ พอส่ายหน้าให้แล้วหมอหนุ่มก็หยิบชมพู่ขึ้นมากัดกิน โชคดีมากๆ ที่ตลาดสดมีชมพู่เพชรน้ำผึ้งมาขายพอดี แม้จะราคาสูงกว่าชมพู่ทั่วไปแต่ถ้าเขาอยากกินเสียอย่างแม่ของเขาก็ทุ่มไม่อั้น ซ้ำยังเลือกหาแต่ลูกสวยๆ มาให้เขาอีก ถึงใครๆ จะว่าแม่ของเขาป่วงแต่แม่ของเขาก็น่ารักที่สุดในโลกเลยนะ

“แล้วนี่เราจะมาซุ่มจนถึงเมื่อไหร่ ไหนคุณพ่อ เอ้ย! ท่าน ผบ.บอกว่าคืนนี้ให้พักกันก่อนก็ได้ไง” 

“อยากมาดูหน้าใครบางคนให้มั่นใจหน่อยน่ะ” ผู้กองกรินทร์บอก เพราะในช่วงที่เขาออกหาข่าวคนร้ายอยู่ที่แม่สอดเขาบังเอิญได้เห็นใครคนหนึ่งเข้า ใครบางคนที่เขาไม่อยากจะเชื่อว่าตอนนี้จะไปเข้าร่วมกันกับคนร้ายขบวนการค้ายา แล้วอย่างที่ ผบ.ทร.เคยบอกว่าแก๊งค้ายาในแถบแม่น้ำโขงมันเป็นพวกเดียวกับที่ลอบขนยาผ่านทางแม่น้ำเมยและแม่น้ำสาละวิน เขาอยากมาดูให้แน่ใจว่าถ้าใช่คนๆ เดียวกันจริงในเมื่อเขาเจอชายคนนี้ที่แม่สอดแล้วเขาก็น่าจะมาเจอที่นี่ด้วย แล้วตามที่สายของเขาแจ้งมาว่าคืนนี้ชายคนนั้นอาจปรากฎตัวเขาก็เลยพาน้องๆ ออกมาแอบซุ่มดู 

“พี่ซีลเคยเห็นหน้าเขาตอนอยู่ที่แม่สอดเลยอยากมาดูให้แน่ใจว่าไอ้คนที่อยู่ทางฝั่งลาวแถบนี้จะใช่คนเดียวกันจริงๆ มั้ย ถึงเราจะรู้คร่าวๆ แล้วว่าพวกมันคือพวกเดียวกันแต่ก็อยากมาดูให้แน่ใจเพราะคนๆ นี้เป็นคนที่คาดไม่ถึง” ผู้กองกวินทร์ว่าเสียงเครียดๆ เรื่องนี้ผู้กองสองแฝดรู้กันแค่สองคน หากคืนนี้สืบจนรู้ความจริงแล้วจึงจะไปรายงานกับ ผบ.คเชนทร์และลูกทีมคนอื่นๆ เพื่อให้รับทราบต่อไป

“เขาเคยเป็นพวกเดียวกับเรามาก่อน”

“หมายความว่ายังไงพี่ซีล” เป็นพวกเดียวกันมาก่อน...หรือว่า...

“เขาเคยเป็นซีลที่มาประจำการที่นี่เหมือนกับพวกเราน่ะ แต่ไปๆ มาๆ ก็ไปเข้ากับพวกค้ายา แต่สาเหตุเป็นยังไงไว้เดี๋ยวค่อยไปถามอาเชนทร์ เรื่องนี้คิดว่าอาเชนทร์น่าจะรู้ดีเพราะงั้นพวกเราต้องระวังตัวกันเอาไว้ ในเมื่อเขาเคยเป็นพวกเรามาก่อนเขาย่อมรู้ดีว่าพวกเราทำงานกันยังไงในขณะที่พวกเราแทบไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย”

“ทำไมคุณพ่อไม่เคยบอกผม”

“นั่นแหละ พี่ก็อยากรู้เหมือนกัน ตอนอยู่ที่แม่สอดพี่เคยแอบออกไปหาข่าวที่ฝั่งพม่าแล้วได้เห็นหน้าของเขาพอดี เขาเคยเป็น...รุ่นพี่ที่พวกพี่เคารพแล้วก็เป็นครูฝึกตอนที่พวกพี่เข้าเรียนหลักสูตรซีล เขาเป็นรุ่นพี่ที่โอเคมากๆ เลยนะ พี่แปลกใจที่เห็นเขาไปอยู่กับพวกค้ายาที่ฝั่งพม่าก็เลยสืบเรื่องของเขาต่อจนได้รู้ว่าตอนนี้เขาถูกปลดออกจากราชการแล้ว ภารกิจของทีมเขาก็ไม่มีรายงานบันทึกเอาไว้เหมือน...อยู่ๆ ทีมของพวกเขาทั้งทีมก็หายสาบสูญไปดื้อๆ ไว้คืนนี้ถ้าเราได้เห็นหน้าเขาค่อยไปถามอาเชนทร์กันว่าเรื่องมันเป็นยังไง”

“เขาชื่ออะไร”

“กายยันต์...อดีตเรือเอกกายยันต์ โชติเจริญ” ชื่อนี้ผู้กองกวินทร์จำได้ดีเพราะอีกฝ่ายเป็นรุ่นพี่โรงเรียนนายเรือของตน แต่ไม่มีโอกาสได้เจอกันเพราะกายยันต์เป็นรุ่นพี่อยู่หลายปีและเรียนจบออกมาก่อนเขา ที่ผ่านมาก็เคยได้ยินแต่ชื่อและเพิ่งเคยเห็นหน้าก็ตอนที่เขากับผู้กองกรินทร์ไปเรียนหลักสูตรซีลนี่แหละ กายยันต์เป็นซีลที่แกร่งมากๆ คนหนึ่ง หากอยู่ข้างพวกเดียวกันก็จะนำมาซึ่งความสำเร็จของภารกิจ แต่หากไปอยู่กับฝ่ายตรงกันข้ามเขาก็จะเป็นศัตรูที่น่ากลัวมากๆ คนหนึ่ง เขาเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้วีรบุรุษไปอยู่ข้างเดียวกับผู้ร้ายได้ อำนาจและเงินทองหรอ...

แม้ข้ามโขงจะไม่ได้เรียนจบมาจากโรงเรียนนายเรือแต่เมื่อได้ขึ้นชื่อว่าเป็นทหารเรือแล้วเขาก็อดรู้สึกผิดหวังไม่ได้เมื่อรุ่นพี่ร่วมอุดมการณ์เลือกเส้นทางผิดๆ แบบนี้ แต่เขาก็เชื่อแหละว่าทุกๆ เรื่องที่เกิดขึ้นล้วนย่อมมีสาเหตุ แต่จะเป็นสาเหตุที่ดีหรือไม่ดีก็เป็นอีกเรื่อง

“เฮ้ยๆๆ” อยู่ๆ ผู้กองกวินทร์ก็สะดุ้งเอือกขึ้นมาขณะก้มลงไปล้างมือในแม่น้ำเพราะมือของเขาเลอะครีมเค้ก แต่ทว่าพอเขาจุ่มมือลงไปในน้ำก็ได้มีสิ่งมีชีวิตอย่างหนึ่งว่ายน้ำเข้ามาหาก่อนที่จะเลื้อยขึ้นมาบนเรือ สองแฝดรีบพากันถอยหนีไปอยู่อีกด้านของเรือจนเรือโคลงไปมาในขณะที่ข้ามโขงได้แต่มองงูตัวใหญ่ด้วยความอึ้งและทึ่ง

งูตัวใหญ่ลำตัวปกคลุมไปด้วยเกล็ดที่เป็นประกายแวววาวคล้ายเพชรหากแต่มีดวงตาสีแดงดูดุร้ายขดตัวและชูคอมองข้ามโขงอยู่ที่จุดกึ่งกลางเรือ ท่าทางแม้จะดูดุร้ายแต่ก็ไม่ได้มีท่าทีคุกคามแต่อย่างใด

“มาหาผมอีกแล้วหรอครับ”

“หา...” สองแฝดมองหน้ากันทันทีเมื่อเห็นข้ามโงพูดกับงูตัวที่ว่าราวกับรู้จักกันมาก่อน พวกตนรู้ดีว่าครอบครัวของข้ามโขงมีพญางูใหญ่คอยปกป้องดูแลอยู่ ที่เคยเห็นบ่อยๆ ก็คือลุงงูเจ้าประจำแต่สำหรับงูตัวนี้สองแฝดไม่เคยเห็นมาก่อนและไม่เคยเห็นงูที่มีเกล็ดสวยมากขนาดนี้

“ไม่ต้องกลัวพี่ เขามาดี” ข้ามโขงบอกกับพี่ชายทั้งสองก่อนที่จะยื่นมือมาหางูใหญ่เกล็ดเป็นประกายราวกับเพชร งูใหญ่ตัวนี้จึงเลื้อยขึ้นมาตามแขนของเขาก่อนจะรัดตัวของข้ามโขงเอาไว้อย่างหลวมๆ คล้ายกับการสวมกอดด้วยความคิดถึงและโหยหา ข้ามโขงจำได้ว่าเคยเห็นงูตัวนี้อยู่บ่อยๆ ตอนเด็กและตอนที่ครอบครัวของเขายังอยู่ที่หนองคาย แต่พอเขาไปประจำการที่สัตหีบเขาก็ไม่ได้เจองูตัวนี้อีก แต่งูตัวนี้เคยมาหาเขาที่แพของหน่วย นรข.มาก่อน มาตอนที่เขาอยู่คนเดียวคนอื่นๆ เลยไม่รู้และกล้องวงจรปิดก็จับภาพไม่ได้ งูตัวนี้ไม่เหมือนกับลุงงูที่อยู่กับเขามาตั้งแต่เกิด หากแต่งูตัวนี้กลับมาหาเขาพร้อมกับความอบอุ่น เขามีความสุขทุกครั้งเมื่องูตัวนี้มาหาเหมือนกับคนที่เขารอคอยมานานแสนนานเข้ามาหาอย่างไรอย่างนั้น

“อยากเป็นเขยบ้านผมต้องทำใจให้ชินกับงูหน่อยนะพี่” ผู้กองกวินทร์หน้าซีดขึ้นมา เมื่อเช้านี้เขาก็ถูกลุงงูเล่นงานมาหนักแล้วแล้วนี่ยังจะต้องมาเจอกับงูตัวใหม่อีกหรอเนี่ย หรือในอนาคตเขาจะได้ไปพลีชีพในท้องงูตัวใดตัวหนึ่งกัน

“เดี๋ยวพี่จะบอกแม่แก้มส่งเซรุ่มแก้พิษงูมาให้แกเยอะๆ นะ ไม่วันนี้ก็วันหน้าแกต้องโดนฉกแน่ๆ”

“เริ่มเห็นโลงศพรำไรแล้วพี่ซีล” สองแฝดกระซิบกันเบาๆ แล้วก็ทำหน้าแหยๆ เมื่อเห็นงูตัวใหญ่หยอกล้อเล่นกับข้ามโขง เหมือนงูตัวที่ว่านี้จะรักข้ามโขงมากเหลือเกินและงูตัวใหญ่นี้ก็ไม่ได้สนใจพวกเขาทั้งสองคนเลยแม้แต่น้อย

ยิ่งดึกค่อนคืนบรรยากาศก็ยิ่งเงียบเชียบ นายทหารหนุ่มทั้งสามก็ยังคงซุ่มเงียบอยู่บนเรือโดยที่ทหารหนุ่มคนที่อายุน้อยกว่ามีงูตัวใหญ่เลื้อยรัดตัวไม่ยอมหนีหายไปไหน พงหญ้าและกอไม้น้ำที่ขึ้นอยู่ริมฝั่งแม่น้ำและความมืดช่วยอำพรางเรือทั้งลำเอาไว้ได้อย่างแนบเนียนทำให้ชายกลุ่มใหญ่ที่อยู่บนฝั่งมองไม่เห็น ยิ่งชายกลุ่มใหญ่ที่ว่านี้ปรากฎตัวขึ้นทั้งสามหนุ่มที่อยู่บนเรือก็ยิ่งต้องเงียบและเงี่ยหูฟัง กล้องอินฟาเรด Night Vision ถูกยกขึ้นส่องเพื่อให้มองเห็นบรรยากาศในยามค่ำคืนได้ จากเท่าที่เห็นและประเมินสถานการณ์เหมือนชายกลุ่มใหญ่นี้กำลังทำการขนย้ายข้าวของกันอยู่ ซึ่งของที่ว่านี้เป็นก้อนพลาสติกทรงสีเหลี่ยมเหมือนกับห่อหุ้มอะไรเอาไว้ จากประสบการณ์ทำงานมาและเคยเห็นอยู่บ่อยๆ ก็พอจะเดาได้ว่าเป็นกัญชาอัดแท่ง พวกมันกำลังขนเอากัญชาที่ซุกซ่อนเอาไว้ขึ้นรถเพื่อขนย้ายไปไว้ที่อื่นคงเพราะเมื่อวานนี้เพิ่งจะมีการจับกุมพวกมันเลยกลัวโดนตามรอยเจอจึงต้องเปลี่ยนที่ซ่อนของ แม้ว่าตอนนี้จะกำลังมีการขนย้ายกัญชาเกิดขึ้นแต่นายทหารทั้งสามก็ไม่ได้ทำอะไรอื่นนอกจากเพียงแค่ซุ่มดูเพื่อหาตัวคนที่อยากเจอเท่านั้น ตราบใดที่การขนสิ่งผิดกฎหมายยังไม่ได้ล้ำเขตแดนประเทศไทยเข้าไปใครอยากจะขนอะไรจะทำอะไรก็ทำไปพวกเขาจะไม่ยุ่ง แต่ตราบใดที่ของผิดกฎหมายที่ว่าถูกขนส่งเข้ามาในเขตแดนของประเทศไทยแล้วพวกเขาก็จะต้องทำตามหน้าที่และจับกุมเอาไว้

หมับ!!! 

ผู้กองกวินทร์ยืนมือไปจับต้นแขนของพี่ชายเอาไว้แน่นเมื่อเขาหลุบตาลงมองรอบๆ ลำเรือแล้วเห็นดวงตาสีแดงดุดันเต็มไปหมด คล้ายกับว่าเจ้าของดวงตาสีแดงนี้กำลังล้อมเรือเอาไว้ หากว่าข้ามโขงไม่ยกมือขึ้นแตะปากและยื่นอีกมือไปสัมผัสลำตัวที่ปกคลุมไปด้วยเกล็ดที่เลื้อยล้อมเรือของพวกเขาเอาไว้ก็คงได้ขวัญหนีกระเจิงแน่ ผู้กองกวินทร์ก็ลืมนึกไปว่ามีเพื่อนร่วมงานเป็นลูกหลานพญานาค ฉี่จะราดอยู่แล้วเนี่ย

เหตุที่มีงูมาเลื้อยล้อมเรือเอาไว้ก็เพื่อช่วยป้องกันไม่ให้ผู้ที่อยู่บนฝั่งเข้ามาใกล้บริเวณที่ลำเรือแอบซ่อนอยู่ หากได้มีใครเผลอเดินเข้ามาใกล้ริมฝั่งน้ำคงได้โดนเล่นงานเป็นแน่แท้ สายลมที่พัดขึ้นมาจากแม่น้ำโขงพาให้พงหญ้าและกอไม้น้ำริมฝั่งลู่เอนไปมา มองเผินๆ คล้ายกับมีมือของใครไปจับเขย่าจนชายผมยาวรุงรังคนหนึ่งที่เดินคุมการขนย้ายกัญชาอัดแท่งอยู่สังเกตได้จึงเดินเข้ามาดู ด้วยในอดีตเคยฝึกหน่วยรบพิเศษมาก่อนและรู้ขั้นตอนการปฏิบัติงานเป็นอย่างดีและรู้ว่าอาจจะมีเจ้าหน้าที่แฝงตัวมาแอบซุ่มดูได้ทุกเมื่อ เพื่อไม่ให้ค้างคาสงสัยนอกจากจะชะเง้อดูแล้วก็ยังเอาไม้ยาวๆ มาแหวกพงหญ้าริมฝั่งดูด้วยพาให้คนที่แอบอยู่บนเรือแทบจะกลั้นหายใจไปตามๆ ตาม งูน้อยใหญ่ดวงตาสีแดงมุดหายลงไปใต้น้ำแล้วเลื้อยแหวกพงพญ้าไปปรากฎตัวให้ชายคนที่อยู่บนฝั่งเห็น

“อ้าว งูซั่นบ้อ ก็นึกว่าแม่นอีหยัง” (อ้าว งูหรอกหรอ ก็นึกว่าเป็นอะไรเสียอีก) ชายร่างผอมที่เดิมมาดูริมฝั่งด้วยว่าขึ้นพร้อมกับลดปืนลง ชายคนที่เอาไม้มาแหวกพงหญ้าก็เลยพยักหน้าบอกให้ลูกน้องกลับไปคุมการขนกัญชาอัดแท่งต่อส่วนตัวเองก็ยังคงมองดูงูสองสามตัวในน้ำด้วยความสงสัย เขาทำงานอยู่กับแม่น้ำโขงมานานไม่ยักเคยเห็นงูออกมาเล่นน้ำแบบนี้

รอยยิ้มของกายยันต์กระตุกขึ้นที่มุมปาก ไม่ได้คิดติดใจกับเรื่องงูและพงหญ้าที่เอนลู่ไหวอีก เขายกนาฬิกาขึ้นดูเวลาแล้วก็ถอยกลับไปคุมการขนกัญชาอัดแท่งอีกครั้งโดยไม่รู้เลยว่าสิ่งที่งูพยายามปกป้องและมีพงหญ้าบดบังนั้นคือนายทหารสามคนที่มาแอบซุ่มดูพวกเขาอยู่

“ชัดเลยพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรงหลังจากที่นอนราบอยู่กับท้องเรือมานานนับสามชั่วโมงได้ และตอนนี้การขนย้ายกัญชาอัดแท่งก็เสร็จสิ้นจนไม่มีใครอยู่บริเวณนี้อีกแล้ว เมื่อรอจนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ยังจุดนี้ทุกคนก็เริ่มขยับตัวแม้แต่งูตัวที่รัดข้ามโขงอยู่ก็ด้วย ผู้กองกรินทร์เองก็กดภาพจากกล้องที่แอบถ่ายดู ส่วนข้ามโขงก็ยื่นกล้องอีกตัวที่ถ่ายคลิปเอาไว้มายื่นให้

“ ใช่กายยันต์มั้ยพี่”

ทั้งสองแฝดหันมามองหน้ากันอีกครั้งก่อนจะพยักหน้าตอบข้ามโขงไป พวกเขาไม่มีทางจำผิดหรอก ตอนนี้สิ่งที่เคยสงสัยได้คลี่คลายแล้ว ผู้กองกายยันต์ อดีตหน่วยซีลที่เคยมาประจำการที่นครพนมและได้ไปเข้าร่วมกับขบวนการค้ายาเสพติดคือคนๆ เดียวกับคนที่ผู้กองกรินทร์เคยเห็นที่แม่สอด งานหินที่หินอยู่แล้วกลับดูหินยิ่งกว่าเดิมเมื่อฝ่ายตรงข้ามมีคนที่รู้ขั้นตอนการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่เป็นพวกอยู่ด้วย

ผบ.คเชนทร์ชักสีหน้าเครียดขึ้นมาเพียงแค่ครู่เดียวก็กลับมาเรียบเฉยอีกครั้งเมื่อผู้กองสองแฝดเอาเรื่องนี้มาถามขณะประชุมทีม ภาพของกายยันต์ถูกฉายขึ้นจอโปรเจคเตอร์ พันจ่าพรต จ่านพดล จ่าขวัญชัยและจ่าชาลีต่างก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ทุกคนรู้เพียงแค่ว่ามีซีลมาประจำการที่นี่อยู่หลายทีมแล้วแต่ก็ไม่รู้ว่าจะมีบางคนคิดทรยศพวกเดียวกันเอง

“หลังจากที่คืนนั้นพวกผมไปแอบซุ่มดูกันมาเราก็ดักซุ่มดูอีกสองคืนจนแน่ใจครับว่าชายคนนี้คืออดีตเรือเอกกายยันต์จริงๆ เมื่อหลายปีก่อนทีมซีลของเขาเคยมาประจำการที่นี่แล้วมันเกิดอะไรขึ้นหรอครับ ทำไมเขาถึงย้ายข้างได้ จากเท่าที่ผมรู้จักมาเขาเป็นคนที่มีอุดมการณ์หนักแน่นมั่นคงมากเลยไม่ใช่หรอครับ”

“เรื่องบางเรื่องมันก็พูดยาก” ผบ.คเชนทร์ถอนหายใจออกมาเมื่อยามนึกถึงภารกิจเมื่อหลายปีก่อน กายยันต์เป็นซีลรุ่นสุดท้ายที่เขาไปเป็นครูฝึกพิเศษฝึกให้ด้วยตัวเอง กายยันต์มีเขาเป็นไอดอลและอยากลงมาประจำการที่นี่ และกายยันต์ได้ศึกษาคดีการกวาดล้างยาเสพติดในอดีตมาทุกคดีโดยเฉพาะคดีทลายแก๊งค้ายาเสพติดคดีใหญ่ที่ ผบ.คเชนทร์กับรองกรันณ์เคยร่วมกันกวาดล้างมาเมื่อสมัยก่อน เขาศึกษาแผนการรบและยุทธวิธีต่างๆ ราวกับว่าเกิดทันเหตุการณ์ในช่วงนั้น ผบ.คเชนทร์เองก็ภูมิใจที่ลูกศิษย์คนนี้มันหน่วยก้านดี คิดดี เอาดีจนกระทั่ง...

“ในภารกิจสุดท้ายทีมของกายยันต์ไม่มีใครรอดชีวิต บางคนเชื่อว่าเป็นแผนลวงของคนร้ายที่ลวงทีมของเขาไปจัดการ แต่ก็มีบางคนเชื่อว่าเป็นเพราะกายยันต์หักหลังทีมแล้วลวงทีมของตัวเองไปเป็นเหยื่อ ภารกิจครั้งนั้นล้มเหลว ไม่มีรายงานภารกิจ ทุกๆ อย่างถูกเก็บเป็นความลับ ตอนแรกทุกคนก็เข้าใจว่ากายยันต์ตายไปพร้อมๆ กับทุกคนในทีมจนกระทั่ง...เขาปรากฎตัวอีกครั้งในฐานะสมาชิกของฝ่ายตรงข้าม ผมเคยเจอเขาและขอให้เขากลับมามอบตัวแล้วอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในภารกิจสุดท้าย แต่...เขาถล่ำลึกจนกู่ไม่กลับแล้วและไม่คิดว่าผมเป็นเจ้านายหรือเป็นครูของเขาอีกต่อไป กายยันต์คนนี้ไม่ใช่พวกของเรา ไม่ใช่พี่น้องทหารเรือของเราอีกต่อไปแล้ว” ผบ.คเชนทร์ตอบผู้กองกรินทร์รวมถึงเล่าเรื่องในอดีตให้ทุกคนในทีมอัลฟาฟัง

“แล้วทำไมถึงไม่มีใครบอกเราเรื่องนี้ตั้งแต่แรกล่ะครับ นี่ก็ทำงานกันมาเป็นเดือนๆ แล้ว ถ้าพี่ซีลไปบังเอิญไปเจอกายยันต์ที่แม่สอดพวกเราจะรู้เรื่องนี้มั้ย”

“เพราะมันไม่จำเป็นต้องบอกไง” ไอ้แฝดน้องนี่มันเริ่มจะโวยวายตามนิสัยของมันแล้ว ผบ.คเชนทร์ล่ะอยากจะทุบหัวมันนัก หายหัวไปทำงานตั้งหลายวันพอกลับมาก็มาจ้องเขาแบบกวนตีนๆ เหมือนกับที่พ่อของมันชอบทำ

“บอกไปแล้วจะยังไง ตอนนี้กายยันต์ก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนร้าย สิ่งที่เราต้องปฏิบัติต่อกายยันต์คือต้องปฏิบัติในฐานะของเจ้าหน้าที่กับคนร้าย กายยันต์ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นครูฝึกของผู้กองทั้งสองมาก่อน ถามหน่อยว่าในฐานะของศิษย์จะกล้าล้างครูตัวเองมั้ย ตอนนี้กายยันต์ไม่ใช่ครู ไม่ใช่รุ่นพี่แต่เขาคือคนร้ายแล้วถ้าต้องเผชิญหน้ากันเมื่อไหร่เขาก็พร้อมที่จะฆ่าผู้กองได้ทุกเมื่อ ลืมผู้กองกายยันต์คนเดิมไปซะเพราะเขาตายไปตั้งนานแล้ว แต่คนที่ยังอยู่ตอนนี้มันเป็นคนร้ายเต็มตัวและเป็นคนร้ายที่รู้เรื่องภายในของพวกเราเป็นอย่างดีด้วย ที่ผมไม่อยากบอกเรื่องนี้ตั้งแต่แรกก็เพราะกลัวว่าความสัมพันธ์ในอดีตมันจะทำให้จิตใจของผู้กองไม่หนักแน่นพอ ผมถามหน่อย ถ้าตอนนี้กายยันต์มายืนอยู่ตรงหน้าผู้กอง เล็งปืนใส่หัวผู้กอง ผู้กองจะกล้าฆ่าเขามั้ย”

“...” ผู้กองกวินทร์หันไปมองหน้ากันกับพี่ชาย คนมันเคยรู้จักกันมาก่อนมันก็ต้องมีลังเลกันบ้าง

“งั้นถามใหม่ ถ้าผมเป็นคนร้ายที่ต้องถูกวิสามัญ ผู้กองจะกล้าฆ่าผมมั้ย” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์จ้องหน้าผู้กองกวินทร์นิ่ง แม้จะเข้มแข็งและกล้าหาญอย่างไรแต่ผู้กองกวินทร์ก็ไม่กล้าจ้องกลับด้วยเคารพ ผบ.คเชนทร์ไม่ต่างจากพ่อบังเกิดเกล้า ไหนจะกำลังได้มาเป็นพ่อตากับลูกเขยกันอีก “ว่ายังไง ผู้กองกล้าฆ่าผมมั้ย”

“...ผมเคารพท่านเหมือนพ่อแท้ๆ ของผม ต่อให้สมมติท่านจะทำผิดร้ายแรงมากแค่ไหนผมก็ลงมือกับท่านไม่ได้ครับ”

“ทีนี้เข้าใจรึยังว่าทำไมผมถึงไม่บอกเรื่องกายยันต์”

“แต่ซักวันผมก็ต้องรู้อยู่ดีไม่ใช่หรอครับ”

“ใช่ แต่จะเป็นการรู้หลังจากที่สืบมาหมดแล้วว่าวีรกรรมของกายยันต์เคยทำชั่วอะไรเอาไว้บ้าง แล้วความชั่วเหล่านั้นมันก็จะทำให้ผู้กองตัดสินใจปฏิบัติต่ออีกฝ่ายได้ง่ายขึ้น” สิ่งที่ ผบ.คเชนทร์บอกแฝงไปด้วยคำสอน ถึงฝีมือการทำงานของผู้กองสองแฝดและทีมอัลฟาจะล้ำเลิศและแกร่งมากเทียบเท่ากายยันต์ได้และคงมีแค่ทีมอัลฟาเท่านั้นที่รับมือกับกายยันต์ได้จริงๆ แต่ ผบ.คเชนทร์ก็เชื่อว่าอย่างไรแล้วระหว่างลูกศิษย์กับครูฝึกมันก็ยังมีความเคารพนพนอบกันอยู่ ผู้กองกวินทร์เห็นเป็นคนแบบนี้แต่ลึกๆ ในหัวใจแล้วก็มีความอ่อนโยนเหมือนกับผู้เป็นแม่ ต่างจากผู้กองกรินทร์ที่จะห่ามและแข็งกระด้างได้พ่อ เขาไม่อยากให้ผู้กองกวินทร์พลาดท่ากายยันต์ ในบรรดานายทหารหน่วยรบพิเศษที่เขาเคยฝึกสอนยุทธวิธีทางการทหารให้นอกกายกายยันต์ก็มีเพียงแค่สองแฝดคู่นี้เท่านั้นที่เข้าตาเขาที่สุด แม้ว่าเขาจะไม่ได้ฝึกสอนสองแฝดเองกับมือแต่สองแฝดก็ได้วิชาจากรองกรันณ์ผู้เป็นพ่อมาเยอะ เขาเชื่อมั่นในฝีมือของสองแฝดมากและเชื่อว่าสองแฝดจะไม่มีวันเดินทางผิดเหมือนกับกายยันต์ผู้เป็นรุ่นพี่และครูฝึกเด็ดขาด

“แต่ไม่ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเคยเป็นใครมาก่อนก็ตาม ในเมื่อตอนนี้เขาเลือกที่อยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเราและเป็นภัยต่อเรา ต่อประเทศชาติ ฉะนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากันก็อย่าได้ลังเลหรือเกรงใจกัน เคยปฏิบัติกับคนร้ายรายอื่นๆ ยังไงก็ให้ทำแบบนั้นต่อไป ในเมื่อเขาไม่คิดว่าเราคือเพื่อนพี่น้องของเขา เขาก็ไม่ใช่เพื่อนพี่น้องของเราเหมือนกัน”

ทุกคนในทีมอัลฟาหันมามองหน้ากันอีกครั้งเมื่อได้ฟัง ผบ.คเชนทร์ว่าและคิดกันได้ว่าในเมื่อเพื่อนมันไม่รักดีพวกเขาก็จะต้องสั่งสอน ถ้าเพื่อนพี่น้องมันออกนอกลู่นอกทางมันก็ต้องเตือนสติกันและเมื่อต้องเผชิญหน้ากันมันก็ต้องจัดการให้เด็ดขาด ในเมื่อ ผบ.คเชนทร์พูดเองแบบนี้แล้วพวกเขาก็จะลุยต่ออย่างไม่สนใครหน้าไหนอีก แม้ว่าคนๆ นั้นจะเคยมีอุดมการณ์เดียวกับพวกเขาก็ตาม

เพลงพิณได้แต่ชะเง้อมองเข้าไปห้องประชุมของหน่วย นรข.เมื่อรู้ว่าขณะนี้ทีมอัลฟากำลังเข้าประชุมอยู่กับพ่อของเธอ หญิงสาวกอดแมวตัวอ้วนที่วันนี้ใส่ชุดกระโปรงสีชมพูสวยเอาไว้แนบอก ตอนนี้ครบกำหนดสามวันแล้ว สามวันที่พ่อของเธอห้ามเธอกับผู้กองกวินทร์เจอกันเพื่อเป็นการลงโทษเรื่องของคืนก่อน เธอก็รู้แหละว่าพ่อคงไม่อยากให้เธอกับผู้กองกวินทร์เกินเลยกันไปไกล พ่อก็เพียงแค่หวังดีเธอจึงยอมรับในการถูกลงโทษครั้งนี้ แต่ว่า...สามวันมานี้เธออดยอมรับไม่ได้จริงๆ ว่าเธอคิดถึงผู้กองกวินทร์มาก เขากับพี่ชายของเธอหายตัวไปทำงานอยู่หลายวันและไม่ได้กลับมาที่สถานีเรือเลย ติดต่อก็ไม่ได้เพราะเท่าที่รู้มาเขาอยู่ในป่าทึบทางฝั่งประเทศลาว เหมือนกำลังซุ่มสืบดูอะไรบางอย่างและสัญญาณไม่ค่อยมีจึงติดต่อกันลำบาก แต่ว่าวันนี้...วันนี้เขากลับมาที่สถานีเรือแล้วและกำลังประชุมงานอยู่กับพ่อของเธอ หากประชุมเสร็จแล้วเธอก็คงจะได้เจอเขา ได้เห็นหน้ากันในรอบหลายวัน...

“แต่งชุดสวยมาอวดคุณพ่อเลยนะ” เธอก้มลงมาพูดกับแมวตัวอ้วนราวกับลูกน้อยที่อุ้มมารอสามีกลับจากทำงาน วันนี้เขาเพิ่งกลับมาที่สถานีเรือและคืนนี้คงจะไม่ได้ออกไปไหนอีก งั้นเย็นนี้เธอกับเขาคงได้กินมื้อเย็นด้วยกัน

“โอ้โห วันนี้แต่งตัวมาซะสวยเชียว” หัวหน้าดนัยที่เพิ่งกลับมาจากข้างนอกเดินเข้ามาทักเมื่อเห็นเพลงพิณอยู่ที่บริเวณหน้าห้องประชุมของหน่วยพอดี ที่ชมว่าแต่งตัวมาสวยนั้นเขาพูดแซวแมวอ้วนของเธอหากแต่ในใจนั้นเขากลับชมเธอมากกว่า เพลงพิณเป็นคนที่แต่งชุดพื้นเมืองได้สวยมาก ทั้งผ้าซิ่นไหมที่ใส่แบบจีบหน้านางแล้วก็ครอปตัวสวยอวดผิวกายขาวผุดผ่องและรูปร่างบอบบางแสนสวย เป็นคนสวยที่มองได้ไม่มีเบื่อจริงๆ

“แต่งสวยมารอพ่อเรนเจอร์ของเขาค่ะ” เพลงพิณหันมาตอบ พยายามพูดยืนยันในความสัมพันธ์ของเธอกับผู้กองกวินทร์ให้หัวหน้าดนัยได้เข้าใจเสียที ตลอดหลายวันมานี้เธอรู้สึกอึดอัดมากๆ พอรู้ว่าเธอกับผู้กองกวินทร์ต้องห่างกันเขาก็พยายามเข้ามาแทรกกลางตลอด ตอนพักกลางวันก็หอบหิ้วของกินมากมายไปฝากเธอที่ร้านผ้าไหม ไปนั่งเฝ้าตอนที่เธอต่อท่ารำอยู่กับอาร์ตี้ เขารุกหนักมากจนเธออึดอัดและรู้สึกไม่อยากออกจากบ้านไปไหน ไม่อยากเจอเขา ไม่อยากมาที่สถานีเรือเลยแม้แต่น้อย นี่ยังดีที่เธอมีอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำอยู่ด้วยตลอดทุกคนก็เลยช่วยกันหัวหน้าดนัยออกห่างให้ เธอว่าความสัมพันธ์ของเธอกับผู้กองกวินทร์ก็ชัดเจนมากแล้วนะแต่ทำไมหัวหน้าดนัยถึงยังไม่เข้าใจเสียที

“ผู้กองกวินทร์กลับมาแล้วหรอครับ”

“ค่ะ น้องเพลงกำลังรอพี่เรนเจอร์อยู่ เดี๋ยวคงประชุมกันเสร็จแล้ว”

กลับมาเร็วจังวุ้ยไอ้หมอนี่ หัวหน้าดนัยมองไปยังห้องประชุม ช่วงที่ผู้กองกวินทร์ไม่อยู่เขารู้สึกว่าสถานีเรือดูน่าอยู่กว่านี้เยอะ ไม่ต้องมาเห็นหน้ากวนๆ ของอีกฝ่ายแล้วรู้สึกหายใจหายคอได้คล่องมาก ผู้กองกวินทร์กลับมาแบบนี้งั้นต่อไปเขาก็คงจะหาโอกาสเข้าใกล้เพลงพิณไม่ได้อีก

“ผู้กองกวินทร์กลับมาแบบนี้ต่อไปพี่คงมาหาน้องเพลงไม่ได้อีกแล้วใช่มั้ยครับ”

“คะ” นี่เขาคงจะไม่เข้าใจจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย เขาไม่ควรมาหาเธอตั้งแต่แรกแล้ว “หัวหน้าหมายความว่ายังไงคะ”

“น้องเพลงดูไม่ออกหรอครับว่าพี่รู้สึกยังไงกับน้องเพลง ไม่รู้หรอครับว่าพี่พยายามจะเข้าหา...”

“น้องเพลงทราบค่ะ” คราวนี้น้ำเสียงของเพลงพิณฟังดูแข็งขึ้น ดวงตาคู่หวานสวยจ้องหัวหน้าดนัยแบบไม่กระพริบ เธอไม่ใช่สาวหวานที่จะอ่อนต่อโลกได้ขนาดนั้น หากสิ่งไหนที่มันจะเป็นการปกป้องตัวเธอเองและสิทธิ์ของเธอเธอก็จะทำ เหมือนอย่างครั้งนี้ก็ด้วย เธอเองก็อยากจะพูดเรื่องนี้กับหัวหน้าดนัยตรงๆ มานานแล้วแต่ก็ไม่สบโอกาสจนกระทั่งที่ตอนนี้อีกฝ่ายเป็นคนเปิดประเด็นขึ้นมาก่อน

“น้องเพลงไม่ได้ไร้เดียงสาที่จะไม่รู้ว่าหัวหน้ากำลังจะทำอะไร แต่ที่น้องเพลงไม่พูดก็เพราะน้องเพลงอยากถนอมน้ำใจของหัวหน้าเอาไว้ อยากให้เกียรติหัวหน้าที่เป็นถึงผู้หลักผู้ใหญ่ของทางสถานีเรือ เป็นลูกน้องที่คุณพ่อชื่นชม เป็นผู้บังคับบัญชาที่ดีของลูกน้องทุกคนและน้องเพลงนับถือหัวหน้าในฐานะของผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่ง...น้องเพลงไม่เคยคิดกับหัวหน้าไปมากกว่านั้นและก็จะไม่มีวันคิดด้วยค่ะ” หัวหน้าดนัยรู้สึกว่าดวงตาคู่สวยที่จ้องมองตนนั้นดูมีอำนาจบางอย่างที่เขาไม่อาจสู้ได้และไม่กล้ามองตากลับ

“...พี่เพียงแค่มีความรู้สึกดีๆ ให้”

“ถ้าเป็นความรู้สึกดีๆ ของมิตรภาพที่ดีน้องเพลงยินดีรับเอาไว้ค่ะ แต่ถ้าจะหมายถึงความรู้สึกดีๆ ระหว่างชายหญิงน้องเพลงไม่ขอรับเอาไว้...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์มากแล้วน้องเพลงก็จะซื่อสัตย์ มั่นคงในความรักที่มีต่อพี่เรนเจอร์ ต่อให้จะมีผู้ชายคนอื่นที่ดีกว่าพี่เรนเจอร์เข้ามาหาน้องเพลงก็จะมองเพียงแค่พี่เรนเจอร์ของน้องเพลงคนเดียว ถึงตอนนี้เราจะยังไม่ได้แต่งงานกันแต่ความสัมพันธ์ของเราผู้ใหญ่ก็รับรู้มาโดยตลอด หากหัวหน้ารู้จักน้องเพลงดีหัวหน้าจะทราบค่ะว่าน้องเพลงยึดมั่นในสัจจะและศีลธรรมมากแค่ไหนโดยเฉพาะ...ศีลข้อสาม”

นี่เป็นครั้งแรกที่หัวหน้าดนัยได้ยินเพลงพิณพูดประโยคยาวๆ ออกมา ปกติเธอจะเป็นคนพูดร้อย เรียบร้อยและแทบไม่เคยพูดเสียงแข็งแบบนี้มาก่อน แล้วสิ่งที่เธอพูดมามันก็ทำให้เขาพูดอะไรต่อไม่ออก เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้ ถึงภายนอกเธอจะดูอ่อนหวานมากแค่ไหนหากแต่ภายในกลับมีความเข้มแข็งซ่อนเอาไว้และไม่ได้ดูหัวอ่อนเหมือนอย่างที่เขาคิดในตอนแรก

“พี่ไม่มีโอกาสเลยใช่มั้ยครับ”

“ไม่มีค่ะ ชีวิตนี้น้องเพลงยกให้พี่เรนเจอร์ไปแล้ว สมมติว่าในอนาคตน้องเพลงกับพี่เรนเจอร์อาจไปกันไม่รอดน้องเพลงก็จะไม่ยอมมีใครใหม่อีก หัวหน้าช่วยเข้าใจในสิ่งที่น้องเพลงต้องการจะบอกด้วยเถอะนะคะ หัวหน้าเป็นคนดี น้องเพลงไม่อยากจะรู้สึกไม่ดีกับหัวหน้า น้องเพลงยังอยากเคารพหัวหน้าในฐานะของผู้หลักผู้ใหญ่คนหนึ่งอยู่นะคะ”

ยิ่งได้ยินแบบนี้หัวหน้าดนัยก็ยิ่งพูดไม่ออก เขายิ้มออกมาอย่างกล้ำกลืนและฉงลในชีวิตของตัวเองนัก เขามีพร้อมในทุกอย่างทั้งหน้าที่การงานและบริวารแต่...สิ่งเดียวที่เขาไม่มีก็คือความรัก ความรักที่เขาเป็นคนเลือกเอง...ไม่ใช่รักที่จำยอมเพราะคำว่า รับผิดชอบ...

“พี่คงไม่มีวาสนาจะเจอกับความรักจริงๆ” เขารักเพลงพิณ อยากมีโอกาสได้ช่วงชิงหัวใจของเธอบ้าง เขาก็เพียงแค่อยากมีความรักกับคนที่เขารักจริงๆ ก็เท่านั้น น่าอิจฉาผู้กองกวินทร์เหลือเกินที่จะได้ใช้ชีวิตอยู่กับผู้หญิงที่ตัวเองรักแบบนี้

“น้องเพลงเชื่อนะคะว่าซักวันหัวหน้าก็คงได้เจอกับรักแท้” เพลงพิณยิ้มให้เขาอย่างจริงใจและเธอก็หวังเช่นนั้นจริงๆ หวังให้ดนัยได้เจอกับความรักที่เขาปรารถนา ความรักที่ไม่ผิดศีลธรรม...

“พี่เองก็หวังอย่างนั้นครับ” เขาเดินเข้ามาหาเพลงพิณจนใกล้ก่อนจะยื่นมือมาลูบขนของแมวตัวอ้วนเบาๆ ถึงเขาจะหน้าด้านมาจีบแฟนของคนอื่นแต่ก็ไม่ถึงกับด้านพอที่จะดันทุรังต่อเมื่อฝ่ายหญิงพูดออกมาตรงๆ แบบนี้และนึกตำหนิที่ตัวเองกล้ามาพูดขอความรักจากเพลงพิณ หัวใจของเธอช่างมั่นคงต่อคนรักเหลือเกิน เขาชื่นชมหัวใจของเธอนักแต่ก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอช่างแสนดีและสูงส่งกว่าที่จะมาลงเอยกับไอ้กะล่อนอย่างผู้กองกวินทร์ ถึงเขาจะไม่ได้หัวใจของเธอมาครองแต่เขาก็อยากให้เธอได้ลงเอยกับผู้ชายที่ดีกว่าผู้กองกวินทร์ หากสักวันผู้กองกวินทร์ทำให้ผู้หญิงดีๆ คนนี้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจล่ะก็เขาไม่ยอมแน่ๆ

“น้องเพลงเล่นพูดขนาดนี้ถ้าพี่ยังฝืนต่อก็คงหน้าด้านสุดๆ แล้ว...ที่ผ่านมาถ้าพี่ทำให้น้องเพลงต้องอึดอัดพี่ขอโทษนะครับ ถึงพี่จะทำให้น้องเพลงรักพี่ไม่ได้แต่ขอแค่น้องเพลงไม่เกลียดพี่พี่ก็พอใจแล้ว”

“ขอบคุณนะคะหัวหน้าที่เข้าใจน้องเพลง” เพลงพิณกับหัวหน้าดนัยยิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ หัวหน้าดนัยไม่ใช่คนเลวร้ายและเขามีเหตุผล มีความเป็นผู้ใหญ่มากพอ เพลงพิณดีใจนักที่เขาเข้าใจเธอเสียทีและเธอก็ไม่ได้เสียความรู้สึกกับเขา เธอก็ยังให้ความเคารพเขาอยู่เหมือนเดิม เช่นเดียวกับที่หัวหน้าดนัยเองก็ยอมพ่ายแพ้ให้กับเธอ เขายังอยากเป็นคนดีในสายตาของเธออยู่ เขาไม่อยากให้เธอเกลียดขี้หน้าเขา ในเมื่อเป็นคนรักไม่ได้ก็ขอแค่อย่าให้มิตรภาพที่ดีต้องพังทลายไป

ตอนนี้ทั้งเพลงพิณและหัวหน้าดนัยต่างก็เข้าใจกันแล้ว หากแต่หญิงสาวอีกคนกลับยังไม่เข้าใจเมื่อเธอไม่รู้ว่าคนทั้งสองพูดคุยกันด้วยเรื่องอะไร เธอรู้เพียงแค่ว่าหัวหน้าดนัยและเพลงพิณยืนพูดคุยกันอยู่นานสองนานและยิ้มให้กัน มิราขับรถตามหัวหน้าดนัยเข้ามาในสถานีเรือตั้งแต่แรกแล้ว พอเห็นหัวหน้าดนัยเดินเข้าไปพูดคุยกับเพลงพิณเธอก็แอบซุ่มดูอยู่ในรถจนกระทั่งเห็นหัวหน้าดนัยเข้าไปลูบขนแมวสีขาวตัวที่เพลงพิณกำลังอุ้มอยู่แล้วยังหยอกล้อเล่นกับแมวตัวนั้นโดยมีเพลงพิณยืนยิ้มหวานๆ อยู่ข้างๆ หลายวันมานี้เธอแอบตามดูคนทั้งสองจนมั่นใจแล้วว่าผู้หญิงที่หัวหน้าดนัยติดพันอยู่ก็คือเพลงพิณคนนี้จริงๆ ทั้งตามไปเฝ้าถึงร้านผ้าไหม แวะเวียนไปหาไม่เคยขาด คนไม่ได้คิดอะไรต่อกันเขาไม่ทำแบบนี้หรอก ผู้หญิงคนนี้หรือก็หน้าด้าน เป็นถึงลูกสาวคนใหญ่คนโตกลับคิดจะมาแย่งสามีของคนอื่น

“จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย!!!” มิราตบมือกับพวงมาลัยรถก่อนจะเดินลงจากรถไปพร้อมกับกระเป๋าถือ ความห่างเหินที่หัวหน้าดนัยมีต่อเธอและมองเธอเป็นของตายทำให้มิราที่คิดว่าจะอดทนได้ตอนนี้หมดความอดทนแล้ว เธอรู้นิสัยของสามีดี เขาเป็นคนชอบคนสวย เพลงพิณสวยอย่างกับนางฟ้านางสวรรค์แบบนี้คงจะหลงมันหนักล่ะสิท่า อยากรู้นักว่าถ้ามันหมดสวยแล้วสามีของเธอยังจะไปติดพันอยู่อีกมั้ย

มิราเดินอย่างรวดเร็วเข้าไปหาหัวหน้าดนัยและเพลงพิณ และไม่พูดพร่ำอะไรให้มากเมื่อพิษรักแรงหึงมันทำให้สติของมิราขาดหายไป

“อีตัวดี!!! มึงกล้าดียังไงมายุ่งกับผัวกู!!!”

“มิราอย่า!!!”

ควับ!!!

หัวหน้าดนัยรีบปัดมือของมิราออกได้อย่างทันท่วงทีเมื่อมิราตั้งใจจะตบเพลงพิณ แต่ถึงหัวหน้าดนัยจะปัดได้ทันแต่ปลายนิ้วของมิราก็ยังเฉียดแก้มของเพลงพิณไปทำให้หญิงสาวตกใจสุดขีดก่อนจะรีบถอยหนีแล้วมองมิราอย่างตื่นๆ ส่วนมิราเองก็พยายามจะเข้ามาตบเพลงพิณอีกจนหัวหน้าดนัยต้องรีบกันเอาไว้

“อีหน้าด้าน มึงมาแย่งผัวกูทำไม หน้าตาก็ดีไม่มีปัญญาหาผัวเองรึไง ไม่รู้รึไงว่าเขามีลูกมีเมียแล้ว!!!”

เพลงพิณหันมามองหน้าหัวหน้าดนัยทั้งงงและตกใจ ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน แล้วไปแย่งสามีอะไร...

“มิราหยุดเดี๋ยวนี้นะ นี่มาที่นี่ได้ยังไง กลับบ้านไปเดี๋ยวนี้”

“ไม่!!!” มิราแผดเสียงกลับ “ถ้ามิราไม่ตามมาถึงที่นี่จะรู้มั้ยว่าพี่กำลังสวมเขาให้มิราอยู่ แกเองก็เหมือนกัน ไม่รู้หรอว่าพี่ดนัยเป็นผัวฉัน เราแต่งงานกัน จดทะเบียนสมรสกันจนมีลูกด้วยกันแล้วแกก็ยังจะมายุ่งกับผัวฉันอีกหรอ” เสียงของมิราแผดไปไกลทำให้ผู้คนที่อยู่บริเวณนั้นพากันหันมามอง เพลงพิณหน้าซีดไปหมดแล้วมองหัวหน้าดนัยอย่างไม่อยากจะเชื่อ นี่เขามีลูกมีเมียแล้วอย่างนั้นหรอ...มีลูกมีเมียแล้วแต่ก็ยังมาทำเจ้าชู้ใส่เธอ...เพลงพิณรู้สึกเจ็บใจนัก ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มีใจตอบหัวหน้าดนัยและวางตัวดีเสมอแต่เธอก็รู้สึกเหมือนกับถูกหลอก นี่ดีแค่ไหนที่เธอไม่ได้คิดจะเล่นด้วย ดีแค่ไหนที่เธอมีคนรักของเธออยู่แล้ว ดีแค่ไหนที่เธอไม่ยอมให้หัวหน้าดนัยได้เข้าใกล้เลย ถ้าแม้ว่าเธอพลาดไปซักนิดไม่ต้องกลายไปเป็นเมียน้อยคนอื่นเลยหรอ

“ฉันไม่ได้แย่งสามีของใครคุณคงเข้าใจผิดไปแล้ว ฉันกับหัวหน้าดนัยเราไม่เป็นอะไรกันนะคะ”

“ใช่ น้องเพลงเขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย กลับบ้านไปซะมิรา” ไม่เพียงแต่ไล่มิรากลับแต่หัวหน้าดนัยยังเผลอผลักมิราออกไปจนหญิงสาวซวนเซล้มลงไปกับพื้น และนี่ก็ยิ่งทำให้มิราโกรธมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อเข้าใจว่าสามีทำร้ายตนเพื่อปกป้องผู้หญิงคนอื่น ความเจ็บแค้นและอารมณ์หึงหวงของผู้หญิงทำให้มิราไม่คิดเกรงกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว พอเธอลุกขึ้นได้ก็หยิบขวดแก้วที่ทิชากรเคยให้ออกมาจากกระเป๋า และของสิ่งนี้ก็ทำให้ทุกคนที่เห็นเหตุการณ์เดาได้ไม่ยากว่าคืออะไรเช่นเดียวกับเพลงพิณเมื่อเธอได้แต่กอดแมวอ้วนเอาไว้แน่นแล้วเดินถอยหลังหนี

“สวยนักใช่มั้ยมึง สวยนักใช่มั้ย!!!”

“มิรา อย่านะ!!!” หัวหน้าดนัยพยายามเข้าไปล็อกตัวมิราเอาไว้ แต่มิราก็หลบแล้วสาดของเหลวที่อยู่ในขวดออกไปทางเพลงพิณในทันทีในขณะที่เพลงพิณไม่ทันได้ตั้งตัว หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบใจเสียไปหมดเมื่อคิดว่าตนอาจจะไม่รอดแล้วแน่ๆ จะถอยหนีก็ไม่ทันแล้วแขนเล็กๆ ข้างหนึ่งจึงรีบยกขึ้นมาป้องตัวอย่างอัตโนมัติ แต่ทันใดนั้นก็ได้มีใครคนหนึ่งเข้ามาดึงเอาตัวของเธอไปหา เขากอดเธอเอาไว้แน่นพร้อมกับเอาตัวมาบังต่างโล่ให้กับเธอ

ซ่า!!! ฟู!!!

เสียงน้ำกรดกัดพื้นปูนพร้อมกับควันและกลิ่นแสบจมูกที่โชยขึ้น ผู้กองกวินทร์กอดเพลงพิณเอาไว้แนบอกเมื่อเสียงของมิราที่แผดขึ้นก่อนหน้านี้ทำให้เขากับทุกคนในทีมอัลฟาที่เพิ่งประชุมเสร็จรีบพากันออกมาดู หัวใจของเขาหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาไม่รู้ว่าเขาวิ่งเข้ามาทันได้ยังไง แค่เห็นสิ่งที่มิราถือเอาไว้เขาก็รู้แล้วว่าจะเกิดอะไรขึ้นจึงต้องรีบวิ่งเข้ามาหาน้องเพลงของเขา นี่เขาช่วยเธอทันใช่มั้ย เขาช่วยน้องงูน้อยของเขาเอาไว้ได้ทันใช่มั้ย

“พี่เรนเจอร์!!!” ข้ามโขงรีบวิ่งเข้ามาหาอีกคนพร้อมกับผู้กองกรินทร์ หมอหนุ่มรีบถอดเสื้อเครื่องแบบของตัวเองออกแล้วเอามาซับที่ข้อมือให้ผู้กองกวินทร์ในทันทีเพราะตอนที่ผู้กองกวินทร์เข้ามาดึงเพลงพิณหลบ น้ำกรดที่ถูกสาดมาบางส่วนได้กระเด็นมาโดนข้อมือของเขา แม้จะเป็นปริมาณที่น้อยและเป็นน้ำกรดที่เจือจางแต่ข้ามโขงก็ต้องรีบปฐมพยาบาล เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์ใช้มีดพกกรีดตัดแขนเสื้อข้างที่โดนน้ำกรดออกให้น้องชายแล้ววิ่งไปเอาสายยางแถวนั้นมาเปิดน้ำล้างกรดออกจากข้อมือให้

เพลงพิณที่ยังตกใจกลัวจนตัวสั่นค่อยๆ ผละออกมาจากอ้อมแขนของคนรักแล้วก็ต้องน้ำตาร่วงเมื่อเห็นว่าที่ข้อมือของผู้กองกวินทร์ตอนนี้เป็นรอยแดงราวกับถูกไฟลวก แม้จะแค่เล็กน้อยแต่เธอก็รู้สึกเจ็บแทนและเสียดเข้าไปในหัวใจ ทั้งหวาดกลัวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทั้งดีใจที่เธอรอดปลอดภัยจากน้ำกรดและเสียใจที่ผู้กองกวินทร์ต้องมาเจ็บตัวแทนเธอ

“น้องเพลงเป็นยังไงบ้าง น้องเพลงเจ็บตรงไหนมั้ยคะ น้องเพลงโดนน้ำกรดรึเปล่า” ผู้กองกวินทร์ไม่สนใจบาดแผลของตัวเองหากแต่เขากลับห่วงใยเพลงพิณมากกว่าจนต้องสำรวจเนื้อตัวของเธอแล้วดึงเอาแมวตัวอ้วนออกมาส่งให้ผู้กองกรินทร์อุ้มเอาไว้แทนเพราะเพลงพิณยังหวาดกลัวตัวสั่นจนเผลอกอดแมวอ้วนเอาไว้แน่น

“ไม่เป็นไรแล้วนะคะน้องเพลงปลอดภัยแล้ว ไม่เป็นแล้วนะคะคนดีของพี่” เขายื่นมืออีกข้างมาปาดน้ำตาออกให้แต่เพลงพิณก็ยังร้องไห้ไม่หยุดเมื่อเห็นบาดแผลที่ข้อมือของเขา

“พี่เรนเจอร์ พี่เรนเจอร์เจ็บมากมั้ยคะ พี่เรนเจอร์เจ็บมั้ย” เธอโผเข้าไปกอดเขาแน่น ผู้กองกวินทร์จึงใช้แขนอีกข้างโอบกอดเธอเอาไว้ ส่วนมือข้างที่บาดเจ็บข้ามโขงก็กำลังเอาน้ำล้างให้อยู่และจำเป็นต้องใช้น้ำปริมาณมากในการล้างออก

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ผบ.คเชนทร์เองก็เห็น เขากำลังจะวิ่งเข้ามาช่วยลูกสาวแล้วแต่ผู้กองกวินทร์ก็ไวกว่า หัวอกของคนเป็นพ่อก็แทบรับไม่ไหวเหมือนกัน ถ้าผู้กองกวินทร์เข้าไปช่วยลูกของเขาไม่ทันเขาก็กล้าจะคิดเลยว่าปานนี้เพลงพิณจะเป็นยังไงบ้าง ลูกสาวเพียงคนเดียวของเขา ลูกสาวที่เกิดมาสวย น่ารักแล้วก็เก่งในหลายๆ เรื่อง ลูกของเขาเกือบต้องตกนรกทั้งเป็นและเสียอนาคตไปเสียแล้ว

“นี่มันเกิดเรื่องบ้าห่าเหวอะไรขึ้นหัวหน้า ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันทำไมถึงเข้ามาก่อเรื่องในสถานีเรือได้” ผบ.คเชนทร์ถามอย่างเกรี้ยวกราดทุกคนก็เลยหันมามองทางหัวหน้าดนัยอย่างรอคำตอบเช่นกัน ทั้งเจ้าหน้าที่ที่อยู่บริเวณนี้ ทีมอัลฟาที่กำลังช่วยกันปฐมพยาบาลให้ผู้กองกวินทร์และเพลงพิณที่ยังกอดผู้กองกวินทร์ไม่ยอมปล่อย

หัวหน้าดนัยเองก็คาดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น เขาไม่รู้จริงๆ ว่ามิราจะมาที่นี่แล้วก่อเรื่องซึ่งตอนนี้เขากำลังจับล็อกตัวเธอเอาไว้อยู่ ส่วนมิราเองก็เริ่มสงบลงแล้วเพราะไม่กล้าแผลงฤทธิ์ต่อหน้า ผบ.คเชนทร์ แต่ก็ยังคงมองไปทางเพลงพิณด้วยความชิงชังอยู่

“คือ...คือว่า...”

“ฉันชื่อมิรา เป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วก็เป็นแม่ของลูกของหัวหน้าดนัยค่ะ ที่ฉันมาที่นี่ก็เพื่อมาจัดการกับนังผู้หญิงหน้าด้านที่บังอาจมาแย่งสามีของฉัน” มิราตอบขึ้นมาแทนพร้อมกับชี้นิ้วมาทางเพลงพิณทำให้เพลงพิณที่ร้องไห้กอดผู้กองกวินทร์อยู่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

“ฉันไม่ได้แย่งสามีของใครทั้งนั้น ฉันมีคนรักเพียงแค่คนเดียวแล้วฉันก็ไม่คิดที่จะทำเรื่องผิดศีลธรรมอย่างที่คุณว่าด้วย ถึงฉันจะไม่เคยรู้มาก่อนว่าหัวหน้าดนัยมีภรรยาแต่ฉันก็ไม่เคยคิดอกุศลกับเขาแล้วก็จะไม่มีวันคิดด้วย”

“ใครเขาจะไปเชื่อแก หลายวันมานี้ฉันแอบตามดูก็เห็นพี่ดนัยไปคอยเฝ้าแกตลอด คิดว่าพ่อแกใหญ่แล้วจะแย่งผัวใครก็ได้หรอ”

“นี่!!!” เพลงพิณโกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไงแล้ว ดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยน้ำตาแดงก่ำดุดันอย่างน่ากลัวแล้วจ้องมิราอย่างเอาเรื่อง “อย่ามาลามปามคุณพ่อของฉันนะ”

“น้องเพลงอย่า” ผบ.คเชนทร์รีบยกมือขึ้นมาปิดตาของลูกสาวแล้วกดศีรษะของเพลงพิณให้ซุกอกของผู้กองกวินทร์ตามเดิมพร้อมกับโบกมือห้ามเมื่อเห็นว่างูหลายตัวกำลังเลื้อยมาทางนี้ เพลงพิณเป็นลูกหลานสายเลือดพญานาค หากยามโกรธจัดแล้วจ้องใครคนๆ นั้นแทบไม่ต่างกับถูกมนต์สะกดของพญานาค ความจริงเรื่องนี้เขาก็มีส่วนผิด เพราะเขาอยากจะแกล้งให้ผู้กองกวินทร์หึงจนอกแตกตายก็เลยให้หัวหน้าดนัยคอยติดตามเพลงพิณ ซึ่งเขาก็ไม่รู้มาก่อนจริงๆ ว่าหัวหน้าดนัยจะมีเมียแล้วเพราะถ้ารู้เขาคงไม่ทำอะไรที่ไม่ควรแบบนี้หรอก

“เรื่องนี้ผมยืนยันได้ ลูกสาวของผมไม่ได้ทำเรื่องผิดศีลธรรมอย่างที่คุณเข้าใจ น้องเพลงเขามีคนรักของเขาอยู่แล้วแล้วเขาก็รักคนรักของเขามาก เขากับหัวหน้าดนัยไม่ได้มีอะไรเกี่ยวข้องกันทั้งนั้นแล้วผมก็ไม่เคยสอนให้ลูกไปยุ่งกับสามีของใคร”

“แล้วไหนล่ะคะคนรักที่ว่า มีเป็นตัวเป็นตนรึเปล่า”

“มี” ผู้กองกวินทร์ตอบมิราด้วยน้ำเสียงเหี้ยมๆ และหน้านิ่งๆ เขาโกรธที่มิรามาทำร้ายคนรักของเขา แต่ที่โกรธมากที่สุดก็คือหัวหน้าดนัย ไอ้เวรนี่! มีลูกเมียซุกเอาไว้แล้วยังมาเกาะแกะกับแฟนของคนอื่นอีก ไอ้สารเลว...กล้าดียังไงถึงคิดจะมาเอาน้องเพลงของเขาไปเป็นเมียน้อยมัน!!!

“แล้วอยู่ไหนล่ะคะ”

“ก็ยืนอยู่ตรงหน้าคุณนี่ไง” คราวนี้ผู้กองกวินทร์ค่อยๆ ผละเพลงพิณออกแล้วส่งเธอให้กับ ผบ.คเชนทร์ก่อนจะเดินเข้าไปยืนตรงหน้ามิราแล้วจ้องอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ถ้าไม่เห็นว่าเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ เขาถีบกระเด็นแล้วนะ แต่ถึงจะถีบไม่ได้เขาก็ไม่ปล่อยเอาไว้หรอก พ่อจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดเลยแบบนี้มันพยายามฆ่าชัดๆ

“ผมเรือเอกกวินทร์ สุวรรณเวช เป็นคนรักของน้องเพลง เราศึกษาดูใจแล้วก็คบหากันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว น้องเพลงไม่เคยคิดอะไรกับผัวของคุณมีแต่ผัวของคุณนั่นแหละที่มันหน้าด้านมีลูกมีเมียแล้วยังจะมาตามจีบแฟนของชาวบ้านเขา แล้วก็ไม่มีผู้ชายดีๆ ที่ไหนหรอกที่รู้ว่าผู้หญิงเขามีแฟนอยู่แล้วก็ยังจะไปจีบ ผู้ชายเฮงซวยๆ แบบนี้ถ้าเลิกได้คุณก็เลิกไปเถอะ มีเป็นตัวเป็นตนขนาดนี้แล้วมันยังกล้ามาหลอกจะเอาลูกสาวเจ้านายไปเป็นเมียน้อยของมัน ต้องชั่วและเห็นแก่ตัวมากแค่ไหนถึงทำเรื่องแบบนี้ได้” ความโกรธและความแค้นทำให้ผู้กองกวินทร์ไม่คิดจะไว้หน้าหัวหน้าดนัยแม้แต่น้อย เขาจ้องหัวหน้าดนัยอย่างเอาเรื่องสุดๆ แล้วถ้าหัวหน้าดนัยขยับตัวแม้แต่น้อยก็อย่าหาว่าเขาไม่เกรงใจ

“มีลูกมีเมียแล้วมายุ่งกับแฟนชาวบ้านเขาทำไม หัวหน้าคิดจะเอาน้องเพลงไปเป็นเมียน้อยตัวเองหรอ แม่งทำไมมึงชั่วแบบนี้วะหัวหน้า มึงเห็นท่าน ผบ.เป็นหัวหลักหัวตอรึยังไงถึงอยากได้ลูกสาวท่านไปเป็นเมียน้อย”

“เรนเจอร์” ผบ.คเชนทร์ที่กอดปลอบขวัญลูกสาวเอาไว้อยู่ส่ายหน้าเพื่อจะปรามผู้กองกวินทร์ แต่ก็ดูเหมือนอีกฝ่ายจะฟิวขาดจนไม่ยอมฟังเขาแล้ว

“คุณอาอย่ามาห้ามผมนี่มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้วถ้าผมมาช่วยน้องเพลงไม่ทันอะไรมันจะเกิดขึ้น ผมไม่เอาส้นตีนลูบหน้ามันก็ถือว่าให้เกียรติมันมากพอแล้ว เพราะมันอยากจะแย่งเอาน้องเพลงไปเป็นเมียน้อยของมันไงครับน้องเพลงถึงต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ ส่วนคุณ!” พอว่า ผบ.คเชนทร์เสร็จผู้กองกวินทร์ก็หันมาชี้นิ้วใส่มิราอีกครั้ง

“ผมมีวิธีกำหลาบผัวเจ้าชู้ให้ คราวหน้าคุณลองเอาน้ำกรดสาดใส่หน้าผัวคุณนะ ถ้ามันขี้เหร่แล้วรับรองเลยว่ามันจะไม่กล้าไปทำเจ้าชู้ใส่ใครอีก หรือถ้าสันดานมันยังแก้ไม่ได้ก็ไม่มีใครอยากมาแย่งผัวขี้เหร่ๆ ของคุณหรอก แล้วเรื่องนี้คนที่คุณควรจัดการที่สุดก็คือผัวของคุณ น้องเพลงเขาไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยแล้วทั้งสถานีเรือก็ไม่มีใครรู้มาก่อนว่ามันมีเมียซุกเอาไว้ ถ้าผัวเจ้าชู้ก็ควรจัดการที่ผัวไม่ใช่คนที่เขาไม่รู้เรื่องรู้ราว ผมเห็นแก่ที่คุณเป็นผู้หญิงนะ ใครหน้าไหนก็ตามที่บังอาจมาแตะต้องน้องเพลงของผมล่ะก็ผมไม่ให้มันตายดีแน่ แล้วถ้าครั้งหน้าคุณมาหาเรื่องแฟนของผมอีกอย่าหาว่าผมรังแกผู้หญิงก็กัน!!!! ลากผัวคุณไปจัดการซะ อย่าให้มันมาเข้าใกล้แฟนของผมแล้วก็อย่าให้ผมเห็นหน้ามันนาน เดี๋ยวผมจะอดฆ่ามันไม่ได้!”

“...” ทุกคนพากันเงียบกริบกับสิ่งที่ผู้กองกวินทร์พูด ไม่คิดว่าคนกะล่อนๆ เฮฮาไปเรื่อยอย่างเขาจะปากจัดได้ขนาดนี้ซ้ำยังชี้หน้าด่าหัวหน้าดนัยอย่างแสบทรวงทั้งๆ ที่อีกฝ่ายยศและตำแหน่งสูงกว่า ไหนจะเป็นรุ่นพี่ของเขาอีก แต่วินาทีนี้ผู้กองกวินทร์ก็ไม่คิดจะสนใจใครทั้งนั้น เขาเจ็บเขาไม่ว่าแต่ถ้าน้องเพลงพิณของเขาเจ็บเขาไม่ยอมแน่ อย่าว่าแต่หัวหน้าดนัยเลยแม้แต่ ผบ.คเชนทร์เขาก็จะไม่ไว้หน้า ที่หัวหน้าดนัยมาตามตื้อแฟนของเขาอยู่ตอนนี้ก็เพราะ ผบ.คเชนทร์ไม่ใช่หรอที่เปิดทางให้

หัวหน้าดนัยไม่กล้ามีปากมีเสียงอีกต่อไปกับความผิดของตน ยิ่งมีผู้คนมาออดูเหตุการณ์กันเขาก็ยิ่งอับอายและไม่กล้าสู้หน้า ผบ.คเชนทร์ และ ผบ.คเชนทร์เองก็มองเขาอย่างเอาเรื่อง สิ่งที่ผู้กองกวินทร์ต่อว่ามันไม่ใช่เรื่องเท็จเลย หากเขาสามารถจีบเพลงพิณได้เขาก็หวังจะเอาเธอมาแนบกายจริงๆ เพียงแต่...เขาไม่ได้ตั้งใจอยากจะให้เธอเป็นบ้านเล็กบ้านน้อย เขาหวังอยากจะให้เธอเป็นภรรยาเพียงหนึ่งเดียวของเขา แต่ว่า...มันคงเป็นไปไม่ได้ มันจะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงในเมื่อเขามีมิราอยู่ทั้งคนแล้วไหนจะลูกน้อยอีกและเพลงพิณเองก็ไม่ได้รักเขาเลย แล้วถึงความจริงมันจะ.... หัวหน้าดนัยรีบหยุดความคิดนั้นแล้วก้มหน้าด้วยรู้สึกผิดเป็นอย่างมากที่การกระทำของเขามันเหมือนกับเป็นการหมิ่นเกียรติของ ผบ.คเชนทร์แล้วยังทำให้เพลงพิณที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยต้องพลอยเดือดร้อน เขาไม่ขอแก้ตัวใดๆ นอกจากยอมรับผิดแต่โดยดี

“ผมขอโทษครับ ผมขอตัวไปจัดการกับเรื่องนี้แล้วผมจะรีบมารับผิดชอบและรับโทษทุกอย่างครับ” ตอนนี้หัวหน้าดนัยอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใครทั้งนั้น พอ ผบ.คเชนทร์พยักหน้าอนุญาตเขาก็ลากตัวมิราออกมาทันทีแต่ผู้กองกวินทร์ก็ยังไม่วายร้องตาม

“เคลียร์กันแล้วก็พาเมียไปเจอกันที่โรงพักด้วย พยายามฆ่ากันแบบนี้อย่านึกว่าผมจะยอม คนอย่างผู้กองกวินทร์ไม่มีวันยอมปล่อยคนร้ายให้ลอยนวลเด็ดขาดจำเอาไว้!”

“เรนเจอร์ มึงหุบปากเถอะ” ผู้กองกรินทร์ที่เงียบมาโดยตลอดว่าขึ้นกับความช่างโวยวายของน้องชาย พอมีอะไรที่ไม่ถูกใจ ไม่ต้องใจเป็นต้องโวยวายตลอดเลยไอ้หมอนี่ ถึงเรื่องนี้เขาเองก็ตำหนิหัวหน้าดนัยและคิดว่าหัวหน้าดนัยสมควรโดนด่า แต่ตอนนี้เจ้าหน้าที่คนอื่นๆ กำลังมองกันอยู่ เพลงพิณเป็นหญิงสาวเพียงคนเดียวในที่นี้เขาห่วงกลัวว่าเธอจะเสียหายเอา

“รีบพาน้องเพลงออกไปจากที่นี่เถอะ คนมองกันเยอะแล้วแล้วมึงก็รีบๆ ไปทำแผลซะ”

เวลานี้มีเพียงแค่ผู้กองกรินทร์เท่านั้นที่สามารถสั่งน้องชายได้ ผู้กองกวินทร์จึงเดินกลับมาหาเพลงพิณแล้วดึงเธอออกมาจากอ้อมกอดของ ผบ.คเชนทร์แล้วพาเดินไปที่ห้องพยาบาลของทางสถานีเรือ อย่างไม่สนใจว่า ผบ.คเชนทร์จะมองตามด้วยความหมั่นไส้

ระหว่างที่ข้ามโขงทำแผลที่มือข้างซ้ายให้ผู้กองกวินทร์อยู่นั้นเพลงพิณก็คอยมองตามและไม่ยอมอยู่ห่างจากผู้กองกวินทร์แม้แต่น้อย ที่ดวงตาคู่สวยก็ยังฉ่ำไปด้วยน้ำตาเพราะความเป็นห่วงคนรัก ไหนจะตัวสั่นเทากับเหตุการณ์เมื่อก่อนหน้านี้อีกผู้กองกวินทร์จึงต้องรีบกอดเธอเอาไว้แนบอกทันทีที่ข้ามโขงทำแผลให้เสร็จแล้ว อ้อมกอดที่อบอุ่นและกลิ่นกายหอมๆ ของผู้กองกวินทร์ทำให้เพลงพิณซุกกายแนบชิดผู้กองกวินทร์ไม่ยอมผละหนี แม้ว่าตอนนี้ภายในห้องพยาบาลจะมีข้ามโขง ผู้กองกรินทร์และ ผบ.คเชนทร์อยู่ด้วยก็ตาม

“พี่เรนเจอร์เจ็บมากมั้ยคะ พี่เรนเจอร์เจ็บมั้ย” เธอดึงมือข้างที่พันผ้าพันแผลของเขามาจับอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม ทั้งห่วงใยและซาบซึ้ง ที่เขาต้องเจ็บตัวแบบนี้ก็เพราะว่าช่วยเธอแท้ๆ

“แผลแค่นี้ไกลหัวใจพี่ตั้งเยอะพี่ไม่เจ็บหรอก แต่ถ้าน้ำกรดกระเด็นมาโดนน้องเพลงแม้แต่หยดเดียวพี่คงเจ็บปวดจนใจสลาย พี่เจ็บแค่นี้พี่ทนได้น้องเพลงปลอดภัยไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วนะคะ โอ๋ๆๆ ขวัญเอ้ยขวัญมา” น้ำเสียงที่อ่อนโยนเช่นนี้มีให้แค่เพลงพิณคนเดียวจนแทบจะนึกภาพผู้กองกวินทร์คนที่ด่าหัวหน้าดนัยไม่ออก เพลงพิณยิ้มรับทั้งน้ำตาแล้วดึงมือข้างที่บาดเจ็บของเขามาจูบเบาๆ ก่อนจะเอียงแก้มแนบ ไม่กลัวอะไรทั้งนั้นเมื่อมีเขาอยู่ด้วย

“ขอบคุณนะคะที่ช่วยน้องเพลงเอาไว้...น้องเพลงรักพี่เรนเจอร์นะคะ หลายวันมานี้พี่เรนเจอร์ไม่อยู่น้องเพลงคิดถึงพี่เรนเจอร์มากเลย ยิ่งหัวหน้าดนัยมาคอยตามน้องเพลงน้องเพลงก็ยิ่งคิดถึงพี่เรนเจอร์ อยากให้พี่เรนเจอร์ทำงานเสร็จไวๆ แล้วกลับมาอยู่ข้างๆ น้องเพลง ปกป้องน้องเพลงเหมือนกับเมื่อกี้นี้” ความคิดถึงทำให้เพลงพิณพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แม้จะเข้าใจว่าเขาหายตัวเพื่อไปทำงานแต่คนรักกันมันก็ย่อมคิดถึงกันมากอยู่แล้ว

“ต่อไปหัวหน้าดนัยคงไม่กล้ามาเข้าใกล้น้องเพลงแล้วแหละ จะกล้ามีหน้ามาเจอทุกคนรึเปล่าก็ไม่รู้เห็นทีงานนี้ได้เอาปี๊บคลุมหัวเดินมาทำงานแน่ๆ”

“แหม ได้ทีมึงก็ข่มเขาใหญ่เลยนะ ให้เกียรติเขาบ้างนั่นรุ่นพี่มึงนะ”

“โอ๊ย! จะมาแย่งเอาแฟนผมไปเป็นเมียน้อยตัวเองขนาดนี้ผมไม่นับมันเป็นรุ่นพี่หรอกครับคุณอา” ว่าแล้วก็ดึงเอาลูกสาวเขามากอดโชว์พ่อ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่กล้าว่าอะไรมากเพราะเรื่องนี้เขาเองก็มีส่วนผิดอยู่เหมือนกัน นี่ปานมณฑาก็กำลังรีบขับรถจากร้านผ้าไหมมาที่นี่ ถ้ารู้ว่าเขาเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ลูกเกือบได้รับอันตรายปานมณฑาได้จับเขาหักคอแน่ๆ ไว้ออกเวรแล้วเขาจะให้ข้ามโขงพาไปซ่อนตัวที่วัดก่อนที่แม่นางพญางูยักษ์จะฉกกัดเขาให้ตายคาคมเขี้ยว รายนั้นเขายิ่งห่วงเรื่องความสวยความงามของลูกสาวอยู่

“ความจริงเรื่องนี้คุณอาก็มีส่วนผิดอยู่เหมือนกันนะครับ” สายตาตัดพ้อส่งมาให้ ผบ.คเชนทร์อย่างไม่นึกกลัว ก็ว่าจะพูดเรื่องนี้ตั้งแต่ตอนอยู่ในห้องประชุมแล้วแต่ก็เกิดเรื่องขึ้นซะก่อน “ถ้าคุณอาไม่รู้เห็นเป็นใจให้หัวหน้าดนัยมาเข้าใกล้น้องเพลงเรื่องแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น มีที่ไหนไปสนับสนุนให้ลูกสาวเข้าใกล้ผัวชาวบ้านจนเมียเขาตามมาตบ มาสาดน้ำกรดใส่หน้า”

“ก็กูจะรู้มั้ยว่ามันมีลูกมีเมียซ่อนเอาไว้ แล้วกูก็ไม่ได้อยากจะได้หัวหน้าดนัยมาเป็นลูกเขย กูแค่จะแกล้งมึงต่างหาก”

“งั้นก็ควรแกล้งแต่ผมสิ อย่าเอาน้องเพลงมาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นผม อยากทำอะไรก็มาทำที่ผมนี่แต่อย่ามายุ่งกับน้องเพลงของผม”

“ลูกกูไปเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่ฮะไอ้เรนเจอร์”

“ชริ” ผู้กองกวินทร์ทำค้อนใส่อีกจน ผบ.คเชนทร์ต้องทุบเข้าให้เป็นการสั่งสอน

ผลัวะ!!! 

ไอ้เด็กเวรนี่ เห็นว่าเป็นหลานที่เขาโอ๋มาตั้งแต่เด็กแล้วเขาก็ทำพลาดไปเรื่องหัวหน้าดนัยเลยได้ทีมาลามปามหรอ อย่าคิดนะว่าเขาจะกลัวพ่อกับปู่ของมัน ก็อย่างที่บอกว่าที่นครพนมเนี่ยอำนาจและบารมีของพ่อกับปู่มันมาไม่ถึงหรอก เขาเป็นอาของมัน เป็นนายมันเขาจะฆ่ามันทิ้งก็ยังได้เลย พูดแล้วก็ขออีกซักทีเถอะ

ผลัวะ!!! 

“โอ๊ย!!! พอแล้วครับคุณอาผมเจ็บนะ”

“ก็กูตีให้มึงเจ็บไง ข้ามโขงเรียกลุงงูมาจัดการกับมันหน่อยลูก” ข้ามโขงเห็นผู้เป็นพ่อเล่นงานผู้กองกวินทร์แล้วก็ได้แต่หันมาหัวเราะเบาๆ กับผู้กองกรินทร์เพราะรู้ดีว่าพ่อของเขาไม่ได้โกรธเคืองอะไรมากมายหรอกนอกจากแค่หมั่นไส้ในความพูดมากของผู้กองกวินทร์เท่านั้น ความจริงแล้วพ่อของเขาก็ซาบซึ้งใจและดีใจอยู่ไม่น้อยที่ผู้กองกวินทร์มาช่วยน้องสาวของเขาได้ทัน ถ้าวันนี้ผู้กองกวินทร์มาช่วยน้องเพลงไม่ทันน้องสาวของเขาคงแย่ไปแล้ว ถึงจะปากมากไปหน่อยแต่สิ่งที่ผู้กองกวินทร์ทำก็เรียกได้ว่าทำคะแนนได้ดีสุดๆ

จากที่ร้องไห้และยังเสียขวัญอยู่ พอเห็นผู้เป็นพ่อแกล้งผู้กองกวินทร์อย่างสนิทสนมเพลงพิณก็เริ่มยิ้มออกมาได้และขำตามเมื่อเห็นผู้กองกวินทร์โดนพ่อของเธอแกล้งไม่เลิก หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มกับพี่ชายทั้งสองเมื่อข้ามโขงยื่นมือมาโคลงศีรษะของเธอไปมาเบาๆ เธอจึงหันมากอดอ้อนพี่ชายด้วย เช่นเดียวกับที่ผู้กองกรินทร์ยื่นมือมาลูบผมเธอเบาๆ ทีสองทีเป็นเชิงปลอบขวัญ

“ขวัญเอ้ยขวัญมา ต่อไปพี่จะกำชับกับเรนเจอร์ว่าให้มันคอยดูแลน้องเพลงให้ดีกว่านี้นะคะ พี่ว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่กล้ามาหาเรื่องน้องเพลงอีกแล้วล่ะ”

“ขอบคุณค่ะพี่ซีล” เพลงพิณยิ้มขอบคุณพี่ชายก่อนจะหันมากอดข้ามโขงต่อ พยายามตั้งสติเพื่อให้ตัวเองเลิกเสียขวัญเพราะถ้าเธอยังเสียขวัญไม่หายแม่ของเธอได้มาเล่นงานพ่อแน่ๆ โทษฐานมองคนผิดจนเธอเกือบเป็นอันตราย

*****************************************************************

เรนเจอร์ก็ปากแซ่บอยู่เด้อ

กายยันต์คนนี้จะแสนดีแบบ แสนดากับพี่คำแสน หรือจะร้ายสุดๆ แบบชารีฟ กาเซ็ม โปรดติดตาม

*******************************************************

เอาตอนนี้มาให้อ่านพอหายคิดถึงก่อนนะคะ ตอนหน้าจะมาในเร็วๆ นี้

ห่างหายไปนานต้องขออภัยมากๆ ค่ะ เนื่องจากไรท์ต้องกลับบ้านมาดูแม่ที่กำลังป่วย ทำงานแทนแม่ด้วยกว่าจะเสร็จเรียบร้อยในแต่ละวันก็สลบไปเลยจนได้เขียนนิยายแค่นิดๆ หน่อยๆ อันนี้เอาแค่ครึ่งแรกของที่เขียนเอาไว้มาให้อ่านก่อนนะคะ

ตอนนี้แม่ของไรท์ถอดเฝือกแล้ว หมอให้ดูเรื่องกระดูกต่ออีกประมาณหนึ่งเดือน + ทำกายภาพที่แขนด้วย หากแม่หายดีแล้วและไรท์ได้กลับไปเรียนที่มหาลัยตามเดิมก็คงจะมีเวลาเขียนนิยายมากขึ้น ช่วงนี้อดใจรอไรท์กันก่อนนะคะทุกคน อย่าเพิ่งลืมกันเด้อ