17.แฟนเก่า

ได้ฟังเสียงคร่ำครวญของมิราแล้วทิชากรก็ต้องเบือนหน้าหนี ขี้เกียจจะฟังเสียงร้องห่มร้องไห้ของเพื่อนและอดต่อว่าเพื่อนในใจไม่ได้ นังโง่ ใครใช้ให้เดินดุ่มๆ ไปสาดน้ำกรดนังเพลงพิณถึงในสถานีเรือที่มีทหารอยู่เป็นกองทัพแล้วไหนจะต่อหน้าพ่อนังนั่นอีก ไม่โดนพ่อนังนั่นยิงตายคาสถานีเรือก็บุญหัวเท่าไหร่แล้ว ถึงว่าสิผัวไม่สนใจหนีไปมีกิ๊ก

(“ทิชา ฉันจะทำยังไงดีพี่ดนัยเขาจะเลิกกับฉัน เขาโกรธฉันมากเลยนะ”) ทิชากรกรอกตาไปมาใส่โทรศัพท์มือถือ นี่มิราก็โทรมาร้องห่มร้องไห้อยู่นานสองนานแล้วและก็พูดแต่เรื่องเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา

(“นังนั่นมันมีแฟนจริงๆ แล้วแฟนของมันก็จะเอาเรื่องฉันด้วย ก็ไหนแกว่านังเพลงพิณนั่นมันมีอะไรกับพี่ดนัยจริงๆ ไงแล้วแฟนนังนั่นโผล่มาจากไหน”)

“ก็แล้วใครใช้ให้แกไปเล่นงานมันในสถานีเรือ ทำไมแกถึงไม่รอตอนที่มันอยู่คนเดียวล่ะ”

(“ก็ตอนนั้นฉันโกรธมากเลยนี่ ฉัน...ฉัน...”) แล้วก็ตามมาด้วยเสียงร้องไห้ ฟังแล้วก็ชวนให้น่ารำคาญทิชากรจึงหยิบโทรศัพท์มือถืออีกเครื่องมาเปิดดูไอจีเล่นๆ แล้วปล่อยให้มิราคร่ำครวญอยู่คนเดียว

“เอ๊ะ” คิ้วสวยๆ ขมวดมุ่ยทันทีเมื่อทิชากรกดเข้ามาดูไอจีของกุมาริกาแล้วเห็นเซ็ตภาพล่าสุดที่กุมาริกาลงเอาไว้ ซึ่งภาพที่ลงเป็นภาพเบื้องหลังการถ่ายแบบชุดเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่กุมาริกาถ่ายกับริกเตอร์ในวันนั้น สิ่งที่ทิชากรสนใจไม่ใช่ที่ภาพถ่ายของกุมาริกาหากแต่เป็นแหวนวงเล็กๆ ที่กุมาริกาสวมอยู่ต่างหากและมีแฟนคลับหลายคนที่สังเกตเห็นจนมาคอมเมนต์ถามมากมายว่าแหวนที่สวมนั้นเป็นของหนุ่มปริศนาที่กุมาริกาเป็นข่าวด้วยหรือว่าเป็นเพียงแค่เครื่องประดับในการถ่ายแบบชุดแต่งงานเท่านั้น

“นี่มันแหวนญาติ จปร.นี่” ทิชากรรู้จักแหวนวงนี้ดี เธอเคยคบหากับผู้กองกรินทร์มาก่อนเธอจึงรู้ดีว่าพวกนายร้อย จปร.จะมีแหวนญาติหัวพลอยแดงคู่กับแหวนรุ่น แหวนทรงคุณค่าแทนแรงกาย แรงใจ ความอดทนและศักดิ์ศรีของเหล่านักเรียนนายร้อย แหวนที่พวกเขาจะมอบให้กับคนสำคัญของพวกเขาเท่านั้น เธอรู้ความหมายของแหวนญาติเป็นอย่างดีเพียงแต่...แหวนญาติที่เธออยากได้มันไม่ใช่แหวนญาติหัวพลอยแดงของนายร้อย จปร. แต่เธออยากได้แหวนสามสมอ แหวนญาติของนักเรียนนายเรืออย่างผู้กองกวินทร์มากกว่า แหวนสามสมอที่ตอนนี้มันอยู่บนนิ้วของเพลงพิณ

“นังนี่มันไปเอาแหวนญาติมาจากไหน” ดูแล้วก็ไม่น่าจะใช่เครื่องประดับในการใส่ถ่ายแบบ ซ้ำยังมาใส่ที่นิ้วนางข้างซ้ายอีก จะมีนายร้อยสักกี่คนกันที่ให้แหวนวงนี้กับกุมาริกามา ถ้านี่คือแหวนของหวานใจคนที่ว่าทิชากรก็ค่อยโล่งใจหน่อยเมื่อหวานใจที่กุมาริกาพูดถึงไม่ใช่ทหารเรือ...ไม่ใช่ผู้กองกวินทร์ ถ้าเทียบกันแล้วระหว่างกุมาริกากับเพลงพิณ กุมาริกานั้นถือว่าเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวกว่ามากเพราะครอบครัวของกุมาริกานั้นเป็นถึงมหาเศรษฐีของประเทศ มีกิจการมากมาย ร่ำรวยมีเงินให้ผลาญไม่รู้หมด เป็นครอบครัวที่กว้างขวางรู้จักผู้คนเยอะ ส่วนครอบครัวสุวรรณเวชนั้นก็เป็นครอบครัวที่มากด้วยอำนาจบารมี แค่ได้ยินชื่อนามสกุลก็พากันถอยหัวหดแล้ว ไหนจะเป็นครอบครัวข้าราชการที่ซื่อตรงรักในความยุติธรรมจนประชาชนรักใคร่ ความสัมพันธ์ของเหล่าเครือญาติก็รักและสามัคคีกันดีมาก ถ้าได้มาเกี่ยวดองกันทั้งสองตระกูลนี้ก็จะเข้มแข็งมีอำนาจบารมีอย่างสุดๆ ฝ่ายหนึ่งมีเงินอีกฝ่ายมีอำนาจ ช่างเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวมากจริงๆ

(“ทิชา ทิชาแกยังฟังฉันอยู่มั้ย”) เมื่อเห็นว่าเพื่อนเงียบหายไปอยู่ครู่ใหญ่มิราก็ร้องเรียกอีกครั้งจนทิชากรหลุดออกจากห้วงความคิด

“ฟังอยู่ๆ” น้ำเสียงของทิชากรดูเหนื่อยหน่ายอย่างเห็นได้ชัด “แล้วตกลงแฟนของนังนั่นเขาจะเอาเรื่องแกจริงๆ ใช่มั้ย แล้วพ่อนังเพลงพิณจะเอาเรื่องด้วยรึเปล่าพ่อมันยิ่งเป็นคนใหญ่คนโตอยู่”

(“เรื่องพ่อของนังนั้นฉันก็ไม่รู้เหมือนกันแต่แฟนของมันดูจะเอาเรื่องสุดๆ จริงสิ...แฟนของนังเพลงพิณนั่นมีฝาแฝดรึเปล่าทิชา”)

“ทำไมหรอ”

(“ก็ตอนที่เกิดเรื่องฉันเห็นมีผู้ชายคนหนึ่งหน้าตาเหมือนกับแฟนของนังเพลงพิณทุกอย่างเลย เหมือนกันมากจนแยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร”)

ว่าไงนะ...ฝาแฝดงั้นหรอ ทิชากรไม่ได้คิดเรื่องนี้มาก่อน นับตั้งแต่ที่เลิกกันไปผู้กองกรินทร์ก็บล็อกช่องทางการติดต่อกับเธอทุกช่องทาง เขาหนีหน้าเธอไปและเธอก็ไม่ได้ติดต่อกับเขาอีก ถึงเธอจะรักผู้กองกวินทร์มากแต่ในขณะเดียวกันเธอก็ยังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับผู้กองกรินทร์อยู่ ที่เธอทิ้งเขามาเธอก็ยังรู้สึกผิดกับเขาไม่หาย ช่วงที่คบหากันเขาดีกับเธอมาก ดูแลเธอ เอาอกเอาใจเธอสารพัด เขาแสนดีมากจนเธอคิดว่าอาจจะรักเขาและให้เขาเป็นตัวแทนของผู้กองกวินทร์ได้ แต่...มันคงเป็นแบบนั้นไม่ได้ ถึงพวกเขาจะหน้าเหมือนกันแต่นิสัยก็ต่างกับลิบลับ การใช้ชีวิตก็ต่างกัน ไม่มีใครแทนที่ใครได้เลยดังนั้นเธอจึงต้องทิ้งเขาเพื่อมาหาผู้กองกวินทร์คนที่เธอรักจริงๆ ถ้าสิ่งที่มิราบอกเป็นความจริงงั้นก็หมายความว่าตอนนี้ผู้กองกรินทร์ก็อยู่ที่นครพนมเหมือนกัน

“มิรา เดี๋ยวแค่นี้ก่อนนะฉันมีงานด่วน”

(“อ้าว เดี๋ยวก่อน...”) สายของมิราถูกตัดไปในทันทีเมื่อสิ่งที่เธอเพิ่งบอกไปทำให้ทิชากรต้องซูมดูภาพแหวนบนนิ้วของกุมาริกาใหม่อีกครั้งเพื่อจะดูหมายเลขรุ่นบนแหวน หัวใจของทิชากรเต้นแรงระรัว กลัวเหลือเกินว่าจะเป็นอย่างที่คิด จนเมื่อเห็นหมายเลขรุ่นบนแหวนเต็มๆ ตาแล้วความริษยาก็บังเกิดขึ้นมาทันทีและเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างหมดแล้วว่าทำไมกุมาริกาถึงได้มารับงานไกลถึงนครพนมรวมถึงหนุ่มในเครื่องแบบที่เคยเป็นข่าวกันตอนงานนัสการพระธาตุพนม มิน่าล่ะเธอถึงได้รู้สึกคุ้นๆ กับผู้ชายที่เป็นข่าวในตอนนั้น

ทิชากรไม่มีทางจำแหวนญาติวงนี้ผิดแน่ๆ เพราะครั้งหนึ่งเธอก็เกือบจะได้ครอบครองมันแล้ว แหวนวงนี้เป็นแหวนของผู้กองกรินทร์ หวานใจคนที่กุมาริกาพูดถึงก็คือเขา กุมาริกากับผู้กองกรินทร์กำลังคบหากันอยู่

“ไม่จริง...” มันต้องไม่ใช่แบบนี้ ในช่วงที่เลิกกับผู้กองกรินทร์ใหม่ๆ เธอก็ยังห่วงใยเขาอยู่และหวังอยากจะให้เขาได้พบรักกับผู้หญิงคนใหม่เร็วๆ เธอรับได้ถ้าคนรักของเขาจะเป็นผู้หญิงคนอื่น แต่เธอรับไม่ได้ถ้าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นกุมาริกานังเด็กมารความสุขนั่น ตั้งแต่ที่มันเข้ามาทำงานในวงการความเด่นดังของมันก็กลบเธอจนมิด ใครๆ ต่างก็รุมรักรุมชื่นชมมันแล้วมันยังชอบมาปากดีกับเธออีก 

“อีเด็กบ้า แกมันไม่มีอะไรคู่ควรกับซีลเลยแม้แต่น้อย คนดีๆ อย่างซีลควรได้เจอผู้หญิงที่ดีกว่าแก” ทิชากรพูดกับภาพของกุมาริกาในไอจี ทุกวันนี้กุมาริกาก็ดูจะโดดเด่นไปเสียทุกด้านแล้วแล้วถ้าได้มาเป็นสะใภ้คนโตของบ้านสุวรรณเวชด้วยใครๆ ไม่ต้องพากันซูฮกให้นังเด็กนี่หมดเลยหรอ เธอจะไม่มีทางยอมให้กุมาริกาได้ลงเอยกับผู้กองกรินทร์เด็ดขาด

ท่าทีลับๆ ล่อๆ ของหญิงสาวร่างเล็กๆ แต่งกายงดงามและอ้อมแขนเต็มไปด้วยช่อดอกไม้และถุุงขนมมากมายทำให้ ผบ.คเชนทร์ที่กำลังจะกลับเข้าห้องทำงานต้องหันมามองตามแล้วก็ขมวดคิ้วใส่ จำได้ดีว่าเธอเป็นใครแต่ที่ต้องขมวดคิ้วใส่ก็เพราะวันนี้เธอมาคนเดียวไม่ได้มีผู้จัดการส่วนตัวมาด้วย ความสวยและความโด่งดังทำเอาเหล่าทหารในสถานีเรือมองกันตาพราวไปหมด ท่าทางน่าจะมาหาคนรักของเธอที่นี่เพราะวันนี้เขาอยู่ที่สถานเรือพอดี

“สวัสดีครับ”

กุมาริกาสะดุ้งเฮือกเมื่อ ผบ.คเชนทร์เดินเข้าไปทัก จะยกมือขึ้นไหว้ก็ดูเก้ๆ กังๆ ไปหมดเพราะหอบข้าวของเอาไว้เยอะแยะ

“มาทำอะไรลับๆ ล่อๆ หรอครับ” เขาแกล้งถามเล่นๆ เมื่อรับไหว้เธอแล้ว เพลงพิณเคยเล่าให้เขาฟังว่าเธอกับกุมาริกาได้สาบานเป็นพี่น้องกันต่อหน้าองค์พญาศรีสัตตนาคราชงั้นเธอก็ถือว่าเป็นลูกบุญธรรมของเขาสินะ เอ...หรือจะเป็นหลานสะใภ้ดีล่ะเพราะถ้าลงเอยกับผู้กองกรินทร์ได้เธอก็จะมีสถานะเป็นหลานของเขาทันที

“น้ำเมยไม่ได้มาลับๆ ล่อๆ นะคะ” เธอแค่กำลังมองหาใครบางคนอยู่ต่างหาก

“มีนัดกับผู้กองกรินทร์หรอครับ”

“เปล่าค่ะ” กุมาริกาส่ายหน้าไปมา จะว่าไปเจอ ผบ.คเชนทร์ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้ถามเขาเลย “น้ำเมยมาหาซ้อรองค่ะ”

“ซ้อรอง...ใครหรอครับ”

“อ่า...ซ้อรองก็คือพี่เพลงพิณไงคะ น้ำเมยได้ข่าวว่าเมื่อวานนี้พี่เพลงพิณเจอเรื่องแย่ๆ เข้าก็เลยจะเอาดอกไม้กับขนมมาเยี่ยมปลอบใจ”

หืม...ตกลงไอ้ดอกไม้สวยๆ กับขนมที่หอบมาจนเต็มอ้อมแขนนี่คือจะเอามาให้ลูกสาวเขางั้นหรอ ก็นึกว่าจะเอามาให้ผู้กองกรินทร์เสียอีก

“ขอบคุณมากๆ ครับ ถ้าน้องเพลงรู้เข้าคงดีใจมาก ตอนนี้น้องเพลงเขาอยู่ที่บ้านกับแม่ พี่ชายแล้วก็คุณยายน่ะครับ มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นผมก็เลยยังไม่อยากให้ออกนอกบ้านไปไหน คุณน้ำเมยไปหาน้องเพลงที่บ้านก็ได้ครับ” แล้ว ผบ.คเชนทร์ก็บอกเส้นทางไปบ้านเขาให้ รู้สึกดีที่กุมาริกามีน้ำใจห่วงใยลูกสาวของเขา สมกับที่ทั้งสองคนสาบานเป็นพี่น้องกันจริงๆ นี่ถ้าได้ลงเอยกับพี่น้องบ้านสุวรรณเวชจริงๆ ก็คงจะยิ่งสนิทสนมกันมากขึ้น เขาดูออกว่าเด็กคนนี้เป็นเด็กดี กุมาริกาเป็นคนซื่อๆ น่ารัก เขาเองก็อยากให้เพลงพิณมีเพื่อนพี่น้องที่ดีแบบนี้

“แล้ววันนี้ผู้จัดการไม่มาด้วยหรอครับ”

“คุณป้าเข้าไปทำธุระที่กรุงเทพฯ ค่ะ เดี๋ยวน้ำเมยจะบอกคุณป้าให้นะคะว่าท่านคิดถึงเลยถามหา”

เวร! เขาแค่ถามไปตามมารยาทโว้ย 

“งั้นน้ำเมยขอตัวไปหาซ้อรองก่อนนะคะท่าน”

“อ้าว แล้วไม่ไปเจอผู้กองกรินทร์ก่อนหรอครับ ซื้อขนมมาเยอะแยะผมก็นึกว่าจะแบ่งเอาไปให้ผู้กองเขาด้วย” คราวก่อนเห็นดูคลั่งรักผู้กองกรินทร์มากจนถึงขั้นอยากจะไปตามหาถึงแม่สอด

“อู๊ย ขนมพวกนี้ของซ้อรองคนเดียวค่ะ ส่วนคุณลุงแฝดพี่...เดี๋ยวให้เคี้ยวน้ำเมยแทนขนมก็ได้” ว่าแล้วก็รีบชิ่งไปขึ้นรถโดยมี ผบ.คเชนทร์ยืนทำหน้าแหยๆ มองตาม เด็กสมัยนี้ช่างกล้าคิดกล้าพูดดีแฮะ ซ้ำยังพูดตรงๆ อย่างไม่มีเคอะเขินเสียด้วยสิ

“แม่เจ้าโว้ย ลูกสะใภ้ไอ้รันท่าทางจะร้อนแรงไม่เบา รุกเก่งขนาดนี้เจ้าชายน้ำแข็งอย่างเจ้าซีลไปไหนไม่รอดแน่ๆ” ผบ.คเชนทร์หัวเราะให้อย่างเอ็นดูกับความรักของลูกๆ หลานๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าห้องทำงานไป ตอนนี้ผู้กองกรินทร์อยู่ที่แพ นรข. ส่วนผู้กองกวินทร์นั้นพอเสนอหน้ามาใส่บาตรและกินข้าวกับลูกสาวของเขาที่บ้านตั้งแต่เช้าแล้วมันก็ลากข้ามโขงไปขับเรือออกลาดตระเวนด้วยกัน วันนี้หัวหน้าดนัยว่าจะเข้ามาคุยกับเขาเรื่องเมื่อวานนี้ ไม่รู้ว่าเขาไปเคลียร์กับเมียมาเรียบร้อยแล้วรึยังและเขาเองก็อยากจะรู้ว่าทำไมหัวหน้าดนัยถึงต้องปกปิดเรืองที่มีครอบครัวแล้วด้วย เหตุผลจะพอฟังขึ้นมั้ยหรือว่าเป็นเพราะสันดานเจ้าชู้ของมันเองมันถึงได้ทำเรื่องแบบนี้

“โอ้โห บรรยากาศบ้านของซ้อรองดีเป็นบ้าเลย อยู่ติดกับสถานีเรือแล้วยังมีวิวแม่น้ำโขงให้ได้มองทุกวันอีก...แถวนี้มีบ้านประกาศขายบ้างมั้ยเนี่ยอยากได้บ้านพักตากอากาศอีกหลังที่นี่จัง” กุมาริกาที่เพิ่งลงมาจากรถยืนชมวิวความงดงามของแม่น้ำโขงอยู่ที่หน้าบ้านของ ผบ.คเชนทร์ ยังไม่เข้าบ้านไปในทันทีเพราะความสวยงามของธรรมชาติดึงเธอเอาไว้

“ถ้ามีบ้านตากอากาศอยู่ที่นี่อีกหลังเราก็จะได้มาเล่นกับซ้อรองบ่อยๆ แต่เอ...แล้วถ้าแต่งงานแล้วล่ะ ถ้าซ้อรองแต่งกับตาลุงแฝดน้องซ้อรองต้องไปอยู่ที่บ้านสุวรรณเวชมั้ย แต่ป้ามอลลี่เคยบอกนี่ว่าชาวอีสานบางพื้นที่พอแต่งงานแล้วฝ่ายชายจะต้องไปอยู่บ้านฝ่ายหญิงเพื่อช่วยฝ่ายหญิงทำไร่ทำนา รึตาลุงแฝดน้องจะต้องแต่งเข้าบ้านนี้มาเป็นเขยอีสาน แล้วเราล่ะ เราต้องไปอยู่ที่บ้านสุวรรณเวชคนเดียวหรอ โหย...ถ้าไม่มีซ้อรองอยู่เป็นเพื่อนก็เหงาแย่สิพวกตาลุงยิ่งต้องทำงานแปลกๆ ไม่เหมือนชาวบ้านเขาอยู่” กุมาริกายืนรำพึงรำพันอยู่คนเดียวด้วยสีหน้าเครียดๆ เพราะเล่นหนังและละครมาเยอะหญิงสาวก็เลยชอบเผลอพูดอะไรคนเดียว

“แต่ว่า...จะบ้าหรอ” แล้วก็ได้แต่ยืนบิดตัวไปมาด้วยความเขินกับความคิดของตัวเอง “ยังไม่ทันถูกขอแต่งงานเลยนี่คิดไปไกลถึงดาวอังคารแล้วหรอเนี่ย บ้าๆๆ” สองมือนุ่มๆ ยกขึ้นมากุมแก้มตัวเองอย่างเขินๆ ในหัวก็จินตนาการถึงผู้กองกรินทร์ด้วยความสุขใจ ในอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไรต่อไปกันนะเธออยากรู้จัง ความรักมันช่างงดงามเหลือเกิน แล้วเธอจะมีลูกกับตาลุงแฝดกี่คนดีเธอไม่เคยเลี้ยงเด็กแบบจริงๆ จังๆ เสียด้วยสิ

กุมาริกายืนแก้มแดงระเรื่ออย่างน่ารักอยู่ที่หน้าบ้านของ ผบ.คเชนทร์ เพราะมัวแต่เขินอยู่คนเดียวทำให้ไม่ทันสังเกตว่าที่พุ่มไม้ด้านหลังได้มีงูตัวใหญ่ขดตัวซ่อนอยู่ ดวงตาสีแดงดุร้ายมองมาที่หญิงสาวที่ยืนบิดตัวไปมาอย่างเงียบๆ รู้ดีว่าอีกฝ่ายไม่ได้เป็นภัยกับคนในบ้านจึงไม่ได้สนใจแต่ก็ยังคงมองหญิงสาวคนดังกล่าวอยู่ ความดุดันของดวงตาคู่สีแดงค่อยๆ ผ่อนลงเป็นฉ่ำหวาน นอกจากปานมณฑากับเพลงรักก็ไม่เคยเห็นใครยืนพูดอยู่คนเดียวอย่างเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้มาก่อน

“โอ๊ย นี่ฉันมายืนพูดอะไรอยู่คนเดียวตั้งนานเนี่ย รีบไปหาซ้อรองดีกว่า” ว่าแล้วคนที่ยืนเขินอยู่เมื่อก่อนหน้านี้ก็เปิดประตูรถอีกครั้งเพื่อหยิบขนมและช่อดอกไม้ที่จะเอามารับขวัญเพลงพิณ ระหว่างที่กำลังก้มๆ เงยๆ อยู่ก็ได้มีรถของใครบางคนขับเข้ามาใกล้ พลังงานบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวรถทำให้งูใหญ่ที่นอนขดตัวแอบดูกุมาริกาต้องรีบเลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็วรวมถึงงูตัวเล็กตัวน้อยแถวนั้นด้วย และงูทุกตัวก็พร้อมใจกันเลื้อยหนีลงแม่น้ำโขงไปอย่างเงียบๆ ทิ้งให้กุมาริกาหอบข้าวของออกมาจากรถเพียงลำพัง

“ซ้อรองเคยบอกว่าชอบขนมไทย ซ้อใหญ่ก็จัดให้ชุดใหญ่ๆ เลย สูตรหวานน้อยกินแล้วจะฟิน” เพราะจำได้ว่าเพลงพิณชอบกินขนมไทยมากกุมาริกาก็เลยเอาของชอบมารับขวัญ แต่พอจะหอบของไปกดกริ่งที่หน้าบ้านหญิงสาวก็ต้องอึ้งเมื่อได้เจอกับใครบางคนยืนขวางทางอยู่ ก่อนหน้านี้ก็ได้ยินเสียงรถอยู่หรอกแต่ก็ไม่คิดว่าจะเป็นคนๆ นี้ กุมาริการีบมองไปทางบ้านของ ผบ.คเชนทร์ก่อนจะหันกลับมามอง...ทิชากรอีกครั้ง นี่ยัยป้านี่มาทำอะไรกัน จะมาหาเรื่องซ้อรองถึงบ้านหรือจะมาหาตาลุงแฝดน้องกันนะ

“คุณพี่มาทำอะไรที่นี่คะ” มาหาซ้อรองหรอ แค่มาหาซ้อรองทำไมต้องแต่งตัวสวยขนาดนี้ แต่งตัวสวยแต่สวมสร้อยคอจี้พญาครุฑอันใหญ่ช่างดูไม่เข้ากั๊นไม่เข้ากันเลย

“ฉันมีเรื่องจะพูดกับแก” อ้าว จะพูดกับเราหรอ เรื่องอะไรล่ะหรือว่าเรื่องวันก่อนนั้น “ฉันรู้แล้วว่าผู้ชายคนนั้นน่ะเป็นใคร คนที่แกกำลังคบหาอยู่”

หืม... กุมาริกาทำตาโตอย่างแปลกใจ นอกจากมอลลี่คนในวงการก็ไม่มีใครรู้เลยนะ ขนาดริกเตอร์บังคับขู่จะรีดความลับจากเธอเขาก็ยังทำไม่สำเร็จเลยแล้วยัยป้านี่รู้ได้ยังไงกัน

“แกกำลังคบอยู่กับซีลใช่มั้ย ซีล หรือร้อยเอกกรินทร์ สุวรรณเวช พี่ชายฝาแฝดของเรนเจอร์”

พระเจ้า! รู้ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย กุมาริการีบวางขนมกับช่อดอกไม้ไว้ในรถตามเดิม ความจริงเธอก็ไม่คิดจะปิดบังหรอกว่าคบหาอยู่กับใครเพียงแต่ ผบ.คเชนทร์เคยขอกับเธอเอาไว้ว่าอย่าพยายามแสดงตัวตนของผู้กองกรินทร์และผู้กองกวินทร์เพราะมันจะมีผลต่อความปลอดภัยแล้วก็งานของพวกเขา ให้ทายเธอว่ายัยป้านี่ต้องแอบขับรถตามเธอมาแน่ๆ ทำไม เธอจะคบหากับใครแล้วยัยป้านี่เดือดร้อนอะไรด้วย หรือว่าอยากจะเป็นซ้อรองแล้วไม่ชอบหน้าซ้อใหญ่อย่างเธอหรอ ขอโทษเถอะ! ตำแหน่งซ้อรองเธอยอมให้เพลงพิณเป็นได้แค่คนเดียวเท่านั้น คนจะมาเป็นซ้อใหญ่กับซ้อรองร่วมชายคากันเขาก็ต้องสนิทกัน รักกันแล้วเธอกับซ้อเพลงพิณก็รักกันมากด้วยไม่เหมือนยัยป้านี่ ถ้ายัยป้านี่จะมาเป็นซ้อรองอยู่ร่วมชายคากับเธอมีหวังได้ยิงกันตายเข้าสักวันแน่ๆ รักมากใช่มั้ยตาลุงแฝดน้องน่ะ ถึงตาลุงแฝดน้องจะขี้เหร่กว่าคุณลุงของเธอนิดๆ นิสัยก็ไม่น่ารักเท่าคุณลุงของเธอ แต่เพื่อเป็นการปกป้องความรักของซ้อรองเดี๋ยวแม่จะแหกอกยัยมนุษย์ป้านี่ให้ดู

“คือ...” กุมาริการับบทนางเอกเจ้าน้ำตาช่วยคราว “แหม เล่นพูดมาขนาดนี้น้ำเมยก็ไม่กล้าปิดอีกแล้วล่ะค่ะคุณพี่ เรื่องที่น้ำเมยคบกับพี่ซีลน่ะเป็นความจริงแต่ว่ายังจริงไม่หมด”

“แกหมายความว่ายังไง”

“น้ำเมยชอบพี่เรนเจอร์ด้วย ก็หน้าเหมือนกันซะขนาดนั้นน้ำเมยก็รักพี่เสียดายน้องน่ะสิ เพราะงั้นน้ำเมยจะเก็บเอาไว้ทั้งสองคนเลยผลัดกัน คนน้องวันคี่ คนพี่วันคู่” พูดแล้วก็กระดากปากจะแย่เดี๋ยวต้องไปแปรงฟันล้างปากด้วยนะเนี่ย ตาลุงแฝดน้องวันคี่งั้นหรอ ยึ๊ย! ขนลุก นี่แค่พูดเล่นๆ ก็เริ่มรู้สึกผิดต่อซ้อรองแล้วนะเนี่ย

“นี่แก...”

“จุ๊ๆๆ อย่าเพิ่งเอ็ดไปค่ะคุณพี่ น้ำเมยกำลังหาวิธีสลับรางอยู่” นิ้วเล็กๆ ยกขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเองพลางแกล้งทำหน้าซื่อๆ ในขณะที่ในใจนั้นหัวเราะออกมาลั่นแล้ว

“แล้วแกมาทำอะไรที่นี่ มาทำอะไรที่บ้านนังเพลงพิณแกไม่รู้หรอว่ามัน...”

“รู้สิ เรื่องที่ซ้อรอง เอ้ย! เรื่องที่คุณเพลงพิณเขากำลับคบกับพี่เรนเจอร์ น้ำเมยกำลังตามสืบความลับอยู่ คุณเพลงพิณเขามีอะไรเด็ดน้ำเมยจะได้ลอกมาเลียนแบบบ้าง นี่น้ำเมยกำลังหัดรำแบบคุณเพลงพิณอยู่ด้วยนะคะท่าทางพี่เรนเจอร์จะชอบสาวนางรำ”

ทิชากรเกิดอาการหัวร้อนฮึ่มๆ ไม่รู้ว่าจะเชื่อในสิ่งที่กุมาริกาพูดดีมั้ย แต่สีหน้าของกุมาริกาตอนนี้ดูจริงจังมากจนดูไม่ออกเลยว่ากำลังเสแสร้ง หรือว่าจะเป็นอย่างที่มันพูดจริงๆ เพราะตอนที่เป็นข่าวฉาวคนที่ยืนจูบกับมันที่งานนมัสการพระธาตุพนมแต่งเครื่องแบบทหารเรือ อีเด็กนี่มันคิดจะควงควบทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ หรอ

“อีหน้าด้าน”

“ถึงว่าสิ ช่วงนี้รู้สึกหน้าชาๆ ตึงๆ สงสัยหน้าจะด้าน เดี๋ยวต้องซื้อครีมเซ็ตใหม่มาใช้ซะแล้ว”

“นี่แกจะมายุ่งกับเรนเจอร์ให้ได้ใช่มั้ย”

“ใช่ น้ำเมยจะเอาซะอย่างคุณพี่จะทำไม หวงหรอ มาแย่งแข่งกับน้ำเมยสิถ้าแน่จริง ไม่ต้องไปแข่งกับคุณเพลงพิณเขาหรอกมาแข่งกับน้ำเมยนี่ดีกว่า” กุมาริกาต้องการให้ทิชากรเล็งเป้ามาที่เธอแทนเพลงพิณ เมื่อวานเพลงพิณก็จะถูกทำร้ายแล้วแล้วเพลงพิณก็ดูไม่ค่อยจะสู้คนเสียด้วย เธอไม่อยากให้เกิดเรื่องร้ายๆ กับเพลงพิณอีกจึงได้พูดแบบนี้ ถ้าทิชากรจะมาหาเรื่องใครสักคน คนๆ นั้นควรเป็นเธอไม่ใช่เพลงพิณ ต้องเธอกับทิชากรเท่านั้นถึงจะเรียกได้ว่ามวยถูกคู่ 

และด้วยเป็นนักแสดงมากฝีมืองานนี้กุมาริกาจึงตีบทแตกกระจายจนทิชากรเชื่อจริงๆ และไม่เพียงแต่ทิชากรเท่านั้นที่เชื่อ แต่ยังเป็นใครอีกคนด้วยที่พอรู้ว่ากุมาริกาจะมาหาเพลงพิณเขาก็รีบปั่นจักรยานลอดอุโมงค์นาคราชมาที่นี่ ด้วยความคิดถึงที่ไม่ได้เจอกันเลยตั้งแต่วันนั้นเขาก็เลยว่าจะรีบมาจูบรับขวัญเธอ เขาไม่คิดจริงๆ ว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้ จะว่าเธอแกล้งพูดเพื่อหลอกทิชากรแต่สีหน้าและแววตาของเธอกลับดูจริงจังมากจนเขาดูไม่ออกจริงๆ รอยแผลเป็นที่ฝังลึกอยู่ในใจถูกสะกิดจนรู้สึกเจ็บ ถ้านี่เป็นความจริง...ทำไมกันล่ะ ทำไมผู้หญิงที่เขารักทุกคนถึงไปรักไปชอบน้องชายของเขาหมด โลกใบนี้จะไม่มีเลยจริงๆ ใช่มั้ยผู้หญิงที่รักเขาจริงๆ รักที่เขาเป็นเขาไม่ใช่เพราะเป็นตัวแทนของน้องชาย น้ำเมย...เธอคิดอย่างที่พูดจริงๆ หรอ

ฝ่ายทิชากรก็เจ็บแค้นเป็นอย่างมากเมื่อไม่คิดว่าสิ่งที่ตนเคยคาดเอาไว้มันจะเป็นเรื่องจริง ระหว่างเพลงพิณกับกุมาริกา กุมาริกาเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวกว่ามาก นังเพลงพิณน่ะเธอจัดการได้ไม่ยากหรอกแต่นังเด็กบ้าคนนี้นี่สิ บ้านของมันออกจะรวยแสนรวย อำนาจเงินก็มากมายบ้านสุวรรณเวชคงแทบจะปูพรมแดงให้เดินเข้าไปเป็นสะใภ้ แต่ไม่ว่าจะเป็นสะใภ้ใหญ่หรือสะใภ้รองเธอก็ยอมไม่ได้ทั้งนั้น โดยเฉพาะเป็นสะใภ้คนรอง ไม่มีวันซะหรอก

“ถ้าแกคิดจะควบสองแกก็ต้องรู้จักฝาแฝดคู่นี้ซะก่อน แกควรรู้เอาไว้ด้วยว่าพวกเขาไม่ชอบใช้ผู้หญิงร่วมกัน”

“ก็ไม่แน่ ถ้าน้ำเมยแซ่บซะอย่างใครๆ ก็ต้องอยากกินอยู่แล้ว”

“แล้วแกรู้มั้ยว่าซีลเคยมีแฟนมาก่อน”

“รู้ ผู้ชายงานดีขนาดนี้อายุปูนนี้แล้วจะให้บริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่รึไง น้ำเมยอยู่เมืองนอกมานานน้ำเมยไม่ถือหรอก มันเรื่องปกติ”

“อ้อหรอ แล้วแกไม่อยากรู้หรอว่าแฟนเก่าของเขาน่ะเป็นใคร”

“ไม่อยากรู้ อดีตก็คืออดีต”

“แต่ฉันอยากให้แกรู้” ทิชากรเดินเข้าไปหากุมาริกาใกล้ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายทำกอดอกเชิดหน้าใส่อย่างไม่แคร์ หึ! ทำเป็นเก่งไปเถอะไว้ถ้ารู้ความจริงขึ้นมาแกจะซ่าไม่ออก ทิชากรคิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดภาพถ่ายให้กุมาริกาดู แม้ในตอนแรกกุมาริกาจะไม่สนใจดู แต่พอเห็นว่าภาพในโทรศัพท์นั้นเป็นภาพบนเตียงของชายหญิงคู่หนึ่งเธอจึงต้องมองให้ละเอียดถี่ถ้วนขึ้น

“นี่แค่ภาพนิ่ง จะเอาเป็นคลิปก็มีนะ” ทิชากรแสยะยิ้มเยาะเมื่อเห็นอีกฝ่ายหน้าเสียไป กุมาริกายืนตัวชาวาบไปทั้งตัว สมองอื้ออึงไปหมด แม้จะคิดว่าเรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติของผู้ชายที่มีพร้อมทุกอย่างแต่ว่า... ถ้าผู้หญิงที่อยู่บนเตียงเป็นใครคนอื่นที่เธอไม่รู้จักเธอจะไม่รู้สึกอะไรเลย แต่นี่ผู้หญิงคนที่ว่านั้นกลับเป็นทิชากรเสียเอง ในภาพทิชากรกับผู้กองกรินทร์กำลังอยู่บนเตียงด้วยกัน ตัวเกือบจะเปลือยเปล่าแต่ก็มีผ้าห่มห่อคลุมกาย ทั้งสองคนกอดกันและดูจะมีความสุขมาก แววตาของผู้กองกรินทร์ดูสดใส เขาดูมีชีวิตชีวามากกว่าตอนนี้เสียอีก ดูมีชีวิตชีวาเสียจนไม่เหลือเค้าของเจ้าชายน้ำแข็งเลย

“กับคนพี่น่ะฉันลองมาแล้ว แต่กับคนน้อง... แกคิดว่าเด็กสาวด้อยประสบการณ์อย่างแกจะมาสู้อะไรฉันได้ ถ้าคิดจะควบสองจริงๆ มันยังเร็วไปสำหรับแก ฉันจะให้โอกาสแกอีกครั้ง อย่ามายุ่งกับเรนเจอร์แล้วก็อย่ามายุ่งกับซีลอีก เข้าใจมั้ย”

กุมาริกาไปต่อไม่เป็นและไม่ได้ยินในสิ่งที่ทิชากรว่า ในหัวของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยภาพถ่ายที่ทิชากรยื่นมาให้ดูแล้วท่าทางก็เหมือนจะเป็นภาพจริงๆ ไม่ใช่ภาพตัดต่อ เธอจำรอยแผลเป็นบนร่างกายของผู้กองกรินทร์ได้

เห็นกุมาริกาดูอึ้งๆ ไปทิชากรก็สะใจยิ่งนัก หญิงสาวแสยะยิ้มเยาะอย่างผู้ชนะเพราะไม่เคยเห็นกุมาริกาหน้าเสียแบบนี้มาก่อน ไงล่ะ เจอแบบนี้เข้าไปถึงกับปากดีต่อไม่เป็นเลยหรอ

“อยากได้อดีตผัวพี่นักหรอ ของเหลือจากพี่น่ะนะ” ทิชากรก้มลงไปพูดต่อหน้ากุมาริกาด้วยรอยยิ้มที่หาความจริงใจไม่ได้ ยิ่งได้เห็นดวงตาของกุมาริกามีหยาดน้ำตาเอ่อคลอทิชากรก็ยิ่งสะใจ วันนี้เธอตั้งใจมาแค่นี้แหละ ตั้งใจแค่จะมาเล่นงานกุมาริกาส่วนเพลงพิณนั้น...เธอไม่มีวันยอมให้มันได้สมหวังในความรักแน่ นังนั่นมันต้องโดนมากกว่านี้

กุมาริกาไม่รู้ว่าทิชากรขึ้นรถจากไปในตอนไหน เธอเหมือนไม่รับรู้อะไรอีกหรือแม้แต่ความงดงามของแม่น้ำโขงเธอก็มองไม่เห็น ในหัวยังคงนึกถึงแต่ภาพที่ทิชากรส่งมาให้ดู นี่หรอที่เขาบอกว่าเคยมีแฟน แฟนของเขาก็คือยัยป้าคนนี้น่ะหรอ ก็ดูจะรักกันดีแล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะ ทำไมยัยป้านี่ถึงมาตามตื้อคุณลุงแฝดน้อง ยัยป้านี่คิดจะควบสองจริงๆ หรอ กุมาริการู้สึกแย่มากๆ ในตอนนี้จากที่ตั้งใจว่าจะมาปลอบเพลงพิณกลับเป็นเธอเองที่อยากได้รับการปลอบใจ ทำไมกันล่ะ ทำไมต้องเป็นยัยป้านี่ด้วย ถ้าจะมีแฟนเก่าก็มีไปสิเธอรับได้เธอไม่สนใจเรื่องในอดีตหรอก แต่ว่า... เขาไม่รู้หรอว่าเธอกับทิชากรเคยร่วมงานกัน ไม่รู้หรอว่ารู้จักกันแล้วทำไมเขาถึงไม่เคยบอกเธอเลย

“เป็นอะไร” เสียงห้วนๆ ที่เอ่ยถามขึ้นทำให้กุมาริกาที่ยืนปาดน้ำตาป้อยๆ อยู่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ จนเมื่อหันมาเห็นว่าใครเดินจูงจักรยานเข้ามาหาเธอก็แทบไม่อยากจะมองหน้าแล้ว ถึงแม้เธอจะยังแยกเขากับน้องชายของเขาไม่ออกแต่นาฬิกาเรือนสีดำที่เขาใส่มันก็ทำให้เธอรู้ว่าเขาเป็นใคร กุมาริกาไม่เพียงแต่ก้มหน้าหนีแต่เธอก็ยังหันหน้าหนีจากเขาด้วย ถ้าเป็นทุกทีเธอก็คงวิ่งเข้าไปกอดเขาแล้วแต่ว่า...ภาพที่ทิชากรให้เธอดูมันยังติดตาเธออยู่เลย ภาพตอนที่เขากับทิชากร...

“ถามทำไมไม่ตอบ ทำไมถึงมาร้องไห้อยู่หน้าบ้านคนอื่นเขาแบบนี้” ผู้กองกรินทร์ยังคงถามเสียงห้วน เขาแยกไม่ออกจริงๆ ว่าที่กุมาริกาพูดไปน่ะมันเรื่องจริงหรือเธอแค่จะแกล้งทิชากร ที่เธอมาตีสนิทกับเพลงพิณเพราะเธออยากเป็นเพื่อนกับเพลงพิณจริงๆ หรือแค่ต้องการหลอกใช้เพลงพิณเท่านั้น 

“ทำไมไม่เข้ามากอดเหมือนทุกที หรือว่ายังจำไม่ได้อีกว่าใครเป็นใคร”

“...”

“ถามก็ตอบมาเซ่!!!” 

กุมาริกาสะดุ้งเฮือกน้ำตายิ่งไหลแล้วหันกลับมามองเขาอีกครั้ง ฟังจากน้ำเสียงก็รู้ว่าเขาไม่พอใจ เขาไม่พอใจเธอเรื่องอะไร เธอต่างหากที่ควรเป็นฝ่ายไม่พอใจเขา

“คุณลุง...”

“ทำไมถึงไม่เรียกพี่ซีลเหมือนเดิม”

“ทำไมคุณลุงถึงชอบดุน้ำเมย...ตอนคบกับป้าทิชาคุณลุงเคยดุป้าทิชาแบบนี้มั้ย”

“...” ผู้กองกรินทร์ขมวดคิ้วขึ้น เขาได้ยินตอนที่ทิชากรพูดเรื่องอดีตของเขาและเหมือนทิชากรจะเอาอะไรบางอย่างในโทรศัพท์มือถือให้กุมาริกาดูด้วย แต่ช่วงประโยคหลังจากที่ดูโทรศัพท์มือถือแล้วเขาไม่ได้ยินในสิ่งที่ทิชากรพูดเพราะเธอพูดเสียงเบามาก และนั่นก็ทำให้กุมาริกาหน้าเสียจนร้องไห้ออกมา

“คุณลุงเคยคบกับป้าทิชาแล้วทำไมถึงไม่บอกน้ำเมย คุณลุงตั้งใจจะปิดน้ำเมยหรอ”

“ก็คุณไม่ถาม คุณแค่ถามว่าผมเคยมีแฟนมั้ยผมก็ตอบว่าเคยมี”

“แล้วทำไมไม่บอกว่ามีแฟนเก่าเป็นยัยป้านั่น!”

“แล้วมันสำคัญยังไง ก็เลิกกันไปตั้งนานแล้ว” แล้วเขาก็ไม่ได้สนใจทิชากรแล้วด้วย เขามีแต่คอยช่วยน้องชายให้หนีจากทิชากรก็เท่านั้นแต่ถ้าจะให้เอากลับมากินซ้ำขอบอกเลยว่า ไม่ เขาไม่ให้ค่าผู้หญิงคนนี้แล้ว

“คุณลุงเคยนอนกับเขา...”

“คุณคิดว่าผมยังเวอร์จิ้นอยู่รึไง”

“คุณลุง...” ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนี้ ไม่สำคัญว่ายังเวอร์จิ้นมั้ย แต่... “ทำไมต้องเป็นป้าทิชา ทำไมถึงไม่เป็นคนอื่น”

“ก็ถ้าผมรู้ว่าชาตินี้จะได้เกิดมาเจอคุณผมก็คงจะรอคุณ เก็บซิงไว้ให้คุณตั้งแต่แรกแล้ว”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น” กุมาริกาก็ยังส่ายหน้าร้องไห้อยู่ เธอกับทิชากรห้ำหั่นกันมาโดยตลอดและเธอจะมีชัยเหนือทิชากรเสมอแล้วจู่ๆ เธอก็ดันมาหลงรักแฟนเก่าของทิชากร แฟนเก่าที่ทิชากรบอกว่าเป็นของเหลือ

ผู้กองกรินทร์เห็นว่ากุมาริกาเริ่มจะแหกปากร้องไห้หนักแล้วก็เลยเดินเข้ามาหาเธอก่อนจะถอดเสื้อยืดของเขาออกแล้วเอามาเช็ดน้ำตาน้ำมูกให้ ท่าทางการเช็ดน้ำตาหาความอ่อนโยนไม่ได้แต่ก็เต็มไปด้วยความห่วงใย แม้กุมาริกาจะพยายามดิ้นหนีแต่เขาก็ล็อกตัวเธอเอาไว้แน่น มือก็เช็ดน้ำตาไปและปากก็ทั้งบ่น ทั้งดุเธอไปด้วย

“นอกจากเรื่องงานผมก็พยายามจะไม่ปกปิดอะไรคุณ คุณอยากถามอะไรก็ถามมาผมจะตอบเองไม่ใช่ไม่ถามพอไปรู้จากคนอื่นก็มางอแงแบบนี้ เมื่อกี้นี้คุณก็บอกกับทิชาไปไม่ใช่หรอว่าไม่สนอดีตของผม เด็กเมืองนอกเมืองนาเขาสนใจเรื่องพวกนี้ด้วยหรอ”

“แต่น้ำเมยไม่ชอบที่อดีตของคุณลุงเป็นยัยป้านั่น ยัยป้ามหาภัยนิสัยไม่ดี”

“ถ้าไม่ชอบอดีตงั้นก็มาทำอนาคตให้มันดีกว่าอดีตสิ ผมเองก็ไม่ชอบอดีตของตัวเองเหมือนกันผมถึงฝันอยากจะสร้างอนาคตที่ดีกับคุณไง อยากให้อนาคตมันดีกว่าอดีต อยากสนใจแต่อนาคตจนลืมอดีตห่วยๆ นั่น อย่ามางอแงนะถ้างอแงเดี๋ยวจะตีซ้ำ” แล้วมือของเขาก็ควานหากิ่งไม้เล็กๆ แถวนั้นมาชี้ขู่

“ในเมื่อปัจจุบันและอนาคตผมมีคุณแล้วคุณจะไปสนใจอดีตทำไม หรืออยากจะได้เวอร์จิ้นผม เสียดายที่ผมไม่ซิงหรอ”

“เปล่า”

“ถ้าเปล่างั้นก็เงียบ หยุดร้องไห้ได้แล้ว ถึงคุณจะไม่ใช่คนแรกของผมแต่ผมจะให้คุณเป็นคนสุดท้าย ระหว่างคนแรกกับคนสุดท้ายอยากได้แบบไหนล่ะ”

“คุณลุงยังไม่สึกหรอใช่มั้ย ยัยป้านั่นยังไม่ทำคุณลุงสึกหรอใช่มั้ย”

“จะดูมั้ยล่ะ”

“ไม่ดู!” กุมาริการีบกำขอบกางเกงของเขาเอาไว้เมื่อเขาทำท่าจะเปิดอะไรบางอย่างให้ดู ทำไมเขาถึงได้ห่ามแบบนี้ ช่วยอ่อนโยนอีกหน่อยไม่ได้หรอ “คุณลุงไม่อ่อนโยน ตอนอยู่กับป้าทิชาคุณลุงดูสดใสร่าเริงกว่านี้ตั้งเยอะ นี่อะไร แข็งทื่ออย่างกับมนุษย์น้ำแข็ง”

“โห ยังไม่ทันได้ดูแล้วรู้ได้ไงว่าแข็ง”

“น้ำเมยไม่ตลกนะ” ฝ่ามือเล็กๆ ทุบเข้าให้ที่กลางอกเปลือยเปล่าของเขา เกลียดเป็นบ้าเลยทำไมเขาต้องมายืนเปลือยอกคุยกับเธอด้วย เดี๋ยวเธอก็เลือดกำเดาพุ่งหรอก ตาบ้า!!! “คุณลุงรักน้ำเมยน้อยกว่าป้าทิชาใช่มั้ยถึงไม่อ่อนโยนแบบนั้นบ้าง” พอกุมาริกาถามแบบนี้ผู้กองกรินทร์ที่แกล้งขำใส่เธออยู่ก็ทำหน้านิ่งขึ้นมาอีก

“ผมกับเขาจบกันไม่สวยน่ะ ตั้งแต่เลิกกันผมก็เป็นคนไม่ค่อยมีอารมณ์ขันอีก...จนมาเจอคุณนี่แหละ ตั้งแต่ได้รู้จักคุณมนุษย์น้ำแข็งอย่างผมก็เริ่มยิ้มได้อีกครั้ง ทิชาเขาทำผมเป็นมนุษย์น้ำแข็งมานานแล้วผมก็เลยหวังว่าคุณจะช่วยทำให้ผมกลับมาเป็นผู้เป็นคนที่ปกติได้บ้าง”

“จบกันไม่สวยหรอ”

“อืม” ผู้กองกรินทร์พยักหน้ารับ อดีตแย่ๆ ที่เคยเป็นแผลฝังอยู่ในหัวใจของเขามาโดยตลอด “เขารักเรนเจอร์มากแต่ว่าเรนเจอร์มันไม่เล่นด้วยเขาก็เลยมาคบกับผมแทน เขาคิดว่าผมจะเหมือนเรนเจอร์ จะแทนกันได้...แต่ผมกับเรนเจอร์เราเหมือนกันแค่หน้าตาเท่านั้น เขาไม่ชอบการใช้ชีวิตแบบผม เขายังชอบเรนเจอร์อยู่และไม่อาจตัดใจจากเรนเจอร์ได้เราก็เลยจบกัน เขาจะกลับไปหาเรนเจอร์แต่เรนเจอร์มันก็ไม่ยอมเล่นด้วย ยิ่งรู้ว่าทิชากับผมเคยลึกซึ้งต่อกันเรนเจอร์ก็ยิ่งตีตัวออกห่างจากทิชาและผมก็ไม่ได้ต้องการทิชาเขาอีกแล้ว ตั้งแต่เลิกกันคราวนั้นเราก็ไม่เคยติดต่อหรือพบเจอกันอีกเลย”

“ยัยป้านั่นจับปลาสองมือ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ใครเลยใช่มั้ยคะ”

“ใช่ แล้วคุณล่ะ อยากจะจับปลาสองมือเหมือนเขามั้ยผมได้ยินที่คุณพูดกับทิชาเมื่อกี้นี้”

“จะบ้าหรอ ฟืด!” กุมาริกาสั่งน้ำมูกใส่เสื้อของเขาทั้งเสียงสะอื้น “ใครจะไปพิศวาสตาลุงแฝดน้องลง ขี้เหร่ก็ขี้เหร่นิสัยก็ไม่น่ารัก น้ำเมยแค่แกล้งพูดไปให้ยัยป้านั่นอกแตกตายเล่นเฉยๆ ให้ยัยป้าทิชาคิดว่าน้ำเมยเป็นศัตรูหัวใจยัยป้านั่นจะได้เล็งเป้ามาที่น้ำเมยแทนซ้อรองไง ดูท่าซ้อรองน่าจะตบคนไม่เป็นน้ำเมยก็เลยจะจัดการให้ น้ำเมยกับซ้อรองสาบานเป็นพี่น้องกันแล้วก็จะต้องปกป้องดูแลกันสิ”

“จริงหรอ แต่ตอนที่พูดคุณดูจริงจังมากเลยนะ”

“ถ้าแสดงไม่เนียนน้ำเมยจะได้เป็นนางเอกเบอร์หนึ่งของประเทศหรอ ตำแหน่งนี้ได้มาด้วยฝีมือล้วนๆ นะ” เออ ก็จริง ผู้กองกรินทร์ก็ลืมคิดไปว่าเธอเป็นนักแสดงที่เก่งมากๆ เก่งจนเขาเชื่อว่าเธอคือตัวละครที่กำลังแสดงอยู่จริงๆ ได้ยินแบบนี้ก็ค่อยโล่งใจหน่อย เขาก็กลัวเหลือเกินว่าประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอยเพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาคงเจ็บกว่าเดิมมากเพราะความรักที่เขาให้กุมาริกามันมากมายกว่าที่เคยให้ทิชากร เขาไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว

“จะไปรู้หรอ ผมไม่เคยดูหนังดูละครที่คุณเล่นนี่ ก็มีผ่านหูผ่านตาบ้างนิดๆ หน่อยๆ แต่ก็ไม่เคยดูแบบจริงจังเลย” เพื่อไม่ให้เสียหน้าผู้กองกรินทร์เลยว่าไปเรื่อยจนกุมาริกาทำย่นจมูกใส่ รู้สึกว่าเขาเชยมากที่ไม่ติดตามผลงานของเธอ

“แล้วทำไมคุณลุงถึงคิดว่าน้ำเมยจะไปชอบตาลุงแฝดน้องล่ะ ถึงพวกคุณลุงจะหน้าเหมือนกันแค่ไหนแต่ก็ใช้หัวใจกันคนละดวงไม่ใช่หรอแล้วตาลุงแฝดน้องก็เป็นของซ้อรองด้วย น้ำเมยชอบซ้อรองมากเลยนะน้ำเมยจะไม่มีวันรังแกซ้อรองเด็ดขาด”

“ผมขอโทษที่ถามอะไรแบบนี้...เรื่องในอดีตมันทำให้ผมมีปม มีผู้หญิงหลายคนที่เข้าหาผมเพราะคิดว่าผมเป็นเรนเจอร์ คิดว่าผมจะเหมือนเขา” มืออุ่นๆ ยื่นมาลูบศีรษะกุมาริกาเบาๆ เมื่อเขาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลง กุมาริกาที่ยังน้ำตาร่วงอยู่จึงเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ไม่เข้าใจผู้หญิงพวกนั้นจริงๆ ถึงเธอจะแยกหน้าตาของพวกเขาไม่ออกแต่เธอก็รู้ดีว่าเขากับน้องชายนั้นไม่เหมือนกัน พวกเขามีเสน่ห์กันคนละแบบและเธอก็ชอบเสน่ห์แบบคุณลุงของเธอ

“แต่น้ำเมยชอบแบบคุณลุงน้ำเมยไม่ได้ชอบแบบตาลุงแฝดน้อง อย่างตาลุงแฝดน้องน่ะให้เป็นได้แค่พี่แค่เพื่อนเท่านั้น แต่ถ้าจะให้เป็นผัวน้ำเมยจะเอาคุณลุงคนเดียว”

อึ๊ก!!! ผู้กองกรินทร์สะดุ้งเฮือกเมื่อเผลอกัดริมฝีปากของตัวเองแรงไป อาการหน้าร้อนผ่าวทำให้เขาเริ่มเสียอาการ จากที่ซึมๆ เพราะเรื่องในอดีตเมื่อกี้นี้มาตอนนี้เขาเริ่มไปไม่เป็นแล้ว ยัยเด็กบ้า ทำไมอยู่ๆ ก็มาพูดตรงๆ โต้งๆ แบบนี้กันล่ะเนี่ยเดี๋ยวพ่อก็ลากลงไปกินในน้ำมันซะหรอก

“กะ...กะ...ก็...” บ้าจริง อยู่ๆ ก็เกิดติดอ่างขึ้นมาซะงั้น ผู้กองกรินทร์ว่าให้ตัวเองแล้วก็รีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนอาการของตัวเองเอาไว้ “กะ...ก็ไม่รู้สิ หัวใจของผมเคยมีแผล”

“หัวใจมีแผลหรอ สมน้ำหน้าใครใช้ให้ไปรักยัยป้านั่นก่อนน้ำเมย ถ้ารักน้ำเมยตั้งแต่แรกป่านนี้หัวใจของคุณลุงคงสดใสยิ่งกว่านี้แล้ว ฟืด!!!” กุมาริกาที่ยังดูอาการเขินของเขาไม่ออกสั่งน้ำมูกใส่เสื้อของเขาอีกทีก่อนจะส่งคืนให้แต่ผู้กองกรินทร์ก็ไม่ยอมรับเสื้อไปเสียที ก็เยิ้มซะขนาดนี้ใครมันจะไปใส่ต่อได้แล้วเรื่องอะไรเธอมาสมน้ำหน้าเขาเนี่ย แทนที่จะปลอบยังจะมากระทืบซ้ำอีก

“ทำไมคุณลุงไม่เอาเสื้อคืนล่ะ คุณลุงรังเกียจหรอ” คิ้วเล็กๆ เลิกขึ้นอย่างสงสัยเพราะตอนนี้เขาเอาแต่หลบหน้าเธอ ดูใบหูของเขาสิ ทำไมมันแดงขนาดนั้น

“ใช่ ขยะแขยงมาก”

“คำนี้น้ำเมยต้องเป็นคนพูดต่างหาก เมื่อก่อนคุณลุงก็ตัวหอมดีอยู่หรอกแต่พอน้ำเมยรู้ว่าคุณลุงเคยจับยัยป้านั่นกินคุณลุงก็ตัวเหม็นขึ้นมาทันทีเลย คุณลุงดูไม่น่ากินเหมือนเมื่อก่อน”

“จับใส่ตะกร้าล้างน้ำหน่อยก็ได้”

“เหมือนน้ำเมยต้องใช้ของเหลือต่อจากยัยป้านั่นเลย”

“นี่!!!” ผู้กองกรินทร์ยอมหันกลับมาหากุมาริกาในที่สุด “มาของเหลืออะไรผมป้องกันตลอด แล้วนี่จะหยุดร้องไห้ได้แล้วยังฮะ”

“ยัง น้ำเมยยังทำใจไม่ได้” แล้วกุมาริกาก็เช็ดน้ำตาป้อยๆ ต่อโดยมีผู้กองกรินทร์ยืนทำหน้าเซ็งอยู่ข้างๆ แต่ก็ไม่อยากจะว่าอะไรมากเพราะสิ่งที่เธอพูดไปก่อนหน้านี้มันทำให้เขารู้สึกดีมากๆ อีกอย่างกุมาริกากับทิชากรไม่ค่อยกินเส้นกัน พอมารู้ว่าต้องคบผู้ชายคนเดียวกันเธอก็คงทั้งรู้สึกแย่และเสียหน้า

“งั้นก็ร้องไห้ให้พอใจผมจะไม่ปลอบแล้วนะอยากขี้แยดีนัก แต่ถ้านับหนึ่งถึงสามแล้วยังไม่หยุดร้องไห้จะเตะตกแม่น้ำโขงให้ดู หนึ่ง สอง...”

“ฮึบ!” กุมาริการีบกลั้นเสียงสะอื้นในทันทีจนหน้าดำหน้าแดงไปหมด ทั้งดูน่ารักและน่าสงสารปนกันไปหมดผู้กองกรินทร์ก็เลยยื่นมือไปจับท้ายทอยของเธอก่อนจะดึงเอาเธอเข้ามากอด เขากดใบหน้าของกุมาริกาให้ซุกแนบกับอกแกร่งที่เปลือยเปล่าของเขากุมาริกาก็เลยรีบกอดเขาตอบ ผู้กองกรินทร์ยิ้มบางๆ แล้วก้มลงมาจูบขมับของเธอ ได้เจอกันกี่ครั้งเธอก็มักจะทำให้เขายิ้มได้เสมอและที่เขาดีใจมากสุดๆ ก็ตรงที่เธอบอกว่าชอบแบบที่เขาเป็นเขานี่แหละ เธอชอบเขาเธอไม่ได้ชอบน้องชายของเขาเหมือนอย่างทิชากรเลย

“หยุดร้องไห้แล้วใช่มั้ย เด็กดีของผม” น้ำเสียงนุ่นๆ กระซิบถามให้เรียวแขนของกุมาริกาได้กระซับกอดเขาแน่นขึ้น แก้มนวลซุกอิงอกแกร่งเหนือลอนซิกแพคสวย

“ต่อไปคุณลุงห้ามไปกินคนอื่นนะ อย่าไปยุ่งกับป้าทิชาด้วย”

“ได้ ผมจะยุ่งกับคุณแค่คนเดียว อย่าคิดมากเรื่องในอดีตเลยมาทำปัจจุบันกับอนาคตของเราให้มันดีกว่าอดีตจะดีกว่า” ผู้กองกรินทร์บอกอย่างหนักแน่นและแอบจูบขมับของกุมาริกาอีก ไม่ว่าเธอจะขออะไรเขาก็จะทำให้เพราะในเรื่องหน้าที่การงานมันอาจทำให้เขาบกพร่องในการทำหน้าที่คนรัก ดังนั้นหากสิ่งไหนที่เขาจะทำเพื่อชดเชยให้กับเธอได้เขาก็จะทำ อย่างเช่นการไม่นอกใจเธอ

  ผู้กองกรินทร์กอดโอ๋ปลอบใจกุมาริกาอยู่ครู่ใหญ่ ทั้งกอดปลอบใจและกอดเพราะความคิดถึง เวลางานเขาก็เต็มที่กับงานแล้วแต่ในเวลาพักก็ขอให้เขาได้พักอย่างเต็มที่โดยเฉพาะการได้พักกับกุมาริกา คนที่เขารักและทำให้เขามักยิ้มแย้มและหัวเราะได้บ่อยๆ

“ไหนคุณพ่อโทรมาบอกว่าจะมีดาราดังมาบ้านเราไง เฮอะ ไม่เห็นมีเลย เห็นมีแต่คนมายืนพลอดรักกัน” เพลงรักหันมายิ้มกับเพลงพิณเมื่อเห็นว่าขณะนี้ผู้กองกรินทร์กำลังยืนกอดกุมาริกาอยูู่ที่หน้าบ้าน ซึ่งก่อนหน้านี้ ผบ.คเชนทร์ได้โทรมาบอกเขาล่วงหน้าว่ากุมาริกาจะมาหาเขากับน้องสาวก็เลยมาต้อนรับจนได้เห็นของเด็ดเข้า ส่วนเพลงพิณก็ยิ้มเขินๆ ตอบพลางตีหน้าไม่รู้ไม่ชี้เมื่อผู้กองกรินทร์กับกุมาริการีบผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว เหมือนจะมาพลอดรักกันแต่สภาพก็เหมือนจะมีเรื่องกันด้วยเพราะกุมาริกาดูเพิ่งจะหยุดร้องไห้ไปและผู้กองกรินทร์ก็ไม่ได้ใส่เสื้อ

“มาอยู่ตรงนี้กันตั้งแต่เมื่อไหร่” ผู้กองกรินทร์รีบถามแก้เก้อเขิน หน้าแดงจนลามไปถึงใบหูแล้วยังยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองด้วย

“อ้าว ก็นี่มันบ้านพวกผมนี่” เพลงรักยิ้มกวนๆ ตอบพี่ชายแล้วหันไปมองกุมาริกาที่กำลังทิ้งทวนสั่งน้ำมูกใส่เสื้อของผู้กองกรินทร์เป็นครั้งสุดท้ายพร้อมกับเช็ดน้ำตาให้เรียบร้อยเมื่อรู้ว่ามีคนอื่นอยู่ด้วยในขณะนี้

“คุณพ่อโทรมาบอกค่ะว่าคุณน้ำเมยจะมาหา ขอโทษด้วยนะคะที่มาเปิดประตูบ้านให้ช้า...พี่เพลงรักมัวแต่แต่งตัวอยู่”

“จะไปไหนล่ะ” เห็นเพลงพิณพูดแบบนี้ผู้กองกรินทร์ก็หันมาสำรวจเสื้อผ้าของเพลงรักอีกรอบ ซึ่งตอนนี้เขาอยู่ในชุดสูทสุดเท่และดูหล่อเหลามากๆ หล่อมากจนน่าหมั่นไส้ไม่รู้อาเชนทร์กับอาป่านปั้นมันออกมายังไง ดูซิ หล่อเกินหน้าเกินตาชาวบ้านชาวช่องเขา หล่อจนมันต้องพกผ้าเอาไม้ปิดหน้าตัวเองตลอดเพื่อป้องกันการโดนฉุด ในขณะที่เพลงพิณยังนุ่งแค่ผ้าซิ่นไหมกับเสื้อก้อมตัวเล็กๆ ดูเป็นชุดสำหรับใส่อยู่บ้านมากกว่า

“ไม่ได้จะไปไหนหรอกพี่ซีล ก็แหม ไหนๆ ก็มีโอากาสจะได้ต้อนรับดาราคนดังผมก็ต้องแต่งหล่อมาให้เกียรติสิ” ว่าแล้วคนรูปหล่อก็เดินเข้าไปหากุมาริกาด้วยรอยยิ้มหวานๆ แล้วค้อมศีรษะให้ “สวัสดีครับคุณน้ำเมย ผมชื่อเพลงรักนะครับ เรือตรีเพลงรัก สัตตโยธิน เป็นแฝดพี่ของน้องเพลง เห็นน้องเพลงบอกว่าได้สาบานเป็นพี่น้องกันกับคุณน้ำเมยแล้วงั้นในฐานะของแฝดพี่น้องเพลงผมขอแต่งตั้งตัวเองเป็นพี่ชายอีกคนมาต้อนรับคุณน้ำเมยเข้าบ้านนะครับ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะคะคุณเพลงรัก” ในรูปจากไอจีของเพลงพิณก็ว่าหล่อมากแล้วพอได้มาเจอตัวจริงใกล้ๆ โอ้โห...กุมาริกามองเพลงรักอย่างทึ่งในความรูปหล่อของอีกฝ่าย หุ่นล่ำมาดแมนหน้าตา โครงหน้า...นี่มันโครงหน้าเทพบุตรชัดๆ หล่อกว่าริกเตอร์พระเอกคู่จิ้นของเธอซะอีก

“จ้องอะไรขนาดนั้น กะพริบตาบ้างก็ได้นะ” น้ำเสียงห้วนๆ ดังมาจากคนข้างๆ เมื่อเห็นว่ากุมาริกามองเพลงรักนานไป และมองนานมากจนผู้กองกรินทร์ต้องยื่นมือมาปิดตาเธอเอาไว้ทำให้สองแฝดเพลงรักกับเพลงพิณอดขำไม่ได้เพราะเพิ่งจะเคยเห็นพี่ชายคนโตหึงสาว

“ไม่ต้องมาหัวเราะเลยเพลงรัก แล้วมาแต่งตั้งตัวเองเป็นพี่ชายอะไรน้ำเมยเขาก็มีพี่ชายฝาแฝดตั้งสองคน ไหนจะพี่ชายลูกพี่ลูกน้องกันนั่นอีก”

“ก็ผมอยากนับญาติกับดาราดังนี่พี่ซีล ตำแหน่งพี่ชายนี่แหละเหมาะที่สุดแล้ว”

“ไม่เหมาะ เอาตำแหน่งใหม่แล้วกัน”

“ตำแหน่งอะไรล่ะ” เพลงรักเริ่มเซ็งกับคนขี้หึงแล้ว หวงจริงจริ๊งแฟนดาราเนี่ย

“ตำแหน่งน้องผัว” ผู้กองกรินทร์ชี้มาทางสองแฝดก่อนจะชี้มาทางกุมาริกา “กับพี่สะใภ้”

“ฮิ้ววววว” งานนี้ทำเอาทั้งสี่คนเขินขึ้นมาตามๆ กัน กุมาริกาเขินตัวม้วนแล้วม้วนอีก จากที่หน้าแดงเพราะร้องไห้ตอนนี้เธอหน้าแดงเพราะความเขินแล้ว มือเล็กๆ ยื่นไปตีผู้กองหนุ่มเข้าให้ ยิ่งเพลงรักทำเสียงแซวใส่เธอก็ยิ่งเขินหากแต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีมากๆ เพลงรักกับเพลงพิณเป็นน้องของเขา เป็นเสมือนคนในครอบครัว การที่เขาแนะนำเธอในฐานะของพี่สะใภ้กับน้องๆ ของเขามันทำให้เธอใจฟูและรู้สึกมั่นใจในตัวเขาเป็นอย่างมาก...เขาบอกน้องๆ ของเขาว่าเธอคือพี่สะใภ้...เธอเป็นซ้อใหญ่แล้วจริงๆ

“สมใจแล้วนะพี่ซีล เป็นแฟนคลั...อื้ม!!!” ยังไม่ทันที่เพลงรักจะพูดจบเลยว่าเป็นแฟนคลับมาตั้งนานในที่สุดก็ได้เป็นแฟนตัวจริงแล้วผู้กองกรินทร์ก็ยื่นมือมาปิดปากเขาเอาไว้พร้อมกับกระทืบเท้าเข้าให้อีกทีก่อนที่เพลงรักจะปากโป้ง กุมาริกามองแล้วก็ได้แต่เลิกคิ้วสงสัย เพลงรักต้องการจะพูดอะไรกันแน่นะ สองคนนี้มีอะไรปิดบังเธอรึเปล่า

“เข้าบ้านกันเถอะค่ะคุณน้ำเมย” ก่อนที่เพลงรักจะหลุดปากไปว่าผู้กองกรินทร์คือแฟนคลับตัวยงของกุมาริกา เพลงพิณก็เข้ามาชวนกุมาริกาเข้าบ้าน กุมาริกาจึงรีบไปขนของรับขวัญออกมาจากรถของตัวเอง ส่วนสองหนุ่มก็ยังคงพูดคุยกันอยู่

“เอาเสื้อมายืมใส่ซักตัวหน่อยเพลงรัก เสื้อพี่เปื้อนขี้มูกดาราดังแถวนี้ไปแล้ว” ระหว่างที่ขนของโดยมีเพลงพิณช่วย กุมาริกาก็อดหันมาทำค้อนใส่ผู้กองหนุ่มไม่ได้

“บนห้องนอนนู่น ไปหยิบเอาตามสบายเลยพี่” แล้วเพลงรักก็รีบวิ่งมาช่วยสองสาวถือของ ทำหน้าที่ของสุภาพบุรุษทหารเรือตามที่ผู้เป็นพ่อเคยสอน เขายิ้มแฉ่งหวานๆ ให้เมื่อรู้ว่ากุมาริกากำลังฟังที่เขากับผู้กองกรินทร์พูดคุยกันอยู่ “คุณน้ำเมยเคยเข้าไปดูห้องนอนพี่ซีลที่บ้านสุวรรณเวชมั้ยครับ”

“ยังค่ะ” เธอเคยไปบ้านเขา แต่ก็แค่ไปในฐานะของแขกแล้วจะเคยขึ้นไปบนห้องนอนของเจ้าของบ้านได้ยังไงกัน

“ถ้ามีโอกาสก็ลองขึ้นไปดูนะครับ บนห้องนอนพี่ซีลน่ะเต็มไปด้วย...” ยังพูดไม่ทันจบเพลงรักก็ต้องรีบหุบปากทันทีเมื่อเห็นผู้กองกรินทร์ส่งสายตาอำมหิตมาให้ คล้ายกับจะบอกว่าถ้ายังพูดมากและปากโป้งบอกกุมาริกาไปว่าที่ห้องนอนของเขามีแต่ภาพถ่ายของกุมาริกา ไหนจะเสื้อยืด แก้วน้ำและข้าวของมากมายที่เป็นภาพของกุมาริกา ผู้กองกรินทร์ได้จับเขาหักคอแน่ๆ ดังนั้นเพลงรักก็เลยสงบปากสงบคำลงแล้วแสร้งทำเป็นมองหา รปภ.หน้าบ้าน

“เอ...ลุงงูไปไหนกันน้าวันนี้ ว่าจะแนะนำพี่สะใภ้ให้รู้จักซักหน่อย”

ผู้กองกรินทร์ได้ยินแบบนี้ก็เพิ่งจะนึกเอะใจ ปกติเวลาที่เขามาที่นี่ก็มักจะเห็นงูน้อยใหญ่แฝงตัวอยู่รอบๆ บ้านตลอด เพิ่งจะมีวันนี้นี่แหละที่เขาไม่เห็นงูเลยสักตัว 

“ลุงงู...ใครหรอคะ” กุมาริการีบถาม หรือว่าจะเป็นญาติผู้ใหญ่อีกคนของผู้กองกรินทร์กันนะ ดี เดี๋ยวเธอจะได้ตีสนิทแล้วทำตัวน่ารักๆ ลุงงูของเขาจะได้เอ็นดูซ้อใหญ่อย่างเธอ เรื่องงานเข้าทางผู้ใหญ่นี่เธอถนัดมาก “เป็นญาติผู้ใหญ่ของคุณลุงหรอ งั้นพาน้ำเมยไปสวัสดีหน่อยสิ” เธอหันมาถามผู้กองกรินทร์หน้าซื่อๆ ผู้กองหนุ่มก็เลยพยักหน้าตอบอย่างขำๆ ว่าลุงงูคือญาติผู้ใหญ่ของตน ความซื่อและความน่ารักพาให้สองแฝดกับผู้กองกรินทร์เอ็นดูกุมาริกานัก ไว้ถ้าเธอได้เห็นลุงงูจริงๆ คงจะเป็นลมก่อนที่จะได้สวัสดี เพลงรักชอบพาสาวๆ มาสวัสดีลุงงูหลายคนแต่ก็จบด้วยการที่สาวๆ เหล่านั้นวิ่งหนีหรือไม่ก็เป็นลมในขณะนั้น

“ถ้าคุณน้ำเมยอยากรู้จักแล้วผมจะพาไปเจอครับ ลุงงูของพวกเราใจดีมากๆ แล้วก็เลี้ยงพวกเรามาตั้งแต่เกิดด้วย” คนที่สนิทกับลุงงูที่สุดอย่างเพลงรักบอกด้วยความภูมิใจกับลุงงูของตน “เชิญครับ เดี๋ยวผมจะพาเข้าไปดูงูในบ้าน”

“ไปดูงู อ๋อ ไปค่ะ” กุมาริกาเข้าใจว่าเพลงรักแค่เล่นมุกชวนสาวไปดูงูที่บ้านหรือแกล้งล้อเล่นกับเธอจึงได้เดินตามเขาไปโดยมีผู้กองกรินทร์กับเพลงพิณดินตาม กุมาริกาสงสัยนักว่า งู ที่เพลงรักใช้เล่นมุกจะเป็นอะไร งูปลอมๆ หรืองูอย่างอื่น ถ้าเป็นงูอย่างอื่นเธอไม่ดูก็ได้ ไว้ถ้าอยากดูค่อยมาขอดูงูของคุณลุงเอาละกัน งูของคุณลุงท่าทางจะน่ารักกว่าของคนอื่น

“พี่ซีล รีบๆ ตามคุณน้ำเมยไปสิคะเดี๋ยวถ้าพี่เพลงรักพาไปดูงูจริงๆ ได้กรี๊ดลั่นบ้านแน่ๆ ก่อนหน้านี้พี่เพลงรักกำลังดีดพิณให้งูจงอางฟังนะคะ นี่คงจะพาคุณน้ำเมยไปหางูจงอางตัวนั้นแน่ๆ”

“อ้าว” แล้วทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะเนี่ย “ไอ้เพลงรัก พระเจ้าให้ความหล่อมึงมาแต่ลืมสอนวิธีใช้หรอมึงถึงได้ป่วงขนาดนี้” เขาบ่นไล่หลังแล้วก็รีบตามเพลงรักกับกุมาริกาไป ไอ้เด็กบ้านี่มันจะหลอกแฟนของเขาไปเป็นอาหารงูของมันรึไง เดี๋ยวพ่อก็ทุบเข้าให้หรอก

“ก็ป่วงกันทุกคนนั่นแหละ” เพลงพิณว่าขำๆ เมื่อเห็นพี่ชายรีบวิ่งเข้าไปช่วยชีวิตคนรักของตัวเอง ตอนนี้เพลงพิณหายเสียขวัญกับเรื่องแย่ๆ เมื่อวานเป็นปลิดทิ้งแล้วเพราะเธอได้กำลังใจดีๆ จากทุกคนในครอบครัว ญาติพี่น้องเพื่อนฝูง ที่สำคัญยังได้กำลังใจดีๆ จากผู้กองกวินทร์ด้วย เมื่อเช้าเขาก็มารอใส่บาตรกับเธอที่หน้าบ้าน กินมื้อเช้าด้วยกันก่อนที่เขากับพี่ข้ามโขงของเธอจะออกไปทำงาน นี่เธอก็ห่อข้าวปลากับขนมนมเนยไปเป็นเสบียงให้ตั้งเยอะ หวังว่าวันนี้เขาคงจะไม่ต้องอดข้าวอีกเพราะครั้งหนึ่งตอนนั้นเธอไม่อยู่แล้วผู้กองกวินทร์ออกไปลาดตระเวนกับพี่ชายของเธอ ไม่รู้ว่าห่อข้าวไปกินยังไง กว่าจะถึงเวลากินข้าวก็บูดเสียก่อนเลยต้องผืนกินข้าวบูดแก้หิว ยิ่งช่วงออกลาดตระเวนหรือออกซุ่มไปปรากฎตัวให้คนเห็นไม่ได้ จะหาซื้อข้าวกินก็ลำบากเธอก็เลยต้องคอยเตรียมเสบียงให้ ก็หวังว่าวันนี้เขาจะได้กลับบ้านมาหาเธอเร็วๆ เธออยากกอดขอกำลังใจจากเขาอีก เพลงพิณหันกลับไปมองแม่น้ำโขงที่หน้าบ้านแล้วก็ยิ้มออกมาเมื่อยามคิดถึงคนรัก

******************************************************************

พี่เพลงรักก็ยังคงป่วงได้น่ารักดี พระเจ้าให้ความหล่อมาแต่ก็ดันลืมสอนวิธีใช้ซะนี่ โธ่เอ้ย

**********************************

เนื่องจากไรท์ลงนิยายช้าไป เดี๋ยววันนี้จะลงเพิ่งอีกตอนนะคะ (รวมเป็น 2 ตอน) แต่ก่อนที่จะลงตอนต่อไป ไปอ่านตัวอย่างตอนต่อไปได้ที่เพจ นิยายรัก - ปากกานางไม้ และในไอจี @dryad,palmmy ได้เลยจ้า ขอไปงีบก่อนเดี๋ยวมาลงให้