บทนำ

ภายในห้องโดยสารของเครื่องบินลำใหญ่ นายทหารทั้งเจ็ดคนในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทต่างก็พากันนั่งนิ่งประจำที่ ใบหน้าของแต่ละคนดูเคร่งขรึมอยู่ภายใต้หน้ากากออกซิเจนเมื่อความสูงที่เครื่องบินกำลังขับเคลื่อนอยู่ตอนนี้มีออกซิเจนที่เบาบาง แม้สีหน้าของทุกคนจะดูเคร่งขรึมไปบ้างกับภารกิจที่ได้รับมอบหมายแต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทุกคนมาอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ เสมือนว่าสิ่งที่พวกตนกำลังทำคือหนึ่งในกิจวัตรประจำวันอย่างไรอย่างนั้น ผู้กองกวินทร์เองก็เช่นกัน เขามองเหล่าลูกน้องของตนแต่ละคนอยู่พักหนึ่งก็แอบดึงเอาตุ๊กตาแมวน้อยออกมาจากใต้ที่นั่ง สีหน้าของเขายิ้มแย้มอย่างสนุกกึ่งสะใจจนคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็นึกอยากจะทุบเข้าให้

“กูว่าแล้วทำไมยัยพวงถึงแหกปากร้องไห้บ้านแทบแตก นี่มึงแอบขโมยตุ๊กตาหลานมาอีกแล้วหรอเรนเจอร์” ผู้กองกรินทร์ดึงหน้ากากออกซิเจนออกแล้วมองหน้าน้องชายฝาแฝดอย่างเอาเรื่องเมื่อเห็นของรักของหวงของน้องชมพู หลานสาวของตนมาอยู่ในมือของไอ้หมอนี่ เขารึก็ช่วยหลานตามหาตุ๊กตาจนแทบจะพลิกบ้านหา โอ๋หลานอยู่เป็นชั่วโมงกว่าจะหยุดร้องไห้ได้

“เอาคืน ใครใช้ยัยปักเป้าเอาลิปสติกสีแดงมาระบายสีเล่นบนกางเกงยีนตัวเก่งของผม”

“หลานอายุแค่สองขวบกว่าๆ มึงจะถือสาทำไม อย่าให้ไนเปอร์ต้องรู้เรื่องนี้นะไม่งั้นชีวิตมึงหาไม่แน่ๆ” เอ่ยถึงชื่อนี้ทีไรผู้กองกวินทร์เป็นต้องหนาวๆ ร้อนๆ ทุกทีจนแม้แต่เหล่าลูกน้องที่นั่งอยู่บนเครื่องบินด้วยกันก็ยังต้องขำให้เมื่อ ไนเปอร์ สไนเปอร์หรือว่าร้อยตำรวจโทหญิงแพทย์หญิงแก้วเจ้าจอม วรธีดล คือน้องสาวของผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์ แล้วเธอก็เป็นคุณแม่ของน้องพวงชมพู หรือที่คุณลุงทั้งสองจะเรียกว่ายัยพวงและยัยปักเป้า เจ้าทุกข์ที่ถูกคุณลุงขโมยตุ๊กตามาจนต้องแหกปากร้องไห้ลั่นบ้านด้วย คุณแม่ของน้องพวงชมพูคนนี้เป็นหมอตำรวจประจำการอยู่ในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนภาคใต้ เก่งกาจในหลายๆ เรื่องทั้งวิชาหมัดมวย เป็นนักกระโดดร่มแล้วยังเพิ่งจะรักษาแชมป์นักแม่นปืนหญิงของทางกรมตำรวจเอาไว้ได้อีก นิสัยก็เอาเรื่องอยู่พอตัวจนถึงขั้นทำให้พี่ชายแท้ๆ อย่างผู้กองกวินทร์กลัวน้องสาวคนนี้ยิ่งนักและตั้งฉายาให้น้องสาวสารพัดทั้งยัยโหดและยัยปิศาจ นี่ถ้ายัยปิศาจโหดรู้ว่าเขาไปรังแกน้องชมพูเข้าล่ะก็ ได้ตามมาหักคอเขาทิ้งแน่ๆ

“อย่าพูดชื่อปิศาจบนเครื่องบินได้มั้ยพี่ซีลเดี๋ยวลางไม่ดี พูดถึงเรื่องพระเรื่องเจ้าดีกว่ามั้ง”

“ถ้าคุณพ่อกับคุณปู่รู้ว่ามึงแกล้งหลานมึงโดนตัดชื่อออกจากกองมรดกแน่ อย่าลืมนะว่ายัยพวงกับต้าวโมกเป็น ผบ.ใหญ่สุดในบ้าน” นอกจากน้องชมพูจะเป็นคนที่ใหญที่สุดในบ้านแล้ว อีกคนที่ใหญ่เท่าๆ กันก็คือน้องโมก หรือต้าวโมก น้องชายวัยหนึ่งขวบของน้องชมพู ด้วยเป็นหลานรักของทุกคนในบ้านทั้งสองพี่น้องก็เลยมีอำนาจยิ่งใหญ่จนคุณตาและคุณทวดยกตำแหน่ง ผบ. ประจำบ้านให้

“โนสนโนแคร์ เดี๋ยวกลับบ้านไปจะไปขโมยกินแตงโมให้หมดด้วย ขโมยแค่ตุ๊กตามายังไม่หายแค้นหรอก” ว่าแล้วก็บีบตุ๊กตาตัวโปรดของหลานอย่างสะใจ หมายมั่นจะไปขโมยกินแตงโมอีกด้วยเพราะแตงโมคือของที่น้องชมพูคลั่งใคล้มากๆ จนคุณพ่อของสาวน้อยต้องให้คนสวนที่บ้านปลูกแตงโมที่บ้านเป็นไร่ๆ เพื่อลูกสาวสุดที่รัก

ผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์เป็นคู่แฝดที่เกิดห่างกันไม่กี่นาที ทั้งคู่เป็นทายาทของบ้านสุวรรณเวช บ้านข้าราชการทหารยศสูงที่มากด้วยชื่อเสียงและอำนาจที่ใครต่อใครต่างก็เกรงขาม แต่ถึงจะมีอำนาจมากมายสักแค่ไหนแต่บ้านสุวรรณเวชก็ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นบ้านของข้าราชการน้ำดี มีใจรักความยุติธรรม คุณปู่ของคู่แฝดเป็นถึงองคมนตรี มีผู้คนเคารพยกย่องมากมายและพ่อของคู่แฝดก็เป็นรองแม่ทัพภาคที่ 4 ด้วยเติบโตมากับครอบครัวทหารทั้งสองแฝดจึงถูกปลูกฝังให้มีใจรักชาติและเสียสละความสุขส่วนตนเพื่อส่วนรวม ให้เป็นข้าราชการที่ดีเพื่อศักดิ์ศรีของวงศ์ตระกูล 

ผู้กองกรินทร์ที่เป็นแฝดพี่นั้นเลือกเรียนทหารบกจากโรงเรียนนายร้อย จปร.และตอนนี้เป็นผู้บังคับหน่วยเฉพาะกิจทหารพราน ประจำฐานปฏิบัติการเฉพาะกิจกองร้อยทหารพรานจู่โจม กรมทหารพรานที่ 35 ส่วนแฝดน้องอย่างผู้กองกวินทร์นั้นเลือกเรียนเป็นทหารเรือและตอนนี้เป็นหัวหน้าทีมปฏิบัติการพิเศษของหน่วยบัญชาการสงครามพิเศษทางเรือ หรือหน่วยซีล ด้วยมีไอดอลเป็นทหารหน่วยรบพิเศษอย่างผู้เป็นพ่อทั้งสองแฝดจึงเข้าเรียนหลักสูตรหน่วยรบพิเศษมากมายเพื่อเพิ่มศักยภาพทางการทหารให้กับตัวเองทั้งหลักสูตรทหารพรานจู่โจม หลักสูตรเรนเจอร์หรือเสือคาบดาบ หลักสูตรทหารเสือราชินีของกองทัพบก หลักสูตรนักทำลายใต้น้ำจู่โจม หลักสูตรรีคอนของกองทัพเรือ หลักสูตรปฏิบัติการรบพิเศษ Commando ของกองทัพอากาศ หลักสูตรแทรกซึมทางอากาศเบื้องสูงอย่างการกระโดดร่มแบบ HALO และ HAHO ตลอดจนหลักสูตรเก็บกู้วัตถุระเบิด ซึ่งทุกๆ หลักสูตรนี้ทั้งสองแฝดจะเข้าฝึกพร้อมกันเสมอและมักจะได้ฝึกเป็นคู่บัดดี้ให้กันและกันตลอด ด้วยความสามารถที่มากมายเหล่านี้จึงสร้างความภูมิใจให้กับทางบ้านเป็นอย่างมาก เป็นลูกชายสุดรักสุดหวงที่ไม่เคยทำให้ผู้เป็นพ่ออย่างพลตรีกรันณ์ผิดหวังเลยแม้แต่น้อย 

“มึงหยุดเลยเรนเจอร์ เอาคุณดอลลี่มานี่”

“คุณดอลลี่หรอ...ใครคือคุณดอลลี่กันล่ะพี่ซีล” ผู้กองกวินทร์ขมวดคิ้วสงสัยแล้วก็บีบๆ ตุ๊กตาตัวโปรดของหลานต่อจนผู้เป็นพี่ชายต้องแย่งเอาตุ๊กตาตัวดังกล่าวมา

“นี่ไงคุณดอลลี่”

“ไอ้ตุ๊กตานี่มันมีชื่อด้วยหรอ!!!” คุณพระ! เขาเข้าไม่ถึงจินตนาการของยัยปักเป้าเลยจริงๆ ไอ้ที่ร้องไห้หาดอลลี่ๆ ที่แท้ก็คือตุ๊กตาตัวนี้เนี่ยนะ

“เออ นี่แหละคุณดอลลี่ ไว้กลับบ้านก่อนเถอะกูจะบอกไนเปอร์ว่ามึงขโมยตุ๊กตาหลานขึ้นเครื่องมาทำงานด้วย”

“แค่ยัยปิศาจ ไม่เห็นจะกลัวเลย”

“ได้ เดี๋ยวได้รู้กัน” ว่าแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยัดคุณดอลลี่ของหลานสาวสุดที่รักใส่ไว้ในถุงกันน้ำก่อนจะเก็บใส่กระเป๋าเป๋ของตัวเองให้เรียบร้อยในขณะที่ผู้กวินทร์ได้แต่มองตามอย่างหวั่นๆ เพราะความจริงแล้วเขาก็ทำปากดีไปงั้นๆ แหละ ลองให้น้องสาวของเขาได้กลายร่างเป็นปิศาจดูแล้วจะรู้ว่านรกมีจริง ถึงเขาจะเป็นนักรบจากหน่วยรบพิเศษมีฝีมือที่ดีกว่าน้องสาวมากแต่ถ้าอยู่ต่อหน้าแก้วเจ้าจอมทีไรเขาหัวหดทุกที โจรผู้ร้ายที่ไหนเขาก็ไม่กลัวหรอก มีแต่น้องสาวนี่แหละที่เขากลัวมาก นับวันยัยปิศาจโหดแทบจะเป็นแม่ของเขาอยู่แล้วมั้ง

ผู้กองกวินทร์ดึงหน้ากากออกซิเจนมาใส่อีกครั้งเมื่อเริ่มรู้สึกว่าอากาศในการหายใจเริ่มจะน้อยลงแล้ว เขากับลูกทีมทุกคนยังคงนั่งนิ่งกันอยู่เพื่อรอเวลา ด้วยขณะนี้ได้มีเรือของผู้ก่อการร้ายลักลอบขนอาวุธร้ายแรงผ่านเข้ามาในน่านน้ำไทยและได้เข้าปล้นรวมถึงจับแรงงานจากเรือขนส่งสินค้าที่บังเอิญผ่านมาเป็นตัวประกัน ผู้กองกวินทร์ที่เป็นหัวหน้าทีมในปฏิบัติการครั้งนี้จึงได้รับมอบหมายภารกิจให้เข้าช่วยเหลือตัวประกันและทำลายอาวุธทั้งหมดบนเรือของผู้ก่อการร้าย ดังนั้นในคืนนี้เขาจึงได้นำทีมออกทำภารกิจรวมถึงทำเรื่องขอกำลังจากพี่ชายของเขามร่วมภารกิจด้วย ด้วยพี่ชายของเขานั้นก็จบหลักสูตรหน่วยรบมาทุกหลักสูตรเหมือนกันกับเขาและเคยมาช่วยงานทางหน่วยของเขาอยู่บ่อยๆ จึงได้รับความไว้วางใจเป็นอย่างมาก ถึงคนในหน่วยจะรู้จักทีมของผู้กองกวินทร์เพียงว่าเป็นทีมปฏิบัติการพิเศษที่แกร่งที่สุดในหน่วย แต่นอกเหนือจากภารกิจของหน่วยแล้วทีมของผู้กองกวินทร์ยังทำภารกิจที่ลับสุดยอดมากกว่านั้นด้วย หรือพูดง่ายๆ ก็คือทุกภารกิจของหน่วยซีลคือความลับ แต่ภารกิจที่ทีมของผู้กองกวินทร์ทำนั้นจะเป็นความลับยิ่งกว่าและมีการดึงเจ้าหน้าที่จากหน่วยอื่นๆ มาร่วมงานเพื่อให้สามารถทำภารกิจได้อย่างรอบด้าน ตลอดจนออกร่วมงานกับเจ้าหน้าที่จากประเทศอื่นๆ และทำภารกิจในพื้นที่ของประเทศอื่นร่วมด้วย ดังนั้นการขอกำลังจากผู้กองกรินทร์มาช่วยในภารกิจจึงเป็นเรื่องที่ปกติและทำอยู่บ่อยครั้งรวมถึงภารกิจในครั้งนี้ด้วย

อย่างในภารกิจครั้งนี้ก็เช่นกัน เมื่อขณะนี้เรือของผู้ก่อการร้ายได้ลอยลำออกนอกน่านน้ำไทยไปแล้ว หากจะเข้าไปปฏิบัติการทางเรือกลุ่มผู้ก่อการร้ายก็อาจจะรู้ตัวเสียก่อน จะขับเครื่องบินเข้าไปใกล้ๆ แล้วโรยตัวลงมาบนดาดฟ้าเรือเสียงจากใบพัดของเครื่องบินก็ดังเกินไปและเป็นไปไม่ได้ด้วยที่จะทำการบินอยู่เหนือน่านฟ้าของเขตประเทศเพื่อนบ้าน ดังนั้นการจะเข้าถึงเรือของกลุ่มผู้ก่อการร้ายจึงมีทางเดียวคือการกระโดดร่มแบบ HAHO หรือ High Altitude High Opening ซึ่งจะเป็นการกระโดดร่มแบบกระโดดสูงและเปิดร่มสูง อันเป็นยุทธวิธีของการแทรกซึมทางอากาศเบื้องสูงเข้าไปในพื้นที่หลังแนวข้าศึก โดยเครื่องบินจะบินอยู่ทางฝั่งน่านฟ้าของประเทศไทยในระยะประชิดกับชายแดนประเทศเพื่อนบ้านที่ความสูงประมาณ 30,000 ฟิต ก่อนจะกระโดดลงมาแล้วลอยตัวถ่วงเวลาในอากาศประมาณ 15 วินาทีแล้วจึงเปิดร่มในระยะความสูงที่มากขนาดนี้ จากนั้นจะทำการบังคับร่อนร่มลงไปยังเรือเป้าหมายตาม GPS ซึ่งการกระโดดร่มด้วยวิธีนี้สามารถร่อนร่มเดินทางในอากาศได้ไกลมากกว่า 40 กิโลเมตร โดยขณะกระโดดลงมาผู้กระโดดจะต้องสวมหน้ากากออกซิเจน Personal Oxigen mask เอาไว้เนื่องจากที่ความสูงระดับนี้ความดันบางส่วนของออกซิเจนในชั้นบรรยากาศจะค่อนข้างต่ำ หากร่างกายขาดออกซิเจนไปอาจทำให้หมดสติจนไม่อาจเปิดร่มได้ ซึ่งนั่นย่อมหมายถึงชีวิตที่ต้องสูญเสีย ซึ่งในกองทัพบกจะมีเปิดสอนการกระโดดร่มแบบ HAHO เรียกว่า หลักสูตรพรานเวหา

“นี่อะไรเนี่ย” ผู้กองกวินทร์ถามขึ้นเมื่อหมอฉัตรกล้า หรือ เรือโทนายแพทย์ฉัตรกล้า แพทย์สนามประจำทีมของเขายื่นริบบิ้นผ้าเส้นเล็กๆ สีแดงมาให้

“ผมให้ผู้กองผูกที่แขนเสื้อครับ ก็แหม ผู้กองกับพี่ชายเล่นหน้าตาเหมือนกันอย่างแฝดแบบนี้พวกผมแยกไม่ออกหรอกนะครับว่าใครเป็นใคร”

“เหมือนแฝดอะไรกันหมอ พวกผมสองคนก็เป็นแฝดกันอยู่แล้วนี่”

“เออจริง” หมอหนุ่มหัวเราะออกมาแก้เก้อแล้วก็มองผู้กองสองแฝดด้วยความทึ่งไม่หาย ตั้งแต่เป็นหมอมาก็ยังไม่เคยเห็นแฝดคู่ไหนเหมือนกันแม้แต่ไรผมแล้วก็ใบหูแบบนี้มาก่อน แทบจะเป็นคนๆ เดียวกันอยู่แล้ว

“แล้วแบบนี้ถ้ามีแฟน แฟนของผู้กองทั้งสองคนจะไม่สับสนแย่หรอครับ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกหมอ พี่ซีลเขาบอกว่าเขาจะเสียสละตัดหูข้างหนึ่งออกทุกๆ คนจะได้ไม่สับสนกัน” ว่าแล้วก็หันไปมองทางพี่ชายฝาแฝดอย่างเจ้าเล่ห์ ผู้กองกรินทร์ที่นั่งเงียบๆ อยู่จึงต้องขู่ขึ้นมาอีก

“ใครบอกว่าฉันจะยอมตัดหูเพื่อแกเรนเจอร์ เดี๋ยวเถอะนะ คดีความเก่ายังไม่เคลียร์และคงจะเคลียร์ยากด้วยเพราะคดีนี้มียัยพวงเป็นเจ้าทุกข์”

“เจ้าทุกข์อะไร แค่ลุงยืมตุ๊กตามาทำงานด้วย”

“มึงไม่ได้ยืม มึงขโมยหลานมาต่างหาก” เจอดอกนี้เข้าไปผู้กองกวินทร์ก็ได้แต่อ้าปากพะงาบๆ จะเถียงก็เถียงไม่ขึ้นเมื่อหลักฐานมันมัดตัวเสียขนาดนี้ คาดว่าเสร็จภารกิจแล้วกลับบ้านไปพ่อได้กระทืบเขาโชว์ยัยปักเป้าแน่ๆ งานนี้มีม้ามแตกชัวร์ๆ พ่อเขายิ่งหลงยัยปักเป้าอยู่

“บ้านนี้หลานเป็นใหญ่จริงๆ” แม้แต่หมอฉัตรกล้าก็ยังต้องแอบขำด้วยรู้จักครอบครัวนี้เป็นอย่างดีและเคยได้เจอกับน้องชมพูอยู่บ่อยๆ เพราะผู้กองของเขาชอบลักพาตัวน้องชมพูมาเล่นที่ทำงานเป็นประจำและก็มีเรื่องทะเลาะกับหลานสาวตัวน้อยเป็นประจำด้วย ส่วนแก้วเจ้าจอมน้องสาวของผู้กองกวินทร์นั้นเขาก็รู้จักมาหลายปีแล้วเพราะว่าเธอเป็นรุ่นน้องนักเรียนแพทย์ทหารที่ วพม. ของเขาเอง ซึ่งในแวดวงของนักเรียนแพทย์ทหารนั้นส่วนมากจะรู้จักกันหมด แม้ว่าพอเรียนจบออกไปแล้วจะได้บรรจุเข้าทำงานในหน่วยงานที่ต่างกันก็ตาม แต่อย่างแก้วเจ้าจอมนั้นไม่มีใครไม่รู้จักหรอกเพราะในรอบสิบปีมานี้เธอคือนักเรียนแพทย์ทหารที่สวย เก่งและเป็นตัวจี๊ดที่สุดเท่าที่เคยมีมา

“เดี๋ยวผมจะแกล้งป่วยก่อนกลับบ้าน” ผู้กองกวินทร์หันมากระซิบกับหมอฉัตรกล้าเพื่อหาทางรอดขณะมองไปทางท้ายแลมเครื่องบิน ด้วยความสูงในการกระโดดร่มแบบ HAHO มันสูงกว่ายอดเขาเอเวอเรสต์เกือบๆ สองไมล์หรือสามกิโลเมตรกว่าๆ ถ้าเตรียมการหายใจมาไม่ดีอาจทำให้สลบกลางอากาศจนเปิดร่มไม่ได้ หรือถ้าเปิดร่มทันก่อนสลบเขาอาจควบคุมร่างกายไม่ได้จนร่มหมุนติ้วๆๆ แล้วถูกร่มพันตัวแน่นยิ่งกว่าถูกงูรัด แต่บังเอิญว่าเขาเตรียมตัวมาดี เพราะงั้นเขาจะแอคติ้งแกล้งป่วยจากการกระโดดร่มให้ยัยปักเป้ากับพ่อของเขาเห็น ยัยปักเป้ากับพ่อจะได้ไม่เอาความเรื่องที่เขาขโมยตุ๊กตามา แหม...แค่คิดแผนก็เริ่มเห็นความชั่วของตัวเองแล้วนะเนี่ย ทะเลาะกับเด็กสองขวบจนชนะนี่รู้สึกภูมิใจจัง

พอผู้กองกวินทร์รับเอาริบบิ้นผ้าสีแดงเส้นเล็กๆ มาผูกเอาไว้กับแขนเสื้อข้างซ้ายของตนก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่นักบินให้สัญญาณเมื่อถึงจุด Drop Zone หรือจุดกระโดดแล้ว นั่นแหละทุกๆ คนจึงได้ถอดหน้ากากออกซิเจนออก จากที่พูดคุยหยอกล้อกันเมื่อก่อนหน้านี้ตอนนี้ทุกๆ คนกลับนิ่งขรึมแล้วลุกขึ้นมาเตรียมความพร้อมโดยเฉพาะอาวุธปืนและอุปกรณ์กระโดดร่ม ผู้กองสองแฝดต่างก็ตรวจเช็คอุปกรณ์ในการกระโดดร่มของอีกฝ่ายให้ถี่ถ้วนตามประสาพี่น้องที่มักจะห่วงใยกันและกัน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มที่ถอดแบบมาจากผู้เป็นพ่อเหมือนกันราวกับอีกคนเป็นภาพในกระจกเมื่อทั้งคู่ยืนจ้องหน้ากันก่อนจะหยิบน้ากากออกซิเจน Personal Oxigen mask ขึ้นมาสวม

“พร้อมรึยัง” ผู้กองกรินทร์เอ่ยถามน้อยชาย อีกคนก็เลยลอบยิ้มผ่านทางหน้ากากออกซิเจนก่อนตอบ

“ใครลงจอดแล้วก้นกระแทกพื้นเลี้ยงเบียร์ยี่สิบลังนะพี่ชาย”

“เบียร์ยี่สิบลัง!!!” ทุกๆ คนในทีมพากันร้องบอกอย่างเห็นด้วย แต่คิดว่าคงจะได้เบียร์ยี่สิบลังยากหน่อยเพราะผู้กองทั้งสองนั้นเป็นเซียนในหลายๆ เรื่องโดยเฉพาะเรื่องการกระโดดร่ม เพราะเท่าที่เห็นมาแทบจะบินเก่งมากกว่านกเสียอีก

ชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบทหารสีดำอำพรางใบหน้าและติดอาวุธครบมือเข้ามายืนประจำที่เมื่อท้ายแลมเครื่องบินค่อยๆ เปิดออก ด้วยเป็นเวลากลางคืนและที่ระดับความสูงนับ 30,000 ฟิต ทำให้อากาศด้านนอกหนาวเย็นยะเยือกจนจับขั้วหัวใจ หากยังดีที่พวกเขามีเสื้อที่ถักด้วยโพลีโพรพีลีนและผ้าให้ความอบอุ่นสวมอยู่ภายใต้ชุดเครื่องแบบสีดำจึงพอทุเลาความหนาวเย็นได้ และชุดเครื่องแบบที่ใส่อยู่ก็กันลมได้เป็นอย่างดีเรื่องสภาพอากาศจึงไม่ใช่ปัญหา ในฐานะของหัวหน้าทีม เมื่อผู้กองกวินทร์ชูมือขึ้นให้สัญญาณเหล่านักรบกล้าทั้งเจ็ดคนก็กระโดดลงไปจากท้ายแลมเครื่องบินด้วยความชำนาญท่ามกลางความมืดมิด และชั่วเพียงอึดใจเดียวทุกคนก็ทำการเปิดร่มแล้วร่อนร่มเข้าไปในน่านฟ้าและเหนือน่านน้ำของประเทศเพื่อนบ้านทันทีตาม GPS ชี้จุดเป้าหมาย นอกจากนี้เบื้องหลังการออกปฏิบัติภารกิจของทีมก็ยังมีทีมสนับสนุนจากหน่วยเหนือคอยอำนวยความสะดวกผ่านทางสัญญาณดาวเทียม ไม่ว่าพวกเขาจะออกปฏิบัติภารกิจอยู่ ณ แห่งหนตำบลใดหน่วยเหนือก็จะรู้ทุกอย่างแล้วคอยให้การสนับสนุนผ่านทางอุปกรณ์สื่อสารที่ติดอยู่กับตัวของแต่ละคน

“อ้าวไอ้เวรนี่” ผู้กองกรินทร์ที่ทำการร่อนร่มอยู่ข้างๆ น้องชายอดสถบออกมาไม่ได้เมื่อเห็นคุณดอลลี่ของน้องชมพูเหน็บติดอยู่ที่ข้างเอวของผู้กองกวินทร์ เขาอุตส่าห์เอาคุณดอลลี่เก็บใส่กระเป๋าแล้วมันยังขโมยมาเหน็บเอวอีกหรอ ท่าทางอาการติดหลานจะกำเริบหนักก็เลยต้องพกตุ๊กตาของหลานมาด้วยโดยเอาเรื่องแก้แค้นมาบังหน้า โธ่เอ้ย ขนาดยางกัดกันอาการคันเหงือกของน้องโมกก็ยังเหน็บอยู่กับเข็มขัดของมันด้วย เห็นรักหลานมากๆ แบบนี้พอกลับบ้านไปก็ไปตีกันกับหลานเหมือนเดิม ไม่รู้รักหลานยังไง

แม้จะยังบังคับร่มอยู่ในอากาศ เมื่อเข้าใกล้เป้าหมายแล้วผู้กองกวินทร์ก็ส่งสัญญาณบอกให้ลูกทีมร่อนร่มเข้าไปยังจุดต่างๆ บนดาดฟ้าของเรือ ด้วยก่อนออกทำภารกิจพวกเขาได้ศึกษาแผนผังและโครงสร้างของเรือลำนี้จากทางภาพถ่ายดาวเทียมมาแล้ว ตอนนี้เรือลำดังกล่าวกำลังลอยลำอยู่ในทะเลน่านน้ำของเขตประเทศเพื่อนบ้าน นับเวลาจากที่ทำการปล้นเรือสินค้าและจับตัวประกันมาก็เป็นเวลาหลายชั่วโมงแล้ว ดูจากความเร็วเรือและจุดที่เรือลอยลำอยู่เหมือนผู้ก่อการร้ายบนเรือตั้งใจที่ยังจะไม่หนีไปไหนคล้ายกับต้องการจะต่อรองเพื่อผลประโยชน์อย่างหนึ่งอย่างใดจากทางการไทยก่อน และที่ต้องเอาเรือเข้ามาในน่านน้ำของประเทศเพื่อนบ้านก็เพราะพวกผู้ก่อการร้ายคงรู้ว่าทางการไทยไม่มีอำนาจในการเข้ามาจัดการกับพวกมันในเขตของประเทศเพื่อนบ้านจึงใช้จุดนี้เป็นจุดหยุดเรือเพื่อต่อรอง แต่ผู้ก่อการร้ายก็พลาดไปเมื่อไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าขณะนี้พวกมันกำลังถูกเจ้าหน้าที่หน่วยปฏิบัติการพิเศษเข้าล้อมเรือเอาไว้จากทางอากาศแล้ว

“ยืนยันเรือเป้าหมาย เป็นเรือขนส่งสินค้าขนาดใหญ่ที่เก่าและเริ่มชำรุด ที่ดาดฟ้าเรือมีตู้คอนเทนเนอร์อยู่หลายตู้” ผู้กองกวินทร์พูดผ่านอุปกรณ์สื่อสารเพื่อแจ้งไปยังหน่วยเหนือขณะที่ยังคงร่อนร่มอยู่กลางอากาศ ทางหน่วยเหนือที่ได้รับรายงานแล้วจึงดึงภาพจากดาวเทียมมาเช็คดูอีกครั้งจนแน่ใจ

(“ยืนยันเรือเป้าหมาย ปฏิบัติการได้”) สิ้นคำสนทนา ผู้กองกวินทร์ก็ถ่ายทอดคำสั่งในปฏิบัติการต่อ ทุกคนในทีมจึงร่อนร่มลงจอดไปที่ดาดฟ้าเรือ ซึ่งขณะนี้มีชายฉกรรจ์ไม่ทราบสัญชาติยืนรักษาความปลอดภัยอยู่ แต่เพราะผู้ก่อการร้ายคงชะล่าใจคิดว่ามาลอยลำอยู่กลางทะเลแบบนี้แล้วจะยากต่อการโจมตีจึงวางกำลังเอาไว้ไม่มาก ผู้กองสองแฝดและลูกทีมที่ร่อนร่มลงบนดาดฟ้าเรือจึงใช้ปืนติดท่อเก็บเสียงเก็บทุกๆ คนเพื่อเป็นการเคลียร์ดาดฟ้าเรือ

ทันทีที่ทุกคนลงมาบนดาดฟ้าเรือแล้วก็ปลดอุปกรณ์กระโดดร่มออกก่อนจะรีบจัดการกับศพคนร้ายและเคลียร์เส้นทางเพื่อลงไปยังใต้ท้องเรือ แต่ทุกๆ ย่างก้าวที่ทุกคนเดินผ่านผู้กองกรินทร์จะติดตั้งระเบิดเอาไว้ตามจุดต่างๆ เพราะเป้าหมายของภารกิจนี้คือการช่วยตัวประกันและทำลายอาวุธร้ายแรงที่อยู่ในตู้คอนเทนเนอร์บนเรือลำนี้ ทันทีที่ช่วยตัวประกันออกไปจนพ้นเรือแล้วก็คงถึงเวลาที่จะได้ดูดอกไม้ไฟกลางทะเล

ผู้กองกวินทร์กระชับปืนให้แน่นแล้วนำลูกทีมลงไปใต้ท้องเรืออย่างระแวดระวังและมีทุกๆ คนในทีมช่วยระวังหลังให้โดยผู้กองกรินทร์รับอาสาเป็นคนระวังท้าย สายตาคมสอดส่องไปรอบตัวอย่างระวังภัยขณะเดียวกันก็ติดตั้งระเบิดไปด้วย ด้วยทุกคนยกเว้นผู้กองกรินทร์นั้นเป็นทหารเรือจึงค่อนข้างมีความชำนาญเป็นอย่างดีเมื่ออยู่เรือ แต่หากต้องเข้าป่าก็จะเป็นผู้กองกรินทร์ที่เข้ามาช่วยนำทางให้ด้วยชำนาญในผืนป่ามากกว่า ทางเดินใต้ท้องเรือค่อนข้างแคบและมืด ผู้กองกวินทร์ที่เดินนำทางอยู่พยายามเงี่ยหูฟังให้มากที่สุดเพราะนอกจากพวกที่ถูกเก็บบนดาดฟ้าเรือตอนนี้เขาแทบไม่เห็นใครเลย จนกระทั่ง...

สัญญาณมือของเขาบอกให้ทุกคนหยุดก่อนจะรีบหลบไปซ่อนตัวอยู่ตามแยกทางเดินเล็กๆ เมื่อได้ยินเสียงมีการเคลื่อนไหวอยู่ด้านหน้า จากเรือที่ก่อนหน้านี้มืดสนิทตอนนี้กลับเริ่มสว่างขึ้นมา เสียงชายหลายคนพูดคุยกันเป็นภาษาอังกฤษดังแว่วมาพอจับใจความได้ว่าเหมือนพวกมันจะติดต่อกับพวกที่อยู่บนดาดฟ้าเรือไม่ได้ก็เลยเริ่มสงสัยแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น 

“ตอนนี้พวกมันเริ่มรู้ตัวแล้วและกำลังเริ่มออกสำรวจหาสิ่งผิดปกติบนเรือ อย่าปล่อยให้พวกมันขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือได้ เก็บพวกมันให้เร็วที่สุดตอนนี้เรามีเวลายี่สิบนาทีในการช่วยตัวประกันก่อนที่เรือสนับสนุนจะเข้ามาที่ทางท้ายเรือ ส่วนตัวประกันผมคิดว่าน่าจะอยู่ที่ห้องโถง ฟังสัญญาณจากผมแล้วเตรียมบุก” ด้วยเรือลำนี้มีสภาพที่ค่อนข้างเก่า คาดว่าผู้ก่อการร้ายคงปล้นมาจากเรือขนส่งสินค้าเมื่อนานมาแล้ว เท่าที่ดูเหมือนพวกมันทุกคนจะอยู่ที่จุดทางเข้าของห้องโถงเรือชั้นล่าง ผู้กองกวินทร์หรี่ตามองและฟังเสียง มือข้างหนึ่งยกขึ้นเพื่อเตรียมให้สัญญาณ เมื่อกลุ่มผู้ก่อการร้ายวิ่งดาหน้าตรงมาทางนี้เขาก็ให้สัญญาณบุกทันทีก่อนที่เสียงปืนจะดังสนั่นขึ้น

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

กลุ่มผู้ก่อการร้ายที่กำลังจะวิ่งขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือถูกเก็บในทันที ส่วนพวกที่เหลือก็ถึงกับหยุดชะงักแล้วทำท่าจะวิ่งถอยกลับแต่ก็ช้าไปเมื่อถูกทีมของผู้กองกวินทร์จัดการ เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้กลุ่มผู้ก่อการร้ายที่เหลือพยายามจะเข้ามาตอบโต้อีก แต่ด้วยความเป็นทีมเวิร์คที่มีน้ำหนึ่งใจเดียวกันก็ทำให้ทุกๆ คนในทีมของผู้กองกวินทร์ประสานกำลังกันจัดการกับกลุ่มผู้ก่อการร้ายได้เป็นอย่างดีและเริ่มบุกลงไปยังห้องโถงเรือ

ฝ่ายหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายที่อยู่คุมตัวประกัน พอรู้ว่าถูกโจมตีเข้าแล้วก็รีบคว้าปืนจะออกมาจัดการทันที ไม่คิดว่าทางการไทยจะทำงานรวดเร็วได้ขนาดนี้ ยังไม่ทันที่มันจะได้ต่อรองอะไรก็ส่งคนเข้ามาจัดการเสียแล้ว เสียงปืนยังคงดังก้องเรือเมื่อมันถือปืนออกมาเผชิญหน้าจนได้เห็นเจ้าหน้าที่ในชุดเครื่องแบบสีดำอาวุธครบมือกำลังบุกเข้ามา โดยเฉพาะไอ้คนที่มีตุ๊กตาเหน็บอยู่ที่เอวด้านหลัง ท่าทางมันน่าจะเป็นหัวหน้าทีม พอเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังถือปืนวิ่งลงบันไดเหล็กมาหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายรายนี้ก็ตั้งท่าเตรียมจะถีบทันที เก่งนักใช่มั้ยมึง!

ผลัวะ!!! 

แล้วก่อนที่มันจะทันได้ถีบผู้กองกวินทร์ ผู้กองกรินทร์ที่ตามน้องชายมาติดๆ ก็กระโดดลงไปถีบมันจนหงายคาบันไดทันที ผู้กองกวินทร์ที่เห็นแบบนี้เข้าก็จะเข้าไปกระทืบซ้ำแต่หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายก็ไหวตัวทันรีบลนลานถอยหนีไป

“ตามมันไป ไอ้เวรนั่นแหละตัวการ!” ทั้งสองแฝดออกไล่ล่าตัวหัวหน้าที่กำลังหนีกลับไปทางส่วนห้องโถงเรือ แต่การจะไล่ล่าก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเมื่อมันมีลูกน้องคอยคุมกันมากมาย

“ไปเลยผู้กอง พวกผมจะคุ้มกันให้” จ่าดล หรือจ่าเอกนพดลร้องบอกแล้วสาดกระสุนเข้าใส่คนร้ายชนิดที่ว่าจะไม่ปล่อยให้ใครรอดเงื้อมือไปได้

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

ด้วยความเป็นทีมและประสบการณ์ที่โชกโชนทำให้ทุกคนสามารถรับมือกับคนร้ายได้เป็อย่างดี แม้แต่หมอฉัตรกล้าก็ยังเพิ่งจะปาดคอคนร้ายจนขาดใจตายคามือก่อนจะถือปืนวิ่งตามทีมเข้ามา

เมื่อเห็นว่าจวนตัวและลูกน้องเริ่มถูกเก็บไปเรื่อยๆ ตัวหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายก็คิดจะงัดไพ่เด็ดใบสุดท้ายออกมา ซึ่งไพ่เด็ดที่ว่านั้นก็อยู่ที่ห้องโถงที่ตัวประกันถูกคุมตัวเอาไว้อยู่ ส่วนผู้กองสองแฝดก็ติดตามมาอย่างไม่ลดละเพราะเดาออกว่ามันคงจะรีบกลับไปจัดการตัวประกันเพื่อต่อรองกับพวกเขา

“แม่ง เยอะชิบหาย” ผู้กองกวินทร์สถบแล้วยกปืนขึ้นเก็บลูกสมุนของไอ้ตัวหัวหน้าที่วิ่งออกมาจากห้องโถงเพื่อคุ้มกันให้นายมันอีกหลายคนจนเขากับพี่ชายต้องรีบจัดการพวกมันลงนรก

ปัง!!! 

เสียงประตูห้องโถงเรือถูกถีบออกอย่างจังโดยหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายก่อนที่มันจะเข้าไปกระชากตัวหญิงสาวหนึ่งในตัวประกันขึ้นมาล็อกคอเอาไว้แน่น ผู้กองกรินทร์แทบจะหลบไม่ทันเมื่อมีลูกน้องของมันซ่อนตัวอยู่ในห้องโถงเรือด้วยจนเกือบจะถูกยิง แต่ผู้กองกวินทร์ที่วิ่งตามเขามาก็จัดการเป่ามันได้เสียก่อน

“ช่วยด้วย!!! ช่วยฉันด้วย”

“คนไทยนี่” ผู้กองทั้งสองว่าขึ้นพร้อมกันแล้วยกปืนขึ้นเล็งไปที่หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้าย ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ทุกๆ คนในทีมวิ่งเข้ามาสมทบแล้วเข้าเคลียร์พื้นที่โดยการนำตัวประกันคนอื่นๆ ออกไปก่อน ซึ่งจากรายงานแจ้งว่ามีทั้งหมดเก้าคน ส่วนที่เหลือนั้นเสียชีวิตหมดแล้วจากการปล้นเรือเมื่อก่อนหน้านี้

“มีตัวประกันแค่คนเดียวแล้วคิดว่ามึงจะรอดหรอ” ผู้กองกวินทร์ร้องถามไปเป็นภาษาอังกฤษ แต่เท่าที่ดูๆ เหมือนคนร้ายแทบจะไม่ได้สนใจตัวประกันในมือเลยเพราะไม้เด็ดของมันไม่ใช่ตัวประกัน หากแต่เป็นระเบิดที่ติดอยู่กับตัวของหญิงสาวรายนี้ต่างหากเพราะพวกมันตั้งใจจะฆ่าตัวประกันทิ้งอยู่แล้ว

“แค่กูกดปุ่มนี้เรือทั้งลำก็จะลุกเป็นไฟ พวกมึงจะไม่ได้อะไรไปจากเรือลำนี้ทั้งนั้น!!!” มันชูเครื่องกดระเบิดขึ้น

“ถ้ามึงจะหมายถึงอาวุธที่ลอบขนมาล่ะก็สบายใจได้ พวกกูก็ไม่ได้คิดจะเอาไปอยู่แล้ว” เพราะถึงอย่างไรเขาก็ต้องระเบิดเรือลำนี้ทิ้ง ผู้กองกวินทร์หันมามองหน้ากับผู้กองกรินทร์อย่างสื่อความหมาย ผู้กองกรินทร์จึงพยักหน้ารับก่อนจะเดินออกไปจากห้องโถงเรือ ปล่อยให้ผู้กองกวินทร์กับลูกน้องอีกสามคนถ้วงเวลาหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายไปก่อน และเจ้าหน้าที่อีกสองคนก็กำลังนำตัวประกันที่เหลือกลับขึ้นไปยังดาดฟ้าเรือเพื่อรอเรือจากฝ่ายสนับสนุนมารับ

“วางปืนลงให้หมดเดี๋ยว พวกมึงวางปืนลงแล้วเอาเรือมาให้กูลำหนึ่ง” พอผู้กองกรินทร์เดินออกมาจากห้องโถงเรือเสียงไอ้หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายก็ยังแผดออกมาอยู่และมันพร้อมที่จะกดระเบิดได้ทุกเมื่อจริงๆ หากพลาดขึ้นมานั่นคือได้ถูกย่างสดกันทั้งเรือแน่ เรือลำนี้จะถูกระเบิดทิ้งยังไงก็ได้แต่มันต้องเป็นหลังจากที่พวกเขาออกไปกันแล้ว ผู้กองกวินทร์คิดแบบนี้และยอมวางอาวุธลงแต่อีกมือก็เอื้อมไปแตะที่ปืนพกสั้นข้างเอวเอาไว้อย่างเตรียมพร้อมและหวังว่าผู้กองกรินทร์จะทำสำเร็จ

ท่ามกลางความมืดผู้กองกรินทร์ใช้เชือกเส้นใหญ่โรยตัวลงมาอย่างเงียบๆ ด้านนอกเรือตรงส่วนของห้องโถงซึ่งมีหน้าต่างกระจกทรงกลมอยู่หลายบาน เพราะตอนนี้คนร้ายมันพร้อมที่จะตายอยู่แล้วหากว่าหนีไม่รอด แล้วด้านในห้องโถงเรือก็มีระเบิดอยู่คงไม่ดีแน่ถ้าจะเสี่ยงเล่นงานมันจากด้านใน ดังนั้นตอนนี้ผู้กองกวินทร์เลยต้องรับบทเจรจาหลอกล่อคนร้ายไปก่อนเพื่อให้เขามีโอกาสได้เป่ามันอย่างง่ายๆ แต่แล้วระหว่างที่เขากำลังพยายามโรยตัวลงมานั้นเสียงของหน่วยเหนือก็ติดต่อมาอีกจากอุปกรณ์สื่อสารที่เจ้าหน้าที่ทุกคนสวมใส่อยู่

(“ทุกคนรีบถอนตัวออกมาด่วน ตอนนี้กำลังมีกองกำลังไม่ทราบฝ่ายขับเรือเข้าไปยังเรือเป้าหมาย”)

“อีกกี่นาทีถึงเป้าหมาย” ผู้กองกวินทร์ที่กำลังเจรจากับหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายอยู่รีบถามกลับ

(“มีเวลาถอนตัวออกมาแค่ห้านาทีก่อนเรือลำดังกล่าวถึงเป้าหมาย ตอนนี้เรือสนับสนุนเข้ารับตัวประกันแล้ว ทุกคนรีบออกมา”)

“บ้าจริง!” ผู้กองกรินทร์ที่โรยตัวอยู่นอกเรือสถบออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อได้ฟังการสนทนา จากที่คาดว่าน่าจะเหลือสักสิบนาทีแต่ตอนนี้เวลากลับลดลงไปตั้งครึ่งหนึ่ง เขารีบโรยตัวลงมาจนถึงช่องหน้าต่างเป้าหมายแล้วใช้ขาทั้งสองข้างยันกับตัวเรือเอาไว้ก่อนจะส่องสไนเปอร์ KAC SR-25 เข้ากับกระจกหน้าต่างทรงกลม ผู้กองกวินทร์กับลูกทีมที่มองเห็นพี่ชายของตนผ่านทางช่องกระจกอยู่ก็พยายามหันเหความสนใจของหัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้าย ปล่อยให้มันพูดจาบังคับข่มขู่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง

ปัง!!!

“กรี๊ด!!!” เสียงปืนที่ดังขึ้นทำให้ตัวประกันตกใจกรีดร้องออกมาในขณะที่หัวหน้ากลุ่มผู้ก่อการร้ายนั้นถูกผู้กองกรินทร์เป่าด้วยสไนเปอร์จากทางด้านหลังจนศีรษะระเบิดไปครึ่งซีกด้วยแรงปะทะจากกระสุนปืน วินาทีนั้นผู้กองกวินทร์ก็รีบเข้าไปแย่งเครื่องกดระเบิดจากมือคนร้ายมาทันทีที่มันแน่นิ่ง

“คุณ!!! หยุดกรี๊ดก่อน เงียบๆ หน่อย” เขาร้องบอกหญิงสาวตัวประกันพร้อมกับช่วยปลดระเบิดออกจากตัวให้ หมอฉัตรกล้าจึงรีบเข้ามาพาตัวหญิงสาวที่ยังมีอาการตื่นตกใจออกไปจากห้องโถงเรือ

“ไปจ่า เราต้องรีบกันแล้วล่ะ” ผู้กองกวินทร์บอกกับลูกทีมที่เหลือก่อนจะพากันรีบวิ่งออกไปจากห้องโถงเรือพร้อมกับติดต่อหาพี่ชายผ่านอุปกรณ์สื่อสาร

“พี่ชาย รีบกลับบ้านกัน”

“เออ เจอกันบนดาดฟ้าเรือไอ้หนู!” ผู้กองกรินทร์ที่กำลังไต่เชือกกลับขึ้นไปบนเรือร้องตอบ

เสียงเรือปริศนาตามที่หน่วยเหนือแจ้งมาดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ผู้กองกรินทร์ที่ไต่เชือกขึ้นมาจนถึงดาดฟ้าเรือแล้วรีบเข้าไปสมทบกับทีมของผู้กองกวินทร์ที่เพิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือในทันที ก่อนที่ทุกคนจะวิ่งตรงไปยังส่วนท้ายของดาดฟ้าเรือซึ่งระหว่างที่วิ่งไปผู้กองกรินทร์ก็ติดระเบิดเอาไว้กับตู้คอนเทนเนอร์ที่เหลือด้วย จนเมื่อมาถึงส่วนท้ายของดาดฟ้าเรือก็เห็นบันไดเชือกอยู่สองเส้นสำหรับไต่ลงไปด้านล่างที่ตอนนี้มีเรือยางท้องแข็งติดเครื่องยนต์จากทีมสนับสนับมาจอดรออยู่สองลำ ตัวประกันทุกคนลงไปอยู่ที่เรือลำแรกแล้ว

“ลงมาเลยครับผู้กอง” จ่าชัย หรือจ่าเอกขวัญชัยที่ก่อนหน้านี้เขากับพันจ่าพรตได้พาตัวประกันออกมาจากห้องโถงเรือตะโกนขึ้นมาบอกพร้อมกับคอยคุ้มกันให้จากบนเรือยางท้องแข็งติดเครื่องยนต์ ผู้กองกวินทร์ก็เลยหันมาทางตัวประกันสาวที่ยังตื่นกลัวอยู่

“คุณ คุณต้องไต่บันไดเชือกลงไปแล้ว เร็วๆ เข้า”

“ไม่ ฉันกลัว...อย่าฆ่าฉันเลยนะ ฉันกลัวแล้ว” หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้ขอร้องทั้งน้ำตาอย่างน่าสงสาร แต่วินาทีนี้ทีมของผู้กองกวินทร์ก็ไม่ได้มีเวลามาสงสารใครทั้งนั้นเมื่อเรือปริศนาใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

“พวกผมไม่ฆ่าคุณหรอก พวกผมเป็นทหารไทย เรามาที่นี่เพื่อช่วยคุณและตอนนี้พวกคนร้ายที่เหลือก็กำลังจะมาเล่นงานเราซ้ำ เรือกำลังจะระเบิดถ้าคุณไม่อยากตายคุณต้องปีนบันไดลงไปเดี๋ยวนี้ เดี๋ยวเพื่อนของผมที่อยู่ข้างล่างจะรอรับคุณเอง!!!” คนกลัวและเสียขวัญเขาก็เข้าใจอยู่หรอก แต่นาทีนี้มันชักช้าไม่ได้แล้ว

“มาคุณ ลงไปกับผม” ขืนยังมัวแต่โอ้เอ้อยู่ได้ไม่ทันการณ์พอดี หมอฉัตรกล้าจึงเข้ามาดึงหญิงสาวไปที่ขอบเรือ แม้จะยังกลัวอยู่บ้างแต่หญิงสาวก็ยอมปีนข้ามขอบเรือไปยืนอยู่บนบันไดเชือกเส้นหนึ่ง ส่วนหมอฉัตรกล้าก็ปีนไปอยู่ที่บันไดเชือกอีกเส้นเพื่อช่วยประคองหญิงสาวรายนี้ลงไปด้านล่าง 

“ไม่ทันแล้วครับผู้กอง” จ่าดลร้องบอกเมื่อเห็นเรือปริศนาที่ว่าขับเข้ามาก่อนที่คราวนี้เสียงปืนจะดังสนั่นขึ้นมาอีกครั้งกลางทะเล

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

เสียงปืนจากทั้งสองฝ่ายสาดเข้าหากันและช่วยคุ้มกันหมอฉัตรกล้ากับหญิงสาวรายนั้นที่ตอนนี้กำลังไต่บันไดเชือกลงไปอยู่ แต่ด้วยความตื่นกลัวและตกใจเสียงปืนทำให้หญิงสาวคนดังกล่าวพลัดร่วงลงไปบนเรือยางท้องแข็งอย่างพอดิบพอดีกับที่พันจ่าพรตเข้าไปช่วยรับเอาไว้ หมอฉัตรกล้าเห็นดังนั้นจึงรีบรูดตัวลงมากับบันไดเชือกแล้วเข้าไปประจำที่บนแท่นปืน M2 HB (Stand M.16 Mod 9) ขนาดกระสุน .50 นิ้ว ที่ติดตั้งอยู่บนเรือแล้วกราดยิงเข้าใส่เรือปริศนาลำดังกล่าวทันทีเพื่อเปิดโอกาสให้ทีมของเขาที่ยังอยู่บนเรือใหญ่ได้หนีลงมา

ทางฝ่ายผู้กองกวินทร์ที่อยู่บนเรือเห็นว่ามีตอนนี้เรือของคนร้ายกำลังขับหลบหนีกระสุนปืนจากหมอฉัตรกล้าอยู่ก็ถือจังหวะนี้ไต่บันไดเชือกลงมาอย่างรวดเร็ว โดยผู้กองสองแฝดนั้นไต่บันไดเชือกลงมาเป็นสองคนสุดท้าย

ปังๆๆๆ

“เวรเอ้ย!!! แม่งมาจากไหนอีกลำวะ!!!” ผู้กองกวินทร์สถบเมื่อใกล้จะถึงพื้นเรือแล้วมีเรือปริศานาอีกลำขับเข้ามาโจมตี ลูกทีมของเขาที่ลงไปอยู่บนเรือยางแล้วก็เลยช่วยกันยิงสกัด 

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ 

เหมือนกับเจอศึกสองทางเมื่อมีเรือปริศนาของคนร้ายเข้าโจมตีทั้งสองลำแบบนี้จนทุกคนต้องช่วยกันตั้งรับอย่างสุดกำลังเพื่อหาทางนำเรือกลับเข้าน่านน้ำของประเทศไทยที่ตอนนี้ทีมฝ่ายสนับสนุนกำลังรออยู่

“เอาเรือออก!!!” เมื่อลงมาถึงเรือยางแล้วผู้กองกวินทร์ก็ร้องสั่งทหารจากฝ่ายสนับสนุนที่เอาเรือทั้งสองลำมารอรับ ในขณะเดียวกันผู้กองกรินทร์ก็วิ่งเข้าไปประจำที่ที่แท่นปืนบนเรืออีกลำแล้วยิงเข้าใส่เรือของคนร้ายอย่างแม่นยำจนทำให้คนร้ายที่ประจำอยู่บนแท่นยิงปืนของเรือพวกมันถูกยิงจนร่วงตกทะเลไป ผู้กองกวินทร์กับลูกทีมจึงเก็บคนที่เหลือบนเรือต่อ

“สอยไปได้หนึ่ง สุดยอดเลยพี่ชาย!!!” ผู้กองกวินทร์ร้องบอกพี่ชายที่อยู่บนเรือยางอีกลำ เพราะผู้กองกรินทร์สามารถจัดการกับคนที่ประจำอยู่บนแท่นปืนของอีกฝ่ายได้พวกเขาก็เลยเก็บพวกที่เหลือได้ไม่ยากจนตอนนี้เรือของคนร้ายเหลืออีกแค่หนึ่งลำเท่านั้นที่ต้องจัดการ

“มึงจุดดอกไม้ไฟได้เลยไอ้หนู!!!” ฝ่ายผู้กองกรินทร์หันมาร้องบอกน้องชายเมื่อขณะนี้พวกเขายังอยู่ในระยะที่จะกดระเบิดได้และปลอดภัยจากรัศมีของระเบิด แล้วพอผู้กองกวินทร์หยิบรีโมทกดระเบิดที่ซ่อนอยู่ในตัวของคุณดอลลี่ออกมาทุกๆ คนในทีมจึงได้รู้ว่าเขาซ่อนรีโมทกดระเบิดเอาไว้ในตุ๊กตาน้องแมวของหลานสาว

“เอาล่ะนะ” เขาบอกระหว่างที่เรือกำลังพยายามกลับเข้ามาในน่านน้ำของฝั่งไทยและผู้กองกรินทร์กับหมอฉัตรกล้าก็กราดยิงใส่เรือของคนร้ายที่ขับตามมาอย่างไม่ลดละ 

บึ๊ม!!! บึ๊ม!!! บึ๊ม!!! บึ๊ม!!!

เสียงระเบิดจากเรือลำใหญ่ดังก้องไปทั่วท้องทะเลและเกิดเปลวไฟลุกโหมโชติช่วงทั้งคุ้งน้ำและคุ้งฟ้าจนสว่างวาบราวกับเป็นเวลากลางวัน ตามมาด้วยเสียงระเบิดอีกหลายๆ ลูกที่ดังมาอีกเป็นจำนวนมากเมื่อระเบิดที่คนร้ายขนส่งมากับเรือค่อยๆ ระเบิดขึ้นมาอีกจนเสียงระเบิดที่เกิดขึ้นกลบเสียงปืนไป คนร้ายที่ขับเรือติดตามมาเกิดอึ้งตะลึงงันเมื่อเห็นว่าเรือของพวกตนถูกระเบิดทั่วทั้งลำจนเสียหายหนักแทบไม่เหลืออะไร ไม่คิดว่าแค่พวกตนเอาเรือเล็กออกไปลาดตระเวนรอบๆ เรือลำใหญ่แล้วจะถูกโจมตีได้อย่างง่ายดายแบบนี้ 

และด้วยคนร้ายบนเรือเกิดอึ้งตะลึงงันกับระเบิดครั้งใหญ่บนเรือผู้กองกรินทร์กับทุกๆ คนในทีมจึงฉวยโอกาสนี้ยิงเข้าใส่พวกมันก่อนที่พวกมันจะทันได้ไหวตัว

ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ ปังๆๆๆ

กระสุนปืนของทุกคนไม่มีพลาดเลยสักนัดและสามารถเก็บคนร้ายได้ในที่สุดพร้อมๆ กับที่เรือของทีมสามารถขับเข้ามาในน่านน้ำของฝั่งไทยได้อย่างพอดิบพอดี

“ฮูย่า!!!” ทุกคนร้องออกมากับชัยชนะของภารกิจในครั้งนี้และตอนนี้ก็เริ่มมองเห็นแสงไฟจากเรือของฝ่ายสนับสนุนในฝั่งน่านน้ำของไทยแล้ว ผู้กองกรินทร์ที่อยู่บนเรือลำเดียวกับเหล่าตัวประกันทรุดนั่งลงหอบแฮ่กๆ อยู่กับท้องเรือ สายตาคมมองไปยังเรือขนาดใหญ่ที่กำลังถูกเปลวเพลิงลุกโหมทั่วทั้งลำและยังมีเสียงระเบิดของดินปืนดังมาเป็นระยะๆ ให้ได้ยินอยู่ เป็นภารกิจที่เสี่ยงไม่ใช่น้อยถ้าเอาไปเล่าให้คุณย่าหรือแม่ของเขาฟังมีหวังคนทั้งคู่ได้เป็นลมกันแน่ๆ

ผู้กองกวินทร์หันไปยกแขนตีมือกับเหล่าลูกน้องในทีมของตนกับความสำเร็จในภารกิจครั้งนี้ ตัวประกันทั้งเก้าคนปลอดภัยดีและสามารถทำลายอาวุธร้ายแรงบนเรือได้ทั้งหมดภายในเวลาที่เฉียดฉิว แม้จะมีปะทะกันกับพวกคนร้ายบ้างแต่ทุกคนก็ปลอดภัยดี

“ทุกคนโอเคใช่มั้ย” เขาร้องถามลูกทีม ซึ่งทุกคนก็ร้องตอบว่าตัวเองปลอดภัย เช่นเดียวกับผู้กองกรินทร์ จ่าชาลีและพันจ่าพรตที่อยู่บนเรืออีกลำก็ดูเหมือนจะไม่มีใครเป็นอะไร

“อ้าว แล้วนี่เลือดใคร มีใครถูกยิงรึเปล่า” ผู้กองหนุ่มแตะของเหลวที่พื้นเรือขึ้นมาดู ตอนแรกก็เข้าใจว่าเป็นน้ำทะเลจากคลื่นที่ซัดเข้ามาในเรือแต่ของเหลวนี้มันกลับดูข้นๆ ทุกคนที่อยู่ในเรือนิ่งเงียบไปทันทีขณะไล่มองรอยเลือดจากพื้นเรือที่ไหลมาจากแท่นปืน M2 HB หัวใจของทุกคนกระตุกวูบและชาไปทั้งตัว บ่อน้ำตารื้อขึ้นมาโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นสภาพของเพื่อนร่วมทีม...

“หมอ!!!” เสียงร้องของผู้กองกวินทร์ดังก้องท้องทะเลจนผู้กองกรินทร์กับทุกคนที่อยู่บนเรืออีกลำต้องหันมามองตามจนได้เห็นผู้กองกวินทร์เข้าไปกอดร่างของเพื่อนร่วมทีมเอาไว้และพยายามจะปฐมพยาบาลให้

“หมอ!!! หมอตื่นสิ หมอ!!!” ผู้กองหนุ่มทั้งร้องบอกน้ำเสียงสั่นเครือ มือก็พยายามกดบาดแผลเอาไว้แต่ก็ดูจะไร้ผลเมื่อหมอฉัตรกล้าพลาดท่าถูกคนร้ายยิงเข้าที่บริเวณลำคอหลายนัดและขาดใจตายในทันที คาดว่าคงเป็นช่วงที่เรือใหญ่ถูกระเบิด เสียงระเบิดและแรงระเบิดเลยกลบทุกๆ เสียงที่อยู่ในบริเวณโดยรอบ อีกทั้งทุกคนก็ยังเร่งจัดการเก็บคนร้ายจึงไม่ทันรู้ตัวว่าเพื่อนร่วมทีมถูกยิงเข้า

“หมอ!!! หมอตื่น!!!” หยดน้ำตาของผู้กองกวินทร์ร่วมลงมาอาบตามแก้ม เขาร้องไห้อย่างไม่อายใคร ไม่อายแม้แต่ท้องทะเลที่เขาสาบานตนว่าจะฝากเลือดเนื้อเอาไว้ผืนทะเลแห่งนี้ เขาไม่อาจยอมรับความจริงว่าเพื่อนในทีมจะจากเขาไปแล้ว เขาได้แต่พร่ำบอกตัวเองว่าเขาเป็นลูกชายของหมอ แม่ของเขาเป็นหมอที่เก่งมาก คุณป้า คุณอาหรือแม้แต่น้องสาวของเขาก็เป็นหมอ เขาได้วิชาการแพทย์ติดตัวมาจากทุกคนเพราะฉะนั้นเขาจะต้องรักษาหมอฉัตรกล้าให้ได้

“ตื่นสิหมอ...ตื่นสิโว้ย!!! ไอ้หมอตื่นเดี๋ยวนี้ มึงจะทิ้งทีมไปไม่ได้นะ มึงต้องไปฉลองเบียร์กับพวกกูก่อน ไอ้หมอตื่น!!!”

“ผู้กองครับ...” จ่าชัยเข้ามาดึงตัวเขาออกจากร่างของหมอฉัตรกล้า และจ่าดลก็ได้ประคองร่างของหมอฉัตรกล้าลงนอนกับพื้นเรือให้เรียบร้อย เสียงร้องไห้ของผู้กองกวินทร์ยังคงดังก้องด้วยไม่อาจยอมรับในความสูญเสียเพื่อนร่วมทีมคนสำคัญได้ถึงแม้เรือยางท้องแข็งทั้งสองลำจะขับเข้าถึงเรือรบของฝ่ายสนับสนุนแล้ว ความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นทำให้แม้แต่เหล่าตัวประกันที่ถูกช่วยมาก็ยังพลอยน้ำตาร่วงตาม นายทหารทุกนายบนเรือรบที่รับรู้ถึงการสูญเสียต่างก็พากันถอดหมวกออกเพื่อเป็นการร่วมไว้อาลัยให้แก่เพื่อนผู้จากไป ผู้กองกรินทร์รีบกระโดดข้ามเรือเข้ามาหาน้องชายทันทีที่เรือยางเข้าเทียบกับท้ายเรือรบหรือเรือ พ. ชุด พ.51 

“พี่ซีลช่วยหมอด้วย หมอ...ช่วยหมอด้วยพี่” ผู้กองกวินทร์ไม่ยอมอยู่ห่างจากร่างของหมอฉัตรกล้า เขาเข้าไปกอดอีกฝ่ายเอาไว้และร่ำร้องราวหัวใจสลาย ตั้งแต่รับราชการมาเขาไม่เคยต้องสูญเสียเพื่อนสนิทแบบนี้โดยเฉพาะเพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้วยกันตลอดเวลา ทีมของเขามีหกคนและเป็นเพื่อนร่วมตายกันเรื่อยมา เขารับไม่ได้หรอกนะถ้าจะต้องเสียใครไป

“เรนเจอร์ หมอเขาไปดีแล้ว...”

“ไม่!!! เขาไม่ได้ไปดี ไม่จริงพี่ซีล...”

“เรนเจอร์ ตั้งสติหน่อย!!!” แม้จะไม่อยากดุน้องชายต่อหน้าทุกคนแต่เขาจะปล่อยให้น้องชายคร่ำครวญแบบนี้ไม่ได้ ผู้กองกรินทร์ยกมือขึ้นตบแก้มน้องชายของตนเพื่อเรียกสติก่อนจะจับอีกฝ่ายให้หันมามองหน้าสบตากับเขา

“มองพี่ แกมองพี่...จำที่คุณพ่อเคยสอนได้มั้ย งานของพวกเรามันเสี่ยง การที่เราเลือกมาอยู่ตรงนี้นั่นย่อมหมายถึงเราพร้อมรับกับความตายตลอดเวลาหมอฉัตรเขาก็คงคิดแบบนี้ เรื่องแบบนี้ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกนะแต่ถ้ามันเกิดขึ้นแล้วเราจะต้องยอมรับมันให้ได้ แกต้องมีสตินะ แกเป็นใครไหนตอบพี่มาซิ แกเป็นใครเรนเจอร์!!!”

“...ผมเป็นทหาร” ผู้กองกวินทร์ตอบแผ่วเบาทั้งเสียงสะอื้นจนผู้กองกรินทร์ต้องถามซ้ำ

“พูดดังๆ กูถามว่ามึงเป็นใคร!!!”

“ผมเป็นทหาร!!!” น้ำเสียงของผู้กองกวินทร์เข้มแข็งมากขึ้นแม้ที่ดวงตาทั้งสองข้างจะฉ่ำไปด้วยน้ำตาก็ตาม

“เป็นทหารแล้วตายในหน้าที่ได้มั้ย”

“ตายได้...ตายได้ตลอดเวลา” เมื่อพี่ชายพยายามเตือนสติผู้กองกวินทร์ก็เริ่มจะคิดได้ อีกทั้งเคยบวชศึกษาธรรมะมาเลยเข้าใจในสัจจะธรรมของชีวิตเป็นอย่างดี พอตั้งสติได้แล้วเขาจึงปาดน้ำตาออกแล้วยอมถอยออกห่างจากร่างของหมอฉัตรกล้าเพื่อให้เจ้าหน้าที่ประจำเรือเข้ามาจัดการกับศพต่อ ทุกๆ คนในทีมได้แต่รวมกลุ่มกันแล้วมองดูร่างของเพื่อนถูกหามไปด้วยหัวใจที่รวดร้าว แม้ผู้กองกรินทร์จะไม่ใช่สมาชิกในทีมแต่ก็ได้ร่วมงานกับทีมอยู่บ่อยครั้งจนสนิทสนมกับทุกคนเป็นอย่างดี ยิ่งหมอฉัตรกล้าเป็นเพื่อนรุ่นพี่ของน้องสาวก็นับว่าหมอฉัตรกล้านั้นสนิทกับพวกเขาทั้งสามคนพี่น้อง เขาเองก็รู้สึกไม่ดี เขาเองก็ไม่อยากเชื่อว่ามันจะคือเรื่องจริง 

ผู้กองกวินทร์ยังคงยืนอยู่ที่ท้ายเรือ ดวงตาคมที่แดงก่ำมองรอยเลือดบนแท่นปืนและพื้นเรือยางหรือแม้แต่บนพื้นท้ายเรือรบด้วยความเจ็บปวด ชีวิตของเขาไม่เคยต้องสูญเสียใครแล้วความสูญเสียครั้งนี้มันก็เป็นบาดแผลที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของเขาจนเขาต้องหันมามองเพื่อนร่วมทีมคนที่เหลือ...จากห้าคนตอนนี้เหลือเพียงแค่สี่...เขาไม่ชินเลย เขาไม่ชินกับภาพแบบนี้...

******************************************

โอ๋ๆ น้าพี่เรนเจอร์ หมอฉัตรกล้าเขาค่าตัวแพง ไรท์สู้ราคาไม่ไหวเลยให้เขาได้มาแสดงรับเชิญแค่บทนำ

กลับบ้านไปหาแม่แก้มนะ ไปปรับทุกข์กับน้องเขยก็ได้ พี่พนาเขาผ่านมาแล้ว

****************************************

ทีมของพี่เรนเจอร์มีทั้งหมด 6 คน คือ พี่เรนเจอร์ หมอฉัตรกล้า พันจ่าพรต จ่านพดล(จ่าดล) จ่าขวัญชัย(จ่าชัย) และจ่าชาลี ส่วนพี่ซีลจะมาร่วมงานแค่ภารกิจเฉพาะกิจเท่านั้น

ปล. ทีมซีลของพี่เรนเจอร์ไม่มีอยู่จริงนะคะ เป็นทีมที่ไรท์สมมติขึ้นเพื่อไม่ให้มีผลต่อหน่วยงานจริง และภารกิจต่างๆ ในนิยายไรท์มโนขึ้นมาเองไม่ได้เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ใดในชีวิตจริงทั้งสิ้น แต่ยุทธวิธีทางการทหาร (บางส่วน) อิงจากของจริงค่ะ