18.เจ้าอาวาสซุกสีกา

ผบ.คเชนทร์มองภาพจากไลน์กลุ่มครอบครัวแล้วก็ต้องยิ้มออกมาให้กับภาพความอบอุ่นที่เพลงรักส่งมาให้เขาดู ตอนนี้กุมาริกากำลังไปเยี่ยมเพลงพิณที่บ้าน เพลงรักบอกว่าเพราะมีกุมาริกาไปอยู่เป็นเพื่อนเพลงพิณก็เลยดูสดชื่นขึ้นมากกว่าเดิม ทั้งสองสาวดูสนิทสนมกันมากและมีเรื่องให้ต้องหัวเราะกันตลอด กุมาริกาช่างเข้ากับทุกคนได้ดีจริงๆ ปานมณฑาภรรยาของเขาก็เอ็นดูกุมาริกา แม่ยายเขาก็เป็นแฟนละครตัวยงของกุมาริกา ลูกๆ ของเขาก็ชอบกุมาริกามาก เพลงพิณได้เพื่อนดีๆ แบบนี้ก็ถือว่าดีแล้วล่ะก็ได้แต่หวังลึกๆ แหละว่าเพลงพิณคงไม่ติดนิสัยก๋ากั่นมาจากกุมาริกาด้วย แค่ลูกสาวของเขาติดนิสัยที่ไม่ดีมาจากผู้กองกวินทร์เขาก็เซ็งมากแล้วเนี่ย

มองภาพที่ตอนนี้ทุกคนกำลังปาร์ตี้อาหารว่างกันอยู่ที่บ้าน ผบ.คเชนทร์ก็ยิ้มอย่างสุขใจ แต่พอหันมามองใครบางคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องทำงานของเขา ผบ.คเชนทร์ก็หุบยิ้มลงทันทีพร้อมกับเก็บโทรศัพท์มือถือเมื่อหัวหน้าดนัยยืนตัวตรงแล้วยกมือขึ้นวันยาหัตถ์ทำความเคารพเขา

“ผมกำลังรอหัวหน้าอยู่พอดี มาคุยกันหน่อยสิ” เห็นสีหน้าอมทุกข์ของหัวหน้าดนัยแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็พอจะเดาออกว่ายังเคลียร์กับเมียไม่ได้

หัวหน้าดนัยรู้สึกอับอายเป็นอย่างมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น ตอนที่เขาเข้ามาในสถานีเรือผู้คนก็เอาแต่มองมาที่เขา ถึงต่อหน้าลูกน้องจะยังให้ความเคารพเขาอยู่ในเขาก็รู้ว่าพอลับหลังทุกคนเอาเขาไปพูดยังไงบ้าง ตอนนี้ทุกคนในสถานีเรือกำลังชื่นชมฮีโร่อย่างผู้กองกวินทร์และในขณะเดียวกันก็วิจารณ์พฤติกรรมของเขา โดยเฉพาะเรื่องที่เขาพยายามจีบเพลงพิณทั้งๆ ที่มีลูกมีเมียแล้ว ชาวบ้านรอบๆ แถวนี้ก็รู้เรื่องกันหมดจนเขาไม่รู้จะสู้หน้าทุกคนอย่างไรแล้ว

“ท่านครับ ผม...ผมกราบขอโทษท่านนะครับที่...” แม้จะพูดก็ยังกระดากปากจนพูดต่อไม่ออก ผบ.คเชนทร์เห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ในฐานะของคนเป็นพ่อ ผมยอมรับว่าผมรู้สึกไม่โอเคมากๆ และผมก็คิดว่าพ่อคนอื่นๆ ก็คงรับไม่ได้เหมือนกันถ้าต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้ น้องเพลงเป็นแก้วตาดวงใจของผม ผมอยากให้ลูกสาวเพียงคนเดียวของผมได้ในสิ่งที่ดีทีสุดทั้งชีวิต การศึกษา การงานหรือแม้แต่...คู่ครอง ถึงผู้กองกวินทร์จะมีข้อบกพร่องในบางเรื่องแต่...มันก็เป็นหลานที่ผมเคยเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก ผมเห็นสันดานของมันมาหมดแล้วและก็รู้ว่ามันเป็นคนจริงใจ จะดีก็ทำดีให้เห็น จะเลวมันก็เลวแบบไม่ปิดบัง เป็นคนตรงๆ แล้วก็เป็นลูกผู้ชายดี ไม่เหมือนผู้ชายบางประเภทที่สร้างโปรไฟล์ดีๆ ให้ตัวเองแล้วเก็บซ่อนความเน่าเฟะเอาไว้ข้างใน คนแบบนี้ผมว่าไม่น่าคบนะ มันไม่จริงใจ ลำพังแค่ความซื่อสัตย์ยังมีให้เมียไม่ได้แล้วจะให้ใครที่ไหนมาเชื่อใจได้อีก”

ในใจของ ผบ.คเชนทร์นั้นโกรธจนแทบจะชกอีกฝ่ายได้อยู่แล้ว แต่เขาก็เป็นผู้ใหญ่พอที่จะรู้จักข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ โล่งใจอย่างสุดๆ ที่ลูกสาวของเขาก็ไม่ได้คิดจะเข้าใกล้หัวหน้าดนัยอยู่แล้ว ถึงผู้กองกวินทร์มันจะชอบกวนส้นตีนเขาแต่มันก็ยังจริงใจและเปิดเผยมากกว่าหัวหน้าดนัย พื้นฐานจิตใจของผู้กองกวินทร์นั้นถือว่าเป็นคนที่ใช้ได้แต่กับหัวหน้าดนัยเหมือนเขาแทบไม่รู้จักอีกฝ่ายเลย เป็นโชคดีของเพลงพิณเหลือเกินที่ยังรู้จักเลือกแต่ก็เป็นความไม่เอาไหนของเขาเองที่มีส่วนทำให้ลูกต้องตกอยู่ในอันตราย จะโทษหัวหน้าดนัยฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก เพลงพิณพยายามหลบหน้าหัวหน้าดนัยแล้วแต่เป็นเขาเองที่ยัดเยียดให้หัวหน้าดนัยไปอยู่ใกล้ลูก

“ผมไม่ได้มีเจตนาจะดูถูกน้องเพลงครับ ไม่ได้มีเจตนาจะหมิ่นเกียรติของครอบครัวท่าน ไม่ได้หวังจะเอาน้องเพลงมาเป็นบ้านเล็กของผม แต่...” แม้จะละอายใจจนไม่กล้าพูดแต่เขาก็ยังอยากจะอธิบายเรื่องทุกอย่างให้ ผบ.คเชนทร์ได้เข้าใจ

“พูดมาเถอะ พูดมาให้หมดผมให้โอกาสหัวหน้าได้พูดแล้ว” หัวหน้าดนัยพอจะใจชื้นขึ้นมาได้เมื่อผู้เป็นนายยินดีที่จะรับฟังเขา ไม่ได้คิดจะคาดโทษเขาอย่างเดียว 

“ผมรักน้องเพลงด้วยความบริสุทธิ์ใจครับ ผมยอมรับว่าผมคิดที่จะแย่งชิงน้องเพลงมาจากผู้กองกวินทร์ แต่น้องเพลงก็รักมั่นคงต่อผู้กองกวินทร์มากจนผมเข้าไปแทรกกลางระหว่างเขาสองคนไม่ได้ น้องเพลงเป็นรักแรกที่ผมรักด้วยใจจริง”

“รักแรก...แล้วเมียของหัวหน้าล่ะเขาไม่ใช่รักแรกของหัวหน้าหรอ” ได้ยินหัวหน้าดนัยบอกรักเพลงพิณต่อหน้าแบบนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ถึงกับขบกรามเอาไว้แน่น ไอ้เวร! มีลูกมีเมียขนาดนี้แล้วยังมีหน้ามาบอกรักลูกสาวเขาอีก

“ผมแต่งงานกับมิราเพราะต้องรับผิดชอบครับ ไม่ใช่เพราะความรัก” แล้วหัวหน้าดนัยก็เล่าเรื่องของตัวเองกับมิราให้ ผบ.คเชนทร์ฟังตามความจริงทั้งหมด ความจริงที่ว่าพ่อกับแม่ของเขาและมิราหวังจะให้เขาและเธอลงเอยกัน แต่เขาไม่ได้รักมิราเลยในขณะที่มิรากลับรักเขามากจนมีวันหนึ่งเขาไปเที่ยวกับเพื่อนๆ ในสถานบันเทิงและได้พบกับมิรา ทั้งเพื่อนของเขาและเธอต่างก็รู้จักกันจึงมากินดื่มด้วยกันที่โต๊ะ ด้วยบรรยากาศที่ดีและมีเพื่อนฝูงอยู่เยอะ ด้วยความคึกคะนองเขาจึงดื่มไม่ยั้งตามคำยุยงจนเมาหนัก คืนนั้นเขาจำอะไรแทบไม่ได้ จำได้ลางๆ ว่ามีคนพาเขากลับบ้าน คล้ายกับความฝันที่คืนนั้นเขาได้หลับนอนกับหญิงสาวคนหนึ่งไป มารู้สึกตัวอีกทีก็พบว่าเหตุการณ์ที่เขาคิดว่าเป็นฝันมันคือความจริง เขาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนของมิราและเรื่องนี้ก็ไปถึงหูผู้ใหญ่ ตอนแรกเขาปฏิเสธที่จะแต่งงานกับเธอแต่เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนั้นมันทำให้มิราเกิดตั้งท้องเขาก็เลยไม่มีทางเลือก อย่างไรแล้วลูกในท้องของเธอก็เป็นสายเลือดของเขาซึ่งเขาทิ้งไม่ได้ การแต่งงานจึงเกิดขึ้นท่ามกลางความสมหวังของมิราและผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย เขาอยู่กับมิราด้วยหน้าที่ไม่ใช่ด้วยความรัก พยายามทำหน้าที่สามีและพ่อของลูกให้ดีที่สุดจนกระทั่ง...เขาได้มาพบกับเพลงพิณและตกหลุมรักเธอ เขามาเจอเธอและรู้จักเธอในวันที่สายไปต่างจากผู้กองกวินทร์ที่จับจองเพลงพิณมาตั้งแต่เด็กๆ หากย้อนเวลากลับไปได้คืนนั้นเขาจะไม่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนเลย ถ้าเขาไม่ไปเที่ยวเรื่องระหว่างเขากับมิราก็คงไม่เกิดขึ้น เขาก็คงจะเป็นโสดจนได้มาเจอกับเพลงพิณและได้ลงแข่งขันแย่งชิงหัวใจของเธอกับผู้กองกวินทร์อย่างสมศักดิ์ศรี

แม้ว่า ผบ.คเชนทร์จะรู้สึกเห็นใจหัวหน้าดนัยอยู่นิดๆ ที่ต้องมาแต่งงานกับมิราเพราะเพียงแค่ต้องรับผิดชอบเธอแต่จะตำหนิมิราไปก็คงไม่ได้อีกเหมือนกัน หัวหน้าดนัยมีสิทธิ์ดื่มแล้วเมาได้แต่หัวหน้าดนัยก็ควรคุมสติให้อยู่ไม่ใช่ใช้ความเมามาเป็นข้ออ้างในการรังแกผู้หญิง ไม่ว่าผู้หญิงจะยินยอมหรือไม่ก็ตาม และไม่ว่าเขากับมิราจะแต่งงานกันด้วยเหตุผลอะไรแต่สถานะของเขาตอนนี้ก็คือผู้ชายที่มีลูกเมียแล้ว จะรักหรือไม่รักเขาก็ยังเป็นผู้ชายมีพันธะ มันสมควรแล้วหรอที่จะใช้เหตุผลนี้มาเป็นข้ออ้างในการมีผู้หญิงคนใหม่ อยากได้ผู้หญิงคนใหม่เพียงเพราะไม่รักผู้หญิงคนเก่าแล้วน่ะหรอ เหอะ! ขนาดเขาเป็นผู้ชายด้วยกันเขายังไม่เข้าข้างเลย ใครๆ ต่างก็บอกว่าปานมณฑาเมียของเขาทั้งป่วงทั้งเอ๋อแต่เขาก็ไม่สนใจหรอก เมียของเขาก็ป่วงมากจริงๆ นั่นแหละแต่เขาก็ยังรักของเขาและมองว่าความป่วงของเธอมันดูน่ารักดี เขารักเธอมากจนไม่กล้าทำให้เธอเสียใจ ยิ่งเรื่องมีเล็กมีน้อยยิ่งไม่เคยมีในหัว เขาอยากเป็นสามีที่ดีของเธอและอยากเป็นพ่อที่ดีให้ลูกๆ ทั้งสามคนได้ภูมิใจ

“แล้วหัวหน้าเคลียร์กับเมียเรียบร้อยรึยัง” ก็พอจะรู้คำตอบอยู่หรอกว่ายัง ดูจากสีหน้าเครียดๆ ก็รู้

“ผม...ผมว่าจะเลิกกับเขาครับ”

“เลิกเพื่อ...”

“ผมไม่ได้รักเขา คนไม่ได้รักกันยิ่งอยู่กันไปก็ยิ่งไม่มีความสุข”

“ลูกของหัวหน้าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย” พอถามถึงลูก สีหน้าของหัวหน้าดนัยก็เริ่มดูดีขึ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายบ่งบอกว่าคงจะรักลูกมาก

“ลูกสาวครับ กำลังช่างพูดเลย”

“ถ้าซักวันลูกสาวของหัวหน้าโตขึ้นแล้วได้มาเจอกับผู้ชายอย่างหัวหน้า หัวหน้าจะรู้สึกยังไงถ้าเขาต้องมามีชะตาชีวิตแบบแม่ของเขา ถูกสามีทอดทิ้งแบบนี้”

“...”

“เรื่องภายในครอบครัวของหัวหน้าผมคงไปก้าวก่ายอะไรไม่ได้ หัวหน้าจะตัดสินใจยังไงก็แล้วแต่หัวหน้าเลย แต่...” คราวนี้ ผบ.คเชนทร์จ้องเขากลับด้วยสีหน้าจริงจัง ดวงตาคมดูดุดันทรงไปด้วยอำนาจจนหัวหน้าดนัยต้องรีบหลบสายตาด้วยไม่อาจสู้สายตาที่ทรงอำนาจนี้ได้

“นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปอย่ามาเข้าใกล้ลูกสาวของผมอีก ไม่ว่าจะด้วยกรณีหรือเหตุผลใดๆ ก็ตาม ในฐานะของหัวหน้าสถานีเรือผมยอมรับว่าหัวหน้าทำงานได้ดีไม่มีที่ติ แต่ในเรื่องส่วนตัว...ผมไม่อยากให้หัวหน้ามายุ่งกับลูกของผมอีก น้องเพลงเขาก็มีคนรักของเขาอยู่แล้วแล้วน้องเพลงก็เป็นคนที่มีสัจจะ ยึดมั่นในความซื่อสัตย์ เขาคงยอมตายดีกว่าต้องทรยศหักหลังใครหัวหน้าคงไม่มีวันเอาชนะใจเขาได้ แต่ถ้าจะให้ผมพูดตรงๆ อย่างไม่อ้อมค้อมและพูดออกมาจากใจของผมจริงๆ ผมคงบอกได้แค่ว่า...ผมไม่อยากให้ลูกของผมต้องมาเจอกับผู้ชายแบบหัวหน้า เพราะงั้นถือว่าผมขอร้องก็แล้วกัน อย่ามาเข้าใกล้น้องเพลงของผมอีก”

“คะ...ครับ” เขาก็รู้อยู่แล้วว่า ผบ.คเชนทร์คงไม่ปลื้มเขา เขาสู้ผู้กองกวินทร์ไม่ได้ซักอย่าง อย่างไรแล้ว ผบ.คเชนทร์ก็คงไว้ใจหลานชายที่เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กมากกว่าเขา เขาเองก็ไม่ได้มองว่าตัวเองเป็นคนดีอะไร เขาเข้าใจดีว่า ผบ.คเชนทร์คงไม่อยากให้ลูกสาวต้องมีชะตาเหมือนกับมิรา ท่านคงไม่พอใจเขามากจริงๆ

“ท่านสบายใจได้ครับ ต่อให้ท่านไม่ขอผมก็คงไม่มีหน้าไปเจอน้องเพลงอีก ความจริงนอกจากผมจะมากราบขอโทษท่านแล้วผมว่าจะมาขอทำเรื่องย้ายไปประจำการที่อื่น...”

“ผมไม่อนุญาต” ผบ.คเชนทร์ว่าขึ้นอีกเมื่อได้ยินแบบนี้ “ถ้าหัวหน้าทำผิดพลาดในเรื่องงานแล้วจะขอย้าย ผมยินดีเซ็นอนุมัติให้ แต่ถ้าจะมาขอย้ายด้วยเรื่องส่วนตัวแค่นี้เหตุผลมันยังฟังไม่ขึ้นและหัวหน้าก็ยังไม่ได้ทำผิดเรื่องศีลธรรมใดๆ เรื่องเมื่อวานมันก็แค่เรื่องเข้าใจผิดเท่านั้น”

“แต่ว่า...”

“หัวหน้าควรแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวให้ออกก่อน ถ้าหัวหน้าย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้วเกิดปัญหาขึ้นแบบนี้อีกหัวหน้าไม่ต้องย้ายงานไปเรื่อยหรอ เราเป็นทหารหน่วย นรข. หน้าที่ของเราคืออะไรและทำเพื่ออะไรเรื่องนี้ผมว่าหัวหน้าคงรู้ดี ผมจะให้เวลาหัวหน้าสามวันเพื่อไปจัดการเรื่องครอบครัวให้เรียบร้อย พอครบกำหนดแล้วก็กลับมาทำหน้าที่ตามเดิม เรื่องข่าวลือเดี๋ยวคนก็ลืมไปเองแหละส่วนเรื่องคดีความน้องเพลงเขาบอกว่าเห็นแก่ลูกกับเมียของหัวหน้าเขาจะไม่เอาเรื่อง แล้วที่ผู้กองกวินทร์บอกว่าจะเอาเรื่องน่ะเดี๋ยวผมไปคุยกับมันให้ หัวหน้าเป็นคนเก่งมีฝีมือผมไม่อยากให้มาเสียงานเพราะเรื่องอะไรแบบนี้ เอาตามที่ผมว่านี่แหละ หัวหน้าไปจัดการเรื่องที่บ้านให้เรียบร้อยก่อนแล้วค่อยมาทำงานใหม่ อีกสามวันเจอกัน”

หัวหน้าดนัยไม่รู้จะพูดอะไรต่อ ด้วยใจของเขาก็ยังคงอยากทำงานที่นี่ต่อ อยากทำหน้าที่ของตัวเองต่อไปให้ดีที่สุดเพื่อผลประโยชน์ของชาวบ้านและประชาชนทั้งสองฝั่งโขงแต่เพราะความละอายใจทำให้เขาพูดเรื่องย้ายขึ้นมา เขาก็นึกว่า ผบ.คเชนทร์จะโกรธจนอยากจะย้ายเขาไปที่อื่นแล้ว แต่นี่...ท่านกลับแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกจากกันได้และให้เขาทำงานที่นี่ต่อตามเดิม ขนาดเขาทำไม่ดีกับลูกสาวของท่านแต่ท่านก็ยังให้โอกาสเขา รับฟังเขา ถ้าเจ้านายจะดีขนาดนี้เขายอมทำงานถวายหัวให้เลย

“ขอบคุณท่านมากๆ ครับที่ให้โอกาสผม ใจจริงผมเองก็ไม่อยากย้ายไปไหนแต่ผมรับปากนะครับว่าจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ผมจะไม่ทำให้น้องเพลงต้องเดือดร้อนอีกครับ”

“แค่หัวหน้าไม่เข้าใกล้เขาเขาก็ไม่เดือดร้อนแล้วล่ะ เอาล่ะ หัวหน้าไปจัดการเรื่องของตัวเองเถอะไปผมเองก็มีงานต้องทำต่อเหมือนกัน” ผบ.คเชนทร์เหลือบมองมาที่โทรศัพท์มือถือเมื่อมีสัญญาณสายเรียกเข้า หัวหน้าดนัยเห็นว่า ผบ.คเชนทร์มีงานที่ต้องทำต่อก็ไม่กล้าอยู่รบกวนอีกจึงลุกขึ้นยืนตรงแล้วยกมือวันทยาหัตถ์ทำความเคารพด้วยความซึ้งใจและดีใจที่ได้มาร่วมงานกับเจ้านายที่ดีแบบนี้ แต่ในจังหวะที่เขาจะหมุนกายเดินออกไปจากห้องทำงาน ผบ.คเชนทร์ก็ได้พูดกับเขาอีกว่า

“จะตัดสินใจทำอะไรก็ให้ใช้สติให้ดีนะหัวหน้า ที่สำคัญ...ควรนึกถึงลูกให้มากๆ ลูกยังเล็กยังไม่รู้เรื่องอะไรด้วย ถ้าไม่ได้รักแม่ก็ขอให้รักลูกของตัวเองบ้าง”

“...ครับ” หัวหน้าดนัยรับคำก่อนจะเดินออกมา เขารู้ดีว่าที่ ผบ.คเชนทร์บอกแบบนี้ท่านหมายถึงอะไร ท่านคงไม่อยากให้เขาเลิกกับมิราเพื่อลูก หรือถ้าเขาจะไม่อยู่กับมิราจริงๆ เขาก็ควรจะให้เรื่องทุกอย่างจบแบบมีผลกระทบต่อสภาพจิตใจของลูกให้น้อยที่สุด มันถึงเวลาที่เขาต้องคิดถึงเรื่องนี้ให้มากๆ เสียที

ผบ.คเชนทร์ได้แต่ส่ายหน้าให้เมื่อมองตามหัวหน้าดนัยจนเขาออกไปจากห้องทำงาน จะว่าเห็นใจก็ไม่ใช่เสียทีเดียวเพราะความเห็นแก่ตัวของหัวหน้าดนัยมันทำให้ใครอีกหลายๆ คนเดือดร้อนไปด้วย เห็นทีเขาเองก็คงต้องไปสั่งสอนเรื่องเหล่านี้กับลูกๆ ของตัวเองบ้างแล้วเหมือนกัน ตอนนี้ข้ามโขงกับเพลงรักก็โตเป็นหนุ่นพอจะมีครอบครัววได้แล้ว แต่ว่า...พอคิดมาถึงตรงนี้ ผบ.คเชนทร์ก็ต้องขมวดคิ้วมุ่นแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อลูกชายคนโตของตนไม่เห็นมีทีท่าว่าจะมีแฟนกับใครเขาสักที ว่างจากงานก็เข้าวัดเข้าวา บ้างก็ไปเล่นดนตรีกับน้องสาว นอกจากแม่ ยายและน้องสาวชีวิตนี้ข้ามโขงก็ไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนอีก เขาเคยหวังจะให้ข้ามโขงจีบแก้วเจ้าจอมแต่ก็เหมือนจะเป็นการส่งเสริมลูกให้ไปเจอกับปิศาจร้ายเมื่อแก้วเจ้าจอมแผลงฤทธิ์ใส่จนข้ามโขงเผ่นหนีไม่เป็นท่าและสาบานว่าจะไม่มีทางเอาปิศาจร้ายอย่างแก้วเจ้าจอมมาทำเมียเด็ดขาด สุดท้ายทั้งสองคนก็เป็นได้แค่เพื่อนที่ดีต่อกันเท่านั้น เขาพยายามจะแนะนำลูกสาว หลานสาวของเพื่อนฝูงให้ข้ามโขงได้รู้จักอีกหลายคนแต่พ่อลูกชายคนนี้ก็หนีเข้าวัดตลอด ปานมณฑาเองก็พยายามช่วยเขาหาแฟนให้ลูก จะให้ไปรู้จักกับลูกสาวของท่านผู้ว่าฯ ข้ามโขงก็ไม่เอาด้วยหรือชาตินี้ข้ามโขงจะไม่มีเนื้อคู่กันนะ ถ้าข้ามโขงไม่มีเนื้อคู่เขาก็ไม่ได้เป็นคุณปู่เหมือนคนอื่นๆ สิ จะหวังกับเพลงรักงั้นหรอ เหอะ! รายนี้ยิ่งไม่ได้เรื่องเข้าไปใหญ่ เขาอุตส่าห์แบ่งยีนความหน้าตาดีไปให้จนเป็นพ่อหนุ่มรูปหล่อและหล่อมากจนสาวๆ คลั่งกันทั้งบ้านทั้งเมือง หล่อจนมันต้องพกหน้าไปปิดหน้าตาของตัวเองเอาไว้เพื่ออำพลางความหล่อ แต่ก็อย่างว่า มันเกิดมาหล่อก็จริงแต่ก็ไม่รู้จักใช้ความหล่อของตัวเองให้เป็นประโยชน์ จะจีบสาวแต่ละคนก็ดันพกความป่วงที่ได้จากแม่ไปด้วย มีอย่างที่ไหนเล่นพาสาวๆ ทุกคนไปเจอกับลุงงู จะชวนสาวออกเดทก็ดันพกงูเห่าคล้องคอไปด้วย มันบ้ามั้ยล่ะ แล้วแบบนี้ผู้หญิงที่ไหนจะไปทนคบกับมันได้ แค่เห็นงูเห่าที่มันคล้องคอเอาไว้ผู้หญิงก็กรี๊ดลั่นแล้ว ทั้งบ้านเนี่ยก็คงจะเห็นมีแต่เพลงพิณเท่านั้นที่มีแววว่าจะได้ออกเรือน ส่วนพี่ชายทั้งสองคนคงได้กอดคอกันขึ้นคานไปยันแก่แน่ๆ

ตื๊ดดดด

เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นมาอีกทำให้ ผบ.คเชนทร์หยุดคิดเรื่องลูกๆ ไปชั่วคราวเมื่อเห็นสายปริศนาโทรเข้ามาหาเขาอีก จากตอนแรกที่ว่าจะไม่รับสายแล้วแต่เขายังไม่ยอมรับสายอีกมันคงได้โทรมาหาเขาทั้งวันแน่ๆ

“ว่ายังไง” เขายอมรับสายแล้วถามกลับไปเสียงห้วน ก่อนที่ปลายสายจะหัวเราะออกมาเบาๆ ฟังดูเย้ยหยัยอยู่ในที

(“นึกว่าจะไม่ยอมรับสายซะแล้วสิ รู้มั้ยว่าวันนี้ผมต่อสายเข้ามาหาท่านกี่สายแล้ว”)

“แล้วมีธุระอะไร เรื่องด่วนนักหรอคนที่ตายไปเป็นผีแล้วถึงได้ติดต่อมาหาคนเป็น”

(“ได้ข่าวว่าตอนนี้มีซีลทีมใหม่เข้ามาแฝงตัวอยู่ในนครพนมได้ซักระยะแล้ว ฝีมือดีเอาเรื่อง ผมชักอยากจะทดสอบฝีมือของพวกมันแล้วสิ”)

“พวกเขาไม่ได้มีเวลาว่างไปทำเรื่องไร้สาระกับมึงหรอกนะกายยันต์!”

(“จุ๊ๆๆ ใส่เย็นๆ สิครับ...ครู”)

“กูไม่มีลูกศิษย์เลวๆ อย่างมึง!!!” แล้วเสียงปลายสายก็หัวเราะออกมาอีกอย่างชอบใจที่สามารถกระตุกหนวดเสือได้

(“ท่านจะไม่นับผมเป็นศิษย์แล้วมันก็เรื่องของท่าน แต่ไอ้เรนเจอร์หัวหน้าทีมซีลในตอนนี้มันก็ยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกศิษย์ของผมอยู่รวมทั้งไอ้คู่แฝดของมันนั่นด้วย อยู่สัตหีบกับลงภาคใต้เหมือนเดิมก็ดีอยู่แล้วอยากแส่มาหาเรื่องทางอีสาน”)

“มึงกลัวศิษย์จะไปล้างครูล่ะสิ มึงเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าไอ้แฝดคู่นี้ฝีมือมันดีไม่ได้น้อยไปกว่ามึง ไอ้แฝดคู่นี้มันด้อยกว่ามึงก็แค่เรื่องที่เกิดทีหลังมึงเท่านั้น ส่วนเรื่องฝีมือ...ศิษย์เก่งกว่าครูมีออกเยอะแยะ ที่โทรมาหากูเนี่ยมึงกำลังกลัวไอ้แฝดคู่นี้อยู่สิท่า”

(“...มันอยู่นครพนมได้ไม่นานหรอก”)

“มึงจะทำอะไร”

(“ผมจะเปิดโปงมัน ถ้าเครือข่ายของผมรู้ว่าทีมซีลที่แฝงตัวอยู่ในนครพนมแล้วก็ภาคอีสานมีใครบ้างรับรองเลยว่ามีคนอยากตามเก็บพวกมันเพียบ เกมนี้คนที่เป็นฝ่ายล่าคือผมไม่ใช่ท่าน อ้อ! ได้ข่าวว่าลูกชายสุดรักสุดหวงของท่านก็อยู่ในทีมนี้ด้วยนี่...อยากรู้จังว่าจะเก่งได้พ่อมั้ย ฮ่าๆๆๆ”)

“มึง...ไอ้เวรเอ้ย!!!” เมื่ออีกฝ่ายตัดสายทิ้งก่อน ผบ.คเชนทร์ก็สบถออกมาอย่างเจ็บใจ ร้อยวันพันปีมันไม่เคยติดต่อมาแล้วนี่อะไร ทำไมอยู่ๆ มันก็ติดต่อกลับมาหาเขา มันต้องการจะทำอะไรกันแน่ ถ้ามันจะทำอย่างที่พูดจริงๆ งั้นมันก็คงจะหมายหัวทีมอัลฟาเอาไว้แล้ว

“มึงรู้จักทีมอัลฟาน้อยไปกายยันต์ คนทรยศอย่างมึงไม่มีวันเอาชนะทีมอัลฟาแล้วก็ไอ้แฝดหลานกูได้หรอก”

แม้ว่าเรื่องจะเกิดขึ้นหลายวันแล้วแต่พุดตาลก็ยังห่วงความรู้สึกของหลานสาวอยู่ ไหนๆ ช่วงนี้ก็เป็นช่วงวันหยุดของเพลงรักจนได้กลับบ้านแล้วพุดตาลจึงได้ชวนลูกๆ หลานๆ ไปทำบุญที่วัดพระธาตุพนมด้วยกัน ความสุขของคนเป็นยายก็อยู่ที่ตรงนี้แหละ ตรงที่มีลูกๆ หลานๆ อยู่ข้างกายอย่างพร้อมหน้า

“ลูกสาวแม่สวยจังเลย” เสียงปานมณฑาชื่นชมลูกสาวของตัวเองที่วันนี้แต่งกายได้สวยมาก เพลงพิณนุ่งผ้าซิ่นแพรวาผืนสวยสีแดงแล้วใส่เสื้อลูกไม้สีขาว เกล้าผมมวยสูงซึ่งก่อนหน้านี้คุณยายพุดตาลได้ทำมาลัยดอกมะลิเล็กๆ มาติดที่มวยผมให้หลานสาวด้วย ความสวยหวานของลูกสาวถูกอกถูกใจปานมณฑานักเพราะคนเป็นแม่ก็รักสวยรักงานอยู่แล้วจึงอยากให้ลูกสาวของตนดูสวยและดูดีที่สุด

“แม่อุตส่าห์ทะนุถนอมความสวยของน้องเพลงมาทั้งชีวิต ถ้ามีใครมาทำลูกสาวแม่หมดสวยแม่ไม่ยอมหรอกนะ” วันก่อนเธอก็เพิ่งต่อว่าหัวหน้าดนัยไปเรื่องที่เขาบังอาจมาหลอกจีบเพลงพิณจนเพลงพิณเกือบโดนทำร้าย ถ้าคราวหน้าเธอเห็นหัวหน้าดนัยพยายามเข้าใกล้ลูกสาวเธออีกเธอจะเล่นงานให้หนักเลย แล้วเรื่องที่ผู้กองกวินทร์ช่วยเพลงพิณเอาไว้ได้ก็ทำให้ตอนนี้ผู้กองกวินทร์ได้คะแนนจากเธอไปมากโขเลยล่ะ

“น้อยๆ หน่อยแม่ป่าน เรื่องมันก็จบไปแล้วก็ให้แล้วๆ กันไปเถอะ น้องเพลงเองก็ไม่ได้คิดมากอะไรแล้ว”

“ก็ป่านยังใจหายอยู่นี่คะคุณแม่ ลูกงูน้อยของป่านเกือบเป็นอันตรายนะ จริงมั้ยลูก มานี่มา โอ๋ๆๆ” ว่าแล้วก็ดึงเอาลูกสาวไปกอดโอ๋ ทั้งกอด ทั้งหอมแก้มอย่างแสนรักให้เพลงพิณได้กอดอ้อนผู้เป็นแม่ด้วย ส่วนพุดตาลก็ได้แต่ส่ายหน้ามองคุณแม่จอมป่วงโอ๋ลูกก่อนที่เสียงหนุ่มๆ ของบ้านจะดังมาจากชั้นบน เพลงรักนั้นแต่งกายด้วยชุดสุดหล่อทันสมัยที่ผู้เป็นแม่เตรียมเอาไว้ให้จนดูคล้ายกับคุณชายจากเมืองกรุงในขณะที่ข้ามโขงนั้นสวมกางเกงขายาวมอซอกับเสื้อยืดแขนยาวสีน้ำเงินสกรีนโลโก้ยี่ห้อปุ๋ยทางการเกษตร มีผ้าขาวม้าเก่าๆ คล้องคอมาด้วย สองพี่น้องเดินกอดคอกันลงมาจากบ้าน พูดคุยหัวเราะกันตามประสาหนุ่มๆ จนปานมณฑาต้องหันควับไปมองอย่างเอาเรื่อง

“ข้ามโขง ทำไมแต่งตัวแบบนี้ล่ะลูก” คนเป็นแม่ว่าเสียงดุทันที ไม่เพียงแต่ลูกสาวเท่านั้นที่ปานมณฑาห่วงเรื่องความสวยความงาม แม้แต่ลูกชายปานมณฑาก็ยังเจ้ากี้เจ้าการจะให้ลูกชายทั้งสองแต่งตัวให้หล่อดูดีอยู่เสมอและเธอก็มักจะซื้อหาเสื้อผ้า เครื่องใช้ดีๆ มาให้ลูกๆ ด้วย อย่างวันนี้จะไปวัดเธอก็เตรียมชุดเอาไว้ให้ลูกชายทั้งสอง จะให้ลูกๆ แต่งหล่อกันให้สุดๆ แล้วทำไมข้ามโขงถึงไม่ยอมใส่ชุดที่เธอเตรียมให้ ดูสิ แต่งตัวอย่างกับคนจะไปตัดอ้อยเลย

“พอดีพี่ซีลกับพี่เรนเจอร์โทรมาบอกว่ามีงานด่วนน่ะครับคุณแม่ผมก็เลยจะต้องไปทำงาน ผมคงไปทำบุญด้วยไม่ได้นะครับ” ว่าแล้วข้ามโขงก็เดินเข้าไปกอดอ้อนคุณยายอย่างรู้สึกผิดที่เบี้ยวนัด แต่ก็นับว่าดีที่คุณยายเข้าใจ

“ถ้ามีงานงั้นก็ไปทำงานเถอะลูกเดี๋ยวยายจะทำบุญแทนข้ามโขงเอง ไว้เสร็จงานแล้วค่อยรีบกลับมาหายายนะลูกนะ”

“ค้าบบบ” หมอหนุ่มยิ้มแฉ่งอย่างเด็กชายตัวเล็กๆ คุณยายก็ยิ่งเอ็นดู ทั้งเอ็นดูในความเป็นเด็กดีน่ารักและเอ็นดูสงสารหลานชายผู้อาภัพ พ่อแท้ๆ ของข้ามโขงคือลูกชายคนโตของพุดตาลดังนั้นพุดตาลจึงมีศักดิ์เป็นย่าแท้ๆ ของข้ามโขง แต่ก็อย่างว่า...ด้วยโชคชะตาทำให้ชีวิตหลานชายคนนี้ต้องพลิกผัน แต่ไม่ว่าจะเป็นคุณย่าหรือคุณยายพุดตาลก็รักหลานคนนี้สุดหัวใจ นับวันยิ่งโตข้ามโขงก็ยิ่งเหมือนพ่อผู้ให้กำเนิด ได้มองหน้าหลานชายทีไรก็อดนึกถึงลูกชายไม่ได้

“งั้นผู้หมวดเพลงรักคงต้องฉายเดี่ยวเป็นบอดี้การ์ดให้ยายกับแม่แล้วน้องแล้วล่ะ”

“ครับผม!!!” เพลงรักรีบยืดตัวตรงแล้ววันทยาหัตถ์ให้คุณยายอย่างทะเล้นก่อนจะรีบเข้าไปกอดอ้อนคุณยายอีกคน จะมีก็เพียงแค่ปานมณฑาเท่านั้นที่ยังขัดใจกับข้ามโขงอยู่ เธอเข้าใจเรื่องการทำงานของลูกดี ลูกชายคนนี้ทำงานไม่ค่อยเป็นเวลาแล้วก็เป็นงานแปลกๆ ไม่เหมือนชาวบ้านเขา เบื้องหน้าข้ามโขงเป็นหมอหนุ่มใจดีประจำสถานีเรือที่สาวๆ แอบหลงแต่เบื้องหลังเขากลับมีภารกิจลับๆ ที่แทบจะไม่มีใครรู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่ว่า...

“จะไปทำงานแม่ก็ไม่ว่าหรอกนะลูก แต่ทำไมต้องแต่งตัวแบบนี้ด้วย” ปานมณฑาสำรวจดูเสื้อผ้าของลูก เธอขนเอาแบรนด์เนมมาให้ตั้งมากมายตั้งแต่รองเท้า เสื้อ กางเกงไปยันกระเป๋าและเครื่องประดับ แต่เจ้าลูกชายคนนี้กลับเอาแต่แต่งตัวแบบนี้อยู่ได้

“มันจะได้กลมกลืนกับชาวบ้านทั่วไปน่ะครับคุณแม่ เวลาออกไปข้างนอกต้องแต่งตัวอย่าให้ใครรู้ว่าเป็นทหาร”

“ก็เลยแต่งตัวรับบทคนตัดอ้อยว่างั้น ถ้าไม่อยากให้คนรู้ว่าเป็นทหารงั้นก็รับบทอื่นสิ บทคุณชาย บทนักธุรกิจ บทหนุ่มหล่อนายแบบอะไรประมาณนี้ เนี่ยๆๆ แต่งแบบน้องเพลงรักเนี่ยลูก” คนเป็นแม่ก็ยังไม่ยอมเพราะอยากให้ลูกชายของตัวเองดูหล่อและดูดีที่สุด “ปะๆๆ เดี๋ยวแม่พาไปแต่งตัวใหม่”

พุดตาลกับสองแฝดแอบหัวเราะกันทันทีเมื่อเห็นข้ามโขงถูกผู้เป็นแม่ลากไปแต่งตัวใหม่ อย่าว่าแต่คนเป็นลูกเลย แม้แต่ ผบ.คเชนทร์ก็ยังถูกบังคับให้ทาครีมบำรุงผิวทุกวัน เรื่องความสวยความงามนั้นปานมณฑาจะใส่ใจเป็นพิเศษ เรื่องแบบนี้ทุกคนชินกันแล้วรวมถึงเพลงรักกับเพลงพิณด้วย ยิ่งตอนเด็กๆ นี่พวกตนถูกแม่จับแต่งตัวได้โดดเด่นจนชาวบ้านรู้กันดี เห็นแค่เสื้อผ้าก็รู้แล้วว่าเป็นลูกบ้านไหน

ข้ามโขงดูการแต่งตัวของตัวเองแล้วก็อดขำไม่ได้ขณะปั่นจักรยานไปที่ร้านกาแฟแถวๆ ลานพญาศรีสัตตนาคราชเพราะนัดกับผู้กองกองกรินทร์และผู้กองกวินทร์เอาไว้ ตอนนี้เขาไม่ต่างอะไรกับนายแบบเลย ทั้งกางเกง เสื้อและรองเท้ารวมถึงหมวกแก๊ปด้วย เขาจะไปแอบซุ่มคนร้ายแต่แม่ก็จับเขาแต่งตัวเสียอย่างกับเขาจะไปเดินแบบ เขาไม่อยากขัดใจแม่ก็เลยยอมแต่งตัวแบบที่แม่ต้องการ นี่ถ้าพี่แฝดเห็นคงได้ล้อเขาไม่หยุดแน่ๆ

ร้านกาแฟที่ข้ามโขงมาเป็นอาคารไม้สองชั้นอยู่ริมแม่น้ำโขง ทางเข้าร้านอยู่ชั้นบนยื่นออกไปทางแม่น้ำและมีบันไดเดินลงไปนั่งเล่นที่ชั้นล่างเพื่อให้ได้ชื่นชมแม่น้ำอย่างใกล้ชิดมากขึ้น พอสั่งกาแฟเย็นได้แล้วข้ามโขงก็เข้ามานั่งรอผู้กองสองแฝดอยู่ที่ระเบียงร้านในส่วนของชั้นบน ตอนนี้ภายในร้านกาแฟมีผู้คนมายังไม่มากเนื่องจากยังเช้าอยู่ บรรยากาศของแม่น้ำโขงตอนนี้กำลังดีเลย แดดอ่อนๆ ลมเย็นๆ เห็นแล้วก็เย็นตาสบายใจ จะว่าไปแต่งตัวแบบนี้มานั่งร้านกาแฟก็ถือว่าโอเคอยู่นะ ดูกลมกลืนเป็นนักท่องเที่ยว ถ้าให้ใส่ชุดตัดอ้อยแต่มานั่งจิบกาแฟชิวๆ มันก็ยังไงๆ อยู่

“คุณลูกค้ารับขนมเพิ่งมั้ยคะ” พนักงานสาวเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีเอียงอาย เห็นว่าเป็นลูกค้าหนุ่มรูปหล่อก็เลยอยากจะพูดคุยด้วย แม้ว่าลูกค้ารายนี้จะตาดุมากแค่ไหนแต่รอยยิ้มของเขาก็ละมุนและอบอุ่นมาก

“ยังก่อนครับ เดี๋ยวผมก็จะไปแล้ว” พอได้ยินแบบนี้พนักงานสาวก็ทำหน้าจ๋อยเดินจากไปโดยมีข้ามโขงแอบมองตามพลางขยับหมวกแก๊ปอำพรางทรงผมเกรียนๆ เอาไว้ ด้วยมีอาชีพเป็นหมอและเป็นลูกชายของ ผบ.หน่วย นรข.ทำให้เขาเป็นที่สนใจของสาวๆ จำนวนไม่น้อย มีสาวๆ แห่มาขายขนมจีบให้ก็ตั้งเยอะจนเขาถูกผู้เป็นพ่อแซวอยู่บ่อยๆ แต่เขาก็ไม่เคยคิดเรื่องหัวใจกับใครเสียที เพื่อนสาวที่สนิทกันมากๆ ก็มีแต่แก้วเจ้าจอมเท่านั้น แต่คนนี้เขายกให้เป็นแค่เพื่อนก็พอ นิสัยโหดร้ายอย่างกับปิศาจแบบนั้นถ้าขืนเอามาเป็นแฟนเขาได้อายุสั้นแน่ๆ บังเอิญว่าเขายังไม่อยากจะถูกปิศาจฆ่าตายในเร็วๆ นี้เสียด้วยสิเพราะงั้นนอกจากเพื่อนสนิทอย่างแก้วเจ้าจอมเขาก็แทบไม่ได้อยู่ใกล้ผู้หญิงที่ไหนอีกเลย

“ไอ้พี่แฝดเมื่อไหร่มันจะมาน้า” เขาบ่นออกมาคนเดียวเบาๆ พลางชะเง้อมองไปทางหน้าร้านเพื่อหาพี่ชาย แต่เพราะมัวแต่มองหาพี่ชายจนไม่ทันระวังทำให้มือของเขาเผลอไปปัดโดนแก้วกาแฟเย็นของตัวเองเข้าจนกาแฟหกลงไปที่ส่วนชั้นล่างของร้าน

ซ่า!!! 

“เฮ้ย!!! อะไรเนี่ย” ข้ามโขงหัวใจกระตุบวูบขึ้นมาทันทีเมื่อมีเสียงใสๆ ของหญิงสาวดังมาจากชั้นล่างตรงตำแหน่งที่กาแฟของเขาหกพอดี จากที่อากาศเย็นๆ ตอนนี้หมอหนุ่มถึงกับเหงื่อซึมเมื่อเผลอทำให้คนอื่นเดือดร้อนโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก่อนที่เขาจะทันได้ลงไปขอโทษหญิงสาวที่ชั้นล่าง หญิงสาวเจ้าทุกข์ก็ได้วิ่งขึ้นมาที่ชั้นบนอย่างเอาเรื่องแล้ว

“ใครทำกาแฟหกลงไปเมื่อกี้นี้” หญิงสาวตัวเล็กๆ ขาวๆ เท้าสะเอวตะโกนถามอย่างเอาเรื่องจนพนักงานของร้านพากันทำหน้าไม่ถูก แม้แต่ข้ามโขงก็ด้วยเพราะตอนนี้สภาพของหญิงสาวคือตัวของเธอเปียกกาแฟตั้งแต่ศีรษะมาจนถึงเสื้อผ้า เสื้อสีขาวของเธอชุ่มไปด้วยกาแฟและเลอะไปด้วยกาแฟหลายจุดใหญ่ๆ

“ซวยแล้ว” เห็นสภาพของหญิงสาวตรงหน้าข้ามโขงก็ยิ่งใจไม่ดี จนเมื่ออีกฝ่ายยกมือขึ้นลูบหน้าปาดคราบกาแฟออกหมอหนุ่มก็ต้องร้อง เฮ้ย! ออกมาเมื่อจำได้ว่าหญิงสาวเจ้าทุกข์คือใคร

“เฮ้ย! น้องชมพู่”

“ฮะ!!!” คนที่กำลังเช็ดกาแฟออกจากหน้าอยู่จ้องข้ามโขงใหม่อีกครั้ง จนเมื่อเห็นเขาถอดหมวกแก๊ปออกนั่นแหละเพชรน้ำผึ้งก็กระโดดโหยงถอยออกห่างจากเขาทันทีพลางชี้นิ้วใส่

“หมอ!!! หมอเป็นคนฮาดกาแฟใส่ข่อยตี้” (หมอ!!! หมอเป็นคนราดกาแฟใส่ฉันหรอ) เพชรน้ำผึ้งหัวใจไหววูบเมื่อได้เจอกับข้ามโขงอีกครั้งอย่างคาดไม่ถึง พ่อของเธอให้เธอมาเรียนพิเศษด้านภาษาเพิ่มที่ฝั่งไทย เธอไม่คิดเลยว่าในวันแรกของการมาเรียนเธอจะได้เจอกับข้ามโขงอีกครั้ง

“ป้าดดิโธ่!!! ห่าก่อนตอนพ้อกันหมอกะมาลักถ่ายรูปข่อยในห้องน้ำ มาบาดนี้หมอยังจะมาเทน้ำฮาดหัวข่อยอีกบ้อ เบิ่งทรงหมอคือสิซังข่อยคักแท้เนาะพ้อกันจักเทือๆ กะหาแต่เรื่องข่อยตลอดเลย” (ป้าดดิโธ่!!! คราวก่อนตอนเจอกันหมอก็มาแอบถ่ายรูปฉันในห้องน้ำ มาคราวนี้หมอก็ยังจะมาเทน้ำราดหัวฉันอีกหรอ ดูท่าหมอคงจะเกลียดฉันมากนะเจอกันกี่ทีๆ ก็หาเรื่องฉันตลอดเลย)

“สิบ้าตี้” (จะบ้าหรอ) ข้ามโขงถึงกับแหวใส่ที่ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรม “ลักถ่ายรูปในห้องน้ำอีหยังเว้าให้มันดีๆ เด้อ โตกะฮู้แล้วบ่แม่นตี้ว่าอ้ายบ่ได้เป็นคนลักถ่ายรูปโต” (แอบถ่ายรูปในห้องน้ำอะไรพูดให้มันดีๆ นะ เราก็รู้แล้วไม่ใช่หรอว่าพี่ไม่ได้เป็นคนแอบถ่ายรูปเรา)

“บ่ฮู้ล่ะ แล้วบาดทีนี้เด้หมอมาฮาดน้ำใส่หัวข่อยเฮ็ดหยัง เบิ่งสภาพข่อยดู๋ แล้วทีนี้ข่อยสิไปเรียนหนังสือได้จั่งใด๋” (ไม่รู้ล่ะ แล้วคราวนี้ล่ะหมอมาราดน้ำใส่หัวฉันทำไม ดูสภาพฉันสิ แล้วทีนี้ฉันจะไปเรียนหนังสือได้ยังไง) เพชรน้ำผึ้งเท้าสะเอวแล้วต่อว่าอย่างเอาเรื่อง ตอนนี้เธอไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำเลย นี่ดีนะที่หนังสือเรียนไม่ได้เปียกไปด้วย

ข้ามโขงมองสภาพของอีกฝ่ายตามก็อดขำไม่ได้ ผมยาวๆ ที่เกล้าเป็นมวยปักปิ่นพญานาคมาเปียกลู่ไม่เป็นท่า เม็ดไข่มุกในกาแฟยังแปะอยู่ตามเส้นผมของเธออยู่เลย หน้าตาก็เลอะไปด้วยกาแฟยิ่งใส่เสื้อสีขาวยิ่งเห็นรอยเลอะชัดเหมือนลูกหมาตกน้ำอย่างไรก็ไม่รู้ ทั้งน่าสงสาร น่าเอ็นดูและน่าขำในเวลาเดียวกัน

“หัวอีกหยังหมอ อยากตายบ้อ!!!” (หัวเราะอะไรหมอ อยากตายหรอ) เพชรน้ำผึ้งทำท่าจะเข้ามาเอาเรื่องเมื่อเห็นอีกฝ่ายแอบหัวเราะตนอยู่ข้ามโขงก็เลยต้องรีบถอยทั้งยังขำเธออยู่ก่อนจะหันไปมองรอบๆ ตัวอีกครั้งเพื่อดูว่าคราวนี้เพชรน้ำผึ้งมีใครตามมาด้วยอีกรึเปล่า เขารู้สึกอยากจะเจอพ่อของเธออีก แต่ว่า...เมื่อกี้นี้เธอบอกว่ามีเรียน ถ้ามีเรียนงั้นก็แปลว่าพ่อไม่น่าจะมาด้วย

“น้องชมพู่มาผู้เดียวบ้อ” (น้องชมพู่มาคนเดียวหรอ)

“ชมพู่บ้านหมอตี้ กะยังเคยบอกแล้วว่าข่อยชื่อเพชรน้ำผึ้ง” (ชมพู่บ้านหมอหรอ ก็เคยบอกแล้วไงว่าฉันชื่อเพชรน้ำผึ้ง)

“ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งนั่นเด้บ่เคยกินบ้อ ให้อ้ายซื้อให้กินบ่” (ชมพู่พันธุ์เพชรน้ำผึ้งไงไม่เคยกินหรอ ให้พี่ซื้อให้กินมั้ย)

“บ่” เพชรน้ำผึ้งเริ่มหงุดหงิดและไม่สบายเนื้อสบายตัวเมื่อตัวของเธอเหนียวเหนอะหนะไปหมด จะให้ไปเรียนในสภาพแบบนี้ก็คงไม่ได้เธอคงต้องหาที่ล้างตัวก่อนแล้วล่ะ

“พี่ๆ ห้องน้ำที่ร้านอาบน้ำได้มั้ย”

“อ้าว พูดภาษาไทยภาคกลางได้ก็ไม่บอก” ข้ามโขงร้องขึ้นเมื่อได้ยินเพชรน้ำผึ้งหันไปร้องถามกับพนักงานของร้านกาแฟ ซึ่งหญิงสาวก็อดหันมาแยกเขี้ยวใส่เขาไม่ได้ที่เขามาพูดแทรกซ้ำยังเป็นคนทำตัวเธอเลอะอีก

“ห้องน้ำที่ร้านเสียมาได้สองวันแล้วค่ะตอนนี้กำลังรอช่างมาซ่อมอยู่” ฝ่ายพนักงานของร้านก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ตอบ เพชรน้ำผึ้งได้ยินแบบนี้ก็ยิ่งทั้งเซ็งทั้งหงุดหงิด

“งั้นไปอาบน้ำที่บ้านของพี่มั้ย บ้านของพี่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่มาก ปั่นจักรยานไปแป๊บเดียวก็ถึง” เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นคนทำให้เพชรน้ำผึ้งเป็นแบบนี้ข้ามโขงจึงคิดว่าเขาควรจะรับผิดชอบในสิ่งที่เกิดขึ้น “ไปอาบน้ำที่บ้านพี่ละกัน เดี๋ยวพี่จะเอาเสื้อผ้าของน้องสาวพี่มาให้เราเปลี่ยนด้วย เรากับน้องสาวของพี่รูปร่างใกล้เคียงกันน่าจะใส่เสื้อผ้าชุดเดียวกันได้”

เพชรน้ำผึ้งหันมามองข้ามโขงอย่างช่างใจ ถ้าเป็นผู้ชายคนอื่นมาพูดชวนแบบนี้เธอคงไม่เชื่อใจหรอก แต่นี่...เพชรน้ำผึ้งนึกถึงคำพูดของผู้เป็นพ่อ พ่อของเธอเคยบอกว่าหมอคนนี้เป็นคนที่นิสัยดีมากๆ เชื่อใจและไว้ใจได้ ถ้าเธอเดือดร้อนอะไรก็ให้มาขอความช่วยเหลือจากเขา พ่อบอกว่าเขาเป็นผู้ชายที่ไม่มีพิษมีภัยกับใครและไม่ต้องกลัวเขา เพชรน้ำผึ้งเชื่อในสิ่งที่ผู้เป็นพ่อบอกทุกอย่างดังนั้นเธอจึงเชื่อด้วยว่าข้ามโขงไม่มีพิษภัยจริงๆ และเขาคงไม่คิดร้ายกับเธอแน่ๆ อีกอย่างเธอก็ไม่มีทางเลือกเสียด้วยสิ เดี๋ยวก็ต้องรีบไปเรียนแล้ว

“ไม่ได้จะหลอกเด็กอย่างฉันไปทำมิดีมิร้ายใช่มั้ยหมอ” คราวนี้เพชรน้ำผึ้งพูดด้วยภาษาไทยภาคกลางอย่างชัดถ้อยชัดคำแล้วหลิ่วตามองข้ามโขงอย่างจับผิด รู้แหละว่าเขาคงหวังดีมากกว่าหวังร้ายแต่ก็ขอรักษาฟอร์มไว้ก่อน

“ไม่หลอกหรอกแค่เห็นหน้าก็ไม่มีอารมณ์แล้ว ปะ! ถ้าจะไปก็ตามมา ไม่งั้นก็ไปเรียนแบบที่มีไข่มุกติดหัวอยู่นั่นแหละ” เพชรน้ำผึ้งแทบจะกรี๊ดออกมาลั่นที่ได้ยินเขาพูดแบบนี้ นี่ถ้าไม่เกรงใจก็อยากจะกระโดดไปถีบยอดหน้าให้ด้วย ทำเธอตัวเลอะขนาดนี้แม้แต่คำขอโทษก็ไม่มีออกจากปาก เนี่ยนะคนดีที่พ่อของเธอชื่นชม

เพชรน้ำผึ้งยอมเดินตามข้ามโขงออกมาจากร้านกาแฟโดยถือกระเป๋าใส่หนังสือมาด้วย ข้ามโขงที่จูงจักรยานเข้ามาหาจึงชะเง้อมาดูหนังสือเรียนของเธอซึ่งเป็นหนังสือเรียนวิชาภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส ซ้ำยังเป็นหนังสือเรียนหลักสูตรขั้นสูง

ด้วยคาดว่าเพชรน้ำผึ้งน่าจะมีพื้นฐานทางด้านภาษาดีอยู่แล้ว

“เรียนพิเศษหรอ” ดูจากหน้าตาและเดาๆ อายุคาดว่าน่าจะยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่แต่ว่า...เรียนที่ไหน ฝั่งไทยหรือฝั่งลาว “ให้พี่สอนให้มั้ย ภาษาอังกฤษกับภาษาฝรั่งเศสนี่ของถนัดพี่เลย เดี๋ยวสอนให้ฟรีจะได้ไม่ต้องไปเสียค่าคอร์สเรียนแพงๆ”

“พอดีบ้านรวย”

“อ้อ” ก็ดูท่าจะรวยจริง ดูจากหนังสือเรียนนี่เป็นคอร์สเรียนภาษาเป็นของสถาบันสอนภาษาที่ดังและมีค่าเรียนที่แพงมาก โทรศัพท์มือถือที่ใช้ก็รุ่นใหม่ล่าสุด ปิ่นปักผมก็เป็นทอง ผ้าซิ่นที่นุ่งก็...หืม...นี่มันผ้าซิ่นแบรนด์ของครอบครัวเขานี่ ผ้าไหมแบรนด์พุดตาลมณฑาแล้วก็เป็นไหมเกรดดีที่สุดของร้านด้วย นี่เธอเป็นลูกค้าของแบรนด์ผ้าไหมเขาด้วยหรอเนี่ย แบบนี้ถือว่ารสนิยมดี คงเป็นลูกเศรษฐีจากฝั่งลาวล่ะสิท่า

“อ่ะ ขึ้นมาเดี๋ยวจะพาไปอาบน้ำ” ข้ามโขงทำท่าผายมือไปที่เบาะนั่งด้านหลังจักรยาน ปกติเพลงรักชอบนั่งซ้อนท้ายจักรยานของเขาแล้วพวกเขาก็ปั่นจักรยานเล่นกันตามประสาพี่น้อง แต่เดี๋ยววันนี้จะยอมให้เพชรน้ำผึ้งมานั่งซ้อนท้ายเขาแทนเพลงรักแล้วกัน “อ้อเดี๋ยว” เขาร้องขึ้นอีกเมื่อเพิ่งจะนึกอะไรขึ้นได้ เพชรน้ำผึ้งที่กำลังจะขึ้นซ้อนท้ายเขาก็เลยชะงักตาม

“พี่ขอโทษนะที่ทำกาแฟหกใส่เรา พี่ไม่ได้ตั้งใจมันเป็นอุบัติเหตุน่ะ พี่มัวแต่มองหาพี่ชายอยู่ก็เลยไม่ทันระวังเผลอไปปัดโดนแก้วกาแฟเข้า” เขาบอกอย่างจริงใจ คำขอโทษของเขาทำให้เพชรน้ำผึ้งรู้สึกดีขึ้นมามากทีเดียว มันคงเป็นอุบัติเหตุจริงๆ นั่นแหละ

“คนอีหยัง ซกลกซนลนคัก” (คนอะไร ซุ่มซ่ามจริงๆ)

“อ้าว” ข้ามโขงอยากจะต่อว่าต่อแต่เพชรน้ำผึ้งก็กระโดดขึ้นมานั่งซ้อนท้ายจักรยานของเขาแล้ว และยังยื่นกระเป๋าหนังสือมาให้เขาถือให้อีก สีหน้าของสาวน้อยดูบูดบึ้งและงอง้ำอย่างสุดๆ ท่าทางก็แก่นแก้วเสียเหลือเกิน

ข้ามโขงรับเอากระเป๋าหนังสือของเพชรน้ำผึ้งมาคล้องเอาไว้กับไหล่ของตัวเองก่อนจะเริ่มปั่นจักรยานกลับบ้าน ไว้ค่อยนัดผู้กองสองแฝดให้ไปเจอที่บ้านของเขาแทนก็แล้วกัน ด้วยถนนจากลานพญาศรีสัตตนาคราชมีเส้นทางสำหรับปั่นจักรยานอยู่แล้วข้ามโขงจึงพาเพชรน้ำผึ้งปั่นจักรยานเลียบฝั่งแม่น้ำโขงไปเพราะเส้นทางปั่นจักรยานนี้จะผ่านหน้าบ้านของเขาพอดี ซึ่งเส้นทางจักรยานที่ว่านี้มีความยาวทั้งหมดกว่าเจ็ดสิบกิโลเมตรนับจากสะพานมิตรภาพไทยลาว (นครพนม - คำม่วน) ไปจนถึงวัดพระธาตุพนมจนได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเส้นทางจักรยานเลียบแม่น้ำโขงที่ยาวที่สุดในประเทศไทยและอุโมงค์นาคราชที่อยู่ด้านหลังของสถานีเรือก็เป็นส่วนหนึ่งของเส้นทางจักรยานที่ว่านี้ด้วย

 ด้วยยังเป็นตอนเช้าแดดไม่แรง ไหนจะมีลมเย็นพัดมาอีกจึงทำให้บรรยากาศดีไม่น้อย เพชรน้ำผึ้งนั่งเกร็งไปตลอดทางด้วยกลัวจะตก สองมือเล็กๆ เกาะอยู่กับเบาะนั่งเล็กๆ แต่ก็ดูไม่ถนัดเอาเสียเลย ยิ่งตอนขึ้นเนินลงเนินเธอก็แทบจะหล่นอยู่ตั้งหลายทีไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดที่ยอมมากับเขา

“ชมพู่ จับแอวอ้ายเอาไว้เดี๋ยวมันสิตก” (ชมพู่ จับเอวพี่เอาไว้เดี๋ยวมันจะตก) เมื่อเห็นว่าสาวน้อยข้างหลังดูจะเกร็งๆ ข้ามโขงก็หันมาบอก แต่อีกฝ่ายก็ยังทำเชิดหน้าหนี

“บ่อยากจับ แล่วข่อยกะบ่ได้ชื่อชมพู่นำ” (ไม่อยากจับ แล้วฉันก็ไม่ได้ชื่อชมพู่ด้วย)

“ซูนคีงส่ำนี่มันบ่เป็นหยังดอก บ่คลำย่อนดอกน่า” (โดนตัวกันแค่นี้มันไม่เป็นอะไรหรอก ไม่ผิดธรรมเนียมประเพณีหรอกน่า)

“กะยังว่าข่อยบ่อยากซูงคีงเจ้าแหมหมอเข้าใจบ่” (ก็ฉันไม่อยากโดนตัวหมอไงหมอเข้าใจมั้ย)

“เอ้า! คันซั่งกะตามใจ” (เอ้า! ถ้างั้นก็ตามใจ) ข้ามโขงยิ้มออกมาอย่างสบายอารมณ์ แต่ทว่าในจังหวะนั้นจู่ๆ ก็มีเด็กเล็กๆ ปั่นจักรยานแทรกเข้ามาในเส้นทางรถ ข้ามโขงกลัวว่าจะเผลอไปชนจักรยานของเด็กเข้าจึงได้หักหลบกระทันหันจนจักรยานส่ายไปมา

“เหวอๆๆ หมอ!!!” พอจักรยานส่ายไปมาเพชรน้ำผึ้งก็จะตกจักรยานเสียเดี๋ยวนั้น ด้วยความตกใจเธอจึงรีบยกแขกขึ้นไปกอดรอบเอวของข้ามโขงเอาไว้แน่นเพื่อเป็นหลักยึดแล้วหลับตาปี๋ คิดว่าจักรยานคงล้มแย่ๆ แต่ก็เปล่าเลยเมื่อข้ามโขงสามารถคุมจักรยานเอาไว้ได้อย่างง่ายดายและสามารถปั่นต่อได้อย่างไม่มีสะดุด ส่วนเด็กๆ ก็ปั่นจักรยานเล่นไปอีกทาง

สองแขนเล็กๆ ที่สอดเข้ามากอดรอบเอวทำให้ข้ามโขงหัวใจเต้นตึกตัก หมอหนุ่มลอบยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกบางอย่างก่อเกิดขึ้นมาในใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน นอกจากเพลงรักแล้วเพลงพิณก็ชอบซ้อนท้ายจักรยานเขาบ่อยๆ และเพลงพิณก็มักจะกอดเอวเขาเอาไว้แบบนี้เหมือนกันแต่ความรู้สึกมันช่างต่างกันเหลือเกิน กับเพลงพิณน่ะเธอคือน้องสาวของเขาไงเขาเลยไม่ได้รู้สึกอะไรแปลกๆ แบบนี้ แต่นี่...นี่ไม่ใช่น้องสาว...

เพชรน้ำผึ้งเองก็ไม่มีทางเลือก เธอไม่อยากตกจากจักรยานจึงต้องกอดรอบเอวของเขาเอาไว้ แก้มนวลๆ แดงระเรื่ออย่างไม่รู้ตัวเมื่อได้สัมผัสกายของบุรุษเพศอย่างแนบชิดแบบนี้ จากเท่าๆ ที่กอดอยู่มือของเธอดันไปวางแหมะอยู่ที่กล้ามเนื้อหน้าท้องของเขาอย่างพอเหมาะพอดี หูยยย ซิกแพคเป็นลอนๆ ล่ำอะไรแบบนี้กันเนี่ย หญิงสาวอดคิดในใจไม่ได้แล้วเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังกว้างๆ แข็งแรงๆ หน้าตาว่าหล่อแล้วหุ่นยังเพอร์เฟ็คอีกหรอเนี่ย

“อั่น...มือน่ะ เกาะแต่แอวกะพอบ่ต้องมาลูบท้องอ้ายมันหนักขี้กะเดียม” (อั่น...มือน่ะ เกาะแค่ที่เอวก็พอไม่ต้องมาลูบท้องพี่มันจั๊กจี๋)

“กะบ่ได้ลูบเด้ล่ะ” (ก็ไม่ได้ลูบซักหน่อย) เพชรน้ำผึ้งรีบเถียงกลับอย่างไม่อยากเสียหน้า เขินก็เขิน อายก็อาย อยากจะตีมือของตัวเองนักที่เผลอไปลูบลอนซิกแพคของเขาอย่างไม่รู้ตัว ไอ้มือบ้า อยู่ดีๆ ไม่เป็นรึยังไงถึงได้ไปลูบท้องคนอื่นแบบนี้ ว่าแล้วเพชรน้ำผึ้งก็รีบคลายกอดจากเอวของข้ามโขงมาเกาะที่เบาะของจักรยานตามเดิม แต่พอถึงช่วงเลี้ยวและขึ้นเนินกับลงเนินเธอก็ต้องรีบกอดเอวของข้ามโขงเอาไว้อีกอย่างไม่มีทางเลือกทำให้ข้ามโขงต้องหัวเราะตามก่อนจะดึงมือของเธอให้กอดรอบเอวของเขาให้กระชับมากขึ้น ไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องทำแบบนี้ เขารู้แค่ว่าเขาชอบให้เพชรน้ำผึ้งกอดรอบเอวของเขาและเขาก็อยากให้เส้นทางจักรยานยาวเหยียดออกไปนับพันๆ กิโลเมตรเลย อย่าเพิ่งถึงบ้านเลยนะเขายังอยากปั่นจักรยานอีกยาวๆ 

ด้วยตอนนี้ ผบ.คเชนทร์ยังคงทำงานอยู่ที่สถานีเรือ ส่วนพุดตาล ปานมณฑากับเพลงรักและเพลงพิณก็ไปวัดกันหมดที่บ้านก็เลยไม่มีใครอยู่ ดังนั้นข้ามโขงก็เลยพาเพชรน้ำผึ้งเข้าไปในบ้านได้อย่างสะดวกโดยไม่ต้องบอกใคร ดีว่าแม่บ้านมาทำงานเป็นเวลาและไม่ได้พักประจำอยู่ที่นี่ตอนนี้ทั้งบ้านก็เลยมีแค่เขากับเพชรน้ำผึ้งเท่านั้น ตอนนี้เธอกำลังมองบ้านของเขาอย่างสำรวจ บ้านหลังนี้ดูใหญ่โตเหลือเกิน รอบๆ บ้านก็มีภาพถ่ายสมาชิกของบ้านติดไว้จนทั่ว โดยเฉพาะภาพของข้ามโขงกับน้องๆ ฝาแฝด

“นี่น้องชายกับน้องสาวพี่” ข้ามโขงแนะนำเมื่อเห็นเพชรน้ำผึ้งจ้องภาพถ่ายอยู่นาน

“ครูเพลงพิณ”

“รู้จักด้วยหรอ”

“รู้สิเขาออกจะดัง เป็นนางรำที่รำสวยที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็น ฉันกับพ่อเคยไปดูเขารำถวายองค์พระธาตุหลวงที่ฝั่งลาวด้วย พ่อของฉันชอบดูครูเพลงพิณรำมากๆ” เรื่องที่เพลงพิณเป็นนางรำที่มีชื่อเสียงนั้นก็นับว่าเป็นความภูมิใจของที่บ้าน เขาไม่คิดมาก่อนเลยว่าพ่อของเพชรน้ำผึ้งจะชื่นชอบในผลงานของน้องสาวเขา แต่น้องสาวของเขานั้นเป็นคนสวยแล้วก็เก่งมากผู้คนมากมายจะชื่นชมก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“น้องสาวหมอดูน่ารักนิสัยดีมากกว่าหมออีกนะรู้มั้ย”

“ไปอาบน้ำได้แล้วไป” จะชมน้องสาวของเขาก็ชมไปสิ เรื่องอะไรมาหาเรื่องหลอกด่าเขายัยเด็กนี่็

“น้องชายของหมอก็หล่อกว่าหมอมากนะ พี่น้องอะไรหน้าตาไม่เห็นเหมือนกันเลย หมอเป็นเด็กถูกเก็บมาเลี้ยงรึเปล่าเนี่ย” เพชรน้ำผึ้งแค่จะพูดเล่นๆ อย่างไม่ได้คิดอะไรแต่สิ่งที่เธอพูดเล่นมันกลับเป็นเรื่องจริงเสียนี่

“อืม ถูกเก็บมาเลี้ยง พอใจรึยัง” พอข้ามโขงบอกไปตามความจริงเพชรน้ำผึ้งก็นึกว่าเขาประชดจึงไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนจะเดินตามข้ามโขงขึ้นไปบนห้องนอนของเขาอย่างไม่คิดกลัวอะไร เพราะคำแสนพร่ำบอกกับเธอเสมอว่าข้ามโขงเป็นคนดีและไว้ใจได้ เขาเป็นสุภาพนุรุษมากเพชรน้ำผึ้งจึงเชื่อคำแสนทุกอย่างยอมเดินเข้าไปในห้องนอนของข้ามโขงแต่โดยดี ในขณะที่เจ้าของห้องกลับอดชักสีหน้าใส่ไม่ได้เมื่อเธอดูไม่ได้กลัวอะไรเขาเลย นี่ขนาดเขาปิดประตูห้องนอนแล้วเธอก็ยังทำเฉยอยู่อีก

“ห้องนอนหมอดูสะอาดเรียบร้อยดีจัง” ห้องนอนที่บ้านของเธอดูรกไปเลยนะเนี่ยถ้าเทียบกับห้องนอนของเขา ดูสิ ฝุ่นแม้แต่น้อยก็ไม่มี ผ้าปูที่นอนเรียบกริบ ชั้นหนังสือก็เป็นระเบียบ ข้าวของเครื่องใช้ล้วนมีแต่ของดีๆ ราคาแพง ภาพถ่ายสามคนพ่อแม่ลูกที่หัวเตียงดูอบอุ่นมากบ่งบอกว่าเป็นลูกรักของพ่อกับแม่

“หมอเล่นดนตรีได้ด้วยหรอ” เพชรน้ำผึ้งชี้ไปทางพิณตัวหนึ่งที่วางอยู่ในตู้กระจกสวย ซึ่งพิณตัวนี้แม่เป็นคนให้เขามาและบอกว่า...เป็นพิณที่มีคุณค่ามากๆ มีใครคนหนึ่งเป็นคนฝากแม่เอามาให้เขาตั้งแต่เขายังจำความไม่ได้ ข้ามโขงคิดว่าบางทีพิณตัวนี้อาจจะเป็นของที่พ่อกับแม่แท้ๆ ของเขาให้มาเขาก็เลยเก็บเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่กล้าหยิบออกมาเล่นเพราะทุกครั้งที่เขาเล่นพิณตัวนี้คุณยายกับแม่ของเขาทำท่าเหมือนจะร้องไห้กันตลอดเขาก็เลยไปเล่นพิณตัวอื่นแทน

“พิณของหมอเหมือนพิณของพ่อฉันเลย อย่างกับพิณฝาแฝดแน่ะแต่พิณของหมอดูเก่ากว่า น่าจะอายุเยอะแล้ว”

“คงซื้อมาจากที่เดียวกันมั้ง”

“ไม่หรอก พ่อของฉันบอกว่าพิณทุกตัวของพ่อพ่อเป็นคนทำเอง แม่ชอบฟังพ่อดีดพิณน่ะพ่อก็เลยทำพิณมาดีดให้แม่ฟังทุกวัน นี่ถ้าพิณของหมอสลักรูปดอกจำปาเล็กๆ เอาไว้ที่ก้นพิณด้วยนี่ใช่เลยนะ ฉันคงนึกว่าเป็นพิณของพ่อฉันจริงๆ”

“...งั้นหรอ” น้ำเสียงของข้ามโขงแผ่วลงเมื่อเหลือบมามองพิณของตัวเอง ตรงก้นพิณของเขามีรูปสลักเป็นดอกจำปาหรือดอกลีลาวดีอยู่จริงๆ เขานึกว่าเป็นโลโก้ที่ช่างทำพิณเป็นคนทำเอาไว้เสียอีกเพราะช่างทำพิณแต่ละคนมักจะทำพิณไม่เหมือนกัน การออกแบบล้วนเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวเสมอ ถ้าสิ่งที่เพชรน้ำผึ้งพูดเป็นความจริงงั้น...พ่อของเธอก็เป็นคนทำพิณตัวนี้ขึ้นมางั้นสิ พ่อของเธอคือใครกัน

“ฉันจะอาบน้ำได้แล้วยังหมอ เหนียวตัวจะแย่แล้ว” เพชรน้ำผึ้งไม่ได้สนใจพิณของเขาอีกเมื่อไข่มุกเม็ดหนึ่งหล่มลงมาจากศีรษะของเธอ ไม่คิดว่าหมอหน้าตาเข้มๆ จะชอบกินกาแฟใส่ไข่มุกด้วย

“ก็นั่นไงห้องน้ำ” เขาชี้ไปทางห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนของตัวเอง

“ฉันอยากได้ผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าชุดใหม่ด้วย หมอบอกว่าจะเอาชุดของน้องสาวมาให้ฉันเปลี่ยนไม่ใช่หรอ”

“อ้อ” จริงด้วยสินะ ก็ตอนนี้ชุดเดิมของเธอคงใส่ไม่ได้แล้ว “ผ้าเช็ดตัวผืนใหม่วางอยู่ที่ชั้นข้างอ่างล้างหน้า ส่วนเสื้อผ้า...เดี๋ยวผมไปเอาที่ห้องของน้องมาให้”

ข้ามโขงรีบเดินออกไปจากห้องนอนของตัวเองเพื่อหาเสื้อผ้ามาให้เพชรน้ำผึ้ง แต่ด้วยความเหนียวตัวเพชรน้ำผึ้งจึงได้เข้าไปอาบน้ำก่อนไม่ได้อยู่รอเอาชุดจากเขา เธอรู้สึกทึ่งกับความรักสะอาดของข้ามโขงมากๆ ห้องนอนว่าสะอาดแล้วห้องน้ำยังเอี่ยมอ่องด้วยอีก เครื่องใช้ในห้องน้ำก็วางอย่างเป็นระเบียบ ขวดแชมพูกับขวดครีมอาบน้ำก็วางเว้นช่องไฟแบบพอดีเป๊ะ บ่งบอกว่าเป็นคนรักความสะอาดมากๆ

ระหว่างที่เพชรน้ำผึ้งอาบน้ำข้ามโขงก็มาหาเสื้อผ้าของเพลงพิณเพื่อจะเอาไปให้เพชรน้ำผึ้งใส่ โดยเขาได้โทรศัพท์ไปบอกเพลงพิณก่อนแล้ว

(“พี่ข้ามโขงได้ชุดแล้วยังคะ”) เสียงเพลงพิณถามกลับ สงสัยนักว่าพี่ชายของตนจะเอาเสื้อผ้าไปให้ใคร เห็นว่าทำน้ำหกใส่เด็กสาวคนหนึ่งเข้าก็เลยมายืมชุดของเธอไปให้เด็กคนนั้นเปลี่ยน

“เออ...พี่ไม่รู้จะเอาชุดแบบไหนไปให้เขาใส่น่ะค่ะ” ตั้งแต่เกิดมาเขาเคยเลือกชุดให้ผู้หญิงใส่ที่ไหนกัน อย่าว่าแต่เลือกชุดให้คนอื่นเลย ขนาดชุดที่เขาใส่อยู่นี่ก็ผู้เป็นแม่นั่นแหละเป็นคนแต่งตัวให้

(“พี่ข้ามโขงเอาเดรสสีขาวของน้องเพลงไปให้เขาใส่ก็ได้ค่ะ ตัวที่เป็นแขนตุ๊กตาติดลูกไม้เล็กๆ มีกระดุมสีน้ำตาลผ่าหน้า”) ด้วยเข้าใจดีว่าผู้เป็นพี่ชายแทบจะไม่เคยเข้าใกล้ผู้หญิงคนไหนมาก่อนเพลงพิณก็เลยแนะนำให้เสียเอง เอ็นดูพี่ชายก็เอ็นดูและอยากจะรู้นักว่าสาวน้อยคนไหนที่ทำให้พี่ชายของเธอต้องมาหาเสื้อผ้าไปให้ใส่แบบนี้ ถ้าแม่ของเธอรู้เข้ามีหวังได้กรี๊ดแน่ๆ เพราะแม่กำลังลุ้นให้พี่ชายของเธอมีแฟนอยู่

“โห ชุดนี้สวยมากๆ เลย เออ...แล้วพี่จะหาซื้อชุดใหม่มาให้น้องเพลงแทนนะคะ” เห็นชุดที่น้องสาวบอกแล้วข้ามโขงก็เกรงใจเพราะชุดนี้มันสวยมากจริงๆ แม่ของเขาเป็นคนช่างเลือกก็เลยเลือกแต่เสื้อผ้าดีๆ สวยๆ มาให้พวกเขาสามคนพี่น้องได้สวมใส่ โดยเฉพาะให้กับลูกสาวของบ้านอย่างเพลงพิณ

(“โธ่พี่ข้ามโขง เรื่องแค่นี้เองค่ะไม่เป็นไรหรอก น้องเพลงมีชุดสวยๆ เยอะแล้วพี่ข้ามโขงเอาชุดนี้ไปให้เขาเถอะน้องเพลงไม่หวงหรอกค่ะ อ้อ! แล้วพี่ข้ามโขงทำเขาเลอะมากมั้ยคะ ถ้าเลอะมากก็เอาชุดชั้นในไปให้เขาด้วยนะคะ ในลิ้นชักด้านขวามือน่ะค่ะน้องเพลงมีชุดชั้นในที่ยังไม่ได้ใช้อยู่ เลือกเอาชุดสีขาวไปนะคะจะได้เข้ากับเดรส”) ด้วยความหวังดีของคนเป็นน้อง จึงวางแผนเลือกชุดให้พี่ชายเสร็จสรรพโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ผู้เป็นพี่ชายจะทั้งเขินทั้งอายมากแค่ไหน เลือกชุดให้ก็ว่าเขินแล้ว นี่ยังจะเป็นชุดชั้นในอีก ให้ตายสิ

“เออ...พี่...พี่อนุญาต...”

(“โอ๊ยพี่ข้ามโขง”) เพลงพิณทั้งว่าทั้งขำด้วยความเอ็นดูพี่ชาย แค่จะเปิดลิ้นชักหยิบชุดชั้นในแค่นี้ก็ทำเป็นเขินไปได้ นี่เขาเป็นหมอนะ กับคนไข้ไม่เขินแล้วมาเขินอะไรเอาตอนนี้ ดูอย่างพี่เรนเจอร์ของเธอสิเธอยังเคยเห็นเขาเอาเสื้อชั้นในของแก้วเจ้าจอมมาใส่คาดตาตัวเองเล่นอยู่เลยก่อนจะโดนแก้วเจ้าจอมถีบเข้าให้ พี่น้องบ้านนั้นช่างต่างกันกับพี่น้องบ้านของเธอจริงๆ ที่พี่ชายของเธอเขินขนาดนี้หรือว่า...เด็กสาวคนนั้นจะมีอะไรพิเศษๆ กันน้า

โชคดีว่ามีเพลงพิณคอยแนะนำให้การเลือกชุดมาให้เพชรน้ำผึ้งใส่จึงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี แต่กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็เล่นเอาใช้เวลาไปเยอะอยู่พอตัวเมื่อชุดชั้นในสีขาวที่ว่าน่ะมีหลายขาวมากๆ ทั้งขาวลูกไม้ ขาวเรียบๆ แบบสายผูกคอ แบบสายไขว้ข้ามโขงก็เลยใช้เวลาเลือกนานก่อนจะกลับเข้ามาในห้องนอนของตัวเองอีกครั้ง

ซึ่งก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เพชรน้ำผึ้งอาบน้ำเสร็จแล้วพอดี เพราะโดนกาแฟราดลงมาตั้งแต่ศีรษะจนเม็ดไข่มุกติดเส้นผมเพชรน้ำผึ้งก็เลยทั้งอาบน้ำและสระผมใหม่ทั้งหมดก่อนที่เธอจะห่อกายด้วยผ้าขนหนูผืนสีน้ำเงินเข้มของข้ามโขงออกมาจากห้องน้ำ ผิวกายสีขาวๆ ตัดกับสีของผ้าขนหนูยิ่งทำให้เนื้อกายดูขาวสวยและผุดผ่อง จังหวะที่เธอเดินออกมาจากห้องน้ำก็เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ข้ามโขงเปิดประตูห้องเข้ามาด้วย เมื่อต่างฝ่ายต่างเปิดประตูมาเจอกันก็พากันตกใจจนสะดุ้งโหยง

“เฮ้ย!!!” ข้ามโขงรีบยกเอาชุดเดรสสีขาวขึ้นมาบังหน้าในทันทีส่วนเพชรน้ำผึ้งก็รีบผลุบเข้าไปในห้องน้ำใหม่อีกครั้งแล้วยื่นแต่หน้าออกมาว่าเขา

“หมอ!!! หมอสิมาลักเบิ่งข่อยอาบน้ำบ้อ” (หมอ!!! หมอจะมาแอบดูฉันอาบน้ำหรอ)

“ไผสิอยากไปเบิ่งก็เดี๋ยวนี่ ของเด็กน้อยอ้ายบ่อยากเบิ่งดอก” (ใครจะไปอยากดูกัน ของเด็กน้อยพี่ไม่อยากดูหรอก) หมอหนุ่มรีบเดินพรวดๆๆ เข้าไปแล้วทิ้งชุดเสื้อผ้าลงบนเตียงนอนของตัวเองโดยที่ยังคงเบือนหน้าหนีจากเพชรน้ำผึ้งอยู่ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ใบหน้าของเขาแล้วที่ร้อนผ่าว แต่ทั้งเนื้อทั้งตัวเนี่ยมันร้อนจนซู่ซ่าไปหมด ภาพเนื้อกายขาวๆ ยังติดตาเขาอยู่เลย ให้ตายสิ เป็นหมอมาตั้งนานเห็นคนไข้มาแล้วทุกรูปแบบกลับไม่เคยคิดอะไร แล้วทำไมถึงเพิ่งมาคิดเอากับเด็กคนนี้เนี่ย

“นี่ชุดของน้องสาวพี่ เป็นชุดใหม่ยังไม่ได้ใช้” เพชรน้ำผึ้งได้แต่มองตามมือที่เขาชี้ไปยังเตียงเมื่อข้ามโขงเอาแต่ยืนหันหลังให้ ซึ่งนอกจากเสื้อผ้าแล้วก็ยังมีที่เป่าผม ครีมบำรุงผิวด้วยอีก คาดว่าเขาน่าจะขนเอาของน้องสาวมาให้เธอ ดวงตากลมๆ โตๆ ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างปริบๆๆ เขาเป็นแบบที่พ่อของเธอพูดเอาไว้จริงๆ ด้วย มีความเป็นสุภาพบุรุษแล้วก็ไม่คิดจะเอาเปรียบเธอทั้งๆ ที่ตอนนี้เธออยู่ในห้องนอนของเขาแท้ๆ

“พี่จะลงไปรอข้างล่างนะ แต่งตัวเสร็จแล้วค่อยตามลงไปแล้วกัน อ้ออีกเรื่อง” ข้ามโขงหันมาทางเพชรน้ำผึ้งโดยที่เธอยังหลบอยู่ในห้องน้ำแล้วยื่นแค่หน้าขาวผ่องออกมามองเขา

“ว่าจะพูดเรื่องนี้นานแล้ว ทีหน้าทีหลังอย่าเที่ยวตามไปบ้านผู้ชายแบบสุ่มสี่สุ่มห้าแบบนี้นะเข้าใจมั้ย ยิ่งเข้ามาถึงห้องนอนของเขาแบบนี้ยิ่งไม่ควรทำ ถ้าพี่เป็นโจรผู้ร้ายแล้วคิดจะรังแกเราขึ้นมาจะทำยังไงฮะ”

“อ้าว ก็หมอเป็นคนชวนมาเองไม่ใช่หรอ”

“แล้วไม่กลัวเลยรึยังไงฮะ เราสนิทกันแล้วหรอถึงมาเชื่อใจพี่ขนาดนั้น” ไม่หรอก เธอไม่ได้เชื่อใจเขาแต่เธอเชื่อใจพ่อของเธอ พ่อคำแสนเป็นคนมองคนออก ใครดีหรือไม่ดีพ่อของเธอมองได้แม่นยำมากๆ เธอเชื่อใจพ่อมากกว่าใครๆ บนโลกใบนี้ ถ้าพ่อบอกว่าหมอคนนี้เป็นคนดีและไว้ใจได้เธอก็จะเชื่อพ่อ...หมอคนนี้เป็นคนดีอย่างที่พ่อของเธอว่าจริงๆ

“ห้ามไปทำแบบนี้กับใครอีกนะ ห้ามเชื่อใจใครง่ายๆ อีก ทุกวันนี้คนดีกับคนไม่ดีมันมองแต่ภายนอกไม่ออกหรอก ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งต้องระวังตัวเข้าใจมั้ย เอ้า! รีบๆ แต่งตัวซะจะได้ไปเรียน” พอบ่นเสร็จข้ามโขงก็เดินออกไปจากห้องนอนโดยมีเพชรน้ำผึ้งมองตามพร้อมกับเบะปากใส่ ซึ่งพอเขาออกไปแล้วเพชรน้ำผึ้งก็ออกจากห้องน้ำมายืนยังตำแหน่งที่ข้ามโขงยืนเมื่อก่อนหน้านี้ก่อนจะทำท่าล้อเลียนเขาอยู่คนเดียว

“ห้ามไปทำแบบนี้กับใครอีกนะ ห้ามเชื่อใจใครง่ายๆ อีก ทุกวันนี้คนดีกับคนไม่ดีมันมองแต่ภายนอกไม่ออกหรอก ยิ่งเป็นผู้หญิงยิ่งต้องระวังตัวเข้าใจมั้ย” ปากเล็กๆ อิ่มสวยจีบปากจีบคอเลียนแบบเสียงของข้ามโขงแล้วบ่นตามเขาพร้อมกับเท้าสะเอวว่าอย่างออกรสออกชาติทั้งๆ ที่ยังนุ่งผ้าขนหนูอยู่

“ป๊าด!!! ผู้บ่าวอีหยังวะจ่มเก่งปานแม่หญิง หน้าตากะคืออีพ่อเฮาแล้วยังสิมาจ่มเก่งคืออีพ่อคักอีก บ่แม่นเจ้าลักเป็นลูกชายอีพ่อข่อยบ่คุณหมอ” (ป๊าด!!! ผู้ชายอะไรวะบ่นเก่งอย่างกับผู้หญิง หน้าตาก็เหมือนพ่อเราแล้วยังจะมาบ่นเก่งเหมือนพ่อเราอีก ไม่ใช่คุณแอบเป็นลูกชายพ่อฉันหรอคุณหมอ) เพชรน้ำผึ้งตะโกนถามใส่กับบานประตูด้วยคิดว่าข้ามโขงคงไม่ได้ยินหรอกเพราะเขาบอกว่าจะลงไปรอที่ชั้นล่าง แต่เรื่องมันกลับไม่เป็นอย่างนั้นเมื่อจู่ๆ ประตูห้องนอนก็เปิดออกอีกครั้งก่อนที่ข้ามโขงจะวิ่งเข้ามาหน้าตาตื่น

“ชมพู่ ฟ่าวๆ ไปลี้เร็ว” (ชมพู่ รีบๆ ไปซ่อนเร็ว) ด้วยความตื่นตกใจและรีบทำให้ข้ามโขงไม่ทันได้ดูว่าเพชรน้ำผึ้งยังคงนุ่งผ้าขนหนูอยู่ พอคว้าแขนเล็กๆ ได้เขาก็พยายามจะพาเธอไปหาที่ซ่อนตัวเพราะเมื่อกี้นี้ตอนที่เขากำลังจะลงไปที่ชั้นล่างของบ้านผู้กองกรินทร์กับผู้กองกวินทร์ก็ดันกำลังมาที่นี่พอดี คงเพราะก่อนหน้านี้เขาเปลี่ยนที่นัดหมายจากร้านกาแฟมาเป็นที่บ้านแทนพี่แฝดก็เลยมาหาเขาถึงที่นี่

“ข้ามโขง มัวทำอะไรอยู่บนห้องนี่เลยเวลานัดแล้วนะ แบบนี้สั่งซ่อมดีมั้ยเนี่ย” เสียงผู้กองกวินทร์ดังมาก่อนตัวเสียอีก และด้วยความสนิทสนมกันสองแฝดก็เลยเดินอาดๆ ขึ้นมายังห้องนอนของข้ามโขงราวกับที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง ยิ่งได้ยินเสียงของพี่ชายใกล้เข้ามาข้ามโขงก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก เพชรน้ำผึ้งเองก็ตกใจที่มีเสียงของผู้ชายคนอื่นอยู่ที่นี่ด้วย ด้วยความกลัวเมื่อมีผู้ชายแปลกหน้าอยู่ที่นี่ด้วยเธอจึงจะเข้าไปซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้าตามที่ข้ามโขงบอก แต่ยังไม่ทันที่จะได้เข้าไปประตูห้องนอนก็ดันถูกเปิดออกเสียก่อน

“จ๊ะเอ๋ ทำอะไรอยู่หรอไอ้น้อง....เออ...ไอ้น้อง...”

จังหวะนรกเกิดขึ้นในทันทีทันใดเมื่อผู้กองกวินทร์ผลักประตูห้องนอนเข้ามาแล้วเห็นข้ามโขงกำลังดันตัวสาวน้อยคนหนึ่งให้เข้าไปหลบอยู่ในตู้เสื้อผ้าโดยที่สาวน้อยคนนั้นมีเพียงแค่ผ้าขนหนูห่อกายแล้วบนเตียงนอนก็ยังมีทั้งเสื้อผ้าและชุดชั้นในของผู้หญิงวางเอาไว้อีก

ข้ามโขงยิ่งอึ้งหนักเข้าไปใหญ่ ได้แต่มองหน้าพี่ชายฝาแฝดทั้งสองสลับกับเพชรน้ำผึ้งแล้วก็รีบดึงเอาเสื้อแขนยาวของเขาในตู้เสื้อผ้ามาห่อตัวให้เพชรน้ำผึ้งเพิ่มอีก ตอนนี้สติของเขาหลุดไปแล้ว เขาทำอะไรไม่ถูกจริงๆ เพราะไม่เคยตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

“พี่ซีลๆ รีบแจ้งสำนักพุทธฯ มาด่วนเลยพี่” ผู้กองกวินทร์รีบหันมากระซิบบอกพี่ชาย ซึ่งตอนนี้ผู้กองกรินทร์ก็ยังคงยืนนิ่งขมวดคิ้วอยู่เพราะไม่เคยเห็นข้ามโขงในสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน

“แจ้งมาทำไมวะ”

“แจ้งให้มาจับข้ามโขงสึกไง ไม่เห็นเหรอเจ้าอาวาสกำลังซุกสีกาเอาไว้ในห้องนอน สภาพล่อนจ้อนแบบนี้เขาเรียกว่าอาบัติปาราชิกนะพี่”

*******************************************************************

แจ้งสำนักพุทธฯ แล้วก็แจ้งหมอปลาด้วยนะพี่แฝด

************************************************

สปอยตอนหน้า พี่เรนเจอร์กับน้องเพลงจะได้แต่งงานกันด้วยเหตุผลใด ตอนหน้ามีคำตอบ (งานบู๊มาอีกแล้ว เตรียมเสื้อเกราะกันด้วยเด้อ)