16.อีพ่อเฒ่า

หัวหน้าดนัยหายเงียบไปทั้งวันหลังจากที่เกิดเรื่อง ซึ่ง ผบ.คเชนทร์ให้เวลาเขาไปเคลียร์ปัญหาเรื่องส่วนตัวอยู่ เป็นธรรมดาที่ข่าวฉาวๆ มักแพร่ไปเร็วราวกับสายลม ผู้คนพูดคุยเรื่องนี้กันไปทั่วว่าหัวหน้าดนัยซุกลูกเมียแล้วจะมาหลอกลูกสาวของ ผบ.คเชนทร์ไปเป็นเมียน้อยจนเป็นเหตุให้เมียหลวงตามมาสาดน้ำกรดถึงในสถานีเรือ ดีว่าผู้กองกวินทร์ คนรักตัวจริงของเพลงพิณเข้ามาช่วยเอาไว้ได้ทัน ผู้กองหนุ่มจึงเป็นเสมือนฮีโร่ปกป้องคนรักในขณะที่คนดีแสนดีอย่างหัวหน้าดนัยตอนนี้กลับได้บทตัวร้ายไปเต็มๆ จนถูกซุบซิบตำหนิไปต่างๆ นานา

ส่วนเพลงพิณนั้นถูกผู้เป็นแม่พากลับมาที่บ้านทันที ปานมณฑาทั้งตกใจและเสียขวัญยิ่งกว่าลูกอีกเมื่อมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ตั้งแต่กลับจากร้านผ้าไหมมาหาลูกปานมณฑาก็ไม่ยอมคลายกอดจากลูกสาว ทั้งกอดทั้งโอ๋เพลงพิณและต่อว่าตำหนิหัวหน้าดนัยไม่หยุด หากหัวหน้าดนัยโผล่หน้ามาให้เห็นปานมณฑาคงเข้าไปตบเขาแล้ว พุตตาลที่รู้ข่าวของหลานสาวก็ไม่อาจอยู่เฉยได้จึงเรียกตัวเพลงรักให้ไปรับตนจากฝั่งลาวเพื่อกลับมาปลอบขวัญหลานอีกคน แม้แต่ทางบ้านสุวรรณเวชก็ติดต่อมาถามข่าวคราวเพลงพิณกันทุกคนด้วยความเป็นห่วงหลาน ซึ่งตอนนี้พ่วงตำแหน่งว่าที่สะใภ้ของบ้านด้วยไหนจะเพื่อนพี่น้องนางรำ นักดนตรีด้วยกันก็เข้ามาให้กำลังใจ อยู่ใกล้หน่อยก็มาหาถึงที่บ้านหรือถ้าอยู่ไกลก็จะเป็นการติดต่อมาทางช่องทางออนไลน์แทน กำลังใจที่แสนดีจากทุกคนนี้ทำให้ขวัญและกำลังใจของเพลงพิณกลับมาเป็นปกติ เมื่อเธอใจเย็นลงมากพอแล้วจึงบอกผู้เป็นพ่อไปว่าไม่อยากจะเอาเรื่องมิราเพราะเรื่องนี้มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด ลำพังแค่สามีนอกใจมันก็แย่มากแล้วเธอไม่อยากซ้ำเติมใคร ยิ่งรู้ว่ามิรากับหัวหน้าดนัยมีลูกตัวเล็กๆ ด้วยกันเธอก็เห็นแก่เด็กและไม่อยากเอาความอะไร คิดว่าตอนนี้ทั้งมิรากับหัวหน้าดนัยก็คงได้รับบทเรียนที่สาสมแล้ว 

“ว๊าย!!! พี่เรนเจอร์” เพลงพิณที่เพิ่งเปิดประตูห้องนอนของตัวเองเข้ามาถึงกับตกใจสะดุ้งเฮือก เพราะจังหวะที่เธอเปิดประตูห้องเข้ามานั้นก็ได้มีใครคนหนึ่งกระโดดเข้ามาในห้องของเธอทางช่องหน้าต่างพอดี ผู้กองกวินทร์ที่แต่งชุดนอนมาพร้อมทั้งกางเกงนอนขายาวและเสื้อยืดสีเทายืนจังก้ามองเธออยู่ เขายิงเชือกติดตะขอขนาดใหญ่มาคล้องที่ขอบหน้าต่างห้องนอนของเธอเอาไว้ก่อนจะไต่เชือกขึ้นมา เหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้องเลย กุมาริกาเคยเล่าให้เธอฟังว่าผู้กองกรินทร์เคยโรยเชือกจากตึกลงไปหา ส่วนนี่...คนแฝดน้องก็ไต่เชือกขึ้นมาหาเธอเหมือนกัน

“พี่เรนเจอร์ขึ้นมาบนห้องน้องเพลงได้ยังไง”

“ก็ไม่เห็นยากนี่ แค่ไต่เชือกขึ้นมา” เขายักไหล่ตอบแล้วหันไปดึงเชือกขึ้นมาเก็บบนห้องก่อนที่จะมีใครมาเห็นเข้าเพราะวันนี้มีคนมาเยี่ยมเพลงพิณเยอะมาก คุณยายพุตตาลที่เพิ่งเดินทางมาถึงจัดพิธีผูกข้อมือรับขวัญให้หลานสาวสุดที่รัก ครอบครัวของเธอมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันรวมถึงเพื่อนพี่น้องนางรำ นักดนตรีและศิลปินอีกหลายคน ด้วยเพลงพิณเป็นคนน่ารักและใจดีจึงมีผู้คนรักใคร่มากมาย พอรู้ว่าวันนี้มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นกับเธอทุกคนก็รีบมาเยี่ยมเยือนและรับขวัญ หากไม่ติดว่ามีงานวันนี้กุมาริกาก็คงจะโผล่มาที่นี่ด้วยอีกคน ผู้กองกวินทร์ก็เพิ่งจะรู้นี่แหละว่าเพลงพิณเป็นที่รักของทุกๆ คนมากแค่ไหน ในตอนแรกเขาก็อยู่ร่วมงานด้วยแต่พอได้ยินเธอบอกพ่อว่าจะไม่เอาเรื่องมิราเขาก็เซ็งขึ้นมาก็เลยงอนออกจากงานไป โดนมาขนาดนี้ยังจะไปใจดีกับพวกมันอีก นี่ถ้าตอนเกิดเรื่องแก้วเจ้าจอมอยู่ด้วยนะป่านนี้ยัยปิศาจลูกสองคงจับมิราตบหน้าพังไปแล้วเพราะแก้วเจ้าจอมรักเพลงพิณมาก ใครมาแตะต้องเพลงพิณคือต้องตายสถานเดียว นี่เขาก็โทรไปฟ้องแก้วเจ้าจอมมาแล้ว ใส่สีตีไข่อีกหน่อยป่านนี้น้องสาวของเขาคงหัวร้อนจนตัวแทบระเบิดอยู่ที่ยะลาแล้วล่ะเพราะติดงาน ลางานมาหาเพลงพิณไม่ได้

“พี่เรนเจอร์ยังไม่หายงอนน้องเพลงอีกหรอคะ” เห็นอีกฝ่ายทำหน้าเชิดๆ ใส่เพลงพิณก็ทำใจดีสู้ แต่ยิ่งทำใจดีด้วยผู้กองกวินทร์ก็ยิ่งวางมาดต่อให้เธอง้อ “แอบขึ้นมาแบบนี้ถ้าคุณพ่อรู้เข้าได้โดนทำโทษห้ามเจอกันอีกนะคะ”

“คุณอาไม่กล้าหรอก ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นก็เพราะคุณอาจับเราสองคนแยกกันไม่ใช่หรอ พี่ว่าคงเข็ดไปจนตาย” ว่าแล้วก็เดินวางมาดไปนั่งบนเตียงนอนของเธอ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เข้ามาในนี้ ห้องนอนของเพลงพิณดูกว้างขวางและสะอาดมาก เป็นระเบียบสุดๆ จนผู้กองกวินทร์ไม่กล้าขยับข้าวของ เตียงนอนสีชมพูอ่อนมีมุ้งสีขาวคลุมอย่างสวยงามและมีผ้าไหมผืนสวยวางพาดประดับตามมุมต่างๆ ของห้องสมกับเป็นห้องนอนของเจ้าของแบรนด์ผ้าไหม

สายตาคู่คมมองสาวน้อยที่ยืนเก้อๆ เขินๆ อยู่กลางห้องอย่างไม่กล้าเข้ามาใกล้เขา เอวบางร่างน้อยผิวกายก็ขาวผุดผ่องช่างน่ามองเหลือเกิน แม่คุณของเขา...รู้ว่าเขาแพ้ทางผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้ก็ยังจะแต่งอยู่นั่นแหละชุดนอนผ้าซิ่นผืนสวยกับผ้าแถบผืนนุ่มที่ห่มแบบครึ่งอกอวดหน้าท้องแบนราบจนเห็นสะดือเล็กๆ น่ารัก ชุดนอนแบบนี้แต่งแล้วดูสวยกว่าชุดนอนไม่ได้นอนที่แก้วเจ้าจอมชอบใส่อ่อยสารวัตรพนาตั้งเยอะ เดี๋ยวเขาจะบอกให้แก้วเจ้าจอมแต่งชุดนอนแบบนี้บ้างเผื่อยัยปักเป้ากับต้าวโมกจะได้น้องเพิ่ง ถึงจะไม่ชอบหน้าน้องเขยยังไงแต่เขาก็ยอมรับแหละว่ายีนของสารวัตรพนามันดี มีลูกกี่คนๆ ก็มีแต่หน้าตาน่ารักๆ ทั้งนั้น

“ทุกคนกลับไปกันหมดแล้วหรอ” เขาหมายถึงทุกๆ คนที่มาผูกข้อมือรับขวัญเพลงพิณ

“ค่ะ กลับไปนานแล้ว ตอนนี้คุณแม่อยู่กับคุณยายที่ห้องนั่งเล่นส่วนคุณพ่อ...อยู่ที่ห้องพระกับพี่ข้ามโขงแล้วก็พี่เพลงรักค่ะ” เพราะ ผบ.คเชนทร์มีส่วนทำให้ลูกสาวต้องเสี่ยงอันตรายปานมณฑาก็เลยคาดโทษสามีอย่างหนักจน ผบ.คเชนทร์ต้องลี้ภัยไปหลบอยู่ในห้องพระกับลูกชายแทน

“ห้องนี้มีกล้องวงจรปิดรึเปล่า”

“พี่เรนเจอร์!” เพลงพิณร้องใส่เสียงดุเมื่อตอนนี้พ่อตัวดีกำลังเดินสำรวจไปรอบๆ ห้องนอนของเธอเพื่อหากล้องวงจรปิดหรือเครื่องดักฟังเดี๋ยวจะพลาดแบบวันก่อนอีก ก็แหม ใครจะไปรู้ว่า ผบ.คเชนทร์จะติดกล้องวงจรปิดเอาไว้เสียรอบบ้าน มีงูบริวารเฝ้าบ้านให้แล้วยังมาติดกล้องอีก

“นี่ห้องนอนส่วนตัวค่ะ ไม่มีกล้อง อุ๊บ!” ว่าแล้วเพลงพิณก็รีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อเผลอบอกเรื่องนี้ไปราวกับจะชี้โพรงให้กระรอก แก้มนวลแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างเขินๆ อายๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายกระตุกยิ้มขึ้นที่มุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ดูแล้วไม่น่าไว้ใจอย่างไรก็ไม่รู้

“พี่เรนเจอร์หายงอนน้องเพลงแล้วหรอคะ”

“ยัง” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ๆ หายไปแล้วแทนที่ด้วยสีหน้าบึ้งๆ เมื่อเพิ่งจะนึกได้ว่าตนยังงอนสาวน้อยตรงหน้าอยู่ คนอุตส่าห์เสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยแทนที่จะแจ้งความเอาผิดคนร้ายให้สาสมยังมาเป็นแม่ชีใจดีปล่อยคนร้ายไปอีก ก็นึกว่าบ้านนี้จะมีแต่เจ้าอาวาสอย่างข้ามโขง นี่แฟนของเขายังพลอยเป็นแม่ชีด้วยอีกคนหรอ น่าจับส่งไปอยู่กับแก้วเจ้าจอมให้นิสัยปิศาจเข้าสิงนัก

“พี่จะหายงอนก็ต่อเมื่อ...มีคนรับผิดชอบกับบาดแผลที่มือพี่” เขาชูมือข้างที่บาดเจ็บและมีผ้าพันแผลพันเอาไว้ให้เธอดู นี่ดีนะที่น้ำกรดแค่โดนมือของเขา ถ้าโดนหน้าคงหมดหล่อกันพอดีพ่อกับแม่อุตส่าห์ปั้นเขามาจนรูปหล่อขนาดนี้ถ้าต้องเสียโฉมคงไม่มีใครอยากเข้าใกล้แน่ แต่วินาทีตอนที่เขาเข้าไปช่วยเพลงพิณนั้นเขาไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย ตอนนั้นเขาคิดอยู่อย่างเดียวว่าต้องทำทุกๆ อย่างเพื่อให้น้องเพลงพิณของเขาปลอดภัย ถ้าต้องแลกกับการบาดเจ็บแค่นี้แต่น้องเพลงพิณของเขาปลอดภัยดีเขาถือว่าคุ้มนะ ทั้งได้ใจพ่อตากับแม่ยายแล้วยังได้เป็นฮีโร่ของน้องเพลงพิณด้วยอีก สถานการณ์สร้างวีรบุรุษชัดๆ

“แล้วน้องเพลงต้องทำยังไงหรอคะพี่เรนเจอร์ถึงจะหายงอน”

“อยากรู้หรอว่าต้องทำไง...” แล้วก็กลับขึ้นไปนั่งบนเตียงของเพลงพิณอีกครั้งก่อนจะตบที่นอนไปมาเพื่อบอกให้เธอไปนั่งกับเขาจนเพลงพิณต้องหลิ่วตาใส่ “มานั่งนี่สิ”

“อ้าปากก็เห็นลิ้นไก่เลยนะคะ พี่เรนเจอร์จะมารังแกน้องเพลงหรอ” ถึงจะว่าอย่างนี้แต่เพลงพิณก็ยอมเดินไปนั่งบนเตียงนอนกับเขาก่อนจะดึงเอามือข้างที่เจ็บของเขามาดู พี่ชายของเธอบอกว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรมากเพราะน้ำกรดมันเจือจางมาบ้างแล้วและปฐมพยาบาลได้ทันบวกกับผู้กองกวินทร์หนังหนาเลยได้แผลมาน้อย ซึ่งเรื่องหนังหนานั้นเพลงพิณว่าพี่ข้ามโขงของเธอต้องพูดเกินจริงแน่ๆ

“พี่เรนเจอร์ยังเจ็บแผลอยู่มั้ยคะ เห็นพี่ข้ามโขงให้ยาไปกินด้วยนี่กินยาแล้วยัง ถ้าไม่กินยาเดี๋ยวแผลจะหายช้าเอานะ” มือนุ่มๆ ลูบวนๆ อย่างแผ่วเบาอยู่กับมือของเขา ผู้กองกวินทร์รับรู้ได้ถึงความห่วงใยที่เธอมีให้ ความอ่อนหวานและแสนดีของเพลงพิณทำให้เขาหลงรักอย่างนัก เขาเปรียบเธอเป็นเสมือนสายน้ำที่คอยรินรดไฟร้อนอย่างเขาให้เย็นลง มืออีกข้างของเขายื่นมาจับแนบแก้มนวล ไล้ปลายนิ้วกับแก้มเบาๆ ก่อนจะสอดนิ้วเข้ากับเรือนผมนุ่ม เขามองเธอด้วยความรักที่มากมายเกินจะเอื้อนเอ่ย มองนิ่งอยู่กับดวงหน้าหวานๆ เกือบไปแล้ว...วันนี้เธอเฉียดเข้าใกล้อันตรายจนเขาใจหายไปหมด

“ยังตกใจกลัวอยู่มั้ยคะ” น้ำเสียงที่อ่อนโยนบวกกับความห่วงใยพาให้หัวใจของเพลงพิณล่อยลอยไปกับเขาได้ไม่ยาก เธอส่ายหน้ายิ้มๆ ตอบเพื่อบอกว่าเธอหายตกใจแล้ว

“น้องเพลงมีฮีโร่ประจำใจมาช่วยเอาไว้ได้ทันค่ะ...พี่เรนเจอร์คะ ถ้าสมมติว่าวันนี้น้องเพลงโดนน้ำกรดไปจริงๆ พี่เรนเจอร์จะยังรักน้องเพลงอยู่มั้ย” เมื่อก่อนเขามีสาวสวยล้อมกายตลอด เขาคงไม่อยากอยู่กับคนขี้เหร่แน่ๆ

“ขี้เหร่แค่ไหนพี่ก็รักขอแค่เป็นน้องเพลงคนนี้ น้องเพลงที่แสนดีของพี่” วันนี้เขาก็ถามเรื่องนี้กับตัวเองเหมือน ถามจนเขาได้รู้ว่าต่อให้เธอจะขี้เหร่เสียโฉมยังไงหัวใจของเขาก็ยังอยู่ที่เธอเหมือนเดิม กับผู้หญิงคนก่อนๆ เขาอาจเข้าไปใกล้ชิดด้วยรูปลักษณ์แต่สำหรับน้องเพลงพิณคนนี้...เขายอมสยบให้เธอทุกอย่างอย่างไม่สนใจว่าเธอจะสวยมากแค่นี้ เขารักที่ความงดงามทางจิตใจ ความอ่อนโยนและเอาใจใส่ของเธอ นอกจากแม่แก้มกับคุณย่าก็มีเพียงแค่น้องเพลงของเขาเท่านั้นที่เขาอยู่ด้วยแล้วมีความสุข มันเป็นความสุขที่เกิดขึ้นทางจิตใจไม่ใช่รูปร่างหน้าที่มองเห็น “โอ๋ๆๆ ขวัญเอ้ยขวัญมา ความรักของพี่เกิดจากความรู้สึกภายในใจและสัมผัสรักจากข้างในไม่ใช่ภายนอก ต่อให้น้องงูน้อยของพี่ขี้เหร่หรือกลายร่างเป็นงูน่ากลัวพี่ก็ยังรักของพี่เหมือนเดิมนะคะ”

“น้องเพลงนึกว่าพี่เรนเจอร์จะชอบผู้หญิงสวยๆ ซะอีก”

“ทุกๆ คนก็ชอบคนหล่อคนสวยทั้งนั้นแหละ แต่ชอบก็ส่วนชอบถ้าต้องเลือกจริงๆ เราก็ต้องเลือกคนที่เราอยู่ด้วยแล้วมีความสุขมากกว่าไม่ใช่หรอ น้องเพลงคือความสุขในชีวิตของพี่ส่วนเรื่องความสวยมันผลพลอยได้”

“บ้า” กำปั้นเล็กๆ ทุบอกของเขาเบาๆ ก่อนจะเอียงกายไปกอดซุกซบอกแกร่งของเขาให้ผู้กองกวินทร์ได้อุ้มเธอขึ้นมานั่งบนตัก สองมือลูบไล้กายงามอย่างเสน่หา ยิ่งมองลงต่ำแล้วเห็นความอวบอิ่มเต่งตึงที่แทบจะล้นผ้าแถบออกมาเขาก็ยิ่งหลงใหล เขาชอบเวลาที่เธอห่มผ้าแถบแบบครึ่งตัวแบบนี้ ไว้แต่งงานกันแล้วเขาจะให้เธอลดระดับความบางของผ้าลง จะให้เธอแต่งชุดแบบนี้ให้เขามองทั้งวันเลย

“หลายวันมานี้หัวหน้าดนัยตามติดน้องเพลงตลอด น้องเพลงไม่สบายใจแล้วก็รู้สึกผิดกับพี่เรนเจอร์มาก แต่พี่เรนเจอร์ไม่ต้องคิดมากนะคะน้องเพลงมีอาร์ตี้กับน้องๆ นางรำอยู่ด้วยตลอด หัวหน้าเขาไม่ได้เข้าใกล้น้องเพลงเลย”

“พี่รู้” เขารู้ดีว่าเธอยึดมั่นในเรื่องศีลธรรมมากแค่ไหนเธอไม่มีวันนอกใจเขาหรอก หัวใจของเธอสะอาดบริสุทธิ์มากจนเขารู้สึกว่าตัวเขาเองต่างหากที่สกปรกไปจนแทบไม่คู่ควรกับเธอและอีกอย่าง...เขามีอาร์ตี้คอยเป็นสายให้ ยังไงไอ้หนุ่มหน้าหวานคนนี้มันก็อยู่ข้างเขาและคอยเป็นไม้กันหมาให้เขาอยู่แล้ว “เรื่องนี้น้องเพลงไม่ผิดหรอกอย่าคิดมากเลยนะคะ พี่รู้ดีว่าน้องเพลงเองก็รักพี่แล้วก็จะไม่มีวันนอกกายนอกใจพี่เด็ดขาด”

“ขอบคุณนะคะที่เข้าใจแล้วก็เชื่อใจน้องเพลง” ว่าแล้วเพลงพิณก็เงยหน้าขึ้นมองเขาก่อนจะเอื้อมตัวไปจูบที่ปลายคางของเขาเบาๆ “ให้รางวัลคนน่ารักค่ะ”

หืม...ผู้กองกวินทร์ยิ้มแป้นหน้าบานทันทีกับรางวัลที่เพิ่งได้มา น้องเพลงของเขาช่างน่ารักเหลือเกิน มือของเขาลูบไล้เธอหนักขึ้นแล้วลูบไล้มาจนถึงอกอวบ ความอวบเต่งตึงจนจะล้นผ้าแถบออกมาทำให้เขาอดใจยากจริงๆ จนก้มลงมาจูบที่เนินอกเหนือผ้าแถบ มือแกร่งก็นวดคลึงไปมาเบาๆ ด้วย เพลงพิณหลับตาพริ้มด้วยหลงในสัมผัส สองแขนเล็กๆ ยกขึ้นโอบกอดเขาเมื่อเขายังจูบซุกไซ้อกของเธออยู่

“...พี่เรนเจอร์คะ...” เสียงหวานเรียกแผ่วๆ เมื่อแรงนวดคลึงเริ่มทำให้ปมผ้าแถบคลาย ผู้กองกวินทร์ฝากรอยจูบเอาไว้ที่เนินอกแล้วจึงเลื้อยซุกไซ้ไปตามไหล่และซอกคอหอมกรุ่นมือก็ยังคงบีบนวดไปตามอารมณ์ เพลงพิณตะคุบผ้าแถบของตัวเองเอาไว้แทบจะไม่ทันเมื่อแรงสัมผัสจากมือของเขาทำให้ผ้าแถบผืนนุ่มที่โอบอุ้มสองเต้าอิ่มสวยเอาไว้หลุดลงในที่สุด อารมณ์ปรารถนาของผู้กองกวินทร์เริ่มรุนแรงและทำท่าจะกระตุกดึงเอาผ้าแถบของเธอออกเพลงพิณก็ได้แต่กอดผ้าแถบของตัวเองเอาไว้แน่น

“พี่เรนเจอร์...” เพลงพิณที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือยท่อนบนทำเสียงสูงว่าและหัวเราะคิกเบาๆ เพราะจั๊กจี๋เมื่อถูกไรหนวดเคราบางๆ ของเขาทิ่มแทงเนื้อนุ่ม คนจะรุกก็รุกจนเธอไปไม่เป็น ผ้าแถบที่ห่อพันกายเป็นอย่างดีหล่นออกจนทำได้เพียงแค่กอดผ้าปิดหน้าอกเอาไว้ แววตาของผู้กองหนุ่มหวานซึ้งกับภาพความสวยเบื้องหน้า ทั้งสวยหวานทั้งเซ็กซี่แทบอดใจไม่ไหวอยากจะกลืนกินเธอลงท้องแต่ก็ติดตรงที่ว่าไม่อยากจะทำลายความตั้งใจของตัวเอง เขาอยากแต่งงานก่อน อยากทำเหมือนกับที่พ่อทำกับแม่แก้มของเขา พ่ออดใจรอแม่แก้มเพื่อแต่งงานกันก่อน เขาอยากทำแบบนั้นบ้างเพื่อให้น้องเพลงได้ภูมิใจในตัวเขา เขาเป็นคนชั่วในสายตาคนอื่นได้แต่เขาต้องเป็นคนดีในสายตาของน้องเพลงเท่านั้น

“แต่งงานกันเถอะ...พี่จะทนไม่ไหวแล้ว” สองแขนดึงเอาเพลงพิณเข้ามากอดโดยที่เขาก็โน้มตัวลงไปซุกหน้าเอาไว้กับอกนุ่ม แกล้งกระตุกจะดึงผ้าแถบออกมาเบาๆ ซุกจมูกแนบเนื้อนุ่มอย่างพยายามอดกลั้น เพลงพิณยิ้มบางๆ ขณะก้มลงมองคนที่ซุกอกเธออยู่ เขามีโอกาสทำ มีโอกาสครอบครองเธอแต่เขาก็ไม่ เขาอยากทำใจแทบขาดแต่เขาก็พยายามอดทนอาไว้...พ่อคลาสโนวาของสาธารณะของใครต่อใครคงหมดเขี้ยวเล็บแล้วจริงๆ

“พี่จะให้พ่อกับแม่มาขอ พรุ่งนี้เลยดีมั้ย”

“ช่วงนี้ท่าทางพี่เรนเจอร์จะงานยุ่ง พี่ข้ามโขงแทบไม่ได้กลับมานอนบ้านแม้แต่พี่ซีลก็ยังต้องมาที่นี่ พี่เรนเจอร์โฟกัสที่งานก่อนดีมั้ยคะน้องเพลงรอได้ ยังไงน้องเพลงก็จะเป็นของพี่เรนเจอร์อยู่วันยันค่ำ รอให้เคลียร์งานเสร็จก่อนก็ได้ค่ะ”

“แต่พี่รอไม่ไหว” เขามองมาที่อกอวบๆ ขนาดล้นฝ่ามือ เพลงพิณเพียงแค่ใช้มือข้างหนึ่งถือผ้าแถบปิดอกเอาไว้ส่วนอีกข้างก็โอบกอดเขา มันดูหมิ่นเหม่มากจนเขาอดไม่ได้ต้องยื่นมือมานวนคลึงเบาๆ อ้าปากงับชายผ้าทำท่าจะดึงออกเพื่อเชยชมความสวย “เราแต่งงานกันเถอะนะทูนหัว...พี่ห่างเรื่องพวกนี้มานานมากแล้วถ้าให้รอทำงานเสร็จคงใช้เวลาอีกนาน จะกี่เดือนหรือกี่ปีก็ไม่รู้พี่รอขนาดนั้นไม่ได้ แต่งงานกันนะเดี๋ยวพี่จะทำลูกน่ารักๆ ให้เลี้ยง”

“โธ่พี่เรนเจอร์” เธอว่าแล้วค่อยๆ ตัดใจผละออกจากเขา แม้จะเอียงอายแต่เพลงพิณก็ไม่ได้ขัดขืนเขาเหมือนเธอเองก็ยินยอมพร้อมใจไปกับเขาแล้ว เมื่อใจได้รักเธอก็ยอมให้เพียงแค่เขา ใช่ว่าเขาจะรักและปรารถนาเธอเพียงฝ่ายเดียวแต่เธอเองก็รู้สึกไม่ได้ต่างจากเขา เคยได้ยินมาว่าพญานาคจะลุ่มหลงในรสกามและไม่เคยขาดรัก เมื่อมีรักก็จะหลงมัวเมาจนแทบโหยหา...เธอเข้าใจแล้ว

เพลงพิณขยับกายนั่งหันหลังให้ผู้กองกวินทร์แล้วใช้ผ้าแถบคาดอกเอาไว้ให้เรียบร้อยตามเดิม แก้มนวลเรื่อสีอย่างน่ารักเมื่อขณะพันผ้าผู้กองกวินทร์ก็นอนเท้าแขนมองเธอตาไม่กระพริบแล้วยังขยับเข้ามาจูบตามแผ่นหลังของเธออีก

“ว้า นึกว่าคืนนี้จะได้กินนมก่อนนอน”

“ไม่ใช่เด็กๆ แล้วซักหน่อย”

“แต่งงานแล้วพี่จะกินทุกวัน...ทุกคืน ว่างเช้ากินเช้าว่างเย็นกินเย็น ถ้าว่างหลายๆ วันก็จะกินทั้งวันไม่ลงจากเตียงเลย” เพลงพิณที่พันผ้าแถบเสร็จแล้วหันกลับมาหาเขาก่อนจะยื่นมือไปดึงแก้มคนอยากกินนมอย่างหมั่นเขี้ยว ผู้กองกวินทร์จึงได้โอกาสขยับเข้ามานอนหนุนตักของเธอ ซุกใบหน้าเอาไว้กับหน้าท้องแบนๆ แล้วกอดรัดรอบเอวอย่างหลวมๆ ทำงานนอนหนาวอยู่ริมแม่น้ำอยู่ในป่ามาหลายคืนเขาคิดถึงเนื้อนุ่มของเธอที่สุดเลย 

ทั้งสองหนุ่มสาวไม่ได้พูดคุยอะไรกันอีกหากแต่ต่างฝ่ายก็ได้แต่มองกันและกันด้วยความรัก เพลงพิณโอบกอดเขาไว้ มือข้างหนึ่งลูบศีรษะและเขี่ยแก้มของเขาเล่นรวมทั้งแอบตีมือของเขาเบาๆ เมื่อเขาแกล้งกระตุกปมผ้าแถบของเธออีกจนผ้าหมิ่นเหม่จะหลุด

“คืนนี้พี่เรนเจอร์จะนอนที่นี่หรอคะ”

“ใช่ ไม่อยากกลับไปนอนฟังเสียงกรนของจ่าๆ ที่แพ น้องเพลงให้พี่นอนด้วยนะคะ”

“งั้นเดี๋ยวน้องเพลงจะปูที่นอนให้ที่โซฟาข้างเตียงนะคะ”

“จะนอนบนเตียงนี้ จะนอนกอดน้องเพลงด้วย ถ้าให้นอนกอดจะหายงอนทันที” เขาว่าอย่างเอาแต่ใจแล้วกอดรอบเอวบางแน่น เพลงพิณก็ได้แต่จนใจหากแต่อีกใจ...เธอก็อยากได้ไออุ่นจากเขาเช่นกัน วันนี้เธอเจอเรื่องแย่ๆ มาและเธอก็คิดถึงเขามาก

ผู้กองกวินทร์นอนมองหน้าเพลงพิณแล้วก็ต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นสาวน้อยไม่ได้ปฏิเสธเขาอีก รอยยิ้มหวานๆ ช่างสดใจต่อหัวใจของเขาเหลือเกิน พอเธอยื่นมือมาไล้แก้มของเขาเล่นเบาๆ เขาก็ดึงเอามือของเธอมาจูบแล้วกอดแนบกับอก...เขามีความสุขมากๆ ตอนนี้

“พี่รักน้องเพลงนะคะ” เขาพลิกตัวซุกหน้าเข้าหาหน้าท้องของเธออีกครั้งแล้วกอดรอบเอวบางไม่มีปล่อยก่อนจะสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ ก็มีแมวอ้วนสีขาวเดินนวยนาดอวดพวงหางฟูๆ ออกมาจากตู้เสื้อผ้าที่ประตูปิดไม่สนิทแล้วกระโดดขึ้นมาบนเตียง ผู้กองหนุ่มใจหายใจคว่ำนึกว่าจะเป็นงูเสียอีก

“มาลูกมา มาหาพ่อกับแม่” เขากวักมือเรียกแมวและอุ้มเอาแมวอ้วนมานอนกอดโดยที่ยังหนุนตักของเพลงพิณอยู่แต่แมวอ้วนก็ดิ้นหนีแล้วขึ้นมานอนหนุนตักของเพลงพิณแทน เพลงพิณก็เลยมีทั้งคนและแมวหนุนตักในขณะนี้ หญิงสาวอดจินตนาการไปไม่ได้ว่ากำลังมีสามีกับลูกน้อยมานอนหนุนตัก หากเปลี่ยนจากแมวเป็นเด็กตัวเล็กๆ ก็คงจะดีสินะ

“ภารกิจครั้งนี้ท่าทางจะอีกนานใช่มั้ยคะ” ถ้านานก็แปลว่ากว่าจะได้แต่งงานกันก็อีกนานเลย

“ทำไม กลัวอดใจรอให้เสร็จภารกิจแล้วค่อยแต่งไม่ได้หรอ ก็อย่างว่าแหละ พี่รู้ว่าพี่อร่อยและน่ากินมากจนน้องเพลงอดใจไม่ไหว เราแต่งก่อนเสร็จภารกิจก็ได้นะ...เว้นแต่น้องเพลงจะกลัวเป็นม่ายตั้งแต่ยังสาว”

“พี่เรนเจอร์” ฝ่ามือเล็กๆ ตีต้นแขนเขาอย่างแรงเป็นการลงโทษ เธอไม่ชอบให้เขาพูดอะไรแบบนี้

“พูดอะไรแบบนี้คะ ไม่เป็นมงคลเลยนะ”

“ก็พี่พูดความจริงนี่” เขาว่าด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและเคร่งเครียด ไม่ได้มีความทะเล้นเหมือนก่อนหน้านี้ก่อนจะพลิกกายนอนหงายโดยที่ยังกอดมือของเพลงพิณเอาไว้

“น้องเพลงรู้จักคนที่ชื่อกายยันต์รึเปล่า เรือเอกกายยันต์”

“ใครหรอคะ” เพลงพิณเลิกคิ้วขึ้น ถึงบ้านของเธอจะอยู่ติดกับสถานีเรือและได้มาหาผู้เป็นพ่อที่สถานีเรือบ่อยๆ แต่เธอก็ไม่ค่อยได้มาสนิทหรือพูดคุยกับเจ้าหน้าที่คนไหนมาก่อน ความจริงคงเป็นทุกคนมากกว่าที่ไม่กล้าเข้ามาพูดกับเธอเพราะพ่อของเธอก็หวงลูกสาวไม่ใช่น้อย นอกจากหัวหน้าดนัยก็มีแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่กล้าเข้ามาจีบเธอซึ่งๆ หน้า

“เขาเป็นอดีตทหารเรือ เคยเป็นซีลแบบพี่แล้วเข้ามาประจำการที่นี่เมื่อหลายปีก่อน”

“ยิ่งถ้าเป็นซีลน้องเพลงยิ่งไม่รู้จักเลยค่ะ พี่เรนเจอร์ก็รู้ว่าคนที่ทำหน้าที่แบบพี่เรนเจอร์น่ะลึกลับกันมากแค่ไหน อีกอย่างเมื่อหลายปีก่อนน้องเพลงก็เรียนมหาวิทยาลัยอยู่ที่กรุงเทพฯ นานๆ กลับบ้านทีจะรู้จักใครได้ไงคะ อืม...มีอะไรรึเปล่าคะ ทำไมถึงเรียกเขาว่าอดีตทหารเรือล่ะ เขาเสียแล้วหรอคะ”

“เปล่าหรอก มันแค่ย้ายข้างไปอยู่กับพวกคนร้ายน่ะ พี่ก็นึกว่าน้องเพลงจะเคยเจอบ้าง”

“ไม่เคยเจอเลยค่ะ” เพลงพิณพยายามคิดว่าเคยเจอคนที่ว่ามั้ยแต่ก็นึกไม่ออก เธอไม่เคยเจอคนที่ชื่อกายยันต์มาก่อนเลย “ถ้าเขาย้ายข้างแบบนี้ก็แปลว่าเขาอาจจะเป็นอันตรายกับพี่เรนเจอร์สิคะ”

“เขาเคยเป็นครูฝึกของพี่กับพี่ซีลน่ะ พี่เคยชื่นชมเขาแล้วพอมารู้เรื่องที่เขาย้ายข้างก็เลยผิดหวัง ไม่คิดว่าคนเราจะเปลี่ยนได้ขนาดนี้”

“พี่เรนเจอร์ก็ยังเปลี่ยนเลย”

“พี่เปลี่ยนตรงไหนฮะ” ผู้กองหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเธออีก เพลงพิณก็เลยยิ้มหวานรับพร้อมกับเกาคางของเขาเบาๆ

“เปลี่ยนจากเสือมาเป็นลูกแมวของน้องเพลงไงคะ”

“หึ” งั้นก็แล้วไป ผู้กองกวินทร์คิดแล้วนอนหนุนตักของเธอต่อ “ถ้าพี่จะกลับไปเป็นเสือ...เหยื่อที่พี่จะกินมีแค่น้องเพลงคนเดียวนะคะ”

“ก็ลองไปกินคนอื่นสิ” เพลงพิณขู่ยิ้มๆ ไม่อยากจะคุยเรื่องงานกับเขาแล้ว เธอรู้ว่าอาชีพอย่างเขาทำงานเสี่ยงตายมากและเคร่งอยู่กับงานตลอดแต่ว่าตอนนี้ นี่ไม่ใช่เวลางานเธอจึงอยากให้เขาได้พักบ้าง อยากให้เขาผ่อนคลายและรู้สึกดีเวลาอยู่กับเธอ

“ก็น่าลอง...”

“พี่เรนเจอร์!!! อยากนอนตายคาปากงูหรอคะ”

“โอ๊ยๆๆ พี่ล้อเล่นน่า” ไม่เอาแล้วความเจ้าชู้ ผู้กองกวินทร์คิดพลางยกมือขึ้นป้องตัวเมื่อฝ่ามือเล็กๆ เตรียมจะทุบเขาอีก เขาดึงเอามือข้างนั้นของเพลงพิณกลับมากอดเอาไว้ตามเดิมสลับกับจูบเบาๆ เขาอยากเป็นคนดีในสายตาของเธอแล้วก็จะเป็นคนดีของเธอตลอดไปด้วย “พี่จะไม่มีวันเป็นคนเลวในสายตาของน้องเพลงเด็ดขาด เดี๋ยวยอมเป็นทาสเมียเลยทูนหัว”

เอ๊ะ! ทาสเมียงั้นหรอ แล้วภาพของผู้เป็นพ่อก็ลอยมา ทั้งพ่อแท้ๆ อย่างรองกรันณ์ พ่อบุญธรรมอย่างพลโทคีรินทร์ เหล่าคุณน้าคุณอาผู้ชายทั้งหลายหรือแม้กระทั่ง ผบ.คเชนทร์พ่อตาของเขาและสารวัตรพนาน้องเขยของเขา ทุกคนล้วนเป็นทาสเมียกันทั้งนั้น เห็นชัดๆ ก็พ่อกับแม่ของเขานี่แหละ ถึงภายนอกพ่อของเขาจะดูเข้มแข็งเป็นผู้นำครอบครัว เป็นหัวเรือใหญ่ของบ้าน แต่...ทุกๆ เรื่องแม่ของเขาจะต้องเป็นคนอนุมัติก่อนเสมอ หน้าบ้านพ่อคือหัวหน้าครอบครัวส่วนหลังบ้านพ่อเขาก็เป็นทาสผู้ซื่อสัตย์ของแม่แก้ม พ่อตาของเขาก็ยังกลัวเมียเลยได้ข่าวว่ากลัวเมียวีนเรื่องที่วันนี้ดูแลลูกสาวไม่ดีก็เลยหนีไปนอนห้องพระ นี่อนาคตของเขาก็จะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ยเนี่ย ให้เป็นทาสคนอื่นเขาไม่ยอมหรอกแต่ถ้าให้เป็นทาสของน้องเพลงพิณอันนี้เขายอม

“พี่ว่า...ดึกแล้วมานอนกันเถอะ” ผู้กองกวินทร์ลุกพรวดขึ้นมานั่งแล้วมองเพลงพิณดวงตาพราวระยับ หากไม่นับตอนเด็กๆ นี่จะเป็นครั้งแรกที่เขาได้นอนร่วมเตียงกับเธอ มือของเขายื่นไปกุมมือของเพลงพิณเอาไว้แน่นจนอีกฝ่ายยิ้มตอบอย่างรู้ทัน

“จับมือน้องเพลงแน่นจัง”

“คืนนี้พี่จะนอนจับมือน้องเพลงเฉยๆ จะไม่ทำอะไรมากกว่านี้” แน่สิ ก็ทำไปก่อนหน้านี้แล้วนี่

“เชื่อได้หรอคะ” เธอขยับเข้าไปหาแล้วมองหน้าเขาใกล้ๆ ทั้งรอยยิ้มและแววตาดูซกซุนและรู้ทันพี่ชายคนนี้เป็นอย่างดีจนคนที่โดนรู้ทันถึงกับเลิกลั่กขึ้นมาจนต้องแกล้งมองไปทางอื่น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาเรื่อสีขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้แล้วก็เม้มริมฝีปากพยายามหลบสายตาของสาวน้อยตรงหน้า น้องงูน้อย...อย่ามาจ้องตาเสือแบบนี้สิ

“เขินน้องเพลงหรอคะ”

“เปล๊า!” คนไม่ได้เขินดึงหมอนมาจิกแน่นให้เพลงพิณได้แอบหัวเราะใส่เบาๆ แล้วก็รีบตีมือของเขาเมื่อเขาจะแอบดึงผ้าแถบของเธออีกแล้ว เผลอไม่ได้เลยจริงๆ แล้วไหนบอกว่าจะนอนจับมือเฉยๆ ไง จับมือเฉยๆ ที่ไม่เคยมีจริงในโลก

ผู้กองกวินทร์ลำพองใจคิดว่าคืนนี้จะได้นอนกอดเนื้อนุ่มให้ชุ่มใจให้สมกับที่รักและคิดถึง อยากจะจับ จะจูบ จะลูบไล้ให้ทั่วตัวแต่ก็ไม่คิดว่าบุญที่มีจะโดนกรรมมาบดบังเสียก่อนเมื่อเขายื่นมือมาเชยคางของเพลงพิณไปหาเพื่อจะโน้มตัวลงไปจูบให้หนำใจแล้วจู่ๆ เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

ก๊อกๆๆ

“น้องเพลง น้องเพลงนอนแล้วยังลูก” เสียงปานมณฑาดังมาจากหน้าประตู หนุ่มสาวที่กำลังคลอเคลียกันอยู่บนเตียงเลยชะงักไปในทันที

“อาป่าน...” ผู้กองกวินทร์ครวญว่า จะมาทำไมตอนนี้เนี่ยคนจะหลับจะนอนแล้ว

“น้องเพลงนอนแล้วยังแม่อุ่นนมมาให้ นี่พี่ข้ามโขงกับพี่เพลงรักก็เพิ่งจะกินไปคนละแก้ว”

“พี่เรนเจอร์บ่นอยากกินนมก่อนนอนไม่ใช่หรอคะ” เพลงพิณหันมาหัวเราะกับเขาแล้วลุกลงจากเตียง ผู้กองกวินทร์ก็เลยทำหน้ามู่ทู่ใส่ เขาอยากกินนมสดจากเต้าไม่ใช่จากแก้ว ชริ! ผู้กองหนุ่มทำเชิดหน้าใส่ก่อนจะรีบมองหาที่ซ่อนตัว ลำพังแค่อาป่านเขาไม่กลัวหรอก อาป่านป่วงจะตายใครๆ ก็รู้ พ่อเขายังบอกเลยว่าอาป่านป่วงจนไม่น่าเลี้ยงลูกให้โตได้ตั้งสามคน

“แป๊บหนึ่งนะคะคุณแม่” ก่อนจะเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่เพลงพิณก็จัดชุดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ดึงเอาผ้าคลุมไหล่มาห่อตัวเอาไว้ คิดว่าที่หน้าประตูคงมีแต่ผู้เป็นแม่คนเดียวจนกระทั่ง

“อ้าวพี่เชนทร์ ยอมออกมาจากห้องพระแล้วหรอคะ ดีค่ะเดี๋ยวคืนนี้เรามีเรื่องต้องคุยกันยาวๆ อีกรอบ”

“โธ่ป่าน...” เสียงของ ผบ.คเชนทร์ที่แว่วมาทำให้ผู้กองกวินทร์ที่ทำท่าจะเข้าไปหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าที่แมวอ้วนเดินออกมาเมื่อก่อนหน้านี้ถึงกับชะงัก เวรแล้วไง!!! กับอาป่านน่ะเขาไม่กลัวหรอกแต่ถ้าเป็นอาเชนทร์...คนนี้น่ะหลอกยากมากๆ กลิ่นตัวเขาเล่นหอมฟุ้งจนตลบไปทั่วห้องนอนแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ต้องจับได้แน่ๆ เห็นทีถ้าอยู่ต่อชีวิตได้หาไม่กันพอดี

“พี่เรนเจอร์รีบกลับไปก่อนเถอะนะคะ คุณพ่อมา” แม้แต่เพลงพิณเองก็หวั่นๆ เลิกลั่ก จากที่กำลังจะไปเปิดประตูให้ผู้เป็นแม่คราวนี้เธอกลับรีบไปหยิบเชือกที่ผู้กองกวินทร์ใช้ไต่ขึ้นมาหาไปยัดใส่มือของเขาเอาไว้ และผู้กองกวินทร์ก็รู้งานรีบพุ่งหลาวหย่อนเชือกลงนอกหน้าต่างในทันที

“รีบๆ ลงไปสิคะพี่เรนเจอร์เดี๋ยวคุณพ่อก็จับได้หรอก”

“ใจเย็นๆ สิมือเค้าเจ็บอยู่นะที่รัก” คนมือเจ็บทำหน้างอ หมดกัน คนอุตส่าห์ตั้งใจจะมานอนด้วย ยังไม่ทันจะได้นอนจับมือกันเลยมารคอหอยก็โผล่มาซะก่อน “พี่ยังไม่อยากไปเลย”

“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวคุณพ่อรู้เข้าพี่เรนเจอร์จะแย่เอานะคะ” เพลงพิณทั้งบอกทั้งหันมามองที่ประตูห้องนอน พอหันกลับมาหาผู้กองกวินทร์เขาก็ยังคงนั่งคร่อมขอบหน้าต่างห้องนอนของเธอแล้วทำหน้างอไม่ยอมลงไปเสียที

“รีบไปสิคะพี่เรนเจอร์” เพลงพิณดูร้อนใจขึ้นเมื่อ ผบ.คเชนทร์เคาะประตูเรียกซ้ำ แต่เพราะผู้กองกวินทร์ไปยอมไปเสียทีเธอก็เลยไม่มีทางเลือก ที่เขาไม่ยอมลงไปก็คงจะเป็นเพราะยังไม่ได้ของปลอบใจ ดังนั้นเพลงพิณจึงเขย่งปลายเท้าเพื่อเอื้อมตัวขึ้นไปหาก่อนจะ...แนบจุมพิตแสนหวานเข้ากับริมฝีปากของเขาเบาๆ มันไม่ใช่จูบที่เพียงแค่เอาริมฝีปากมาแตะกันหากแต่เธอยังดูดเม้มริมฝีปากของเขาเบาๆ ด้วย

ผู้กองกวินทร์หลับตาพริ้มอย่างถูกใจและรีบอ้าปากงับจูบตอบดูดเม้มริมฝีปากของเพลงพิณคืน ช่างน่าเสียดายจริงๆ ที่เขาได้ลิ้มรสจูบแสนหวานน้อยนิดเกินไปเมื่อตอนนี้ ผบ.คเชนทร์เคาะประตูห้องนอนลูกสาวอีกครั้งแล้วทั้งสองหนุ่มสาวจึงจำใจต้องผละออกจากกันและได้แต่มองกันอย่างโหยหา

“พรุ่งนี้เช้าพี่เรนเจอร์มาใส่บาตรกับน้องเพลงนะคะ”

“ครับ” เขายิ้มหวานรับคำ ดวงตาพราวระยับขณะมองสาวน้อยในดวงใจ พยายามจะตัดใจลาแล้วเอาไว้ค่อยหาโอกาสมาหาเธอที่ห้องใหม่ รับรองเลยว่ารอบหน้าเขาจะต้องวางยานอนหลับพ่อตาเสียก่อน

ผู้กองกวินทร์ก้มลงมาจูบลาเพลงพิณอีกเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะโรยตัวลงไปกับเชือก จนเมื่อมั่นใจว่าเขาลงถึงพื้นแล้วเพลงพิณจึงรีบไปเปิดประตูห้องนอนให้กับพ่อและแม่ หัวใจเต้นระรัวด้วยตื่นเต้นเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อน ไม่เคยมีหนุ่มแอบปีนมาหาจนถึงห้องนอนแบบนี้ แก้มนวลยังคงแดงระเรื่อด้วยความเขินและไม่กล้ามองหน้าสบตากับพ่อและแม่

“ทำไมเปิดประตูช้านักล่ะลูก เข้าห้องน้ำอยู่หรอ” ปานมณฑาเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาในห้องนอนของลูกสาวพร้อมกับแก้วนมอุ่นๆ ด้วยความที่ยังเป็นห่วงลูกอยู่เพราะวันนี้เพลงพิณเจอเรื่องไม่ดีมาปานมณฑาจึงไม่ทันได้สังเกตว่าห้องนอนของลูกสาวมีกลิ่นหอมๆ ฟุ้งอยู่ทั่วห้อง

“แม่เอานมมาให้ลูกคืนนี้น้องเพลงจะได้หลับสบาย”

“ขอบคุณค่ะคุณแม่” เพลงพิณเดินไปนั่งที่ปลายเตียงกับผู้เป็นแม่แล้วรับเอานมมาดื่มอย่างว่าง่ายโดยมีปานมณฑานั่งมองด้วยความรักและแสนห่วงใยลูกสาว ต่างจาก ผบ.คเชนทร์ที่อยู่ๆ ก็หน้าตึงขึ้นมาในทันทีเมื่อได้กลิ่นหอมแปลกๆ ฟุ้งอยู่ทั่วห้องนอน กลิ่นหอมๆ แบบนี้... สายตาคมหันมาจ้องที่ลูกสาวอย่างจับผิด ยัยเด็กคนนี้...เดี๋ยวนี้ช่างกล้าเอาผู้ชายขึ้นมาถึงบนห้องนอนเลยหรอ ตั้งแต่คบหากันกับผู้กองกวินทร์เขาว่าลูกสาวเขาเริ่มติดนิสัยไม่ดีมาจากมันหลายเรื่องแล้วนะ ที่เห็นชัดๆ ก็เรื่องการแต่งตัวนี่แหละ เมื่อก่อนเพลงพิณจะแต่งชุดพื้นเมืองสลับกับชุดเสื้อผ้าแฟชั่นตามประสาสาวๆ ทั่วไปแต่เดี๋ยวนี้...เธอแต่งชุดแบบพื้นเมืองทุกวันเลยโดยเฉพาะวันไหนที่จะได้เจอกับผู้กองกวินทร์วันนั้นเธอจะแต่งสวยเป็นพิเศษ เมื่อก่อนเห็นใส่เสื้อก้อมนอนเดี๋ยวนี้เป็นผ้าแถบดูวับๆ แวมๆ ไอ้ผู้กองกวินทร์มันยิ่งแพ้ทางผู้หญิงแต่งตัวแบบนี้อยู่เสียด้วยสิ นี่ตั้งใจจะแต่งชุดแบบนี้เอาใจมันรึไง จะว่าอะไรหน่อยก็ไม่ได้เพราะเป็นลูกสาวคนเดียวปานมณฑาเลยหวงหนัก ไหนจะมีแม่ยายเขาให้ท้ายอีก

“เป็นยังไงบ้างลูกหายตกใจแล้วรึยังหืม ขวัญเอ้ยขวัญมานะลูกแม่” ปานมณฑาก็ยังคงโอ๋ลูกสาวต่อเมื่อเพลงพิณดื่มนมแล้ว มือนุ่มๆ ยื่นมากุมแก้มของลูกสาวเอาไว้แล้วมองความงดงามของลูกด้วยความภูมิใจ ลูกสาวของเธอช่างสวยไร้ที่ติจริงๆ ปานมณฑาคิดพลางไล้แก้มของลูกเบาๆ

“คนสวยของแม่...” ถ้าวันนี้เพลงพิณเป็นอะไรไปล่ะก็เธอไม่ยอมแน่ๆ ตั้งแต่เกิดจนโตเธอดูแลเรื่องความสวยความงามของลูกสาวมาโดยตลอด ลูกของเธอต้องสวยที่สุด ต้องไม่น้อยหน้าใคร ไว้เจอหัวหน้าดนัยเมื่อไหร่เธอจะเล่นงานเขาให้หนักเลยไอ้ผู้ชายเจ้าชู้คนนี้ หนอย มีเมียอยู่แล้วยังจะหาทางมาจีบลูกสาวของเธออีก มันจะเอาลูกของเธอไปเป็นเมียน้อยมันจนเมียของมันตามมาสาดน้ำกรด

“น้องเพลงหายตกใจแล้วค่ะคุณแม่” พ่อกับแม่และคุณยายกอดโอ๋รับขวัญเธอตั้งแต่เมื่อตอนกลางวันแล้ว ไหนจะได้ไออุ่นรักจากผู้กองกวินทร์อีกตอนนี้เพลงพิณจึงไม่ได้คิดมากเรื่องของหัวหน้าดนัยอีก

“แต่แม่ยังใจหายอยู่เลยนะ ถ้าน้องเพลงของแม่หมดสวยแล้วจะทำยังไงแม่มีลูกสาวคนเดียว งานนี้ต้องยกความดีความชอบให้เรนเจอร์”

“เฮอะ!” ผบ.คเชนทร์แค่นเสียงออกมาในทันทีที่ได้ยินภรรยาพูดแบบนี้ แรกๆ เขาก็อยากจะยกความดีความชอบให้มันเหมือนกันจนตอนนี้นี่แหละที่เขาจับได้ว่ามันแอบปีนขึ้นมาหาเพลงพิณ มิน่าล่ะกว่าเพลงพิณจะเปิดประตูห้องนอนให้พ่อกับแม่ได้

“มาเฮอะ! อะไรกันคะพี่เชนทร์ คนทำดีก็ต้องชมเชยสิใครจะเหมือนพี่เชนทร์ รู้เห็นเป็นใจกับหัวหน้าดนัยปล่อยให้เขามาเข้าใกล้น้องเพลงของป่านดีนักเป็นไงล่ะเกือบถูกเมียเขาสาดน้ำกรดใส่แล้ว เรื่องนี้ป่านไม่ยอมนะป่านจะเอาเรื่อง!”

“คุณแม่คะอย่าเลยค่ะ ก็น้องเพลงบอกแล้วไงคะว่าไม่อยากเอาเรื่อง สงสารลูกของพวกเขาอีกอย่างหัวหน้าดนัยก็คงได้รับบทเรียนแล้วล่ะค่ะ ตอนนี้คนก็ลือกันไปทั่วหัวหน้าเขาคงจะอายอยู่ไม่น้อยนะคะ”

“สมควร” ปานมณฑาเบะปากใส่ก่อนจะดึงเอาเพลงพิณไปกอดแนบอก ก้มลงมาจูบเรือนผมสวยของลูกสาว รักสุดหัวใจเลยลูกคนนี้ “แม่รักน้องเพลงสุดหัวใจ แม่ไม่ชอบให้ใครมารังแกน้องเพลงของแม่แล้วแม่ก็จะไม่ให้หัวหน้าดนัยมาเข้าใกล้น้องเพลงอีก ถึงน้องเพลงไม่อยากจะเอาเรื่องแต่แม่ก็คงต้องพูดกับเขา จำไว้ลูกผู้ชายมือสองของมีตำหนิอย่าไปสนใจ”

“แล้วอย่างไอ้เรนเจอร์นี่เรียกว่าผู้ชายมือไหนดี พี่ว่ามันไม่ใช่ของมือสองนะ มันเป็นของสาธารณะที่ใครจะหยิบไปใช้ก็ใช้ได้ แบบนี้ยิ่งไม่น่าสนใจเข้าไปใหญ่”

“เหมือนพี่เชนทร์ใช่มั้ยคะ” ปานมณฑาสวนขึ้นทันควันแล้วจิกตาใส่ก่อนจะทำเชิดหน้าหนีจน ผบ.คเชนทร์ต้องเข้าไปนั่งลงข้างๆ เพื่อจะหยิกแก้มของภรรยาสาวด้วยความหมั่นไส้ ถึงตอนหนุ่มๆ ก่อนที่เขากับเธอจะแต่งงานกันเขาอาจมีเหลวไหลบ้าง อาจเคยมีคนอื่นแต่พอเขาแต่งงานกับเธอเขาก็มีเพียงแค่ปานมณฑาคนเดียว เขารักมั่นหนึ่งเดียวแค่เธอมาจนถึงตอนนี้และตลอดไป

“งั้นป่านก็ควรโทษไอ้รัน นิสัยที่ไม่ดีๆ ของพี่น่ะก็ได้มันนั่นแหละเสี้ยมและนิสัยไม่ดีๆ พวกนั้นก็ตกมาถึงลูกชายของมันด้วย” ปากว่ามือก็ยังคงดึงแก้มของภรรยาสาวต่อหน้าลูก เห็นแล้วเพลงพิณก็ทั้งขำทั้งเอ็นดูในความน่ารักของพ่อกับแม่ที่ชอบหยอกล้อกันเล่น พ่อกับแม่ของเธอรักกันมากและตัวไม่เคยห่างกันเลย ทะเลาะกันแรงๆ ก็ไม่มี จะมีก็แค่งอนกันเล็กๆ น้อยไม่กี่นาทีเดี๋ยวก็ดีกันแล้ว พ่อมักจะเป็นฝ่ายยอมแม่เสมอและแม่ก็ชอบเอาอกเอาใจพ่อ...จนเธออยากมีความรักดีๆ แบบนี้บ้าง

“และที่สำคัญนะ” ผบ.คเชนทร์ยังคงพูดกับภรรยาแล้วแอบส่งสายตาดุๆ มาให้เพลงพิณอีกคน “ไอ้รันมันเคยปีนเข้าห้องหาผู้หญิง กับเมียมันมันก็เคยแล้วพี่ก็เชื่อว่าลูกชายมันก็คงจะเคยปีนเข้าห้องหาลูกสาวคนอื่นด้วยเหมือนกัน ไอ้แฝดมันเป็นลูกไม้ตกใต้ต้น พ่อมันเป็นยังไงลูกมันก็เป็นแบบนั้นแหละ!”

เพลงพิณรีบหลบสายตาของผู้เป็นพ่อทันทีด้วยกลัวความผิด เธอคิดว่าพ่อต้องรู้แน่ๆ เรื่องที่ผู้กองกวินทร์แอบปีนขึ้นมาหา กลิ่นตัวของเขาออกจะหอมฟุ้งขนาดนี้แล้วยิ่ง ผบ.คเชนทร์ลุกขึ้นไปสำรวจหน้าต่างห้องนอนของเธอ หน้าต่างบานที่ผู้กองกวินทร์เพิ่งจะปีนลงไปเพลงพิณก็ยิ่งรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ตามประสาคนมีความผิดกลัวจะถูกพ่อต่อว่า

“เห็นทีต้องติดลูกกรงเหล็กซะแล้วสิ”

“อึดอัดแย่เลยเนาะลูก” ปานมณฑาหันมาพูดกับลูกสาว ถึงจะรู้ว่าเพื่อความปลอดภัยแต่เธอก็ไม่ชอบบ้านที่ติดลูกกรงเหล็ก ที่บ้านมีงูออกจะเยอะขนาดนี้ใครมันจะกล้า

“อึดอัดก็ต้องทน พี่ไม่อยากให้หมาตัวไหนมันปีนเข้าบ้านเรา” แม้ว่าใจก็อยากจะดุลูกสาวอยู่แต่วันนี้เพลงพิณมีเรื่องให้ต้องเสียขวัญมาเยอะแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็เลยพูดอ้อมๆ แทนให้เพลงพิณได้รู้ตัวว่าเขาไม่โอเคกับเรื่องนี้ เพลงพิณเป็นเด็กดีและรู้ว่าอะไรควรไม่ควรต่อไปคงไม่กล้าทำอีก แต่จะว่าเพลงพิณคนเดียวก็ไม่ถูก เขาเชื่อว่าลูกสาวของเขาไม่ได้เป็นคนบอกให้ไอ้เวรนั่นปีนขึ้นมาหาหรอก แต่เป็นไอ้ผู้กองกวินทร์ต่างหากที่มันปีนขึ้นมาของมันเอง

“พี่เชนทร์ทำอย่างกับมีคนแอบปีนขึ้นมาจริงๆ งั้นแหละ ใครมันจะกล้าคะ”

“มีก็แล้วกัน แถวๆ นี้แหละจริงมั้ยน้องเพลง”

“...เออ...คือว่า...คือ...”

“โธ่พี่เชนทร์ เรื่องแบบนั้นจะไปมีได้ยังไงคะห้องนอนของน้องเพลงออกจะสูงขนาดนี้ เฮ้อ! ป่านว่าวันนี้ลูกเจอเรื่องร้ายๆ มาพอแล้วนะคะเราอย่าทำให้ลูกเครียดเลย พี่เชนทร์มาโอ๋ลูกช่วยป่านดีกว่า” ปานมณฑากวักมือเรียกสามีไวๆ ตามประสาคนมองโลกในแง่ดีและลืมไปว่าแค่เรื่องปีนเข้าบ้าน หรือปีนเข้าที่สูงๆ นั้นมันเป็นของถนัดของพวกหน่วยรบพิเศษเลยล่ะ เรื่องนี้ ผบ.คเชนทร์รู้ดีเมื่อเขาหันกลับไปมองร่องรอยที่ขอบหน้าต่าง พอมองลงไปด้านล่างท่ามกลางความมืดก็เห็นเงาตะคุ่มๆ ของใครบางคนอยู่ หนอย...

“ป่านโอ๋ลูกไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวพี่มา” งานนี้พ่อจะเล่นงานมันให้ได้เลย ว่าแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็รีบออกไปจากห้องนอนของเพลงพิณ สวนทางกับพุตตาลผู้เป็นแม่ยายกับลูกชายทั้งสองคนพอดี ผบ.คเชนทร์จึงบอกให้พุตตาล ข้ามโขงและเพลงรักไปอยู่โอ๋เพลงพิณที่ห้องด้วยก่อนที่เขาจะรีบออกมาจากบ้านเพียงคนเดียว

หลังจากที่ลงมาจากห้องนอนของเพลงพิณผู้กองกวินทร์ก็รีบม้วนเก็บเชือกเส้นใหญ่แล้วเอามาคล้องคอตัวเอง ตั้งใจว่าจะหอบเชือกกลับสถานีเรือไปหาพี่ชายที่แพแต่...เจ้าที่ที่บ้านของ ผบ.คเชนทร์ก็เยอะเหลือเกิน เลื้อยไปมายั้วเยี้ยเต็มไปหมด ถึงจะไม่มีตัวไหนเข้ามาเล่นงานเขาแต่เล่นเลื้อยล้อมหน้าล้อมหลังเอาไว้แบบนี้ก็อดเสียวไม่ได้เหมือนกัน

“โธ่ลุงงูปล่อยผมไปเถอะครับ ผมไหว้ล่ะนะลุงงูก็เห็นผมมาตั้งแต่เด็กๆ นี่ ตอนเด็กๆ เราออกจะซี้กันไม่ใช่หรอ” เขาพยายามเจรจากับเจ้าของดวงตาสีแดงดุร้ายที่ซ่อนตัวอยู่กับพุ่มไม้ใหญ้ เห็นแค่ตาก็กลัวจนใจไม่ดีแล้ว

“ผมรักน้องเพลงมากเลยนะ ผมจะมาช่วยลุงงูดูแลน้องเพลงไง...ลุงงูก็รู้ว่าผมรักน้องเพลงมากแค่ไหน ลุงงูรู้ดีไม่ใช่หรอว่าเนื้อแท้ภายในใจของผมเป็นยังไงเพราะถ้าผมไม่ได้มาดีลุงงูคงเล่นงานผมแล้ว ลุงงูครับ...เห็นใจผมเถอะนะ” ผู้กองกวินทร์อ้อนวอนอย่างจริงจังไม่ได้มีแววล้อเล่นหรือทะเล้นแต่อย่างใด สิ่งที่เขาพูดเขาพูดมาจากหัวใจของเขาจริงๆ

“ผมรักของผมมานานเห็นใจผมด้วยเถอะนะ ผมสาบานต่อหน้าองค์พระธาตุเอาไว้และผมจะไม่มีวันผิดคำสาบานเด็ดขาด...วันนี้ผมขอเป็นหลานลุงงูด้วยอีกคนนะครับถ้าวันใดที่ผมผิดคำพูด ผิดต่อคำสาบานที่เคยให้ไว้กับองค์พระธาตุ วันไหนถ้าผมทำให้น้องเพลงต้องเจ็บปวด...ผมจะยอมให้ลุงงูลงโทษแต่โดยดี จะฉก จะกัดหรือรัดก็ตามใจเลย” ลำพังแค่พ่อตาขาโหดเขาก็อ่วมแล้ว เขาไม่ได้หวังอะไร เขาหวังเพียงแค่อยากจะใช้ชีวิตร่วมกับน้องเพลงของเขา อยู่ด้วยกันเหมือนที่พ่อกับแม่ของเขาอยู่จนมีลูกหลานล้อมรอบ อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขไปตลอด

ฟ่อ!!! 

เสียงงูใหญ่ขู่ดังขึ้น แล้วเพียงไม่นานดวงตาสีแดงดุร้ายก็หายลับไปจากพุ่มไม้ เช่นเดียวกับเหล่างูน้อยใหญ่ที่เลื้อยอยู่รอบๆ บ้านพากันหายลับไปกับพุ่มไม้และพงหญ้าจนมีเพียงแค่ผู้กองกวินทร์เท่านั้นที่ยืนหอบเชือกเส้นใหญ่คล้องคออยู่

“ฟู่!!!” ผู้กองหนุ่มปล่อยลมออกจากปากด้วยความโล่งใจ “เมื่อไหร่แม่แก้มจะส่งเซรุ่มแก้พิษงูมาให้เนี่ย จะมีเมียทั้งทีเสี่ยงตายอย่างกับออกไปทำภารกิจเลย” เขาบ่นอุบอิบอยู่คนเดียวก่อนจะรีบออกไปจากบ้านของ ผบ.คเชนทร์ ถึงคืนนี้จะไม่ได้นอนแนบชิดเนื้อนุ่มแต่ก็ได้คลอเคลียพอให้มีแรงใจ เอาวะ กำขี้ดีกว่ากำตด

ผู้กองกวินทร์ปีนออกมาจากรั้วบ้านของ ผบ.คเชนทร์อย่างคล่องแคล่วและระแวดระวังด้วยกลัวว่าจะมีใครอื่นมาเห็น เพราะคิดว่าจะนอนกับเพลงพิณทั้งคืนเลยไม่ได้ให้พี่ชายมาดูต้นทางให้ แต่ดึกดื่นป่านนี้ทุกๆ คนก็คงหลับไปแล้วแหละมั้ง

“แบกเชือกมาจะเอาไปทำอะไรดึกๆ ดื่นๆ เชือกสำหรับทำภารกิจไม่ใช่หรอ” ในจังหวะที่จะเดินไปถอยจักรยานที่ซ่อนเอาไว้ออกมานั้นเสียงเหี้ยมๆ ของ ผบ.คเนทร์ก็ดังขึ้น งานนี้เล่นเอาผู้กองกวินทร์เสียวสันหลังวาบ อุตส่าห์รอดพ้นจากงูใหญ่แล้วยังต้องมาเจอกับพญางูอีกหรอเนี่ย

“คือ...” เขารีบหันมาฉีกยิ้มแฉ่งและหัวเราะแห้งๆ กับ ผบ.คเชนทร์ที่ยืนกอดอกมองเขาอยู่ “คุณอายังไม่นอนหรอครับ”

“แล้วมึงเห็นกูหลับตาอยู่มั้ยล่ะ”

“ผม...ผมว่าจะมาชวนข้ามโขงไปนั่งเรือแอบซุ่มอะไรซักหน่อยน่ะครับคุณอา ข้ามโขงหลับแล้วยังครับ”

“ไหนเมื่อตอนเย็นบอกว่าวันนี้ไม่มีงานไง มึงเป็นคนบอกให้ข้ามโขงมานอนที่บ้านเองนี่”

“อ้อ” แหม เขาไม่น่าลืมเลย เห็นสีหน้าดุๆ แล้วมันอดใจสั่นไม่ได้

“มึงทำตัวมีพิรุธนะ”

“พิรุธอะไรครับ ไม่มี๊!!!” ทั้งปฏิเสธ ทั้งส่ายหน้าแล้วก็ต้องรีบถอยหนีเมื่อ ผบ.คเชนทร์เดินเข้าไปหาสีหน้าเหี้ยมๆ แบบพร้อมจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อ

“ไม่ใช่ว่าเพิ่งไปแอบปีนเข้าหาลูกสาวคนอื่นเขามาหรอ”

“ไหนครับหลักฐาน”

“ก็เชือกที่คล้องคอมึงอยู่นั่นไง”

“ใครว่า ผมจะเอาไปทำภารกิจของผมต่างหาก นี่เชือกสำหรับเอาไว้ทำงานนะครับใครจะกล้าเอาของหลวงมาปีนเข้าหาสาวกัน มันไม่ดีนะครับคุณอา”

“ใครอามึง”

“เออ...มันบ่ดีเด้อครับ...อีพ่อเฒ่า” (เออ...มันไม่ดีนะครับ...พ่อตา) พออยู่อีสานนานๆ ภาษาอีสานก็เริ่มซึมเข้าสู่กระแสเลือด ผู้กองกวินทร์ยิ้มทะเล้นๆ ใส่ อีพ่อเฒ่า ของตัวเองให้ ผบ.คเชนทร์ได้แต่กัดฟันกรอดๆๆ ตอนหนุ่มๆ ก็ปวดหัวกับพ่อของมันแล้ว นี่เขายังจะต้องมาปวดหัวกับลูกชายของมันอีกหรอเนี่ย

“อย่ามาเรียกกูว่าพ่อตา”

“ไม่เรียกก็ได้ครับ...อีพ่อเฒ่า”

“ไอ้เรนเจอร์!!!”

“อ้าว ก็ไม่ให้ผมเรียกพ่อตาผมก็เรียกว่าอีพ่อเฒ่าแทนสิครับ อีพ่อเฒ่ามาคือเอาใจยากแท้น้อ” ว่าแล้วก็หัวเราะคิกคักจน ผบ.คเชนทร์ทำท่าจะเข้าไปถีบมันสักที แต่ผู้กองกวินทร์ก็รีบเอียงตัวหลบ 

“อย่าเด้อๆ อย่าถีบผมเด้อ ถ้าผมล้มหน้าแหกอีพ่อเฒ่าสิได้ลูกเขยผู้ฮ่ายเด้อ” (อย่านะๆ อย่าถีบผมนะ ถ้าผมล้มหน้าแหกคุณพ่อตาจะได้ลูกเขยขี้เหร่นะ) ภาษาอีสานสำเนียงภาคกลางฟังแล้วก็น่าขัน แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่สนใจยันโครมเข้าให้จนผู้กองหนุ่มเซถลาลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างหมดสภาพ แม้จะอายุมากแล้วแต่เรื่องเรี่ยวแรงนั้นผู้กองกวินทร์ขอยกธงขาวจริงๆ เท้าหนักๆ แบบนี้สมแล้วที่เป็นเพื่อนรักเพื่อนตายกับพ่อของเขา ผู้กองหนุ่มคิดแล้วก็ต้องหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

“จะทำอะไรของมึง”

“จะโทรไปฟ้องคุณพ่อว่าคุณอารังแกผม”

“ไอ้ขี้ฟ้อง เออดีกูจะได้บอกพ่อมึงว่ามึงแอบปีนเข้าหาลูกสาวกู”

“ก็ดีเหมือนกันครับ คุณพ่อของผมจะได้รับผิดชอบโดยการยกขันหมากมาขอน้องเพลงให้ผมเป็นค่าผิดผี...อุ๊บ!” แล้วก็ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อเผลอสารภาพความจริงไป ผบ.คเชนทร์แสยะยิ้มใส่ในทันทีเมื่อจำเลยเผลอรับสารภาพก่อนที่จะกระชากคอเสื้อผู้กองกวินทร์ขึ้นมา

“มึงยอมรับสารภาพแล้วใช่มั้ยว่ามึงปีนเข้าหาลูกกูจริงๆ หนอย...ไอ้...”

ในระหว่างที่ ผบ.คเชนทร์กำลังจะเล่นงานผู้กองกวินทร์นั้น พลันหางตาก็เหลือบไปเห็นคล้ายกับเงาของใครบางคนวับหายไปในมุมมืดข้างบ้านของเขาจนเขาต้องรีบปล่อยผู้กองกวินทร์แล้ววิ่งตามไปดู ผู้กองกวินทร์เห็นดังนั้นก็หอบเชือกที่คล้องคออยู่ตามไปดูด้วย

“ระวังตัวด้วยนะ” ผบ.คเชนทร์หันมาบอกก่อนที่ทั้งเขาและผู้กองกวินทร์จะค่อยๆ เดินสำรวจหาสิ่งผิดปกติอย่างเงียบๆ ผู้กองกวินทร์เองก็เห็นเหมือนกันว่ามีคนวิ่งมาทางนี้ แต่ก็สงสัยนัก บ้านนี้มีงูบริวารคอยดูแลความปลอดภัยให้ ถ้าเป็นคนร้ายป่านนี้คงโดนฉกตายไปแล้วแต่ทำไมคนๆ นี้ถึงได้ยังปลอดภัยมาเผลอวิ่งให้พวกเขาเห็นได้กัน

ผบ.คเชนทร์ยืนนิ่งอยู่กับที่ก่อนจะถอนหายใจออกมาหลังจากที่เดินสำรวจรอบๆ บ้านของตนกับผู้กองกวินทร์จนแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ และคิดแบบเดียวกับผู้กองกวินทร์ว่าถ้ามีคนร้ายจริงป่านนี้คงถูกงูที่อยู่รอบๆ บ้านเขาเล่นงานไปแล้ว หรือว่า...

“กลับเถอะ” เขาหันมาบอกกับผู้กองกวินทร์ที่ยังส่องหาตามพุ่มไม้อยู่ เพราะต่อให้จะหาดียังไงผู้กองกวินทร์ก็คงหาไม่เจอหรอก ขนาดเขาตามหามายี่สิบกว่าปีจนจะสามสิบปีแล้วเขาก็ยังหาไม่เจอ รู้แค่ว่ามันยังอยู่แต่เขาก็ไม่เคยได้เจอมันอีกเลย

“แต่ผมเห็นนะครับ ผมเห็น...”

“หาให้ตายก็ไม่เจอหรอก”

“คุณพ่อรู้หรอครับว่าคนที่เรากำลังหาอยู่เป็นใคร”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นี้เรียกใครว่าพ่อ”

“ก็คุณพ่อไงครับ” ผู้กองหนุ่มยิ้มแป้นออกมาอีกพลางชี้นิ้วมาทาง ผบ.คเชนทร์ “ก็คุณพ่อจะฟ้องพ่อผมว่าผมแอบปีนเข้าหาน้องเพลง เดี๋ยวพ่อผมก็ต้องมาขอน้องเพลงให้ผมก็เลยซ้อมเรียกเอาไว้ต่อไปจะได้ไม่เขินไงจริงมั้ยครับ...อีพ่อเฒ่า”

“เวร” ผบ.คเชนนทร์สถบ ขี้เกียจจะเถียงกับไอ้เด็กบ้ากวนส้นตีนนี่แล้ว

“แล้วตกลงคนเมื่อกี้นี้เป็นใครหรอครับ คนดีหรือคนร้าย” ผู้กองกวินทร์กลับมาถามเรื่องนี้อีกด้วยความสงสัย แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ไม่ยอมพูดอะไรก่อนจะหันหลังกลับเดินไปทางหน้าบ้าน ดูท่าว่าไม่อยากจะบอกอะไรจนกระทั่ง...

“ผมมีเรื่องจะบอกคุณพ่อครับ เรื่อง...อาป่าน”

ผบ.คเชนทร์หยุดชะงักไปทันที น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์ตอนนี้ฟังดูเป็นทางการและไม่ได้กวนส้นตีนเขาเหมือนเดิม พอ ผบ.คเชนทร์หันกลับไปหาก็เห็นสีหน้านิ่งๆ ของอีกฝ่ายออกจะไปทางเคร่งเครียดด้วยซ้ำ

“ผมไม่รู้ว่าควรบอกดีมั้ยเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว แต่ไหนๆ เราก็จะเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วและผมก็ไม่อยากให้มีเรื่องอะไรมาทำร้ายจิตใจน้องเพลงด้วย คุณพ่อช่วยรับฟังเรื่องนี้ได้มั้ยครับแล้วจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่คุณพ่อ แต่ผมขออย่างเดียว อย่าให้เรื่องนี้ไปกระทบความรู้สึกของน้องเพลงเลยนะครับ”

“เรื่องอะไร”

แล้วผู้กองกวินทร์ก็เล่าให้ ผบ.คเชนทร์ฟังว่าตนกับพี่ชายเคยแอบเห็นปานมณฑาแอบออกมาพบผู้ชายคนหนึ่งตอนดึกๆ ดื่นๆ ไหนจะเรื่องที่ปานมณฑาแอบไปเจอผู้ชายคนนั้นที่วัดอีก เขาจะจับได้คาหนังคาเขาอยู่แล้วแต่ก็มีงูใหญ่มาขัดขวางเสียก่อน เขาไม่รู้ว่า ผบ.คเชนทร์จะเคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อนมั้ยแต่เขาก็อยากจะบอกเอาไว้เพื่อให้ ผบ.คเชนทร์ได้ตั้งตัวทัน

ฝ่าย ผบ.คเชนทร์ก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจแต่อย่างใดกับเรื่องที่ผู้กองกวินทร์เล่า เขาไม่ได้หูหนวกตาบอดที่จะไม่รู้ว่าตลอดเวลายี่สิบกว่าปีมานี้ปานมณฑาแอบลอบไปเจอใครอยู่บ่อยๆ มีหลายครั้งที่เขาพยายามสะกดรอยตามไปแต่ก็จับไม่ได้คาหนังคาเขาเสียที และเขาก็รู้ด้วยว่าตลอดเวลาหนึ่งปีที่เพลงพิณไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ ใครคนนี้ได้แอบตามไปดูแลเพลงพิณที่นั่นด้วย เขาไม่ได้รู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนกับเรื่องนี้แต่กลับรู้สึกสบายใจมากขึ้นที่รู้ว่าใครคนนั้นช่วยตามไปดูแลลูกสาวให้ ยิ่งตอนนี้ข้ามโขงได้กลับมาอยู่บ้านจึงไม่แปลกที่คนๆ นั้นจะแอบมาแถวนี้บ่อยๆ ยิ่งวันนี้เพลงพิณเพิ่งเจอเรื่องแย่ๆ มา ใครคนนั้นก็คงจะเป็นห่วงเพลงพิณมากจึงได้แอบมาสอดส่องดูหลานสาวที่มันรักปานแก้วตาดวงใจ

“คุณพ่อดูไม่แปลกใจกับเรื่องที่ผมเล่าเลย หรือว่าคุณพ่อจะรู้เรื่องนี้อยู่แล้วครับ...คงใช่สินะ เมียนอกใจทั้งทีมันก็ต้องรู้บ้างแหละ”

“นอกใจอะไรของมึงฮะ” ไอ้เด็กปากเสียนี่ 

“ก็อาป่าน เอ้ย! ก็คุณแม่...อีแม่เฒ่าแอบมีกิ๊ก”

“กิ๊กบ้านมึงสิ” เดี๋ยวพ่อก็ตีหัวแตกหรอก “พวกเขาไม่ได้เป็นกิ๊กกัน ไม่ได้มีเรื่องบัดสีกันเข้าใจมั้ย”

“ว่าได้หรอครับผู้ชายกับผู้หญิง...”

“มึงเคยนอนร่วมเตียงกับไนเปอร์มั้ย”

“ตอนเด็กๆ น่ะเคยแต่ตอนโตไม่เคยครับเพราะผมถีบยัยนั่นลงไปนอนใต้เตียงตลอด แต่บางทียัยปิศาจก็เป็นคนถีบผมก่อน ตั้งแต่มีผัวมานี่ผมก็ไม่ได้ถีบยัยนั่นอีกเลย” ผบ.คเชนทร์กรอกตาไปมากับความสัมพันธ์ของพี่น้องบ้านนี้ เขาเคยเห็นมากับตาแล้ว ไอ้พี่น้องบ้านนี้มันถีบกันจริงๆ ถีบแรงเสียด้วย

“...ความสัมพันธ์ของผู้ชายกับผู้หญิงมันไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องชู้สาวเสมอไปหรอก เหมืองมึงกับไนเปอร์นั่นแหละ เอาเป็นว่าต่อไปก็ไม่ต้องสงสัยอาป่านอีก ผู้ชายคนนั้นมันไม่ใช่กิ๊ก...มันมาดี”

“มาดี” ผู้กองกวินทร์ขมวดคิ้วมุ่ยอย่างสงสัยหนักกว่าเดิม ไม่ใช่กิ๊กซ้ำยังมาดีอีก นี่เขาสงสัยหนักกว่าเดิมอีกนะเนี่ย

“เออ เอาเป็นว่ามาดีแล้วก็ไม่มีอะไร ถ้าเห็นอีกก็ทำหูหนวกตาบอดไปซะ”

“หรือผู้ชายคนนั้นจะเป็น...พ่อของข้ามโขงหรอครับ” คำถามคราวนี้มันละเอียดลึกมากขึ้น ผบ.คเชนทร์ที่กำลังจะกลับเข้าบ้านต้องชะงักไปอีกรอบและเหมือนผู้กองกวินทร์ก็กำลังจับสังเกตอยู่ “เขาเป็นพ่อแท้ๆ ของข้ามโขงหรอครับ”

“ข้ามโขงเป็นลูกของกู ลูกกูจริงๆ กูเลี้ยงมาตั้งแต่เกิด”

“เป็นคนเลี้ยงก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคนทำให้เกิดนี่ครับ ขนาดผมพ่อผมยังไม่ได้เลี้ยงผมเท่าไหร่เลย คุณปู่กับคุณย่าต่างหากที่เป็นคนเลี้ยง ดูจากวันเดือนปีเกิดของข้ามโขงกับเพลงรักแล้วก็น้องเพลงแล้วเป็นไปไม่ได้นะครับที่จะเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน ผมดูออก ยิ่งข้ามโขงมันเป็นหมอด้วยเรื่องนี้ผมว่ามันคงรู้มานานแล้วแต่มันแค่ไม่พูด เพลงรักกับคุณพ่อหน้าเหมือนกันอย่างกับอะไรแต่ข้ามโขงกลับไม่เหมือนคุณพ่อเลย มีเค้าเหมือนคุณแม่บ้างแต่ไม่เหมือนคุณพ่อ...”

“ก็กูบอกว่าข้ามโขงเป็นลูกของกูไงมึงฟังไม่รู้เรื่องหรอเรนเจอร์!!!” ผบ.คเชนทร์ขึ้นเสียงใส่ด้วยความไม่พอใจมาก ถ้าจะพูดถึงข้ามโขงจะพูดเรื่องอะไรก็ได้แต่ห้ามพูดเด็ดขาดว่าข้ามโขงไม่ใช่ลูกของเขา เขาเลี้ยงมากับมือ ป้อนข้าวป้อนน้ำแล้วก็กล่อมนอนทุกคืนทำไมข้ามโขงถึงจะไม่ใช่ลูกของเขา เขารักข้ามโขงปานแก้วตาดวงใจ รักไม่ได้น้อยไปกว่าเพลงรักกับเพลงพิณเลยด้วย “อย่าพูดอีก อย่าพูดว่าข้ามโขงไม่ใช่ลูกของอา” คราวนี้น้ำเสียงของ ผบ.คเชนทร์ค่อยๆ เบาลง ยิ่งรู้ว่าช่วงนี้ใครบางคนมันชอบมาป้วนเปี้ยนแถวนี้บ่อยๆ เขาก็ยิ่งกลัว กลัวว่ามันจะมาแย่งเอาข้ามโขงคืน เขากลัวว่ามันจะมาทวงลูกคืนจากเขาซึ่งถ้าเป็นอย่างนั้นเขาไม่ยอมแน่ๆ

“คุณอา...”

“กลับไปได้แล้วไปแล้วก็ไม่ต้องพูดเรื่องนี้อีก ไม่ต้องสงสัยเรื่องผู้ชายแปลกหน้าคนนั้นด้วยเอาเป็นว่ามันมาดีแล้วมันก็ไม่ใช่กิ๊กของอาป่าน เรื่องบางเรื่องแกก็ไม่ควรต้องรู้”

“ผมขอโทษครับถ้าเรื่องที่ผมพูดมันทำให้คุณอาไม่สบายใจ” ผู้กองกวินทร์รู้สึกผิด รู้แหละว่าไม่ควรไปก้าวก่ายเรื่องครอบครัวของคนอื่นแต่ว่า... “ผมแค่เป็นห่วงน้องเพลง กลัวว่าถ้าอาป่านมีกิ๊กแล้วน้องเพลงจะเสียใจครับ แต่ถ้าคุณอายืนยันว่าไม่มีอะไรจริงๆ ผมก็จะได้สบายใจ ผมรักน้องเพลงมากครับผมไม่อยากให้น้องเพลงต้องไม่สบายใจ อย่างวันนี้น้องเพลงก็เสียขวัญร้องไห้ตัวสั่นอยู่ตั้งนานสองนาน ผมไม่อยากให้น้องเพลงต้องเสียใจอีกไม่ว่าจะด้วยเรื่องอะไรก็ตาม ส่วนเรื่องของข้ามโขง ผมจะไม่พูดถึงอีกแล้วก็ได้ครับ”

“อืม” ผบ.คเชนทร์พยักหน้ารับเพียงเท่านี้ก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป ทิ้งให้ผู้กองกวินทร์ได้แต่ยืนนิ่งอยู่คนเดียวด้วยความรู้สึกผิด แต่ถึงเขาจะรับปากว่าจะไม่พูดถึงเรื่องเหล่านั้นอีกแต่เขาก็ยังคงอดสงสัยไม่ได้อยู่ดี ปริศนายังแก้ไม่ได้เขาตายตาไม่หลับแน่ๆ เห็นทีงานนี้ต้องเอาเรื่องนี้ไปแชร์ให้พี่ชายของเขารับรู้อีกคนเสียแล้ว ก็พวกเขาไม่เคยมีความลับต่อกันนี่นา ให้พี่ชายของเขาได้รู้มันจะได้เครียดและนอนไม่หลับเหมือนกันกับเขา ผู้กองหนุ่มคิดก่อนจะรีบไปคว้าจักรยานของตัวเองมาแล้วปั่นกลับสถานีเรือไปโดยที่ไม่รู้ว่าพอคล้อยหลังเขากับ ผบ.คเชนทร์แล้วข้ามโขงที่ออกจากบ้านมาตามหาพ่อจะได้ยินรื่องราวทั้งหมด หมอหนุ่มซ่อนกายอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่อย่างเงียบๆ ดวงตาคู่ดุแต่จิตใจอ่อนโยนหลับพริ้มลงน้ำตาคลอเพราะเรื่องที่ผู้กองกวินทร์พูดมันคือความจริง ใช่ เขารู้มาตั้งแต่แรกแล้ว รู้มาตั้งแต่ก่อนที่จะเรียนหมอเสียอีก เขารู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ ของบ้าน แต่เขาก็ไม่ใช่เด็กที่ถูกเก็บมาข้างทาง คุณยายรักเขามากและชอบพูดบ่อยๆ ว่าเขาเหมือนพ่อ พ่อในที่นี้คงหมายถึงพ่อแท้ๆ ของขา คุณยายรู้จักพ่อของเขา บางทีพ่อของเขาอาจเป็นลูกหลานหรือญาติสนิทของคุณยาย บางทีคุณยายอาจจะเป็นย่าของเขาก็ได้ แต่ไม่ว่าเขาจะเป็นลูกของใครแต่เขาก็รู้สึกดีใจที่ได้เกิดมาในครอบครัวนี้ หยาดน้ำตาที่ร่วงรินมันไม่ใช่หยาดน้ำตาแห่งความเสียใจหากแต่มันเป็นน้ำตาแห่งความซึ้งใจมากกว่า ซึ้งใจที่ ผบ.คเชนทร์รักเขามากเหมือนเกิน พ่อเชนทร์กับแม่ป่านรักเขามาก พระคุณของพ่อเชนทร์กับแม่ป่านมากมายสุดคณานับ ถึงเขาจะไม่ใช่ลูกชายแท้ๆ แต่เขาก็รักและเคารพพ่อกับแม่ของเขาที่สุด เขาพอใจกับชีวิตที่เป็นอยู่ มีพ่อกับแม่และคุณยายคอยให้ความรัก มีน้องๆ ที่น่ารักทั้งสองคนอยู่เคียงข้าง มีอนาคตที่ดี ชีวิตนี้พ่อเชนทร์กับแม่ป่านสร้างเขาขึ้นมาอย่างสวยงามแล้ว มันสวยงามและสมบูรณ์แบบจนเขาไม่เคยรู้สึกขาดอะไรเลย

*********************************************

โอ๋ๆๆ น้าพี่หมอข้ามโขง กอดๆๆ